Ghost
Chapter icon · UI_ChapterIcon_Snezhnaya

Story Chapters

บทเพลงแปรทำนองย้อนกระแส

Story evidence

Chapter quests

1

บทเพลงแปรทำนองย้อนกระแส

Open quest →
Quest flow
1

หาอะไรอร่อย ๆ กินกัน...

Open step page →
Conversation 1 · 30 linesOpen full page →

Paimon:เอาล่ะ คำขอของวันนี้เสร็จหมดแล้วสินะ หิวจนไส้กิ่วแล้วเนี่ย Traveler พวกเราไปหาอะไรกินกันมั้ย?

Paimon:ขอทั้งสองอย่างเลยได้มั้ย? ฮี่ฮี่ฮี่ ฉันกินหมดแน่นอน ไม่เป็นภาระให้เธอช่วยกินหรอก!

Paimon:นั่นมัน... ก็ไม่ใช่เพราะว่ามันอร่อยเกินไป จนเผลอกินเพลินหรอกเหรอ... เอาน่า งั้นมื้อนี้ Paimon เลี้ยงเอง!

Paimon:พวกเราก็... อ๊ะ เดินมาถึงหน้าร้านอาหารพอดีเลย ฉันจำได้ว่าซุปร้านนี้อร่อยมากเลยนะ... Traveler? เป็นอะไรไปน่ะ มองอะไรอยู่เหรอ?

Vodyanitsa:...

Vodyanitsa:...เฮ้อ เหนื่อยจนสายตัวแทบขาด คราวหน้าให้ Odette มาต้อนรับแทนดีกว่า

Vodyanitsa:อ๊ะ... ไม่ได้ ๆ ขืนยัยนั่นมาบรรยากาศต้องกร่อยสุด ๆ แน่ สุดท้ายก็ต้องเป็นฉันอยู่ดีใช่มั้ยเนี่ย? โธ่เอ้ยยย

Paimon:สวัสดี Vodyanitsa! ฮิฮิ เธอก็มาหาของอร่อยกินที่นี่เหมือนกันเหรอ?

Vodyanitsa:ช่างมันเถอะ เวลาที่ต้องมากินข้าวพูดคุยกับ "เพื่อน" ประเภทนี้น่ะ ไม่ว่าจะกินหรือดื่มอะไรก็ไม่มีรสชาติหรอก

Paimon:เอ๋... แล้วทำไมถึงต้องเจาะจงมานั่งคุยกัน ในร้านอาหารด้วยล่ะ? การที่ต้องมองดูของอร่อย ๆ กลายเป็นของไม่อร่อยเนี่ย มันไม่ทรมานยิ่งกว่าเดิมเหรอ...

Vodyanitsa:ฮ่าฮ่า ก็ในเวลาที่ทุกคนไม่อยากจะพูดอะไรกัน ด้วยเหตุผลร้อยแปดพันเก้า อย่างน้อย ก็ยังแสร้งทำเป็นหยิบอะไรมากินสักหน่อยได้ไงล่ะ

Vodyanitsa:ทำแบบนี้จะได้ไม่ทำให้บรรยากาศมันกร่อย แถมยังเป็นการส่งสัญญาณที่ชัดเจนด้วยว่า "ฉันไม่อยากคุยเรื่องนี้ต่อแล้ว"

Vodyanitsa:...ส่วนราคาที่ต้องจ่าย ก็คือไม่ว่าทุกคนจะกินอะไรเข้าไป ก็จะรู้สึกเหมือนกำลังเคี้ยวเทียนไขอยู่ยังไงล่ะ ไม่ได้รสชาติอะไรเลยสักนิด

Paimon:มันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ...

Vodyanitsa:ไม่เชื่อเหรอ? งั้นก็ได้ เดี๋ยวฉันจะสาธิตให้พวกเธอเห็นเอง แต่ก่อนหน้านั้น...

Vodyanitsa:ขอโทษค่ะ! พวกเราขอสั่งอาหารหน่อย...

Vodyanitsa:เอาอันนี้ อันนี้ แล้วก็อันนี้ อ๊ะ... Paimon น้อยชอบกินไอศกรีมที่สุดเลยใช่มั้ย? งั้นขอสองที่เลยแล้วกัน เพิ่มน้ำผึ้งสองเท่าด้วยนะ

Vodyanitsa:เอาอันนี้ด้วยที่นึง อืมม... สลัดนี่ไม่เอาดีกว่า ขนมปังก็ไม่ต้อง... ขอไส้กรอกรมควันเพิ่มอีก 2 จานละกัน

Paimon:ฉะ...ฉันเหรอ? ฉันคนเดียวกินเยอะขนาดนี้ไม่ไหวหรอกนะ...

Vodyanitsa:ไม่เป็นไรหรอกน่า กินไม่หมดก็ห่อกลับไปสิ ยังไงซะพอฉันเล่าจบ รับรองได้เลยว่า พวกเธอจะกลืนอะไรไม่ลงแม้แต่คำเดียว

2

รับฟังเรื่องราวของ Vodyanitsa...

Open step page →
Conversation 1 · 24 linesOpen full page →

???:...คุณ Vodyanitsa ขอบคุณที่ให้เกียรติ มาร่วมงานเลี้ยงอาหารค่ำในครั้งนี้นะคะ ขอฉันแสดงความยินดีกับคุณก่อนเลย การแสดงครั้งนี้ช่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติจริง ๆ

???:ทำเอาประทับใจสุด ๆ... ประทับใจมากเลยล่ะค่ะ ฉันโชคดีจริง ๆ ที่ได้นั่งแถวหน้าสุด ได้ฟังเสียงร้องของคุณชัดเจนขนาดนั้น...

Paimon:โอ้โห... ถึงจะฟังดูเวอร์ไปหน่อยก็เถอะ แต่ก็ถือเป็นคำชมล่ะนะ ดูเหมือน... ก็ไม่เลวมั้ง?

Vodyanitsa:ถ้าแค่อยากจะชมกันเฉย ๆ ก็ไม่เห็นต้องจัดงานเลี้ยงใหญ่โตขนาดนี้ เธอชื่อ Lishnaya เป็นประธานสมาคมการค้าแห่งหนึ่งของ Snezhnaya น่ะ

Vodyanitsa:ถูกต้อง เพื่อเอามาใช้รักษาหน้าตาของเธอใน "แวดวงสังคมชั้นสูง" อะไรนั่นยังไงล่ะ หึ... "เพื่อนของพรีมาดอนนา Vodyanitsa"

Vodyanitsa:...บอกตามตรง ฉันรู้จักเธอมาตั้งนานแล้วล่ะ นานมาแล้ว เธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงคนนึงที่มารับจ้างทำงานพาร์ทไทม์ในโรงละคร แล้วก็ชอบดูการแสดงมาก ๆ

Lishnaya:ไง! Vodyanitsa วันนี้มีการแสดงของเธอรึเปล่า? ถ้ามีละก็ ฉันขอซื้อตั๋วใบนึงนะ!

Vodyanitsa:Lishnaya เธอรู้มั้ยว่าตั๋วการแสดงของฉันน่ะ มันหายากขนาดไหน? เอ่ยปากขอกันดื้อ ๆ แบบนี้ ทำไมฉันต้องให้เธอด้วยล่ะ?

Lishnaya:ก็เพราะฉันชอบเธอ แล้วก็ชอบฟังเธอร้องเพลงไง! เธอคือ Vodyanitsa ที่ยอดเยี่ยมที่สุดของที่สุดที่สุดที่สุดเลย!

Vodyanitsa:ที่รัก น่าเหลือเชื่อจริง ๆ ทำไมเธอถึงตอบได้ถูกเผงขนาดนี้? แบบนี้คู่ควรกับตั๋วเข้าชมสักใบแล้วล่ะ

Lishnaya:แถวหน้าสุดเลยมั้ย?

Vodyanitsa:แถวที่สองจ้ะ เพราะเมื่อกี้เธอพูดคำว่า "ที่สุด" แค่สี่คำ น้อยกว่าคราวที่แล้วไปคำนึงนะ

Lishnaya:งั้นคราวหน้าฉันจะพูดคำว่า "ที่สุด" หกคำเลย!

Vodyanitsa:งั้นเธอก็ต้องไปหลบฟังฉันร้องเพลง อยู่หลังม่านเหมือนเมื่อก่อนแล้วล่ะ

Lishnaya:แบบนั้นก็ได้ ยังไงซะก่อนหน้านี้ ฉันก็ทำแบบนั้นมาตลอดอยู่แล้ว... นี่! เธอจะเขียนตั๋วด้วยมืออีกแล้วเหรอ? ทำแบบนี้เดี๋ยวก็โดนจับได้อีกหรอก!

Vodyanitsa:ที่รักจ๊ะ ฟังดูเธอจะคุ้นเคยกับการยืนฟังฉันร้องเพลง อยู่หลังม่านซะเหลือเกินนะ ถ้าเกิดโดนจับได้ขึ้นมา ก็ถือโอกาสกลับไปอยู่ในมุมสุดคุ้นชินนั่นแหละดีแล้ว

Lishnaya:ธะ ธะ ธะ เธอ! คราวหน้าฉันจะเอาขี้ผึ้งไปทาไว้บนเวที ให้เต็มเลยคอยดู! เอาให้เธอลื่นล้มหน้าคะมำตอนร้องเพลงไปเลย!

Vodyanitsa:ใช่แล้วล่ะ... ในตอนนั้น พวกเราคือเพื่อนกัน วัน ๆ เอาแต่วุ่นวายอยู่กับเรื่องตั๋วการแสดงนี่แหละ

Vodyanitsa:ตอนไหนที่มีตั๋วเหลือ ฉันก็จะจงใจเก็บไว้ให้เธอใบนึง แต่ถ้าไม่มีตั๋วเหลือ เธอก็จะวิ่งไปหลังเวที แล้วนั่งยอง ๆ แอบฟังฉันร้องเพลงอยู่หลังม่าน

Vodyanitsa:ในตอนนั้น สำหรับเธอแล้ว ตั๋วเข้าชมก็เป็นแค่สิ่งที่ทำให้เธอ ได้นั่งฟังฉันร้องเพลงอย่างสบายใจเท่านั้นเอง จนกระทั่ง...

3

บันทึก "คำสัญญา" กับ Vodyanitsa...?

Open step page →
Conversation 1 · 20 linesOpen full page →

Vodyanitsa:อ๊ะ! พักเรื่องหลังจากนั้นไว้ก่อนดีกว่า ขืนเล่าต่อ Paimon น้อยต้องกินอะไรไม่ลงจริง ๆ แน่

Paimon:นี่! เล่ามาครึ่ง ๆ กลาง ๆ แล้วตัดจบแบบนี้มันค้างคานะรู้มั้ย!

Vodyanitsa:หืม? ตอนที่กำลังรู้สึกค้างคาเนี่ย ไม่ใช่เวลาที่เหมาะจะหาอะไรลงท้องที่สุดหรอกเหรอ?

Paimon:อึ่ก... จะว่าไปมันก็จริง... Traveler ฉะ...ฉันเถียงสู้เขาไม่ได้เลยอ่ะ...

Traveler:เอาน่า ๆ ไม่พูดแล้ว...

Vodyanitsa:ฮี่ฮี่ ไว้คราวหน้าฉันจะเล่าให้พวกเธอฟังต่อก็แล้วกัน ตอนนี้ตั้งใจกินไปก่อนเถอะ Traveler อันนี้ฉันให้เธอ

Vodyanitsa:ให้เธอเอาไว้จดเวลาน่ะสิ... คู่มือการผจญภัยของเธอคงจดอะไรเต็มไปหมด จนไม่มีที่ว่างให้จดเวลาไปเที่ยวที่โรงละครแล้วล่ะมั้ง

Vodyanitsa:เพราะงั้น ฉันก็เลยตั้งใจไปขอให้เพื่อนที่ร้านสมบัติเลอค่า Maryyushka ทำสมุดบันทึกเล่มนี้ขึ้นมาเป็นพิเศษ ข้างในไม่มีตัวหนังสือเลยสักตัว รับรองว่าเธอต้องจดได้แม่นแน่นอน

Vodyanitsa:อ้อ จริงสิ ตั๋วเสียบอยู่ในสมุดนะ อย่าลืมมาเที่ยวที่โรงละครล่ะ ห้ามมาสายเด็ดขาดเลยด้วย

Paimon:เอ๋? ทำไมจู่ ๆ ก็...

Vodyanitsa:ไม่บอกหรอก ปล่อยให้ค้างคาใจนี่แหละ จะได้ช่วยเรียกน้ำย่อยให้ Paimon น้อยได้ไงล่ะ

Paimon:หนอยย... โมโหแล้วนะ! ฉันจะตั้งฉายาให้เธอว่า...

Paimon:...ตอนนี้ยังคิดฉายาไม่ออก แต่รับรองว่าต้องเหมาะกับเธอแน่นอน!

Vodyanitsa:ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า งั้นฉันจะรอฟังข่าวดีก็แล้วกัน เอาเป็นว่า ไว้เจอกันที่โรงละครนะ

4

รอให้ถึงวันถัดไป

Open step page →
5

ดูสมุดบันทึก

Open step page →
6

ไปยังโรงละคร Korolevskiy

Open step page →
Conversation 1 · 15 linesOpen full page →

Vzdykhalov:ยินดีต้อนรับครับทั้งสองท่าน มาชมการแสดงใช่มั้ย? กรุณาแสดงตั๋วด้วย

Paimon:เจอแล้ว! มีสองใบพอดีเลย อ่ะนี่

Vzdykhalov:โอ้... ฮ่า...

Traveler:ตั๋ว... มีปัญหาเหรอ?

Paimon:นี่เป็นตั๋วที่ Vodyanitsa ให้พวกเรามาเลยนะ ถ้ามีปัญหาละก็...

Vzdykhalov:ไม่มีปัญหา

Vzdykhalov:อืม เชิญทั้งสองท่านที่หลังเวทีเลย

Paimon:เอ๋? หลัง...หลังเวที ทำไมพวกเราต้องไปที่หลังเวทีด้วยล่ะ?

Vzdykhalov:นี่คือตั๋วที่เขียนด้วยมือของคุณ Vodyanitsa ครับ ตามกฎของโรงละคร ผู้ที่ถือตั๋วใบนี้ จะต้องไปที่ห้องพักรับรองหลังเวทีโดยตรง และชมการแสดงจากบริเวณข้างม่าน

Vzdykhalov:เชิญทั้งสองท่านทางนี้

แม้จะไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์เท่าไหร่ แต่ก็เดินตาม Vzdykhalov จนมาถึงหลังม่านของเวที....

