บทที่ 4: ฉากที่ 1
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json- JSON Pointer
/2479357240
Story Chapters
Story evidence
Paimon:Caravan Ribat...จะว่าไปแล้ว ครั้งแรกที่พวกเรามาที่นี่คือมาทำอะไรนะ?
Paimon:โอ๊ะ จริงสิ เหมือนว่าตอนนั้นจิตสำนึกของ Nahida จะถูก The Doctor กักขังไว้ เจ้าตัวก็เลยบอกใบ้ให้พวกเรามาขอความช่วยเหลือที่ทะเลทรายสินะ
Paimon:เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านมานานขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย ตอนนี้ทั้ง Sumeru ก็กำลังพัฒนาดีขึ้นเรื่อย ๆ ภายใต้การปกครองของ Nahida แหละเนอะ?
Paimon:หวังว่าความสงบสุขแบบนี้จะอยู่ต่อไปอีกนาน ๆ นะ อย่ามีเรื่องมาทำให้ Nahida เดือดร้อนอีกเลย
Paimon:เอิ่ม... พูดอีกก็ถูกอีก พวกเรามักจะเข้าไปพัวพันกับศูนย์กลางของปัญหาตลอดเลย ใครจะไปรู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นอีก
Paimon:เธอว่า... สาเหตุมันมาจากตัวเธอมั้ยนะ Traveler เธอเป็นคนประเภทที่ดึงดูดปัญหารึเปล่าเนี่ย?
Traveler:ฉันว่าน่าจะเป็นเธอมากกว่านะ
Paimon:เอ๋? กะ...ก่อนจะได้มาเจอกับเธอ ฉันไม่เคยเจอเรื่องพวกนี้มาก่อนเลยนะ อย่างมากก็แค่ถูกกระแสน้ำวนจากไหนไม่รู้ มาดึงลงทะเลตอนหมดเรี่ยวหมดแรง แล้วก็โดนเธอตกขึ้นมาอะไรแบบนั้น
Paimon:อืม... ยังไงก็ถือว่าทำเพื่อ Nahida ละกัน พวกเราก็ควรออกเดินทางสู่จุดหมายต่อไปแล้วมั้ย?
Dehya:คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้เจอพวกเธอที่นี่ ยังชอบเดินเตร็ดเตร่ไปทุกที่เหมือนเดิมเลยนะ Traveler แล้วก็ Paimon
Paimon:อ้าว Dehya นี่นา พวกเราไม่ได้ชอบเดินเตร็ดเตร่สักหน่อย ส่วนใหญ่ก็ทำแต่ธุระสำคัญทั้งนั้น ถึงมันอาจจะไม่เกี่ยวกับ "การเดินทาง" ของเราเลยก็เถอะ...
Paimon:เฮ้อ ช่างเถอะ ๆ Dehya มาได้ยังไงเนี่ย?
Dehya:ฉันเพิ่งไปจัดการภารกิจของลูกค้าเก่าในทะเลทรายมาน่ะ ไม่มีอะไรน่าพูดถึงหรอก แค่งานคุ้มกันสินค้าธรรมดาทั่วไปนั่นแหละ ตอนนี้ฉันกลับมารายงานเขาพอดีน่ะ
Dehya:ฉันเห็นพวกเธอแต่ไกลเลย ว่าแต่กำลังคุยอะไรจริงจังกันอยู่รึเปล่า? ฉันขอร่วมด้วยได้มั้ย?
Traveler:พวกเรากำลังเตรียมตัวออกจาก Sumeru เพื่อไป Fontaine น่ะ
Dehya:ฮะ? นี่พวกเธอ...
Dehya:บอกตามตรงมันทำให้ฉันช็อกจริง ๆ นะเนี่ย.. เฮ้อ แต่ก็นะ พวกเธอเป็นนักเดินทาง จะให้อยู่ที่ใดที่หนึ่งเป็นเวลานาน ๆ ก็คงไม่ได้
Dehya:พอคิดว่าหลังจากนี้ การบังเอิญมาเจอกันอย่างวันนี้ จะกลายเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากแล้ว.... ในใจก็รู้สึกหม่นหมองพิลึก
Dehya:เออนี่ จะว่ายังไงดี ให้ฉันพาพี่น้องทหารรับจ้างสักสองสามคนคอยคุ้มกันพวกเธอมั้ย?
Paimon:ไม่ต้องหรอก ขอบคุณที่หวังดีนะ Dehya คิดไม่ถึงเลยว่าคุณจะไม่อยากจากพวกเราไปขนาดนี้ ไว้มีโอกาสพวกเราจะกลับมาเที่ยวเล่นที่นี่นะ!
Dehya:หลังจากข้ามทะเลทรายผืนนี้ไป แล้วเดินทางน้ำอีกสักระยะ ก็ถึงอาณาเขตของ Fontaine แล้วล่ะ ด้วยฝีมือของพวกเธอ ก็น่าจะรับมือได้ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว
Dehya:งั้นพวกเธอจะออกเดินทางเมื่อไหร่ล่ะ?
Paimon:เอ๊ะ เดี๋ยวนะ... ขอคิดแป๊บ ดูเหมือนว่าจะมีอาหารอีกสองสามอย่างของ Sumeru ที่ฉันยังไม่เคยกินง่า ฉันเคยทำลิสต์เอาไว้ ขอหาดูก่อนนะ...
???:...
Dehya:อย่างนี้นี่เอง งั้นฉันคงไม่เตรียมงานเลี้ยงอำลาอะไรพวกนั้นแล้วล่ะ ไม่งั้นมันคงน่าเศร้าเกินไป
Dehya:ตอนนี้พอมาคิด ๆ ดูแล้ว ที่ Sumeru มีวันนี้ได้ส่วนหนึ่งก็เพราะพวกเธอเลยนะ ว่าแล้วเชียว ฮีโร่มักจะเลือกจากไปอย่างเงียบ ๆ สินะ ฮ่าฮ่า
Paimon:งั้น... พวกเราควรไปบอกลา Nahida มั้ย?
Paimon:งืม ก็ใช่นะ งั้นพวกเราไม่ไปกวนเธอในโลกความเป็นจริงดีกว่าเนอะ
Dehya:ลาก่อน Traveler และ Paimon ในอนาคตไม่ว่าจะในฐานะนายจ้างหรือเพื่อน พวกเธอก็กลับมาหาฉันได้เสมอนะ
Paimon:งั้นก็ลาก่อนนะ Dehya! ลาก่อนนะ Sumeru!
Paimon:ในที่สุดก็มาถึงสักที... ระหว่างทางมีแต่ทรายกับน้ำ ที่นี่คือท่าเรือของ Fontaine สินะ
Paimon:Fontaine... ดูล้ำสมัยมากเลยเนอะ ได้ยินมาว่าพวกอุตสาหกรรมของที่นี่ล้ำยุคมากเลยนะ แล้วก็มีเครื่องจักรแปลก ๆ อยู่เยอะด้วย
Paimon:เป็นแค่นักท่องเที่ยวมันก็ดีแหละ... แต่เราควรตั้งเป้าหมายอะไรไว้สักอย่างก่อนจะดีกว่ามั้ย?
Paimon:Traveler เธอว่าไงอะ?
Traveler:ไปพบเทพแห่งน้ำก่อนละกัน
Paimon:นั่นสิเนอะ จำได้ว่าก่อนหน้านี้ Nahida บอกข้อมูลที่เป็นประโยชน์กับพวกเราไว้เยอะเลย...
Paimon:"เจ็ดผู้ทรงอำนาจของโลก" น่าจะเป็นแหล่งข้อมูลที่ดีที่สุด เท่าที่พวกเราสามารถเข้าถึงได้ในตอนนี้แล้วล่ะ
Paimon:อื้ม ยังไงซะ ยิ่งรู้เยอะก็ยิ่งดีแหละ...
Paimon:เธอว่าเทพแห่งน้ำจะเข้ากับพวกเราได้มั้ย? Nahida เหมือนจะบอกแค่ว่า อีกฝ่ายเป็นคนที่ค่อนข้าง "มีนิสัยเฉพาะตัว" นี่นะ...
Paimon:ถ้าจะทำความเข้าใจกับเทพเจ้าของประเทศนั้น ๆ ทางที่ดีก็ควรเริ่มจากประชาชนในประเทศนี้ ตรงนั้นเหมือนจะมีคนคุยกันอยู่ พวกเราไปแจมหน่อยมั้ย?
Etienne:...ถ้าให้ฉันพูดนะ จุดจบของเขามันน่าอนาถเกินไป ทั้ง ๆ ที่โดยเนื้อแท้แล้ว เขาเป็นคนที่ค่อนข้างดีเลยล่ะ
Rena:ใช่ ไม่คิดเลยว่าจะ "ปิดฉาก" ลงด้วยวิธีแบบนั้น ฉันก็นึกว่าเขาจะสู้เพื่อครอบครัวของเขาอีกหน่อย...
Rena:น่าเสียดายที่ไม่ "หักมุม" อย่างที่ฉันคาดไว้ แต่เรื่องราวของเขาก็พอจะกระตุ้นต่อมน้ำตาได้อยู่บ้างละนะ
Etienne:เอ่อ... พวกเธอสองคนมีธุระอะไรรึเปล่า ฉันเห็นพวกเธอเอาแต่ยืนไม่พูดไม่จาอยู่ตรงนี้...
Paimon:อ๊ะ พวกเราเป็นนักเดินทางที่เพิ่งมาถึง Fontaine น่ะ ตอนแรกคิดจะมาถามอะไรพวกคุณสองคนหน่อย แต่ดูเหมือนพวกคุณกำลังตั้งใจคุยเรื่อง "ละคร" อะไรสักอย่างกันอยู่... เลยไม่อยากขัดจังหวะน่ะ
Etienne:"ละคร"? อ้อ... เปล่าหรอก ๆ พวกเรากำลังพูดถึงคนจริง เหตุการณ์จริง เป็นคดีที่เพิ่งถูกตัดสินไปเมื่อไม่กี่วันก่อน
Paimon:ที่แท้เป็นเรื่องจริงเหรอเนี่ย? แต่ตอนที่ฉันฟังพวกคุณสองคนพูดกัน การใช้ศัพท์มันเหมือนกับกำลังเล่าเรื่องราวเลย...
