บทแห่งเซียนกิเลน: ฉากที่ 1
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json- JSON Pointer
/1768708370
Story Chapters
Story evidence
Baixiao:งานเยอะขนาดนี้มันช่างน่าตกใจซะจริง พวกเรามีกันแค่สามคนแท้ ๆ...
Baishi:แล้วที่ผ่านมาเธอจัดการมันได้ยังไงกันนะ... เลขาของ Qixing นี่ไม่ใช่คนธรรมดาเลยจริง ๆ น่าหงุดหงิดชะมัด...
Baiwen:เอ่อ พวกเธอคือ...
Paimon:พวกเธอไม่ใช่คนรับใช้ของ Ningguang เหรอ! ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?
Baixiao:แค่ก... พวกเราคือเลขาส่วนตัวของท่านหญิง Ningguang ไม่ใช่คนรับใช้
Baiwen:เธอเคยเจอคุณ Ganyu มั้ย? นักเดินทาง
Baiwen:เธอออกไป Jueyun Karst หลายวันแล้ว ยังไม่กลับมาเลย เธอเป็นเลขาของ Liyue Qixing เราเลยต้องมาทำงานเลขาแทนเธอน่ะ...
Baixiao:อ่า ก่อนที่เหล่าเซียนจะมาสืบสาวราวเรื่องที่ Liyue ถึงแม้จะเจรจาเรื่องนี้จบแล้ว แต่ Qixing ก็ยังหวังที่จะแสดงความเคารพต่อเหล่าเซียน...
Baixiao:พวกเขาเลยมอบหมายให้ Ganyu เป็นคนนำจดหมายไปส่งที่ Jueyun Karst และรายงานการจัดการสถานการณ์ต่าง ๆ ใน Liyue ให้กับเหล่าเซียน
Baixiao:แต่...จริง ๆ แล้วคุณ Ganyu ควรจะกลับมาทำงานตามปกติได้แล้ว นี่เธอหายไปอย่างไร้ร่องรอยเลย
Paimon:อย่างนั้นเหรอ... หรือคุณ Ganyu จะแวะไปเที่ยวด้วย? ทำงานนาน ๆ เข้าก็ต้องผ่อนคลายบ้างจริงมั้ยล่ะ
Baiwen:ฉันว่าไม่หรอก... ตั้งแต่ที่ฉันรู้จักคุณ Ganyu มา เธอเป็นคนที่ขยันที่สุดใน Liyue เลยด้วยซ้ำ...
Baiwen:ต่อให้เป็นวันหยุดที่กำหนดไว้ในแต่ละปี คุณ Ganyu ก็ยังคงอยู่ที่ Yuehai Pavilion ต่อเพราะ "ยังมีอีกหลายสิ่งต้องทำ"
Baiwen:คนอย่างเธอไม่มีทาง ถือโอกาสแอบเที่ยว ตอนที่ออกไปทำงาน นอกสถานที่หรอก... มันยากที่จะจินตนาการ อะไรแบบนั้นได้
Paimon:ที่แท้ก็แบบนี้เอง... แต่เธอเป็นเซียนครึ่งหนึ่ง ก็ไม่น่าจะเกิดเรื่อง อะไรหรอกมั้ง? ทำไมพวกเธอถึงต้อง ร้อนใจขนาดนั้นด้วยล่ะ...
Baishi:อ่า...แน่นอนว่าเป็นเพราะงานที่ "ไม่สมเหตุสมผล" ของเธอไงล่ะ!
Baishi:เฮ้อ...ตอนแรกที่รู้ว่าพวกเราสามคน จะต้องมาทำงานแทนคุณ Ganyu ก็คิดว่าเป็นแค่การเปลี่ยน สภาพแวดล้อมในการทำงาน
Baixiao:อืม แต่คิดไม่ถึงว่างานในแต่ละวันของคุณ Ganyu จะมีมากกว่าของพวกเราสามคน รวมกันซะอีก...
Baiwen:ว่าแต่นักเดินทาง ได้ยินมาว่าเธอเองก็สามารถเข้าออก Jueyun Karst ได้ตามต้องการเลยเหรอ?
Paimon:แน่นอน พวกเราไปมาหลายครั้งแล้วด้วย
Baixiao:ดีจัง... เธอช่วยพาเราไปตามหาคุณ Ganyu ที่ Jueyun Karst หน่อยได้มั้ย? ก่อนที่เราจะเป็นลมคาที่ทำงาน ...
