บทแห่งผู้คุมเซอร์เบอรัส: ฉากที่ 1
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json- JSON Pointer
/3646525688
Story Chapters
Story evidence
Paimon:ฉันเคยคิดว่า "ป้อมปราการ Meropide" จะน่ากลัว แต่ตอนนี้ดูเหมือนบรรยากาศจะไม่เลวเหมือนกันแฮะ
Paimon:ชีวิตมั่นคง มีอาหารให้กินทุกวัน และสามารถใช้ "คูปองสวัสดิการ" ซื้อของต่าง ๆ นานาได้เต็มที่ มิน่าล่ะนักโทษหลายคนถึงไม่ยอมไปจากที่นี่
Paimon:โอ๊ะ เธอหมายถึง Wriothesley เหรอ ฉันก็คิดว่าเขาเป็นคนเก่งมากเหมือนกัน
Paimon:ถึงแม้จะดูเคร่งขรึมไปหน่อย แต่หลังจากได้รู้จักแล้ว ก็ถือว่าเขาเป็นคนพูดง่ายเหมือนกันนะ...
Paimon:ไม่รู้ว่าเขามีท่าทีกับคนที่นี่ยังไง หรือว่าเขาจะมีวิธีจัดการกับพวกคนไม่ดีโดยเฉพาะ?
Traveler:เขาคงมีวิธีของเขา
Paimon:อืม เขาสามารถทำให้คนที่นี่ปฏิบัติตามกฎได้ และทำให้ไม่ดูกดดันจนเกินไป เพราะงั้นเขาคงมีประสบการณ์การจัดการที่ยอดเยี่ยมแหละ
???:ขอโทษนะ มีใครอยู่รึเปล่า? ช่วยอะไรฉันหน่อยได้มั้ย?
Paimon:เอ๋? เมื่อกี้เหมือนฉันจะได้ยินเสียงอะไรบางอย่างนะ?
Traveler:ฉันก็ด้วย...
???:ขอโทษนะ มีใครผ่านมาบ้างมั้ย? ช่วยอะไรฉันหน่อยได้รึเปล่า?
Paimon:จริงด้วย ได้ยินไม่ผิดแน่ อยู่ทางนี้ไง! แต่ไม่เห็นใครเลยแฮะ เป็นไปได้ไงเนี่ย...
???:โอ๊ะ มีใครได้ยินแล้วงั้นเหรอ? สวัสดี ฉันอยู่ตรงนี้ อยู่ในกล่องนี่
Paimon:กล่อง? มิน่าล่ะถึงไม่เห็นตัวคน เฮ้อ Traveler พวกเราไปดูกันเถอะ
Paimon:ทำไมต้องมาหลบอยู่ในกล่องนี้ด้วยล่ะ ถ้าไม่มีคนเดินผ่านมา ต่อให้จะตะโกนนานแค่ไหนก็คงเสียแรงเปล่า
Faissolle:เอ่อ มันค่อนข้างซับซ้อนน่ะ อย่าเพิ่งซักไซ้ตอนนี้ได้มั้ยอะ?
Paimon:เหวอ เวอร์เกินไปแล้วนะ นี่นายถูกกดขี่ข่มเหงขนาดนี้เลยเหรอ!
Faissolle:ไม่ใช่ ๆ มันไม่ได้รุนแรงขนาดนั้นหรอก ฉันก็แค่อยากขอคนมาช่วยตามหาหมวกน่ะ...
Paimon:แค่หมวกหรอกเหรอ? แล้วทำไมต้องมาหลบซ่อนตัวด้วยล่ะ?
Paimon:อ๋อเข้าใจล่ะ! ผมของนาย...
Paimon:โทษที ๆ ฉันเข้าใจแล้วล่ะ เพราะอย่างนี้เองสินะ ฮิฮิ มิน่าล่ะนายถึงไม่ยอมเจอหน้าคนอื่น
Paimon:หมวกใช่มั้ย พวกเราจะไปตามหาให้เดี๋ยวนี้แหละ หน้าตามันเป็นยังไงเหรอ?
