No text in the selected or fallback locales.
Story Chapters
บทเพลงแปรทำนองย้อนกระแส
Story evidence
Chapter quests
บทเพลงแปรทำนองย้อนกระแส
Open quest →หาอะไรอร่อย ๆ กินกัน...
Open step page →Paimon:เอาล่ะ คำขอของวันนี้เสร็จหมดแล้วสินะ หิวจนไส้กิ่วแล้วเนี่ย Traveler พวกเราไปหาอะไรกินกันมั้ย?
Paimon:ขอทั้งสองอย่างเลยได้มั้ย? ฮี่ฮี่ฮี่ ฉันกินหมดแน่นอน ไม่เป็นภาระให้เธอช่วยกินหรอก!
Paimon:นั่นมัน... ก็ไม่ใช่เพราะว่ามันอร่อยเกินไป จนเผลอกินเพลินหรอกเหรอ... เอาน่า งั้นมื้อนี้ Paimon เลี้ยงเอง!
Paimon:พวกเราก็... อ๊ะ เดินมาถึงหน้าร้านอาหารพอดีเลย ฉันจำได้ว่าซุปร้านนี้อร่อยมากเลยนะ... Traveler? เป็นอะไรไปน่ะ มองอะไรอยู่เหรอ?
Vodyanitsa:...
Vodyanitsa:...เฮ้อ เหนื่อยจนสายตัวแทบขาด คราวหน้าให้ Odette มาต้อนรับแทนดีกว่า
Vodyanitsa:อ๊ะ... ไม่ได้ ๆ ขืนยัยนั่นมาบรรยากาศต้องกร่อยสุด ๆ แน่ สุดท้ายก็ต้องเป็นฉันอยู่ดีใช่มั้ยเนี่ย? โธ่เอ้ยยย
Paimon:สวัสดี Vodyanitsa! ฮิฮิ เธอก็มาหาของอร่อยกินที่นี่เหมือนกันเหรอ?
Vodyanitsa:ช่างมันเถอะ เวลาที่ต้องมากินข้าวพูดคุยกับ "เพื่อน" ประเภทนี้น่ะ ไม่ว่าจะกินหรือดื่มอะไรก็ไม่มีรสชาติหรอก
Paimon:เอ๋... แล้วทำไมถึงต้องเจาะจงมานั่งคุยกัน ในร้านอาหารด้วยล่ะ? การที่ต้องมองดูของอร่อย ๆ กลายเป็นของไม่อร่อยเนี่ย มันไม่ทรมานยิ่งกว่าเดิมเหรอ...
Vodyanitsa:ฮ่าฮ่า ก็ในเวลาที่ทุกคนไม่อยากจะพูดอะไรกัน ด้วยเหตุผลร้อยแปดพันเก้า อย่างน้อย ก็ยังแสร้งทำเป็นหยิบอะไรมากินสักหน่อยได้ไงล่ะ
Vodyanitsa:ทำแบบนี้จะได้ไม่ทำให้บรรยากาศมันกร่อย แถมยังเป็นการส่งสัญญาณที่ชัดเจนด้วยว่า "ฉันไม่อยากคุยเรื่องนี้ต่อแล้ว"
Vodyanitsa:...ส่วนราคาที่ต้องจ่าย ก็คือไม่ว่าทุกคนจะกินอะไรเข้าไป ก็จะรู้สึกเหมือนกำลังเคี้ยวเทียนไขอยู่ยังไงล่ะ ไม่ได้รสชาติอะไรเลยสักนิด
Paimon:มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ...
Vodyanitsa:ไม่เชื่อเหรอ? งั้นก็ได้ เดี๋ยวฉันจะสาธิตให้พวกเธอเห็นเอง แต่ก่อนหน้านั้น...
Vodyanitsa:ขอโทษค่ะ! พวกเราขอสั่งอาหารหน่อย...
Vodyanitsa:เอาอันนี้ อันนี้ แล้วก็อันนี้ อ๊ะ... Paimon น้อยชอบกินไอศกรีมที่สุดเลยใช่มั้ย? งั้นขอสองที่เลยแล้วกัน เพิ่มน้ำผึ้งสองเท่าด้วยนะ
Vodyanitsa:เอาอันนี้ด้วยที่นึง อืมม... สลัดนี่ไม่เอาดีกว่า ขนมปังก็ไม่ต้อง... ขอไส้กรอกรมควันเพิ่มอีก 2 จานละกัน
Paimon:ฉะ...ฉันเหรอ? ฉันคนเดียวกินเยอะขนาดนี้ไม่ไหวหรอกนะ...
Vodyanitsa:ไม่เป็นไรหรอกน่า กินไม่หมดก็ห่อกลับไปสิ ยังไงซะพอฉันเล่าจบ รับรองได้เลยว่า พวกเธอจะกลืนอะไรไม่ลงแม้แต่คำเดียว
รับฟังเรื่องราวของ Vodyanitsa...
Open step page →???:...คุณ Vodyanitsa ขอบคุณที่ให้เกียรติ มาร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำในครั้งนี้นะคะ ขอฉันแสดงความยินดีกับคุณก่อนเลย การแสดงครั้งนี้ช่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติจริง ๆ
???:ทำเอาประทับใจสุด ๆ... ประทับใจมากเลยล่ะค่ะ ฉันโชคดีจริง ๆ ที่ได้นั่งแถวหน้าสุด ได้ฟังเสียงร้องของคุณชัดเจนขนาดนั้น...
Paimon:โอ้โห... ถึงจะฟังดูเวอร์ไปหน่อยก็เถอะ แต่ก็ถือเป็นคำชมล่ะนะ ดูเหมือน... ก็ไม่เลวมั้ง?
Vodyanitsa:ถ้าแค่อยากจะชมกันเฉย ๆ ก็ไม่เห็นต้องจัดงานเลี้ยงใหญ่โตขนาดนี้ เธอชื่อ Lishnaya เป็นประธานสมาคมการค้าแห่งหนึ่งของ Snezhnaya น่ะ
Vodyanitsa:ถูกต้อง เพื่อเอามาใช้รักษาหน้าตาของเธอใน "แวดวงสังคมชั้นสูง" อะไรนั่นยังไงล่ะ หึ... "เพื่อนของพรีมาดอนนา Vodyanitsa"
Vodyanitsa:...บอกตามตรง ฉันรู้จักเธอมาตั้งนานแล้วล่ะ นานมาแล้ว เธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงคนนึงที่มารับจ้างทำงานพาร์ทไทม์ในโรงละคร แล้วก็ชอบดูการแสดงมาก ๆ
Lishnaya:ไง! Vodyanitsa วันนี้มีการแสดงของเธอรึเปล่า? ถ้ามีละก็ ฉันขอซื้อตั๋วใบนึงนะ!
Vodyanitsa:Lishnaya เธอรู้มั้ยว่าตั๋วการแสดงของฉันน่ะ มันหายากขนาดไหน? เอ่ยปากขอกันดื้อ ๆ แบบนี้ ทำไมฉันต้องให้เธอด้วยล่ะ?
Lishnaya:ก็เพราะฉันชอบเธอ แล้วก็ชอบฟังเธอร้องเพลงไง! เธอคือ Vodyanitsa ที่ยอดเยี่ยมที่สุดของที่สุดที่สุดที่สุดเลย!
Vodyanitsa:ที่รัก น่าเหลือเชื่อจริง ๆ ทำไมเธอถึงตอบได้ถูกเผงขนาดนี้? แบบนี้คู่ควรกับตั๋วเข้าชมสักใบแล้วล่ะ
Lishnaya:แถวหน้าสุดเลยมั้ย?
Vodyanitsa:แถวที่สองจ้ะ เพราะเมื่อกี้เธอพูดคำว่า "ที่สุด" แค่สี่คำ น้อยกว่าคราวที่แล้วไปคำนึงนะ
Lishnaya:งั้นคราวหน้าฉันจะพูดคำว่า "ที่สุด" หกคำเลย!
Vodyanitsa:งั้นเธอก็ต้องไปหลบฟังฉันร้องเพลง อยู่หลังม่านเหมือนเมื่อก่อนแล้วล่ะ
Lishnaya:แบบนั้นก็ได้ ยังไงซะก่อนหน้านี้ ฉันก็ทำแบบนั้นมาตลอดอยู่แล้ว... นี่! เธอจะเขียนตั๋วด้วยมืออีกแล้วเหรอ? ทำแบบนี้เดี๋ยวก็โดนจับได้อีกหรอก!
Vodyanitsa:ที่รักจ๊ะ ฟังดูเธอจะคุ้นเคยกับการยืนฟังฉันร้องเพลง อยู่หลังม่านซะเหลือเกินนะ ถ้าเกิดโดนจับได้ขึ้นมา ก็ถือโอกาสกลับไปอยู่ในมุมสุดคุ้นชินนั่นแหละดีแล้ว
Lishnaya:ธะ ธะ ธะ เธอ! คราวหน้าฉันจะเอาขี้ผึ้งไปทาไว้บนเวที ให้เต็มเลยคอยดู! เอาให้เธอลื่นล้มหน้าคะมำตอนร้องเพลงไปเลย!
Vodyanitsa:ใช่แล้วล่ะ... ในตอนนั้น พวกเราคือเพื่อนกัน วัน ๆ เอาแต่วุ่นวายอยู่กับเรื่องตั๋วการแสดงนี่แหละ
Vodyanitsa:ตอนไหนที่มีตั๋วเหลือ ฉันก็จะจงใจเก็บไว้ให้เธอใบนึง แต่ถ้าไม่มีตั๋วเหลือ เธอก็จะวิ่งไปหลังเวที แล้วนั่งยอง ๆ แอบฟังฉันร้องเพลงอยู่หลังม่าน
Vodyanitsa:ในตอนนั้น สำหรับเธอแล้ว ตั๋วเข้าชมก็เป็นแค่สิ่งที่ทำให้เธอ ได้นั่งฟังฉันร้องเพลงอย่างสบายใจเท่านั้นเอง จนกระทั่ง...
บันทึก "คำสัญญา" กับ Vodyanitsa...?
Open step page →Vodyanitsa:อ๊ะ! พักเรื่องหลังจากนั้นไว้ก่อนดีกว่า ขืนเล่าต่อ Paimon น้อยต้องกินอะไรไม่ลงจริง ๆ แน่
Paimon:นี่! เล่ามาครึ่ง ๆ กลาง ๆ แล้วตัดจบแบบนี้มันค้างคานะรู้มั้ย!
Vodyanitsa:หืม? ตอนที่กำลังรู้สึกค้างคาเนี่ย ไม่ใช่เวลาที่เหมาะจะหาอะไรลงท้องที่สุดหรอกเหรอ?
Paimon:อึ่ก... จะว่าไปมันก็จริง... Traveler ฉะ...ฉันเถียงสู้เขาไม่ได้เลยอ่ะ...
Traveler:เอาน่า ๆ ไม่พูดแล้ว...
Vodyanitsa:ฮี่ฮี่ ไว้คราวหน้าฉันจะเล่าให้พวกเธอฟังต่อก็แล้วกัน ตอนนี้ตั้งใจกินไปก่อนเถอะ Traveler อันนี้ฉันให้เธอ
Vodyanitsa:ให้เธอเอาไว้จดเวลาน่ะสิ... คู่มือการผจญภัยของเธอคงจดอะไรเต็มไปหมด จนไม่มีที่ว่างให้จดเวลาไปเที่ยวที่โรงละครแล้วล่ะมั้ง
Vodyanitsa:เพราะงั้น ฉันก็เลยตั้งใจไปขอให้เพื่อนที่ร้านสมบัติเลอค่า Maryyushka ทำสมุดบันทึกเล่มนี้ขึ้นมาเป็นพิเศษ ข้างในไม่มีตัวหนังสือเลยสักตัว รับรองว่าเธอต้องจดได้แม่นแน่นอน
Vodyanitsa:อ้อ จริงสิ ตั๋วเสียบอยู่ในสมุดนะ อย่าลืมมาเที่ยวที่โรงละครล่ะ ห้ามมาสายเด็ดขาดเลยด้วย
Paimon:เอ๋? ทำไมจู่ ๆ ก็...
Vodyanitsa:ไม่บอกหรอก ปล่อยให้ค้างคาใจนี่แหละ จะได้ช่วยเรียกน้ำย่อยให้ Paimon น้อยได้ไงล่ะ
Paimon:หนอยย... โมโหแล้วนะ! ฉันจะตั้งฉายาให้เธอว่า...
Paimon:...ตอนนี้ยังคิดฉายาไม่ออก แต่รับรองว่าต้องเหมาะกับเธอแน่นอน!
Vodyanitsa:ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า งั้นฉันจะรอฟังข่าวดีก็แล้วกัน เอาเป็นว่า ไว้เจอกันที่โรงละครนะ
รอให้ถึงวันถัดไป
Open step page →ดูสมุดบันทึก
Open step page →ไปยังโรงละคร Korolevskiy
Open step page →Vzdykhalov:ยินดีต้อนรับครับทั้งสองท่าน มาชมการแสดงใช่มั้ย? กรุณาแสดงตั๋วด้วย
Paimon:เจอแล้ว! มีสองใบพอดีเลย อ่ะนี่
Vzdykhalov:โอ้... ฮ่า...
Traveler:ตั๋ว... มีปัญหาเหรอ?
Paimon:นี่เป็นตั๋วที่ Vodyanitsa ให้พวกเรามาเลยนะ ถ้ามีปัญหาละก็...
Vzdykhalov:ไม่มีปัญหา
Vzdykhalov:อืม เชิญทั้งสองท่านที่หลังเวทีเลย
Paimon:เอ๋? หลัง...หลังเวที ทำไมพวกเราต้องไปที่หลังเวทีด้วยล่ะ?
Vzdykhalov:นี่คือตั๋วที่เขียนด้วยมือของคุณ Vodyanitsa ครับ ตามกฎของโรงละคร ผู้ที่ถือตั๋วใบนี้ จะต้องไปที่ห้องพักรับรองหลังเวทีโดยตรง และชมการแสดงจากบริเวณข้างม่าน
Vzdykhalov:เชิญทั้งสองท่านทางนี้
แม้จะไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์เท่าไหร่ แต่ก็เดินตาม Vzdykhalov จนมาถึงหลังม่านของเวที....