7

คุยกับ Vodyanitsa

Open step page →
Conversation 1 · 13 linesOpen full page →

Paimon:...ตกลงว่า พวกเราต้องดูการแสดงจากตรงไหนกันล่ะเนี่ย? อยู่ตรงนี้มองไม่เห็นอะไรเลยนะ! แถมยังหอมสุด ๆ ด้วย อึ๋ย... ฉันชักจะอยากไอขึ้นมาแล้วสิ...

Vodyanitsa:ใช่แล้วล่ะ วันนี้ถือว่ายังน้อยนะเนี่ย

Paimon:เหวอ...! Vodyanitsa? ธะ...เธอโผล่มาจากไหนเนี่ย?

Vodyanitsa:ก็เดินมาจากตรงนั้นไง สงสัยเพราะดอกไม้เยอะไป พวกเธอเลยมองไม่เห็นฉันล่ะมั้ง?

Vodyanitsa:แต่ว่า คุณ Vzdykhalov เนี่ยความจำดีใช้ได้เลยนะ จำกฎการใช้ "ตั๋วเขียนมือ" ได้แม่นเป๊ะ แถมยังพาพวกเธอมาส่งที่นี่ได้อย่างราบรื่นอีก

Vodyanitsa:ความจำเธอก็ไม่เลวเลยนี่ เอาล่ะ งั้นก็เป็นไปตามที่ตกลงกันไว้เมื่อคราวก่อน ฉันจะเล่าเรื่องหลังจากนั้น ให้พวกเธอฟังต่อก็แล้วกัน

Vodyanitsa:ขยับดอกไม้พวกนี้ออกไปก่อนเถอะ อ้อ จะเอาไปวางไว้ตรงไหนก็ได้นะ ยังไงซะคนที่ส่งดอกไม้พวกนี้มา เขาก็ไม่ได้มาดูการแสดงของฉันอยู่แล้วล่ะ

Paimon:ไม่ได้มาดูการแสดงของเธอเหรอ? แล้วพวกเขาจะส่งดอกไม้มาทำไมล่ะ...

Vodyanitsa:หึ ก็ส่งมา เพื่อแกล้งทำเป็นว่ามาดูการแสดงของฉันน่ะสิ

8

รับฟังเรื่องราวของ Vodyanitsa...

Open step page →
Conversation 1 · 26 linesOpen full page →

Vodyanitsa:Lishnaya คราวที่แล้ว ทำไมเธอถึงไม่มาดูการแสดงของฉันล่ะ? ครั้งนี้ยังมีที่นั่งว่างอยู่นะ แค่เอาตั๋วที่ฉันเขียนให้ไปยื่น เธอก็เข้าไปนั่งแถวหน้าได้เลย

Lishnaya:อ้อ ขอโทษทีนะ... คือ... ตอนนั้นฉันมีธุระด่วน ก็เลยไปไม่ทันน่ะ...

Vodyanitsa:เอาเถอะ งั้นเธอก็พลาดการแสดงที่ยอดเยี่ยมมาก ๆ ไปซะแล้วล่ะ Lishnaya ที่รัก หลังจากนี้คงไม่มีครั้งไหนดีเท่านี้อีกแล้ว

Lishnaya:...คราวหน้าฉันจะไม่พลาดแน่ ฉันสัญญา แต่เธอดูสิ ฉันส่งกระเช้าดอกไม้มาให้เธอด้วยนะ Vodyanitsa!

Vodyanitsa:ฉันได้รับแล้วล่ะ แต่ดอกไม้มันมานั่งฟังฉันร้องเพลง แทนเธอไม่ได้หรอกนะ Lishnaya

Vodyanitsa:เธอเป็นเพื่อนของฉัน ฉันอยากให้เธอมาฟังฉันร้องเพลง ต้องเป็นเธอ ไม่ใช่ดอกไม้

Lishnaya:ฉันรู้... ขอโทษนะ Vodyanitsa ถ้าคราวหน้ามีโอกาส ฉันจะ...

Vodyanitsa:เธอมีธุระด่วนจริง ๆ นั่นแหละ การแสดงรอบนั้น ตรงที่นั่งที่ฉันจองไว้ให้เธอ กลับกลายเป็นเศรษฐีที่เธอต้องการจะตีสนิทไปนั่งแทน เสียงเพลงของฉันกลายเป็นใบเบิกทาง ที่ช่วยให้เธอไต่เต้าขึ้นไป

Paimon:ทำกันเกินไปแล้ว! ทั้งที่เป็นตั๋วที่ให้เพื่อนแท้ ๆ แต่กลับเอาไปใช้หาผลประโยชน์หน้าตาเฉย!

Traveler:ในเมื่อเป็นแบบนั้น แล้วทำไมเธอถึงยัง...

Vodyanitsa:ยังเป็นเพื่อนกับเธออยู่อีกงั้นเหรอ?

Vodyanitsa:ก็เพราะเธอคือเพื่อนของฉันไงล่ะ เธออาจจะทิ้งมิตรภาพของเราไปได้อย่างง่าย ๆ แต่ฉันทำไม่ได้ ฉันไม่อยากสูญเสียอะไรก็ตามที่เป็นของฉันไป

Vodyanitsa:Lishnaya เป็นผู้หญิงที่ฉลาดมาแต่ไหนแต่ไร เธอใช้ตั๋วที่ฉันให้ ไปผูกมิตรกับเพื่อนใหม่ที่มีอำนาจบารมีมากมาย จนตอนนี้กลายเป็นชนชั้นสูงหน้าใหม่ของ Zapolyarny ไปแล้ว

Vodyanitsa:หลังจากนั้น เธอก็แวะมาฟังฉันร้องเพลงบ้างเป็นบางครั้ง แต่สำหรับเธอแล้ว เสียงเพลงของฉัน ก็คงไม่ต่างอะไรกับอาหาร ในงานเลี้ยงค็อกเทลหรอก

Vodyanitsa:ดูหรูหรา สูงส่ง ประณีต แต่ก็ไม่ได้มีค่าพอให้เธอดื่มด่ำกับมันจริง ๆ

Vodyanitsa:ส่วนพวกคนที่ส่งดอกไม้มาให้เนี่ย หลายคนไม่เคยแม้แต่จะเหยียบเข้ามาในโรงละครด้วยซ้ำ แล้วก็ไม่ได้สนใจเพลงของฉันเลยสักนิด

Vodyanitsa:เพราะงั้นฉันถึงไม่ชอบดอกไม้พวกนี้ไงล่ะ Traveler พอมองดูพวกมัน ฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเอง กำลังร้องเพลงอย่างโดดเดี่ยว ในโรงละครที่ว่างเปล่า โดยไม่มีใครรับฟัง...

Vodyanitsa:เสียงเพลงมันดังก้องอย่างอ้างว้าง อย่างกับวิญญาณของอิมป์น้ำที่ล่วงลับ กำลังร้องเพลงอย่างบ้าคลั่งอยู่ข้างหูฉัน...

Vodyanitsa:พวกหล่อนทั้งร้องไห้ ทั้งหัวเราะ ทั้งส่งเสียงเอะอะโวยวาย แบกรับความรู้สึกที่ไม่มีใครล่วงรู้ได้นอกจากฉัน แล้วกรีดร้องอย่างไร้เสียง อยู่ในทะเลลึกที่เงียบสงบและเหือดแห้งนี้

Vodyanitsa:ฉันเคยคิดนะว่า นอกจากการแสดงและการซ้อมที่จำเป็นแล้ว ฉันจะไม่มาที่โรงละครอีก แต่ถ้าเป็นแบบนั้น นอกจากฉันแล้ว ใครล่ะจะคอยฟังเสียงเพลงของพวกหล่อน?

Vodyanitsa:บทเพลงที่ปราศจากคนฟัง ก็ไม่มีความหมายที่จะดำรงอยู่ และต้องตายจากไปในที่สุด เพราะงั้น ฉันถึงต้องได้ยินเสียงของพวกหล่อนร้องเพลง... พวกหล่อนต้องร้องให้ฉันฟัง

Vodyanitsa:แต่ว่า แล้วฉันล่ะ? ฉันรับฟังบทเพลงของคนตาย แล้วใครกันล่ะที่จะมารับฟังบทเพลงของฉัน?

Vodyanitsa:คนมาดูการแสดงของฉันเยอะขึ้นเรื่อย ๆ แต่คนที่มาฟังเสียงเพลงของฉันกลับน้อยลงทุกที

Vodyanitsa:ผู้คนไม่ได้มาเพราะรักในเสียงเพลงของฉัน พวกเขารีบมาแล้วก็รีบไป เพียงเพื่อจะพิสูจน์ว่า ตัวเองมีปัญญาหาตั๋วที่หายากแสนยากนี้มาได้ ก็เท่านั้น

Vodyanitsa:แต่เรื่องพวกนั้น มันเกี่ยวอะไรกับเสียงเพลงของฉันล่ะ? แม้แต่วิญญาณในวันวานพวกนั้น ยังเต็มใจที่จะทำความเข้าใจในเสียงของฉัน มากกว่าพวกเขาซะอีก

Vodyanitsa:...ถ้าไม่มีใครเข้าใจในเสียงเพลง งั้นฉันยอมให้มันไม่เคยดังก้องอยู่ในโรงละครนี้เลย ซะยังจะดีกว่า

9

คุยกับ Vodyanitsa

Open step page →
Conversation 1 · 40 linesOpen full page →

Vodyanitsa:ขอโทษทีนะ Traveler แล้วก็ Paimon น้อย ทำให้พวกเธอตกใจรึเปล่า?

Paimon:ก็ไม่ได้ถึงกับตกใจหรอก แค่รู้สึกว่า... Vodyanitsa ดูเศร้านิดหน่อยน่ะ...

Vodyanitsa:ถ้าฉันบอกว่า เมื่อกี้ฉันถูกวิญญาณอิมป์น้ำเข้าสิง พวกเธอจะเชื่อมั้ย?

Paimon:ไม่เชื่อหรอก Vodyanitsa ก็แค่กำลังเศร้า ไม่ได้กลายเป็นคนอื่นซะหน่อย

Vodyanitsa:หึ ถ้าผู้คนเป็นเหมือน Traveler กับ Paimon น้อยกันหมด บางทีทุกคนในโรงละคร คงจะใช้ชีวิตกันได้อย่างมีความสุขมากกว่านี้ล่ะมั้ง

Vodyanitsa:แต่ในเมื่อพวกเธอไม่เชื่อ งั้นฉันก็จะไม่ให้ Xenia มาทักทายก็แล้วกัน เมื่อกี้หล่อนเสียงดังหนวกหูมาก แถมยังร้องเสียงหลงอีก มิน่าล่ะถึงไม่ได้รับเลือกให้เป็นพรีมาดอนนา

Paimon:...เอ๋? แต่ที่นี่มีแค่พวกเราสามคนเองนะ

Vodyanitsa:การที่พวกเธอมองไม่เห็นหล่อนน่ะเป็นเรื่องปกติ มีแค่ฉันเท่านั้นแหละที่ได้ยิน แต่ว่า ถ้าพวกเธออยากจะลองดู ก็หลับตาลงก่อนสิ แล้วยื่นมือมาให้ฉัน...

Vodyanitsa:จินตนาการว่าพวกเธอ กำลังจมดิ่งลงสู่ทะเลลึกแห่งความโศกเศร้า มุ่งหน้าสู่ความมืดมิดที่ไร้ซึ่งทิวาและราตรี... อย่างช้า ๆ ช้า ๆ...

Traveler:...

Paimon:...

Vodyanitsa:แฮ่!

Paimon:ว๊ากกกกกกกกก!!

Vodyanitsa:ก็แหย่พวกเธอเล่นไง เห็นท่าทางของพวกเธอเมื่อกี้ เหมือนจะพลอยหดหู่ตามฉันไปด้วยเลยนี่ เพราะงั้น ฉันก็เลยใช้วิธีนี้เรียกสติพวกเธอไงล่ะ

Paimon:งั้น ธะ ธะ เธอก็เลี้ยงของอร่อยพวกเรา หรือไม่ก็ร้องเพลงเพราะ ๆ ให้ฟังก็ได้นี่! มาหลอกให้ตกใจทำไมเนี่ย! ฮือ... ฉันเกือบจะเป็นลมไปแล้วนะ...

Vodyanitsa:ขืนทำแบบนั้นมันจะเห็นผลช้าไปน่ะสิ ถ้าปล่อยให้ยืดเยื้อกว่านี้ พวกเธออาจจะได้ยินเสียงอิมป์น้ำในโรงละครนี้จริง ๆ ก็ได้นะ...

Paimon:เชื่อก็บ้าแล้ว! ชิ Traveler พวกเราไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันเถอะ ไม่ต้องชวน Vodyanitsa นะ!

Vodyanitsa:ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เอาล่ะ ๆ ไม่แกล้งพวกเธอแล้ว เดี๋ยวพวกเธอไปกินของอร่อย ๆ กันที่ร้านอาหารลานสวนเก่าก็แล้วกัน

Vodyanitsa:พอไปถึงที่ร้านก็บอกไปเลยว่าให้ลงบัญชีฉันไว้ พวกเธอสั่งกินกันได้เต็มที่เลยนะ เป็นไงล่ะ ค่าทำขวัญนี้ไม่เลวเลยใช่มั้ย?

Paimon:ชิ งะ...งั้นจะยอมยกโทษให้ก็ได้...

Vodyanitsa:อื้ม ๆ ไปเถอะ ๆ ได้กินของอร่อย ๆ เดี๋ยวอารมณ์ก็ดีขึ้นเองแหละ

Traveler:Vodyanitsa ก็ไปด้วยกันสิ

Vodyanitsa:ไม่ล่ะ อีกสักพักฉันยังมีแสดงอยู่น่ะ เดี๋ยวก็ต้องไปจัดลิสต์ซื้อของให้เรียบร้อย แล้วก็ต้องหาเวลาแวะไปที่ร้านค้าด้วย

Vodyanitsa:ถ้าพวกเธอพอมีเวลาว่าง เราค่อยไปเจอกันที่ Sadov-Arbat ก็แล้วกันนะ

Traveler:ตกลง แต่เธอจะไม่ไปกินข้าวด้วยกันจริง ๆ เหรอ?