Faissolle:รู้สึกว่าพวกเธอจะเข้าใจอะไรผิดไปนะ แต่...เฮ้อ ช่างเถอะ ขอแค่หาหมวกกลับมาได้ก็พอ
Faissolle:มันเป็นหมวกขนนุ่มสีน้ำตาล มีปีกเล็กน้อย และรูปแบบค่อนข้างธรรมดา ๆ
Faissolle:มันน่าจะตกอยู่แถวแท่นยกตรงทางเข้าน่ะ เพราะอากาศร้อนฉันเลยถอดหมวกออก และพักผ่อนแป๊บนึง แต่พอได้สติขึ้นมามันก็หายไปแล้ว
Faissolle:ขอร้องละนะ หมวกนี้สำคัญกับฉันมาก ฉันจะรอพวกเธอกลับมาอยู่ที่นี่นะ
Paimon:ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวพวกเรารีบไปรีบกลับ
Paimon:ในน้ำก็ไม่มีเลย ฉันก็นึกว่ามันจะถูกลมพัดตกลงไปซะอีก...
Paimon:ไม่รู้ว่าไปทำตกไว้ที่ไหน...
Paimon:ก็จริง ถ้าไม่อยากให้คนอื่นเห็นหัวโล้น ก็แค่หาหมวกมาคลุมไว้ก็สิ้นเรื่องแล้ว
Paimon:พวกเราลองไปดูที่ "ร้าน Rag and Bone" มั้ย ฉันจำได้ที่ว่าที่นั่นมีของสารพัดเลย!
Paimon:ฮิฮิ เพราะฉันจะได้ซื้อของอย่างอื่นด้วยไงล่ะ ไหน ๆ ก็ไปแล้วนี่นา
Paimon:ไปกันเถอะ ไปดูก่อนแล้วค่อยว่ากันเนอะ
Paimon:เอ๋? ฉันจำได้ว่าเจ้าของร้านที่นี่ไม่ใช่นายนี่นา...
Chamboduc:ฮ่าฮ่าฮ่า ลูกพี่ Alvard ไปส่งสินค้าน่ะ ปกติเวลาแบบนี้ก็จะให้ฉันมาเฝ้าร้านแทน
Chamboduc:รอเดี๋ยวก่อน คนต่างแดนผมบลอนด์ กับมนุษย์ขนมปังขิงสีขาวบินได้...
Chamboduc:พวกเธอคือนักเดินทางในตำนาน และ Paimon คู่หูทรงพลังใช่มั้ย?
Paimon:ใช่! ...เอ้ยไม่ใช่! เอ่อ ก็ถูกครึ่งไม่ถูกครึ่งอะ คือฉันจะบอกว่าฉันไม่ใช่มนุษย์ขนมปังขิง แต่ที่ว่า Paimon คู่หูทรงพลังน่ะใช่!
Chamboduc:ขอโทษที ๆ ฉันเพิ่งมีโอกาสได้เจอตัวเป็น ๆ ก็เลยตื่นเต้นไปหน่อยน่ะ
Chamboduc:ถ้าฉันพูดอะไรผิดไป ก็ต้องขออภัยด้วยนะ อย่าใส่ใจกับคนต่ำต้อยอย่างฉันเลย
Paimon:นี่ ไม่ต้องเกรงอกเกรงใจกันขนาดนั้นหรอก ฉันก็แค่บ่นไปอย่างนั้นแหละ...
Chamboduc:สิ่งที่พวกเธอทำบนเกาะ Erinnyes แพร่สะพัดไปทั่วป้อมปราการ Meropide ตั้งนานแล้วล่ะ
Chamboduc:เมื่อไม่นานมานี้ ฉันได้ยินว่าพวกเธอมาที่นี่ แถมท่านดยุกก็ยังต้อนรับด้วยตัวเองอีกด้วย พวกเราน่ะอิจฉามากเลยล่ะ
Chamboduc:ตอนนี้ใคร ๆ ก็รู้ว่าพวกเธอเป็นคนโปรดของท่านดยุก และทุกคนต่างก็หวังจะได้ทำความรู้จักกับเธอ
Chamboduc:ฮ่าฮ่า ฉันว่าการชื่นชมด้วยความซื่อสัตย์ ดีกว่าสรรเสริญเยินยอปลอม ๆ นะ
Chamboduc:ตอนแรกฉันได้ยินว่าลูกพี่ Alvard มีความสัมพันธ์ที่ดีกับท่านดยุก ฉันก็เลยออกตัวมาช่วยเขาดูแลร้าน
Chamboduc:แต่หลังจากผ่านมานานขนาดนี้ ฉันก็ยังไม่เคยเห็นท่านดยุกสักครั้งเลย แต่ฉันกลับกลายเป็นเพื่อนสนิทของลูกพี่เองซะงั้น
Chamboduc:ใคร ๆ ก็มีเป้าหมายในการทำสิ่งต่าง ๆ ทั้งนั้น แต่เป้าหมายจะเป็นจริงหรือไม่นั้น ก็คงจะบังคับมันไม่ได้หรอก
Paimon:เพราะงั้นนายก็เลยมาตีสนิทกับพวกเรางั้นสิ...