Baixiao:เฮ้อ...เรารอดแล้ว ฉันจำได้ว่าคุณ Ganyu บอกว่าเธอจะไปหาจ้าววังวนเมฆาก่อน หรือจะลองไปหาที่นั่นก่อนดี
Baiwen:ได้เวลาแล้ว ขืนไม่กลับไปทำงานต่อล่ะก็...
Baishi:ไม่สิ หรือว่าเราควรจะไปคุยกับท่านหญิง Ningguang เรื่องค่าทำงานล่วงเวลาดูอีกที...
Paimon:คุณ Ganyu! ที่แท้ก็อยู่ที่นี่เอง!
Ganyu:ทั้งสองคน... คิดไม่ถึงเลยว่าเจอพวกเธอที่นี่ มานี่เพราะเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัวล่ะ?
Ganyu:อ่า...ไม่สิ ตอนนี้ฉันออกมาจากโลกมนุษย์แล้ว ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับท่าเรือล่ะก็ กลับไปถามที่ Yuehai Pavilion จะดีกว่า
Paimon:เอ่อ คุณ Ganyu ไม่เป็นเลขาของ Qixing แล้วเหรอ? พวกเขารอให้เธอกลับไปอยู่นะ...
Ganyu:ให้ฉันกลับไป... ที่แท้พวกเธอก็มาเพราะเรื่องนี้น่ะเหรอ? ขอโทษด้วยนะ เธอสองคนคงต้องคว้าน้ำเหลวกลับไปแล้วล่ะ
Paimon:ทำไมถึง... หรือว่าเกิดอะไรขึ้น?
Ganyu:ฟ้าครึ้มและฟ้าโปร่ง น้ำขึ้นและน้ำลง เป็นแค่ทางเลือกนึงของการเปลี่ยนผ่านเท่านั้น...
Ganyu:ตั้งแต่ที่เหล่าเซียนได้คืนอำนาจการ "ดูแล" Liyue ให้กับมนุษย์แล้ว ฉันก็รู้ว่าฉันคงต้องออกจาก Liyue แต่ติดอยู่ที่เรื่องของเวลาก็เท่านั้น...
Ganyu:คนที่มีสายเลือดของเซียนอย่างฉัน ไม่มีที่ยืนใน Liyue เลยจริง ๆ
Ganyu:หลังจากส่งจดหมายเสร็จแล้ว ฉันก็กลับไปที่ Liyue และได้รู้ว่างานของฉันถูก Baiwen, Baixiao และ Baishi มาแทนที่แล้ว...
Ganyu:บางทีการส่งจดหมายครั้งนี้ อาจเป็นแค่ข้ออ้างที่จะไล่ฉันออก? Qixing เลยให้โอกาสฉันได้จากไปอย่างมีศักดิ์ศรี ฉันก็ควรจะรู้ว่าต้องวางตัวยังไง...
Ganyu:ฉันซึ้งใจในความหวังดี ของเธอทั้งสองคนมาก แต่ไม่จำเป็นต้องพูดปลอบใจฉันหรอกนะ
Ganyu:ได้กลับมาที่ที่ไม่ได้มานับพันปีอย่าง Jueyun Karst การได้มองดูเมฆที่อยู่ท่ามกลางภูเขา มันทำให้ฉันสงบและรู้สึกดีขึ้น
Paimon:เอ่อ แต่ว่า...
จ้าววังวนเมฆา:ใครมารบกวนความเงียบสงบ ของภูเขาแห่งนี้กัน?
Paimon:จ้าววังวนเมฆา? ขอโทษด้วยจริง ๆ พวกเรา...
จ้าววังวนเมฆา:เหอะ ๆ ล้อเล่นน่ะ ฉันรู้ตั้งแต่ที่พวกเธอ ก้าวเข้ามายังที่แห่งนี้แล้วล่ะ
Paimon:ว้าว สมแล้วที่เป็นท่านเซียน
จ้าววังวนเมฆา:พวกเธอมาที่นี่เพื่อคุยเรื่องเก่า ๆ กับ Ganyu งั้นรึ? ดูพวกเธอคุยกันสนุกสนานเชียว...
Ganyu:......
