Ghost

Quest Steps

ผู้เปี่ยมปณิธานมองรอบด้านอย่างมั่นใจ

Story evidence

Quest flow

Section 1-1

47 lines

Open section page →

เป็นความผิดของแกทั้งหมด...

ถ้าฉันไม่ได้คลอดแกออกมาก็ดีสิ!

ใบหน้าของหญิงสาวเต็มไปด้วยความโกรธแค้น และความไม่พอใจ ราวกับว่าคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ลูกของตัวเอง แต่เป็นศัตรูที่จะทำลายอนาคตของตัวเอง... เธอโทษว่าความโชคร้ายทั้งชีวิตของตัวเอง เกิดจากเด็กที่ไร้เดียงสาคนนี้

Hugo: ...

จริงสิ... ขอแค่แกตายเท่านั้นก็พอแล้วใช่มั้ย?

ขอแค่แกตาย เขาก็จะกลับมาอีกครั้ง และเราก็จะมีลูกอีกคน ที่สมบูรณ์แบบยิ่งกว่า และจะเป็นเด็กที่สืบทอดสายเลือดของตระกูล Ravenlock...

เมื่อถึงตอนนั้น ฉันจะสามารถหลุดพ้นจากชีวิตที่เจ็บปวดนี้ได้!

เพราะงั้น Hugo เพื่อความสุขของแม่... แกช่วยตายไปซะได้มั้ย?

เธอยกมือขึ้น ในมือของเธอมีกรรไกรอยู่เล่มหนึ่ง ปลายที่แหลมคมส่องแสงสีเย็นออกมา
เธอแทงปลายที่แหลมคมไปที่ดวงตาสีอ่อนของ Hugo...

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เงาร่างของแม่ก็หายไป ราวกับว่าเธอไม่เคยมีตัวตนอยู่

Hugo: ...

Hugo: ฉันยังไม่ตื่นอีกเหรอเนี่ย

เป็นเพราะนายไม่อยากตื่นแต่แรกแล้วต่างหากล่ะ

Hugo: ...นาย เป็นใคร?

ฉันคือนาย ผู้ซ่อนอยู่ในส่วนลึกที่สุด... ตัวตนที่แท้จริงของนายไงล่ะ

ที่จริงนายอยากฆ่าแม่ของนายใช่มั้ย?

ทุกครั้งที่เธอทำร้ายนายโดยไร้เหตุผล ทุกครั้งที่เธอพยายามจะทำให้นายตาบอด ในตอนที่เธอขายนายให้กับนรกนั่น... นายก็อยากฆ่าเธอด้วยมือของตัวเอง

ทำไมถึงไม่ยอมรับความเกลียดชังของตัวเองล่ะ? ตอนนี้นายมีความสามารถที่จะตามหาเธอ และฆ่าเธอได้แล้วนี่นา... เพื่อการแก้แค้นในวัยเด็กที่เหมือนฝันร้ายของนายไงล่ะ

Hugo: ...ใช่ ฉันเกลียดเธอ

Hugo: เกลียดที่เธอเป็นคนโง่เขลา และตื้นเขิน เกลียดเธอเป็นคนละโมบ และมองเห็นแค่ตัวเอง เกลียดที่เธอไม่คู่ควรที่จะเป็นแม่ เธอใช้ทุกวิถีทางเพื่อไต่เต้าเข้าไปในตระกูล Ravenlock เธอคิดว่าแบบนี้มันจะง่าย แต่กลับไม่รู้ตัวเลยว่าเธอถูกทอดทิ้งตั้งแต่แรกแล้ว

Hugo: เธอจึงเลือกที่จะโทษฉัน โทษที่ฉันมีดวงตาสีแปลกๆ โทษที่ฉันมีตัวตนอยู่

Hugo: แต่ฉันจะไม่ฆ่าเธอ... เพราะฉันรู้ว่ามันเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ เธอไม่มีความสามารถที่จะรักฉัน เหมือนที่เธอไม่มีความสามารถที่จะรักตัวเอง

...นี่นายติดเชื้อของเจ้าสุนัขตัวนั้นเข้าไปแล้วเหรอ? เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะแกล้งทำเป็นใจกว้างอีกเหรอ?