Rena:เรื่องราวมักจะถูกดัดแปลงมาจากเหตุการณ์จริง และสิ่งที่เห็นในความเป็นจริง อาจถูกแสดงให้เธอเห็น โดยผู้ที่มีจุดประสงค์แอบแฝงก็ได้...
Rena:จะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ มันก็ไม่ได้สำคัญขนาดนั้นหรอก ตราบใดที่เรื่องราวที่จัดแสดงบนเวทีนั้น มันน่าตื่นเต้นก็พอแล้ว
Rena:โอ้ นักเดินทางที่มาจากต่างแดนอย่างพวกเธอ คงจะยังไม่รู้สินะ ว่าชื่อของศาลพิพากษา Fontaine คือ "โรงอุปรากร Epiclese" หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "โรงอุปรากร"
Traveler:การมอง "การพิพากษา" เป็น "ละคร" นี่มัน...
Paimon:คือว่า... แบบนั้นจะดูไม่จริงจังเกินไปหน่อยหรือเปล่า? อ๊ะ ฉันไม่ได้ข้องใจกับกฎของ Fontaine หรอก แค่รู้สึกว่า การตัดสินโทษคนผิดเป็นเรื่องที่ซีเรียสมาก...
Rena:ฮ่าฮ่า ไม่เป็นไร คนนอกหลายคนก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ความจริงแล้ว พวกเราแค่ไม่อยากพลาดเรื่องราวที่สะเทือนใจเบื้องหลังคดีเหล่านั้นไปก็เท่านั้น
Rena:ส่วนในด้านความเข้มงวดของการพิจารณาคดีที่พวกเธอกังวล พวกเรามีผู้พิพากษาสูงสุดที่ยุติธรรมอย่างคุณ Neuvillette...
Rena:...และกลไกการพิพากษาที่เทพเจ้าสร้างขึ้นอย่าง "ประกาศิตเที่ยงธรรม" ก็เป็นการรับประกันอีกชั้นว่า จะไม่เกิดคดีที่ไม่เป็นธรรม เป็นเท็จ หรือตัดสินผิดพลาดใน Fontaine แน่นอน
Paimon:แถมยังมีกลไกไว้พิพากษาคดีอีก มันเป็นเครื่องจักรชนิดหนึ่งเหรอ? น่าสนใจจัง... ถ้ามีโอกาสต้องไปดูให้ได้เลย
Paimon:อ้อ จริงสิ ลืมถามเรื่องสำคัญซะงั้น ขอถามทั้งสองคนหน่อยว่า... ถ้าพวกเราอยากเจอเทพแห่งน้ำต้องทำยังไงเหรอ?
Etienne:ง่ายมาก แค่ไปที่โรงอุปรากรก็พอ เทพแห่งน้ำอย่างท่าน Furina มักใช้เวลาอยู่ในนั้นแทบทุกวัน นั่นเป็นงานอดิเรกสุดโปรดปรานของท่านเลยล่ะ
Rena:เอ่อ ฉันว่าพวกเขาน่าจะอยากคุยกับท่าน Furina เป็นการส่วนตัวมากกว่านะ...
Rena:...ถ้าอยากขอพบเทพแห่งน้ำละก็ ค่อนข้างยากหน่อยนะ ต้องนัดหมายล่วงหน้านานมาก แล้วต้องขึ้นอยู่กับท่าน Furina ด้วยว่ามี "กำหนดการ" อะไรรึเปล่า...
Paimon:เทพแห่งน้ำยุ่งกับงานราชการมากเลยเหรอ? แต่พวกคุณบอกว่าอีกฝ่ายใช้เวลาทั้งวันในโรงอุปรากรนี่นา...
Etienne:ไม่ ๆ ท่าน Furina ไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องการเมืองของประเทศหรอก สาเหตุที่นัดหมายได้ยาก ก็แค่เพราะว่าท่าน "ได้รับความนิยมมาก" ละมั้ง?
Rena:ใช่แล้ว เพราะเป็นท่านเทพของพวกเราไง ถึงบางครั้งคำพูดและการกระทำของท่านจะดูเวอร์วังไปหน่อย แต่ก็ยัง "ชวนให้คนชอบ" อยู่ดีละนะ
Paimon:คิก... นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ยินประชาชนบอกว่า เทพของตัวเอง "ชวนให้คนชอบ" เลยนะ...
Paimon:เอ่อ... เดี๋ยวก่อน ฉันเริ่มจะเข้าใจแล้ว เทพแห่งน้ำใน Fontaine น่าจะเป็นเทพที่ให้ความรู้สึกแบบ "ดาราดัง" ท่านหนึ่งใช่มั้ย?
Etienne:จะพูดแบบนั้นก็ได้... หรือจะบอกว่าเป็นเหมือน "มาสคอต" ก็ได้มั้ง?
Rena:นี่ ไม่ว่าจะยังไง นั่นก็เป็นเทพของพวกเรานะ พูดแบบนี้มันจะไม่ตรงไปหน่อยเหรอ?
Etienne:อืม ก็จริง ยังไงนี่ก็อยู่ต่อหน้าคนนอก ต้องห้ามปากห้ามใจหน่อย ไม่งั้นเดี๋ยวจะโดนจับไปพบท่าน Neuvillette เอาได้
Rena:ฮ่าฮ่าฮ่า... อย่ามาล้อเล่นน่า ถึงกฎหมายจะมีหลายข้อ แต่การนินทาเทพแห่งน้ำนิด ๆ หน่อย ๆ คงไม่ถูกลงโทษหรอก
Paimon:โอเค พวกเราเข้าใจแล้ว ขอบคุณนะ อย่างน้อยตอนนี้ก็รู้ว่าสามารถไปหาเทพแห่งน้ำได้ที่โรงอุปรากร
Paimon:ส่วนการนัดหมายเพื่อพบกัน ก็ไม่รู้ว่าต้องรออีกนานแค่ไหน ยังไงช่วงนี้ก็เที่ยวในเมืองไปก่อนละกัน...
Paimon:...เอ๋ Traveler เธอมองอะไรทางนั้นเหรอ?
Paimon:มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอรึเปล่านะ คงไม่ได้อยากกระโดดลงทะเลอะไรแบบนั้นใช่มั้ย...
Paimon:เอ่อ... พวกเราลองไปถามไถ่อีกฝ่ายดูหน่อยดีมั้ย?
???:...
Paimon:...เอ่อ ขอโทษที่รบกวนนะ ธะ...เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย?
???:...หืม?
???:ขอบคุณนะ ฉันสบายดี
Paimon:งะ...งั้นก็ดีแล้ว ท่าทางเธอเหมือนจะ... เอ่อ มีเรื่องอะไรในใจหรือเปล่า
???:มีเรื่องราวมากมาย... ที่สามารถเก็บไว้ได้แค่ในใจ มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้
???:ฉันแค่กำลังคิดถึงสถานที่ที่ฉันกับพี่ชายเคยเล่นด้วยกันตอนเด็กน่ะ บนเนินลูกเล็ก ๆ ตรงนั้นไง เธอดูสิ
Paimon:เอ่อ... ตะ...แต่ที่ที่เธอชี้ไปคือทะเลนะ เอ่อ เดี๋ยวก่อน หรือว่าตอนเด็กเธอกับพี่ชายอาศัยอยู่ในทะเลงั้นเหรอ?
???:ถึงผู้คนมักจะเรียกน้ำรอบ ๆ Fontaine ว่าทะเล... แต่แท้จริงแล้ว มันเป็นเพียงทะเลสาบที่เต็มไปด้วยน้ำจืดก็เท่านั้น
???:ถึงเนินลูกเล็ก ๆ นั่นจะชัดเจนอยู่ในความทรงจำของฉัน แต่ตอนนี้มันกลับนอนจมอยู่ที่ก้นทะเลอย่างนั้น
???:เขากระโดดโลดเต้นจนทรายฟุ้งกระจาย ในอากาศก็มีแต่กลิ่นของแสงแดดและลมทะเล
???:ทะเลค่อย ๆ กลืนกินความทรงจำของพวกเราทีละน้อย...
???:...หลังจากนั้นก็เป็นตัวของพวกเราเอง
Paimon:ฉะ...ฉันไม่ค่อยเข้าใจอะ...
???:ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลยแฮะ เพื่อนใหม่ของ Lynette เหรอ?
Paimon:เอ๋ นายคือ...
???:ขอบคุณที่ดูแลน้องสาวของฉันนะ Lynette มักจะมารำลึกช่วงเวลาในวัยเด็กของพวกเราที่นี่น่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก
Lyney:โอ๊ะ ขอแนะนำตัวเองก่อนนะ ฉันชื่อ Lyney ส่วนนี่ Lynette น้องสาวของฉัน ดูเหมือนพวกเธอจะเป็นนักเดินทางจากที่อื่นสินะ?
Paimon:สวัสดี ฉันชื่อ Paimon ส่วนคนนี้คือ Traveler พวกเราเพิ่งมาถึง Fontaine สด ๆ ร้อน ๆ เลย
Paimon:เมื่อกี้พวกเราคุยกับน้องสาวของนายอยู่ เอ่อ... ถึงจะคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่องก็เถอะ...
Lyney:อย่างนี้นี่เอง ไม่บ่อยนะที่จะเห็น Lynette เต็มใจคุยกับคนอื่นเยอะขนาดนี้ ปกติน้องฉันเป็นคนเงียบ ๆ น่ะ ส่วนมากก็จะเป็นฉันที่พูดอยู่คนเดียว
Paimon:อ้อ~! อย่างนี้นี่เอง ฉันกับ Traveler ก็เหมือนกัน ส่วนมากเหมือนจะมีแต่ฉันที่พูดอยู่ตลอดเลย
Paimon:เอ๊ะ เป็นอย่างนี้นี่เองเหรอเนี่ย!