จ้าววังวนเมฆา:อ่า...ดูเหมือนจะมีคำพูดที่ ไม่สนุกสนานด้วยสินะ...
จ้าววังวนเมฆา:ไม่เป็นไร การหาเรื่องคุยเป็นสิ่งที่ฉันถนัด ในพันปีมานี้ มีหลายครั้งที่ฉันต้องคุยกับตัวเอง เพื่อฆ่าเวลา
จ้าววังวนเมฆา:อ่า จริงสิ ในเมื่อเป็นเพื่อนของ Ganyu งั้นฉันจะเล่าเรื่องสมัยเด็ก ๆ ของเจ้าเด็กคนนี้ให้ฟังก็แล้วกัน...
Ganyu:นี่ จ้าววังวนเมฆา!
จ้าววังวนเมฆา:ฮ่าฮ่าฮ่า...เป็นอะไรไป ตอนเด็ก ๆ เธอออกจะน่ารัก เพื่อนของเธอต้องอยากรู้แน่ ๆ เลยใช่มั้ย?
Paimon:อยากฟัง อยากฟัง!
Ganyu:เอ่อ...
จ้าววังวนเมฆา:เหอะ ๆ...สิ่งที่เจ้าหนู Ganyu ชอบตั้งแต่เด็กก็คือ เวลาที่มีคนลูบเขาบนหัว
จ้าววังวนเมฆา:ตอนที่ฉันดูแลเธอ ก็มักจะให้ฉันลูบเขา เธอถึงจะหลับได้...
Paimon:อื้อหือ...
จ้าววังวนเมฆา:...ตอนนั้น Ganyu ยังอ้วนจ้ำม่ำ อ้วนแค่ไหนนะ? อย่างเวลาที่เธอตามฉันขึ้นไปบนภูเขา แค่สะดุดเธอก็กลิ้งขลุก ๆ ลงไปที่ตีนเขาเลย...
Paimon:ฮ่า...!!
จ้าววังวนเมฆา:...มีอยู่วันนึง Ganyu เจอกับคนที่มาหาท่านเซียน และนั่นเป็นครั้งแรกที่เธอได้เจอมนุษย์ตัวเป็น ๆ
จ้าววังวนเมฆา:คิดไม่ถึงว่าเธอจะกลัวมาก จนซ่อนตัวอยู่ในหินเป็นเวลาสองวันสองคืน ตอนที่ฉันเจอเธอ ก็เอาแต่ร้องไห้และบอกฉันว่ามีสัตว์ประหลาด...
Paimon:ฮ่าฮ่าฮ่า...
Ganyu:จ้าว...วัง...วน...เมฆา!
Ganyu:...เฮ้อ ช่างเถอะ ได้เวลาฝึกแล้ว ฉันไปก่อนนะ
จ้าววังวนเมฆา:เอ่อ ฉันแค่อยากจะช่วยให้เธอ ลดความอึดอัดลงก็เท่านั้นเอง...
Paimon:ท่านทำให้เราอึดอัดขึ้นหลายเท่าเลย เก่งจริงเชียว
จ้าววังวนเมฆา:งั้นเหรอ...
จ้าววังวนเมฆา:กลับมาที่เรื่องของ Ganyu จริง ๆ แล้วฉันดีใจมากที่พวกคุณมาหาเธอ
จ้าววังวนเมฆา:ฉันรู้สึกตั้งแต่แรกแล้วว่าการที่เธออยู่ใน Jueyun Karst แบบนั้น สำหรับเธอแล้วไม่ใช่เรื่องดีเท่าไหร่นัก...
จ้าววังวนเมฆา:ฉันจะเล่าเรื่องที่เกี่ยวกับ Ganyu ให้พวกเธอฟังก็แล้วกัน
จ้าววังวนเมฆา:...ความในใจของ Ganyu ที่ฉันบังเอิญได้ยินเข้า ก็มีเท่านี้แหละ
จ้าววังวนเมฆา:ถ้าเธอแบกรับความหดหู่ใจไว้คนเดียวล่ะก็ มันยากมากที่จะหลุดพ้นได้ ดังนั้น หวังว่าพวกคุณจะช่วยอยู่ เป็นเพื่อนเธอหน่อยนะ...
Paimon:อ่า ท่านพูดถูก เราจะปล่อยให้ Ganyu หดหู่แบบนั้นไม่ได้ อีกอย่างเรื่องที่ถูก Liyue ทอดทิ้ง ก็เป็นสิ่งที่เข้าใจผิดทั้งหมด...