Hugo: อย่าเอาฉันไปเทียบกับหมอนั่น

Hugo: ฉันแค่เข้าใจถึงเรื่องบางอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความรักหรือความเกลียดชัง... ทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่ฉันเลือก และไม่เกี่ยวข้องกับใครอื่น

หลังจากที่ขายนายให้กับตระกูล Ravenlock แล้ว เธอก็ได้รับเงินมากมาย และเธอก็เริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยเงินก้อนนั้น...

แต่ที่นั่นไม่มีนาย ในขณะที่เธอกำลังเสวยสุข นายกำลังเผชิญกับขุมนรกในคฤหาสน์หลังใหญ่ของ Ravenlock

นายไม่เจ็บปวดกับเรื่องนี้บ้างเหรอ? นายไม่เคียดแค้นบ้างเหรอ? นายไม่อยากถามว่าทำไมบ้างเหรอ?!

ฆ่าเธอซะ มีเพียงการฆ่าเธอเท่านั้น ที่จะทำให้นายเป็นอิสระอย่างแท้จริง!

Hugo: ในช่วงเวลาอดีต ฉันคิดแบบนั้นมาตลอด

Hugo: แต่ตอนนี้... ฉันอยากจะทำอะไรที่ต่างออกไป

อย่าหลอกตัวเองเลย นายไม่มีทางเลือกเลยด้วยซ้ำ

วิธีคิดของคนอ่อนแอแบบนี้ จะทำให้นายล้มเหลวไม่เป็นท่า! ก็เหมือนกับแต่ก่อน ที่ถูกคนชั้นสูงเหยียบย่ำลงไปในโคลน และต่ำต้อยเหมือนเศษเดน!

นายยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? โลกนี้เป็นแบบนี้มาตลอด ถ้าไม่เหยียบย่ำคนอื่น ก็จะถูกเหยียบย่ำซะเอง ถ้าไม่เป็นฝ่ายเริ่มต่อสู้ ก็จะกลายเป็นฝ่ายที่ถูกทำร้าย!

ถ้านายอยากจะเปลี่ยนแปลงสิ่งเหล่านี้ ก็ต้องกลายเป็นคนที่สร้างกฎขึ้นมาให้ได้ก่อน

เหมือนกับผู้หญิงคนนั้น... ที่เธอทำแบบนั้นกับเรา มันก็เป็นเพราะในตอนนั้น เราอ่อนแอเกินไปต่างหาก

ฟังฉันนะ หาตัวผู้หญิงคนนั้นให้เจอ แล้วฆ่าเธอซะ พิสูจน์ความแข็งแกร่งของนายให้โลกได้รู้ เธอคนนั้นสมควรได้รับมัน!

นายไม่จำเป็นต้องให้อภัยใคร พวกเขาไม่คู่ควร

Hugo: ฉันไม่ได้อยากให้อภัยพวกเขา หรือพูดอีกอย่างก็คือ ฉันไม่ได้สนใจพวกเขาเลย อย่างน้อยก็ในตอนนี้

Hugo: นายรู้ไหมว่าคนที่ฉันเกลียดมากที่สุด นานที่สุด และไม่สามารถให้อภัยได้มากที่สุด อาจไม่ใช่ "คนอื่น" เลย

Hugo: แต่เป็นตัวฉันในตอนนั้นที่อ่อนแอและไร้ความสามารถ ที่ทำได้แค่หลบอยู่ในตู้เสื้อผ้าและร้องไห้เงียบๆ

Hugo: ฉันเกลียดที่ตัวเองไม่มีพลัง และไม่กล้าต่อต้าน ฉันเกลียดที่แม้จะถูกปฏิบัติแบบนั้น แต่ฉันยังอ้อนวอนขอความรักจากคนใกล้ตัว ฉันเกลียดความเจ็บปวดจากแผล แต่ฉันก็ยังคาดหวังว่า ครั้งต่อไปจะได้รับลูกอม ไม่ใช่การถูกทำร้ายอีก

Hugo: นั่นก็คือนาย ใช่มั้ย?

Hugo: ดังนั้นฉันจะให้อภัยนาย และให้อภัยตัวเอง

...