Lynette:บางครั้งฉันก็รู้สึกว่าพี่ชายฉันพูดมากเกินไป
Lyney:อ๊ะ ฮ่าฮ่าฮ่า.... พวกเราสองคนนี่เหมือนกันเลยนะ Paimon
Paimon:แหะ ๆ...
Paimon:งั้นเมื่อกี้ที่ Lynette พูดว่า "ทะเลค่อย ๆ กลืนกินความทรงจำของพวกเราทีละน้อย หลังจากนั้นก็เป็นตัวของพวกเราเอง" ...มันหมายความว่ายังไงเหรอ?
Lyney:โอ้ นั่นน่ะเหรอ "คำพยากรณ์" ที่เล่าลือมานานของ Fontaine น่ะ
Lyney:อืม จะพูดว่าเป็นคำพยากรณ์ก็ดูเหมือนจะไม่ถูกซะทีเดียว เพราะในความรู้สึกของผู้คน คำพยากรณ์มักจะเอาแน่เอานอนไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ แต่ใน Fontaine มันคือเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นอยู่...
Traveler:กำลังเกิดเรื่องอะไรขึ้นอยู่เหรอ?
Lyney:เอ่อ... จะเริ่มเล่าจากตรงไหนดีนะ...
Lyney:โอ๊ะ จริงสิ เรื่องนี้ค่อยว่ากันทีหลังละกัน พวกเราเหมือนจะยังไม่ได้ทักทายกันอย่างเป็นทางการเลยนี่เนอะ?
Paimon:หืม? การแนะนำตัวเองเมื่อกี้ไม่นับเหรอ?
Lyney:สวัสดี Traveler
Lyney:แล้วก็... สวัสดี Paimon
Paimon:อ้าว! ทำไมไม่จับมือฉันบ้างล่ะ อะไรของนายเนี่ย Lyney
Lyney:ฮ่าฮ่าฮ่า... อย่าเคืองกันเลยนะ พวกเธอก็คิดซะว่ามันเป็น "มารยาท" อย่างหนึ่งในการทำความรู้จักกับเพื่อนใหม่ของ Fontaine ก็พอ ไม่แน่นะ อนาคตมันอาจจะ "มีประโยชน์" ก็ได้...
Paimon:อย่างนั้นเหรอ... ก็ได้ การมีเพื่อนเป็นคนท้องถิ่นก็ถือเป็นเรื่องน่าดีใจเหมือนกัน
Paimon:จะว่าไปแล้ว พวกเรากำลังจะไปที่โรงอุปรากรเพื่อพบเทพแห่งน้ำล่ะ ถ้าสะดวกละก็ ช่วยพาพวกเราไปหน่อยได้มั้ย?
Lyney:ไปพบท่าน Furina เหรอ ได้สิ ๆ ฉันก็กำลังจะไปที่โรงอุปรากรต่อเหมือนกัน แต่ต้องรอฉันจัดการเรื่องที่นี่ให้เสร็จก่อนนะ...
Lyney:ตามฉันมาเถอะ
Lyney:เอ่อคือ... พวกเธออยากจะไปพบท่าน Furina เหรอ? แต่ดูเหมือนท่านจะมาหาพวกเธอเองแล้วนะ
Paimon:เอ๋! นั่นก็คือ...เทพแห่งน้ำงั้นเหรอ! เขารู้ได้ยังไงว่าพวกเราจะมา...
Furina:ทั้งคนรวย คนจน ผู้ที่มีแก้วไวน์อยู่ในมือ หรือผู้ที่ไร้ซึ่งทุกสิ่ง จงยกแก้วไวน์ในมือขึ้นมาเถิด! หากไม่มีมือก็ให้ยกแขนขึ้นมาแทน
Furina:อย่างที่พวกเจ้าเห็น นักเดินทางแปลกหน้าได้เดินทางมายังประเทศของเราแล้ว มาเถิด พวกเราจงอวยพรให้กับพวกเขา/นาง จงยกดื่มให้เกียรติแด่นักเดินทางที่มาจากแดนไกลพร้อมกับสหาย!
Paimon:เอ๋?! หมายถึงพวกเราสองคนเหรอ?
Traveler:(รอบข้างดูเหมือนจะไม่มีใครมีแก้วเลยนะ...)
Furina:เราได้ยินมานานแล้วว่า พวกเจ้าสองคนเคยทำให้หลายประเทศต้องเผชิญกับความโกลาหล แต่เรายังคงต้อนรับพวกเจ้า และไม่ใช่แค่นั้น เรายังมาต้อนรับพวกเจ้าด้วยตัวเองอีกต่างหาก
Furina:ความกลัวคือพฤติกรรมของคนเขลา เราเป็นเทพ ความระแวงที่ไร้ความหมายเช่นนี้ไม่ใช่หลักความเชื่อของเรา พวกเจ้าจงวางใจ ความศรัทธาของเจ้า เราผู้นี้มองออกอย่างแจ่มแจ้ง
Furina:การเข้าเฝ้านั้น ก็เพื่อแหงนมองพลังและอำนาจของเราด้วยความเคารพ แน่นอนว่านี่คือการกระทำที่เฉลียวมาก เพราะคนฉลาดมักจะรวมตัวกันภายใต้ร่มธงที่ถูกต้อง
Furina:ยินดีต้อนรับสู่อาณาจักรแห่งน้ำ เรา Focalors ขอยอมรับคุณค่าและความหมายในการเดินทางของพวกเจ้า บัดนี้ พวกเจ้าสามารถยินดีปรีดาได้อย่างเต็มที่แล้ว
Traveler:คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้เจอเทพง่าย ๆ แบบนี้เลย...
Paimon:นั่นสิ ฉันยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลยเนี่ย พวกเราเพิ่งเหยียบแผ่นดิน Fontaine ได้ไม่กี่นาทีเองนะ...
Paimon:แถม "บทเปิดตัว" ของท่านเทพแห่งน้ำก็ค่อนข้าง... เอิ่ม... ไม่รู้จะพูดยังไงเลยอะ "เกินเบอร์" หรือจะว่าอะไรดี...
Paimon:คะ...คือว่า ท่านเทพแห่งน้ำ คุณรู้ได้ไงว่าพวกเราจะมา?
Furina:โอ้ เราเข้าใจแล้ว ชาวต่างแดนอย่างพวกเจ้าย่อมมีความคิดเฉกเช่นคนทั่วไป แต่อย่าลืมว่า ทวยเทพเองก็ยังแบ่งออกเป็นเทพที่ "ธรรมดา" และ "ยอดเยี่ยม" ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติที่พวกเจ้าจะประหลาดใจกับความปราดเปรื่องของเรา
Furina:ลองใคร่ครวญดูสิว่า พวกเจ้ามีคุณสมบัติและมารยาทพอที่จะสื่อสารกับเทพได้จริงหรือ? สำหรับเรา แค่กระดิกปลายนิ้วก็ได้ข้อมูลของพวกเจ้ามาแล้ว ง่ายเสียยิ่งกว่าง่าย
Paimon:หวา หยิ่งสุด ๆ...
Traveler:แถมยังตอกย้ำฐานะเทพของตัวเองตลอดเลย...
Furina:...
Furina:...หืม? ทำไมจ้องมองเราเช่นนั้น... หรือพิธีต้อนรับนี่ยังไม่พออีกเหรอ? เราควรพูดอะไรอีกหน่อยรึเปล่า?
Traveler:...
Paimon:...เอ่อ เขากำลังรอให้พวกเราเปิดประเด็นคุยอยู่รึเปล่าอะ...?
Rena:ว้าว หายากจริง ๆ ที่ได้พบท่าน Furina ที่นี่
Rena:เอ๋ หรือว่าสองคนนั้นคือ "นักเดินทางผมบลอนด์จากต่างแดน" ที่โด่งดังนั่น? ก่อนหน้านี้ไม่ทันได้สังเกตเลยแฮะ
Etienne:เกิดอะไรขึ้นน่ะ ท่าน Furina มาเหรอ? มีละครเด็ด ๆ ให้ดูสินะ?
Lectoure:แน่นอน! นั่นน่ะคือ "นักเดินทางผมบลอนด์จากต่างแดน" เชียวนะ ท่าน Furina ตั้งใจมาที่นี่เพื่อประลองกับเขาแน่เลยเนอะ?
Etienne:โอ้ววว! น่าตื่นเต้นสุด ๆ ฉันรู้ว่าท่าน Furina จะไม่ทำให้พวกเราผิดหวัง!
Furina:โอ้ ฮ่าฮ่าฮ่า! แน่นอน ใจเย็นลงเสียก่อน เหล่าประชาชนที่เชื่อในตัวเรามักจะชอบโห่ร้องไปพร้อมกับ "ชาว Fontaine มุง" อยู่เรื่อย ช่างเสียงดังกึกก้องเหลือเกิน แต่เราก็จะทนกับเสียงรบกวนนี้ละกัน
Furina:ถือซะว่าเป็นรางวัลก็แล้วกัน เพราะมันเป็นอย่างที่พวกเจ้าคิดไว้ เรามีความตั้งใจแน่วแน่ที่จะเปิดมหากาพย์การประลองกับนักเดินทางจากต่างแดนผู้นี้!
Paimon:นี่... จู่ ๆ ก็จะเปิดศึกกันเลยเหรอ? เร็วเกินไปมั้ย...
Furina:...หืม? ชิชะ! จะ...เจ้าไม่หวาดกลัวเลยรึไง? นี่คือการประลองกับเทพเชียวนะ
Clorinde:เธอคิดจะทำอะไร นักเดินทาง คิดจะดูหมิ่นเทพต่อหน้าประชาชนรึไง?