Paimon:ว่าแต่ "การฝึก" ที่ Ganyu พูดเมื่อกี้ หมายถึงอะไรเหรอ?
จ้าววังวนเมฆา:หลังจากที่กลับมาที่ Jueyun Karst เธอก็พยายามที่จะดึงเอาความรู้สึก ด้านเซียนของตัวเองกลับมา เลยขอให้ฉันจัดการฝึกให้เธอน่ะ...
จ้าววังวนเมฆา:ตอนนี้เธอน่าจะเตรียมตัวฝึกอยู่ทางทิศใต้ของ Mt. Aocang
Paimon:อย่างนี้นี่เอง งั้นพวกเราไปดูกันเถอะ!
Paimon:คุณ Ganyu อยู่ที่นี่นี่เอง
Ganyu:ทำไมทั้งสองคนถึงตามมาถึงที่นี่ มีอะไรกันเหรอ?
Ganyu:อ่า ฉัน...มนุษย์ไม่ควรอยู่ใน ดินแดนของเซียนนานเกินไป
Ganyu:อืม...แต่เห็นกับความหวังดีของทั้งสองคน ฉันจะลองให้พวกเธอได้สัมผัส กับการฝึกของเซียนดู
Paimon:เย้~!
Ganyu:การฝึกที่ฉันกำลังทำนี้ จ้าววังวนเมฆาเป็นคนเตรียมการให้ เพื่อดึงเอาความรู้สึกของเซียนกลับมา
Ganyu:ถึงแม้จะมีสไตล์และความชอบ บางอย่างของเธอรวมอยู่ในนั้น... แต่หวังว่าพวกเธอจะไม่เข้าใจเซียนผิดนะ
Paimon:ยะ ยากมากเหรอ?
Ganyu:ไม่หรอก ฉันรู้ว่าความแข็งแกร่งที่ ซ่อนอยู่ในตัวของนักเดินทางนั้น ไม่ได้น้อยไปกว่าฉันเลย
Ganyu:ถ้าพร้อมแล้วก็มาเริ่มกันเลย?
Ganyu:สำเร็จอย่างราบรื่น รู้สึกยังไงบ้างล่ะ?
Ganyu:ถูกต้อง แม้จะไม่มีสายเลือดของเซียน แต่ดูเหมือนเธอจะครอบครองคุณสมบัติของเหล่าเซียนอยู่นะ
Paimon:หลังจากฝึกตนเรียบร้อยแล้ว Ganyu จะไปทำอะไรต่องั้นเหรอ?
Ganyu:การฝึกยังไม่จบหรอกนะ การฝึกของจ้าววังวนเมฆาน่ะ เป็นแค่รอบแรกเท่านั้นแหละ
Paimon:เอ๋! ถ้างั้น ยังจะมีการฝึกจากเซียนตนอื่นอีกงั้นเหรอ?
Ganyu:ไม่ใช่ การที่จะกระตุ้นพลังแฝงทั้งหมดของฉันน่ะ... คงต้องไปหาเซียนตนนั้นเท่านั้นแหละ...
Paimon:...ท่านไหน?
Ganyu:ผู้กำราบอสูร
Paimon:อ๋า! ที่แท้ก็ Xiao นี่เอง! คนที่โดดเดี่ยวและเย็นชาอย่างหมอนั่น จะจัดเตรียมการฝึกให้เธองั้นเหรอเนี่ย?
Ganyu:ในตอนแรก ฉันก็คิดว่าเขาเป็นคนที่เข้าถึงยาก แต่ฉันคิดว่า... การที่สามารถเผชิญหน้ากับเขาได้ ก็เป็นสิ่งสำคัญอย่างหนึ่งในการ "กลับบ้าน" เหมือนกัน
Ganyu:เขาน่าจะกำลังรอฉันอยู่ ถ้าสนใจล่ะก็ พวกเธอจะมาด้วยกันก็ได้นะ
Paimon:สนใจอยู่แล้วสิ! Traveler พวกเราไปกันเถอะนะ?
Xiao:สายไปครึ่งชั่วโมง... ยังไม่ละทิ้งนิสัยแย่ ๆ ของพวกมนุษย์งั้นสินะ
Ganyu:ขอโทษ เมื่อกี้ตอนอยู่กับจ้าววังวนเมฆา ฉัน...