Vodyanitsa:ขอผ่านล่ะ ยังมีของที่ต้องจัดการอีกตั้งเยอะเลย รีบไปเร็ว ๆ เข้าเถอะ หรือว่าพวกเธอ อยากจะอยู่ดูสภาพหัวฟูสุดทุลักทุเลของฉัน ตอนเก็บกวาดหลังเวทีกันล่ะ?

Vodyanitsa:อีกสักพัก ไว้เราค่อยเจอกันที่ Sadov-Arbat นะ ห้ามผิดนัดเด็ดขาดล่ะ

Vodyanitsa:...

Vodyanitsa:"...ทำไมถึงทอดทิ้งฉัน? ทำไมไม่ช่วยฉัน ไม่ยอมฟังเสียงของฉัน? ยามทิวาฉันขับขาน แต่กลับไร้เสียงตอบรับ ยามราตรีฉันร่ำไห้ แต่กลับไร้ซึ่งความยุติธรรม..."

Vodyanitsa:...ฉันได้ยินแล้ว Xenia... หรือว่า Paraskeva...? ไม่สิ ไม่ใช่พวกเธอ...

Vodyanitsa:...พวกเธอร้องจบแล้วสินะ... เอาล่ะ พวกเธอร้องจบแล้ว... อย่างน้อยก็ในตอนนี้...

10

รอให้ถึงวันถัดไป

Open step page →
11

ดูสมุดบันทึก

Open step page →
12

ไปที่ "Sadov-Arbat" เพื่อพบกับ Vodyanitsa

Open step page →
Conversation 1 · 42 linesOpen full page →

Paimon:ที่นี่น่าจะเป็น Sadov-Arbat สินะ? ของข้างในดูแพงหูฉี่ทั้งนั้นเลย... Vodyanitsa จะมาซื้อของที่นี่จริง ๆ เหรอ?

Vodyanitsa:ก็จริงน่ะสิ ฉันซื้อเสร็จหมดแล้วล่ะ แล้วก็ให้ Yevlena เอาไปส่งที่โรงละครแล้วด้วย

Malinina:คุณ Vodyanitsa จริง ๆ ด้วย...! นี่ นายว่าถ้าฉันไปขอถ่ายรูปด้วย เขาจะยอมตกลงมั้ย?

Rozhdestvensky:ถ้า Avreliya อยู่ที่นี่ ต้องพูดแน่ ๆ เลยว่า "ฟังดูเสียมารยาทชะมัด!" แต่ชีวิตคนเรา บางทีมันก็ต้องยอมเสียมารยาทกันบ้างแหละน่า

Malinina:งะ...งั้นนายก็นำไปก่อนเลยสิ! เร็วเข้า ไม่งั้นเดี๋ยวท่านหญิง Shakhovskaya ก็มากันพอดีหรอก!

Rozhdestvensky:ก็เข้าไปพร้อมกันนี่แหละ ยังไงก็แอบออกมาด้วยกันแล้ว ถ้าโดนจับได้ก็ต้องโดนด้วยกันสิ

Malinina:ฉัน... เอ่อ... คือว่า...

Vodyanitsa:คุณ Malinina แล้วก็คุณ Rozhdestvensky พวกคุณทั้งสองคนอยู่ตรงนั้นคงจะหนาวแย่เลย

Vodyanitsa:ถ้าอยากจะได้อะไรเป็นที่ระลึก ฉันว่าเข้ามาคุยกันตรงนี้จะดีกว่านะ?

Malinina:...เอ๋! ได้ยินได้ยังไงกัน ทั้งที่อยู่ตั้งไกลแท้ ๆ...

Rozhdestvensky:ให้ตายสิ... ฉันนี่มันงี่เง่าจริง ๆ คุณ Vodyanitsa เป็นอิมป์น้ำนะ เสียงกระซิบกระซาบของพวกเรามีเหรอที่เธอจะ...

Vodyanitsa:... Traveler Paimon รอแป๊บนึงได้มั้ย? แป๊บเดียวเท่านั้นแหละ

Paimon:หวา... Vodyanitsa เข้าสู่โหมดรับแขกซะแล้ว ขนาดมาเดินเล่นก็ยังยุ่งไม่เลิกเลยแฮะ...

Traveler:พวกเราไปรออยู่ตรงนู้นกันก่อนเถอะ

Paimon:อื้ม เอ้อ จริงสิ Traveler ฉันมีเรื่องจะบอกเธอพอดีเลย...

Malinina:คะ...คุณ Vodyanitsa... ไม่สิ ๆ ต้องเป็นพรีมาดอนนา Vodyanitsa! สวัสดีค่ะ!

Vodyanitsa:ไม่ต้องมีพิธีรีตองขนาดนั้นก็ได้นะ ฉันจำคุณสองคนได้ คราวที่แล้วมาดาม Shakhovskaya เป็นคนพาพวกคุณมาชมการแสดง ใช่มั้ย?

Rozhdestvensky:ใช่ครับ! ต้องขอโทษด้วย ตอนนั้นผมเปลี่ยนชุดไม่ทัน ก็เลยต้องใส่ชุดนี้ไป...

Malinina:ฉะ...ฉันก็เหมือนกันค่ะ... แต่เพลงของคุณไพเราะมากจริง ๆ นะคะ! ถึงฉันจะพูดไม่ค่อยเก่ง แล้วก็ฟังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ว่า...

Vodyanitsa:ไม่เป็นไรหรอกนะ ถ้าฟังปุ๊บแล้วเข้าใจทะลุปรุโปร่งไปซะหมด โรงละครจะเอาอะไรไปหาเงินล่ะ จริงมั้ย?

Malinina:เอ๊ะ? ห๊ะ...

Rozhdestvensky:...คุณ Vodyanitsa เขากำลังพูดติดตลกน่ะ Malinochka ที่รักของผม อย่าทำตัวเคร่งเครียดเหมือน Avreliya ไปหน่อยเลย

Malinina:ฉะ ฉันรู้น่า...! แต่ว่า... ฉันรู้สึกว่ามันเพราะมากจริง ๆ นี่นา!

Rozhdestvensky:ต้องขอโทษด้วยนะครับคุณ Vodyanitsa พวกเราตื่นเต้นกันมากไปหน่อยน่ะ ผมรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้พบกับคุณ... รบกวนคุณถ่ายรูปกับพวกเราหน่อยได้มั้ยครับ?

Vodyanitsa:ไม่เป็นไรนะ ขอบคุณพวกคุณสองคนมากนะ ที่คอยสนับสนุนการแสดงของฉัน แต่ตรงนี้คงไม่ค่อยสะดวกให้ถ่ายรูปเท่าไหร่ เอาเป็นว่าฉันเซ็นชื่อให้พวกคุณแทนดีมั้ย?

Malinina:ได้ค่ะ! ลายเซ็น... ลายเซ็น... งั้นคุณช่วยเซ็นลงบนแขนเสื้อฉันทีได้มั้ยคะ...?

Rozhdestvensky:เอ่อ ผมด้วย!

Vodyanitsa:ฮ่ะฮ่ะ ถ้าทำแบบนั้น เวลาพวกคุณเอาเสื้อไปซัก คงจะลำบากแย่เลย เอ้า รับนี่ไปนะ

Malinina:นี่มัน... ตั๋วชมการแสดงเหรอคะ? คุณ Vodyanitsa นี่คุณ...

Vodyanitsa:ฉันเซ็นชื่อลงบนตั๋วให้แล้วนะ ถ้าพวกคุณอยากเก็บไว้ละก็ แจ้งกับพนักงานตรวจตั๋วของโรงละครได้เลย พอตรวจตั๋วเสร็จ จะได้เก็บตั๋วสองใบนี้ไว้เป็นที่ระลึกได้นะ

Rozhdestvensky:ขอบคุณมากจริง ๆ ครับ พวกเรา...

Malinina:...แต่พวกเราจะลางานยังไงล่ะเนี่ย? เท่าที่ดูเวลาแสดงแล้ว...

Rozhdestvensky:โธ่เอ๊ย เรื่องจิ๊บจ๊อยแค่นี้ไม่ต้องห่วงหรอกน่า! เดี๋ยวก็หาวิธีได้เองแหละ เอ่อ... เดี๋ยวคิดออกเองแหละน่า

Paimon:รับแขกได้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติเลยนะ... ว่าแต่ Vodyanitsa เธอควักตั๋วออกมาเซ็นจากตรงไหนเนี่ย?

Vodyanitsa:ก็พกติดตัวไว้น่ะสิ ตื่นมาทุกเช้าฉันก็จะยัดใส่กระเป๋าสักห้าหกใบ ยังไงซะเดี๋ยวก็ต้องได้ใช้ประโยชน์อยู่ดี

Vodyanitsa:ไม่เห็นจะต้องทำแบบนั้นเลย ฉันก็ให้ตั๋วเขียนมือเธอไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ใบนั้นน่ะใช้ได้เรื่อย ๆ เลยนะ

Paimon:เอ๋...? จริงด้วยแฮะ นึกไม่ถึงเลยว่าตั๋วเขียนมือจะมีประโยชน์แบบนี้ด้วย งั้นถ้าตั๋วธรรมดาหมด Vodyanitsa ก็เขียนตั๋วด้วยมือตัวเองได้เลยน่ะสิ?

Vodyanitsa:มันก็ทำได้อยู่หรอก แต่สำหรับบางคนแล้ว ตั๋วที่เขียนด้วยมือ มันเทียบไม่ได้กับตั๋วแบบเป็นทางการหรอกนะ

13

รับฟังเรื่องราวของ Vodyanitsa...

Open step page →
Conversation 1 · 13 linesOpen full page →

Lishnaya:ขอบใจเธอมาก ๆ เลยนะ! Vodyanitsa ให้ตายเถอะ เธอไม่รู้หรอกว่าพวกนั้นดีใจขนาดไหน ตอนที่ได้รับตั๋วไปน่ะ!

Vodyanitsa:...Lishnaya เธอดูเหนื่อย ๆ นะ รอยย่นก็เพิ่มขึ้นด้วย

Lishnaya:อ่า... ใช่ งานในสมาคมการค้ามันค่อนข้างซับซ้อนน่ะ ฉันเลยต้องลงไปจัดการด้วยตัวเอง

Vodyanitsa:เธอไม่ได้มาฟังฉันร้องเพลงที่หลังเวทีนานมากแล้วนะ

Lishnaya:ฉะ...ฉันไปดูการแสดงของเธอออกจะบ่อยนะ Vodyanitsa ก็แค่...

Vodyanitsa:ไม่ได้ใช้ตั๋วเขียนมือที่ฉันให้ไป

Lishnaya:ใช่ ขอโทษทีนะ พอดีหุ้นส่วนของฉันก็มาร่วมงานด้วย ฉันเลยไปขลุกอยู่แต่หลังเวทีไม่ได้...

Vodyanitsa:ฉันรู้ว่าเธอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว Lishnaya ม่านการแสดงมันปิดบังตัวเธอเอาไว้ไม่ได้แล้วล่ะ ภายนอกม่านนั่น ยังมีอะไรให้เธอต้องยุ่งอีกเยอะแยะเลย

Lishnaya:ฉันขอโทษนะ

Vodyanitsa:ไม่เป็นไรหรอก ตั๋วเขียนมือของฉันมันไม่มีวันหมดอายุนะ ถ้ามีเวลาว่าง ก็แวะมาฟังฉันร้องเพลงบ่อย ๆ หน่อยล่ะ ตกลงมั้ย?

Lishnaya:...ฉันจะมานะ Vodyanitsa ฉันจะมาแน่นอน

Vodyanitsa:แต่หลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยโผล่มาที่หลังเวทีอีกเลย

Vodyanitsa:หลังม่านเวทีของฉัน ขาดเด็กสาวซื่อบื้อที่ชอบนั่งยอง ๆ ส่งยิ้มแฉ่งแล้วโบกมือให้ฉันไปหนึ่งคน

14

ร่วมทางไปกับ Vodyanitsa

Open step page →
Conversation 1 · 28 linesOpen full page →

Vodyanitsa:แต่ก็นะ... ยังไง Snezhnaya ก็ได้เศรษฐีที่มีความละเอียดรอบคอบ และมากด้วยเล่ห์เหลี่ยมเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน ถ้ามองในจุดนี้ พวกตาแก่ในสภาก็ควรจะขอบคุณฉันด้วยซ้ำไป

Traveler:Vodyanitsa เขียนตั๋วด้วยมือไปเยอะเลยเหรอ?

Vodyanitsa:ก็ไม่เยอะเท่าไหร่หรอก เฉพาะตอนที่บังเอิญเจอคนที่อยากฟังฉันร้องเพลงจริง ๆ แต่หาตั๋วไม่ได้ด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ ฉันถึงจะเขียนให้ใบหนึ่งน่ะ

Vodyanitsa:แทบจะใช้เข้าดูได้ทุกรอบการแสดงเลยนะ ถ้ามีที่นั่งว่างก็เข้าไปนั่งได้เลย แต่ถ้าไม่มีที่ว่าง ก็ไปเบียด ๆ กันอยู่หลังเวทีแทน

Vodyanitsa:ฉันก็แค่อยากให้พวกเขาได้ฟังฉันร้องเพลง แต่คนพวกนั้นน่ะ ตอนแรกก็อาจจะแค่อยากมาดูการแสดงจริง ๆ นั่นแหละ แต่พอตอนหลัง...

Vodyanitsa:บางคนก็หอบเอาแก้วแหวนเงินทองมา เพื่อขอเจรจาธุรกิจก้อนโตกับฉันที่หลังเวที

Vodyanitsa:บางคนก็เอาตั๋วไปขายต่อ ปั่นราคาในตลาดมืดซะจนพุ่งทะยานไปไม่รู้กี่เท่า

Vodyanitsa:บางคนก็เอาตั๋วไปใช้แอบอ้างหลอกลวงคนอื่น... เอาไปโอ้อวดเส้นสายและบารมีของตัวเอง

Vodyanitsa:ก็อย่างที่ฉันพูดไปก่อนหน้านี้นั่นแหละ พวกเขาไม่ได้อยากฟังฉันร้องเพลงเลยสักนิด สิ่งที่พวกเขาต้องการ ก็แค่อภิสิทธิ์ในการเข้าร่วมงาน เพื่อเอาไว้ใช้เป็นเครื่องมือต่อรองก็เท่านั้นเอง

Vodyanitsa:แต่ตั๋วเขียนมือธรรมดา ๆ ใบหนึ่ง มันจะเป็นเครื่องมือต่อรองอะไรได้ล่ะ ไม่ได้เป็นตัวแทนของเงินทอง หรือผลประโยชน์อะไรเลย มันเป็นแค่ตัวแทนที่บอกว่า ฉันอยากเชิญคุณมาฟังฉันร้องเพลงก็แค่นั้น

Vodyanitsa:หึ บางทีตั๋วเขียนมือของฉัน มันอาจจะธรรมดาเกินไป ธรรมดาซะจนแบกรับอะไรไว้ไม่ได้เลย

Vodyanitsa:...สิ่งที่จะแบกรับเครื่องมือต่อรองพวกนั้นเอาไว้ได้ คงมีแค่ชื่อเสียงของ "พรีมาดอนนาของคณะละคร Korolevskiy" เท่านั้นแหละ

Vodyanitsa:Traveler ในใจของเธอ มีเครื่องมือต่อรองอะไร ที่อยากจะเอามาแลกเปลี่ยนรึเปล่า?