Furina:...อะแฮ่ม อืม ไม่เป็นไร Clorinde เราชื่นชมความกล้าหาญของเขา/นาง มีคนไม่มากนักที่กล้าชักดาบเข้าหาเทพ เห็นได้ชัดว่าเขา/นางเป็นนักสู้ตัวจริง
Furina:แต่ก็น่าเสียดาย... ในยุคสมัยนี้ ผู้คนจะกระหายความเร้าใจมากขึ้นเรื่อย ๆ และการประลองด้วยกำลังเพียงอย่างเดียว ไม่อาจสนองจิตวิญญาณของผู้หิวโหยเหล่านั้นให้พอใจได้!
Lectoure:...ก็จริงอย่างที่พูด แค่ต่อสู้กันก็ดูน่าเบื่อไปหน่อย...
Etienne:เกาะ Erinnyes มีอาชญากรที่มักยื่นขอประลอง เพื่อปกป้องเกียรติยศของตนเองอยู่เสมอ เริ่มเบื่อการประลองด้วยกำลังแล้วจริง ๆ นั่นแหละ
Furina:เห็นมั้ยล่ะ เพราะงั้น... เราในฐานะเทพเจ้าแห่งความยุติธรรม จะทำการประลองกับนักเดินทางจากต่างแดนผู้นี้ในชั้นศาล!
Lectoure:โอ้ววววววววววว! ต้องอย่างนี้สิ ค่อยคุ้มค่าที่จะดูหน่อย!
Etienne:อื้ม พวกเราชาว Fontaine เป็นเจ้าบ้านนี่นะ ถ้าไม่เอาโรงอุปรากรมาใช้ก็น่าเสียดายเนอะ
Paimon:ทำไมคุณถึงสนใจปฏิกิริยาของผู้ชมขนาดนั้นเนี่ย คุณอยู่ใน "โรงอุปรากร" นานเกินไปรึเปล่า...
Paimon:แถมยัง... บอกว่าจะประลองกับพวกเราในชั้นศาลอีก ประลองที่ว่าคือยังไง? หมายถึงจะพิพากษาพวกเรางั้นเหรอ?
Furina:ฮิฮิ แน่นอนว่ามีเหตุผลในการตัดสินพวกเจ้า และมันก็เห็นได้ชัดอยู่แล้วนี่?
Traveler:เห็นได้ชัด?
Furina:ตามกฎหมายของ Fontaine ทุกสามวันแรกของเดือน จะไม่อนุญาตให้ใครก็ตามปล่อยวัตถุบินได้ในพื้นที่ Fontaine พวกเจ้าละเมิดกฎข้อนี้แล้วนี่นา
Etienne:โอ้~! อย่างนี้นี่เอง สมกับเป็นท่าน Furina จำกฎหมายของ Fontaine ได้ขึ้นใจเลยสินะ
Paimon:นะ...นี่มันเห็นได้ชัดตรงไหนเนี่ย กฎหมายแปลก ๆ นะ... เดี๋ยวก่อนนะ ไม่สิ คุณกำลังบอกว่าฉันเป็นวัตถุบินได้งั้นเหรอ?
Traveler:เอิ่ม...
Furina:ถูกต้อง หากทั้งสองคนไม่มีข้อโต้แย้งอื่นใดอีก เราก็ขอจับกุมพวกเจ้าในนามเทพแห่งน้ำเลยแล้วกัน
Lyney:ขอประทานโทษด้วย ท่าน Furina ถึงอาจจะขัดจังหวะไปบ้าง แต่ฉันขออนุญาตแทรกสักประโยคสิ...
Lyney:...ฉันว่า Paimon ไม่น่าจะนับว่าเป็นวัตถุบินได้นะ?
Paimon:นั่นน่ะสิ Lyney! ในที่สุดก็มีคนปกติเอ่ยปากพูดสักที ฉันใช่วัตถุบินได้ที่ไหนเล่า!
Furina:โอ้? นักมายากลผู้ยิ่งใหญ่ Lyney ประชาชนที่รักของเรานี่เอง เราอนุญาตให้เจ้าคัดค้านคำพูดของเรา แต่เจ้าจะพิสูจน์ยังไงว่ามันไม่ใช่วัตถุบินได้ล่ะ?
Lyney:ฮ่ะ ๆ ฉันในฐานะนักมายากลเพิ่งขัดจังหวะความสนุกของทุกท่านไป ย่อมต้องรับผิดชอบ "กู้สถานการณ์" อยู่แล้ว...
Lyney:ไหน ๆ ก็มีผู้ชมเยอะขนาดนี้แล้ว ฉันจะแสดงมายากลให้ทุกคนได้เห็นก็แล้วกัน
Lyney:(เป๊าะ!)
Lynette:ทะด๊าาาาา
Paimon:เอ๋! หลังของฉัน... Lyney ทำอะไรกับมันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย...
Traveler:(ตอนนั้นสินะ...)
Lyney:เอาล่ะ อย่างที่ทุกท่านได้เห็น Paimon น่าจะถูกบัญญัติว่าเป็น... อืม... วัตถุประเภทลูกโป่งที่มีเชือกเส้นนี้อยู่ตลอดเวลา เพียงแต่เมื่อครู่ทุกคนไม่ทันสังเกตเห็นมันก็เท่านั้นเอง
Rena:เอ่อ... นี่มันมายากลตรงไหนเนี่ย มุกตลกร้ายชัด ๆ...
Etienne:ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฉันกลับรู้สึกว่ามันน่าสนใจดีนะ สุดยอดดีนี่!
Lectoure:...ฉันไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไงดีเลย แต่แบบนี้แผนการของท่าน Furina ก็จะ...
Furina:...
Furina:คิก... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...
Furina:ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมไร้ที่ติไปเลย Lyney เราชอบเรื่องเซอร์ไพรส์พลิกล็อกแบบนี้เป็นที่สุด พอมีเจ้าอยู่ด้วย การแสดงของวันนี้ถึงเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ
Paimon:แสดง? คุณถือว่าเรื่องวันนี้ทั้งหมดคือการแสดงงั้นเหรอ?
Furina:ในกรณีนี้ เรื่องการพิพากษาถือเป็นอันสิ้นสุด เทพแห่งความยุติธรรมไม่สามารถใส่ร้ายผู้บริสุทธิ์ได้
Furina:ทว่า... ขอแค่มีเหตุผลชี้ชัด อย่าว่าแต่นักเดินทางจากต่างแดนเลย...
Furina:ขนาดเทพจากต่างแดน เรายังสามารถตัดสินได้เลย ฮุฮุฮุ...
Furina:เอาล่ะ คุณสุภาพบุรุษ Lyney และคุณสุภาพสตรี Lynette เราตั้งตารอการแสดงครั้งต่อไปในโรงอุปรากรของพวกเจ้าเป็นอย่างมาก วันนี้เท่านี้ก่อนแล้วกัน ลาล่ะทุกคน
Paimon:จะ...จู่ ๆ บอกจะไปก็ไปงี้เลยเหรอ... เป็นเทพที่คาดเดาอะไรไม่ได้เลยแฮะ แต่พวกเรายังไม่ทันได้ถามอะไรเลย เอาไว้ว่ากันทีหลังละกัน เพราะบรรยากาศเมื่อกี้มันค่อนข้าง...
Lyney:ไม่หรอก ฉันก็แค่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีบทบัญญัติทางกฎหมายแบบนี้ด้วย เพราะงั้นเลยช่วยพวกเธอเตรียมตัวนิดหน่อย ฉันก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะได้ใช้
Lyney:ตอนนี้พวกเธอคงเห็นแล้วสินะว่า ท่าน Furina เป็นเทพแบบไหน?
Lynette:บางครั้งท่านก็ทำตัวแปลกประหลาด แต่บางครั้งก็ยังคุยด้วยเหตุผลได้อยู่บ้าง
Paimon:จะว่าไป Lyney ฉันเพิ่งรู้ว่านายเป็นนักมายากลผู้ยิ่งใหญ่เลยนะเนี่ย แถมจะไปจัดการแสดงในโรงอุปรากรด้วย?
Lyney:ฮ่าฮ่า ฉันแค่เล่นมายากลทริกเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่อหาเลี้ยงชีพก็เท่านั้นเอง ส่วน Lynette ก็เป็นผู้ช่วยของฉันน่ะ
Lyney:นี่เป็นครั้งแรกที่เราได้รับเกียรติให้แสดงที่โรงอุปรากร สถานที่ที่มีเกียรติที่สุดของ Fontaine
Paimon:แต่ก่อนหน้านี้ เราได้ยินมาว่าโรงอุปรากรเป็นศาลพิพากษาของ Fontaine ไม่ใช่เหรอ?
Lyney:เมื่อไม่มีการพิจารณาคดีที่ต้องแสดงต่อสาธารณะ โรงอุปรากรมักจะถูกใช้เป็นที่จัดการแสดง ใน Fontaine เส้นแบ่งขอบเขตระหว่างการพิพากษากับการแสดงค่อนข้างจะคลุมเครือน่ะ...
Lyney:ไหน ๆ ก็พูดถึงเรื่องนี้ ในเมื่อบังเอิญได้รู้จักกันแล้ว งั้น Traveler แล้วก็ Paimon ฉันขอเชิญเพื่อนใหม่อย่างพวกเธอสองคนมาชมการแสดงได้มั้ย?
Lynette:พี่ชายของฉันน่ะ เป็นประเภทที่ ถ้ามีคนรู้จักเยอะขึ้นก็จะยิ่งตื่นเต้นน่ะ
Paimon:เอาสิ ๆ ยังไงซะตอนนี้พวกเราก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว แถมตอนแรกก็อยากจะไปที่โรงอุปรากรอยู่แล้วด้วย
Traveler:ฉันเองก็อยากไป
Lyney:งั้นก็เยี่ยมไปเลย ถ้างั้นพวกเราก็ไปด้วยกันเถอะ ฉันจะได้นำทางให้พวกเธอด้วย แต่ตอนนี้ฉันมีเรื่องต้องทำก่อน...