คุยกับ Vodyanitsa
Open step page →Paimon:...ตกลงว่า พวกเราต้องดูการแสดงจากตรงไหนกันล่ะเนี่ย? อยู่ตรงนี้มองไม่เห็นอะไรเลยนะ! แถมยังหอมสุด ๆ ด้วย อึ๋ย... ฉันชักจะอยากไอขึ้นมาแล้วสิ...
Vodyanitsa:ใช่แล้วล่ะ วันนี้ถือว่ายังน้อยนะเนี่ย
Paimon:เหวอ...! Vodyanitsa? ธะ...เธอโผล่มาจากไหนเนี่ย?
Vodyanitsa:ก็เดินมาจากตรงนั้นไง สงสัยเพราะดอกไม้เยอะไป พวกเธอเลยมองไม่เห็นฉันล่ะมั้ง?
Vodyanitsa:แต่ว่า คุณ Vzdykhalov เนี่ยความจำดีใช้ได้เลยนะ จำกฎการใช้ "ตั๋วเขียนมือ" ได้แม่นเป๊ะ แถมยังพาพวกเธอมาส่งที่นี่ได้อย่างราบรื่นอีก
Vodyanitsa:ความจำเธอก็ไม่เลวเลยนี่ เอาล่ะ งั้นก็เป็นไปตามที่ตกลงกันไว้เมื่อคราวก่อน ฉันจะเล่าเรื่องหลังจากนั้น ให้พวกเธอฟังต่อก็แล้วกัน
Vodyanitsa:ขยับดอกไม้พวกนี้ออกไปก่อนเถอะ อ้อ จะเอาไปวางไว้ตรงไหนก็ได้นะ ยังไงซะคนที่ส่งดอกไม้พวกนี้มา เขาก็ไม่ได้มาดูการแสดงของฉันอยู่แล้วล่ะ
Paimon:ไม่ได้มาดูการแสดงของเธอเหรอ? แล้วพวกเขาจะส่งดอกไม้มาทำไมล่ะ...
Vodyanitsa:หึ ก็ส่งมา เพื่อแกล้งทำเป็นว่ามาดูการแสดงของฉันน่ะสิ
รับฟังเรื่องราวของ Vodyanitsa...
Open step page →Vodyanitsa:Lishnaya คราวที่แล้ว ทำไมเธอถึงไม่มาดูการแสดงของฉันล่ะ? ครั้งนี้ยังมีที่นั่งว่างอยู่นะ แค่เอาตั๋วที่ฉันเขียนให้ไปยื่น เธอก็เข้าไปนั่งแถวหน้าได้เลย
Lishnaya:อ้อ ขอโทษทีนะ... คือ... ตอนนั้นฉันมีธุระด่วน ก็เลยไปไม่ทันน่ะ...
Vodyanitsa:เอาเถอะ งั้นเธอก็พลาดการแสดงที่ยอดเยี่ยมมาก ๆ ไปซะแล้วล่ะ Lishnaya ที่รัก หลังจากนี้คงไม่มีครั้งไหนดีเท่านี้อีกแล้ว
Lishnaya:...คราวหน้าฉันจะไม่พลาดแน่ ฉันสัญญา แต่เธอดูสิ ฉันส่งกระเช้าดอกไม้มาให้เธอด้วยนะ Vodyanitsa!
Vodyanitsa:ฉันได้รับแล้วล่ะ แต่ดอกไม้มันมานั่งฟังฉันร้องเพลง แทนเธอไม่ได้หรอกนะ Lishnaya
Vodyanitsa:เธอเป็นเพื่อนของฉัน ฉันอยากให้เธอมาฟังฉันร้องเพลง ต้องเป็นเธอ ไม่ใช่ดอกไม้
Lishnaya:ฉันรู้... ขอโทษนะ Vodyanitsa ถ้าคราวหน้ามีโอกาส ฉันจะ...
Vodyanitsa:เธอมีธุระด่วนจริง ๆ นั่นแหละ การแสดงรอบนั้น ตรงที่นั่งที่ฉันจองไว้ให้เธอ กลับกลายเป็นเศรษฐีที่เธอต้องการจะตีสนิทไปนั่งแทน เสียงเพลงของฉันกลายเป็นใบเบิกทาง ที่ช่วยให้เธอไต่เต้าขึ้นไป
Paimon:ทำกันเกินไปแล้ว! ทั้งที่เป็นตั๋วที่ให้เพื่อนแท้ ๆ แต่กลับเอาไปใช้หาผลประโยชน์หน้าตาเฉย!
Traveler:ในเมื่อเป็นแบบนั้น แล้วทำไมเธอถึงยัง...
Vodyanitsa:ยังเป็นเพื่อนกับเธออยู่อีกงั้นเหรอ?
Vodyanitsa:ก็เพราะเธอคือเพื่อนของฉันไงล่ะ เธออาจจะทิ้งมิตรภาพของเราไปได้อย่างง่าย ๆ แต่ฉันทำไม่ได้ ฉันไม่อยากสูญเสียอะไรก็ตามที่เป็นของฉันไป
Vodyanitsa:Lishnaya เป็นผู้หญิงที่ฉลาดมาแต่ไหนแต่ไร เธอใช้ตั๋วที่ฉันให้ ไปผูกมิตรกับเพื่อนใหม่ที่มีอำนาจบารมีมากมาย จนตอนนี้กลายเป็นชนชั้นสูงหน้าใหม่ของ Zapolyarny ไปแล้ว
Vodyanitsa:หลังจากนั้น เธอก็แวะมาฟังฉันร้องเพลงบ้างเป็นบางครั้ง แต่สำหรับเธอแล้ว เสียงเพลงของฉัน ก็คงไม่ต่างอะไรกับอาหาร ในงานเลี้ยงค็อกเทลหรอก
Vodyanitsa:ดูหรูหรา สูงส่ง ประณีต แต่ก็ไม่ได้มีค่าพอให้เธอดื่มด่ำกับมันจริง ๆ
Vodyanitsa:ส่วนพวกคนที่ส่งดอกไม้มาให้เนี่ย หลายคนไม่เคยแม้แต่จะเหยียบเข้ามาในโรงละครด้วยซ้ำ แล้วก็ไม่ได้สนใจเพลงของฉันเลยสักนิด
Vodyanitsa:เพราะงั้นฉันถึงไม่ชอบดอกไม้พวกนี้ไงล่ะ Traveler พอมองดูพวกมัน ฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเอง กำลังร้องเพลงอย่างโดดเดี่ยว ในโรงละครที่ว่างเปล่า โดยไม่มีใครรับฟัง...
Vodyanitsa:เสียงเพลงมันดังก้องอย่างอ้างว้าง อย่างกับวิญญาณของอิมป์น้ำที่ล่วงลับ กำลังร้องเพลงอย่างบ้าคลั่งอยู่ข้างหูฉัน...
Vodyanitsa:พวกหล่อนทั้งร้องไห้ ทั้งหัวเราะ ทั้งส่งเสียงเอะอะโวยวาย แบกรับความรู้สึกที่ไม่มีใครล่วงรู้ได้นอกจากฉัน แล้วกรีดร้องอย่างไร้เสียง อยู่ในทะเลลึกที่เงียบสงบและเหือดแห้งนี้
Vodyanitsa:ฉันเคยคิดนะว่า นอกจากการแสดงและการซ้อมที่จำเป็นแล้ว ฉันจะไม่มาที่โรงละครอีก แต่ถ้าเป็นแบบนั้น นอกจากฉันแล้ว ใครล่ะจะคอยฟังเสียงเพลงของพวกหล่อน?
Vodyanitsa:บทเพลงที่ปราศจากคนฟัง ก็ไม่มีความหมายที่จะดำรงอยู่ และต้องตายจากไปในที่สุด เพราะงั้น ฉันถึงต้องได้ยินเสียงของพวกหล่อนร้องเพลง... พวกหล่อนต้องร้องให้ฉันฟัง
Vodyanitsa:แต่ว่า แล้วฉันล่ะ? ฉันรับฟังบทเพลงของคนตาย แล้วใครกันล่ะที่จะมารับฟังบทเพลงของฉัน?
Vodyanitsa:คนมาดูการแสดงของฉันเยอะขึ้นเรื่อย ๆ แต่คนที่มาฟังเสียงเพลงของฉันกลับน้อยลงทุกที
Vodyanitsa:ผู้คนไม่ได้มาเพราะรักในเสียงเพลงของฉัน พวกเขารีบมาแล้วก็รีบไป เพียงเพื่อจะพิสูจน์ว่า ตัวเองมีปัญญาหาตั๋วที่หายากแสนยากนี้มาได้ ก็เท่านั้น
Vodyanitsa:แต่เรื่องพวกนั้น มันเกี่ยวอะไรกับเสียงเพลงของฉันล่ะ? แม้แต่วิญญาณในวันวานพวกนั้น ยังเต็มใจที่จะทำความเข้าใจในเสียงของฉัน มากกว่าพวกเขาซะอีก
Vodyanitsa:...ถ้าไม่มีใครเข้าใจในเสียงเพลง งั้นฉันยอมให้มันไม่เคยดังก้องอยู่ในโรงละครนี้เลย ซะยังจะดีกว่า
คุยกับ Vodyanitsa
Open step page →Vodyanitsa:ขอโทษทีนะ Traveler แล้วก็ Paimon น้อย ทำให้พวกเธอตกใจรึเปล่า?
Paimon:ก็ไม่ได้ถึงกับตกใจหรอก แค่รู้สึกว่า... Vodyanitsa ดูเศร้านิดหน่อยน่ะ...
Vodyanitsa:ถ้าฉันบอกว่า เมื่อกี้ฉันถูกวิญญาณอิมป์น้ำเข้าสิง พวกเธอจะเชื่อมั้ย?
Paimon:ไม่เชื่อหรอก Vodyanitsa ก็แค่กำลังเศร้า ไม่ได้กลายเป็นคนอื่นซะหน่อย
Vodyanitsa:หึ ถ้าผู้คนเป็นเหมือน Traveler กับ Paimon น้อยกันหมด บางทีทุกคนในโรงละคร คงจะใช้ชีวิตกันได้อย่างมีความสุขมากกว่านี้ล่ะมั้ง
Vodyanitsa:แต่ในเมื่อพวกเธอไม่เชื่อ งั้นฉันก็จะไม่ให้ Xenia มาทักทายก็แล้วกัน เมื่อกี้หล่อนเสียงดังหนวกหูมาก แถมยังร้องเสียงหลงอีก มิน่าล่ะถึงไม่ได้รับเลือกให้เป็นพรีมาดอนนา
Paimon:...เอ๋? แต่ที่นี่มีแค่พวกเราสามคนเองนะ
Vodyanitsa:การที่พวกเธอมองไม่เห็นหล่อนน่ะเป็นเรื่องปกติ มีแค่ฉันเท่านั้นแหละที่ได้ยิน แต่ว่า ถ้าพวกเธออยากจะลองดู ก็หลับตาลงก่อนสิ แล้วยื่นมือมาให้ฉัน...
Vodyanitsa:จินตนาการว่าพวกเธอ กำลังจมดิ่งลงสู่ทะเลลึกแห่งความโศกเศร้า มุ่งหน้าสู่ความมืดมิดที่ไร้ซึ่งทิวาและราตรี... อย่างช้า ๆ ช้า ๆ...
Traveler:...
Paimon:...
Vodyanitsa:แฮ่!
Paimon:ว๊ากกกกกกกกก!!
Vodyanitsa:ก็แหย่พวกเธอเล่นไง เห็นท่าทางของพวกเธอเมื่อกี้ เหมือนจะพลอยหดหู่ตามฉันไปด้วยเลยนี่ เพราะงั้น ฉันก็เลยใช้วิธีนี้เรียกสติพวกเธอไงล่ะ
Paimon:งั้น ธะ ธะ เธอก็เลี้ยงของอร่อยพวกเรา หรือไม่ก็ร้องเพลงเพราะ ๆ ให้ฟังก็ได้นี่! มาหลอกให้ตกใจทำไมเนี่ย! ฮือ... ฉันเกือบจะเป็นลมไปแล้วนะ...
Vodyanitsa:ขืนทำแบบนั้นมันจะเห็นผลช้าไปน่ะสิ ถ้าปล่อยให้ยืดเยื้อกว่านี้ พวกเธออาจจะได้ยินเสียงอิมป์น้ำในโรงละครนี้จริง ๆ ก็ได้นะ...
Paimon:เชื่อก็บ้าแล้ว! ชิ Traveler พวกเราไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันเถอะ ไม่ต้องชวน Vodyanitsa นะ!
Vodyanitsa:ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เอาล่ะ ๆ ไม่แกล้งพวกเธอแล้ว เดี๋ยวพวกเธอไปกินของอร่อย ๆ กันที่ร้านอาหารลานสวนเก่าก็แล้วกัน
Vodyanitsa:พอไปถึงที่ร้านก็บอกไปเลยว่าให้ลงบัญชีฉันไว้ พวกเธอสั่งกินกันได้เต็มที่เลยนะ เป็นไงล่ะ ค่าทำขวัญนี้ไม่เลวเลยใช่มั้ย?
Paimon:ชิ งะ...งั้นจะยอมยกโทษให้ก็ได้...
Vodyanitsa:อื้ม ๆ ไปเถอะ ๆ ได้กินของอร่อย ๆ เดี๋ยวอารมณ์ก็ดีขึ้นเองแหละ
Traveler:Vodyanitsa ก็ไปด้วยกันสิ
Vodyanitsa:ไม่ล่ะ อีกสักพักฉันยังมีแสดงอยู่น่ะ เดี๋ยวก็ต้องไปจัดลิสต์ซื้อของให้เรียบร้อย แล้วก็ต้องหาเวลาแวะไปที่ร้านค้าด้วย
Vodyanitsa:ถ้าพวกเธอพอมีเวลาว่าง เราค่อยไปเจอกันที่ Sadov-Arbat ก็แล้วกันนะ
Traveler:ตกลง แต่เธอจะไม่ไปกินข้าวด้วยกันจริง ๆ เหรอ?