Xiao:ไม่จำเป็นต้องอธิบาย และก็ไม่จำเป็นต้องเข้าใจซึ่งกันและกัน ฉันก็แค่ถูกขอให้มาช่วยเธอฝึกก็เท่านั้น
Paimon:Xiao ตอนรับบทเป็นอาจารย์... ก็เข้มงวดสุด ๆ เลยนะ
Xiao:เธอไม่ใช่เซียน และก็ไม่ได้เป็นมนุษย์ การเดินไปบนเส้นแบ่งของโลกด้วยตัวตนนี้ ย่อมทำให้เกิดความสับสนมากมาย
Xiao:เพราะฉะนั้น เทียบกับการที่ต้องมาอธิบายให้ฉันฟังแล้ว ยังไงซะเผชิญหน้ากับความจริงของตัวเธอเองยังจะดีกว่า
Ganyu:ฉัน... ก็ไม่มีอะไรให้ต้องหลบซ่อนนี่
Xiao:ร่างกายและจิตวิญญาณเป็นหนึ่งเดียวกัน หากจิตวิญญาณพบกับความยากลำบาก การแสวงหาความก้าวหน้าจากร่างกายก็เป็นทางเลือกหนึ่งเช่นกัน
Xiao:การฝึกที่ฉันเตรียมไว้ให้ จะทำให้เธอได้สำรวจศักยภาพที่แฝงอยู่ในร่างกายของเธอ
Ganyu:อื้อ ฉันพร้อมแล้ว
Xiao:สนใจเรื่องการฝึกเถอะ ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อที่จะพูดคุยเรื่อยเปื่อยกับพวกเธอหรอกนะ
Ganyu:ฉันสำเร็จการฝึกที่คุณเตรียมไว้ให้แล้วล่ะ...
Xiao:ไม่จำเป็นต้องรายงานฉัน การประเมินผลของผู้อื่นที่เธอต้องการน่ะ ไม่ได้เอื้อต่อการฝึกฝนหรอกนะ
Xiao:ผลของการฝึกน่ะ มีแต่ต้องปล่อยให้ตัวเองเป็นคนตัดสินเท่านั้นแหละ มันจะทำให้เธอพัฒนาต่อไปได้ง่ายกว่า
Ganyu:อื้ม... เข้าใจแล้ว
Paimon:Xiao มักจะมีจุดยืนของตัวเองอยู่เสมอเลยนะ...
Xiao:ถ้าเข้าใจแล้วฉันก็จะเพิ่มระดับความยากในการฝึกขึ้นไป ฉันจะ...
Xiao:......
Paimon:จะอะไร?
Xiao:เห้อ... มาจากทางนั้นแล้ว เจ้าคนที่รับมือยากคนนั้น...
Xiao:ปล่อยให้เธอรับมือละกันนะ Ganyu นี่... เอ่อ นี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของการฝึกเหมือนกัน
Paimon:เจ้าคนที่รับมือยาก? อย่าบอกนะว่าจะได้เจอกับคนที่ทำให้ Xiao ขมวดคิ้วได้ที่นี่น่ะ?
Xin Cheng:โอ้วว... สวรรค์! ด้วยพรของท่านองค์ราชา ในที่สุดฉันก็ได้พบกับท่านเซียนจนได้!
Xin Cheng:ขออภัยที่ต้องถาม พวกท่านคือเซียนที่อยู่บนภูเขาแห่งนี้ใช่หรือไม่!
Xin Cheng:เยี่ยมไปเลย ข้าน้อย Xin Cheng อยากจะขอพรด้านความรัก, ความร่ำรวย และหน้าที่การงานจากท่านทั้งหลาย... ขอร้องล่ะ!
Paimon:เป็นพวกผู้แสวงบุญนี่เอง...
Ganyu:ฉัน... ก็น่าจะนับว่าเป็นเซียนได้ล่ะนะ จะบอกว่าเป็นเซียนที่กำลังอยู่ระหว่างการฝึกตนก็ได้
Xin Cheng:เยี่ยมไปเลย! ไม่เสียแรงที่มาจริง ๆ ถึงจะดูเหมือนพวกเก่งไม่จริง อืม... ก็ช่างมันเถอะนะ
Xin Cheng:แล้วท่านให้พรอะไรฉันได้บ้างล่ะ?