Paimon:แค่ถือตั๋วเขียนมือใบนี้ ก็ได้ฟังเพลงเพราะ ๆ ของ Vodyanitsa ฟรี ๆ แล้ว พวกเราไม่เอาไปแลกเป็นของอย่างอื่นหรอกนะ

Paimon:หึหึ อิ่มแค่มื้อเดียวกับอิ่มทุกมื้อ พวกเราแยกแยะออกหรอกน่า

Paimon:ปัดโธ่ เข้าเรื่องกันดีกว่า ก่อนหน้านี้ Vodyanitsa ทั้งพาพวกเราไปกินของอร่อย ๆ แถมยังพาไปเที่ยวโรงละครอีก จะปล่อยให้ Vodyanitsa เป็นเจ้ามืออยู่ฝ่ายเดียวตลอดไม่ได้หรอกนะ

Paimon:ฮี่ฮี่ คราวนี้เปลี่ยนมาให้พวกเราเลี้ยงของอร่อย Vodyanitsa บ้างดีกว่า เธอใกล้จะแสดงแล้วไม่ใช่เหรอ? ถือซะว่าพวกเราเลี้ยงเป็นกำลังใจให้เธอก็แล้วกัน ส่วนเรื่องเงินน่ะ...

Vodyanitsa:จะเลี้ยงของอร่อยฉันเหรอ เอาสิ แต่ขอออกตัวไว้ก่อนนะว่าฉันน่ะกินเก่งมาก Odette กับ Alyosha สองคนรวมกันยังกินสู้ฉันไม่ได้เลยนะ

Paimon:ฮ่าฮ่าฮ่า... อาจจะเป็นเพราะ Odette กินน้อยอยู่แล้วก็ได้มั้ง...

15

รอให้ถึงวันถัดไป

Open step page →
16

ดูสมุดบันทึก

Open step page →
17

เลี้ยงของอร่อย Vodyanitsa...?

Open step page →
Conversation 1 · 74 linesOpen full page →

Paimon:ดูเหมือน Vodyanitsa จะยังมาไม่ถึงนะ งั้นเราไปหาที่นั่งกันก่อนเถอะ เอาเป็น... เดี๋ยวนะ ตรงนั้นเหมือนจะเป็น...

???:...ห่อวัตถุดิบพวกนี้ให้ฉันไม่ได้จริง ๆ เหรอ?

Nefedov:คุณลูกค้าครับ ถ้าคุณลูกค้าเหมาวัตถุดิบไปหมด แล้วพวกเราจะเอาอะไรไปทำอาหารล่ะครับ...

???:ไม่เห็นเป็นไรเลยนี่ เดี๋ยวฉันช่วยทำอาหารให้เองก็ได้ ส่วนค่าจ้างก็ขอรับเป็นวัตถุดิบที่เหลือก็แล้วกัน ตกลงมั้ย?

Nefedov:หา? อะ... เอ่อ...

???:ฉันพาผู้ช่วยมาด้วยนะ ร้านคุณยุ่งออกขนาดนี้ ให้พวกเราช่วยทำอาหารสักสองสามอย่าง ก็ดีออกไม่ใช่เหรอ?

???:หัวหน้าเชฟ คือว่า... ฉัน...

Paimon:Escoffier? แล้วก็ Savanna? พวกเธอมาทำอะไรที่ Snezhnaya เนี่ย

Escoffier:Paimon? แล้วก็ Traveler ด้วย นี่มัน... อา จะว่าบังเอิญก็คงไม่ได้สิ...

Escoffier:เรื่องวุ่น ๆ ที่พวกเธอไปก่อไว้ที่ Nod-Krai ฉันอ่านเจอในหนังสือพิมพ์ The Steambird แล้วล่ะ ก็กะไว้แล้วว่า ถ้าพวกเธอเดินทางต่อ ยังไงก็ต้องมาถึง Snezhnaya ล่ะนะ...

Savanna:ฮ่าฮ่าฮ่า... ฉันโดนหัวหน้าเชฟลากตัวมาน่ะ เธอบอกว่า จะให้ฉันมาช่วยจัดสูตรอาหารอะไรทำนองนั้น... ฉันคิดว่าไหน ๆ ที่ร้านอาหารก็ไม่มีอะไรให้ทำอยู่แล้ว ก็เลยตามมาด้วย...

Escoffier:นี่มันคือการฝึกฝนของเธอต่างหากล่ะ! ดูเค้กสูตรใหม่ที่เธอทำเข้าสิ สิ่งที่ฉันต้องการคือความชุ่มฉ่ำนะ ความชุ่มฉ่ำ! แต่ที่เธอทำออกมา มันแห้งจนจะกลายเป็นทะเลทรายใน Sumeru อยู่แล้ว!

Savanna:ก็ไม่ได้ถึงขนาดนั้นซะหน่อย อย่างมากก็แค่แม่น้ำที่แห้งขอด...

Escoffier:Savanna ดูเหมือนว่าสกิลการต่อปากต่อคำของเธอ จะพัฒนาขึ้นแล้วสินะ

Savanna:ใช่... เอ๊ย ไม่ใช่! ฉันเปล่านะ หัวหน้าเชฟ!

Vodyanitsa:Nefedov สองท่านนี้... คือเชฟคนใหม่ที่พวกนายจ้างมางั้นเหรอ?

Nefedov:ไม่ใช่นะ คุณ Vodyanitsa เชฟจาก Fontaine สองท่านนี้บอกว่าอยากจะมาช่วยงานในครัวของเรา โดยขอซื้อวัตถุดิบของเราเป็นค่าตอบแทนน่ะ...

Paimon:Vodyanitsa เธอมาแล้วเหรอ ห่อพัสดุนี่มัน...

Vodyanitsa:ระหว่างทางมาที่นี่ ฉันแวะไปเอาจดหมายจากผู้ชมมาน่ะ กะว่าจะเอาไปเปิดอ่านที่อพาร์ตเมนต์

Vodyanitsa:คุณน่าจะเป็น... คุณ Escoffier จาก Fontaine ใช่มั้ย? ฉันเคยได้ยินชื่อคุณอยู่เหมือนกัน ตอนที่ไป Fontaine คราวก่อน ฉันได้รับเชิญจากโรงแรม Debord ให้ไปชิมเค้กตัวใหม่ที่เพิ่งเปิดตัวด้วยนะ

Escoffier:โอ้? รสชาติเป็นยังไงบ้างล่ะ?

Vodyanitsa:อืม... วัตถุดิบก็ดีอยู่นะ แต่เวลากินเข้าไปแล้วรู้สึกว่าเนื้อเค้กมันแห้งไปหน่อย เนื้อสัมผัสเหมือนมีทรายปนอยู่นิดหน่อย

Savanna:ฮือออ...

Escoffier:ฮ่าฮ่า... ฮ่า...

Escoffier:SAVANNAAAA!

Savanna:ขอโทษค่าาาา!!!

Escoffier:ฉันขอสาบานเลยนะ ว่าถ้าเธอมา Snezhnaya แล้วยังไม่ยอมปรับปรุงฝีมือทำอาหารละก็ เธอเตรียมตัวเอาเตาอบไปเปลี่ยนเป็นตู้เย็น แล้วก็ทำพุดดิ้งเย็นไปตลอดชีวิตได้เลย ได้ยินมั้ย? พุดดิ้งน่ะ!

Savanna:รับทราบค่ะ! ฉะ...ฉันเป็นพุดดิ้ง!

Paimon:ฮ่าฮ่าฮ่า... ถึงจะไม่ได้เป็นหัวหน้าเชฟแล้ว แต่ความกดดันที่ Escoffier มีต่อ Savanna ก็ยังแผ่กระจายออกมาชัดเจนอยู่ดีแฮะ...

Traveler:ก็เป็น Escoffier นี่นา...

Savanna:...ตะ...แต่ว่าหัวหน้าเชฟ ช่วงนี้ลูกค้าที่มาซื้อเค้กที่ร้านมีแต่พวกแปลก ๆ ทั้งนั้นเลย บางคนซื้อเค้กไปก็ไม่ได้เอาไปกินด้วยซ้ำ...

Escoffier:หา? แล้วจะซื้อไปทำอะไร เอาไปเล่นปาเค้กบ้าบออะไรนั่นรึไง?

Savanna:เอาไปให้คนอื่นบ้างล่ะ เอาไปถ่ายรูปบ้างล่ะ... เอาเป็นว่าตอนที่เราไปสอบถามความพึงพอใจ พวกเขาก็ถามแค่ว่าเราใช้วัตถุดิบอะไร แพงแค่ไหน ส่วนเรื่องรสชาตินี่ถามอะไรไปก็ไม่รู้เรื่องสักอย่าง...

Vodyanitsa:...หึ ที่ Fontaine ทุกคนเขาใช้เค้กเป็น "เครื่องมือต่อรอง" กันงั้นเหรอเนี่ย มีเอกลักษณ์ดีเหมือนกันนะ

Savanna:เฮ้อ ลูกค้าไม่กินเค้กของเรากันแล้ว พอทุกคนได้ยินเข้า ตอนลงมือทำเค้กพวกนั้น ก็เลยรู้สึกหมดไฟไปด้วยเลย...

Escoffier:พวกเธอคิดว่า พอคนอื่นไม่เห็นคุณค่าของเค้กในฐานะที่เป็นเค้ก ก็เลยรู้สึกหมดไฟที่จะทำงั้นเหรอ?

Savanna:...กะ ก็คงงั้นแหละ เค้กที่ทุกคนอุตส่าห์ทุ่มเทแรงกายแรงใจ ทำออกมาแท้ ๆ กลับไม่มีใครตั้งใจลิ้มรสชาติของมันเลย... ฉันล่ะเศร้าแทนเค้กพวกนั้นจริง ๆ

Savanna:ฉันลองมาหลายวิธีแล้ว เพื่อจะทำให้เค้กมันอร่อยขึ้น...

Escoffier:ก็เลยทำเนื้อเค้กแบบนั้นออกมาสินะ?

Savanna:ใช่ แต่เห็นได้ชัดว่ามันล้มเหลวไม่เป็นท่า...

Escoffier:ถ้าเธอยังเป็นแค่เด็กฝึกงาน ฉันจะดีใจมากเลยนะที่เธอมีความคิดแบบนี้น่ะ Savanna เพราะนั่นแสดงว่าเธอรักในการทำเค้ก ซึ่งมันถือเป็นคุณธรรมอย่างหนึ่ง

Escoffier:แต่ตอนนี้เธอคือหัวหน้าเชฟของโรงแรม Debord ลูกค้าจ่ายเงิน แล้วก็เอาเค้กไป นั่นคือหน้าที่ที่เธอต้องทำ อย่าเอาความคิดแบบเด็กฝึกงานมาทำให้ไขว้เขวสิ

Vodyanitsa:หึ ความคิดแบบเด็กฝึกงานเหรอ...

Vodyanitsa:แต่ว่านะ การที่ทุ่มเทตั้งใจทำเค้กแสนอร่อยออกมา แต่กลับไม่มีใครลิ้มรสเลย... มันก็ชวนให้หงุดหงิดจริง ๆ นั่นแหละ

Vodyanitsa:ก็เหมือนกับการที่ตั้งใจร้องเพลงออกไป จนสุดความสามารถ แต่กลับพบว่า ผู้ชมข้างล่างเอาแต่กระซิบกระซาบกัน ไม่ก็ใจลอยไปไหนต่อไหน...

Vodyanitsa:มันน่าหดหู่มาก ใช่มั้ยล่ะ?

Savanna:แหม คุณนี่เข้าใจจริง ๆ ด้วย! มันเป็นความรู้สึกที่แบบ... จนปัญญาเลยจริง ๆ...

Escoffier:Savanna นี่วัน ๆ เธอจะรับบทเป็นแค่หัวหน้าเชฟของโรงแรม Debord อย่างเดียวเลยรึไง?

Escoffier:แต่ไม่ว่ายังไง อย่างน้อยเธอก็ยังรู้จักฉัน คนที่จะคอยตั้งใจชิมเค้กคนนี้นะ

Paimon:ฉันฉันฉัน แล้วก็ฉันด้วย!

Traveler:ฉันกินเก่งมากนะขอบอก

Escoffier:ในฐานะหัวหน้าเชฟ ความรับผิดชอบของเธอ คือการตอบสนองความต้องการของลูกค้า แต่ในฐานะแม่ครัว การทำเค้กให้อร่อยที่สุด ก็ต้องเป็นความปรารถนาสูงสุดอยู่แล้ว

Escoffier:ส่วนเมื่อไรจะเป็นหัวหน้าเชฟ แล้วเมื่อไรจะเป็นแม่ครัว มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะจัดสรรยังไงล่ะนะ หัวหน้าเชฟ Savanna ที่รัก

Savanna:งั้นเธอมาเป็นหัวหน้าเชฟหน่อยได้มั้ย?

Escoffier:ไม่ได้ ฉันกำลังสนุกกับการเป็นแม่ครัวอยู่น่ะ

Savanna:หัวหน้าเชฟ...

