Ghost
Chapter icon · UI_ChapterIcon_Nilou

Story Chapters

ถึงผู้มีปัญญา

Story QuestsChapter number: บทแห่งนิโลตบล: ฉากที่ 1Location: Nilou

Story evidence

Chapter quests

3

สัมผัสอันอบอุ่นตามถนนและตรอกซอกซอย

Open quest →
Quest flow
1

ไปยัง Grand Bazaar

Open step page →
2

คุยกับ Nilou

Open step page →
Conversation 1 · 26 linesOpen full page →

Paimon:Nilou! พวกเราเจอกันอีกแล้วนะ

Nilou:อ่า Traveler กับ Paimon นั่นเอง สวัสดี

Paimon:เธอก็มาซื้อของเหมือนกันเหรอ?

Nilou:อื้ม ใช่แล้ว แม้จะเจอกับอุปสรรคไปบ้าง แต่เทศกาล Sabzeruz ก็ถือว่าจบไปได้อย่างราบรื่น

Nilou:ก็เพราะเรื่องนี้แหละ โรงละครของเราเลยจัดงานเฉลิมฉลอง

Nilou:พวกเธอจะมาร่วมมั้ย? ทั้งครึกครื้นแล้วก็สนุกมากเลยนะ

Traveler:งานเฉลิมฉลองเหรอ?

Nilou:นี่เป็นธรรมเนียมของโรงละครเรา ทุกครั้งที่การแสดงสำคัญจบลง พวกเราก็จะรวมตัวแล้วก็ผ่อนคลายกันสักหน่อย

Nilou:การซ้อมมันเป็นอะไรที่เหนื่อยมาก ถ้ามัวแต่เครียด ก็อาจมีบางครั้งที่พลังงานของเราจะหมดลง

Nilou:แม้ว่าคุณ Zubayr ผู้จัดการโรงละครของเราชอบบอกว่า งานเฉลิมฉลองไม่ได้มีไว้แค่เฉลิมฉลอง แต่ยังเป็นการทบทวนและสรุปเป้าหมายไปด้วยในตัวก็ตาม...

Nilou:แต่พอถึงเวลาที่เฉลิมฉลอง ก็ไม่มีใครจำคำพูดเขาได้แล้ว แหะ ๆ เขาก็ไม่จำเป็นต้องทำหน้านิ่งตลอดเวลาก็ได้

Paimon:ระหว่างทาง ฉันกับเขาก็ร่วมงานเทศกาลมาไม่น้อยเลยล่ะ

Paimon:งานเฉลิมฉลองครั้งนี้ ก็เหมือนกับการฉลองเทศกาลใช่มั้ย ที่มีของกินแล้วก็เครื่องดื่มเยอะ ๆ น่ะ?

Nilou:ใช่เลย พวกเราก็กินอาหาร ชนแก้วแล้วก็แลกของขวัญกัน เพื่อเป็นการขอบคุณอีกฝ่ายที่ทำงานหนักในช่วงเวลานี้

Paimon:ต้องเตรียมของขวัญด้วยเหรอ...

Paimon:จะ... จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง! "ทำดีมาก็ต้องทำดีตอบแทน" ใช่มั้ยล่ะ ฉันเตรียมไว้ตั้งนานแล้วต่างหาก!

Paimon:แต่เธอให้ฉันยืม Mora หน่อยสิ...

Nilou:ฮ่า ๆ ๆ ไม่เป็นไรหรอก Paimon เธอไม่ต้องร้อนใจไป

Nilou:จะเตรียมหรือไม่เตรียมของขวัญก็เข้าร่วมได้ทั้งนั้นแหละ ช่วงเวลาแลกของขวัญก็มีไว้เพื่อให้งานเฉลิมฉลองครึกครื้นขึ้นอีกหน่อยก็เท่านั้นเอง

Nilou:แค่พวกเธอมาได้ก็เป็นของขวัญที่ดีที่สุดแล้ว ฉันจะได้แนะนำทุกคนที่โรงละครให้พวกเธอรู้จักด้วย

Paimon:เธอเป็นอะไรรึเปล่า?