Chamboduc:คนละเรื่องกันน่ะ การได้เจอพวกเธอ ก็ถือเป็นเกียรติอย่างยิ่งแล้วล่ะ
Chamboduc:จริงสิ พวกเธอต้องการอะไรเหรอ?
Traveler:หมวกผู้ชายน่ะ
Chamboduc:ไม่มีปัญหา ต้องการอย่างอื่นอีกมั้ย?
Chamboduc:เลือกได้เลยนะ ไม่ต้องกังวลเรื่อง "คูปองสวัสดิการ" เดี๋ยวฉันจ่ายให้เอง
Paimon:ไม่ได้สิ แบบนั้นเกรงใจแย่เลย...
Chamboduc:เถอะน่า ยังไงลูกพี่ก็ไม่จ่ายค่าจ้างให้ฉันอยู่แล้ว ทุกทีพี่เขาก็จะให้ฉันเลือกของที่อยากได้กลับไปตลอดแหละ
Chamboduc:ช่วงนี้ฉันก็ไม่ได้ขาดเหลืออะไร งั้นก็มอบให้พวกเธอ ในฐานะเพื่อนก็แล้วกัน
Traveler:พูดมาซะขนาดนี้แล้ว...
Paimon:งะ...งั้นฉันเลือกดูก่อนนะ...
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง Paimon ก็แข็งใจเลือกขนมมาสองอย่าง
Chamboduc:ไม่เลือกอีกหน่อยเหรอ? โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อย ๆ นะ
Paimon:ไม่ล่ะ แค่นี้ก็พอแล้ว...
Traveler:เธอก็มีตอนที่ไม่โลภมากเหมือนกันนะเนี่ย
Paimon:ถ้าเจ้าของร้านบอกว่าเลือกได้ตามสะดวกไม่ควรโลภมาก แต่ยังไงฉันก็ชอบเวลาได้ของฟรีอยู่ดี
Paimon:ช่างเถอะ คุยเรื่องนี้แล้วเดี๋ยวมันจะซับซ้อนเกินไป คนคนนั้นกำลังรอพวกเราอยู่นะ คราวหน้าค่อยมาคุยเรื่องจิตวิทยาของ Paimon กับเธอใหม่ละกัน
Paimon:ขอบคุณนะ งั้นพวกเราไปก่อนละ
Chamboduc:อื้ม ขอบคุณที่มาอุดหนุนนะ! อย่าลืมชม "ร้าน Rag and Bone" ให้ท่านดยุกฟังด้วยล่ะ
Paimon:เป็นวิธีขอรีวิวที่เจ้าเล่ห์จริง ๆ...
Paimon:ออกมาเถอะ พวกเราเอาหมวกกลับมาแล้ว
Faissolle:จริงเหรอ? ขอบคุณมากนะ! ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้แหละ!
Faissolle:เอ่อ... เอ่อ...
Paimon:อะไรเนี่ย นายก็มีผมนี่นา? แถมผมยังหนาอีกด้วย!
Faissolle:เฮ้อ ก็ฉันบอกแล้วว่าพวกเธอเข้าใจผิด มันไม่ได้เป็นแบบนั้นสักหน่อย
Faissolle:เดี๋ยวนะ นี่ไม่ใช่หมวกที่ฉันทำหายนี่
Paimon:เพราะเราหาหมวกที่นายบอกไม่เจอจริง ๆ เราก็เลยไปซื้ออันใหม่มาน่ะ
Traveler:พูดให้ถูกก็คือคนอื่นให้มาน่ะ
Faissolle:อ๋อ อย่างนี้นี่เอง ขอบคุณมากนะ แต่ขอโทษจริง ๆ สำหรับฉันแล้ว ถ้าไม่ใช่หมวกใบเดิมคงจะไม่ได้...