Vodyanitsa:ถ้าคุณอยากเป็นแม่ครัวจริง ๆ ละก็ ลองมาพักที่โรงละครของเราดูสิ ทุกคนจะต้องตั้งใจลิ้มรสเค้กของคุณอย่างแน่นอน

Vodyanitsa:อ๊ะ คุณ Escoffier คุณรู้จัก Odette มั้ย? นักบัลเลต์ดาวเด่นของโรงละครเราน่ะ

Escoffier:รู้จักสิ ตอนเดินผ่านฉันเห็นโปสเตอร์แล้วล่ะ สัตว์ที่อยู่บนนั้นเรียกว่าหงส์หิมะใช่มั้ย? สวยดีนะ

Vodyanitsa:ใช่แล้ว ฉันคิดว่า... หงส์หิมะที่เป็นตัวแทนของ Odette ดูคล้ายงานแกะสลักน้ำแข็งที่คุณชอบทำมากเลย ถ้ายังไง คุณพอจะช่วยออกแบบเค้กให้ Odette เป็นพิเศษสักก้อนได้มั้ย?

Vodyanitsa:อีกไม่กี่วัน Odette จะมีการแสดงน่ะ ถ้าหลังแสดงจบเธอได้รับเค้กสวย ๆ สักกล่อง เธอจะต้องดีใจมากแน่ ๆ

Vodyanitsa:อ้อ ฉันรับรองเลยนะ ว่าพวกเราจะตั้งใจลิ้มรสชาติเค้กของคุณ อย่างดีเลยล่ะ... หุหุ จะทำให้คุณได้สัมผัสความรู้สึกของการเป็น "แม่ครัว" อย่างเต็มที่แน่นอน

Escoffier:Savanna ถึงเวลาโชว์ฝีมือของเธอแล้ว

Savanna:แต่ฉันยังศึกษาเค้กสูตรใหม่นั่น ไม่ทะลุปรุโปร่งเลยนะ...

Escoffier:งั้นก็เริ่มซะตั้งแต่ตอนนี้เลย ไปที่ห้องครัว แล้วมาเริ่มงานของแม่ครัวกันเถอะ

Escoffier:ไม่ว่ายังไง ก็ต้องเอาวัตถุดิบกับสูตรอาหารมาให้ได้!

Vodyanitsa:Traveler เพื่อนของเธอ คุณ Escoffier เนี่ย เป็นคนที่แปลกจังเลยนะ

Traveler:ก็เป็น Escoffier นี่นา...

Vodyanitsa:...แต่ว่านะ พวกเขาสามารถเลือกได้เองว่าจะเป็น "หัวหน้าเชฟ" ตอนไหน และจะเป็น "แม่ครัว" เมื่อไหร่

Vodyanitsa:หึ แต่ก็นั่นแหละนะ ใน Snezhnaya ทุกวันนี้... ฉันก็คงเป็นได้แค่ "พรีมาดอนนาของคณะละคร Korolevskiy" อยู่วันยังค่ำ...

Vodyanitsa:ถ้าฉันไม่ได้อยู่ในฐานะนี้ จะมีสักกี่คนกันเชียว ที่ยังอยากจะจดจำเสียงเพลงของฉันเอาไว้?

This conversation is truncated; open the full page to continue.

18

รอให้ถึงวันถัดไป

Open step page →
19

ดูสมุดบันทึก

Open step page →
20

ไปยังโรงละคร Korolevskiy

Open step page →
Conversation 1 · 67 linesOpen full page →

Odette:...ช่วงนี้รู้สึกไม่ค่อยดีเหรอ?

Vodyanitsa:เปล่านี่ ทำไมถึงคิดงั้นล่ะ?

Odette:ก็ 5 วันมานี้ เธอไม่ได้โผล่มาข้างหลังฉันเหมือนผี แล้วถามว่าทำไมถึงไม่ไปฟังเธอร้องเพลงเลยน่ะสิ

Odette:เธอได้ยินเสียงพวกนั้นอีกแล้วใช่มั้ยล่ะ

Vodyanitsa:ก็เป็นแบบนี้บ่อย ๆ แหละ แค่หูแว่วไปเอง พวกหล่อนไม่ได้มีอยู่จริงสักหน่อย

Odette:...ยังไงก็เถอะ ฉันจะคอยจับตาดูเธอไว้ก็แล้วกัน Vodyanitsa

Vodyanitsa:ดีเลย ฉันจะได้โฟกัสกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเวทีได้เต็มที่

Paimon:Vodyanitsa เธออยู่ที่โรงละครจริงด้วย! ฟู่... เหนื่อยชะมัดเลย... เอ๊ะ Odette ก็อยู่ด้วยเหรอ

Paimon:นี่เธอกำลัง... เตรียมตัวแสดงอยู่เหรอ?

Vodyanitsa:อื้ม ก็การแสดงที่เคยบอกพวกเธอไว้คราวก่อนนั่นแหละ แต่การแสดงรอบนี้จะพิเศษหน่อย ตรงที่ไม่ได้เปิดให้คนนอกเข้าชมทั้งหมดน่ะ

Odette:เหมือนครั้งก่อน ๆ สินะ เฉพาะคนที่มีตั๋วเขียนมือของเธอเท่านั้น ถึงจะเข้าชมได้ ถูกมั้ย?

Vodyanitsa:ใช่ น่าเสียดายนะ ที่คนที่มาร่วมชมการแสดงรอบนี้มีน้อยลงทุกที

Vodyanitsa:หึ พวกคนที่ถือตั๋วเข้ามา แล้วหวังจะใช้เป็นเครื่องมือต่อรองน่ะ คิดว่าจะซ่อนความในใจของตัวเอง ไว้ใต้เสียงเพลงได้งั้นสิ

Vodyanitsa:น่าเสียดายนะ ที่หูของฉันมันดีมาก แผนการร้ายในใจพวกนั้น หรือแม้แต่เสียงเงิน Mora ดังกรุ๊งกริ๊งอยู่ในกระเป๋า ฉันก็ได้ยินหมดแหละ

Vodyanitsa:ในเมื่อพวกเขาไม่ได้อยากฟังฉันร้องเพลง แล้วจะถ่อมาทำไมกันล่ะ?

Odette:หลังจากนั้น Vodyanitsa ก็จะประกาศให้ตั๋วเขียนมือบางใบเป็นโมฆะ แล้วถ้าคนพวกนั้นล้ำเส้นจนเกินไป พวกเราก็จะลงประกาศในหนังสือพิมพ์ด้วย

Vodyanitsa:ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ปล่อยพวกเขาไปเถอะ ตั๋วที่ฉันเขียนขึ้นมาเอง ฉันจะจัดการยังไงก็สิทธิ์ของฉัน

Vodyanitsa:ฉันมอบเสียงเพลงให้พวกเขา แต่พวกเขากลับเห็นมันเป็นของไร้ค่า ในเมื่อหยามกันขนาดนี้ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าพวกเขาเหมือนกัน

Paimon:หวา... แล้วคนพวกนั้นจะไม่มาป่วนที่โรงละครเอาเหรอ?

Odette:พวกเขาไม่กล้าขนาดนั้นหรอก

Vodyanitsa:ใช่แล้วล่ะ อีกอย่าง เพลงที่ฉันร้องก็ไม่ได้ร้องเพื่อตัวเองเท่านั้นนะ แต่ร้องเพื่ออิมป์น้ำทุกตน ที่เคยเปล่งเสียงร้องอยู่ที่นี่ต่างหาก

Vodyanitsa:ตอนนี้ที่นี่เหลือแค่ฉันคนเดียวแล้ว คนที่จะรักษาเสียงเพลงพวกนี้เอาไว้ได้ ก็มีแค่ฉัน

Vodyanitsa:...ขอโทษทีนะ ฉันต้องกลับไปเตรียมตัวที่หลังเวทีสักหน่อย คงต้องขอตัวก่อนแล้วล่ะ

Vodyanitsa:Odette เธอช่วยรับรอง Traveler กับ Paimon ให้ฉันทีได้มั้ย?

Odette:เดี๋ยวฉันดูแลพวกเขาเอง

Paimon:Odette ช่วงนี้ Vodyanitsa ไปเจอเรื่องกวนใจอะไรมารึเปล่า? เธอดูเหนื่อย ๆ นะ...

Odette:อาจจะเป็นเพราะว่า ช่วงนี้พวกอิมป์น้ำในโรงละคร เริ่มกระวนกระวายกันอีกแล้วล่ะมั้ง

Odette:สำหรับพวกเราแล้ว อิมป์น้ำพวกนั้นไม่มีอยู่จริงหรอก แต่สำหรับ Vodyanitsa เสียงของพวกหล่อน... ยังคงวนเวียนอยู่ในหูไม่ยอมไปไหน

Odette:เพราะยังไงซะ เธอก็จดจำโน้ตเพลงทุกเพลง ที่เหล่าอิมป์น้ำผู้เคยขึ้นแสดงบนเวทีนี้ทิ้งเอาไว้ได้จนขึ้นใจ แถมพอผ่านไประยะหนึ่ง เธอก็จะขึ้นเวทีเพื่อร้องบทเพลงของพวกหล่อน ครั้งแล้วครั้งเล่า

Odette:ไม่ว่าจะเป็นเพลงสรรเสริญที่แสนรื่นเริง เพลงไว้อาลัยที่แสนเศร้า หรือเพลงสดุดีวีรชนที่ฮึกเหิม... เธอก็จดจำมันไว้ในใจได้ทั้งหมด

Odette:ฉันเคยถามเหตุผลกับเธอนะ เธอตอบแค่ว่า...

Vodyanitsa:"นอกจากการร้องเพลงให้พวกหล่อน... ให้เหล่าวิญญาณที่ล่วงลับไปแล้ว ฉันยังจะทำอะไรได้อีกล่ะ?"

Vodyanitsa:"ฉันเป็นทั้งผู้ขับร้อง และผู้รับฟัง มีแค่วิธีนี้เท่านั้น... ที่จะทำให้เสียงเพลงของพวกหล่อนไม่ตายจากไปตลอดกาล"

Odette:เพราะงั้น ในทุกช่วงเวลาหนึ่ง เธอจะจัดรอบการแสดงพิเศษขึ้นมา เพื่อร้องเพลงที่เหล่าอิมป์น้ำทิ้งไว้ทีละเพลงโดยเฉพาะ

Odette:...ถ้าให้ใช้คำพูดของเธอเอง บทเพลงพวกนั้นมันเก่าเกินไป จนแทบไม่มีใครอยากจะฟังแล้ว... แต่เพลงพวกนี้ ก็เป็นผลงานที่พวกอิมป์น้ำแต่งขึ้นมากับมือ

Odette:เธอหวังว่าจะมีคนมารับฟังเพลงพวกนี้ และรับฟังเสียงในใจของเหล่าอิมป์น้ำ ที่เคยทุ่มเทแรงกายแรงใจในที่แห่งนี้ แต่สุดท้ายต้องจากไปอย่างโศกเศร้า

Odette:ในตอนแรก พวกเราคิดว่าการแสดงแบบนี้ คงมีคนอยากดูเหมือนกัน ก็เลยพยายามปั้นนักร้องคนอื่น ๆ ในโรงละครที่ฝีมือพอตัว ให้มาร้องเพลงพวกนั้น

Odette:...แต่ปรากฏว่า ตั๋วขายไม่ค่อยออกน่ะสิ เพลงที่ไม่มีใครรู้จัก บวกกับนักร้องที่ยังไม่โด่งดัง จะเอาอะไรไปสู้พวกเพลงฮิตใหม่ ๆ ได้ล่ะ ดึงดูดคนดูไม่ได้เลยสักนิด

Odette:สุดท้าย Vodyanitsa เลยตัดสินใจใช้ชื่อเสียงของตัวเองช่วยเรียกคนดู แต่ว่า...

Paimon:มิน่าล่ะ Vodyanitsa ถึงได้... ไม่ชอบเอามาก ๆ เวลาที่มีคนมาดูโชว์แท้ ๆ แต่กลับไม่สนเลยสักนิดว่าเธอร้องเพลงอะไร...

Paimon:พวกคนที่ได้ตั๋วเขียนมือไป น่าจะเป็นคนที่ Vodyanitsa คิดว่าเชื่อใจได้ แล้วก็พร้อมจะฟังเธอร้องเพลงสินะ แต่แล้ว...

Odette:...ฉันไม่อยากคาดเดาความรู้สึกนึกคิดของ Vodyanitsa ไปเองหรอกนะ แต่เธอเองก็เป็นหนึ่งในอิมป์น้ำ บางที...

Odette:...

Odette:เฮ้อ... ใช่ บางทีเธออาจจะกำลังคิดว่า ถ้าตัวเองไม่ได้เป็นนักร้องโซปราโนหลัก ไม่ได้เป็นพรีมาดอนนาของโรงละคร และไม่ได้เป็น Vodyanitsa ที่ทุกคนคอยเชิดชูอีกต่อไป

Odette:เสียงเพลงของเธอ จะค่อย ๆ ถูกผู้คนลืมเลือน และทอดทิ้งไปเหมือนกับอิมป์น้ำตนอื่น ๆ... ทำได้เพียงดังก้องกังวาน อยู่บนยอดโดมอย่างโดดเดี่ยวรึเปล่า

Odette:เธออาจจะร้องเพลงเพื่ออิมป์น้ำตนอื่น ๆ ได้ แต่หลังจากนั้นล่ะ ใครกันที่จะเป็นคนจดจำเสียงเพลงของเธอ?

Paimon:อย่างนี้นี่เอง... มิน่าล่ะ จู่ ๆ Vodyanitsa ถึงได้ดูเศร้าขนาดนั้น...

Odette:...งั้นเหรอ? ได้สิ ถ้าต้องการให้ฉันช่วยอะไร ก็มาหาฉันที่โรงละครได้ตลอดเลยนะ

Paimon:รับทราบ! ฮี่ ๆ Odette เนี่ยเป็นห่วง Vodyanitsa เหมือนกันนี่นา ที่พูดมาเมื่อกี้น่ะ วิเคราะห์ได้เฉียบขาดแถมตรงประเด็นเป๊ะเลย

Odette:...ฉันไม่ได้วิเคราะห์อะไรหรอก นั่นเธอละเมอออกมา ตอนที่เธอเผลองีบหลับในห้องพักของโรงละครน่ะ

Traveler:ละ...ละเมอเหรอ?

Odette:เมื่อกี้ฉันเองก็เหมือนจะเผลอหลับไปเหมือนกัน ตอนนี้ต้องไปช่วยเก็บกวาดหลังเวทีแล้วล่ะ ไว้เจอกันนะ Traveler แล้วก็ Paimon

Paimon:เอ๊ะ? หืม? อะไรนะ เดี๋ยวก่อนสิ! เฮ้ Odette!!