Conversation 2 · 27 linesOpen full page →

Traveler:ถ้า Dunyarzad มาได้ก็คงดี

Nilou:อืม แต่สำหรับเขาแล้ว การรักษาอาการป่วยถือเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด

Nilou:ตอนแรกฉันก็อยากไปเยี่ยมนะ แต่สุดท้ายกลับโดนคนที่บ้านเขาขวางไว้นอกประตู ไม่เปิดทางให้เจรจาอะไรเลย

Nilou:ฉันเลยทำได้แค่ทิ้งจดหมายไว้ให้เขาหนึ่งฉบับ เพื่อส่งกำลังใจให้เขาหายป่วย และรักษาสภาพจิตใจให้ดี

Nilou:อีกไม่นาน รอให้ร่างกายเขาฟื้นตัวแล้ว พวกเราก็จะได้มาฉลองด้วยกันที่โรงละครไง

Paimon:ต้องยกความดีความชอบให้เธอกับ Nilou ที่ทำให้อาการป่วยของเขาคงที่ขึ้นมาได้

Nilou:เธอนี่ถ่อมตัวจังนะ เมื่อกี้ Paimon เอาพวกเราสองคนมาเปรียบเทียบกัน ฉันรู้สึกอายมากเลย

Nilou:เมื่อเทียบกับคุณงามความดีของเธอแล้ว เรื่องที่ฉันทำมันเล็กน้อยจริง ๆ

Nilou:แหะ ๆ ช่างเถอะ ว่าแต่ พวกเธอคิดจะมาร่วมงานของพวกเรามั้ย?

Paimon:ฟังแล้วดูท่าทางไม่เลวเลยนะ งั้นพวกเราก็จะไปแล้วกัน

Nilou:ได้เลย งั้นพวกเราไปโรงละครกันตอนนี้เลย...

Nilou:...เดี๋ยวนะ ฉันลืมเรื่องของกองนี้ไปซะสนิทเลย!

Paimon:หาา? ของพวกนี้เธอเป็นคนซื้อเหรอ?!

Nilou:ฉันซื้อแค่กล่องเดียว ที่เหลือทั้งหมดเป็นของแถม ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงเยอะแบบนี้...

Paimon:อัตราส่วนเว่อร์มากไปแล้ว! ของแถมไม่ต้องถึงกับเยอะขนาดนี้ก็ได้!

Nilou:ฉันจำได้แค่ว่าพอคุยไปคุยมากับทุกคน ของก็เยอะขึ้นเรื่อย ๆ ในมือก็ถือไม่ไหว เหมือนว่าก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งเลย

Nilou:ตอนแรกฉันก็คิดว่าจะเอาของพวกนี้แบ่งออกเป็นสองสามส่วนแล้วขนกลับไป จากนั้นค่อยออกมาซื้ออีก แต่ถ้าเป็นแบบนี้เวลาก็ไม่น่าจะทันแล้ว

Paimon:พวกนี้ยังไม่ใช่ทั้งหมดนะ...

Traveler:ให้ฉันช่วยแล้วกัน

Nilou:บะ...แบบนี้ไม่ค่อยดีมั้ง?

Paimon:ไม่เป็นไรหรอก สำหรับเขาแล้ว การรับของคงเป็นเรื่องเล็กน้อยมากใช่มั้ยล่ะ?

Nilou:ขอโทษจริง ๆ นะ ที่ตอนแรกเชิญพวกเธอมาร่วมงาน แต่กลับต้องมารบกวนพวกเธอก่อนเลยเนี่ย...

Nilou:งั้นพวกเราก็รีบหน่อยดีกว่านะ ซื้อของสองสามชิ้นสุดท้ายเสร็จก็กลับโรงละครกันเถอะ

Conversation 3 · 26 linesOpen full page →

Traveler:หลังจากแสดงเต้นรำตอนนั้นก็ยังไม่เจอปัญหาอะไรสินะ?

Nilou:เธอหมายถึงที่เต้นรำตรงจัตุรัสหน้าสถาบันใช่มั้ย? แหะ ๆ ไม่มีใครสนใจฉันหรอก ฉันออกไปได้ง่าย ๆ โดยไม่มีใครจับสังเกตได้เลยล่ะ

Nilou:หลังจากนั้นก็ไม่มีใครไปตามเอาเรื่องที่โรงละคร แต่กลับมีแขกใหม่ ๆ มากันเยอะแยะ แถมยังเป็นนักเรียนของสถาบันทั้งนั้นเลย

Nilou:เหมือนว่าที่ผ่าน ๆ มา ถ้านักเรียนทิ้งการเรียนอันวุ่นวายมาชมการเต้นรำหรือละคร จะถูกมองว่าไม่เอาการเอางาน น่าขำสิ้นดี