Paimon:เป็นเพราะว่ามันมีความหมายอย่างอื่นเหรอ?
Faissolle:เรื่องนี้เหรอ... เอ่อ...
Faissolle:ขอโทษนะ ฉันเองก็อธิบายไม่ได้ ไม่มีเวลาแล้ว เดี๋ยวฉันจะลองไปหาดูรอบ ๆ อีกที
Wriothesley:ถ้าหมายถึงหมวกละก็ เมื่อกี้ฉันเก็บได้จากข้างล่างใบหนึ่ง ใช่ของนายรึเปล่า?
Faissolle:ท่านดยุก?!
Paimon:อ้าว Wriothesley นี่เอง ไม่เจอตั้งนานแน่ะ
Wriothesley:วันนี้ไม่มีธุระอะไร ก็เลยไปลาดตระเวนรอบ ๆ นะ ถึงแม้ที่ทำงานของฉันจะกว้างขวาง แต่อยู่นาน ๆ ไปก็รู้สึกเบื่อเหมือนกัน
Wriothesley:พวกเธอยังคงเหมือนเดิมเลยนะ ตราบใดที่มีคนขอความช่วยเหลือ ไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ ก็ไม่เคยจะปฏิเสธเลย
Paimon:ก็เป็นจิตวิญญาณของนักผจญภัยนี่นา
Wriothesley:อืม อยากให้พวกเขามาเปิดสาขาที่ป้อมปราการ Meropide ซะจริง ๆ
Wriothesley:สำหรับ "สมาคมเบเร่ต์" อย่างพวกนายแล้ว หมวกเป็นของที่สำคัญที่สุด อย่าทำหายมั่วซั่วเด็ดขาด
Wriothesley:ไม่งั้นคราวหน้าคงจะไม่ได้โชคดีแบบนี้อีก
Faissolle:เข้าใจแล้ว ขะ...ขอบคุณมาก ท่านดยุก...
Faissolle:งะ...งั้นฉันขอตัวก่อนนะ เอ่อ ฉะ...ฉันไปก่อนนะ
Paimon:เป็นคนที่แปลกจัง ไม่เข้าใจเขาเลยแฮะ
Paimon:เขาทำอะไรผิดงั้นเหรอ? ทำไมพอเห็นคุณแล้วเหมือนจิตหลุดไปเลยอย่างนั้นล่ะ
Wriothesley:ใช่ที่ไหนกันล่ะ คนของ "สมาคมเบเร่ต์" ไม่เคยก่อเรื่องวุ่นวายใด ๆ ทัศนคติการทำงานก็กระตือรือร้นมาก ทำให้ฉันเบาใจเยอะเลยล่ะ
Wriothesley:แต่สำหรับเขาแล้ว ฉันว่าเขาคงแค่เป็นคนเก็บตัวน่ะ พอเห็นฉันกะทันหันก็เลยประหม่าขึ้นมา
Paimon:หืม? เก็บตัวเหรอ... มีนักโทษที่เก็บตัวด้วยเหรอ?
Wriothesley:ในโลกนี้มีคนทำผิดนับพันนับหมื่น และคนทำผิดพวกนี้ก็มีแรงจูงใจสารพัดเช่นกัน "นักโทษ" ก็เป็นแค่คำตราหน้าเท่านั้นแหละ
Wriothesley:ไม่ว่าจะเป็น "ความชั่วร้าย", "ความโกรธแค้น" หรือ "ความเห็นแก่ตัว" ก็ไม่อาจอธิบายถึงความซับซ้อนของมนุษย์ได้หรอก
Wriothesley:เขาเป็นคนแบบไหน แล้วทำไมถึงถูกลงโทษ เราจะไม่มีทางรู้สิ่งนี้ได้ หากไม่ไปทำความรู้จักเขา
Paimon:มีเหตุผล เพราะตราบใดที่ไม่สนใจก็ถือว่าสิ้นเรื่องแล้ว
Wriothesley:แม้ว่าสมาคมส่วนใหญ่จะมีขึ้นมา เพื่อเปลี่ยนการต่อสู้ในหมู่นักโทษกลายเป็นการต่อสู้แบบกลุ่มก็เถอะ...