Vodyanitsa:ขอผ่านล่ะ ยังมีของที่ต้องจัดการอีกตั้งเยอะเลย รีบไปเร็ว ๆ เข้าเถอะ หรือว่าพวกเธอ อยากจะอยู่ดูสภาพหัวฟูสุดทุลักทุเลของฉัน ตอนเก็บกวาดหลังเวทีกันล่ะ?
Vodyanitsa:อีกสักพัก ไว้เราค่อยเจอกันที่ Sadov-Arbat นะ ห้ามผิดนัดเด็ดขาดล่ะ
Vodyanitsa:...
Vodyanitsa:"...ทำไมถึงทอดทิ้งฉัน? ทำไมไม่ช่วยฉัน ไม่ยอมฟังเสียงของฉัน? ยามทิวาฉันขับขาน แต่กลับไร้เสียงตอบรับ ยามราตรีฉันร่ำไห้ แต่กลับไร้ซึ่งความยุติธรรม..."
Vodyanitsa:...ฉันได้ยินแล้ว Xenia... หรือว่า Paraskeva...? ไม่สิ ไม่ใช่พวกเธอ...
Vodyanitsa:...พวกเธอร้องจบแล้วสินะ... เอาล่ะ พวกเธอร้องจบแล้ว... อย่างน้อยก็ในตอนนี้...
รอให้ถึงวันถัดไป
Open step page →ดูสมุดบันทึก
Open step page →ไปที่ "Sadov-Arbat" เพื่อพบกับ Vodyanitsa
Open step page →Paimon:ที่นี่น่าจะเป็น Sadov-Arbat สินะ? ของข้างในดูแพงหูฉี่ทั้งนั้นเลย... Vodyanitsa จะมาซื้อของที่นี่จริง ๆ เหรอ?
Vodyanitsa:ก็จริงน่ะสิ ฉันซื้อเสร็จหมดแล้วล่ะ แล้วก็ให้ Yevlena เอาไปส่งที่โรงละครแล้วด้วย
Malinina:คุณ Vodyanitsa จริง ๆ ด้วย...! นี่ นายว่าถ้าฉันไปขอถ่ายรูปด้วย เขาจะยอมตกลงมั้ย?
Rozhdestvensky:ถ้า Avreliya อยู่ที่นี่ ต้องพูดแน่ ๆ เลยว่า "ฟังดูเสียมารยาทชะมัด!" แต่ชีวิตคนเรา บางทีมันก็ต้องยอมเสียมารยาทกันบ้างแหละน่า
Malinina:งะ...งั้นนายก็นำไปก่อนเลยสิ! เร็วเข้า ไม่งั้นเดี๋ยวท่านหญิง Shakhovskaya ก็มากันพอดีหรอก!
Rozhdestvensky:ก็เข้าไปพร้อมกันนี่แหละ ยังไงก็แอบออกมาด้วยกันแล้ว ถ้าโดนจับได้ก็ต้องโดนด้วยกันสิ
Malinina:ฉัน... เอ่อ... คือว่า...
Vodyanitsa:คุณ Malinina แล้วก็คุณ Rozhdestvensky พวกคุณทั้งสองคนอยู่ตรงนั้นคงจะหนาวแย่เลย
Vodyanitsa:ถ้าอยากจะได้อะไรเป็นที่ระลึก ฉันว่าเข้ามาคุยกันตรงนี้จะดีกว่านะ?
Malinina:...เอ๋! ได้ยินได้ยังไงกัน ทั้งที่อยู่ตั้งไกลแท้ ๆ...
Rozhdestvensky:ให้ตายสิ... ฉันนี่มันงี่เง่าจริง ๆ คุณ Vodyanitsa เป็นอิมป์น้ำนะ เสียงกระซิบกระซาบของพวกเรามีเหรอที่เธอจะ...
Vodyanitsa:... Traveler Paimon รอแป๊บนึงได้มั้ย? แป๊บเดียวเท่านั้นแหละ
Paimon:หวา... Vodyanitsa เข้าสู่โหมดรับแขกซะแล้ว ขนาดมาเดินเล่นก็ยังยุ่งไม่เลิกเลยแฮะ...
Traveler:พวกเราไปรออยู่ตรงนู้นกันก่อนเถอะ
Paimon:อื้ม เอ้อ จริงสิ Traveler ฉันมีเรื่องจะบอกเธอพอดีเลย...
Malinina:คะ...คุณ Vodyanitsa... ไม่สิ ๆ ต้องเป็นพรีมาดอนนา Vodyanitsa! สวัสดีค่ะ!
Vodyanitsa:ไม่ต้องมีพิธีรีตองขนาดนั้นก็ได้นะ ฉันจำคุณสองคนได้ คราวที่แล้วมาดาม Shakhovskaya เป็นคนพาพวกคุณมาชมการแสดง ใช่มั้ย?
Rozhdestvensky:ใช่ครับ! ต้องขอโทษด้วย ตอนนั้นผมเปลี่ยนชุดไม่ทัน ก็เลยต้องใส่ชุดนี้ไป...
Malinina:ฉะ...ฉันก็เหมือนกันค่ะ... แต่เพลงของคุณไพเราะมากจริง ๆ นะคะ! ถึงฉันจะพูดไม่ค่อยเก่ง แล้วก็ฟังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ว่า...
Vodyanitsa:ไม่เป็นไรหรอกนะ ถ้าฟังปุ๊บแล้วเข้าใจทะลุปรุโปร่งไปซะหมด โรงละครจะเอาอะไรไปหาเงินล่ะ จริงมั้ย?
Malinina:เอ๊ะ? ห๊ะ...
Rozhdestvensky:...คุณ Vodyanitsa เขากำลังพูดติดตลกน่ะ Malinochka ที่รักของผม อย่าทำตัวเคร่งเครียดเหมือน Avreliya ไปหน่อยเลย
Malinina:ฉะ ฉันรู้น่า...! แต่ว่า... ฉันรู้สึกว่ามันเพราะมากจริง ๆ นี่นา!
Rozhdestvensky:ต้องขอโทษด้วยนะครับคุณ Vodyanitsa พวกเราตื่นเต้นกันมากไปหน่อยน่ะ ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้พบกับคุณ... รบกวนคุณถ่ายรูปกับพวกเราหน่อยได้มั้ยครับ?
Vodyanitsa:ไม่เป็นไรนะ ขอบคุณพวกคุณสองคนมากนะ ที่คอยสนับสนุนการแสดงของฉัน แต่ตรงนี้คงไม่ค่อยสะดวกให้ถ่ายรูปเท่าไหร่ เอาเป็นว่าฉันเซ็นชื่อให้พวกคุณแทนดีมั้ย?
Malinina:ได้ค่ะ! ลายเซ็น... ลายเซ็น... งั้นคุณช่วยเซ็นลงบนแขนเสื้อฉันทีได้มั้ยคะ...?
Rozhdestvensky:เอ่อ ผมด้วย!
Vodyanitsa:ฮ่ะฮ่ะ ถ้าทำแบบนั้น เวลาพวกคุณเอาเสื้อไปซัก คงจะลำบากแย่เลย เอ้า รับนี่ไปนะ
Malinina:นี่มัน... ตั๋วชมการแสดงเหรอคะ? คุณ Vodyanitsa นี่คุณ...
Vodyanitsa:ฉันเซ็นชื่อลงบนตั๋วให้แล้วนะ ถ้าพวกคุณอยากเก็บไว้ละก็ แจ้งกับพนักงานตรวจตั๋วของโรงละครได้เลย พอตรวจตั๋วเสร็จ จะได้เก็บตั๋วสองใบนี้ไว้เป็นที่ระลึกได้นะ
Rozhdestvensky:ขอบคุณมากจริง ๆ ครับ พวกเรา...
Malinina:...แต่พวกเราจะลางานยังไงล่ะเนี่ย? เท่าที่ดูเวลาแสดงแล้ว...
Rozhdestvensky:โธ่เอ๊ย เรื่องจิ๊บจ๊อยแค่นี้ไม่ต้องห่วงหรอกน่า! เดี๋ยวก็หาวิธีได้เองแหละ เอ่อ... เดี๋ยวคิดออกเองแหละน่า
Paimon:รับแขกได้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติเลยนะ... ว่าแต่ Vodyanitsa เธอควักตั๋วออกมาเซ็นจากตรงไหนเนี่ย?
Vodyanitsa:ก็พกติดตัวไว้น่ะสิ ตื่นมาทุกเช้าฉันก็จะยัดใส่กระเป๋าสักห้าหกใบ ยังไงซะเดี๋ยวก็ต้องได้ใช้ประโยชน์อยู่ดี
Vodyanitsa:ไม่เห็นจะต้องทำแบบนั้นเลย ฉันก็ให้ตั๋วเขียนมือเธอไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ใบนั้นน่ะใช้ได้เรื่อย ๆ เลยนะ
Paimon:เอ๋...? จริงด้วยแฮะ นึกไม่ถึงเลยว่าตั๋วเขียนมือจะมีประโยชน์แบบนี้ด้วย งั้นถ้าตั๋วธรรมดาหมด Vodyanitsa ก็เขียนตั๋วด้วยมือตัวเองได้เลยน่ะสิ?
Vodyanitsa:มันก็ทำได้อยู่หรอก แต่สำหรับบางคนแล้ว ตั๋วที่เขียนด้วยมือ มันเทียบไม่ได้กับตั๋วแบบเป็นทางการหรอกนะ
รับฟังเรื่องราวของ Vodyanitsa...
Open step page →Lishnaya:ขอบใจเธอมาก ๆ เลยนะ! Vodyanitsa ให้ตายเถอะ เธอไม่รู้หรอกว่าพวกนั้นดีใจขนาดไหน ตอนที่ได้รับตั๋วไปน่ะ!
Vodyanitsa:...Lishnaya เธอดูเหนื่อย ๆ นะ รอยย่นก็เพิ่มขึ้นด้วย
Lishnaya:อ่า... ใช่ งานในสมาคมการค้ามันค่อนข้างซับซ้อนน่ะ ฉันเลยต้องลงไปจัดการด้วยตัวเอง
Vodyanitsa:เธอไม่ได้มาฟังฉันร้องเพลงที่หลังเวทีนานมากแล้วนะ
Lishnaya:ฉะ...ฉันไปดูการแสดงของเธอออกจะบ่อยนะ Vodyanitsa ก็แค่...
Vodyanitsa:ไม่ได้ใช้ตั๋วเขียนมือที่ฉันให้ไป
Lishnaya:ใช่ ขอโทษทีนะ พอดีหุ้นส่วนของฉันก็มาร่วมงานด้วย ฉันเลยไปขลุกอยู่แต่หลังเวทีไม่ได้...
Vodyanitsa:ฉันรู้ว่าเธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว Lishnaya ม่านการแสดงมันปิดบังตัวเธอเอาไว้ไม่ได้แล้วล่ะ ภายนอกม่านนั่น ยังมีอะไรให้เธอต้องยุ่งอีกเยอะแยะเลย
Lishnaya:ฉันขอโทษนะ
Vodyanitsa:ไม่เป็นไรหรอก ตั๋วเขียนมือของฉันมันไม่มีวันหมดอายุนะ ถ้ามีเวลาว่าง ก็แวะมาฟังฉันร้องเพลงบ่อย ๆ หน่อยล่ะ ตกลงมั้ย?
Lishnaya:...ฉันจะมานะ Vodyanitsa ฉันจะมาแน่นอน
Vodyanitsa:แต่หลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยโผล่มาที่หลังเวทีอีกเลย
Vodyanitsa:หลังม่านเวทีของฉัน ขาดเด็กสาวซื่อบื้อที่ชอบนั่งยอง ๆ ส่งยิ้มแฉ่งแล้วโบกมือให้ฉันไปหนึ่งคน
ร่วมทางไปกับ Vodyanitsa
Open step page →Vodyanitsa:แต่ก็นะ... ยังไง Snezhnaya ก็ได้เศรษฐีที่มีความละเอียดรอบคอบ และมากด้วยเล่ห์เหลี่ยมเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน ถ้ามองในจุดนี้ พวกตาแก่ในสภาก็ควรจะขอบคุณฉันด้วยซ้ำไป
Traveler:Vodyanitsa เขียนตั๋วด้วยมือไปเยอะเลยเหรอ?
Vodyanitsa:ก็ไม่เยอะเท่าไหร่หรอก เฉพาะตอนที่บังเอิญเจอคนที่อยากฟังฉันร้องเพลงจริง ๆ แต่หาตั๋วไม่ได้ด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ ฉันถึงจะเขียนให้ใบหนึ่งน่ะ
Vodyanitsa:แทบจะใช้เข้าดูได้ทุกรอบการแสดงเลยนะ ถ้ามีที่นั่งว่างก็เข้าไปนั่งได้เลย แต่ถ้าไม่มีที่ว่าง ก็ไปเบียด ๆ กันอยู่หลังเวทีแทน
Vodyanitsa:ฉันก็แค่อยากให้พวกเขาได้ฟังฉันร้องเพลง แต่คนพวกนั้นน่ะ ตอนแรกก็อาจจะแค่อยากมาดูการแสดงจริง ๆ นั่นแหละ แต่พอตอนหลัง...