21

รอให้ถึงวันถัดไป

Open step page →
22

ดูสมุดบันทึก

Open step page →
23

ได้รับ "ของขวัญ" สุดพิเศษ

Open step page →
Conversation 1 · 28 linesOpen full page →

Ineffa:สวัสดี Traveler Paimon ฉันได้รับการติดต่อแล้ว ของที่คุณต้องการ ฉันนำมาให้แล้ว

Ineffa:ก่อนหน้านี้ Traveler ส่งจดหมายมาที่เวิร์กชอป เพื่อถาม Aino ถึงวิธีสร้างอุปกรณ์บันทึกเสียงขนาดเล็ก ซึ่งจะดีมากหากสามารถติดไว้ตรงหน้าอกได้

Aino:เครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กเหรอ? Traveler จะเอาไปทำอะไรเนี่ย... ช่างเถอะ เขาอุตส่าห์รับปากในจดหมายแล้วนี่นาว่าจะให้ Ineffa เอาไอศกรีมที่อร่อยที่สุดกลับมาให้น่ะ

Aino:หึหึหึ คอยดูฝีมือฉันได้เลย! เอ๊ะ... พยายามอย่าตกแต่งให้ซับซ้อนเกินไปงั้นเหรอ? เอาเถอะ งั้นจะทำแบบธรรมดา ๆ หน่อยก็แล้วกัน...

Paimon:เห นี่เธอส่งจดหมายไปตอนไหนเนี่ย ฉันไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย

Paimon:ฮึ่ย! เธอนี่นะ! ทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ อีกแล้ว!

Ineffa:พอดีเลย ฉันกำลังเตรียมตัวมาที่ Snezhnograd เพื่อตามหาร่องรอยของ Jahoda อยู่พอดี เลยแวะเอาของที่ Traveler ต้องการติดมือมาด้วย

Traveler:ฉันบังเอิญเจอ Jahoda พอดีเลย...

เล่าเรื่องของ Jahoda ให้ Ineffa ฟัง...

Ineffa:...ฉันประเมินว่า Jahoda อาจจะกำลังพาตัวเองไปตกอยู่ในอันตราย หลังจากรายงานเรื่องนี้ให้ Aino ทราบแล้ว ฉันจะรีบไปสมทบกับ Jahoda ให้เร็วที่สุด

Ineffa:ขอบคุณมาก Traveler, Paimon

Ineffa:งั้นโปรดรับ "เป็ดบันทึกเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ" เครื่องนี้ไว้ด้วย แต่เพราะขนาดของมันเล็กมาก ความจุในการบันทึกเสียงเลยค่อนข้างน้อย จำเป็นต้องคอยเปลี่ยนอะไหล่เป็นประจำ

Aino:ก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรนักหรอก! อืม... เปลี่ยนหนึ่งครั้งแลกไอศกรีมหนึ่งถ้วยก็แล้วกัน!

Paimon:เรื่องนี้ก็คิดค่าแรงเป็นไอศกรีมด้วยเหรอเนี่ย... แต่ Ineffa ทำไมจู่ ๆ เธอถึงอนุญาตให้ Aino กินไอศกรีมเยอะขนาดนั้นล่ะ?

Ineffa:ฉันไม่ได้อนุญาต ฉันจะเอาไอศกรีมไปแช่แข็งเก็บไว้ แล้วค่อย ๆ แบ่งให้ Aino กินตามแผนการบริโภคน้ำตาลที่วางไว้แต่เดิม

Paimon:สมกับเป็น Ineffa จริง ๆ...

Vodyanitsa:(นั่นมัน... เพื่อนของ Traveler งั้นเหรอ? จริงสิ Traveler มีเพื่อนเยอะแยะเลยนี่นา...)

Vodyanitsa:(แต่ว่า ร่างกายของเด็กผู้หญิงคนนั้น เป็นเครื่องจักรงั้นเหรอเนี่ย... อืม หวังว่าเธอจะทนความหนาวเย็นของ Snezhnaya ได้นะ)

Yevlena:คุณ Vodyanitsa ของที่สั่งทำไว้ก่อนหน้านี้ ถูกส่งไปที่โรงละครหมดแล้ว คุณยังต้องการอะไรเพิ่มอีกมั้ย?

Vodyanitsa:...อ๊ะ ไม่แล้วล่ะ ฉันไม่ต้องการอะไรแล้ว ขอบใจมากนะ Yevlena

Yevlena:เกรงใจเกินไปแล้วล่ะ ขอให้การแสดงราบรื่นนะ คุณ Vodyanitsa

Vodyanitsa:ธุรกิจของคุณเองก็เหมือนกันนะ

Vodyanitsa:(คนอย่าง Traveler คงไม่มานั่งกังวลหรอก ว่าจะไม่มีใครร้องเพลงสรรเสริญ... ไม่สิ เขาคงไม่เก็บเรื่องนี้มาคิดให้รกสมองด้วยซ้ำ)

Vodyanitsa:(เพราะต่อให้ถูกพรากชื่อเสียงเกียรติยศไปจนหมด จิตใจของเขาก็ยังเปล่งประกายเจิดจ้าอยู่ดี)

Conversation 2 · 30 linesOpen full page →

Ineffa:สวัสดี Traveler Paimon ฉันได้รับการติดต่อแล้ว ของที่คุณต้องการ ฉันนำมาให้แล้ว

Ineffa:ก่อนหน้านี้ Traveler ส่งจดหมายมาที่เวิร์กชอป เพื่อถาม Aino ถึงวิธีสร้างอุปกรณ์บันทึกเสียงขนาดเล็ก ซึ่งจะดีมากหากสามารถติดไว้ตรงหน้าอกได้

Aino:เครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กเหรอ? Traveler จะเอาไปทำอะไรเนี่ย... ช่างเถอะ เขาอุตส่าห์รับปากในจดหมายแล้วนี่นาว่าจะให้ Ineffa เอาไอศกรีมที่อร่อยที่สุดกลับมาให้น่ะ

Aino:หึหึหึ คอยดูฝีมือฉันได้เลย! เอ๊ะ... พยายามอย่าตกแต่งให้ซับซ้อนเกินไปงั้นเหรอ? เอาเถอะ งั้นจะทำแบบธรรมดา ๆ หน่อยก็แล้วกัน...

Paimon:เห นี่เธอส่งจดหมายไปตอนไหนเนี่ย ฉันไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย

Paimon:ฮึ่ย! เธอนี่นะ! ทำอะไรลับ ๆ ล่อ ๆ อีกแล้ว!

Ineffa:พอดีเลย ฉันกำลังเตรียมตัวมาที่ Snezhnograd เพื่อตามหาร่องรอยของ Jahoda อยู่พอดี เลยแวะเอาของที่ Traveler ต้องการติดมือมาด้วย

Paimon:เอ๋? ทำไมจู่ ๆ ถึงต้องมาตามหา Jahoda ที่ Snezhnaya ด้วยล่ะ... ไม่สิ ๆ Jahoda ก็มาที่ Snezhnaya ด้วยเหรอเนี่ย?

Ineffa:Jahoda ไม่ได้แอบมากินขนมที่เวิร์กชอปหลายวันติด Aino เป็นห่วงมาก เลยไปสอบถามคุณ Nefer

Ineffa:ตามที่คุณ Nefer บอก Jahoda กำลังจัดการคำขอที่เกี่ยวกับ "แก๊งตะขอสมุทร" อยู่ที่ Snezhnograd ฉันเลยมาที่นี่เพื่อยืนยันความปลอดภัยของ Jahoda

Ineffa:ขอบคุณมาก Traveler, Paimon

Ineffa:งั้นโปรดรับ "เป็ดบันทึกเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ" เครื่องนี้ไว้ด้วย แต่เพราะขนาดของมันเล็กมาก ความจุในการบันทึกเสียงเลยค่อนข้างน้อย จำเป็นต้องคอยเปลี่ยนอะไหล่เป็นประจำ

Aino:ก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไรนักหรอก! อืม... เปลี่ยนหนึ่งครั้งแลกไอศกรีมหนึ่งถ้วยก็แล้วกัน!

Paimon:เรื่องนี้ก็คิดค่าแรงเป็นไอศกรีมด้วยเหรอเนี่ย... แต่ Ineffa ทำไมจู่ ๆ เธอถึงอนุญาตให้ Aino กินไอศกรีมเยอะขนาดนั้นล่ะ?

Ineffa:ฉันไม่ได้อนุญาต ฉันจะเอาไอศกรีมไปแช่แข็งเก็บไว้ แล้วค่อย ๆ แบ่งให้ Aino กินตามแผนการบริโภคน้ำตาลที่วางไว้แต่เดิม

Paimon:สมกับเป็น Ineffa จริง ๆ...

Vodyanitsa:(นั่นมัน... เพื่อนของ Traveler งั้นเหรอ? จริงสิ Traveler มีเพื่อนเยอะแยะเลยนี่นา...)

Vodyanitsa:(แต่ว่า ร่างกายของเด็กผู้หญิงคนนั้น เป็นเครื่องจักรงั้นเหรอเนี่ย... อืม หวังว่าเธอจะทนความหนาวเย็นของ Snezhnaya ได้นะ)

Yevlena:คุณ Vodyanitsa ของที่สั่งทำไว้ก่อนหน้านี้ ถูกส่งไปที่โรงละครหมดแล้ว คุณยังต้องการอะไรเพิ่มอีกมั้ย?

Vodyanitsa:...อ๊ะ ไม่แล้วล่ะ ฉันไม่ต้องการอะไรแล้ว ขอบใจมากนะ Yevlena

Yevlena:เกรงใจเกินไปแล้วล่ะ ขอให้การแสดงราบรื่นนะ คุณ Vodyanitsa

Vodyanitsa:ธุรกิจของคุณเองก็เหมือนกันนะ

Vodyanitsa:(คนอย่าง Traveler คงไม่มานั่งกังวลหรอก ว่าจะไม่มีใครร้องเพลงสรรเสริญ... ไม่สิ เขาคงไม่เก็บเรื่องนี้มาคิดให้รกสมองด้วยซ้ำ)

Vodyanitsa:(เพราะต่อให้ถูกพรากชื่อเสียงเกียรติยศไปจนหมด จิตใจของเขาก็ยังเปล่งประกายเจิดจ้าอยู่ดี)

24

กลับไปเถอะ...

Open step page →
Conversation 1 · 20 linesOpen full page →

Scheffield:นั่นมัน... Vodyanitsa นี่?! โอ้ องค์ราชินี ฉันไม่น่าดื่มหนักขนาดนี้เลย... ไม่งั้นป่านนี้คงได้ลายเซ็นมาแล้ว...

Avreliya:สวัสดีคุณ Vodyanitsa เอ่อ เชิญคุณไปทางด้านนู้นดีกว่า ไม่อย่างนั้น เดี๋ยวคงมีคนมาดักรอขอลายเซ็นกันเพียบแน่เลย

Vodyanitsa:ขอบใจนะ Avreliya การแสดงรอบหน้าของฉัน คุณจะมาดูด้วยมั้ย?

Avreliya:อ๊ะ ฮ่าฮ่า... ฉันอยากไปอยู่แล้วล่ะ ถ้าเกิดว่าลางานได้ แล้วก็เจ้า Rozh ไม่หนีไปป่วนที่ไหนอีก ฉันจะรู้สึกเป็นเกียรติมากที่ได้ไปดู

Vodyanitsa:(...เป็นเกียรติงั้นเหรอ ถ้าฉันไม่ได้เป็นพรีมาดอนนาอีกต่อไปแล้ว... หรือกระทั่งไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของคณะละคร แต่เป็นแค่...)

Vodyanitsa:(...หึ อิมป์น้ำที่เอาแต่หมกตัวอยู่ใน Snezhnograd ไม่ยอมไปไหน ถึงตอนนั้น เสียงเพลงของฉันจะยังมีใครอยากฟังอยู่อีกมั้ยนะ?)

Arkady & Taisia:สวัสดี ท่านพรีมาดอนนา!

Vodyanitsa:การแสดงรอบหน้าถึงคิวพวกเธอขึ้นเวทีแล้วนะ ตอนนี้ก็พักผ่อนให้สบายกันก่อนเถอะ

Vodyanitsa:อา... ฉันไม่เอาไปบอกคุณ Odette หรอก โอเคมั้ย?

Arkady & Taisia:รับทราบ! ขอบคุณนะ!

Vodyanitsa:(นี่ฉันจะถูกลืมเลือนไป เหมือนกับพวกอิมป์น้ำที่ไม่ได้ขึ้นเวที หรือไม่ได้ร้องเพลงมานานแล้วรึเปล่านะ?)

Vodyanitsa:(เสียงร้องของฉัน... ก็คงจะสะท้อนก้องอย่างอ้างว้าง อยู่บนยอดโดมของโรงละครพร้อมกับพวกเขา จนกว่ามันจะค่อย ๆ เลือนหายไป และไม่มีเสียงอะไรอีกเลย)

Burnaya:...คุณ Vodyanitsa? เธอกำลังเตรียมตัวขึ้นแสดงอยู่รึเปล่านะ?

Agarova:ถ้าฉันได้ตั๋วเขียนมือมาสักใบก็คงจะดี...

Burnaya:เลิกฝันเถอะน่า ตั๋วเขียนมือของคุณ Vodyanitsa น่ะเป็นถึง...

Agarova:ใบเบิกทางสู่สังคมชั้นสูงใช่มั้ยล่ะ? เฮ้อ ขนาดในตลาดมืดก็ยังหาซื้อไม่ได้เลย...

Burnaya:ถ้ามีก็ดีสิ ได้ยินมาว่ามีคนใหญ่คนโตมาที่โรงละครบ่อย ๆ ด้วยนะ

Burnaya:ขอแค่ได้เข้าไปคุยกับพวกเขาสักหน่อย จะได้ฟังเพลงรึเปล่าก็ไม่สำคัญหรอก...

Vodyanitsa:(เอาแต่ประจบประแจง แก่งแย่งชิงดีชิงเด่น... ในหัวคงมีแต่เสียง Mora ดังกรุ๊งกริ๊งสินะ...)

Vodyanitsa:(ถ้าเสียงร้องของอิมป์น้ำ ถูกมองว่าเป็นแค่เครื่องมือต่อรองละก็... สู้ปล่อยให้มันสูญสลายไปเลยซะยังจะดีกว่า)

25

กลับไปเถอะ...