Traveler:ถ้ามีอะไรที่ฉันพอจะช่วยได้ ฉันก็ยินดีช่วยนะ
Lyney:จริงเหรอ งั้นไม่เกรงใจละนะ
Lyney:ของสิ่งนี้ เป็นอุปกรณ์มายากลเรียกว่า "กระเป๋ามายากล" ก่อนอื่นช่วยฉันแจกจ่ายมันให้กับคนที่นี่ทีนะ
Paimon:เอ๋? คนที่นี่จะเอาอุปกรณ์มายากลไปทำอะไรอะ?
Lyney:เกี่ยวกับเรื่องนี้... ก็เกี่ยวกับเรื่อง "คำพยากรณ์" ที่ถามฉันก่อนหน้านี้น่ะ ตอนนี้ฉันจะอธิบายให้เธอฟังก่อนแล้วกัน...
Lyney:ฉันไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ ใน Fontaine มีคำพยากรณ์หนึ่งที่ถูกเล่าลือกันมาตลอด...
Lyney:ชาว Fontaine ทุกคนเกิดมาพร้อมกับ "บาป" ไม่ว่าประเทศ Fontaine อันยุติธรรมจะทำการพิพากษายังไง ก็ไม่สามารถลบล้างได้
Lyney:จนกระทั่งวันหนึ่ง ระดับน้ำทะเลของ Fontaine จะเริ่มสูงขึ้น ทำให้ผู้คนที่แบกรับบาปค่อย ๆ จมลงสู่ใต้ท้องทะเล...
Lyney:...ท้ายที่สุดทุกคนจะละลายหายไปในท้องทะเล เหลือเพียงเทพแห่งน้ำที่ร้องไห้อยู่บนบัลลังก์ และจากนั้น... บาปของชาว Fontaine ก็จะถูกชะล้างออกไป
Paimon:เป็นคำพยากรณ์ที่หดหู่จัง... ทำไมชาว Fontaine ถึงเกิดมาพร้อมกับ "บาป" ล่ะ? มันหมายถึงอะไรกันแน่?
Lyney:ผู้คนต่างคาดเดาไปต่าง ๆ นานา บางคนก็บอกว่า บรรพบุรุษของชาว Fontaine ขโมยพลังแห่งท้องทะเลมา เพราะงั้นท้องทะเลจึงโกรธเคือง...
Lyney:แต่ก็มีคนบอกด้วยว่า เพราะชาว Fontaine ไม่ฟังคำเตือนของเทพแห่งน้ำองค์แรก เลยทำให้เทพบน Celestia ไม่พอใจ...
Lyney:จะยังไงก็ตาม ใน Fontaine จำเป็นต้องมีหลักฐานสำหรับทุกเรื่อง เมื่อไม่มีหลักฐานสำหรับคำกล่าวอ้างพวกนี้ ดังนั้น คำพูดเหล่านี้จึงถือเป็นเพียงการคาดเดาเท่านั้น
Paimon:ในเมื่อชาว Fontaine เองก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองทำบาปอะไรเอาไว้ งั้นถ้าเพิกเฉยต่อคำพยากรณ์นี้ซะ ก็ไม่เป็นไรนี่ ไม่เห็นต้องตีตนไปก่อนไข้เลย
Lyney:นั่นคือสิ่งที่ผู้คนทำในตอนแรก แต่... ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ระดับน้ำทะเลใน Fontaine เริ่มสูงขึ้นอย่างมาก
Lynette:สถานที่หลายแห่งได้กลายเป็น "ใต้ท้องทะเล" ไปตลอดกาล
Lyney:ถึงหลายคนจะไม่สนใจ และมองว่ามันเป็นแค่ "ปรากฏการณ์ทางธรรมชาติ" แต่ฉันกับครอบครัวรู้สึกว่าชาว Fontaine ไม่ควรเพิกเฉยต่อความเป็นไปได้นี้ แล้วเอาแต่นั่งรอคอยความตาย
Lyney:อย่างน้อยพวกเราก็หวังว่า ผู้ที่อาศัยริมทะเลจะย้ายออกไปก่อนล่วงหน้า เพราะงั้นพวกเราจึงเริ่มแจก "กระเป๋ามายากล" แก่พวกเขา
Lyney:ในฐานะที่เป็นอุปกรณ์มายากล กระเป๋ามายากลประเภทนี้มีความจุสูง ต้องเป็นประโยชน์สำหรับตอนย้ายบ้านได้แน่นอน
Paimon:แบบนี้นี่เอง อย่างน้อยก็เป็นการเตรียมตัวล่วงหน้าสินะ
Lyney:อืม... อาจจะมีเพียงพลังที่มีอำนาจสูงสุดเท่านั้น ที่สามารถต่อสู้กับภัยพิบัติได้ ฮ่ะ ๆ... ใครจะไปรู้กันล่ะ ยังไงพวกเราต่างเป็นแค่คนตัวเล็กจ้อยนี่นะ
Lyney:เอาล่ะ ถ้าอยากจะช่วย ก็รบกวนเธอแจกจ่ายกระเป๋ามายากลให้คนแถวนี้หน่อยละกัน ไม่ต้องสนใจว่าพวกเขาจะว่ายังไง ยัดเยียดให้พวกเขาก็พอ ฮ่ะ ๆ
Etienne:ที่แท้เธอก็เป็นนักเดินทางผมบลอนด์ที่แสนโด่งดังนี่เอง ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้ว่าเป็นเธอ ขอโทษที่เสียมารยาทด้วยนะ
Etienne:กระเป๋ามายากลงั้นเหรอ... พวกเธอนี่คิดรอบคอบซะจริง เตรียมพร้อมไว้ใช่ว่าจะเสียหายนี่นะ
Etienne:งั้นฉันจะรับมันไว้ละกัน ฝากขอบคุณนักมายากลผู้ยิ่งใหญ่ด้วยนะ
Galathee:โอ้? นี่มัน... ไม่เอา ๆ ฉันว่าถึงคำพยากรณ์จะเป็นจริง แต่คงอีกนานกว่าที่น้ำจะท่วมคนจนหมด
Galathee:การมีชีวิตอยู่คือการจดจ่ออยู่กับปัจจุบัน จะไปกังวลกับอนาคตมากมายทำไม ค่อยว่ากันทีหลังเถอะ
Paimon:ยังไงก็รับไว้เถอะนะ เผื่อว่าจะได้ใช้ประโยชน์ไง
Galathee:เอ่อ... ก็ได้ ๆ งั้นก็ขอบใจนะ แต่หลัก ๆ เลยคือ... ถ้าจะให้ฉันย้ายบ้านคงเท่ากับการสละชีวิตปัจจุบันไป ซึ่งฉันไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้นน่ะ
Augereau:ของนี่มัน... พวกเธอก็เชื่อเรื่อง "คำพยากรณ์" งั้นเหรอ? เหอะ ๆ เอาคืนไปเถอะ ฉันคงไม่ได้ใช้หรอก
Paimon:ทำไมล่ะ คุณเป็นพวกที่ไม่เชื่อคำพยากรณ์เหรอ?
Augereau:ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้น ฉันเชื่อคำพยากรณ์นะ แต่ฉันก็เชื่อในนิทานอีกเรื่องหนึ่งด้วย
Augereau:ในนิทานเล่าว่า มนุษย์เคยอาศัยอยู่ในทะเล ไม่สามารถแยกห่างจากทะเลได้
Augereau:ต่อมาผู้คนต้องการใช้ชีวิตบนบก พวกเขาจึงวิวัฒนาการสร้างหลอดเลือด และห่อหุ้มทะเลไว้ในร่างกาย เพื่อให้สามารถเดินบนบกได้
Augereau:เพราะงั้นฉันเลยคิดว่า ถึงน้ำทะเลจะสูงขึ้นจนท่วมผู้คน แต่นั่นก็ถือว่าเป็นการกลับบ้านก็เท่านั้นนี่
Paimon:นี่มัน... ที่แท้ก็มีเรื่องเล่าแบบนี้ด้วย แต่ว่าถ้าคนจมน้ำก็ยังตายได้อยู่ดีนะ... ยังไงคุณก็... รับไปเถอะนะ...
Augereau:อ่า ก็ได้ ฉันจะรับไว้ ฉันก็แค่คิดว่า "ผู้คนจะละลายหายไปในท้องทะเล" ที่กล่าวไว้ในคำพยากรณ์ ไม่ได้แปลว่าตายเสมอไป
Lyney:เร็วจัง แจกหมดแล้วเหรอ? เป็นไง ทุกคน... เอ่อ ต่างคนต่างมีความคิดที่ต่างกันไปใช่มั้ยล่ะ
Lyney:ก็นะ แต่เชื่อว่าถ้าเกิดภัยพิบัติขึ้นมาจริง ๆ หลาย ๆ คนคงเปลี่ยนมุมมองเปลี่ยนความคิดเองแหละ เพราะงั้นเตรียมรับมือไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย
Paimon:มีเรื่องอะไรให้ทำต่อมั้ย?
Lyney:ยังมีอีกเรื่องนึง กระเป๋ามายากลเป็นของที่ฉันไหว้วานให้เวิร์กชอปในนครว่าการ Fontaine ทำขึ้นน่ะ ไหน ๆ ก็ออกมาแล้ว ฉันเลยอยากเอาวัสดุกลับไปให้เยอะที่สุดน่ะ
Paimon:รวบรวมวัสดุสินะ แค่บอกพวกเราว่าวัสดุมีหน้าตายังไงก็พอ ยิ่งคนเยอะยิ่งเก็บได้ไวไง
Lyney:ก็จริง มีพวกเธอช่วยนี่ดีจริง ๆ วัสดุที่ต้องการมีชื่อว่าดอก Romaritime จากที่จำได้คือ มันพบได้ทั่วไปในบริเวณชายทะเลทางฝั่งตะวันออกของท่าเรือน่ะ
Etienne:ถ้าต้องย้ายบ้าน... ย้ายไปไหนดีล่ะ? Snezhnaya? Liyue?
