Ghost
Chapter icon · UI_ChapterIcon_Liuyun

Story Chapters

แสงจันทร์พันลี้

Story QuestsChapter number: บทแห่งกระเรียนเมฆา: ฉากที่ 1Location: Xianyun

Story evidence

Chapter quests

4

การพูดคุยสบาย ๆ

Open quest →
Quest flow
1

(test)首环开车$HIDDEN

Open step page →
2

ไปที่ Mt. Aocang

Open step page →
Conversation 1 · 47 linesOpen full page →

Paimon:ถึงแล้ว ๆ ที่นี่แหละ!

Paimon:จำได้ว่าตอนที่มาครั้งแรก พวกเรายังเตรียมของถวายไว้ให้เขาโดยเฉพาะด้วย

Paimon:ตอนนั้นที่เราบอกข่าวการถูกลอบสังหารของ Rex Lapis ให้เขาฟัง เขายังพูดอย่างดุร้ายว่าจะ "ปราบท่าเรือ Liyue" ฉันยังนึกว่าเขาจะเป็นเซียนที่เข้ากันได้ยากซะอีก แต่หลังจากนั้นฉันก็พบว่าไม่ใช่แบบนั้นเลย

Paimon:ดูจากความสัมพันธ์ของเรากับเขาตอนนี้ ต่อไม่ต้องใช้ของถวายก็เจอกันได้แล้วสิ? ฉันพอยังเหลือขนมในถุงขนมอยู่บ้าง ถ้าหากเขาถามขึ้นมาก็ให้สิ่งนี้กับเขาละกัน!

Paimon:หื้อ? Traveler ทำไมจู่ ๆ ก็เหม่อล่ะ?

Paimon:ไหน ๆ เอ๋ เป็นคนที่สวยจังเลย! เขาเองก็มาหาจ้าววังวนเมฆาเหมือนกันเหรอ?

Traveler:น่าจะเป็นเซียนที่เก่งมากเลย

Paimon:ใช่แล้ว ออร่าของเขาดูยังไงก็ไม่ใช่คนธรรมดา สมแล้วที่เป็นผู้หญิงคนนั้น คอนเนคชั่นแน่นตั๊บ รู้จักเซียนที่พวกเราไม่รู้จักเยอะแยะเลย!

Paimon:ฉันคิดก่อนนะ... ในเมื่อพวกเราเป็นเพื่อนของจ้าววังวนเมฆา งั้นพวกเราก็ถือเป็นเพื่อนเหมือนกันรึเปล่านะ? เข้าไปทักทายหน่อยดีมั้ย?

Paimon:เฮะเฮะ ในฐานะไกด์นำทางที่พึ่งพาได้ การช่วยเธอขยายคอนเนคชั่นก็เป็นงานของฉันเหมือนกัน เธอดูให้ดี ๆ ล่ะ!

Paimon:สะ...สวัสดีนะ!

???:...

Paimon:คือว่า... ฉันชื่อ Paimon ส่วนคนนี้ชื่อ Traveler นะ

Paimon:อะแฮ่ม ในเมื่อเป็นการพบกันครั้งแรก พวกเราเป็นเพื่อนของจ้าววังวนเมฆา ไม่ทราบว่าท่านเซียนท่านนี้มีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร?

???:พวกเจ้าสองคน...

???:พวกเจ้าสองคนทำอันใดกัน? จำข้าผู้เป็นเซียนผู้นี้ไม่ได้รึ?

Paimon:หื้อ? เสียงนี้มัน...

Traveler:จ้าววังวนเมฆา?

Paimon:เอ๋?! ทะ...ท่านคือเซียนนกตัวนั้น? ทำไมถึงแปลงร่างเป็นมนุษย์ล่ะ?

จ้าววังวนเมฆา:การแปลงกายแค่นี้ ข้ากระดิกปลายนิ้วก็ทำได้แล้ว แค่ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้สนใจก็เท่านั้น

Paimon:แล้วทำไมจู่ ๆ คราวนี้ท่านถึงสนใจล่ะ?

จ้าววังวนเมฆา:เรื่องนี้น่ะเหรอ... ข้าวางแผนไว้ว่าจะไปเยี่ยมเหล่าลูกศิษย์ที่ท่าเรือ Liyue น่ะ การไปในร่างมนุษย์จะได้ไม่ดูโดดเด่นเกินไป

Paimon:นี่ท่านยังกังวลว่าจะดูโดดเด่นเกินไปอีกเหรอ! ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ท่านยัง "ฟิ้ว" ตกลงมาบนหลังคาอยู่เลย!

จ้าววังวนเมฆา:แฮ่ม...

Traveler:(ดูเหมือนว่าจ้าววังวนเมฆาจะมีเหตุผลบางอย่างที่ไม่อยากบอก...)

Traveler:จะว่าไปแล้ว Paimon เอาของขวัญมาให้ท่านด้วยนะ

Paimon:นี่... ฉันไม่ได้บอกแล้วเหรอว่า รอเขาถามพวกเราค่อยให้น่ะ!

จ้าววังวนเมฆา:โอ้? คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเจ้าจะให้ความสำคัญกับธรรมเนียมขนาดนี้ ช่างใส่ใจซะจริง

ภายใต้การจ้องมองของจ้าววังวนเมฆาที่ดูสบาย ๆ แต่ซ่อนความคาดหวัง Paimon ได้แต่ส่งขนมที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าออกมาอย่างไม่เต็มใจ...

Paimon:เอิ่ม... ดูเหมือนจะน้อยไปหน่อย ท่านคงไม่ถือสาหรอกใช่มั้ย?

จ้าววังวนเมฆา:ตัวข้าผู้เป็นเซียนไม่เคยกังวลเรื่องอาหาร และเครื่องสวมใส่เลย สิ่งเดียวที่ข้าสนใจคือความรู้สึกนี้ ในเมื่อความรู้สึกสื่อถึงแล้ว ขนาดของของขวัญก็ไม่สำคัญ

Paimon:หวา... ทำเอาฉันรู้สึกผิดนิดหน่อยเลย เมื่อกี้พวกเราคุยกันไปถึงไหนแล้วนะ?