Nilou:แต่ตอนนี้ความคิดแบบนี้เหมือนจะค่อย ๆ เปลี่ยนไปแล้ว ทุกคนเริ่มเชื่อว่าศิลปะสามารถเปลี่ยนอารมณ์และเพิ่มประสิทธิภาพงานวิจัยได้ด้วย

Nilou:ไม่ว่าเรื่องอะไร ถ้าไม่สัมผัสด้วยตัวเองก็ตัดสินไม่ได้จริง ๆ แหละนะ

Paimon:ถ้าอย่างนั้น พวกเขาก็ต้องขอบคุณพวกเราสินะ

Traveler:หวังว่าพวกเขาจะเปลี่ยนมุมมองต่อศิลปะได้นะ

Nilou:ได้แต่ค่อยเป็นค่อยไปแหละนะ พวกเขาเหมือนยังต้องศึกษาและพิสูจน์กันอีกนาน... โอบกอดความคิดตายตัวแบบนี้ไว้จะได้ผลดีจริง ๆ หรือไงนะ?

Nilou:แหะ ๆ ช่างเถอะ ว่าแต่ พวกเธอคิดจะมาร่วมงานของพวกเรามั้ย?

Paimon:ฟังแล้วดูท่าทางไม่เลวเลยนะ งั้นพวกเราก็จะไปแล้วกัน

Nilou:ได้เลย งั้นพวกเราไปโรงละครกันตอนนี้เลย...

Nilou:...เดี๋ยวนะ ฉันลืมเรื่องของกองนี้ไปซะสนิทเลย!

Paimon:หาา? ของพวกนี้เธอเป็นคนซื้อเหรอ?!

Nilou:ฉันซื้อแค่กล่องเดียว ที่เหลือทั้งหมดเป็นของแถม ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงเยอะแบบนี้...

Paimon:อัตราส่วนเว่อร์มากไปแล้ว! ของแถมไม่ต้องถึงกับเยอะขนาดนี้ก็ได้!

Nilou:ฉันจำได้แค่ว่าพอคุยไปคุยมากับทุกคน ของก็เยอะขึ้นเรื่อย ๆ ในมือก็ถือไม่ไหว เหมือนว่าก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งเลย

Nilou:ตอนแรกฉันก็คิดว่าจะเอาของพวกนี้แบ่งออกเป็นสองสามส่วนแล้วขนกลับไป จากนั้นค่อยออกมาซื้ออีก แต่ถ้าเป็นแบบนี้เวลาก็ไม่น่าจะทันแล้ว

Paimon:พวกนี้ยังไม่ใช่ทั้งหมดนะ...

Traveler:ให้ฉันช่วยแล้วกัน

Nilou:บะ...แบบนี้ไม่ค่อยดีมั้ง?

Paimon:ไม่เป็นไรหรอก สำหรับเขาแล้ว การรับของคงเป็นเรื่องเล็กน้อยมากใช่มั้ยล่ะ?

Nilou:ขอโทษจริง ๆ นะ ที่ตอนแรกเชิญพวกเธอมาร่วมงาน แต่กลับต้องมารบกวนพวกเธอก่อนเลยเนี่ย...

Nilou:งั้นพวกเราก็รีบหน่อยดีกว่านะ ซื้อของสองสามชิ้นสุดท้ายเสร็จก็กลับโรงละครกันเถอะ

3

ไปรับของที่ซื้อไว้เป็นเพื่อน Nilou

Open step page →
Conversation 1 · 37 linesOpen full page →

Jut:เอ๊ะ นี่มัน Nilou ไม่ใช่เหรอ

Nilou:สวัสดีคุณ Jut ตอนนี้ยังมีของสดอีกมั้ย?

Jut:มีอยู่แล้ว ฉันได้ยินมาว่า "โรงละคร Zubayr" จะจัดกิจกรรมใช่มั้ย ฉันช่วยเก็บไว้ให้พวกเธอล่วงหน้าตั้งนานแล้วล่ะ

Jut:แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะเพิ่มมาอีกสองที่แล้วล่ะ ฮ่า ๆ

Nilou:ฉันขอแนะนำหน่อยนะ คนนี้คือนักเดินทาง Traveler เป็นนักผจญภัยที่เก่งมาก ๆ คนหนึ่งเลย

Nilou:คนนี้คือ Paimon เป็นผู้นำทางที่นี่น่าเชื่อถือมาก ๆ ที่คอยอยู่เคียงข้างเขา

Paimon:ไม่ใช่สิ! ..อ๊ะ? ถูกแล้วล่ะ ดูสิ Traveler น่ะรู้หมดทุกอย่างเลยนะ!