แล้วนายจะต้องเสียใจ เจ้าโง่

ไม่ว่าจะพูดจาสวยหรูแค่ไหน สุดท้ายแล้วนายก็จะกลับมาที่นี่... กลับมายืนอยู่ต่อหน้าฉัน

Section 2-1

25 lines

Open section page →

Hugo ถูกล้อมรอบด้วยเสียงด่าที่แสบแก้วหู ทุกเสียงกลายเป็นใบมีดเย็นเฉียบที่แทงเข้าใส่เขาอย่างไร้ปรานี ความโกรธแค้นและการเยาะเย้ยเหล่านั้น รวมกันเป็นคลื่นทะเลที่โหมกระหน่ำ และกลืนกินเขาทีละน้อย
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่คลื่นเสียงดังถึงจุดสูงสุดนั้น จู่ๆ ทุกอย่างรอบตัวเขาก็เงียบสงัดลง

อากาศดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เสียงที่วุ่นวายทั้งหมดเงียบลงอย่างกะทันหัน และถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่หนักอึ้งและหดหู่
เวลาดูเหมือนจะหยุดลงตรงนี้ และเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นผ่านความเงียบงัน

ก็อย่างที่ฉันบอก สุดท้ายนายจะต้องกลับมาที่นี่

Hugo: เจอกันอีกแล้วนะ เพื่อน

ก็บอกแล้วไง ว่าฉันก็คือนาย... เป็นอีกตัวตนนึงที่นายไม่ยอมรับ

Hugo: ฉันรู้อยู่แล้วล่ะ ครั้งนี้เป็นเรื่องของ Serena ใช่มั้ย?

เธอเป็นน้องสาวต่างแม่ของนาย และเป็นเด็กเพียงคนเดียวในตระกูล Ravenlock ที่ดีกับนาย...

น่าเสียดาย ความใจดีของเธอ ทำให้เธอต้องตายอย่างน่าเศร้า

Hugo: ...เป็นเพราะฉันเอง

ฉันไม่ชอบพฤติกรรม ที่นายเอาความรับผิดชอบทั้งหมด มาไว้ที่ตัวเองแบบนี้ เพราะความรับผิดชอบของนาย ก็คือความรับผิดชอบของฉัน... และฉันไม่คิดว่านี่เป็นความผิดของฉัน

แม่ขายนายให้กับตระกูล Ravenlock ส่วนพ่อก็ถูกใจในพรสวรรค์ของนาย จึงต้องการใช้นายมากระตุ้นให้เด็กพวกนั้นแข่งขันกันเอง

Hugo: ...เหล่าพี่น้องของฉันพวกนั้น ก็คิดจะกำจัดฉันทิ้งตั้งแต่เจอฉันครั้งแรก

ในสายตาพวกเขา นายไม่ได้ต่างอะไรกับทาสเลย แต่ Serena กล้าที่จะมองทาสเป็นเหมือนคนคนนึง...

นี่ต่างหากล่ะ สาเหตุที่ทำให้เธอต้องตาย

Hugo: ...พวกเขาพยายามจะฆ่าฉัน หลายต่อหลายครั้ง แต่ฉันระวังตัวมาก พวกเขาก็เลยทำไม่สำเร็จ

พวกเขาจึงฆ่า Serena ที่อ่อนแอกว่า และโยนเรื่องทั้งหมดไปให้นายรับผิด... Serena เป็นแพะรับบาปให้นาย

เด็กใจร้ายพวกนั้น คิดว่าวิธีนี้จะสามารถรายงานให้พ่อรู้ได้ และขับไล่คนที่ครองอันดับอย่างนายออกไป...

คิดไม่ถึงว่า ท่านพ่อไม่เพียงแต่จะไม่ตำหนินาย แต่ยังชื่นชมนายอีกด้วย

Hugo: บนโลกใบนี้ มีเพียงผู้ที่โหดเหี้ยมอำมหิต และทำทุกอย่างโดยไม่เลือกวิธีการเท่านั้น ถึงจะยืนอยู่บนจุดสูงสุดได้

นายทำได้แล้ว ไม่ใช่เหรอ?

หลังจากเหตุการณ์นั้น นายก็หาโอกาสที่เหมาะสม... และเกือบจะฆ่าคนที่พยายามใส่ร้ายนาย

Hugo: ...