Traveler:จ้าววังวนเมฆาบอกว่า จะลงจากเขาไปเยี่ยมลูกศิษย์

Paimon:จริงด้วย ลูกศิษย์... น่าจะหมายถึง Ganyu กับ Shenhe สินะ? พวกเราเองก็ไม่ได้เจอกับพวกเขามานานแล้ว งั้นพวกเราไปเป็นเพื่อนท่านดีมั้ย

จ้าววังวนเมฆา:ถึงแม้พวกเจ้าจะไม่ได้เอ่ยถึง แต่ข้าก็กะจะเชิญพวกเจ้าไปด้วยอยู่แล้ว ศิษย์สองคนนั้นของข้าเองก็น่าจะตั้งตารอที่จะได้พบกับพวกเจ้าอีกครั้งเช่นกัน

จ้าววังวนเมฆา:จะว่าไป... พวกเจ้ามาหาตัวข้าผู้เป็นเซียน มีเรื่องอันใดรึ?

Traveler:ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอก

Paimon:ใช่แล้ว พวกเราก็แค่คิดถึงท่าน ก็เลยมาเยี่ยมเท่านั้นแหละ เดิมทีอยากฟังท่านเล่าเรื่องนู่นนี่ให้ฟัง ใครจะไปคิดว่าท่านจะแปลงร่างเป็นมนุษย์กันล่ะ... เอาซะฉันจำไม่ได้เลย

จ้าววังวนเมฆา:อย่างนี้นี่เอง

จ้าววังวนเมฆา:ในเมื่อไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ก็ออกเดินทางกันเถอะ Ganyu เด็กคนนั้นน่าจะอยู่ที่ Yuehai Pavilion พวกเจ้าตามตัวข้าผู้เป็นเซียนไปพบนางก็พอ

Paimon:ได้เลย งั้นพวกเรากลับไปที่ท่าเรือ Liyue ด้วยกันเถอะ!

3

ไปพบ Ganyu ที่ Yuehai Pavilion

Open step page →
Conversation 1 · 78 linesOpen full page →

Paimon:ใกล้จะถึง Yuehai Pavilion แล้ว เธอว่าถ้า Ganyu เห็นร่างมนุษย์ธรรมดาของจ้าววังวนเมฆาจะตกใจรึเปล่า?

Paimon:ไม่รู้ว่า Ganyu กับ Shenhe เคยเห็นเซียนนกร่างมนุษย์กันมั้ย... เอ๋ เขาไปไหนแล้วล่ะ?

Paimon:ทำไมท่านหยุดเดินเฉยเลยล่ะ?

จ้าววังวนเมฆา:เบาเสียงลงหน่อย ข้าจะอยู่ที่นี่ พวกเจ้าไปพบนางเองเถอะ

Paimon:หื้อ? ทำไมอ่ะ ไปด้วยกันไม่ดีกว่าเหรอ?

จ้าววังวนเมฆา:ฮึ ถ้าขืนข้าโผล่ตัวไปอย่างอลังการ เด็กคนนั้นจะต้องวางงานที่อยู่ในมือลง แล้วแกล้งทำเป็นพักผ่อนสบายอกสบายใจเพื่อต้อนรับข้า พอหลังจากนั้นก็ต้องทำงานล่วงเวลาเพื่อทำงานให้ทัน

จ้าววังวนเมฆา:ข้าไม่อยากให้นางต้องลำบาก เลยอยากหยุดแล้วยืนมองนางจากตรงนี้ พวกเจ้าช่วยถามไถ่นางแทนข้าหน่อยเถอะ ว่าที่ผ่านมานางสุขสบายดีหรือไม่ แล้วก็อย่าบอกนางว่าข้ามาที่ท่าเรือ Liyue เชียวนะ!

Paimon:ดูเหมือนจะมีเหตุผลนะ เอาเถอะ พวกเราจะทักทายเขาแทนท่านเอง...

Ganyu:จ้าววังวนเมฆา?

จ้าววังวนเมฆา:!!

Paimon:ถูกเจอแล้ว!

Huixin:เป็นคนรู้จักของรุ่นพี่ Ganyu งั้นเหรอ?

Ganyu:อืม ขอโทษนะ สามารถเลื่อนการประชุมที่กำลังจะมาถึงออกไปสักระยะหนึ่งก่อนจะได้มั้ย? ฉันจำได้ว่าตารางงานของวันนี้ค่อนข้างแน่น แต่มีงานบางอันที่สามารถเอาไปทำตอนกลางคืนได้...

Huixin:รับทราบ ฉันจะเป็นคนจัดการเอง รุ่นพี่วางใจเถอะ

Ganyu:งั้นก็รบกวนด้วยนะ

Paimon:เจอกันอีกแล้วนะ Ganyu

Ganyu:นั่นสิ ทำไมพวกคุณถึงอยู่ที่นี่? แล้วยังมีท่านอาจารย์อีก... ไม่ได้เห็นท่านปรากฏตัวในร่างมนุษย์มานานแล้ว

จ้าววังวนเมฆา:เจ้าจำผิดแล้ว ตัวข้าผู้เป็นเซียนมิใช่จ้าววังวนเมฆา เป็นเพียงแค่คนธรรมดาที่เดินผ่านไปมาเท่านั้น!

Ganyu:...?

Paimon:ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์นะ!

Traveler:ไม่เนียนเลยสักนิด!

จ้าววังวนเมฆา:แฮ่ม เมื่อกี้เป็นบททดสอบเล็ก ๆ น้อย ๆ คิดไม่ถึงเลยว่าหลังจากผ่านไปนานขนาดนี้ เจ้ายังจำข้าได้ในทันที

Traveler:(สีหน้าของ Ganyu สับสนเป็นอย่างมาก ราวกับกำลังถามว่า "ทำไมฉันจะจำไม่ได้ล่ะ? คนที่เคยเจอกันอยู่ทุกวัน ก็จำได้ง่าย ๆ เหมือนกับผ้าห่มที่ห่มอยู่ทุกวันนั่นแหละ...")