Jut:ฮ่า ๆ ๆ อย่าดูถูก Nilou เชียวนะ เขาจำเรื่องของคนอื่นได้แม่นมากเลยล่ะ ต่อให้เป็นเรื่องเล็กน้อยมาก ๆ ก็ตาม

Jut:อีกอย่างเขายังกล้าหาญมากด้วยนะ คราวที่แล้วเขายังช่วยแย่งเครื่องเทศอันล้ำค่าของฉันมาจากในปากของ Sumpter Beast ด้วยนะ

Nilou:ไม่มีอะไรแล้วล่ะ เพราะทุกคนก็ดูแลฉันดีมากเหมือนกัน

Nilou:อ่า พูดออกทะเลไปไกลเลย ตอนนี้ต้องรีบทำเวลาแล้วล่ะ คุณ Jut เมื่อกี้คุณหมายความว่าจำนวนของที่เตรียมไว้มันไม่ค่อยพอใช่มั้ย?

Jut:ล้อเล่นน่ะ การทำธุรกิจก็ต้องเตรียมของไว้เกินอยู่แล้ว ถึงยังไงเรื่องพวกของขาดของเกินก็เป็นอะไรที่ปกติอยู่แล้วล่ะ

Jut:อื้ม ว่าแต่ เพื่อนสองคนนั้นของเธอ ดูเหมือนจะมาจากที่อื่นสินะ พวกเขาเคยชิม Tahchin แสนอร่อยรึยังล่ะ?

Nilou:เยี่ยมไปเลย คุณ Jut ทำ Tahchin อีกแล้วเหรอ?

Nilou:มันเป็นการเอาข้าวสวยกับเนื้อมาผสมเข้าด้วยกัน แล้วก็ปรุงออกมาให้เป็นเหมือนเค้ก คุณ Jut ยังใส่เครื่องเทศที่ทำขึ้นพิเศษเข้าไปด้วยนะ

Nilou:กลิ่นหอมนั้นเข้มข้นและวิเศษมาก เมื่อไหร่ที่เธอเห็นพวกเด็ก ๆ มากมายมารวมตัวกันที่บ้านของคุณ Jut นั่นก็เป็นเพราะพวกเขาตามกลิ่นหอมของ Tahchin มาไงล่ะ

Jut:ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่ใช่แค่เด็ก ๆ สักหน่อย เธอเองก็มากับพวกเขาบ่อย ๆ ไม่ใช่เหรอ?

Nilou:ฉะ... ฉันตะกละแบบนั้นเลยเหรอ...

Paimon:พวกเราดูเหมือนมากเลยเหรอ! ไม่เป็นไร ของอร่อยใครก็ชอบทั้งนั้นแหละ

Jut:งั้นพวกเธอรอแป๊บนึงนะ ฉันจะไปเอามาให้

คุณเพลิดเพลินกับ Tahchin นึ่งกรุ่น ๆ ด้วยกัน

Nilou:อะอื้ม...

Paimon:อ้อ! รสชาตินี้ เปรี้ยว ๆ หวาน ๆ ระดับความหอมมันหลากหลายมาก ๆ อร่อยสุด ๆ ไปเลย

Traveler:มีความเป็นเอกลักษณ์มากเลย

Nilou:ไม่ว่าจะกินไปกี่ครั้ง ก็ยังอร่อยแบบนี้เหมือนเดิม

Jut:เอาออกมารับแขกของโรงละครแบบนี้ แน่นอนว่าฉันก็ต้องมั่นใจในรสชาติอยู่แล้ว

Jut:เมื่อกี้ฉันทำตั้งเยอะ ห่อไว้เรียบร้อยหมดแล้วด้วย เดี๋ยวพวกเธอก็เอากลับไปที่โรงละครด้วยกันเลยสิ

Nilou:จะรับไว้ได้ยังไงล่ะ แบ่งมาเยอะเกินไปแล้ว

Jut:เกี่ยวอะไรกันล่ะ ทำชุดหนึ่งก็คือทำ ทำร้อยชุดก็ทำเหมือนกัน ช่วยฉันเคลียร์สต็อกสินค้าแบบนี้ ฉันดีใจแทบแย่เลยนะ