Wriothesley:แต่ "สมาคมเบเร่ต์" ก็เหมือนกับการที่ทดลองสิ่งแปลกใหม่และน่าสนใจนั่นแหละ
Wriothesley:ตอนนี้พวกเธอว่างรึเปล่าล่ะ? ไปที่โรงอาหารสวัสดิการพิเศษกับฉันมั้ยล่ะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับพวกเธออยู่พอดีเลย
Wriothesley:หลังจากนั้น ถ้าพวกเธอสนใจละก็ ฉันพาพวกเธอไปดูสถานพักผ่อนของ "สมาคมเบเร่ต์" ได้นะ
Paimon:ฉันไม่มีความทรงจำดี ๆ กับโรงอาหารนั่นสักเท่าไหร่ แต่ไหน ๆ ก็ไม่ได้มีธุระอะไรอยู่ละ...
Traveler:ไปกันเถอะ
Wriothesley:งั้นก็ตามฉันมาเถอะ
Chamboduc:ไว้กลับมาอุดหนุนอีกนะ! อย่าลืมชมพวกเราให้ท่านดยุกฟังด้วยนะ!
Wolsey:นี่มันท่านดยุกกับนักเดินทางนี่นา ยินดีต้อนรับสู่โรงอาหารสวัสดิการพิเศษ ต้องการรับอาหารสวัสดิการของวันนี้มั้ย?
Wolsey:แต่ท่านดยุกน่าจะบอกล่วงหน้าก่อนนะ วันนี้เราไม่ได้เตรียมอาหารสวัสดิการสุดหรูไว้สักเมนูเลย...
Wriothesley:งั้นก็ไม่ต้องแล้วล่ะ พวกเธอล่ะ?
Paimon:ฉะ...ฉันก็ไม่เอาเหมือนกัน ฉันยอมเก็บท้องไว้กินเมนูที่ดีกว่า...
Wriothesley:น่าเสียดายจัง ดูเหมือนฉันจะไม่ได้ชื่นชมฝีมือการทำของอาหารของคุณ Wolsey แล้วสิ
Wolsey:ฮ่าฮ่า งั้นคงต้องขอให้ท่านดยุกหาวิธีจัดเตรียมวัตถุดิบให้ฉันเยอะ ๆ แล้วล่ะ ฉันจะได้พัฒนาเมนูอาหารใหม่ ๆ ให้มากขึ้น
Wolsey:หากไม่รับอาหาร งั้นเดี๋ยวฉันจะนำเครื่องดื่มมาให้ก็แล้วกัน เป็นของดีที่เพิ่งมาถึงเชียวนะ
Paimon:อันนี้ไม่เลว ที่แท้ที่นี่ก็ไม่ได้มีแค่อาหารสวัสดิการสินะ
Wolsey:คนทั่วไปน่ะไม่ได้กินหรอก แต่นี่คืออภินันทนาการสำหรับท่านดยุก และพวกคุณโดยเฉพาะ
Paimon:ฮิฮิ ฉันชอบพวกอภินันทนาการที่สุดเลย งั้นขอฉันสองขวดนะ ฉันน่ะดื่มเก่งมากขอบอก!
Wolsey:ได้เลย รอสักครู่นะ
หลังจากนั้นไม่นาน Wolsey ก็ยกเครื่องดื่มมาให้
Wriothesley:การพบกันก่อนหน้านี้ค่อนข้างรีบเร่ง และหลังจากนั้นก็ดันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น จนไม่มีโอกาสได้คุยกับพวกเธอเป็นการส่วนตัวเลย
Wriothesley:ฉันเป็นคนชอบฟังเรื่องเล่ามาก ก่อนหน้านี้ฉันได้ยินเรื่องราวต่าง ๆ ใน Fontaine ของพวกเธอแล้ว และก็อยากจะฟังเรื่องราวที่แท้จริงมาก
Paimon:ถ้าจะคุยเรื่องนี้ ก็มีอะไรให้เล่าเยอะเลยล่ะ
Wriothesley:ไม่เลวนี่ มีทั้งความกล้าหาญที่จะเผชิญอันตราย และยังมีความสามารถในการเอาตัวรอด นี่ไม่ใช่สิ่งที่ใคร ๆ ก็ทำได้นะ
Wriothesley:ถ้าไม่ใช่เพราะว่าพวกเธอมีคุณสมบัติที่โดดเด่นอย่างนี้ ฉันก็คงไม่มีโอกาสได้รู้จักพวกเธอสองคนหรอก
Paimon:รู้สึกว่าคุณจะหยิบยกแต่สิ่งดี ๆ มาพูดนะ...