Ganyu:การจดจำท่านอาจารย์ได้ เอ่อ... ปะ...เป็นเรื่องที่ควรอยู่แล้ว

จ้าววังวนเมฆา:ฮ่า ก็จริง

จ้าววังวนเมฆา:ตัวข้าผู้เป็นเซียนมีเรื่องสำคัญอื่นต้องทำ เพียงแค่ผ่านทางมาเท่านั้น เลยเลี่ยงไม่ได้ที่จะมาพบเจ้าสักหน่อย

Paimon:พวกเรามีเรื่องอะไร... อ๊ะ!

Paimon:ใช่แล้ว พวกเรามี "เรื่องที่สำคัญมาก" ที่ต้องไปทำ เพราะงั้นเลยอยู่ที่นี่นาน ๆ ไม่ได้

Ganyu:งั้นเหรอ... แต่โอกาสที่จะได้เจอทุกคนแบบนี้หาได้ยากมากเลยนะ...

จ้าววังวนเมฆา:ข้าแค่อยากมาเยี่ยมเยือนเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาจะรบกวน วันนี้ก็คุยกันแค่นี้ก่อน รอเจ้าพักแล้วค่อยมารวมตัวกันก็ได้

Ganyu:เข้าใจแล้ว แบบนั้นก็ได้...

จ้าววังวนเมฆา:ข้ารู้ว่างานของเจ้ายุ่งมาก แต่เจ้าก็ต้องใส่ใจเรื่องการพักผ่อนด้วย ถึงครึ่งหนึ่งเจ้าจะเป็นเซียน แต่ถ้าเหนื่อยเกินไปก็อาจทำให้ร่างกายเสียหายได้

จ้าววังวนเมฆา:เฮ้อ พอได้เห็นเจ้าอยู่ได้ด้วยตัวเองแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะใจหาย เจ้าน่ะนะ ตอนที่ยังเป็นเด็ก ขนาดฝันร้ายยังอยากให้ข้าโอบกอดเจ้าเข้านอน...

Ganyu:ดะ...เดี๋ยวก่อน... จ้าววังวนเมฆา!

จ้าววังวนเมฆา:ช่างเถอะ เวลามีจำกัด ดังนั้นข้าจะไม่ลงรายละเอียดละกัน พวกเจ้าย้อนรำลึกถึงวันเก่า ๆ กันเถอะ ข้าจะฟังอยู่ข้าง ๆ นี่แหละ

พูดคุยกับ Ganyu เกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในช่วงนี้...

Ganyu:คิดไม่ถึงเลยว่าหลังจากที่แยกกันครั้งที่แล้ว พวกคุณจะไปสถานที่มากมายขนาดนี้ ถ้ามีเรื่องอะไรให้ช่วย ก็มาหาฉันที่ Yuehai Pavilion ได้นะ...

Ganyu:อีกอย่าง... ฉันขอถามหน่อย ในเมื่อท่านอาจารย์แปลงร่างเป็นมนุษย์แล้ว อยากตั้งชื่อ "มนุษย์" หน่อยมั้ย?

จ้าววังวนเมฆา:ชื่อมนุษย์? นั่นสินะ ชื่อเสียงของข้าค่อนข้างโด่งดัง ถึงจะเรียกตัวเองว่า "วังวนเมฆา" ก็ยังถูกจดจำได้โดยง่าย

Paimon:ถึงจะรู้ว่าท่านมีชื่อเสียงมาก แต่ว่ามันจะเว่อร์ขนาดนั้นจริงเหรอ?

จ้าววังวนเมฆา:หึ ข้าชื่อเสียงโด่งดังยิ่งใหญ่ พวกเจ้าจะไปรู้ทุกอย่างได้ยังไงกัน? ที่ Ganyu พูดก็มีเหตุผล งั้นเรียกข้าว่า "Xianyun" ต่อหน้าผู้คนเถอะ

Paimon:Xianyun?

Ganyu:อ่า มาจากคำอธิบายใน "บันทึกฉบับเต็มของ Pristine Pavilion" สินะ

Ganyu:"เคยก็มีเซียนที่ตื่นขึ้นจากเมฆา อาศัยอยู่ร่วมกับแสงอาทิตย์ และจันทรา มีสติปัญญา และเหตุผล เป็นอิสระไม่ถูกพันธนาการ ดังนั้นจึงเรียกพวกเขาว่า 'Xian'"

Paimon:ฟังดูสุดยอดไปเลย! อาศัยอยู่ร่วมกับแสงอาทิตย์ และจันทรา... นั่นน่าจะเป็นสิ่งที่เซียนที่เก่งมากถึงจะทำได้!

Ganyu:จริง ๆ แล้วประโยคพวกนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับจ้าววังวนเมฆา

Paimon:เอ๋?! เดี๋ยวนะ ที่แท้ท่านก็เป็นเซียนที่เก่งขนาดนี้เลยเหรอ?

Xianyun:ก็แน่สิ? หรือว่าในสายตาของเจ้า ข้าเป็นแค่นกตัวใหญ่ ๆ เท่านั้น?

Paimon:มะ ไม่มี๊ ไม่มี...

Ganyu:ฉันเข้าใจ ท่านอาจารย์ไม่ค่อยพูดถึงผลงานในอดีตเท่าไหร่ มีเพียงในหนังสือโบราณต่าง ๆ เท่านั้น ที่จะสามารถค้นหาบันทึกเกี่ยวกับท่านอาจารย์ได้

Ganyu:ว่ากันว่าเมื่อนานมาแล้ว Liyue เคยเกิดภัยพิบัติแล้งที่รุนแรงมาก ผู้คนมากมายล้วนสิ้นหวัง ไม่ก็สวดภาวนาทั้งวันทั้งคืน หรือไม่ก็จากบ้านเกิดไป...

Ganyu:ฉันไม่เคยผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากขนาดนั้นมาก่อน แต่แค่อ่านคำอธิบายในหนังสือ ก็สัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังในตอนนั้นได้เลย

Ganyu:นอกจากภัยแล้งแล้ว กลิ่นที่เป็นพิษก็ยังแพร่กระจายไปเรื่อย ๆ เมื่อเห็นว่าดินแดนอันกว้างใหญ่กำลังจะกลายเป็นทะเลทราย ต้องขอบคุณการแทรกแซงของจ้าววังวนเมฆา เลยทำให้สถานการณ์สงบลง

Ganyu:เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ช่วงนั้น ในหนังสือบันทึกไว้แบบนี้แหละ

Ganyu:"เซียนมาเยือน วังวนเมฆาพบพาน เซียนมาเยือน หยิบยืมอำนาจสายลม เมฆฝนรวมตัว สายฝนร่วงหล่นอย่างหนักหน่วง ขับไล่ความแห้งแล้ง บรรเทาความทุกข์ยากของผู้คน"

Paimon:ว้าว สุดยอดขนาดนั้นเลย!