Traveler:อย่างน้อยก็ต้องใช้ Mora จ่าย

Jut:ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้นหรอก กินให้เสร็จก่อนค่อยพูดเรื่องเงิน นี่ไม่ใช่การโกงลูกค้า ไม่มีการทำธุรกิจแบบนี้หรอกนะ

Jut:ถือวัตถุดิบไว้ให้ดี อาหารที่ห่อไว้ก็ถือให้ดีด้วย ฮ่า ๆ

Jut:ไว้มาอุดหนุนบ่อย ๆ นะ

4

รับของเป็นเพื่อน Nilou ต่อ

Open step page →
Conversation 1 · 42 linesOpen full page →

Afshin:Nilou เธอมาพอดีเลย ผ้าที่เธอซื้อไว้ก่อนหน้านี้ฉันเอามาแล้วนะ

Afshin:ถ้าเธอยังไม่มาเอาอีก เดี๋ยวอาจจะโดน Sumpter Beast กินเอาได้นะ

Nilou:คุณ Afshin ล้อเล่นอีกแล้วนะ Sumpter Beast ไม่มีทางกินของแบบนั้นหรอก

Paimon:เครื่องเทศที่ Jut พูดถึง ที่บอกว่าถูก Sumpter Beast เอาไปกิน คงไม่ใช่ Sumpter Beast ที่บ้านของคุณหรอกใช่มั้ย!

Afshin:อ้อ ฮ่าฮ่าฮ่า เรื่องนั้นฉันคิดออกแล้ว ขอโทษที ๆ ถ้า Nilou ไม่อยู่ ฉันคงต้องชดใช้กำไรที่เสียไปครึ่งเดือนแน่เลย

Nilou:Sumpter Beast แรงเยอะมาก ถ้าจะดึงบางอย่างออกมาจากในปากของมัน ก็คงจะเหมือนกับการชักเย่อเลยล่ะ...

Paimon:พวกมันกินทุกอย่างจริง ๆ แฮะ

Paimon:อื๋อ? หมายความว่าไง?

Afshin:ฮ่าฮ่าฮ่า ที่จริงก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก บางครั้งไม่ใช่เพราะว่า Sumpter Beast หิวถึงได้กินหรอกนะ แต่พวกมันชอบหาอะไรเคี้ยวไว้ในปากก็เท่านั้นเอง

Afshin:ผ้าที่พูดถึงเมื่อกี้ พวกมันใช้วัสดุคุณภาพดี มีความยืดหยุ่นสูง

Afshin:ต่อให้ใส่เข้าไปในปากของ Sumpter Beast ก็ต้องเคี้ยวหนึ่งวันหนึ่งคืนเลยนะ

Paimon:คุณ... เคยลองเหรอ?

Afshin:แน่นอน ยังหลอกเธอไม่สำเร็จเหมือนเดิม เพียงแต่ครั้งนั้นมันเป็นเหตุสุดวิสัยน่ะ

Afshin:ของดีขนาดนี้ ฉันทำใจหยิบเอาไปทดลองเองไม่ได้หรอก

Paimon:ก็จริง ฟังดูแล้วก็ไม่เลวจริง ๆ นะ...

Afshin:สนใจแล้วใช่มั้ยล่ะ? ถ้าเธออยากได้ล่ะก็ ตอนนี้ถ้าซื้อสองชุดได้ลด 20% ด้วยนะ

Paimon:ลด 20%? แจ๋วไปเลย Traveler เธอว่าไงล่ะ?

Nilou:ไม่ได้ คุณ Afshin คุณจะใช้ลูกไม้แบบนั้นกับเขาไม่ได้นะ เขาหวั่นไหวแล้วนั่น

Paimon:เอ๊ะ? ลูกไม้? เขาดูน่าเชื่อถือขนาดนั้น นี่มันเป็นเรื่องหลอกลวงหมดเลยเหรอ?