Paimon:ก่อนหน้านี้คนขายหมวกนั่นก็บอกว่าอยากจะประจบพวกเรา แต่คุณเป็นถึง "ดยุก" ของที่นี่ คงจะไม่มีเหตุผลที่จะทำแบบนั้นหรอกมั้ง?
Wriothesley:ยังไงพวกเธอก็ช่วยป้อมปราการ Meropide ไว้ ทำให้ฉันได้สนุกกับที่นี่ต่อไปได้
Wriothesley:ฉันก็แค่ชมตามความเหมาะสมเอง หรือว่าการชมเชยเฉย ๆ มันแปลกมากงั้นเหรอ?
Wriothesley:อย่างนี้นี่เอง เป็นเพราะความน่าเชื่อถือเองสินะ ช่วยไม่ได้แหละนะ ก็เรื่องของฉันมันไม่มีค่าให้พูดถึงเองนี่นา
Wriothesley:ฉันกลายเป็นนักโทษที่ถูกโยนเข้ามาที่นี่ตั้งนานแล้ว หลังจากที่ล้มลุกคลุกคลานมานาน สุดท้ายฉันก็กลายเป็นหัวหน้าของที่นี่
Wriothesley:ส่วนวิธีการก็มีมากมายนับไม่ถ้วน ทั้งดีบ้างร้ายบ้าง เพียงแต่ว่าที่แห่งนี้ ไม่มีการเพิ่มโทษ มีแต่ผู้ชนะเท่านั้นที่จะเป็นราชา
Wriothesley:เป็นไง ถึงจะรู้เรื่องพวกนี้ ก็คงไม่สามารถเพิ่มความน่าเชื่อถือได้ใช่มั้ยล่ะ?
Paimon:ก็จริงแหละนะ เธอไม่เหมือนกับคนที่พวกเราเคยเจอมาเลย...
Wriothesley:ฮึฮึ ฉันก็พอจะรู้เรื่องนั้นอยู่หรอก แต่สิ่งนี้ก็ไม่ได้เปลี่ยนมุมมองของฉันที่มีต่อพวกเธอ
Wriothesley:ฉันยินดีที่จะรักษามิตรภาพของพวกเราต่อไป
Guelet:ท่านดยุก เราได้ทำตามคำสั่งของท่าน และพบกล่องวัตถุต้องห้ามที่ไม่ได้รายงานอยู่ในกองสินค้าจริง ๆ ด้วย
Guelet:ของถูกซ่อนไว้เป็นอย่างดี อีกฝ่ายนั้นไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก ตอนนี้พวกเรากำลังตรวจสอบแหล่งที่มาของสินค้าอยู่
Wriothesley:อื้ม ถ้ามีอะไรคืบหน้าก็รายงานฉันด้วย วางของไว้ที่นี่แล้วไปได้ละ
Guelet:รับทราบ ท่านดยุก
Wriothesley:ขอโทษที ฉันเกือบลืมเรื่องนี้ไปเลย
Paimon:วัตถุต้องห้าม? คงไม่ใช่ของอันตรายหรอกใช่มั้ย?
Wriothesley:น่าจะไม่ใช่หรอก ปกติเวลาพูดถึงสิ่งต้องห้าม ก็มักจะเป็นสินค้าที่ลักลอบขนเข้ามาเท่านั้นแหละ
Wriothesley:นักโทษส่วนใหญ่มีทักษะเฉพาะตัว แม้แต่ของธรรมดา ก็ยังเอามาเล่นเอิกเกริกได้ เพราะงั้นจึงต้องคอยระวังการจัดการสินค้าให้ดี
Wriothesley:ไหนดูหน่อยสิ... อืม ไม่ต่างกับที่คิดไว้เท่าไหร่
Paimon:โห มี Mora ขนม ลูกบอลขนแกะ เชือก ชิ้นส่วนจักรกล แล้วก็อัญมณีด้วย! หวานหมูแว้ว...