ฮ่าๆ ๆ นายควรจะได้เห็นสีหน้าของนายในตอนนั้นนะ... ดูสะใจ ดูบ้าคลั่ง และ... ดูสนุกซะขนาดนั้น

Hugo: ฉันจำไม่ได้แล้ว

ดูเหมือนจะไม่พอใจกับคำตอบของ Hugo ปีศาจในจิตใจจึงกลายร่างเป็นตัวเขาเอง

Section 3-1

27 lines

Open section page →

Hugo (ปีศาจในใจ): เอาอีกแล้วนะ นายคิดจะหนีจากความต้องการที่แท้จริงของตัวเองอีกแล้ว

Hugo (ปีศาจในใจ): ทั้งๆ ที่นายเคยถามตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน ว่าทำไมคนชั่วเหล่านี้ถึงไม่ได้รับบทลงโทษที่สมควรได้รับ? มันไม่ยุติธรรมเลย

Hugo (ปีศาจในใจ): นายอยากจะฉีกพวกเขาเป็นชิ้นๆ ด้วยมือของนายเอง! เหมือนกับวันนั้น ที่นายต่อยหน้าของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว และเลือดสกปรกก็ย้อมเปื้อนมือของนาย

Hugo (ปีศาจในใจ): นึกย้อนถึงความสุขในตอนนั้นสิ! ความโกรธที่นายเคยปลดปล่อย ความเกลียดชังที่นายเคยระบายออกมา นั่นคือชัยชนะของนาย นั่นคือสิ่งที่นายสมควรได้รับ!

Hugo: พวกเขาตายกันหมดแล้ว พี่น้องของฉัน... ฉันไม่สามารถแก้แค้นคนที่ตายไปแล้วได้

Hugo (ปีศาจในใจ): พวกเขาตายด้วยน้ำมือของ Hartman! ตายในการต่อสู้ของทายาทแห่งตระกูล Ravenlock แทนที่จะตายด้วยเคียวของเรา... นี่มันน่าเบื่อเกินไปแล้ว

Hugo: งั้นเหรอ? ฉันว่ามันน่าสนใจมากเลยนะ พวกเด็กชั่วช้าที่ทำร้ายครอบครัวด้วยกันเองเพื่อชิงสิทธิ์สืบทอด สุดท้ายก็ต้องตายด้วยน้ำมือของคุณอา ที่เลือกทำแบบเดียวกับพวกเขา

Hugo: นี่ไม่ใช่กฏแห่งกรรมหรอกเหรอ?

Hugo: เพื่อแย่งชิงอำนาจ พวกเขาที่มีสายเลือดเดียวกัน แต่กลับทรยศ หวาดระแวง และต่อสู้กันเอง...

Hugo: ราวกับคำสาปที่เขียนไว้ในสายเลือดของตระกูล Ravenlock ช่างน่าขำเสียจริง

Hugo (ปีศาจในใจ): อย่าลืมสิ ที่รัก ในร่างกายของนายก็มีเลือดเช่นเดียวกันกับพวกเขาอยู่

Hugo: ...

ปีศาจในจิตใจได้กลายร่างเป็น Hartman เพื่อพิสูจน์คำพูดของตัวเอง...

ถูกต้องแล้วล่ะ หลานชายที่รักของฉัน

ไม่ว่าเธอจะปฏิเสธยังไง ในตัวเธอก็ยังมีสายเลือดของตระกูล Ravenlock ไหลเวียนอยู่

ผู้แข็งแกร่งจะกลืนกินผู้อ่อนแอ... มีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้นที่จะรอด มีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้นที่จะเป็นราชาเพียงหนึ่งเดียว!

นี่คือวิธีที่ตระกูล Ravenlock ได้ผ่านการพิสูจน์มานับครั้งไม่ถ้วน นี่คือพรและคำสาปที่ฝังลึกในกระดูกและเลือดของเธอ

ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ เธอก็จะไม่มีวันหลุดพ้นจากรอยประทับของตระกูล!

วันนึงเธอก็จะเป็นเหมือนกับฉัน เหมือนกับพ่อของเธอ นี่คือโชคชะตาของเธอ

Hugo: ...

นายกำลังกลัว กำลังตัวสั่นเทาเพราะความกลัว... ทำไมถึงได้ยอมรับว่าเลือดของ Ravenlock ทำให้นายกลัวขนาดนี้?

Hugo: ฉันจะไม่... ฉันจะไม่กลายเป็นคนแบบพ่อของฉัน ไม่มีวัน

แน่นอนว่านายไม่มีทางโง่เขลา และล้มเหลวเหมือนพวกเขาหรอก

เรามีพลังที่แข็งแกร่งกว่าพวกเขา และเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่าด้วย!