Open step page →
Conversation 1 · 68 linesOpen full page →

Vodyanitsa:...เฮ้อ ตอบจดหมายธุรกิจพวกนี้เสร็จแล้วก็พักดีกว่า วันแสดงก็ใกล้เข้ามาทุกทีแล้วด้วย

Vodyanitsa:คำเชิญร่วมงานเลี้ยงค็อกเทลเหรอ? เอาสิ แต่ก่อนไปฉันคงต้องกินให้อิ่มก่อน ไม่งั้นได้หิวจนเป็นลมแน่

Vodyanitsa:...ทั้งงานเลี้ยง งานนิทรรศการ งานเสวนา... งานนู้น งานนี้...

Vodyanitsa:มีแต่ความเสแสร้งและว่างเปล่า

Vodyanitsa:...ดูเหมือนว่าวันนี้ จะไม่มีจดหมายจากผู้ชมส่งมาเลยนะ

Vodyanitsa:เหล่าพี่สาวที่อยู่ไกลแสนไกล พวกพี่หายไปไหนกันหมด?

Vodyanitsa:ฉันฝึกร้องเพลงทุกเพลงจนคล่องหมดแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังไม่ได้รับจดหมายที่พวกพี่ส่งมาให้เลย

Vodyanitsa:ที่ที่พวกพี่อยู่ จะต้องมีอิมป์น้ำไม่น้อยเลย ที่ยินดีรับฟังเสียงร้องของอิมป์น้ำอีกตนด้วยความบริสุทธิ์ใจ

Vodyanitsa:ไม่ใช่เพื่อเอาไปเป็นเครื่องมือต่อรอง ไม่ใช่เพื่อสนองความทะเยอทะยาน แล้วก็ไม่ใช่เพื่อเอาเสียงร้องไปปูทาง สู่ความหรูหราอู้ฟู่ให้ตัวเอง...

Vodyanitsa:หึ คิดไปก็เท่านั้น... Snezhnaya หนาวจะตาย เก็บคำพูดไว้ในใจยังจะอุ่นกว่าอีก ขืนพูดออกไปก็กลายเป็นน้ำแข็ง แล้วร่วงแตกลงบนพื้นอยู่ดี

Vodyanitsa:...เปิดหน้าต่างรับลมหน่อยดีกว่า

Vodyanitsa:(...มีคนมาเคาะประตู ป่านนี้แล้ว ใครกันนะ? แต่เสียงฝีเท้าดูคุ้น ๆ จัง...)

Vodyanitsa:เข้ามาได้เลย คุณ...

Paimon:สวัสดี! Vodyanitsa!

Vodyanitsa:เอ๋?

Vodyanitsa:Pai...Paimon? Traveler? ทำไมจู่ ๆ พวกเธอถึง...

Paimon:ฮี่ ๆ ตกใจล่ะสิ? คราวก่อน Vodyanitsa ทำให้พวกเราตกใจ คราวนี้พวกเราเลยมาเอาคืนไงล่ะ!

Paimon:ใช่ ๆ เมื่อกี้พวกเราก็เห็น Vodyanitsa นะ ตอนแรกกะจะเลี้ยงของอร่อย ๆ แล้วก็แนะนำ Ineffa ให้เธอรู้จักซะหน่อย

Paimon:แต่ว่า พวกเราเห็นเธอคุยกับคนนู้นคนนี้ตลอดทาง เลยคิดว่าเธอคงมีธุระต้องจัดการ ก็เลยไม่ได้เข้าไปกวนน่ะ

Paimon:แต่ Traveler บอกว่า การต้อนรับคนเยอะขนาดนั้น จะต้องเหนื่อยแล้วก็หิวมากแน่ ๆ พวกเราก็เลยไปหาซื้อของอร่อย ๆ มาให้เธอไงล่ะ

Vodyanitsa:อ๋า... อย่างนี้นี่เอง ดีเลย ฉัน... ฉันจะไปจัดโต๊ะแป๊บนึง! รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวเดียวก็เสร็จ

Paimon:โห... Vodyanitsa เธอกินเก่งจริง ๆ ด้วยนะเนี่ย มื้อดึกทั้งโต๊ะ แทบจะโดนเธอเหมาเรียบคนเดียวเลย...

Vodyanitsa:ใช่ กินอิ่มแล้วถึงจะมีแรงไปร้องเพลงไง ขอบใจสำหรับมื้อดึกของพวกเธอนะ ว่าแต่ พวกเธอรู้ได้ยังไงว่าฉันพักอยู่ที่นี่?

Paimon:แหะ ๆ ฉันก็บินหาเอาน่ะสิ สีผมของ Vodyanitsa สวยมาก มองแว้บเดียวจากนอกหน้าต่างก็รู้ตำแหน่งของเธอแล้ว

Vodyanitsa:ของขวัญเหรอ? นี่มัน...

Paimon:นี่เป็นของที่ Traveler สั่งทำพิเศษกับเพื่อนคนนึงเลยนะ เรียกว่า...

Traveler:"เป็ดบันทึกเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ"!

Vodyanitsa:...ทั้ง ๆ ที่หน้าตามันเหมือนกับอันที่ห้อยคอฉันอยู่เป๊ะ ๆ แถมไม่มีส่วนไหนที่ดูเป็นเป็ดเลยเนี่ยนะ?

Paimon:ฮ่าฮ่าฮ่า... คือว่า เป็นเพราะ Aino ชอบเป็ดเป็นพิเศษน่ะ เขาเลยตั้งชื่อนี้ขึ้นมา ถ้าพวกเราไปเปลี่ยนชื่อตามใจชอบ มีหวัง Aino ได้โกรธเอาแน่ ๆ...

Traveler:วันหลัง ถ้า Vodyanitsa มีเพลงไหนที่อยากร้อง ก็ใช้เจ้านี่บันทึกเสียงไว้ได้นะ

Traveler:ฉันรู้จักผู้กำกับเก่ง ๆ คนนึง แล้วก็มีเพื่อนนักแสดงเก่ง ๆ อีกหลายคนด้วย พวกเขาจะต้องตั้งใจฟังเพลงของเธอแน่นอน... ฉันเองก็เหมือนกัน

Vodyanitsa:หืม? ต่อให้เป็นเพลงที่เก่า หรือล้าสมัยแค่ไหนก็ได้อย่างนั้นเหรอ?

Traveler:"สิ่งที่สำคัญที่สุดในการถ่ายภาพยนตร์ก็คือความจริงใจ ต่อให้มีเทคนิคแพรวพราวแค่ไหน ก็ดึงดูดผู้คนได้ไม่เท่ากับหัวใจที่จริงใจหรอก" เพื่อนผู้กำกับของฉันเขาบอกไว้แบบนี้น่ะ

Traveler:ฉันเชื่อนะว่า เสียงเพลงที่มีค่าพอให้ Vodyanitsa จดจำ จะต้องเป็นเสียงที่จริงใจ และดึงดูดคนฟังได้มากที่สุดแน่ ๆ

Traveler:ถึงฉันจะช่วย Vodyanitsa จำเพลงพวกนั้นไม่ได้ทั้งหมด แต่ฉันจะตั้งใจฟังและจดจำทุก ๆ เพลงที่ Vodyanitsa อยากร้องให้เองนะ

Vodyanitsa:ดูเหมือน Odette จะเล่าอะไรให้เธอฟังไปไม่น้อยเลยนะ

Vodyanitsa:ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นน่า ฉันบอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าฉันคืออิมป์น้ำ เรื่องที่พวกเธอแอบซุบซิบกัน จะรอดพ้นหูฉันไปได้ยังไง

Vodyanitsa:ของขวัญ ฉันขอรับไว้ก็แล้วกัน ไว้คราวหน้าเวลาอยากร้องเพลง ฉันจะใส่มันไว้นะ

Vodyanitsa:แต่ก่อนหน้านั้น เธอเพิ่งพูดว่า... เสียงเพลงที่มีค่าพอให้ฉันจดจำ จะต้องเป็นเสียงที่จริงใจ และดึงดูดคนฟังได้มากที่สุดสินะ

Traveler:ใช่!

Vodyanitsa:อืม ฉันคิดว่า ของขวัญชิ้นนี้ที่เธอให้ฉัน ก็คงให้มาด้วยความจริงใจเหมือนกัน...

Traveler:... ใช่...?

Vodyanitsa:ดีล่ะ เพื่อให้ฉันจดจำของขวัญชิ้นนี้ของเธอได้ขึ้นใจ และเพื่อให้ของขวัญชิ้นนี้มีจุดเริ่มต้นที่จริงใจ...

Vodyanitsa:Traveler มาสิ ใช้มันบันทึกเสียงร้องที่จริงใจที่สุดของเธอเอาไว้หน่อย

Traveler:หา? ฉะ ฉันร้องเพลงไม่เป็นหรอกนะ... Paimon ก่อนหน้านี้เธอเคยร้องเพลง "เกิดใหม่เป็น Onikabuto... จากนั้นก็ชนโลกให้พลิกคว่ำ"! กับ Itto ไม่ใช่เหรอ มาร้องอีกรอบสิ!

Paimon:ฉันเหรอ? ฉะฉะฉะฉันจำเนื้อเพลงไม่ได้แล้ว! อีกอย่าง อย่ามามั่วนะ ก่อนหน้านี้เธอก็เคยร้องเพลงให้ Whopperflower ฟังเหมือนกันนี่!

Vodyanitsa:...เธอเคยร้องเพลงให้ใครฟังนะ? Whopperflower เหรอ?

Traveler:ไม่ใช่นะ ฉันเปล่า... เอ่อ ก็เคยจริง ๆ แหละ แต่มันมีเหตุผลนะ! ฟังฉันก่อน...

Vodyanitsa:ร้องให้ฉันฟังหน่อยสิ

Traveler:เธอรอฉันเตรียมตัวแป๊บนึง...

Vodyanitsa:เดี๋ยวนี้เลย

Traveler:ที่นี่ไม่มี Whopperflower ฉันร้องไม่ออกหรอก...

Vodyanitsa:ป่ะ ไปตามหา Whopperflower กัน

Traveler:จะไปหา Whopperflower เจอได้ง่ายขนาดนั้นได้ยังไงกันเล่า!

Vodyanitsa:ฉันไม่สน วันนี้ฉันต้องได้ฟังเพลงที่เธอร้องให้ Whopperflower ฟังให้ได้

Vodyanitsa:แล้วก็ Paimon ด้วย! ฉันก็จะฟังเธอร้องเพลง "เกิดใหม่เป็น Onikabuto... จากนั้นก็ชนโลกให้พลิกคว่ำ" ด้วย

Vodyanitsa:ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ชื่อเพลงอะไรกันเนี่ย ตลกชะมัด รีบร้องให้ฉันฟังเร็วเข้า! ป่ะ ไปหา Whopperflower กันก่อน!

Traveler:ม่ายยยย!!!

Paimon:ม่ายยยย!!!

26

รอให้ถึงวันถัดไป

Open step page →
27

ดูสมุดบันทึก

Open step page →
28

ไปยังโรงละคร Korolevskiy เพื่อชมการแสดง

Open step page →
Conversation 1 · 17 linesOpen full page →

Paimon:อูยย... โชคดีนะที่ไม่เป็นหวัด เธอเป็นไงบ้าง... Traveler...

Paimon:ไหนขอแตะหน้าผากหน่อย... ดูเหมือนจะยังโอเคอยู่นะ หรือว่ายาที่ Vodyanitsa ยัดใส่มือเราเมื่อวานจะออกฤทธิ์แล้ว?

Paimon:ทำไมเธอถึงมียาขับความหนาวเย็นโดยเฉพาะด้วยล่ะ เธอเป็นอิมป์น้ำไม่ใช่เหรอ? อิมป์น้ำก็ต้องขับความหนาวด้วยเหรอเนี่ย?

Odette:วางใจเถอะ ยานั่นน่ะได้ผลดีมากเลยนะ

Paimon:ฮ่าฮ่าฮ่า... คนที่โดนลากออกไปเล่นกลางดึกโผล่มาแล้วสิ...

Odette:ไม่ใช่ฉันนะ Alyosha ต่างหาก ฉันทนหนาวเก่งน่ะ ไม่ต้องกินยาพวกนั้นหรอก

Paimon:...พวกเธอไปเจออะไรกันมาเนี่ย... แต่ว่าก็ว่าเถอะ Odette เธอมาดู Vodyanitsa ร้องเพลงเหรอ?

Paimon:แล้วก็ การแสดงรอบนี้... มีคนดูอยู่ข้างล่างเวทีแค่ไม่กี่คนจริง ๆ ด้วยแฮะ? นี่คือ "รอบพิเศษเฉพาะตั๋วเขียนมือ" ของ Vodyanitsa อย่างนั้นเหรอ?

Odette:ชื่อนี้ฟังดูดีเลยนะ เดี๋ยวฉันจะเอาไปบอก Vodyanitsa ให้ แต่ก็ไม่เชิงเป็นรอบพิเศษโดยเฉพาะหรอกนะ เพราะยังมีตั๋วสำหรับขายให้คนนอกบ้างนิดหน่อยน่ะ

Odette:ส่วนจะหาซื้อตั๋วพวกนั้นมาได้ยังไง... ถ้าให้ยืมคำพูดของ Vodyanitsa ก็คงเป็น "ก็ต้องดูว่าใครจะงัดไม้เด็ดอะไรออกมาได้ล่ะนะ"

Paimon:ฮิฮิ ขอฉันคิดอีกหน่อยนะ... ชู่ว การแสดงจะเริ่มแล้ว เดี๋ยวพวกเราค่อยคุยกันทีหลังนะ

29

ไปยังโรงละคร Korolevskiy เพื่อชมการแสดง

Open step page →
Conversation 1 · 27 linesOpen full page →

Vodyanitsa:ฟู่วว... รู้สึกว่าการขึ้นแสดงครั้งนี้ อารมณ์จะผ่อนคลายกว่าปกติเยอะเลย เฮ้อ รู้งี้ ฉันไม่เอาเพลงที่แทบทุกคนเคยฟังมาแล้ว มาเป็นเพลงเปิดซะก็ดี

Paimon:ฮี่ฮี่ หรือว่าของขวัญของพวกเราจะได้ผลกันนะ?

Vodyanitsa:แน่นอนอยู่แล้ว อ้อ จริงสิ เครื่องบันทึกเสียงนี่น่าจะบันทึกจนเต็มแล้วล่ะ เอาไปสิ

Vodyanitsa:ก็ฉันความจำดีนี่นา เก็บเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย?