Xianyun:บันทึกโบราณในโลกมนุษย์ ต่างก็พูดเกินจริงไปเยอะ ข้าก็แค่พยายามเล็กน้อยเท่านั้นเอง ถึงแม้จะไม่ใช่ข้าที่ยื่นมือออกมาช่วย แต่ก็ยังมีเซียนคนอื่นที่พร้อมจะออกมาช่วย

Paimon:แต่ท่านก็เป็นคนที่ลงมือแก้ไขปัญหาภัยแล้งครั้งใหญ่นั้นนี่? ท่านควบคุมลม และฝนได้จริงเหรอ?

Paimon:รู้สึกมองท่านเปลี่ยนไปเลยนะเนี่ย! เอิ่ม... ก่อนหน้านี้ที่เรียกท่านว่าเซียนนก เป็นฉันไม่ดีเอง ท่านคงไม่ได้โกรธฉันหรอกใช่มั้ย?

Xianyun:น่าขัน การเดินทางในโลกนี้ ชื่อเป็นเพียงสิ่งที่ถูกตั้งขึ้นมาเท่านั้น ข้าจะรู้สึกขุ่นเคืองเพราะเรื่องแค่นี้ได้ยังไงกัน?

Paimon:เฮ้อ งั้นฉันค่อยสบายใจหน่อย ต่อไปนี้ฉันจะเรียกตามอารมณ์ละกัน ฮี่ฮี่

Xianyun:เรื่องของข้าพูดถึงแค่นี้พอแล้ว Ganyu ช่วงนี้ Shenhe เด็กคนได้นั้นติดต่อเจ้าบ้างมั้ย?

Xianyun:ข้าได้ยินมาว่านางเพิ่งได้งานเมื่อเร็ว ๆ นี้ เป็นยังไงบ้าง? เป็นสถานที่ที่ดีหรือไม่? ให้เงินเดือนกี่ Mora?

Xianyun:แล้วก็ ปกติงานยุ่งมากมั้ย? ในช่วงเทศกาล Lantern Rite จะมีวันหยุดบ้างรึเปล่า?

Paimon:อ้าปากครั้งเดียวก็พ่นคำถามออกมาเยอะแยะเลย!

Ganyu:ท่านอาจารย์โปรดวางใจ ฉันเป็นคนแนะนำงานให้ศิษย์น้อง Shenhe เอง

Ganyu:ช่วงนี้กิจการของภัตตาคาร Wanmin ดีมาก ลำพังแค่เชฟ Mao คนเดียวจัดการไม่ไหว Xiangling เองก็ออกไปตามหาเมนูอาหารใหม่ ๆ อีกแล้ว เพราะงั้นฉันก็เลยแนะนำให้ศิษย์น้องให้ไปช่วยงานทางนั้น

Xianyun:อย่างนี้นี่เอง ดีมาก ๆ ข้าโชคดีที่ได้พบกับพ่อลูกคู่นั้นหลายครั้ง Xiangling ฉลาดและมีจิตใจดี พ่อของนางก็ยังเป็นคนที่ซื่อสัตย์ และเชื่อถือได้เหมือนกัน คงไม่ทำให้ Shenhe ต้องลำบากแน่ ๆ

Xianyun:นี่ก็ใกล้ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว ข้าจะไปที่ภัตตาคาร Wanmin เพื่อพบนางด้วยตนเองดีกว่า

Ganyu:เอ๋? แต่เมื่อกี้ท่านอาจารย์ไม่ได้บอกว่ามีเรื่องสำคัญ...

Paimon:กะ...กินข้าวก่อนค่อยว่ากันก็ทันน่า!

Xianyun:เจ้าไปทำงานต่อเถอะ ไม่จำเป็นต้องไปกับข้าก็ได้ ในอนาคตยังมีโอกาสที่จะได้พบกันอีกมากมาย ไม่จำเป็นต้องยึดติดกับช่วงเวลาหนึ่ง

Ganyu:ก็ได้ ท่านอาจารย์รักษาตัวด้วย Traveler, Paimon ไว้เจอกันใหม่นะ

Paimon:อื้ม ไว้เจอกันใหม่นะ!

Conversation 2 · 2 linesOpen full page →

กลไกบนโต๊ะ:(กลไกลึกลับที่มีรูปร่างเป็นเอกลักษณ์ ทำให้ผู้คนยากที่จะละสายตาออกไปด้วยเหตุผลบางอย่าง)

กลไกบนโต๊ะ:(ดูเหมือนจะเป็นสิ่งประดิษฐ์ใหม่ของจ้าววังวนเมฆา ไม่รู้ว่ามันมีประโยชน์อะไร...)

4

ไปหา Shenhe ที่ภัตตาคาร Wanmin

Open step page →
Conversation 1 · 31 linesOpen full page →

Wenliu:นายรู้ใช่มั้ยว่าฉันอยากจะพูดอะไร?

Qingji:อืม ฉันรู้ดีเลยแหละ คนงามอยู่ตรงหน้า แม้แต่อาหารอันโอชะก็ไร้รสชาติขึ้นมา

Wenliu:ฉันอยากได้ช่องทางติดต่อของเธอคนนั้นมากกว่าเมนูอาหารซะอีก เอางี้ นายไปถามดีมั้ย?

Qingji:นายถามสิ

Wenliu:ไม่ไม่ นายเป็นคนถามสิ... เดี๋ยวนะ เธอมานั่นแล้ว!

Shenhe:คุณสองคนจะรับอะไรดี?

Qingji:สวัสดีคุณหนู ไม่ทราบว่า...

Shenhe:รับอะไรดี?

Qingji:อึ๋ยย!