อย่าปฏิเสธความปรารถนาของนาย อย่าต่อต้านความทะเยอทะยานของนาย มันคือพรสวรรค์ที่นายมีมาตั้งแต่เกิด คือของขวัญที่ดีที่สุดที่โชคชะตามอบให้นาย!

ยอมรับเถอะว่า ในใจของนายมีเปลวไฟที่อยากจะแผดเผาทุกอย่างให้หมดสิ้น

และฉันก็คือชนวนเส้นนั้น

Section 4-1

55 lines

Open section page →

Hugo: ...ไม่อยากได้ยินคำพูดแบบนี้จากปากนายเลยจริงๆ

Hugo: นายไม่รู้เลยซักนิด... ว่าพ่อของฉัน เขาเป็นคนแบบไหนกันแน่

Lycaon: คนที่ทำได้ทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ และความทะเยอทะยานของตัวเอง ก็เหมือนกับที่นายทำอยู่ตอนนี้

Hugo: นายคิดว่าฉันทำแบบนี้ไปทำไม?

Lycaon: ทั้งหมดนี้เป็นแผนของนาย นายรู้ความเคลื่อนไหวของตระกูล Ravenlock ตั้งแต่แรก ก็เลยกำหนดเป้าหมายภารกิจของ Mockingbird ไว้ที่นั่น

Lycaon: เพื่อแก้แค้น นายวางแผนลอบสังหารพ่อของตัวเอง แต่เขาระแวดระวังมากเกินไป ทำให้นายล้มเหลว

Lycaon: หลังจากที่พ่อของนายหนีพ้นจากการลอบสังหาร เขาก็โกรธเป็นอย่างมาก และขังทุกคนไว้ในห้องโถง แต่ก็ยังหาตัวฆาตกรไม่เจอ...

Hugo: ตอนนั้นบริเวณโดยรอบเพิ่งจะเกิดภัยพิบัติ Hollow ขึ้นพอดี เขาจึงตัดสินใจที่จะกำจัดคนแปลกหน้าทั้งหมดที่อยู่ที่นั่น และแสร้งว่าเป็นเหยื่อของภัยพิบัติ Hollow... สำหรับตระกูล Ravenlock แล้ว เรื่องนี้เป็นเรื่องง่ายๆ

Hugo: เพราะงั้นที่นายเอาแต่พูดว่า "คนที่ฆ่าคนบริสุทธิ์"... คือพ่อ ไม่ใช่ฉัน

Lycaon: นายรู้ดีว่าคนสุดโต่งอย่างเขาจะเลือกทำอะไร ดังนั้นนายจึงฉวยโอกาสนี้ เพื่อทำตามแผนลอบสังหารอีกครั้ง...

Lycaon: ครั้งนี้นายทำสำเร็จแล้ว นายฆ่าพ่อของตัวเองได้สำเร็จ... แต่สิ่งที่ต้องแลกก็คือชีวิตของผู้บริสุทธิ์เหล่านั้น

Lycaon: Hugo ยอมรับเถอะว่านายไม่สนใจคนอื่น สิ่งเดียวที่นายสนใจคือการแก้แค้นของตัวเอง นี่มันต่างจากพ่อของนายตรงไหน?

Hugo: ...พอแค่นี้เถอะ ฉันเหนื่อยแล้ว

Hugo: ถึงฉันจะเกลียดการทรยศของหมอนั่นจากใจจริง... แต่เขาไม่พูดจาแบบนี้หรอก

Lycaon: ...อะไรนะ?

Hugo: นายไม่ใช่ Lycaon ซักหน่อย นายคือ...

Hugo: ตัวฉันอีกคน ที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจฉัน

Hugo หายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น... ทันใดนั้น Lycaon ที่อยู่ตรงหน้าก็กลายเป็นคนที่เขาคุ้นเคย
ไม่ต้องสงสัยเลย ตอนนี้เขายังอยู่ในมิติลวงตา

Hugo: ฉันรอนายมานานแล้ว ที่รัก

...ดูเหมือนว่านายจะชินกับที่นี่แล้วนะ ถึงได้ทำตัวเป็นเจ้าภาพเองซะงั้น...