Nilou:นั่นก็คงไม่ใช่หรอก... เพียงแต่คุณ Afshin เก่งในเรื่องการเล่าเรื่องมาก ต่อให้ไม่ใช่ของที่ต้องการด่วน แต่พอฟังเขาพูดแค่ไม่กี่ประโยคก็หวั่นไหวกันหมดนั่นแหละ

Nilou:เมื่อก่อนเพราะว่าฉันซื้อของที่ไม่ได้ใช้มาเยอะมาก เลยโดนคุณ Zubayr อบรมแบบไปรอบหนึ่ง

Traveler:ทำแบบนี้ก็ไม่ถูกจริง ๆ นั่นแหละ

Afshin:อย่ามองฉันแบบนั้นสิ เขาก็แค่โดนอบรม แต่ฉันนี่โดนดุจัง ๆ เลยนะ

Afshin:หลักการที่ฉันเชื่อถือก็คือ "เรื่องราวสามารถมอบมูลค่าให้กับสินค้า" ได้ แล้วก็เพราะว่าสิ่งนี้เองที่ทำให้ฉันเริ่มต้นทำธุรกิจ แล้วก็ขายได้ดีมาก

Afshin:Nilou เป็นผู้ฟังที่หาเจอได้ยากมาก ตอนนั้นฉันพูดอะไร เขาก็เชื่ออย่างนั้น

Afshin:ไปจนถึงขั้นที่ว่าขายของให้เขา พอเห็นเขามีความสุขแบบนั้น ฉันกลับรู้สึกผิด ทั้งที่ก็รู้ว่าความจริงว่าเขาไม่ได้ต้องการของเยอะขนาดนั้น...

Afshin:นับจากนั้นมาฉันก็เข้าใจแล้วว่า วิธีการเล่าเรื่องไม่ใช่เป้าหมายที่ต้องการ การทำธุรกิจก็ไม่ใช่แค่การขายของออกไป

Nilou:ไม่เป็นไร ตอนนี้ทุกคนก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ไม่คิดเล็กคิดน้อยเรื่องพวกนี้หรอก

Afshin:แต่จะว่าไป สินค้าที่เข้ามาในครั้งนี้ มีของบางส่วนที่ไม่ได้ดีขนาดนั้น

Afshin:ใช้ทั่ว ๆ ไปก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่ลูกค้าฉันมีความต้องการสูงมาก ตอนนี้ถ้าจะให้ไปหาลูกค้าใหม่มันก็ทั้งเปลืองแรงและเปลืองเวลา

Afshin:ถ้างั้น Nilou เธอก็เอาของพวกนี้ไปเลยแล้วกัน

Nilou:เอ๊ะ? ไม่ได้นะ จะทำแบบนี้ได้ยังไง

Afshin:ก็ถือซะว่าเป็นการช่วยฉันแล้วกันน่า? เวลาที่พวกเธอทำอุปกรณ์คงต้องใช้เยอะมากเลยนี่ใช่มั้ย

Afshin:เอาไว้กับฉันที่นี่ งานสต็อกของและการขนส่งต่างก็เป็นต้นทุนทั้งนั้น ทิ้งไว้อีกหนึ่งวันก็ขาดทุนไปอีกหนึ่งวัน

Nilou:งั้นต่อให้เป็นแบบนี้ ฉันก็ยังต้องซื้อในราคาปกติอยู่ดี

Afshin:ไม่ต้อง ๆ บอกแล้วไงว่าเป็นของที่ขายไม่ดี ถ้าต้องเก็บเงิน งั้นมันก็จะกลายเป็นว่าฉันเล่าเรื่องเพื่อส่งเสริมการขายอีกไม่ใช่เหรอ

Afshin:หยิบไปเลยก็พอ ถ้ารู้สึกเกรงใจจริง ๆ ก็เอาบัตรละครให้ฉันสักสองสามใบสิ

Afshin:จริงสิ พวกเธอก็รีบมาแบ่งไปหน่อยสิ นักผจญภัยจะต้องขาดวัตถุดิบแน่นอนเลยใช่มั้ย

Paimon:ไม่คิดเลยว่าจะมีในส่วนของฉันด้วย...

Afshin:รีบหยิบไปเถอะ เห็นของพวกนี้แล้วฉันปวดหัว ช่วยได้เยอะมากเลยจริง ๆ ฮ่าฮ่าฮ่า

5

รับของล็อตสุดท้ายเป็นเพื่อน Nilou

Open step page →
Conversation 1 · 37 linesOpen full page →

Hushang:Nilou! ในที่สุดเธอก็มาแล้ว เจ้า Farhad นี่เขาถูกใจอุปกรณ์ของพวกเธอแน่ะ!

Farhad:มีเรื่องแบบนี้ที่ไหนกันล่ะ ฉันก็แค่อาศัยของพวกนี้มาวิเคราะห์เท่านั้นแหละ เนื้อเรื่องใหม่ของพวกเธอมีเนื้อหายังไงบ้างล่ะ

Hushang:แบบนี้ก็ไม่สนุกน่ะสิ?