Wenliu:เอา Mora Meat สองที่ ห่อกลับบ้าน พวกเราขอตัวก่อนนะ!

Paimon:Shenhe~

Shenhe:ยินดีต้อนรับ ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะ รับอะไรดี?

Paimon:อย่าพูด "คำพูดต้อนรับลูกค้า" กับ "คำพูดทักทาย" พร้อม ๆ กันสิ!

Traveler:ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ Shenhe

Shenhe:อืม

Shenhe:คนนี้คือ...

Paimon:เฮะเฮะ คนนี้คือ "คุณ Xianyun" น่ะ!

Shenhe:...อาจารย์?

Paimon:เอ๋?!

Xianyun:หึ จำได้ว่าเจ้าไม่เคยเห็นข้าในรูปลักษณ์นี้มาก่อน ทำไมถึงสามารถเปิดโปงตัวตนของข้าได้ในพริบตาเดียวกันล่ะ?

Shenhe:อยู่ด้วยกันทั้งกลางวันและกลางคืนมานานกว่าสิบปี ไม่ว่าอาจารย์จะเปลี่ยนรูปลักษณ์เป็นสิ่งใด ฉันก็จำอาจารย์ได้

Xianyun:เจ้า...

Shenhe:เป็นอะไรไป อาจารย์?

Xianyun:ไม่มีอะไร พออ่านจดหมายของเจ้า รู้ว่าเจ้ากำลังทำงานอยู่ที่ท่าเรือ Liyue ก็เลยมาดูน่ะ

Paimon:แล้วก็มากินอาหารอร่อย ๆ ด้วย!

Shenhe:จริงด้วย ใกล้จะเที่ยงแล้ว... ขออภัย ตอนนี้ฉันกำลังทำงาน เกรงว่าจะคุยได้ไม่นาน

เชฟ Mao:นี่มัน Traveler กับ Paimon ไม่ใช่เรอะ พวกเธอมาหา Shenhe ล่ะสิ?

เชฟ Mao:Shenhe ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลากินข้าว ลูกค้าไม่เยอะ ฉันจัดการเองได้

เชฟ Mao:เธอนั่งลงคุยกับเพื่อน ๆ สักพักเถอะ รอคนเยอะค่อยมาช่วยก็ได้

Shenhe:ขอบคุณมาก

Paimon:เย้ ๆ!

5

นั่งคุยกัน

Open step page →
Conversation 1 · 48 linesOpen full page →

Xianyun:เป็นอย่างที่ข้าคิดเอาไว้ เจ้าของภัตตาคาร Wanmin ช่างเป็นผู้ที่มีเหตุผลซะจริง

Xianyun:แต่การทำงานที่นี่ จำเป็นต้องรับมือกับคนประเภทต่าง ๆ มากมาย Shenhe เจ้ารับมือได้รึเปล่า?

Shenhe:ฉันคิดว่าได้ บางครั้งก็เจอคนแปลก ๆ แต่ฉันก็สามารถจัดการได้อย่างเหมาะสม

Paimon:ดูเหมือน Shenhe จะเติบโตขึ้นแล้วสินะ ว่าแต่ "จัดการได้อย่างเหมาะสม" นี่หมายความว่ายังไงเหรอ?

Shenhe:พูดคุยด้วยเหตุผลกับพวกเขาก่อน ถ้าพวกเขาไม่ฟัง ก็ขู่พวกเขาด้วยหมัด แบบนี้พวกเขาก็จะพูดคุยด้วยเหตุผลกับฉันเอง

Paimon:เอ่อ... จะว่ายังไงดีล่ะ...

Traveler:ก็ฟังดูไม่มีปัญหาอะไรนี่?

Xianyun:งั้นก็ดี ดูเหมือนว่าเจ้าจะเข้ากับสังคมมนุษย์ได้เป็นอย่างดีแล้ว เช่นนี้ข้าก็สามารถวางใจได้แล้วล่ะ

Shenhe:อาจารย์ล่ะ? ทุกอย่างปกติดี?

Xianyun:ข้าสบายดีมาก! ต่อให้พวกเจ้าไม่กลับไปที่ภูเขา Aocang ข้าก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังได้อย่างสะดวกสบาย

Shenhe:อย่างนี้นี่เอง สมแล้วที่เป็นอาจารย์

Xianyun:ฮะ...ฮึ!

Traveler:จริง ๆ แล้วจ้าววังวนเมฆา คิดถึงพวกเธอมากเลยล่ะ

Shenhe:ฉันก็คิดถึงอาจารย์เหมือนกัน ถึงช่วงนี้จะยุ่งมาก แต่ฉันได้ปรึกษากับคุณ Mao แล้ว อีกไม่กี่วันฉันจะกลับไปเยี่ยมอาจารย์ที่ภูเขา Aocang

Xianyun:มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ? อะแฮ่ม คราวหน้าก็อย่าลืมเขียนไว้ในจดหมายด้วยสิ อย่าแอบซ่อนไว้

Paimon:ท่านเซียนเปลี่ยนอารมณ์ไวจังเลยนะ...

Shenhe:จริงสิ อาจารย์มาที่ท่าเรือ Liyue ครั้งนี้ ได้พบศิษย์พี่หญิง Ganyu รึยัง?

Xianyun:ได้พบแล้ว นางเองก็งานยุ่งเหมือนกับเจ้านั่นแหละ ข้าเลยพูดคุยกับนางไม่กี่คำแล้วก็จากมา

Paimon:Ganyu เล่าเรื่องที่มาของชื่อ "จ้าววังวนเมฆา" ให้พวกเราฟัง ฉันถึงได้รู้ว่าท่านเซียนเคยเป็นเซียนที่เก่งกาจขนาดนี้!

Shenhe:อย่างนี้นี่เอง ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันจะเล่าเรื่องราวในอดีตของอาจารย์ให้พวกเธอฟังบ้างละกัน

Xianyun:หืม?