Hugo: ก็อย่างที่นายพูดนั่นแหละ นายก็คือฉัน และฉันก็คือนาย... ดังนั้นจึงไม่มีสิ่งที่เรียกว่าแขกหรือเจ้าภาพ

Hugo: เราเป็นหนึ่งเดียวกัน และไม่สามารถแยกจากกันได้ตลอดกาล

นายน่าจะรู้นะ ว่าฉันอยากจะพูดอะไร

ตอนที่ตัดความสัมพันธ์กับ Lycaon และถูกเขาเข้าใจผิด นายเหมือนคนไม่มีปาก และไม่ได้ปฏิเสธหรือโต้แย้งอะไรเลย

เพราะนายรู้ว่าจริงๆ แล้วในใจของนายก็คิดอย่างนั้น แต่นายแค่ไม่ทันได้ลงมือเท่านั้นเอง

การมีชีวิตอยู่ของคนบางคนเป็นการสร้างความเจ็บปวดให้กับโลกใบนี้ และการฆ่าฟันก็เพื่อช่วยเหลือ และทวงคืนความยุติธรรมให้กับโลกใบนี้

Hugo: ...ด้วยเหตุนี้ ฉันจึงต้องยอมให้มือทั้งสองข้างเปื้อนเลือด...

ใช่แล้ว! เหมือนกับที่นายพูดก่อนจะแกล้งตาย คำพูดเหล่านั้น เป็นแค่การแสดงจริงๆ เหรอ?

"ฉันต้องกลายเป็นมังกรที่ชั่วร้าย มีเขี้ยวเล็บที่แหลมคม และพลังในการทำลายทุกสิ่งซะก่อน ถึงจะสามารถเอาชนะมันได้"

นายรู้ดีกว่าใครอื่น ว่านี่คือความในใจของนาย

ถ้าตอนนั้นนายไม่ลังเล และคว้าโอกาสนั้นฆ่าพ่อของนาย... ทุกอย่างที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นก็จะไม่เกิดขึ้น

ผู้คนบริสุทธิ์จะไม่ตาย คู่หูของนายจะไม่สูญเสียตาและขาของเขาไป เพราะช่วยเหลือคนอื่น ส่วน Mockingbird ก็จะไม่มีทางกลายเป็นแบบนั้น

นายสามารถช่วยผู้คนได้มากขึ้น และช่วยคนดีได้มากกว่าคนชั่วที่นายฆ่า!

Hugo: ฉันเคยเสียใจกับเรื่องนี้นับครั้งไม่ถ้วน

เพราะงั้น ทำไมถึงไม่ทำตามหัวใจตัวเองล่ะ? นายอยากเป็นคนที่นั่งตัดสินทุกอย่างอยู่บนที่สูงสุด แน่นอนว่านายสามารถเป็นคนแบบนั้นได้!

Hugo: ...ความตายของพ่อไม่เกี่ยวข้องกับฉัน ผู้บงการเบื้องหลังที่แท้จริงของเรื่องนั้น คือ Hartman อาของฉัน

Hugo: เขาทำเพื่อชิงสิทธิ์การสืบทอด และ Mockingbird ก็แค่ถูกดึงเข้ามาเกี่ยวข้องโดยบังเอิญ

Hugo: ดังนั้นสำหรับองค์กรใหญ่ที่มีความซับซ้อนอย่างตระกูล Ravenlock แล้ว การฆ่าใครไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้หรอก

Hugo: แน่นอน ไม่ว่าจะเป็น TOPS หรือตระกูล Mayflower หรือแม้กระทั่งโลกทั้งใบ ที่จริงแล้วก็เหมือนกันนั่นแหละ

Hugo: ฉันจะไม่ยึดติดกับความแค้นที่ไร้ประโยชน์นี้อีกต่อไป

...เจ้าโง่ที่ดื้อรั้น นายไม่รู้หรอกว่าพลังแห่งความเกลียดชังนั้น มันรุนแรงขนาดไหน! พวกเรามาถึงวันนี้ได้ เพราะพลังของความเกลียดชังไม่ใช่เหรอ?

หรือว่า นายเห็นด้วยกับคำพูดเหลวไหลของ Lycaon กับ Jack เหรอ? ช่างเถอะ ที่จริงนายไม่เชื่อใครทั้งนั้นนั่นแหละ

ไม่อย่างนั้น ทำไมต้องปิดบังแผนแกล้งตายกับคนอื่นด้วยล่ะ?

Hugo: ...