Galathee:นึกไม่ออกเลยว่าจะเป็นยังไงถ้าไม่มีชีวิตอย่างตอนนี้
Augereau:เป็นไง นิทานที่ฉันเล่าก็ถือว่าน่าสนใจใช่มั้ยล่ะ?
Lyney:สมกับเป็นนักเดินทางมืออาชีพ ทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพสุด ๆ ทางฉันก็เพิ่งรวบรวมเสร็จส่วนหนึ่งเหมือนกัน
Lyney:นี่ Lynette ครั้งหน้าเธอก็มาทำบ้างสิ
Lynette:มันช่วยไม่ได้นี่ วันนี้ฉันต้องอยู่ในโหมดประหยัดพลังงานตลอดเวลา ไม่งั้นอาจไม่มีแรงเหลือไปเข้าร่วมการแสดงในโรงอุปรากรได้นะ
Lyney:เฮ้อ... เอาเถอะ ทั้ง ๆ ที่อีกนานกว่าจะถึงเวลาแสดงแท้ ๆ แต่ในเมื่อตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว พวกเรากลับไปที่นครว่าการ Fontaine กันเลยมั้ย?
Paimon:เราจะแวะนครว่าการ Fontaine ก่อนไปที่โรงอุปรากรงั้นเหรอ? เมือง Fontaine ใหญ่ขนาดนี้ ฉันต้องเที่ยวชมให้ทั่วซะแล้ว...
Lyney:เดี๋ยวก่อน ชู่ว... พวกเธอสังเกตเห็นคนคนนั้นมั้ย? ผู้หญิงที่อยู่ตรงนั้นน่ะ...
Paimon:เอ๋? ผู้หญิงคนนั้นทำไมเหรอ... ฉะ...ฉันไม่เห็นว่าจะมีอะไรเลย...
Lyney:หึ... เห็นได้ชัดเลยว่าเป็นหัวขโมย
Lyney:อันที่จริง ทริกมายากลกับวิธีขโมยของก็มีจุดที่เหมือนกันอยู่บ้างนะ พวกมันล้วนเป็นกลอุบายที่ทำได้โดยไม่ให้คนอื่นรู้ตัว
Lyney:เธอดูการเคลื่อนไหวของผู้หญิงคนนั้นให้ดี ๆ...
Paimon:อ๊า จริงด้วย!
Lyney:ชู่ว... เบาเสียงหน่อย พวกเราต้องหาทางจับอีกฝ่ายให้ได้ แต่ดูฝ่ายนั้นระวังตัวใช่เล่น พวกเราแยกกันเคลื่อนไหวเถอะ...
Lyney:พวกเธอไปดักตรงลิฟต์ทางนั้นนะ ถ้าผู้หญิงคนนั้นวิ่งหนีละก็ ต้องวิ่งไปทางนั้นแน่ ๆ
Lyney:เอาล่ะ ลงมือกันเลย
Paimon:ที่ Lyney พูดคือตรงนี้สินะ...
Paimon:อ๊ะ ดูเร็ว! ใช่คนนั้นมั้ยอะ!
Paimon:...แย่แล้ว เขาสังเกตเห็นพวกเราเหรอ? วิ่งไปทางอื่นแล้ว!
Paimon:ทำไงดี ต้องไล่ตามมั้ย?
Paimon:อืม ก็จริง อีกฝ่ายอาจจะตั้งใจหลอกล่อพวกเราก็ได้...
รออยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่เห็นร่างของหัวขโมยอีกเลย...
Paimon:ไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย ไม่รู้ว่า Lyney จับหัวขโมยได้รึยัง...
Paimon:อื้ม ไปกันเถอะ
Lyney:...เช็กดูดี ๆ ว่าไม่มีของอย่างอื่นหายไปแล้วใช่มั้ย?
Lectoure:ไม่มีแล้ว ๆ ขอบคุณพวกเธอมาก ฉันไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด
Lectoure:งั้นฉันไปก่อนนะ วันนี้ขอบคุณมากจริง ๆ
Paimon:เอ๋ เมื่อกี้ Lyney คืนของที่หัวขโมยเอาไปอยู่เหรอ?
Lyney:ใช่ แต่น่าเสียดายที่จับหัวขโมยไม่ได้ เขาโยนของที่ขโมยมาลงบนพื้น เพื่อดึงดูดความสนใจของฉัน แล้วก็เผ่นหายตัวไปแบบไม่เห็นฝุ่นเลย
Lynette:ถึงฉันจะเห็นทิศที่อีกฝ่ายวิ่งหายไป แต่พี่ดันเท้าพลิก ฉันก็เลยต้องคอยดูแลน่ะ
Paimon:เอ๊ะ? Lyney บาดเจ็บเหรอ?
Lyney:ไม่เป็นไร แค่เท้าพลิกนิดหน่อย ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว
Lynette:พี่ชาย ถ้าจะทำตัวเป็นคนดี ก็ควรใส่ใจดูแลตัวเองให้มากหน่อยนะ ไม่งั้นถ้ากระทบกับการแสดงที่กำลังจะจัดขึ้น มันจะแย่เอานะ
Lyney:ฮ่ะ ๆ... ขอโทษน่า ขอโทษนะ Lynette
Lyney:เฮ้อ คงต้องยอมรับว่าหัวขโมยคนนี้ฝีมือดีกว่าที่คิดจริง ๆ เกินความคาดหมายของฉันไปเลย
Lyney:แต่อย่างน้อยก็เอาของที่ถูกขโมยไปกลับคืนมาได้ ไม่ถือว่าล้มเหลวซะทีเดียวละนะ
Paimon:หัวขโมยร้ายกาจขนาดนั้นเลยเหรอ... เฮ้อ อย่างน้อยผลลัพธ์ก็ไม่เลวล่ะนะ อย่างน้อย Lyney ก็ไม่เสียแรงเปล่า
Lyney:อื้ม เอาล่ะ เรื่องตรงนี้ก็จบลงแล้ว พวกเรารีบไปนครว่าการ Fontaine กันเถอะ
???:เอ๋ นี่คุณ Lyney นักมายากลชื่อดังกับคุณ Lynette น้องสาวที่เป็นผู้ช่วยนี่?
Lyney:สวัสดี ไม่ทราบว่าคุณคือ...
Charlotte:โอ้ ฉันเป็นนักข่าวจากสำนักข่าว The Steambird ชื่อ Charlotte น่ะ
Lyney:ยินดีที่ได้พบ ที่แท้ก็เป็นนักข่าวจากสำนักข่าว The Steambird นี่เอง ก่อนหน้านี้พวกเราก็โปรโมตการแสดงผ่านหนังสือพิมพ์ The Steambird ของพวกคุณอยู่บ่อย ๆ เลย
Lynette:ยินดีที่ได้พบนะ
Charlotte:เดี๋ยวนะ สองท่านทางด้านนี้หรือว่าจะเป็น... นักเดินทางที่ไม่ว่าเดินทางไปที่ไหนใน Teyvat ก็สร้างข่าวใหญ่น่าตื่นตะลึงไปทุกที่?
Traveler:เอ่อ... จะพูดแบบนั้นก็ได้แหละมั้ง
Paimon:เธอนี่สุดยอดไปเลย แค่มองปราดเดียวก็จำพวกเราทุกคนได้ทันทีเลย
Charlotte:หึหึ ถ้าขนาดพวกเธอยังไม่รู้จัก ฉันก็เลิกเป็นนักข่าวได้แล้วล่ะ
Charlotte:โอ้ว้าว วันนี้นี่มันวันอะไรกัน ถึงได้เจอคนดังรวดเดียวหมดนี่เนี่ย หรือว่าเทพนักข่าวเริ่มเข้าข้างฉันแล้ว?
Paimon:ถ้างั้น Charlotte... ปกติแล้วเธอมักจะทำข่าวแบบไหนบ้างเหรอ?
Charlotte:อืม... ตอนที่ฉันไม่มีแหล่งข่าวอะไรใหม่ ๆ ก็มักจะทำข่าวเกี่ยวกับคดีล่าสุดของโรงอุปรากรอะไรแบบนี้...
Charlotte:ขอแค่รายงานเรื่องเดียวกันจากมุมที่เจาะลึกพอ มันก็สามารถดึงดูดความสนใจของผู้อ่านได้เหมือนกันนะ
Charlotte:ตัวอย่างเช่น การเขียนข่าวบอกเล่าวิธีที่นักต้มตุ๋นเคยใช้หลอกความรู้สึกของสาว ๆ ทั้งหลาย หรือการรายงานชีวิตอันรันทดของอาชญากรฉ้อโกง ที่อดีตเคยต้องกินขนมปังก้อนเดียวเป็นเวลาห้าวัน...
Charlotte:ถึงจะว่าอย่างนั้นก็เถอะ... ทว่าสิ่งที่ฉันตามหาคือข่าวด่วนข่าวเด็ด สกู๊ปใหญ่ที่ขนาดฟ้าดินยังต้องสะเทือนต่างหาก แต่ข่าวที่เกิดขึ้นช่วงนี้ กลับทำให้พรสวรรค์ของต้องฉันสูญเปล่า
Charlotte:โอ๊ะ ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ อันที่จริงฉันกำลังติดตามคดีหนึ่ง... ไม่สิ ควรเรียกว่าเป็นคดีต่อเนื่องมากกว่า...
Lynette:คุณหมายถึงคดี "การหายตัวไปอย่างต่อเนื่องของหญิงสาว" ใช่มั้ย?
Charlotte:ใช่แล้ว พอพูดถึงเรื่องนี้ ฉันก็รู้สึกว่ามันเป็นคดีที่ลึกลับ และเป็นประเด็นที่สุดของ Fontaine แล้วล่ะ
Charlotte:ถ้าเป็นคนแรกที่เขียนต้นฉบับข่าวการปิดคดี "การหายตัวไปอย่างต่อเนื่องของหญิงสาว" เสร็จ จะต้องได้ออกข่าวหน้าแรกบน "หนังสือพิมพ์ The Steambird" แน่นอน...