Shenhe:มีปัญหาอะไรงั้นเหรออาจารย์? ฉันรู้สึกว่านี่เป็นหัวข้อที่ไม่เลวเลยนะ

Xianyun:ไม่... ก็แค่ตั้งตัวไม่ทันเฉย ๆ แต่ไม่เป็นไร ขอข้าดูซิว่า เจ้าเรียนรู้ทักษะการสนทนาของข้าไปได้เท่าไหร่

Shenhe:ฉันจำได้ว่าท่านอาจารย์เคยประลองความเร็วกับจ้าวดับจันทร์ตะวันฉาย หลังจากที่จ้าวดับจันทร์ตะวันฉายพ่ายแพ้ เขาคิดว่าท่านอาจารย์เชี่ยวชาญในการร่อนเวหา ถือเป็นข้อได้เปรียบในการประลอง

Shenhe:อาจารย์บอกว่าตัวเองสามารถละทิ้งการร่อนเวหาได้ จะใช้เพียงสมบัติวิเศษในการประลองกับเขาเท่านั้น จ้าวดับจันทร์ตะวันฉายก็ตอบรับด้วยความยินดี เมื่อถึงวันประลอง อาจารย์ก็หยิบสมบัติวิเศษที่ไม่มีใครเคยเห็นออกมา

Paimon:เอ่อ เป็นสมบัติวิเศษแบบไหนเหรอ?

Shenhe:รถจักรกลที่ทำจากเหล็ก ที่จำได้เหมือนจะเรียกว่า "รถสองล้อซิ่งขับเคลื่อนด้วยไฟฟ้า"...?

Xianyun:มันคือ "เครื่องร่อนเวหาสองล้อไฟฟ้า" นี่คือผลงานอันภาคภูมิใจที่ข้าสร้างขึ้นโดยใช้เวลาเจ็ดวันเจ็ดสัปดาห์ รวมสี่สิบเก้าวัน แค่ใส่พลังเซียนเข้าไปก็จะสามารถวิ่งได้หลายพันลี้ต่อวัน

Xianyun:เจ้าดับจันทร์ตะวันฉายนั่น นับเป็นคู่ต่อสู้ของข้าที่ไหน? พอสี่ขานั่นได้เริ่มวิ่ง ก็ทำได้เพียงไล่หลังข้าอย่างไม่เต็มใจก็เท่านั้น

Xianyun:น่าเสียดายที่เครื่องร่อนเวหาสองล้อไฟฟ้าไม่เหมาะกับภูมิประเทศที่เป็นภูเขา เลยพลิกคว่ำก่อนถึงเส้นชัย น่าเสียดายจริง ๆ ชัยชนะอยู่แค่เอื้อมแล้วแท้ ๆ... เจ้าเล่าต่อเถอะ

Shenhe:อาจารย์ เมื่อกี้ท่านเล่าจบแล้ว

Xianyun:งั้นรึ? เฮ้อ ยังไงซะ ตอนที่เจ้าลงเขาไป ภูเขา Aocang ก็มีผู้ชมลดน้อยลงไปอีกคน ข้าเองก็เบื่อที่จะประลองกับพวกแก่ ๆ พวกนั้นอีกแล้ว

Shenhe:อาจารย์รู้สึกเหงาเหรอ?

Xianyun:เหงา? เหอะ ข้าก็อายุปูนนี้แล้ว ได้เห็นชีวิตของผู้คนมาก็มากมาย แค่คุยกับตัวเอง ก็สามารถคุยต่อได้หลายวันหลายคืนโดยไม่ต้องหยุดพัก

Xianyun:ข้าจะรู้สึกเหงาได้ยังไง พูดจาไร้สาระซะจริงเชียว!

Paimon:...

Xianyun:อะไรกัน? ทำไมถึงทำสีหน้าเช่นนั้น?

Paimon:ไม่มีอะไรหรอก เมื่อกี้ได้ยิน Ganyu เล่าว่า ท่านสามารถควบคุมลม และฝนได้ ฉันก็เลยเริ่มรู้สึกเลื่อมใสท่านขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวน่ะ แต่พอท่านอ้าปากพูด ก็เลยรู้สึกขึ้นมาทันทีว่า กลับมาเป็นเซียนนกที่คุ้นเคยตนนั้นแล้ว

Paimon:ฉันเริ่มไม่เข้าใจแล้วว่า ตัวตนที่แท้จริงของจ้าววังวนเมฆาคืออย่างไหนกันแน่?

Shenhe:สำหรับฉันแล้ว ตัวตนทั้งสองล้วนคืออาจารย์ เป็นทั้งอาจารย์ที่ได้รับความรักจากคนอื่นรัก และก็เป็นอาจารย์ที่ฉันรัก

Xianyun:ฮ่า จะหนึ่งจะสองก็เหมือนกันนั่นแหละ ใช้คำพูดดี ๆ มาหลอกลวงข้า ปากก็เยินยอข้าแต่กลับไม่อยากอยู่ในภูเขา Aocang ต่อไป

Xianyun:แต่สิ่งที่เจ้าพูดเมื่อกี้ ก็ไม่ผิดอะไร ข้าก็เป็นเช่นนี้: ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ เป็นอิสระไม่มีข้อผูกมัดใด อยากจะทำอะไรก็ทำ อยากอะไรก็พูด ไม่ต้องให้คนอื่นตัดสิน

Paimon:จ้าววังวนคนนี้ แค่ถูกลูกศิษย์ชมไปสองสามคำ หน้าก็จะบานเป็นกระด้งอยู่แล้ว

Baotai:ยังเหลือที่นั่งในร้านมั้ย?

Dixin:สวัสดี โต๊ะนี้ขอเพิ่ม Boiled Fish ที่นึง!

Shenhe:...ลูกค้าเริ่มเยอะแล้ว ฉันไปช่วยงานก่อนนะ

Paimon:ได้เลย พยายามเข้านะ Shenhe!

Shenhe:อืม ฉันจะตั้งใจทำงาน

6

เตรียมตัวกินข้าว

Open step page →
Conversation 1 · 81 linesOpen full page →

คนในร้านเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ Paimon เองก็สั่งอาหารอร่อย ๆ มามากมายในรวดเดียว

Paimon:ของอร่อยเต็มไปหมดเลย! ครั้งนี้ฉันจะกินให้หนำใจเลย!