Paimon:...โห คน ๆ นี้พูดจาไม่ได้เรื่องเลย
Ganyu:คุณ... นักแสวงบุญ ฉันคิดว่าคุณไม่ควรที่จะใช้ทางลัดอย่างนี้นะ พวกเซียนเองก็ไม่ได้คิดที่จะช่วยใครฟรี ๆ ไปตลอดหรอก
Xin Cheng:ไม่ฟรี? ความหมายของท่านก็คือ พรของเซียนนั้นเป็นสิ่งที่ต้องจ่ายเงินงั้นเหรอ?
Ganyu:อ๊ะ ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฉันหมายถึงทุกสิ่งทุกอย่างนั้น ควรได้มาด้วยความขยันหมั่นเพียรและการใช้ชีวิตอย่างเอาจริงเอาจัง
Ganyu:มันไม่ยุติธรรมสำหรับคนธรรมดาคนอื่น ๆ หากคุณจะได้รับทุกอย่างอย่างไม่สมเหตุสมผล
Xin Cheng:เอาล่ะเอาล่ะ ประโยคนี้น่ะ ฉันได้ยินตาแก่ที่บ้านบ่นมาจนเอียนแล้ว...
Ganyu:เพราะพ่อของคุณน่าจะเคยผ่านมาก่อนล่ะนะ ชีวิตที่ลำบากแต่ก็มีความสุขของคนธรรมดาน่ะ
Ganyu:อายุอย่างคุณน่ะ ควรจะให้ความสำคัญกับการงานและครอบครัว อย่ามัวมาตั้งความหวังไว้กับสิ่งลวงตาอย่างนี้...
Xin Cheng:นี่ท่านเป็นเซียนจริงรึเปล่าเนี่ย... ทำไมวิธีคิดและวิธีพูดเหมือนกับพวกเราที่อยู่ในเมืองอย่างนี้ล่ะ
Xin Cheng:คงจะไม่ใช่พวกแสร้งทำตัวเป็นเซียน เพื่อหลอกเอาเงินจากผู้คนหรอกใช่มั้ย?
Xin Cheng:เห้อ ช่างเหอะ จะเซียนจริงเซียนแท้ ก็ดูน่าจะไม่ได้เรื่องอยู่ดี ไปละดีกว่า
Paimon:เหอะ คนบ้า จะไปไหนก็ไปซะเถอะ!
Ganyu:เอ่อ...
Paimon:คุณ Ganyu อย่าไปเสียอารมณ์กับคนไร้เหตุผลอย่างหมอนั่นเลย...
Ganyu:ฉัน... มันไม่ใช่เพราะท่าทางของเขาหรอกนะ แต่เป็น... คำพูดบางคำของเขา ที่มันก็สมเหตุสมผลจริง ๆ
Ganyu:ฉันคิดว่าการกลับมาที่ Jueyun Karst เพื่อฝึกตน จะทำให้สามารถเรียกตัวตนของเซียนให้กลับคืนมาได้
Ganyu:แต่พอถูกถามอย่างนั้นแล้ว ฉันก็...
Ganyu:แต่ว่า... ท่าเรือ Liyue ไม่ต้อนรับฉันอีกต่อไปแล้ว ในฐานะเซียนแล้ว ฉัน...
Paimon:นั่นสิ! เชื่อ Traveler เถอะนะ!
Ganyu:เอ่อ...
Ganyu:งั้นก็ได้ ฉันจะกลับไปที่ท่าเรือ Liyue อีกครั้ง แม้ว่าสำหรับเรื่องนี้ ฉันจะยังคงยึดมั่นในคำตัดสินเดิมของฉันก็ตาม
Ganyu:หากสามารถพิสูจน์ได้ว่าการตัดสินของฉันนั้นไม่ผิด ฉันจะกลับมายัง Jueyun Karst อีกครั้งอย่างแน่นอน
Paimon:ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดีแล้วล่ะ... พวกเราไปกันเถอะ!
Localized evidence
บทแห่งเซียนกิเลน: ฉากที่ 1
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/1768708370Ganyu
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/323403045ทะเลแห่งเมฆหมอกและมนุษย์
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/3513704457Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/362016
2
LQ
1103204
UI_ChapterIcon_Ganyu
1103002
story
40
UI_QuestType_Chapter_1