Vodyanitsa:บางคนก็หอบเอาแก้วแหวนเงินทองมา เพื่อขอเจรจาธุรกิจก้อนโตกับฉันที่หลังเวที
Vodyanitsa:บางคนก็เอาตั๋วไปขายต่อ ปั่นราคาในตลาดมืดซะจนพุ่งทะยานไปไม่รู้กี่เท่า
Vodyanitsa:บางคนก็เอาตั๋วไปใช้แอบอ้างหลอกลวงคนอื่น... เอาไปโอ้อวดเส้นสายและบารมีของตัวเอง
Vodyanitsa:ก็อย่างที่ฉันพูดไปก่อนหน้านี้นั่นแหละ พวกเขาไม่ได้อยากฟังฉันร้องเพลงเลยสักนิด สิ่งที่พวกเขาต้องการ ก็แค่อภิสิทธิ์ในการเข้าร่วมงาน เพื่อเอาไว้ใช้เป็นเครื่องมือต่อรองก็เท่านั้นเอง
Vodyanitsa:แต่ตั๋วเขียนมือธรรมดา ๆ ใบหนึ่ง มันจะเป็นเครื่องมือต่อรองอะไรได้ล่ะ ไม่ได้เป็นตัวแทนของเงินทอง หรือผลประโยชน์อะไรเลย มันเป็นแค่ตัวแทนที่บอกว่า ฉันอยากเชิญคุณมาฟังฉันร้องเพลงก็แค่นั้น
Vodyanitsa:หึ บางทีตั๋วเขียนมือของฉัน มันอาจจะธรรมดาเกินไป ธรรมดาซะจนแบกรับอะไรไว้ไม่ได้เลย
Vodyanitsa:...สิ่งที่จะแบกรับเครื่องมือต่อรองพวกนั้นเอาไว้ได้ คงมีแค่ชื่อเสียงของ "พรีมาดอนนาของคณะละคร Korolevskiy" เท่านั้นแหละ
Vodyanitsa:Traveler ในใจของเธอ มีเครื่องมือต่อรองอะไร ที่อยากจะเอามาแลกเปลี่ยนรึเปล่า?
Paimon:แค่ถือตั๋วเขียนมือใบนี้ ก็ได้ฟังเพลงเพราะ ๆ ของ Vodyanitsa ฟรี ๆ แล้ว พวกเราไม่เอาไปแลกเป็นของอย่างอื่นหรอกนะ
Paimon:หึหึ อิ่มแค่มื้อเดียวกับอิ่มทุกมื้อ พวกเราแยกแยะออกหรอกน่า
Paimon:ปัดโธ่ เข้าเรื่องกันดีกว่า ก่อนหน้านี้ Vodyanitsa ทั้งพาพวกเราไปกินของอร่อย ๆ แถมยังพาไปเที่ยวโรงละครอีก จะปล่อยให้ Vodyanitsa เป็นเจ้ามืออยู่ฝ่ายเดียวตลอดไม่ได้หรอกนะ
Paimon:ฮี่ฮี่ คราวนี้เปลี่ยนมาให้พวกเราเลี้ยงของอร่อย Vodyanitsa บ้างดีกว่า เธอใกล้จะแสดงแล้วไม่ใช่เหรอ? ถือซะว่าพวกเราเลี้ยงเป็นกำลังใจให้เธอก็แล้วกัน ส่วนเรื่องเงินน่ะ...
Vodyanitsa:จะเลี้ยงของอร่อยฉันเหรอ เอาสิ แต่ขอออกตัวไว้ก่อนนะว่าฉันน่ะกินเก่งมาก Odette กับ Alyosha สองคนรวมกันยังกินสู้ฉันไม่ได้เลยนะ
Paimon:ฮ่าฮ่าฮ่า... อาจจะเป็นเพราะ Odette กินน้อยอยู่แล้วก็ได้มั้ง...
รอให้ถึงวันถัดไป
Open step page →ดูสมุดบันทึก
Open step page →เลี้ยงของอร่อย Vodyanitsa...?
Open step page →Paimon:ดูเหมือน Vodyanitsa จะยังมาไม่ถึงนะ งั้นเราไปหาที่นั่งกันก่อนเถอะ เอาเป็น... เดี๋ยวนะ ตรงนั้นเหมือนจะเป็น...
???:...ห่อวัตถุดิบพวกนี้ให้ฉันไม่ได้จริง ๆ เหรอ?
Nefedov:คุณลูกค้าครับ ถ้าคุณลูกค้าเหมาวัตถุดิบไปหมด แล้วพวกเราจะเอาอะไรไปทำอาหารล่ะครับ...
???:ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ เดี๋ยวฉันช่วยทำอาหารให้เองก็ได้ ส่วนค่าจ้างก็ขอรับเป็นวัตถุดิบที่เหลือก็แล้วกัน ตกลงมั้ย?
Nefedov:หา? อะ... เอ่อ...
???:ฉันพาผู้ช่วยมาด้วยนะ ร้านคุณยุ่งออกขนาดนี้ ให้พวกเราช่วยทำอาหารสักสองสามอย่าง ก็ดีออกไม่ใช่เหรอ?
???:หัวหน้าเชฟ คือว่า... ฉัน...
Paimon:Escoffier? แล้วก็ Savanna? พวกเธอมาทำอะไรที่ Snezhnaya เนี่ย
Escoffier:Paimon? แล้วก็ Traveler ด้วย นี่มัน... อา จะว่าบังเอิญก็คงไม่ได้สิ...
Escoffier:เรื่องวุ่น ๆ ที่พวกเธอไปก่อไว้ที่ Nod-Krai ฉันอ่านเจอในหนังสือพิมพ์ The Steambird แล้วล่ะ ก็กะไว้แล้วว่า ถ้าพวกเธอเดินทางต่อ ยังไงก็ต้องมาถึง Snezhnaya ล่ะนะ...
Savanna:ฮ่าฮ่าฮ่า... ฉันโดนหัวหน้าเชฟลากตัวมาน่ะ เธอบอกว่า จะให้ฉันมาช่วยจัดสูตรอาหารอะไรทำนองนั้น... ฉันคิดว่าไหน ๆ ที่ร้านอาหารก็ไม่มีอะไรให้ทำอยู่แล้ว ก็เลยตามมาด้วย...
Escoffier:นี่มันคือการฝึกฝนของเธอต่างหากล่ะ! ดูเค้กสูตรใหม่ที่เธอทำเข้าสิ สิ่งที่ฉันต้องการคือความชุ่มฉ่ำนะ ความชุ่มฉ่ำ! แต่ที่เธอทำออกมา มันแห้งจนจะกลายเป็นทะเลทรายใน Sumeru อยู่แล้ว!
Savanna:ก็ไม่ได้ถึงขนาดนั้นซะหน่อย อย่างมากก็แค่แม่น้ำที่แห้งขอด...
Escoffier:Savanna ดูเหมือนว่าสกิลการต่อปากต่อคำของเธอ จะพัฒนาขึ้นแล้วสินะ
Savanna:ใช่... เอ๊ย ไม่ใช่! ฉันเปล่านะ หัวหน้าเชฟ!
Vodyanitsa:Nefedov สองท่านนี้... คือเชฟคนใหม่ที่พวกนายจ้างมางั้นเหรอ?
Nefedov:ไม่ใช่นะ คุณ Vodyanitsa เชฟจาก Fontaine สองท่านนี้บอกว่าอยากจะมาช่วยงานในครัวของเรา โดยขอซื้อวัตถุดิบของเราเป็นค่าตอบแทนน่ะ...
Paimon:Vodyanitsa เธอมาแล้วเหรอ ห่อพัสดุนี่มัน...
Vodyanitsa:ระหว่างทางมาที่นี่ ฉันแวะไปเอาจดหมายจากผู้ชมมาน่ะ กะว่าจะเอาไปเปิดอ่านที่อพาร์ตเมนต์
Vodyanitsa:คุณน่าจะเป็น... คุณ Escoffier จาก Fontaine ใช่มั้ย? ฉันเคยได้ยินชื่อคุณอยู่เหมือนกัน ตอนที่ไป Fontaine คราวก่อน ฉันได้รับเชิญจากโรงแรม Debord ให้ไปชิมเค้กตัวใหม่ที่เพิ่งเปิดตัวด้วยนะ
Escoffier:โอ้? รสชาติเป็นยังไงบ้างล่ะ?
Vodyanitsa:อืม... วัตถุดิบก็ดีอยู่นะ แต่เวลากินเข้าไปแล้วรู้สึกว่าเนื้อเค้กมันแห้งไปหน่อย เนื้อสัมผัสเหมือนมีทรายปนอยู่นิดหน่อย
Savanna:ฮือออ...
Escoffier:ฮ่าฮ่า... ฮ่า...
Escoffier:SAVANNAAAA!
Savanna:ขอโทษค่าาาา!!!
Escoffier:ฉันขอสาบานเลยนะ ว่าถ้าเธอมา Snezhnaya แล้วยังไม่ยอมปรับปรุงฝีมือทำอาหารละก็ เธอเตรียมตัวเอาเตาอบไปเปลี่ยนเป็นตู้เย็น แล้วก็ทำพุดดิ้งเย็นไปตลอดชีวิตได้เลย ได้ยินมั้ย? พุดดิ้งน่ะ!
Savanna:รับทราบค่ะ! ฉะ...ฉันเป็นพุดดิ้ง!
Paimon:ฮ่าฮ่าฮ่า... ถึงจะไม่ได้เป็นหัวหน้าเชฟแล้ว แต่ความกดดันที่ Escoffier มีต่อ Savanna ก็ยังแผ่กระจายออกมาชัดเจนอยู่ดีแฮะ...
Traveler:ก็เป็น Escoffier นี่นา...
Savanna:...ตะ...แต่ว่าหัวหน้าเชฟ ช่วงนี้ลูกค้าที่มาซื้อเค้กที่ร้านมีแต่พวกแปลก ๆ ทั้งนั้นเลย บางคนซื้อเค้กไปก็ไม่ได้เอาไปกินด้วยซ้ำ...
Escoffier:หา? แล้วจะซื้อไปทำอะไร เอาไปเล่นปาเค้กบ้าบออะไรนั่นรึไง?
Savanna:เอาไปให้คนอื่นบ้างล่ะ เอาไปถ่ายรูปบ้างล่ะ... เอาเป็นว่าตอนที่เราไปสอบถามความพึงพอใจ พวกเขาก็ถามแค่ว่าเราใช้วัตถุดิบอะไร แพงแค่ไหน ส่วนเรื่องรสชาตินี่ถามอะไรไปก็ไม่รู้เรื่องสักอย่าง...
Vodyanitsa:...หึ ที่ Fontaine ทุกคนเขาใช้เค้กเป็น "เครื่องมือต่อรอง" กันงั้นเหรอเนี่ย มีเอกลักษณ์ดีเหมือนกันนะ
Savanna:เฮ้อ ลูกค้าไม่กินเค้กของเรากันแล้ว พอทุกคนได้ยินเข้า ตอนลงมือทำเค้กพวกนั้น ก็เลยรู้สึกหมดไฟไปด้วยเลย...
Escoffier:พวกเธอคิดว่า พอคนอื่นไม่เห็นคุณค่าของเค้กในฐานะที่เป็นเค้ก ก็เลยรู้สึกหมดไฟที่จะทำงั้นเหรอ?
Savanna:...กะ ก็คงงั้นแหละ เค้กที่ทุกคนอุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจ ทำออกมาแท้ ๆ กลับไม่มีใครตั้งใจลิ้มรสชาติของมันเลย... ฉันล่ะเศร้าแทนเค้กพวกนั้นจริง ๆ
Savanna:ฉันลองมาหลายวิธีแล้ว เพื่อจะทำให้เค้กมันอร่อยขึ้น...
Escoffier:ก็เลยทำเนื้อเค้กแบบนั้นออกมาสินะ?
Savanna:ใช่ แต่เห็นได้ชัดว่ามันล้มเหลวไม่เป็นท่า...
Escoffier:ถ้าเธอยังเป็นแค่เด็กฝึกงาน ฉันจะดีใจมากเลยนะที่เธอมีความคิดแบบนี้น่ะ Savanna เพราะนั่นแสดงว่าเธอรักในการทำเค้ก ซึ่งมันถือเป็นคุณธรรมอย่างหนึ่ง
Escoffier:แต่ตอนนี้เธอคือหัวหน้าเชฟของโรงแรม Debord ลูกค้าจ่ายเงิน แล้วก็เอาเค้กไป นั่นคือหน้าที่ที่เธอต้องทำ อย่าเอาความคิดแบบเด็กฝึกงานมาทำให้ไขว้เขวสิ
Vodyanitsa:หึ ความคิดแบบเด็กฝึกงานเหรอ...
Vodyanitsa:แต่ว่านะ การที่ทุ่มเทตั้งใจทำเค้กแสนอร่อยออกมา แต่กลับไม่มีใครลิ้มรสเลย... มันก็ชวนให้หงุดหงิดจริง ๆ นั่นแหละ
Vodyanitsa:ก็เหมือนกับการที่ตั้งใจร้องเพลงออกไป จนสุดความสามารถ แต่กลับพบว่า ผู้ชมข้างล่างเอาแต่กระซิบกระซาบกัน ไม่ก็ใจลอยไปไหนต่อไหน...
Vodyanitsa:มันน่าหดหู่มาก ใช่มั้ยล่ะ?
Savanna:แหม คุณนี่เข้าใจจริง ๆ ด้วย! มันเป็นความรู้สึกที่แบบ... จนปัญญาเลยจริง ๆ...
Escoffier:Savanna นี่วัน ๆ เธอจะรับบทเป็นแค่หัวหน้าเชฟของโรงแรม Debord อย่างเดียวเลยรึไง?
Escoffier:แต่ไม่ว่ายังไง อย่างน้อยเธอก็ยังรู้จักฉัน คนที่จะคอยตั้งใจชิมเค้กคนนี้นะ
Paimon:ฉันฉันฉัน แล้วก็ฉันด้วย!
Traveler:ฉันกินเก่งมากนะขอบอก
Escoffier:ในฐานะหัวหน้าเชฟ ความรับผิดชอบของเธอ คือการตอบสนองความต้องการของลูกค้า แต่ในฐานะแม่ครัว การทำเค้กให้อร่อยที่สุด ก็ต้องเป็นความปรารถนาสูงสุดอยู่แล้ว
Escoffier:ส่วนเมื่อไรจะเป็นหัวหน้าเชฟ แล้วเมื่อไรจะเป็นแม่ครัว มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะจัดสรรยังไงล่ะนะ หัวหน้าเชฟ Savanna ที่รัก
Savanna:งั้นเธอมาเป็นหัวหน้าเชฟหน่อยได้มั้ย?
Escoffier:ไม่ได้ ฉันกำลังสนุกกับการเป็นแม่ครัวอยู่น่ะ
Savanna:หัวหน้าเชฟ...