Nilou:ใช่ รอการแสดงอย่างเป็นทางการจะดีกว่านะ

Hushang:เหมือนฉันจะเคยเห็นสองคนนี้ที่ไหน รู้สึกคุ้นหน้าจัง...

Hushang:พวกเขาก็เคยมาตอนเทศกาล Sabzeruz ใช่รึเปล่า?

Nilou:อื้ม วันนี้พวกเขาก็มาร่วมงานเฉลิมฉลองเหมือนกัน

Hushang:งั้นก็น่าจะคึกคักกว่าเดิมแล้วล่ะ ฉันกำลังปรึกษากับ Farhad อยู่เลยว่าคืนนี้จะไปดูสักหน่อย

Nilou:ยินดีต้อนรับเลย Rekhar กับพี่ Najia จะต้องอยากคุยกับพวกเธอแน่ ๆ

Hushang:พวกเรายังเตรียมของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้ให้ด้วยนะ ฉันจะใส่ให้เธอดู มันเป็นมงกุฎดอกไม้แหละ

Hushang:ในเมื่อเป็นงานเฉลิมฉลอง ใส่อันนี้เข้าไปมันถึงจะได้บรรยากาศของงานเฉลิมฉลองสิ

Nilou:โอ้ว สวยมากเลย นี่เธอทำเองเหรอ?

Hushang:ที่จริงหลัก ๆ Farhad เป็นคนทำน่ะ เป็นไง ดูไม่ออกใช่มั้ยล่ะ? เขาแอบเรียนงานฝีมือมาเยอะมากเลยนะ

Paimon:น่าแปลกใจจริง ๆ นั่นแหละ...

Farhad:ไม่มีใครกำหนดว่าคนที่ถนัดใช้กำลังกายจะไม่สามารถทำงานเย็บปักถักร้อยได้ ฉันใช้ความคิดเยอะมากเลยนะ

Hushang:ฉันรู้ ๆ ฉันเห็นอยู่ ฉันก็ไม่ได้พูดประชดประชันอะไรสักหน่อย

Hushang:มา ๆ แขกก็ลองดูได้เหมือนกัน มีขนาดที่เหมาะกับเธอด้วยนะ

Nilou:เหมาะมากเลย

Paimon:สวยจัง มีอันที่ฉันใส่ได้บ้างมั้ย?

Farhad:น่าเสียดายจัง ขนาดของเด็กได้ส่งออกไปหมดแล้ว ฉันเองก็คาดไม่ถึงว่าโรงละครจะเชิญแขกที่น่าอัศจรรย์อย่างเธอมาด้วยสิ

Paimon:"น่าอัศจรรย์" ... ฟังแล้วดูแปลก ๆ แต่ช่างเถอะ ให้อภัยก็แล้วกัน

Farhad:จริงสิ ฉันว่าของเยอะขนาดนี้ ฉันช่วยพวกเธอย้ายดีกว่านะ

Farhad:เดิมทีฉันก็เป็นคนขนของ นี่เป็นเรื่องที่ฉันถนัดที่สุดแล้ว

Paimon:งั้นก็เยี่ยมไปเลย! มาเร็วเข้า!

Paimon:ไม่ได้ทำแบบมืออาชีพหรอกเหรอ...

Nilou:ขอบคุณที่มาช่วยนะคุณ Farhad แต่พวกเราต้องขอบอกไว้ก่อนว่า ต่อไปอย่าหาโอกาสที่จะมาถามเรื่องเนื้อหาของเนื้อเรื่องใหม่อีกเลยนะ

Nilou:ไม่งั้นคราวนี้ฉันอาจจะขวางคุณ Zubayr ไว้ไม่ได้แล้ว

Hushang:ฮ่าฮ่าฮ่า ดูสิ นายชัดเจนซะขนาดนี้ แม้แต่ Nilou ก็ยังมองออกเลย

Farhad:ยะ...อย่าพูดมากน่า

Farhad:ฉันรู้แล้ว ฉันก็ไม่กล้าไปแหย่เขาหรอก

Farhad:แต่นับของของ Hushang ที่อยู่ตรงนี้แล้ว พวกเราทุกคนคงต้องขนกันไปส่วนหนึ่งถึงจะย้ายกลับไปได้ในครั้งเดียว แรงของฉันมันมีจำกัด

Nilou:เหมือน Paimon จะไม่ค่อยยอมเท่าไหร่นะ งั้นฉันขนเยอะหน่อยแล้วกัน อย่ามองฉันแบบนั้นสิ ปกติฉันออกกำลังกายเป็นประจำนะ

Nilou:ตอนที่เต้น พละกำลังและความบาลานซ์ต่างก็เป็นสิ่งที่สำคัญมากนะ

Paimon:ไม่ไม่ไม่ ฉันเองดีกว่า ฉันโอเค

Paimon:ที่พูดก็ถูกนะ กินก็กินไปแล้ว...