Xianyun:ข้าชอบอาหารเลิศรสต่าง ๆ ไม่จำกัดความแตกต่างของรสชาติหรอกนะ

Xianyun:อาหารในร้านนี้ได้รับการปรุงอย่างประณีต มีรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ ข้าพอใจอย่างยิ่ง หลังจากได้ลองชิม ข้าก็รู้สึกมีแรงบันดาลใจสำหรับกลไกทำอาหารมหัศจรรย์รุ่นต่อไปแล้ว

Paimon:อร่อยจังเลย... แต่เผ็ดไปนิดหน่อย...

เชฟ Mao:ขอโทษด้วยนะสาวน้อย ที่นั่งในร้านเต็มหมดแล้ว

???:คุณย่า พวกเราเปลี่ยนร้านดีมั้ย?

???:กลิ่นหอมเหลือเกิน กินที่นี่ไม่ได้เหรอ? ย่าเดินไม่ไหวแล้ว

เชฟ Mao:หรือพวกคุณลองถามดูก็ได้นะ ว่ามีลูกค้าโต๊ะไหนยินยอมแชร์โต๊ะมั้ย?

???:ได้ค่ะ พวกเราไปลองถามดูกัน

???:สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าพวกพี่พอจะสะดวกแชร์โต๊ะกับพวกหนูหน่อยได้มั้ย? พอดีในร้านไม่มีที่นั่งอื่นแล้ว

Paimon:อ๊ะ ฉันยังไงก็ได้ พวกเธอคิดว่าไงล่ะ?

Shuyu:เยี่ยมไปเลย ขอบคุณพวกพี่มากนะ หนูชื่อ Shuyu ส่วนคนนี้คือคุณย่าของหนู ชื่อ Yuandai

Paimon:"คุณย่า"?

Shuyu:ใช่แล้ว ทำไมเหรอคะ?

Paimon:ไม่มี ๆ แค่รู้สึกว่าเธออายุไม่ได้มากเท่าไหร่...

Shuyu:มักจะมีคนชมคุณย่าอยู่บ่อย ๆ ว่า "ผมขาวดุจขนกระเรียน ใบหน้าเปล่งปลั่งดุจทารก" แต่ความจริงคุณย่าอายุมากแล้วล่ะ

Yuandai:...

Shuyu:คุณย่า? หยุดจ้องคนอื่นแล้วนั่งลงก่อนเถอะ

Xianyun:เธอรู้จักฉันเหรอ?

Yuandai:ไม่...

Xianyun:การพบพานคือโชคชะตา เชิญนั่ง

Shuyu:คุณย่า มีอะไรที่อยากกินมั้ยคะ? หนูจะช่วยสั่งให้

Yuandai:ย่าอยากกิน... ไส้เดือนตุ๋น วันที่ฝนตกไส้เดือนจะโผล่ออกมา...

Shuyu:หยุดเลยนะ เริ่มอีกแล้ว ในเมนูไม่มีไส้เดือนตุ๋นหรอกนะ

Paimon:ไส้เดือนตุ๋น? ฟังดูแปลกจัง คนทั่วไปจะสั่งอาหารแบบนี้เหรอ?

Traveler:ลองถามดูมั้ย?

Paimon:ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

Paimon:สวัสดี คือว่า... ต้องการความช่วยเหลือมั้ย?

Shuyu:ช่วย? อ้อ... พี่หมายถึงคุณย่าเหรอ?

Shuyu:ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ คุณย่ามีอาการ "โรคลืมเลือน" อย่างรุนแรง ความทรงจำของย่าถดถอยลงเรื่อย ๆ ย่าชอบพูดเรื่องที่ทำให้คนสับสนตลอดเลย

Shuyu:อันที่จริงตั้งแต่หนูจำความได้ คุณย่าก็เริ่มลืมเรื่องต่าง ๆ แล้วล่ะ แค่ช่วงนี้สถานการณ์ร้ายแรงขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้ทุกเช้าหนูต้องแนะนำตัวให้คุณย่ารู้จักอีกครั้ง

Traveler:แล้วพ่อแม่ของเธอล่ะ?

Shuyu:พวกเขาจากโลกนี้ไปค่อนข้างไว ในบ้านมีแต่หนูกับคุณย่าเท่านั้น

Paimon:เอ่อ คือ...

Shuyu:อ๊ะ ไม่จำเป็นต้องรู้สึกเศร้าไปนะคะ คุณย่ารักหนูมาก หนูเองก็รักคุณย่ามากเหมือนกัน ถึงจะยากลำบากไปบ้าง แต่หนูก็ไม่ได้เกลียดชีวิตในตอนนี้หรอกนะ

Paimon:ว้าว เธอนี่เข้มแข็งจังเลย!

Shuyu:ขอบคุณที่ชมนะคะ

Yuandai:งั้นฉันล่ะ? ชมฉันด้วยสิ?

Shuyu:คุณย่าไม่เพียงแต่เข้มแข็ง แต่ยังอ่อนโยน และพึ่งพาได้ด้วย

Yuandai:ใช่แล้ว ฉันไม่ได้ลืมทุกอย่างไปหมดหรอกนะ ฉันจำเรื่องที่สำคัญมาก ๆ ได้! เอ่อ... เรื่องที่สำคัญมาก ๆ... คืออะไรกันนะ?

Yuandai:นึกออกแล้ว เป็นความฝัน ฉันฝันเรื่องหนึ่ง ทุกอย่างมืดไปหมด มีคนยืนอยู่ข้างหน้าฉัน และขอให้ฉันตามหาเธอ ถ้าหาเธอเจอ ก็จะได้รับการปลดปล่อย

Shuyu:เอ๊ะ? เรื่องสำคัญแบบนี้ ทำไมคุณย่าถึงไม่เล่าให้หนูฟังล่ะ?

Yuandai:เพราะว่าเป็นความฝัน ก็เลยลืมไป เมื่อกี้อารมณ์ดี ก็เลยนึกออกน่ะ

Yuandai:อ่า... ดูเหมือนฉันจะฝันแบบนี้มาหลายครั้งแล้ว กี่ครั้งกันแน่นะ? ฉันเองก็จำไม่ได้เหมือนกัน...