Vodyanitsa:ถ้าคุณอยากเป็นแม่ครัวจริง ๆ ละก็ ลองมาพักที่โรงละครของเราดูสิ ทุกคนจะต้องตั้งใจลิ้มรสเค้กของคุณอย่างแน่นอน
Vodyanitsa:อ๊ะ คุณ Escoffier คุณรู้จัก Odette มั้ย? นักบัลเลต์ดาวเด่นของโรงละครเราน่ะ
Escoffier:รู้จักสิ ตอนเดินผ่านฉันเห็นโปสเตอร์แล้วล่ะ สัตว์ที่อยู่บนนั้นเรียกว่าหงส์หิมะใช่มั้ย? สวยดีนะ
Vodyanitsa:ใช่แล้ว ฉันคิดว่า... หงส์หิมะที่เป็นตัวแทนของ Odette ดูคล้ายงานแกะสลักน้ำแข็งที่คุณชอบทำมากเลย ถ้ายังไง คุณพอจะช่วยออกแบบเค้กให้ Odette เป็นพิเศษสักก้อนได้มั้ย?
Vodyanitsa:อีกไม่กี่วัน Odette จะมีการแสดงน่ะ ถ้าหลังแสดงจบเธอได้รับเค้กสวย ๆ สักกล่อง เธอจะต้องดีใจมากแน่ ๆ
Vodyanitsa:อ้อ ฉันรับรองเลยนะ ว่าพวกเราจะตั้งใจลิ้มรสชาติเค้กของคุณ อย่างดีเลยล่ะ... หุหุ จะทำให้คุณได้สัมผัสความรู้สึกของการเป็น "แม่ครัว" อย่างเต็มที่แน่นอน
Escoffier:Savanna ถึงเวลาโชว์ฝีมือของเธอแล้ว
Savanna:แต่ฉันยังศึกษาเค้กสูตรใหม่นั่น ไม่ทะลุปรุโปร่งเลยนะ...
Escoffier:งั้นก็เริ่มซะตั้งแต่ตอนนี้เลย ไปที่ห้องครัว แล้วมาเริ่มงานของแม่ครัวกันเถอะ
Escoffier:ไม่ว่ายังไง ก็ต้องเอาวัตถุดิบกับสูตรอาหารมาให้ได้!
Vodyanitsa:Traveler เพื่อนของเธอ คุณ Escoffier เนี่ย เป็นคนที่แปลกจังเลยนะ
Traveler:ก็เป็น Escoffier นี่นา...
Vodyanitsa:...แต่ว่านะ พวกเขาสามารถเลือกได้เองว่าจะเป็น "หัวหน้าเชฟ" ตอนไหน และจะเป็น "แม่ครัว" เมื่อไหร่
Vodyanitsa:หึ แต่ก็นั่นแหละนะ ใน Snezhnaya ทุกวันนี้... ฉันก็คงเป็นได้แค่ "พรีมาดอนนาของคณะละคร Korolevskiy" อยู่วันยังค่ำ...
Vodyanitsa:ถ้าฉันไม่ได้อยู่ในฐานะนี้ จะมีสักกี่คนกันเชียว ที่ยังอยากจะจดจำเสียงเพลงของฉันเอาไว้?
This conversation is truncated; open the full page to continue.
รอให้ถึงวันถัดไป
Open step page →ดูสมุดบันทึก
Open step page →ไปยังโรงละคร Korolevskiy
Open step page →Odette:...ช่วงนี้รู้สึกไม่ค่อยดีเหรอ?
Vodyanitsa:เปล่านี่ ทำไมถึงคิดงั้นล่ะ?
Odette:ก็ 5 วันมานี้ เธอไม่ได้โผล่มาข้างหลังฉันเหมือนผี แล้วถามว่าทำไมถึงไม่ไปฟังเธอร้องเพลงเลยน่ะสิ
Odette:เธอได้ยินเสียงพวกนั้นอีกแล้วใช่มั้ยล่ะ
Vodyanitsa:ก็เป็นแบบนี้บ่อย ๆ แหละ แค่หูแว่วไปเอง พวกหล่อนไม่ได้มีอยู่จริงสักหน่อย
Odette:...ยังไงก็เถอะ ฉันจะคอยจับตาดูเธอไว้ก็แล้วกัน Vodyanitsa
Vodyanitsa:ดีเลย ฉันจะได้โฟกัสกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเวทีได้เต็มที่
Paimon:Vodyanitsa เธออยู่ที่โรงละครจริงด้วย! ฟู่... เหนื่อยชะมัดเลย... เอ๊ะ Odette ก็อยู่ด้วยเหรอ
Paimon:นี่เธอกำลัง... เตรียมตัวแสดงอยู่เหรอ?
Vodyanitsa:อื้ม ก็การแสดงที่เคยบอกพวกเธอไว้คราวก่อนนั่นแหละ แต่การแสดงรอบนี้จะพิเศษหน่อย ตรงที่ไม่ได้เปิดให้คนนอกเข้าชมทั้งหมดน่ะ
Odette:เหมือนครั้งก่อน ๆ สินะ เฉพาะคนที่มีตั๋วเขียนมือของเธอเท่านั้น ถึงจะเข้าชมได้ ถูกมั้ย?
Vodyanitsa:ใช่ น่าเสียดายนะ ที่คนที่มาร่วมชมการแสดงรอบนี้มีน้อยลงทุกที
Vodyanitsa:หึ พวกคนที่ถือตั๋วเข้ามา แล้วหวังจะใช้เป็นเครื่องมือต่อรองน่ะ คิดว่าจะซ่อนความในใจของตัวเอง ไว้ใต้เสียงเพลงได้งั้นสิ
Vodyanitsa:น่าเสียดายนะ ที่หูของฉันมันดีมาก แผนการร้ายในใจพวกนั้น หรือแม้แต่เสียงเงิน Mora ดังกรุ๊งกริ๊งอยู่ในกระเป๋า ฉันก็ได้ยินหมดแหละ
Vodyanitsa:ในเมื่อพวกเขาไม่ได้อยากฟังฉันร้องเพลง แล้วจะถ่อมาทำไมกันล่ะ?
Odette:หลังจากนั้น Vodyanitsa ก็จะประกาศให้ตั๋วเขียนมือบางใบเป็นโมฆะ แล้วถ้าคนพวกนั้นล้ำเส้นจนเกินไป พวกเราก็จะลงประกาศในหนังสือพิมพ์ด้วย
Vodyanitsa:ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ปล่อยพวกเขาไปเถอะ ตั๋วที่ฉันเขียนขึ้นมาเอง ฉันจะจัดการยังไงก็สิทธิ์ของฉัน
Vodyanitsa:ฉันมอบเสียงเพลงให้พวกเขา แต่พวกเขากลับเห็นมันเป็นของไร้ค่า ในเมื่อหยามกันขนาดนี้ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าพวกเขาเหมือนกัน
Paimon:หวา... แล้วคนพวกนั้นจะไม่มาป่วนที่โรงละครเอาเหรอ?
Odette:พวกเขาไม่กล้าขนาดนั้นหรอก
Vodyanitsa:ใช่แล้วล่ะ อีกอย่าง เพลงที่ฉันร้องก็ไม่ได้ร้องเพื่อตัวเองเท่านั้นนะ แต่ร้องเพื่ออิมป์น้ำทุกตน ที่เคยเปล่งเสียงร้องอยู่ที่นี่ต่างหาก
Vodyanitsa:ตอนนี้ที่นี่เหลือแค่ฉันคนเดียวแล้ว คนที่จะรักษาเสียงเพลงพวกนี้เอาไว้ได้ ก็มีแค่ฉัน
Vodyanitsa:...ขอโทษทีนะ ฉันต้องกลับไปเตรียมตัวที่หลังเวทีสักหน่อย คงต้องขอตัวก่อนแล้วล่ะ
Vodyanitsa:Odette เธอช่วยรับรอง Traveler กับ Paimon ให้ฉันทีได้มั้ย?
Odette:เดี๋ยวฉันดูแลพวกเขาเอง
Paimon:Odette ช่วงนี้ Vodyanitsa ไปเจอเรื่องกวนใจอะไรมารึเปล่า? เธอดูเหนื่อย ๆ นะ...
Odette:อาจจะเป็นเพราะว่า ช่วงนี้พวกอิมป์น้ำในโรงละคร เริ่มกระวนกระวายกันอีกแล้วล่ะมั้ง
Odette:สำหรับพวกเราแล้ว อิมป์น้ำพวกนั้นไม่มีอยู่จริงหรอก แต่สำหรับ Vodyanitsa เสียงของพวกหล่อน... ยังคงวนเวียนอยู่ในหูไม่ยอมไปไหน
Odette:เพราะยังไงซะ เธอก็จดจำโน้ตเพลงทุกเพลง ที่เหล่าอิมป์น้ำผู้เคยขึ้นแสดงบนเวทีนี้ทิ้งเอาไว้ได้จนขึ้นใจ แถมพอผ่านไประยะหนึ่ง เธอก็จะขึ้นเวทีเพื่อร้องบทเพลงของพวกหล่อน ครั้งแล้วครั้งเล่า
Odette:ไม่ว่าจะเป็นเพลงสรรเสริญที่แสนรื่นเริง เพลงไว้อาลัยที่แสนเศร้า หรือเพลงสดุดีวีรชนที่ฮึกเหิม... เธอก็จดจำมันไว้ในใจได้ทั้งหมด
Odette:ฉันเคยถามเหตุผลกับเธอนะ เธอตอบแค่ว่า...
Vodyanitsa:"นอกจากการร้องเพลงให้พวกหล่อน... ให้เหล่าวิญญาณที่ล่วงลับไปแล้ว ฉันยังจะทำอะไรได้อีกล่ะ?"
Vodyanitsa:"ฉันเป็นทั้งผู้ขับร้อง และผู้รับฟัง มีแค่วิธีนี้เท่านั้น... ที่จะทำให้เสียงเพลงของพวกหล่อนไม่ตายจากไปตลอดกาล"
Odette:เพราะงั้น ในทุกช่วงเวลาหนึ่ง เธอจะจัดรอบการแสดงพิเศษขึ้นมา เพื่อร้องเพลงที่เหล่าอิมป์น้ำทิ้งไว้ทีละเพลงโดยเฉพาะ
Odette:...ถ้าให้ใช้คำพูดของเธอเอง บทเพลงพวกนั้นมันเก่าเกินไป จนแทบไม่มีใครอยากจะฟังแล้ว... แต่เพลงพวกนี้ ก็เป็นผลงานที่พวกอิมป์น้ำแต่งขึ้นมากับมือ
Odette:เธอหวังว่าจะมีคนมารับฟังเพลงพวกนี้ และรับฟังเสียงในใจของเหล่าอิมป์น้ำ ที่เคยทุ่มเทแรงกายแรงใจในที่แห่งนี้ แต่สุดท้ายต้องจากไปอย่างโศกเศร้า
Odette:ในตอนแรก พวกเราคิดว่าการแสดงแบบนี้ คงมีคนอยากดูเหมือนกัน ก็เลยพยายามปั้นนักร้องคนอื่น ๆ ในโรงละครที่ฝีมือพอตัว ให้มาร้องเพลงพวกนั้น
Odette:...แต่ปรากฏว่า ตั๋วขายไม่ค่อยออกน่ะสิ เพลงที่ไม่มีใครรู้จัก บวกกับนักร้องที่ยังไม่โด่งดัง จะเอาอะไรไปสู้พวกเพลงฮิตใหม่ ๆ ได้ล่ะ ดึงดูดคนดูไม่ได้เลยสักนิด
Odette:สุดท้าย Vodyanitsa เลยตัดสินใจใช้ชื่อเสียงของตัวเองช่วยเรียกคนดู แต่ว่า...
Paimon:มิน่าล่ะ Vodyanitsa ถึงได้... ไม่ชอบเอามาก ๆ เวลาที่มีคนมาดูโชว์แท้ ๆ แต่กลับไม่สนเลยสักนิดว่าเธอร้องเพลงอะไร...
Paimon:พวกคนที่ได้ตั๋วเขียนมือไป น่าจะเป็นคนที่ Vodyanitsa คิดว่าเชื่อใจได้ แล้วก็พร้อมจะฟังเธอร้องเพลงสินะ แต่แล้ว...
Odette:...ฉันไม่อยากคาดเดาความรู้สึกนึกคิดของ Vodyanitsa ไปเองหรอกนะ แต่เธอเองก็เป็นหนึ่งในอิมป์น้ำ บางที...
Odette:...
Odette:เฮ้อ... ใช่ บางทีเธออาจจะกำลังคิดว่า ถ้าตัวเองไม่ได้เป็นนักร้องโซปราโนหลัก ไม่ได้เป็นพรีมาดอนนาของโรงละคร และไม่ได้เป็น Vodyanitsa ที่ทุกคนคอยเชิดชูอีกต่อไป
Odette:เสียงเพลงของเธอ จะค่อย ๆ ถูกผู้คนลืมเลือน และทอดทิ้งไปเหมือนกับอิมป์น้ำตนอื่น ๆ... ทำได้เพียงดังก้องกังวาน อยู่บนยอดโดมอย่างโดดเดี่ยวรึเปล่า
Odette:เธออาจจะร้องเพลงเพื่ออิมป์น้ำตนอื่น ๆ ได้ แต่หลังจากนั้นล่ะ ใครกันที่จะเป็นคนจดจำเสียงเพลงของเธอ?
Paimon:อย่างนี้นี่เอง... มิน่าล่ะ จู่ ๆ Vodyanitsa ถึงได้ดูเศร้าขนาดนั้น...
Odette:...งั้นเหรอ? ได้สิ ถ้าต้องการให้ฉันช่วยอะไร ก็มาหาฉันที่โรงละครได้ตลอดเลยนะ
Paimon:รับทราบ! ฮี่ ๆ Odette เนี่ยเป็นห่วง Vodyanitsa เหมือนกันนี่นา ที่พูดมาเมื่อกี้น่ะ วิเคราะห์ได้เฉียบขาดแถมตรงประเด็นเป๊ะเลย
Odette:...ฉันไม่ได้วิเคราะห์อะไรหรอก นั่นเธอละเมอออกมา ตอนที่เธอเผลองีบหลับในห้องพักของโรงละครน่ะ
Traveler:ละ...ละเมอเหรอ?