Charlotte:ถึงตอนนั้น เพื่อนร่วมอาชีพต้องอิจฉาตาร้อนจนน้ำตาตกเลยละมั้ง? เพื่อวินาทีนั้น ฉันได้รวบรวมข้อมูลมากมายไว้พร้อมแล้ว แค่รอให้ถึงเวลาตีแผ่ความจริงก็เท่านั้นแหละ
Paimon:"การหายตัวไปอย่างต่อเนื่องของหญิงสาว"... เป็นคดียังไงเหรอ จนตอนนี้ยังหาตัวคนร้ายไม่เจอเลยเหรอ?
Charlotte:ใช่แล้ว คดีหญิงสาวหายตัวที่เกิดขึ้นครั้งแรก คงต้องย้อนกลับไปตั้งแต่เกือบ 20 ปีก่อน...
Charlotte:ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ จะมีหญิงสาวหายตัวไปเป็นระยะ ๆ และหญิงสาวพวกนั้นล้วนมีอายุไล่เลี่ยกัน แถมทั้งหมดยังหายไปอย่างไร้ร่องรอยอีกต่างหาก
Charlotte:สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ ทุกวันนี้ก็ยังไม่มีใครพบหญิงสาวที่หายไปเลยสักคน
Charlotte:ในระหว่างนั้น มีหลายคนถูกจับเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีการหายตัวไปของหญิงสาวก็จริง แต่คดีแบบนี้ก็ยังเกิดขึ้นอยู่เนือง ๆ
Charlotte:อื้ม ที่เธอพูดก็เป็นไปได้อยู่นะ แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม ฉันเชื่อว่าในทุกคดีต้องมี "ความจริง" เพียงหนึ่งเดียวอยู่แล้ว และ "ความจริง" จะต้องถูกเปิดเผยแน่นอน
Lyney:ฉันเองก็เชื่อแบบนั้นเหมือนกัน อย่างน้อยต้องมีคำอธิบายให้กับครอบครัวของหญิงสาวที่หายไป
Lyney:ฉันลองจินตนาการดูแล้ว ถ้า Lynette หายไป ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ฉันก็จะตามหาเธอกลับมาให้ได้ จากนั้นค่อยคิดวิธีสืบหาตัวคนร้าย
Lynette:อย่าจินตนาการแบบนั้นสิ
Paimon:พวกเราจะนั่งเจ้านี่ไปนครว่าการ Fontaine เหรอ? เป็นยานพาหนะที่ล้ำยุคสุด ๆ เลย... ชาว Fontaine นี่ใช้ประโยชน์จากน้ำเก่งจังเลยนะ
Lyney:มันคือ "เรือราง" น่ะ มันเชื่อมต่อกับสถานที่สำคัญต่าง ๆ ในเมือง Fontaine เลยล่ะ
Lyney:มันค่อนข้างสะดวกจริง ๆ นั่นแหละ แต่นั่งนาน ๆ ก็แอบน่าเบื่อเหมือนกัน วิวทิวทัศน์ก็เดิม ๆ เพราะงั้นเลยอยากได้เพื่อนอย่างพวกเธอร่วมทางไปด้วยยังไงล่ะ
Lynette:พี่จะสื่อว่า ถึงฉันจะคุยเป็นเพื่อนพี่ แต่พี่ก็ยังเบื่ออยู่ดีใช่มั้ย?
Lyney:อ๋า... ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย พี่ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นสักหน่อย ดูสิ... เอ่อ... ปกติน้องก็เป็นคนพูดน้อยนี่นา....
Lyney:แถมเวลาออกมากับเธอก็ไม่เหมือนกำลังไปเที่ยวเลย... เหมือนอยู่ที่บ้านมากกว่าน่ะ... จริงมั้ย ฮ่ะฮ่ะ...
Lynette:เอาเถอะ
Paimon:เป็นพี่ชายก็งี้ ยังไงก็ต้องยอมน้องสาวอยู่ดีล่ะเนอะ...
Lyney:ฮ่าฮ่า ใกล้ได้เวลาแล้ว พวกเรารีบขึ้นเรือกันเถอะ
???:เอ๋ นี่คุณ Lyney นักมายากลชื่อดังกับคุณ Lynette น้องสาวที่เป็นผู้ช่วยนี่?
Lyney:สวัสดี ไม่ทราบว่าคุณคือ...
Charlotte:โอ้ ฉันเป็นนักข่าวจากสำนักข่าว The Steambird ชื่อ Charlotte น่ะ
Lyney:ยินดีที่ได้พบ ที่แท้ก็เป็นนักข่าวจากสำนักข่าว The Steambird นี่เอง ก่อนหน้านี้พวกเราก็โปรโมตการแสดงผ่านหนังสือพิมพ์ The Steambird ของพวกคุณอยู่บ่อย ๆ เลย
Lynette:ยินดีที่ได้พบนะ
Charlotte:เดี๋ยวนะ สองท่านทางด้านนี้หรือว่าจะเป็น... นักเดินทางที่ไม่ว่าเดินทางไปที่ไหนใน Teyvat ก็สร้างข่าวใหญ่น่าตื่นตะลึงไปทุกที่?
Traveler:เอ่อ... จะพูดแบบนั้นก็ได้แหละมั้ง
Paimon:เธอนี่สุดยอดไปเลย แค่มองปราดเดียวก็จำพวกเราทุกคนได้ทันทีเลย
Charlotte:หึหึ ถ้าขนาดพวกเธอยังไม่รู้จัก ฉันก็เลิกเป็นนักข่าวได้แล้วล่ะ
Charlotte:โอ้ว้าว วันนี้นี่มันวันอะไรกัน ถึงได้เจอคนดังรวดเดียวหมดนี่เนี่ย หรือว่าเทพนักข่าวเริ่มเข้าข้างฉันแล้ว?
Paimon:ถ้างั้น Charlotte... ปกติแล้วเธอมักจะทำข่าวแบบไหนบ้างเหรอ?
Charlotte:อืม... ตอนที่ฉันไม่มีแหล่งข่าวอะไรใหม่ ๆ ก็มักจะทำข่าวเกี่ยวกับคดีล่าสุดของโรงอุปรากรอะไรแบบนี้...
Charlotte:ขอแค่รายงานเรื่องเดียวกันจากมุมที่เจาะลึกพอ มันก็สามารถดึงดูดความสนใจของผู้อ่านได้เหมือนกันนะ
Charlotte:ตัวอย่างเช่น การเขียนข่าวบอกเล่าวิธีที่นักต้มตุ๋นเคยใช้หลอกความรู้สึกของสาว ๆ ทั้งหลาย หรือการรายงานชีวิตอันรันทดของอาชญากรฉ้อโกง ที่อดีตเคยต้องกินขนมปังก้อนเดียวเป็นเวลาห้าวัน...
Charlotte:ถึงจะว่าอย่างนั้นก็เถอะ... ทว่าสิ่งที่ฉันตามหาคือข่าวด่วนข่าวเด็ด สกู๊ปใหญ่ที่ขนาดฟ้าดินยังต้องสะเทือนต่างหาก แต่ข่าวที่เกิดขึ้นช่วงนี้ กลับทำให้พรสวรรค์ของต้องฉันสูญเปล่า
Charlotte:โอ๊ะ ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ อันที่จริงฉันกำลังติดตามคดีหนึ่ง... ไม่สิ ควรเรียกว่าเป็นคดีต่อเนื่องมากกว่า...
Lynette:คุณหมายถึงคดี "การหายตัวไปอย่างต่อเนื่องของหญิงสาว" ใช่มั้ย?
Charlotte:ใช่แล้ว พอพูดถึงเรื่องนี้ ฉันก็รู้สึกว่ามันเป็นคดีที่ลึกลับ และเป็นประเด็นที่สุดของ Fontaine แล้วล่ะ
Charlotte:ถ้าเป็นคนแรกที่เขียนต้นฉบับข่าวการปิดคดี "การหายตัวไปอย่างต่อเนื่องของหญิงสาว" เสร็จ จะต้องได้ออกข่าวหน้าแรกบน "หนังสือพิมพ์ The Steambird" แน่นอน...
Charlotte:ถึงตอนนั้น เพื่อนร่วมอาชีพต้องอิจฉาตาร้อนจนน้ำตาตกเลยละมั้ง? เพื่อวินาทีนั้น ฉันได้รวบรวมข้อมูลมากมายไว้พร้อมแล้ว แค่รอให้ถึงเวลาตีแผ่ความจริงก็เท่านั้นแหละ
Paimon:"การหายตัวไปอย่างต่อเนื่องของหญิงสาว"... เป็นคดียังไงเหรอ จนตอนนี้ยังหาตัวคนร้ายไม่เจอเลยเหรอ?
Charlotte:ใช่แล้ว คดีหญิงสาวหายตัวที่เกิดขึ้นครั้งแรก คงต้องย้อนกลับไปตั้งแต่เกือบ 20 ปีก่อน...
Charlotte:ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ จะมีหญิงสาวหายตัวไปเป็นระยะ ๆ และหญิงสาวพวกนั้นล้วนมีอายุไล่เลี่ยกัน แถมทั้งหมดยังหายไปอย่างไร้ร่องรอยอีกต่างหาก
Charlotte:สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ ทุกวันนี้ก็ยังไม่มีใครพบหญิงสาวที่หายไปเลยสักคน
Charlotte:ในระหว่างนั้น มีหลายคนถูกจับเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีการหายตัวไปของหญิงสาวก็จริง แต่คดีแบบนี้ก็ยังเกิดขึ้นอยู่เนือง ๆ
Charlotte:อื้ม ที่เธอพูดก็เป็นไปได้อยู่นะ แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม ฉันเชื่อว่าในทุกคดีต้องมี "ความจริง" เพียงหนึ่งเดียวอยู่แล้ว และ "ความจริง" จะต้องถูกเปิดเผยแน่นอน
Lyney:ฉันเองก็เชื่อแบบนั้นเหมือนกัน อย่างน้อยต้องมีคำอธิบายให้กับครอบครัวของหญิงสาวที่หายไป
Lyney:ฉันลองจินตนาการดูแล้ว ถ้า Lynette หายไป ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ฉันก็จะตามหาเธอกลับมาให้ได้ จากนั้นค่อยคิดวิธีสืบหาตัวคนร้าย
Lynette:อย่าจินตนาการแบบนั้นสิ
Paimon:เอ๊ะ!