Paimon:อื้อ! เดี๋ยวเราเอากลับไปให้ Aino เปลี่ยนอุปกรณ์บันทึกเสียงให้ใหม่ แล้วจะเอามาคืนเธอนะ

Vodyanitsa:ต้องเอามาคืนจริง ๆ นะ เพราะเพลงที่บันทึกไว้ข้างใน บางเพลงเป็นเพลงลับที่ไม่เคยเปิดเผยที่ไหนมาก่อน ฮิฮิ เมื่อคืนฉันอุตส่าห์อดหลับอดนอนอัดเพลงลงไปตั้งเยอะแน่ะ

Vodyanitsa:เจ้า "เป็ดบันทึกเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ" นี่ ตอนนี้ถือว่าเป็น "เป็ดวี๊ดบึ้มเปรี๊ยะปร๊ะ" ไปแล้วนะ ถ้าไม่ระวัง มันอาจจะระเบิดตู้มเลยก็ได้

Vodyanitsa:ถ้าเกิดเพลงข้างในหลุดออกไปละก็ บางทีพวกเธออาจจะ...

Vodyanitsa:อ้าว ไม่อยากได้แล้วเหรอ? ทั้ง ๆ ที่เมื่อวาน Paimon อุตส่าห์ร้องเพลง "เกิดใหม่เป็น Onikabuto... จากนั้นก็ชนโลกให้พลิกคว่ำ" ซะเพราะพริ้งขนาดนั้น แถมฉันก็ยังอัดเก็บไว้ด้วยนะ

Paimon:ฉะฉะฉะฉะฉันเปล่าสักหน่อย!!

Vodyanitsa:เฮ้อ ข้างในยังมีเพลง Whopperflower ของ Traveler อัดไว้ด้วยนะ ถ้าพวกเธอไม่อยากได้ งั้นฉันคงต้องเอาเพลงข้างในปล่อยออกสู่สาธารณะแล้วล่ะ

Vodyanitsa:ใช่แล้วล่ะ ก็ Traveler ผู้โด่งดังรับปากกับฉันแล้วนี่นา ว่าเขาจะตั้งใจฟังและจดจำทุกเพลงที่ฉันอยากร้อง...

Vodyanitsa:ฉันกับพวกอิมป์น้ำในโรงละคร ยังมีเพลงที่อยากร้องอีกเยอะเลย วันหลังพวกเธอก็แวะมาดูการแสดงบ่อย ๆ นะ

Vodyanitsa:อ้อ ตั๋วเขียนมือใบนั้นน่ะ ให้พวกเธอใช้ได้ตลอดชีพเลยนะ

Vodyanitsa:ต่อไปก็... คนที่อยู่หลังเวทีน่ะ! เปิดเครื่องขยายเสียงหน่อย ฉันจะเปิดเพลงของ Paimon แล้ว!

Paimon:ห้าม! เปิด! นะ!!

Vodyanitsa:ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เปิดของเธอเสร็จเดี๋ยวฉันจะเปิดของ Traveler ต่อเลย ดีใจซะเถอะน่า มีตั้งกี่คนที่อยากจะมาร้องเพลงบนเวทีนี้แล้วไม่มีโอกาสน่ะ!

Paimon:ฉันจะตั้งฉายาให้เธอ! เอาให้เห่ยที่สุดไปเลย!

Paimon:...ไม่สิ จะตั้งว่านักร้องข้างถนนก็ไม่ได้อีก ฮึ่ยยย คอยดูเถอะ ฉันจะคิดฉายาเห่ย ๆ ให้ได้เลย!

30

ดูสถานการณ์โดยรอบ...

Open step page →
Conversation 1 · 6 linesOpen full page →

Escoffier:...Savanna เธอใช้ทิชชู่หมดไปสามห่อแล้วนะ สรุปว่าเธอทำอะไรอยู่เนี่ย?

Savanna:ขอโทษนะหัวหน้าเชฟ! ฉันแค่รู้สึก ซาบซึ้ง ฮือ...

Savanna:ฉันขอทำเค้กให้คุณ Vodyanitsa สักชิ้นด้วยได้มั้ย? ฮือออ...

Escoffier:ได้สิ แต่เธอช่วยเลิกเอาเสื้อฉันไปเช็ดน้ำตาสักทีได้มั้ย!

Savanna:ฮืออ... หัวหน้าเชฟ...

Escoffier:ยัย... บ๊องเอ๊ย...

Conversation 2 · 8 linesOpen full page →

Aino:Ineffa อัดเสียงที่พี่ Vodyanitsa ร้องไม่ได้จริง ๆ เหรอ?

Aino:พี่ Nefer จะต้องชอบแน่ ๆ พี่ Lauma ก็เหมือนกัน แล้วก็ลุง Varka ด้วย!

Ineffa:ขณะรับชมการแสดงในโรงละคร ห้ามเปิดอุปกรณ์บันทึกเสียงใด ๆ Aino นี่คือกฎ

Aino:ก็ได้... งั้นหลังจากนี้เรามาฟังกันบ่อย ๆ ได้มั้ย? เมื่อคืนพี่ Vodyanitsa ให้ตั๋วเขียนมือเธอมาใบหนึ่งไม่ใช่เหรอ? เห็นบอกว่าเราสองคนใช้ด้วยกันได้นี่นา

Ineffa:ใช่ เมื่อวานคุณ Vodyanitsa แวะมาที่ที่พักของฉัน แล้วก็มอบตั๋วเขียนมือใบนี้ให้ แถมยังบอกให้ฉันชวนคุณมาดูการแสดงด้วยกัน

Ineffa:นอกจากนั้น ยังช่วยจัดการเรื่องที่พักกับอาหารให้พวกเราด้วย

Aino:พี่ Vodyanitsa เนี่ยเป็นคนดีจังเลยน้า... ไว้ถ้าหา Jahoda เจอเมื่อไหร่ พวกเราพาเขามาดูการแสดงด้วยกันเถอะ

Aino:ส่วนตอนนี้น่ะเหรอ ฮึ่มม ขอฉันคิดก่อนนะว่าจะอัปเกรด "เป็ดบันทึกเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ" ยังไงดี

Conversation 3 · 4 linesOpen full page →

Odette:...หึ ดูเหมือนว่า Vodyanitsa จะได้คนมาช่วยแบ่งเบาภาระเพิ่มอีกสองสามคนแล้วสินะ

Odette:ช่วยตั้งใจฟังเธอร้องเพลงด้วยล่ะ Traveler

Odette:เสียงร้องของอิมป์น้ำ เป็นเสียงที่จริงใจที่สุดในโลกเลยนะ ไม่มีการโกหก ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม มีแค่ความรู้สึกล้วน ๆ

Odette:...แต่ก็นะ เสียงของอิมป์น้ำบางตนก็มีแค่อินเนอร์จริง ๆ แทบไม่มีเทคนิคในการร้อง Vodyanitsa เคยร้องให้ฉันฟังอยู่ทีนึง ทำเอาจำฝังใจเลยล่ะ

Conversation 4 · 9 linesOpen full page →

Vesna:...ฮือออออ แง... เพราะเกินไปแล้ว!

Vesna:คุณ Vodyanitsa นี่เป็นภูตที่ดีจริง ๆ! ทำไมภูตตนอื่น ๆ ถึงไม่ยอมเดินในทางที่ถูกที่ควรเหมือนเธอบ้างนะ!

Vesna:ฉันว่าวันหลังเวลาจะทำโทษพวกภูตเกเร จับพวกเขามัดไว้ที่โรงละคร แล้วบังคับให้ฟังคุณ Vodyanitsa ร้องเพลงสักครึ่งวันไปเลยดีกว่า

Vesna:ปล่อยให้พวกเขาไปนั่งทบทวนตัวเองดี ๆ ว่าทำไมถึงยังกล้าทำความผิด ทั้งที่ได้ฟังเสียงร้องที่ไพเราะขนาดนี้!

Danica:...

Danica:ขืนทำแบบนั้น ฉันว่าจะมีภูตแหกกฎกันมากขึ้น เพื่อมาดูการแสดงฟรีน่ะสิ อย่าสิ้นเปลืองงบประมาณเลย

Vesna:งั้นเชิญคุณ Vodyanitsa ไปร้องเพลงให้พวกภูตตัวแสบฟัง ในที่ของพวกเราแทนดีมั้ย?

Danica:มันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากวิธีแรกเลยนี่

Danica:...แต่ฉันก็ไม่มีปัญหาหรอกนะ

Conversation 5 · 4 linesOpen full page →

Mitya:เฮ้อ ทุกครั้งที่มาฟังคุณ Vodyanitsa ร้องเพลง ฉันจะรู้สึกว่ามีแรงบันดาลใจเต็มเปี่ยมไปหมด เพราะงั้น เวลาแก้โจทย์ก็ควรฟังเพลงไปด้วยสินะ

Mitya:...อ๊ะ! คิดวิธีแก้โจทย์ยาก ๆ ออกอีกข้อแล้ว รีบจดไว้ดีกว่า

Mitya:ตอนนี้ไม่ใช่ช่วงทำการแสดง คงไม่โดนคุณ Vodyanitsa มองแรงใส่หรอกมั้ง ฮ่าฮ่าฮ่า...

Valeriy:จริงเหรอ งั้นก็ยินดีด้วยนะ

Conversation 6 · 2 linesOpen full page →

Alyosha:เสียงร้องของ Vodyanitsa เนี่ย เพราะตลอดเลยนะ

Alyosha:Tugarin ก็คิดเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ แต่ว่า... หึ ๆ ยังไงที่นี่ก็คือโรงละคร อย่าเพิ่งส่งเสียงออกมาเลยดีกว่านะ Tugarin?

Conversation 7 · 3 linesOpen full page →

Marionette:...

Marionette:สายตาที่มองมาแบบนั้น เหมือนกำลังจะถามฉันว่า "Columbina เคยฟังมาก่อนรึเปล่า?" ล่ะสิ

Marionette:ใช่ เธอเคยฟังจบนะ แล้วอีกอย่าง ยัยนั่นน่ะปิดตาอยู่ ถ้าไม่ให้ฟัง Vodyanitsa ร้องเพลง แล้วจะให้ไปฟัง Odette เต้นรึไง?

Conversation 8 · 4 linesOpen full page →

The Knave:เสียงร้องของคุณ Vodyanitsa ยังน่าประทับใจไม่เปลี่ยนเลยนะ

The Knave:ถึงบทเพลงพวกนี้จะเก่าแก่ แต่เสน่ห์ก็ไม่ได้ลดน้อยลงไปจากเมื่อก่อนเลย

The Knave:แต่ก็นะ... หึ ถ้าอยากจะชื่นชมพวกหล่อนจริง ๆ ก็ยังต้องทำความเข้าใจเรื่องอื่น นอกเหนือจากตัวบทเพลงอีกเยอะเลยล่ะ

The Knave:น่าเสียดายที่ครั้งนี้ Tartaglia ออกไปทำภารกิจด่วนข้างนอกอีกแล้ว เลยไม่มีโอกาสได้มาฟัง

31

(test)废弃

Open step page →
32

(test)废弃

Open step page →
33

(test)废弃

Open step page →
Conversation 1 · 6 linesOpen full page →

Arkady & Taisia:สวัสดี ท่านพรีมาดอนนา!

Vodyanitsa:การแสดงรอบหน้าถึงคิวพวกเธอขึ้นเวทีแล้วนะ ตอนนี้ก็พักผ่อนให้สบายกันก่อนเถอะ

Vodyanitsa:อา... ฉันไม่เอาไปบอกคุณ Odette หรอก โอเคมั้ย?

Arkady & Taisia:รับทราบ! ขอบคุณนะ!

Vodyanitsa:(นี่ฉันจะถูกลืมเลือนไป เหมือนกับพวกอิมป์น้ำที่ไม่ได้ขึ้นเวที หรือไม่ได้ร้องเพลงมานานแล้วรึเปล่านะ?)

Vodyanitsa:(เสียงร้องของฉัน... ก็คงจะสะท้อนก้องอย่างอ้างว้าง อยู่บนยอดโดมของโรงละครพร้อมกับพวกเขา จนกว่ามันจะค่อย ๆ เลือนหายไป และไม่มีเสียงอะไรอีกเลย)

34

(test)废弃

Open step page →
Conversation 1 · 8 linesOpen full page →

Burnaya:...คุณ Vodyanitsa? เธอกำลังเตรียมตัวขึ้นแสดงอยู่รึเปล่านะ?

Agarova:ถ้าฉันได้ตั๋วเขียนมือมาสักใบก็คงจะดี...

Burnaya:เลิกฝันเถอะน่า ตั๋วเขียนมือของคุณ Vodyanitsa น่ะเป็นถึง...

Agarova:ใบเบิกทางสู่สังคมชั้นสูงใช่มั้ยล่ะ? เฮ้อ ขนาดในตลาดมืดก็ยังหาซื้อไม่ได้เลย...

Burnaya:ถ้ามีก็ดีสิ ได้ยินมาว่ามีคนใหญ่คนโตมาที่โรงละครบ่อย ๆ ด้วยนะ

Burnaya:ขอแค่ได้เข้าไปคุยกับพวกเขาสักหน่อย จะได้ฟังเพลงรึเปล่าก็ไม่สำคัญหรอก...

Vodyanitsa:(เอาแต่ประจบประแจง แก่งแย่งชิงดีชิงเด่น... ในหัวคงมีแต่เสียง Mora ดังกรุ๊งกริ๊งสินะ...)

Vodyanitsa:(ถ้าเสียงร้องของอิมป์น้ำ ถูกมองว่าเป็นแค่เครื่องมือต่อรองละก็... สู้ปล่อยให้มันสูญสลายไปเลยซะยังจะดีกว่า)

Localized evidence

Text fields

3 fields
Chapter numberTextMap 1691606080
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
บทเพลงแปรทำนองย้อนกระแส
บทเพลงแปรทำนองย้อนกระแส

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json
JSON Pointer
/2073064914

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Chapter icon · UI_ChapterIcon_Snezhnaya
Chapter iconchapterIcon232 × 256 · 22 KBUI_ChapterIcon_SnezhnayaResource name

Properties

7

chapter10286

Source evidence
Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json
JSON Pointer
/420
id
10286
cityId
8
questType
WQ
endQuestId
7701428
chapterIcon
UI_ChapterIcon_Snezhnaya
beginQuestId
7701401
chapterCategory
other