Odette:เมื่อกี้ฉันเองก็เหมือนจะเผลอหลับไปเหมือนกัน ตอนนี้ต้องไปช่วยเก็บกวาดหลังเวทีแล้วล่ะ ไว้เจอกันนะ Traveler แล้วก็ Paimon
Paimon:เอ๊ะ? หืม? อะไรนะ เดี๋ยวก่อนสิ! เฮ้ Odette!!
รอให้ถึงวันถัดไป
Open step page →ดูสมุดบันทึก
Open step page →ได้รับ "ของขวัญ" สุดพิเศษ
Open step page →Ineffa:สวัสดี Traveler Paimon ฉันได้รับการติดต่อแล้ว ของที่คุณต้องการ ฉันนำมาให้แล้ว
Ineffa:ก่อนหน้านี้ Traveler ส่งจดหมายมาที่เวิร์กชอป เพื่อถาม Aino ถึงวิธีสร้างอุปกรณ์บันทึกเสียงขนาดเล็ก ซึ่งจะดีมากหากสามารถติดไว้ตรงหน้าอกได้
Aino:เครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กเหรอ? Traveler จะเอาไปทำอะไรเนี่ย... ช่างเถอะ เขาอุตส่าห์รับปากในจดหมายแล้วนี่นาว่าจะให้ Ineffa เอาไอศกรีมที่อร่อยที่สุดกลับมาให้น่ะ
Aino:หึหึหึ คอยดูฝีมือฉันได้เลย! เอ๊ะ... พยายามอย่าตกแต่งให้ซับซ้อนเกินไปงั้นเหรอ? เอาเถอะ งั้นจะทำแบบธรรมดา ๆ หน่อยก็แล้วกัน...
Paimon:เห นี่เธอส่งจดหมายไปตอนไหนเนี่ย ฉันไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย
Paimon:ฮึ่ย! เธอนี่นะ! ทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ อีกแล้ว!
Ineffa:พอดีเลย ฉันกำลังเตรียมตัวมาที่ Snezhnograd เพื่อตามหาร่องรอยของ Jahoda อยู่พอดี เลยแวะเอาของที่ Traveler ต้องการติดมือมาด้วย
Traveler:ฉันบังเอิญเจอ Jahoda พอดีเลย...
เล่าเรื่องของ Jahoda ให้ Ineffa ฟัง...
Ineffa:...ฉันประเมินว่า Jahoda อาจจะกำลังพาตัวเองไปตกอยู่ในอันตราย หลังจากรายงานเรื่องนี้ให้ Aino ทราบแล้ว ฉันจะรีบไปสมทบกับ Jahoda ให้เร็วที่สุด
Ineffa:ขอบคุณมาก Traveler, Paimon
Ineffa:งั้นโปรดรับ "เป็ดบันทึกเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ" เครื่องนี้ไว้ด้วย แต่เพราะขนาดของมันเล็กมาก ความจุในการบันทึกเสียงเลยค่อนข้างน้อย จำเป็นต้องคอยเปลี่ยนอะไหล่เป็นประจำ
Aino:ก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรนักหรอก! อืม... เปลี่ยนหนึ่งครั้งแลกไอศกรีมหนึ่งถ้วยก็แล้วกัน!
Paimon:เรื่องนี้ก็คิดค่าแรงเป็นไอศกรีมด้วยเหรอเนี่ย... แต่ Ineffa ทำไมจู่ ๆ เธอถึงอนุญาตให้ Aino กินไอศกรีมเยอะขนาดนั้นล่ะ?
Ineffa:ฉันไม่ได้อนุญาต ฉันจะเอาไอศกรีมไปแช่แข็งเก็บไว้ แล้วค่อย ๆ แบ่งให้ Aino กินตามแผนการบริโภคน้ำตาลที่วางไว้แต่เดิม
Paimon:สมกับเป็น Ineffa จริง ๆ...
Vodyanitsa:(นั่นมัน... เพื่อนของ Traveler งั้นเหรอ? จริงสิ Traveler มีเพื่อนเยอะแยะเลยนี่นา...)
Vodyanitsa:(แต่ว่า ร่างกายของเด็กผู้หญิงคนนั้น เป็นเครื่องจักรงั้นเหรอเนี่ย... อืม หวังว่าเธอจะทนความหนาวเย็นของ Snezhnaya ได้นะ)
Yevlena:คุณ Vodyanitsa ของที่สั่งทำไว้ก่อนหน้านี้ ถูกส่งไปที่โรงละครหมดแล้ว คุณยังต้องการอะไรเพิ่มอีกมั้ย?
Vodyanitsa:...อ๊ะ ไม่แล้วล่ะ ฉันไม่ต้องการอะไรแล้ว ขอบใจมากนะ Yevlena
Yevlena:เกรงใจเกินไปแล้วล่ะ ขอให้การแสดงราบรื่นนะ คุณ Vodyanitsa
Vodyanitsa:ธุรกิจของคุณเองก็เหมือนกันนะ
Vodyanitsa:(คนอย่าง Traveler คงไม่มานั่งกังวลหรอก ว่าจะไม่มีใครร้องเพลงสรรเสริญ... ไม่สิ เขาคงไม่เก็บเรื่องนี้มาคิดให้รกสมองด้วยซ้ำ)
Vodyanitsa:(เพราะต่อให้ถูกพรากชื่อเสียงเกียรติยศไปจนหมด จิตใจของเขาก็ยังเปล่งประกายเจิดจ้าอยู่ดี)
Ineffa:สวัสดี Traveler Paimon ฉันได้รับการติดต่อแล้ว ของที่คุณต้องการ ฉันนำมาให้แล้ว
Ineffa:ก่อนหน้านี้ Traveler ส่งจดหมายมาที่เวิร์กชอป เพื่อถาม Aino ถึงวิธีสร้างอุปกรณ์บันทึกเสียงขนาดเล็ก ซึ่งจะดีมากหากสามารถติดไว้ตรงหน้าอกได้
Aino:เครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กเหรอ? Traveler จะเอาไปทำอะไรเนี่ย... ช่างเถอะ เขาอุตส่าห์รับปากในจดหมายแล้วนี่นาว่าจะให้ Ineffa เอาไอศกรีมที่อร่อยที่สุดกลับมาให้น่ะ
Aino:หึหึหึ คอยดูฝีมือฉันได้เลย! เอ๊ะ... พยายามอย่าตกแต่งให้ซับซ้อนเกินไปงั้นเหรอ? เอาเถอะ งั้นจะทำแบบธรรมดา ๆ หน่อยก็แล้วกัน...
Paimon:เห นี่เธอส่งจดหมายไปตอนไหนเนี่ย ฉันไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย
Paimon:ฮึ่ย! เธอนี่นะ! ทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ อีกแล้ว!
Ineffa:พอดีเลย ฉันกำลังเตรียมตัวมาที่ Snezhnograd เพื่อตามหาร่องรอยของ Jahoda อยู่พอดี เลยแวะเอาของที่ Traveler ต้องการติดมือมาด้วย
Paimon:เอ๋? ทำไมจู่ ๆ ถึงต้องมาตามหา Jahoda ที่ Snezhnaya ด้วยล่ะ... ไม่สิ ๆ Jahoda ก็มาที่ Snezhnaya ด้วยเหรอเนี่ย?
Ineffa:Jahoda ไม่ได้แอบมากินขนมที่เวิร์กชอปหลายวันติด Aino เป็นห่วงมาก เลยไปสอบถามคุณ Nefer
Ineffa:ตามที่คุณ Nefer บอก Jahoda กำลังจัดการคำขอที่เกี่ยวกับ "แก๊งตะขอสมุทร" อยู่ที่ Snezhnograd ฉันเลยมาที่นี่เพื่อยืนยันความปลอดภัยของ Jahoda
Ineffa:ขอบคุณมาก Traveler, Paimon
Ineffa:งั้นโปรดรับ "เป็ดบันทึกเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ" เครื่องนี้ไว้ด้วย แต่เพราะขนาดของมันเล็กมาก ความจุในการบันทึกเสียงเลยค่อนข้างน้อย จำเป็นต้องคอยเปลี่ยนอะไหล่เป็นประจำ
Aino:ก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรนักหรอก! อืม... เปลี่ยนหนึ่งครั้งแลกไอศกรีมหนึ่งถ้วยก็แล้วกัน!
Paimon:เรื่องนี้ก็คิดค่าแรงเป็นไอศกรีมด้วยเหรอเนี่ย... แต่ Ineffa ทำไมจู่ ๆ เธอถึงอนุญาตให้ Aino กินไอศกรีมเยอะขนาดนั้นล่ะ?
Ineffa:ฉันไม่ได้อนุญาต ฉันจะเอาไอศกรีมไปแช่แข็งเก็บไว้ แล้วค่อย ๆ แบ่งให้ Aino กินตามแผนการบริโภคน้ำตาลที่วางไว้แต่เดิม
Paimon:สมกับเป็น Ineffa จริง ๆ...
Vodyanitsa:(นั่นมัน... เพื่อนของ Traveler งั้นเหรอ? จริงสิ Traveler มีเพื่อนเยอะแยะเลยนี่นา...)
Vodyanitsa:(แต่ว่า ร่างกายของเด็กผู้หญิงคนนั้น เป็นเครื่องจักรงั้นเหรอเนี่ย... อืม หวังว่าเธอจะทนความหนาวเย็นของ Snezhnaya ได้นะ)
Yevlena:คุณ Vodyanitsa ของที่สั่งทำไว้ก่อนหน้านี้ ถูกส่งไปที่โรงละครหมดแล้ว คุณยังต้องการอะไรเพิ่มอีกมั้ย?
Vodyanitsa:...อ๊ะ ไม่แล้วล่ะ ฉันไม่ต้องการอะไรแล้ว ขอบใจมากนะ Yevlena
Yevlena:เกรงใจเกินไปแล้วล่ะ ขอให้การแสดงราบรื่นนะ คุณ Vodyanitsa
Vodyanitsa:ธุรกิจของคุณเองก็เหมือนกันนะ
Vodyanitsa:(คนอย่าง Traveler คงไม่มานั่งกังวลหรอก ว่าจะไม่มีใครร้องเพลงสรรเสริญ... ไม่สิ เขาคงไม่เก็บเรื่องนี้มาคิดให้รกสมองด้วยซ้ำ)
Vodyanitsa:(เพราะต่อให้ถูกพรากชื่อเสียงเกียรติยศไปจนหมด จิตใจของเขาก็ยังเปล่งประกายเจิดจ้าอยู่ดี)
กลับไปเถอะ...
Open step page →Scheffield:นั่นมัน... Vodyanitsa นี่?! โอ้ องค์ราชินี ฉันไม่น่าดื่มหนักขนาดนี้เลย... ไม่งั้นป่านนี้คงได้ลายเซ็นมาแล้ว...
Avreliya:สวัสดีคุณ Vodyanitsa เอ่อ เชิญคุณไปทางด้านนู้นดีกว่า ไม่อย่างนั้น เดี๋ยวคงมีคนมาดักรอขอลายเซ็นกันเพียบแน่เลย
Vodyanitsa:ขอบใจนะ Avreliya การแสดงรอบหน้าของฉัน คุณจะมาดูด้วยมั้ย?
Avreliya:อ๊ะ ฮ่าฮ่า... ฉันอยากไปอยู่แล้วล่ะ ถ้าเกิดว่าลางานได้ แล้วก็เจ้า Rozh ไม่หนีไปป่วนที่ไหนอีก ฉันจะรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้ไปดู
Vodyanitsa:(...เป็นเกียรติงั้นเหรอ ถ้าฉันไม่ได้เป็นพรีมาดอนนาอีกต่อไปแล้ว... หรือกระทั่งไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของคณะละคร แต่เป็นแค่...)
Vodyanitsa:(...หึ อิมป์น้ำที่เอาแต่หมกตัวอยู่ใน Snezhnograd ไม่ยอมไปไหน ถึงตอนนั้น เสียงเพลงของฉันจะยังมีใครอยากฟังอยู่อีกมั้ยนะ?)
Arkady & Taisia:สวัสดี ท่านพรีมาดอนนา!
Vodyanitsa:การแสดงรอบหน้าถึงคิวพวกเธอขึ้นเวทีแล้วนะ ตอนนี้ก็พักผ่อนให้สบายกันก่อนเถอะ
Vodyanitsa:อา... ฉันไม่เอาไปบอกคุณ Odette หรอก โอเคมั้ย?
Arkady & Taisia:รับทราบ! ขอบคุณนะ!
Vodyanitsa:(นี่ฉันจะถูกลืมเลือนไป เหมือนกับพวกอิมป์น้ำที่ไม่ได้ขึ้นเวที หรือไม่ได้ร้องเพลงมานานแล้วรึเปล่านะ?)
Vodyanitsa:(เสียงร้องของฉัน... ก็คงจะสะท้อนก้องอย่างอ้างว้าง อยู่บนยอดโดมของโรงละครพร้อมกับพวกเขา จนกว่ามันจะค่อย ๆ เลือนหายไป และไม่มีเสียงอะไรอีกเลย)
Burnaya:...คุณ Vodyanitsa? เธอกำลังเตรียมตัวขึ้นแสดงอยู่รึเปล่านะ?
Agarova:ถ้าฉันได้ตั๋วเขียนมือมาสักใบก็คงจะดี...
Burnaya:เลิกฝันเถอะน่า ตั๋วเขียนมือของคุณ Vodyanitsa น่ะเป็นถึง...
Agarova:ใบเบิกทางสู่สังคมชั้นสูงใช่มั้ยล่ะ? เฮ้อ ขนาดในตลาดมืดก็ยังหาซื้อไม่ได้เลย...
Burnaya:ถ้ามีก็ดีสิ ได้ยินมาว่ามีคนใหญ่คนโตมาที่โรงละครบ่อย ๆ ด้วยนะ
Burnaya:ขอแค่ได้เข้าไปคุยกับพวกเขาสักหน่อย จะได้ฟังเพลงรึเปล่าก็ไม่สำคัญหรอก...
Vodyanitsa:(เอาแต่ประจบประแจง แก่งแย่งชิงดีชิงเด่น... ในหัวคงมีแต่เสียง Mora ดังกรุ๊งกริ๊งสินะ...)