Paimon:เดี๋ยวนะ ในเมื่อถูกคุณยึดมาได้ งั้นก็หมายความว่า... ของพวกนี้เป็นของคุณหมดเลยสิ?
Wriothesley:อื้ม ไม่งั้นก็ไม่มีวิธีจัดการอย่างอื่นแล้วล่ะ
Paimon:แบบนี้ก็ทำเงินได้เพียบเลยอะดิ?! Traveler เธอไปเป็น "ดยุก" บ้างดีมั้ย!
Paimon:ฉันเป็นผู้ดูแลคลังสินค้าละกัน!
Wriothesley:ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่าเธอจะชอบขนาดนี้ งั้นเอาแบบนี้ละกัน เธอเลือกอะไรก็ได้หนึ่งอย่างจากของทั้งหมดนี้ ถือซะว่าเป็นของขวัญก็แล้วกัน
Paimon:จริงเหรอ? อะไรก็ได้งั้นสิ?
Paimon:อย่ามาเสียใจทีหลังนะ ฉันเนี่ยเค็มตัวแม่นะจะบอกให้!
Wriothesley:ฉันจะเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นได้ไงล่ะ
Paimon:งั้นก็... ไหนดูสิ...
Paimon:อันนี้แหละ อัญมณีสีดำอันนี้ แค่มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าต้องเป็นของมีค่า!
Paimon:เอ่อ... เอ่อ...
Paimon:ฉันไม่เอาล่ะ ฉันไม่ชอบอันนี้ เปลี่ยนเป็นอันอื่นละกัน
Paimon:ก็หินก้อนนี้มันแปลกมากเลย พอหยิบขึ้นมาฉันก็คิดถึงแต่เรื่องไม่ดีทั้งนั้นเลย
Paimon:แถมยังควบคุมไม่ได้ด้วย ความคิดที่ไม่ชอบต่าง ๆ ก็พรั่งพรูเข้ามาหมดเลย... ฉันรู้สึกว่ามันแปลก ๆ น่ะ
Wriothesley:งั้นเหรอ? ไหนขอฉันลองหน่อย
Wriothesley:อืม...
Wriothesley:Paimon พูดถูก ฉันเองก็เห็นความทรงจำที่ไม่ค่อยมีความสุขเหมือนกัน
Traveler:งั้นขอฉันลองด้วย
Wriothesley:ไม่เป็นไรเหรอ? ความรู้สึกแบบนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย
Wriothesley:อย่างนี้นี่เอง งั้นเธอลองดูหน่อยสิ ฉันว่ามันไม่น่าจะสร้างผลเสียต่อร่างกายนะ
Traveler:!!!
Paimon:เป็นไงบ้าง Traveler เธอเห็นอะไรบ้างมั้ย?
Wriothesley:ฉันจะเก็บอัญมณีนี้ไว้เอง แล้วหลังจากนี้ค่อยตรวจสอบมันให้ถี่ถ้วนละกัน Paimon เลือกชิ้นอื่นเถอะ
Paimon:เอ่อ...งั้นช่างเถอะ ฉันไม่อยากได้แล้ว ตอนแรกฉันอยากจะกินขนมสักหน่อย แต่ตอนนี้ไม่กล้ากินแล้วล่ะ
Wriothesley:มีเหตุผล เพื่อความปลอดภัย เพราะงั้นทำลายกล่องทั้งหมดไปเลยดีกว่า
Wriothesley:ดื่มเครื่องดื่มใกล้หมดพอดี เดี๋ยวฉันจะพาพวกเธอแวะไปดูที่ "สมาคมเบเร่ต์" นะ
Wriothesley:ฉันจะได้แนะนำให้พวกเธอ แล้วเราก็จะได้คุยกันต่อด้วย
Paimon:ปกติคุณคงไม่ได้ว่างแบบนี้ทุกวันหรอกใช่มั้ย?
Wriothesley:นี่เธอเพิ่งรู้เหรอ? ตอนวันแรกที่เราเจอกันก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ
Localized evidence
บทแห่งผู้คุมเซอร์เบอรัส: ฉากที่ 1
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/3646525688Wriothesley
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/206869942การเกิดใหม่ในดินแดนแห่งความเคียดแค้น
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/73458082Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/2392042
5
LQ
1400620
UI_ChapterIcon_Wriothesley
1400403
story
40
UI_QuestType_Chapter_1