Paimon:ฝันเหมือนเดิมมาเรื่อย ๆ ในความฝันมีคนมาคุยกับตัวเอง... ฟังดูแปลก ๆ นะ! เดี๋ยวนะ ในกรณีนี้... เป็นไปได้ไหมว่าถูกวิญญาณชั่วร้ายเข้าสิง?

Xianyun:ไม่ใช่หรอก ดวงตาของคนผู้นี้ใสสะอาด และมีกลิ่นอายที่สงบ ไม่มีสัญญาณของความชั่วร้าย

Paimon:จริงเหรอ?

Xianyun:เจ้าคิดว่าข้าผู้เป็นเซี... แฮ่ม เธอคิดว่าฉันเป็นใคร?

Paimon:จริงด้วย เกือบลืมไปเลยว่าคุณเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ งั้นคุณย่า จำคนที่อยู่ในความฝันได้มั้ยว่าหน้าตาเป็นยังไง?

Yuandai:จำไม่ได้แล้ว ฉันแค่รู้สึกว่าเธอหน้าตาคล้ายกับ... ตัวฉันตอนยังสาวมาก

Shuyu:คุณย่าตอนยังสาว?

Paimon:ยิ่งพูดก็ยิ่งแปลก นี่มันเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย!

Xianyun:ก็ยังคำเดิม การพบพานคือโชคชะตา เรื่องนี้ปล่อยให้ฉันจัดการเอง

Shuyu:จริงเหรอคะ? เอ่อ... หนูควรเรียกพวกพี่ว่าอะไรดี?

Paimon:ฉันชื่อ Paimon!

Traveler:ฉัน Traveler

Xianyun:เรียกฉันว่า Xianyun ก็พอ

Shuyu:ขอบคุณพวกพี่ที่ช่วยหนูนะ แต่หนูขอเสียมารยาทถามหน่อยได้มั้ย พวกพี่... ต้องการค่าตอบแทนแบบไหนเหรอ?

Paimon:ไม่ต้องตอบแทนหรอก เนอะ?

Traveler:เพราะพวกเราเองก็สนใจเหมือนกัน

Shuyu:ขอบคุณ ขอบคุณพวกพี่มากเลย!

Paimon:ไม่ต้องเกรงใจ แต่ว่าคุณ Xianyun พวกเราต้องทำยังไงถึงจะช่วยคุณย่าคนนี้ได้ล่ะ?

Paimon:ถ้าอาศัยแค่ความฝันนั่นล่ะก็ รู้สึกว่าไม่มีเบาะแสอะไรเลย

Xianyun:เรื่องนี้ง่ายมาก ในเมื่อได้พบกับตัวเองวัยสาวในความฝัน งั้นก็ไปดูที่ที่เขาเคยไปมาในวัยนั้นกันเถอะ บางทีเมื่อไปถึงที่นั่น อาจนึกอะไรออกก็ได้

Paimon:มีเหตุผล คุณย่า จำได้มั้ยว่าตอนสาว ๆ เคยไปที่ไหนมาบ้าง?

Yuandai:จำได้สิ บนฟ้า, ใต้ดิน, เมฆขาวลอยล่อง, น้ำใสป่าขจี...

Paimon:เอาเถอะ ดูเหมือนจะจำไม่ได้แล้ว

Shuyu:หนู... คิดออกวิธีนึงแหละ

Shuyu:หนูจำได้ว่าตอนที่หนูยังเด็ก เคยได้ยินคุณพ่อพูดถึงมาก่อนว่า เมื่อหลายสิบปีก่อนคุณย่า ดูเหมือนจะเป็นจอมยุทธ์พเนจรที่เก่งกาจมาก คอยปกป้องผู้คนมากมายจากภัยพิบัติ

Shuyu:ถ้าเป็นเรื่องจริง บางทีก็อาจจะมีบันทึกอะไรหลงเหลืออยู่บ้าง...

Paimon:จอมยุทธ์พเนจร? ขอฉันคิดก่อนนะ... จำได้ว่า Xingqiu มีความรู้เกี่ยวกับเรื่องราวศิลปะการต่อสู้เป็นอย่างดี ไม่แน่อาจจะได้ข้อมูลอะไรจากเขาก็ได้ พวกเราไปถามเขาที่สมาคมการค้า Feiyun กันเถอะ!

Yuandai:จะไปกันแล้วเหรอ? ฉันหิวจังเลย...

Shuyu:หนูไปสั่งอาหารก่อน คุณย่า ถ้าไม่มีอะไรอยากกิน งั้นหนูจะเป็นคนเลือกเองนะ

Xianyun:ดูเหมือนว่าจะต้องแยกย้ายกันก่อนแล้วล่ะ Traveler กับ Paimon ไปที่สมาคมการค้า Feiyun ส่วน Yuandai, Shuyu ก็อยู่กินอาหารก่อน ส่วนตัวข้าผู้... ฉันเองก็มีเรื่องต้องไปพบขับขานล่องนครา

Paimon:ขับขานล่องนครา... อ๊ะ! หมายถึงมาดาม Ping เหรอ?

Xianyun:ถูกต้อง อีกสักพักไปเจอกันที่ Yujing Terrace นะ

Localized evidence

Text fields

3 fields
Chapter numberTextMap 1843582128
บทแห่งกระเรียนเมฆา: ฉากที่ 1
บทแห่งกระเรียนเมฆา: ฉากที่ 1

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/1843582128
Xianyun
Xianyun

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json
JSON Pointer
/299322734
แสงจันทร์พันลี้
แสงจันทร์พันลี้

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/24047674

Relationships

3 links

Published Sprites

Sprites

2

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Chapter icon · UI_ChapterIcon_Liuyun
Chapter iconchapterIcon194 × 215 · 11 KBUI_ChapterIcon_LiuyunResource name
Quest type · UI_QuestType_Chapter_1
Quest typechapterSerialNumberIcon56 × 56 · 1 KBUI_QuestType_Chapter_1Resource name

Properties

9

chapter2045

Source evidence
Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json
JSON Pointer
/242
id
2045
cityId
2
questType
LQ
endQuestId
1103509
chapterIcon
UI_ChapterIcon_Liuyun
beginQuestId
1103302
chapterCategory
story
needPlayerLevel
40
chapterSerialNumberIcon
UI_QuestType_Chapter_1