Vodyanitsa:(ถ้าเสียงร้องของอิมป์น้ำ ถูกมองว่าเป็นแค่เครื่องมือต่อรองละก็... สู้ปล่อยให้มันสูญสลายไปเลยซะยังจะดีกว่า)
กลับไปเถอะ...
Open step page →Vodyanitsa:...เฮ้อ ตอบจดหมายธุรกิจพวกนี้เสร็จแล้วก็พักดีกว่า วันแสดงก็ใกล้เข้ามาทุกทีแล้วด้วย
Vodyanitsa:คำเชิญร่วมงานเลี้ยงค็อกเทลเหรอ? เอาสิ แต่ก่อนไปฉันคงต้องกินให้อิ่มก่อน ไม่งั้นได้หิวจนเป็นลมแน่
Vodyanitsa:...ทั้งงานเลี้ยง งานนิทรรศการ งานเสวนา... งานนู้น งานนี้...
Vodyanitsa:มีแต่ความเสแสร้งและว่างเปล่า
Vodyanitsa:...ดูเหมือนว่าวันนี้ จะไม่มีจดหมายจากผู้ชมส่งมาเลยนะ
Vodyanitsa:เหล่าพี่สาวที่อยู่ไกลแสนไกล พวกพี่หายไปไหนกันหมด?
Vodyanitsa:ฉันฝึกร้องเพลงทุกเพลงจนคล่องหมดแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังไม่ได้รับจดหมายที่พวกพี่ส่งมาให้เลย
Vodyanitsa:ที่ที่พวกพี่อยู่ จะต้องมีอิมป์น้ำไม่น้อยเลย ที่ยินดีรับฟังเสียงร้องของอิมป์น้ำอีกตนด้วยความบริสุทธิ์ใจ
Vodyanitsa:ไม่ใช่เพื่อเอาไปเป็นเครื่องมือต่อรอง ไม่ใช่เพื่อสนองความทะเยอทะยาน แล้วก็ไม่ใช่เพื่อเอาเสียงร้องไปปูทาง สู่ความหรูหราอู้ฟู่ให้ตัวเอง...
Vodyanitsa:หึ คิดไปก็เท่านั้น... Snezhnaya หนาวจะตาย เก็บคำพูดไว้ในใจยังจะอุ่นกว่าอีก ขืนพูดออกไปก็กลายเป็นน้ำแข็ง แล้วร่วงแตกลงบนพื้นอยู่ดี
Vodyanitsa:...เปิดหน้าต่างรับลมหน่อยดีกว่า
Vodyanitsa:(...มีคนมาเคาะประตู ป่านนี้แล้ว ใครกันนะ? แต่เสียงฝีเท้าดูคุ้น ๆ จัง...)
Vodyanitsa:เข้ามาได้เลย คุณ...
Paimon:สวัสดี! Vodyanitsa!
Vodyanitsa:เอ๋?
Vodyanitsa:Pai...Paimon? Traveler? ทำไมจู่ ๆ พวกเธอถึง...
Paimon:ฮี่ ๆ ตกใจล่ะสิ? คราวก่อน Vodyanitsa ทำให้พวกเราตกใจ คราวนี้พวกเราเลยมาเอาคืนไงล่ะ!
Paimon:ใช่ ๆ เมื่อกี้พวกเราก็เห็น Vodyanitsa นะ ตอนแรกกะจะเลี้ยงของอร่อย ๆ แล้วก็แนะนำ Ineffa ให้เธอรู้จักซะหน่อย
Paimon:แต่ว่า พวกเราเห็นเธอคุยกับคนนู้นคนนี้ตลอดทาง เลยคิดว่าเธอคงมีธุระต้องจัดการ ก็เลยไม่ได้เข้าไปกวนน่ะ
Paimon:แต่ Traveler บอกว่า การต้อนรับคนเยอะขนาดนั้น จะต้องเหนื่อยแล้วก็หิวมากแน่ ๆ พวกเราก็เลยไปหาซื้อของอร่อย ๆ มาให้เธอไงล่ะ
Vodyanitsa:อ๋า... อย่างนี้นี่เอง ดีเลย ฉัน... ฉันจะไปจัดโต๊ะแป๊บนึง! รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวเดียวก็เสร็จ
Paimon:โห... Vodyanitsa เธอกินเก่งจริง ๆ ด้วยนะเนี่ย มื้อดึกทั้งโต๊ะ แทบจะโดนเธอเหมาเรียบคนเดียวเลย...
Vodyanitsa:ใช่ กินอิ่มแล้วถึงจะมีแรงไปร้องเพลงไง ขอบใจสำหรับมื้อดึกของพวกเธอนะ ว่าแต่ พวกเธอรู้ได้ยังไงว่าฉันพักอยู่ที่นี่?
Paimon:แหะ ๆ ฉันก็บินหาเอาน่ะสิ สีผมของ Vodyanitsa สวยมาก มองแว้บเดียวจากนอกหน้าต่างก็รู้ตำแหน่งของเธอแล้ว
Vodyanitsa:ของขวัญเหรอ? นี่มัน...
Paimon:นี่เป็นของที่ Traveler สั่งทำพิเศษกับเพื่อนคนนึงเลยนะ เรียกว่า...
Traveler:"เป็ดบันทึกเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ"!
Vodyanitsa:...ทั้ง ๆ ที่หน้าตามันเหมือนกับอันที่ห้อยคอฉันอยู่เป๊ะ ๆ แถมไม่มีส่วนไหนที่ดูเป็นเป็ดเลยเนี่ยนะ?
Paimon:ฮ่าฮ่าฮ่า... คือว่า เป็นเพราะ Aino ชอบเป็ดเป็นพิเศษน่ะ เขาเลยตั้งชื่อนี้ขึ้นมา ถ้าพวกเราไปเปลี่ยนชื่อตามใจชอบ มีหวัง Aino ได้โกรธเอาแน่ ๆ...
Traveler:วันหลัง ถ้า Vodyanitsa มีเพลงไหนที่อยากร้อง ก็ใช้เจ้านี่บันทึกเสียงไว้ได้นะ
Traveler:ฉันรู้จักผู้กำกับเก่ง ๆ คนนึง แล้วก็มีเพื่อนนักแสดงเก่ง ๆ อีกหลายคนด้วย พวกเขาจะต้องตั้งใจฟังเพลงของเธอแน่นอน... ฉันเองก็เหมือนกัน
Vodyanitsa:หืม? ต่อให้เป็นเพลงที่เก่า หรือล้าสมัยแค่ไหนก็ได้อย่างนั้นเหรอ?
Traveler:"สิ่งที่สำคัญที่สุดในการถ่ายภาพยนตร์ก็คือความจริงใจ ต่อให้มีเทคนิคแพรวพราวแค่ไหน ก็ดึงดูดผู้คนได้ไม่เท่ากับหัวใจที่จริงใจหรอก" เพื่อนผู้กำกับของฉันเขาบอกไว้แบบนี้น่ะ
Traveler:ฉันเชื่อนะว่า เสียงเพลงที่มีค่าพอให้ Vodyanitsa จดจำ จะต้องเป็นเสียงที่จริงใจ และดึงดูดคนฟังได้มากที่สุดแน่ ๆ
Traveler:ถึงฉันจะช่วย Vodyanitsa จำเพลงพวกนั้นไม่ได้ทั้งหมด แต่ฉันจะตั้งใจฟังและจดจำทุก ๆ เพลงที่ Vodyanitsa อยากร้องให้เองนะ
Vodyanitsa:ดูเหมือน Odette จะเล่าอะไรให้เธอฟังไปไม่น้อยเลยนะ
Vodyanitsa:ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นน่า ฉันบอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าฉันคืออิมป์น้ำ เรื่องที่พวกเธอแอบซุบซิบกัน จะรอดพ้นหูฉันไปได้ยังไง
Vodyanitsa:ของขวัญ ฉันขอรับไว้ก็แล้วกัน ไว้คราวหน้าเวลาอยากร้องเพลง ฉันจะใส่มันไว้นะ
Vodyanitsa:แต่ก่อนหน้านั้น เธอเพิ่งพูดว่า... เสียงเพลงที่มีค่าพอให้ฉันจดจำ จะต้องเป็นเสียงที่จริงใจ และดึงดูดคนฟังได้มากที่สุดสินะ
Traveler:ใช่!
Vodyanitsa:อืม ฉันคิดว่า ของขวัญชิ้นนี้ที่เธอให้ฉัน ก็คงให้มาด้วยความจริงใจเหมือนกัน...
Traveler:... ใช่...?
Vodyanitsa:ดีล่ะ เพื่อให้ฉันจดจำของขวัญชิ้นนี้ของเธอได้ขึ้นใจ และเพื่อให้ของขวัญชิ้นนี้มีจุดเริ่มต้นที่จริงใจ...
Vodyanitsa:Traveler มาสิ ใช้มันบันทึกเสียงร้องที่จริงใจที่สุดของเธอเอาไว้หน่อย
Traveler:หา? ฉะ ฉันร้องเพลงไม่เป็นหรอกนะ... Paimon ก่อนหน้านี้เธอเคยร้องเพลง "เกิดใหม่เป็น Onikabuto... จากนั้นก็ชนโลกให้พลิกคว่ำ"! กับ Itto ไม่ใช่เหรอ มาร้องอีกรอบสิ!
Paimon:ฉันเหรอ? ฉะฉะฉะฉันจำเนื้อเพลงไม่ได้แล้ว! อีกอย่าง อย่ามามั่วนะ ก่อนหน้านี้เธอก็เคยร้องเพลงให้ Whopperflower ฟังเหมือนกันนี่!
Vodyanitsa:...เธอเคยร้องเพลงให้ใครฟังนะ? Whopperflower เหรอ?
Traveler:ไม่ใช่นะ ฉันเปล่า... เอ่อ ก็เคยจริง ๆ แหละ แต่มันมีเหตุผลนะ! ฟังฉันก่อน...
Vodyanitsa:ร้องให้ฉันฟังหน่อยสิ
Traveler:เธอรอฉันเตรียมตัวแป๊บนึง...
Vodyanitsa:เดี๋ยวนี้เลย
Traveler:ที่นี่ไม่มี Whopperflower ฉันร้องไม่ออกหรอก...
Vodyanitsa:ป่ะ ไปตามหา Whopperflower กัน
Traveler:จะไปหา Whopperflower เจอได้ง่ายขนาดนั้นได้ยังไงกันเล่า!
Vodyanitsa:ฉันไม่สน วันนี้ฉันต้องได้ฟังเพลงที่เธอร้องให้ Whopperflower ฟังให้ได้
Vodyanitsa:แล้วก็ Paimon ด้วย! ฉันก็จะฟังเธอร้องเพลง "เกิดใหม่เป็น Onikabuto... จากนั้นก็ชนโลกให้พลิกคว่ำ" ด้วย
Vodyanitsa:ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ชื่อเพลงอะไรกันเนี่ย ตลกชะมัด รีบร้องให้ฉันฟังเร็วเข้า! ป่ะ ไปหา Whopperflower กันก่อน!
Traveler:ม่ายยยย!!!
Paimon:ม่ายยยย!!!
รอให้ถึงวันถัดไป
Open step page →ดูสมุดบันทึก
Open step page →ไปยังโรงละคร Korolevskiy เพื่อชมการแสดง
Open step page →Paimon:อูยย... โชคดีนะที่ไม่เป็นหวัด เธอเป็นไงบ้าง... Traveler...
Paimon:ไหนขอแตะหน้าผากหน่อย... ดูเหมือนจะยังโอเคอยู่นะ หรือว่ายาที่ Vodyanitsa ยัดใส่มือเราเมื่อวานจะออกฤทธิ์แล้ว?
Paimon:ทำไมเธอถึงมียาขับความหนาวเย็นโดยเฉพาะด้วยล่ะ เธอเป็นอิมป์น้ำไม่ใช่เหรอ? อิมป์น้ำก็ต้องขับความหนาวด้วยเหรอเนี่ย?
Odette:วางใจเถอะ ยานั่นน่ะได้ผลดีมากเลยนะ
Paimon:ฮ่าฮ่าฮ่า... คนที่โดนลากออกไปเล่นกลางดึกโผล่มาแล้วสิ...
Odette:ไม่ใช่ฉันนะ Alyosha ต่างหาก ฉันทนหนาวเก่งน่ะ ไม่ต้องกินยาพวกนั้นหรอก
Paimon:...พวกเธอไปเจออะไรกันมาเนี่ย... แต่ว่าก็ว่าเถอะ Odette เธอมาดู Vodyanitsa ร้องเพลงเหรอ?
Paimon:แล้วก็ การแสดงรอบนี้... มีคนดูอยู่ข้างล่างเวทีแค่ไม่กี่คนจริง ๆ ด้วยแฮะ? นี่คือ "รอบพิเศษเฉพาะตั๋วเขียนมือ" ของ Vodyanitsa อย่างนั้นเหรอ?
Odette:ชื่อนี้ฟังดูดีเลยนะ เดี๋ยวฉันจะเอาไปบอก Vodyanitsa ให้ แต่ก็ไม่เชิงเป็นรอบพิเศษโดยเฉพาะหรอกนะ เพราะยังมีตั๋วสำหรับขายให้คนนอกบ้างนิดหน่อยน่ะ
Odette:ส่วนจะหาซื้อตั๋วพวกนั้นมาได้ยังไง... ถ้าให้ยืมคำพูดของ Vodyanitsa ก็คงเป็น "ก็ต้องดูว่าใครจะงัดไม้เด็ดอะไรออกมาได้ล่ะนะ"
Paimon:ฮิฮิ ขอฉันคิดอีกหน่อยนะ... ชู่ว การแสดงจะเริ่มแล้ว เดี๋ยวพวกเราค่อยคุยกันทีหลังนะ
ไปยังโรงละคร Korolevskiy เพื่อชมการแสดง
Open step page →Vodyanitsa:ฟู่วว... รู้สึกว่าการขึ้นแสดงครั้งนี้ อารมณ์จะผ่อนคลายกว่าปกติเยอะเลย เฮ้อ รู้งี้ ฉันไม่เอาเพลงที่แทบทุกคนเคยฟังมาแล้ว มาเป็นเพลงเปิดซะก็ดี
Paimon:ฮี่ฮี่ หรือว่าของขวัญของพวกเราจะได้ผลกันนะ?