นายสร้างกำแพงที่สูงตระหง่านขึ้นในจิตใจของนายเอง และกันคนอื่นๆ ไว้ด้านนอก

แน่นอนว่านายพูดถูก บนโลกนี้ไม่มีใครที่ควรค่าแก่การไว้ใจ ตั้งแต่ต้นจนจบ สิ่งที่นายได้รับมาทั้งหมด ก็คือความเกลียดชังจากพี่น้อง เป็นความระแวงจากพวกพ้อง และการทรยศที่ง่ายดาย

แต่ที่น่าขำก็คือ นายยังหวังว่าพวกเขาจะเชื่อมั่นในตัวนาย

นายปรารถนาให้พวกเขารับรู้ถึงความเจ็บปวดของนาย แม้ว่านายจะไม่เอ่ยปากพูดอะไรเลยก็ตาม นายปรารถนาให้เพื่อนๆ เข้าใจและเชื่อใจนาย... นี่มันโง่เกินไปแล้ว!

เพราะงั้นนายจึงไม่สามารถใช้ประโยชน์จากพวกเขาได้ นายเป็นห่วงความปลอดภัยของพวกเขามากกว่าตัวเอง...

แต่อย่าลืมสิ มีเพียงคนอ่อนแอเท่านั้นที่ต้องการเพื่อน

และพวกเราคือบุตรแห่งความเคียดแค้น ที่โผล่ขึ้นมาจากเหวลึก พวกเราแตกต่างจากพวกเขา และไม่จำเป็นต้องเหมือนพวกเขาด้วย!

มาสิ ฉันจะแสดงให้นายดูว่าพวกเราแข็งแกร่งได้แค่ไหน!

Hugo: ...

Hugo: แต่นายก็คือฉัน

Hugo: ฉันไม่มีทาง และไม่สามารถแพ้ตัวเองได้หรอก

Source evidence
Path
Assets/NapResources/Data/ScriptConfig/Perform/Data/GalGame/Chapter070/Main_GalGame_Chapter070_10700240.json
Path
Assets/NapResources/Data/ScriptConfig/Perform/Data/GalGame/Chapter070/Main_GalGame_Chapter070_10700250.json
Path
Assets/NapResources/Data/ScriptConfig/Perform/Data/GalGame/Chapter070/Main_GalGame_Chapter070_10700255.json
Path
Assets/NapResources/Data/ScriptConfig/Perform/Data/GalGame/Chapter070/Main_GalGame_Chapter070_10700260.json

Localized evidence

Text fields

4 fields
"Hugo เพื่อความสุขของแม่... แกช่วยตายไปซะได้มั้ย?"
"Hugo เพื่อความสุขของแม่... แกช่วยตายไปซะได้มั้ย?"

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/th/main.json
JSON Pointer
/QuestDesc_12210708
ผู้เปี่ยมปณิธานมองรอบด้านอย่างมั่นใจ
ผู้เปี่ยมปณิธานมองรอบด้านอย่างมั่นใจ

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/th/main.json
JSON Pointer
/QuestName_12210708

Relationships

3 links

Properties

27

quest12210708

Source evidence
Path
Assets/NapResources/FileCfg/QuestConfigTemplate.json
JSON Pointer
/records/7750
Name
QuestName_12210708
QuestID
12210708
field_2
1
field_3
QuestDesc_12210708
field_4
QuestTarget_12210708
field_5
QuestFinishDesc_12210708
field_6
field_7
1
field_10
{
  "$wire": "inline-non-uoffset-exact-4-bytes",
  "bytesHex": "01000000",
  "rawLittleEndianBits": 1
}
field_12
1140140149
field_13
null
field_14
null
field_15
null
field_16
{
  "$wire": "empty-string-or-vector<alignment8-element-type-unresolved>",
  "length": 0,
  "stringInterpretation": "",
  "vectorInterpretation": [],
  "vectorElementAlignmentBytes": 8
}
field_18
{
  "$wire": "empty-string-or-vector<alignment8-element-type-unresolved>",
  "length": 0,
  "stringInterpretation": "",
  "vectorInterpretation": [],
  "vectorElementAlignmentBytes": 8
}
field_21
null
field_22
null
field_23
null
field_25
null
field_27
null
field_28
null
field_29
field_30
null
field_31
null
tableName
QuestConfigTemplate
tableIdentity
6650075698645347761
unlockCondition
1140140149