Charlotte:เอ๋!?
Charlotte:Traveler กับ Paimon?
Paimon:Charlotte!!
Traveler:Charlotte!
Charlotte:ฉันไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะได้เจอพวกเธอบนเรือรางแบบนี้ มันนับว่าเป็นข่าวใหญ่ข่าวโตในชีวิตฉันเลยล่ะ!
Charlotte:พวกเธอมาที่ Fontaine ได้ยังไงกันเนี่ย ฉันไม่ได้ข่าวเลยว่าพวกเธอจะมาที่ Fontaine
Paimon:เอเฮะ บังเอิญมากเลยเนอะที่ได้เจอกัน นักเดินทางอย่างพวกเราก็วิ่งไปนู่นมานี่ตลอดน่ะแหละ จะไม่มีใครรู้ว่าพวกเรามาที่ Fontaine ก็เป็นเรื่องปกติน่า...
Paimon:เอิ่ม... ถึงจะไม่รู้ว่าเทพแห่งน้ำรู้ได้ยังไงก็ตามเถอะ โอ๊ะ จริงสิ สองคนนี้เป็นเพื่อนใหม่ที่พวกเราเพิ่งรู้จักล่ะ...
Charlotte:Paimon ไม่ต้องลำบากแนะนำหรอกนะ คุณ Lyney นักมายากลชื่อดังกับคุณ Lynette น้องสาวของเขาที่เป็นผู้ช่วยสินะ...
Charlotte:ถ้าขนาดพวกเขาฉันยังไม่รู้จัก ฉันก็เลิกเป็นนักข่าวได้แล้วล่ะ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบทั้งสองคนนะ ฉัน Charlotte นักข่าวจากสำนักข่าว The Steambird
Lyney:ยินดีที่ได้พบ ที่แท้ก็เป็นนักข่าวจากสำนักข่าว The Steambird นี่เอง ก่อนหน้านี้พวกเราก็โปรโมตการแสดงผ่านหนังสือพิมพ์ The Steambird ของพวกคุณอยู่บ่อย ๆ เลย
Lynette:ยินดีที่ได้พบนะ
Paimon:โอ้~ พอรอบข้างมีแต่คนรู้จักแบบนี้ จู่ ๆ ก็ไม่รู้สึกว่า Fontaine แปลกถิ่นอีกต่อไปแล้วแฮะ!
Paimon:จริงสิ Charlotte ช่วงนี้งานเป็นยังไงบ้าง มีข่าวใหญ่อะไรหรือเปล่า?
Charlotte:ช่วงนี้... ก็โอเคแหละมั้ง ตอนที่ฉันไม่มีแหล่งข่าวอะไรใหม่ ๆ ก็มักจะทำข่าวเกี่ยวกับคดีล่าสุดของโรงอุปรากรอะไรแบบนี้...
Charlotte:ขอแค่รายงานเรื่องเดียวกันจากมุมที่เจาะลึกพอ มันก็สามารถดึงดูดความสนใจของผู้อ่านได้เหมือนกันนะ
Charlotte:ตัวอย่างเช่น การเขียนข่าวบอกเล่าวิธีที่นักต้มตุ๋นเคยใช้หลอกความรู้สึกของสาว ๆ ทั้งหลาย หรือการรายงานชีวิตอันรันทดของอาชญากรฉ้อโกง ที่อดีตเคยต้องกินขนมปังก้อนเดียวเป็นเวลาห้าวัน...
Charlotte:เฮ้อ... เธอพูดถูก เธอนี่เข้าใจฉันดีจริง ๆ นะ สิ่งที่ฉันตามหาคือข่าวด่วนข่าวเด็ด สกู๊ปใหญ่ที่ขนาดฟ้าดินยังต้องสะเทือนต่างหาก แต่ข่าวที่เกิดขึ้นช่วงนี้ กลับทำให้พรสวรรค์ของต้องฉันสูญเปล่า
Charlotte:โอ๊ะ ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ อันที่จริงฉันกำลังติดตามคดีหนึ่ง... ไม่สิ ควรเรียกว่าเป็นคดีต่อเนื่องมากกว่า...
Lynette:คุณหมายถึงคดี "การหายตัวไปอย่างต่อเนื่องของหญิงสาว" ใช่มั้ย?
Charlotte:ใช่แล้ว พอพูดถึงเรื่องนี้ ฉันก็รู้สึกว่ามันเป็นคดีที่ลึกลับ และเป็นประเด็นที่สุดของ Fontaine แล้วล่ะ
Charlotte:ถ้าเป็นคนแรกที่เขียนต้นฉบับข่าวการปิดคดี "การหายตัวไปอย่างต่อเนื่องของหญิงสาว" เสร็จ จะต้องได้ออกข่าวหน้าแรกบน "หนังสือพิมพ์ The Steambird" แน่นอน...
Charlotte:ถึงตอนนั้น เพื่อนร่วมอาชีพต้องอิจฉาตาร้อนจนน้ำตาตกเลยละมั้ง? เพื่อวินาทีนั้น ฉันได้รวบรวมข้อมูลมากมายไว้พร้อมแล้ว แค่รอให้ถึงเวลาตีแผ่ความจริงก็เท่านั้นแหละ
Paimon:"การหายตัวไปอย่างต่อเนื่องของหญิงสาว"... เป็นคดียังไงเหรอ จนตอนนี้ยังหาตัวคนร้ายไม่เจอเลยเหรอ?
Charlotte:ใช่แล้ว คดีหญิงสาวหายตัวที่เกิดขึ้นครั้งแรก คงต้องย้อนกลับไปตั้งแต่เกือบ 20 ปีก่อน...
Charlotte:ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ จะมีหญิงสาวหายตัวไปเป็นระยะ ๆ และหญิงสาวพวกนั้นล้วนมีอายุไล่เลี่ยกัน แถมทั้งหมดยังหายไปอย่างไร้ร่องรอยอีกต่างหาก
Charlotte:สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ ทุกวันนี้ก็ยังไม่มีใครพบหญิงสาวที่หายไปเลยสักคน
Charlotte:ในระหว่างนั้น มีหลายคนถูกจับเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีการหายตัวไปของหญิงสาวก็จริง แต่คดีแบบนี้ก็ยังเกิดขึ้นอยู่เนือง ๆ
Charlotte:อื้ม ที่เธอพูดก็เป็นไปได้อยู่นะ แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม ฉันเชื่อว่าในทุกคดีต้องมี "ความจริง" เพียงหนึ่งเดียวอยู่แล้ว และ "ความจริง" จะต้องถูกเปิดเผยแน่นอน
Lyney:ฉันเองก็เชื่อแบบนั้นเหมือนกัน อย่างน้อยต้องมีคำอธิบายให้กับครอบครัวของหญิงสาวที่หายไป
Lyney:ฉันลองจินตนาการดูแล้ว ถ้า Lynette หายไป ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ฉันก็จะตามหาเธอกลับมาให้ได้ จากนั้นค่อยคิดวิธีสืบหาตัวคนร้าย
Lynette:อย่าจินตนาการแบบนั้นสิ
Paimon:โอ้ พวกเรากำลังจะถึงแล้ว... ดูนั่นสิ!
Charlotte:ฟู่ว... ได้คุยกับทุกคนแล้วมีความสุขจังเลย ชีวิตก็ควรมีเซอร์ไพรส์เล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้บ้างเป็นครั้งคราวละน้า
Paimon:พวกเราก็มีความสุขมาก เผลอแป๊บเดียวก็มาถึงสถานีซะแล้ว
Charlotte:อ๊ะ ฉันยังมีการสัมภาษณ์ต่อ เวลาค่อนข้างกระชั้นชิด งั้นพวกเราแยกกันตรงนี้เลยละกันนะ...
Paimon:อื้ม ไว้ว่างแล้วค่อยคุยกันนะ Charlotte
Charlotte:ฮิฮิ บ๊ายบาย ถ้ามีโอกาสก็มาหาฉันที่สำนักข่าว The Steambird บ้างนะ!
Paimon:งานของนักข่าวนี่ก็ลำบากเหมือนกันเนอะ เอาล่ะ แล้วพวกเราจะไปไหนต่อดี?
Lyney:อืม... ถ้าไม่รังเกียจก็ไปที่บ้านฉันก่อนมั้ย? วัสดุที่รวบรวมก่อนหน้านี้ยังอยู่กับฉันอยู่เลย
Paimon:จะไปรังเกียจได้ยังไงกัน ไม่มีทาง ๆ งั้นพวกเราตามนายกลับบ้านก่อนละกัน ยังไงซะนครว่าการ Fontaine ก็ใหญ่ตั้งขนาดนี้ ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนเลยเนี่ย
Paimon:จะไปรังเกียจได้ยังไงกัน ไม่มีทาง ๆ งั้นพวกเราตามนายกลับบ้านก่อนละกัน ยังไงซะนครว่าการ Fontaine ก็ใหญ่ตั้งขนาดนี้ ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนเลยเนี่ย
Localized evidence
บทที่ 4: ฉากที่ 1
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/2479357240Fontaine
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/2442141014บทนำแห่งน้ำค้างขาวและคลื่นดำ
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/456482290Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/2041401
5
1401
400617
UI_ChapterIcon_Fontaine
400403
archon
40
UI_QuestType_Chapter_1