Vodyanitsa:แน่นอนอยู่แล้ว อ้อ จริงสิ เครื่องบันทึกเสียงนี่น่าจะบันทึกจนเต็มแล้วล่ะ เอาไปสิ
Vodyanitsa:ก็ฉันความจำดีนี่นา เก็บเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย?
Paimon:อื้อ! เดี๋ยวเราเอากลับไปให้ Aino เปลี่ยนอุปกรณ์บันทึกเสียงให้ใหม่ แล้วจะเอามาคืนเธอนะ
Vodyanitsa:ต้องเอามาคืนจริง ๆ นะ เพราะเพลงที่บันทึกไว้ข้างใน บางเพลงเป็นเพลงลับที่ไม่เคยเปิดเผยที่ไหนมาก่อน ฮิฮิ เมื่อคืนฉันอุตส่าห์อดหลับอดนอนอัดเพลงลงไปตั้งเยอะแน่ะ
Vodyanitsa:เจ้า "เป็ดบันทึกเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ" นี่ ตอนนี้ถือว่าเป็น "เป็ดวี๊ดบึ้มเปรี๊ยะปร๊ะ" ไปแล้วนะ ถ้าไม่ระวัง มันอาจจะระเบิดตู้มเลยก็ได้
Vodyanitsa:ถ้าเกิดเพลงข้างในหลุดออกไปละก็ บางทีพวกเธออาจจะ...
Vodyanitsa:อ้าว ไม่อยากได้แล้วเหรอ? ทั้ง ๆ ที่เมื่อวาน Paimon อุตส่าห์ร้องเพลง "เกิดใหม่เป็น Onikabuto... จากนั้นก็ชนโลกให้พลิกคว่ำ" ซะเพราะพริ้งขนาดนั้น แถมฉันก็ยังอัดเก็บไว้ด้วยนะ
Paimon:ฉะฉะฉะฉะฉันเปล่าสักหน่อย!!
Vodyanitsa:เฮ้อ ข้างในยังมีเพลง Whopperflower ของ Traveler อัดไว้ด้วยนะ ถ้าพวกเธอไม่อยากได้ งั้นฉันคงต้องเอาเพลงข้างในปล่อยออกสู่สาธารณะแล้วล่ะ
Vodyanitsa:ใช่แล้วล่ะ ก็ Traveler ผู้โด่งดังรับปากกับฉันแล้วนี่นา ว่าเขาจะตั้งใจฟังและจดจำทุกเพลงที่ฉันอยากร้อง...
Vodyanitsa:ฉันกับพวกอิมป์น้ำในโรงละคร ยังมีเพลงที่อยากร้องอีกเยอะเลย วันหลังพวกเธอก็แวะมาดูการแสดงบ่อย ๆ นะ
Vodyanitsa:อ้อ ตั๋วเขียนมือใบนั้นน่ะ ให้พวกเธอใช้ได้ตลอดชีพเลยนะ
Vodyanitsa:ต่อไปก็... คนที่อยู่หลังเวทีน่ะ! เปิดเครื่องขยายเสียงหน่อย ฉันจะเปิดเพลงของ Paimon แล้ว!
Paimon:ห้าม! เปิด! นะ!!
Vodyanitsa:ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เปิดของเธอเสร็จเดี๋ยวฉันจะเปิดของ Traveler ต่อเลย ดีใจซะเถอะน่า มีตั้งกี่คนที่อยากจะมาร้องเพลงบนเวทีนี้แล้วไม่มีโอกาสน่ะ!
Paimon:ฉันจะตั้งฉายาให้เธอ! เอาให้เห่ยที่สุดไปเลย!
Paimon:...ไม่สิ จะตั้งว่านักร้องข้างถนนก็ไม่ได้อีก ฮึ่ยยย คอยดูเถอะ ฉันจะคิดฉายาเห่ย ๆ ให้ได้เลย!
ดูสถานการณ์โดยรอบ...
Open step page →Escoffier:...Savanna เธอใช้ทิชชู่หมดไปสามห่อแล้วนะ สรุปว่าเธอทำอะไรอยู่เนี่ย?
Savanna:ขอโทษนะหัวหน้าเชฟ! ฉันแค่รู้สึก ซาบซึ้ง ฮือ...
Savanna:ฉันขอทำเค้กให้คุณ Vodyanitsa สักชิ้นด้วยได้มั้ย? ฮือออ...
Escoffier:ได้สิ แต่เธอช่วยเลิกเอาเสื้อฉันไปเช็ดน้ำตาสักทีได้มั้ย!
Savanna:ฮืออ... หัวหน้าเชฟ...
Escoffier:ยัย... บ๊องเอ๊ย...
Aino:Ineffa อัดเสียงที่พี่ Vodyanitsa ร้องไม่ได้จริง ๆ เหรอ?
Aino:พี่ Nefer จะต้องชอบแน่ ๆ พี่ Lauma ก็เหมือนกัน แล้วก็ลุง Varka ด้วย!
Ineffa:ขณะรับชมการแสดงในโรงละคร ห้ามเปิดอุปกรณ์บันทึกเสียงใด ๆ Aino นี่คือกฎ
Aino:ก็ได้... งั้นหลังจากนี้เรามาฟังกันบ่อย ๆ ได้มั้ย? เมื่อคืนพี่ Vodyanitsa ให้ตั๋วเขียนมือเธอมาใบหนึ่งไม่ใช่เหรอ? เห็นบอกว่าเราสองคนใช้ด้วยกันได้นี่นา
Ineffa:ใช่ เมื่อวานคุณ Vodyanitsa แวะมาที่ที่พักของฉัน แล้วก็มอบตั๋วเขียนมือใบนี้ให้ แถมยังบอกให้ฉันชวนคุณมาดูการแสดงด้วยกัน
Ineffa:นอกจากนั้น ยังช่วยจัดการเรื่องที่พักกับอาหารให้พวกเราด้วย
Aino:พี่ Vodyanitsa เนี่ยเป็นคนดีจังเลยน้า... ไว้ถ้าหา Jahoda เจอเมื่อไหร่ พวกเราพาเขามาดูการแสดงด้วยกันเถอะ
Aino:ส่วนตอนนี้น่ะเหรอ ฮึ่มม ขอฉันคิดก่อนนะว่าจะอัปเกรด "เป็ดบันทึกเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ" ยังไงดี
Odette:...หึ ดูเหมือนว่า Vodyanitsa จะได้คนมาช่วยแบ่งเบาภาระเพิ่มอีกสองสามคนแล้วสินะ
Odette:ช่วยตั้งใจฟังเธอร้องเพลงด้วยล่ะ Traveler
Odette:เสียงร้องของอิมป์น้ำ เป็นเสียงที่จริงใจที่สุดในโลกเลยนะ ไม่มีการโกหก ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม มีแค่ความรู้สึกล้วน ๆ
Odette:...แต่ก็นะ เสียงของอิมป์น้ำบางตนก็มีแค่อินเนอร์จริง ๆ แทบไม่มีเทคนิคในการร้อง Vodyanitsa เคยร้องให้ฉันฟังอยู่ทีนึง ทำเอาจำฝังใจเลยล่ะ
Vesna:...ฮือออออ แง... เพราะเกินไปแล้ว!
Vesna:คุณ Vodyanitsa นี่เป็นภูตที่ดีจริง ๆ! ทำไมภูตตนอื่น ๆ ถึงไม่ยอมเดินในทางที่ถูกที่ควรเหมือนเธอบ้างนะ!
Vesna:ฉันว่าวันหลังเวลาจะทำโทษพวกภูตเกเร จับพวกเขามัดไว้ที่โรงละคร แล้วบังคับให้ฟังคุณ Vodyanitsa ร้องเพลงสักครึ่งวันไปเลยดีกว่า
Vesna:ปล่อยให้พวกเขาไปนั่งทบทวนตัวเองดี ๆ ว่าทำไมถึงยังกล้าทำความผิด ทั้งที่ได้ฟังเสียงร้องที่ไพเราะขนาดนี้!
Danica:...
Danica:ขืนทำแบบนั้น ฉันว่าจะมีภูตแหกกฎกันมากขึ้น เพื่อมาดูการแสดงฟรีน่ะสิ อย่าสิ้นเปลืองงบประมาณเลย
Vesna:งั้นเชิญคุณ Vodyanitsa ไปร้องเพลงให้พวกภูตตัวแสบฟัง ในที่ของพวกเราแทนดีมั้ย?
Danica:มันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากวิธีแรกเลยนี่
Danica:...แต่ฉันก็ไม่มีปัญหาหรอกนะ
Mitya:เฮ้อ ทุกครั้งที่มาฟังคุณ Vodyanitsa ร้องเพลง ฉันจะรู้สึกว่ามีแรงบันดาลใจเต็มเปี่ยมไปหมด เพราะงั้น เวลาแก้โจทย์ก็ควรฟังเพลงไปด้วยสินะ
Mitya:...อ๊ะ! คิดวิธีแก้โจทย์ยาก ๆ ออกอีกข้อแล้ว รีบจดไว้ดีกว่า
Mitya:ตอนนี้ไม่ใช่ช่วงทำการแสดง คงไม่โดนคุณ Vodyanitsa มองแรงใส่หรอกมั้ง ฮ่าฮ่าฮ่า...
Valeriy:จริงเหรอ งั้นก็ยินดีด้วยนะ
Alyosha:เสียงร้องของ Vodyanitsa เนี่ย เพราะตลอดเลยนะ
Alyosha:Tugarin ก็คิดเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ แต่ว่า... หึ ๆ ยังไงที่นี่ก็คือโรงละคร อย่าเพิ่งส่งเสียงออกมาเลยดีกว่านะ Tugarin?
Marionette:...
Marionette:สายตาที่มองมาแบบนั้น เหมือนกำลังจะถามฉันว่า "Columbina เคยฟังมาก่อนรึเปล่า?" ล่ะสิ
Marionette:ใช่ เธอเคยฟังจบนะ แล้วอีกอย่าง ยัยนั่นน่ะปิดตาอยู่ ถ้าไม่ให้ฟัง Vodyanitsa ร้องเพลง แล้วจะให้ไปฟัง Odette เต้นรึไง?
The Knave:เสียงร้องของคุณ Vodyanitsa ยังน่าประทับใจไม่เปลี่ยนเลยนะ
The Knave:ถึงบทเพลงพวกนี้จะเก่าแก่ แต่เสน่ห์ก็ไม่ได้ลดน้อยลงไปจากเมื่อก่อนเลย
The Knave:แต่ก็นะ... หึ ถ้าอยากจะชื่นชมพวกหล่อนจริง ๆ ก็ยังต้องทำความเข้าใจเรื่องอื่น นอกเหนือจากตัวบทเพลงอีกเยอะเลยล่ะ
The Knave:น่าเสียดายที่ครั้งนี้ Tartaglia ออกไปทำภารกิจด่วนข้างนอกอีกแล้ว เลยไม่มีโอกาสได้มาฟัง
(test)废弃
Open step page →(test)废弃
Open step page →(test)废弃
Open step page →Arkady & Taisia:สวัสดี ท่านพรีมาดอนนา!
Vodyanitsa:การแสดงรอบหน้าถึงคิวพวกเธอขึ้นเวทีแล้วนะ ตอนนี้ก็พักผ่อนให้สบายกันก่อนเถอะ
Vodyanitsa:อา... ฉันไม่เอาไปบอกคุณ Odette หรอก โอเคมั้ย?
Arkady & Taisia:รับทราบ! ขอบคุณนะ!
Vodyanitsa:(นี่ฉันจะถูกลืมเลือนไป เหมือนกับพวกอิมป์น้ำที่ไม่ได้ขึ้นเวที หรือไม่ได้ร้องเพลงมานานแล้วรึเปล่านะ?)
Vodyanitsa:(เสียงร้องของฉัน... ก็คงจะสะท้อนก้องอย่างอ้างว้าง อยู่บนยอดโดมของโรงละครพร้อมกับพวกเขา จนกว่ามันจะค่อย ๆ เลือนหายไป และไม่มีเสียงอะไรอีกเลย)
(test)废弃
Open step page →Burnaya:...คุณ Vodyanitsa? เธอกำลังเตรียมตัวขึ้นแสดงอยู่รึเปล่านะ?
Agarova:ถ้าฉันได้ตั๋วเขียนมือมาสักใบก็คงจะดี...
Burnaya:เลิกฝันเถอะน่า ตั๋วเขียนมือของคุณ Vodyanitsa น่ะเป็นถึง...
Agarova:ใบเบิกทางสู่สังคมชั้นสูงใช่มั้ยล่ะ? เฮ้อ ขนาดในตลาดมืดก็ยังหาซื้อไม่ได้เลย...
Burnaya:ถ้ามีก็ดีสิ ได้ยินมาว่ามีคนใหญ่คนโตมาที่โรงละครบ่อย ๆ ด้วยนะ
Burnaya:ขอแค่ได้เข้าไปคุยกับพวกเขาสักหน่อย จะได้ฟังเพลงรึเปล่าก็ไม่สำคัญหรอก...
Vodyanitsa:(เอาแต่ประจบประแจง แก่งแย่งชิงดีชิงเด่น... ในหัวคงมีแต่เสียง Mora ดังกรุ๊งกริ๊งสินะ...)
Vodyanitsa:(ถ้าเสียงร้องของอิมป์น้ำ ถูกมองว่าเป็นแค่เครื่องมือต่อรองละก็... สู้ปล่อยให้มันสูญสลายไปเลยซะยังจะดีกว่า)
Localized evidence
Text fields
No text in the selected or fallback locales.
บทเพลงแปรทำนองย้อนกระแส
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json- JSON Pointer
/2073064914
Published Sprites
Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
Properties
Source evidence
- Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json- JSON Pointer
/420
- id
10286
- cityId
8
- questType
WQ
- endQuestId
7701428
- chapterIcon
UI_ChapterIcon_Snezhnaya
- beginQuestId
7701401
- chapterCategory
other