Conversation 2 · 37 linesOpen full page →

Hushang:Nilou! ในที่สุดเธอก็มาแล้ว เจ้า Farhad นี่เขาถูกใจอุปกรณ์ของพวกเธอแน่ะ!

Farhad:มีเรื่องแบบนี้ที่ไหนกันล่ะ ฉันก็แค่อาศัยของพวกนี้มาวิเคราะห์เท่านั้นแหละ เนื้อเรื่องใหม่ของพวกเธอมีเนื้อหายังไงบ้างล่ะ

Hushang:แบบนี้ก็ไม่สนุกน่ะสิ?

Nilou:ใช่ รอการแสดงอย่างเป็นทางการจะดีกว่านะ

Hushang:เหมือนฉันจะเคยเห็นสองคนนี้ที่ไหน รู้สึกคุ้นหน้าจัง...

Hushang:พวกเขาก็เคยมาตอนเทศกาล Sabzeruz ใช่รึเปล่า?

Nilou:อื้ม วันนี้พวกเขาก็มาร่วมงานเฉลิมฉลองเหมือนกัน

Hushang:งั้นก็น่าจะคึกคักกว่าเดิมแล้วล่ะ ฉันกำลังปรึกษากับ Farhad อยู่เลยว่าคืนนี้จะไปดูสักหน่อย

Nilou:ยินดีต้อนรับเลย Rekhar กับพี่ Najia จะต้องอยากคุยกับพวกเธอแน่ ๆ

Hushang:พวกเรายังเตรียมของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ไว้ให้ด้วยนะ ฉันจะใส่ให้เธอดู มันเป็นมงกุฎดอกไม้แหละ

Hushang:ในเมื่อเป็นงานเฉลิมฉลอง ใส่อันนี้เข้าไปมันถึงจะได้บรรยากาศของงานเฉลิมฉลองสิ

Nilou:โอ้ว สวยมากเลย นี่เธอทำเองเหรอ?

Hushang:ที่จริงหลัก ๆ Farhad เป็นคนทำน่ะ เป็นไง ดูไม่ออกใช่มั้ยล่ะ? เขาแอบเรียนงานฝีมือมาเยอะมากเลยนะ

Paimon:น่าแปลกใจจริง ๆ นั่นแหละ...

Farhad:ไม่มีใครกำหนดว่าคนที่ถนัดใช้กำลังกายจะไม่สามารถทำงานเย็บปักถักร้อยได้ ฉันใช้ความคิดเยอะมากเลยนะ

Hushang:ฉันรู้ ๆ ฉันเห็นอยู่ ฉันก็ไม่ได้พูดประชดประชันอะไรสักหน่อย

Hushang:มา ๆ แขกก็ลองดูได้เหมือนกัน มีขนาดที่เหมาะกับเธอด้วยนะ

Nilou:เหมาะมากเลย

Paimon:สวยจัง มีอันที่ฉันใส่ได้บ้างมั้ย?

Farhad:น่าเสียดายจัง ขนาดของเด็กได้ส่งออกไปหมดแล้ว ฉันเองก็คาดไม่ถึงว่าโรงละครจะเชิญแขกที่น่าอัศจรรย์อย่างเธอมาด้วยสิ

Paimon:"น่าอัศจรรย์" ... ฟังแล้วดูแปลก ๆ แต่ช่างเถอะ ให้อภัยก็แล้วกัน

Farhad:จริงสิ ฉันว่าของเยอะขนาดนี้ ฉันช่วยพวกเธอย้ายดีกว่านะ

Farhad:เดิมทีฉันก็เป็นคนขนของ นี่เป็นเรื่องที่ฉันถนัดที่สุดแล้ว

Paimon:งั้นก็เยี่ยมไปเลย! มาเร็วเข้า!

Paimon:ไม่ได้ทำแบบมืออาชีพหรอกเหรอ...

Nilou:ขอบคุณที่มาช่วยนะคุณ Farhad แต่พวกเราต้องขอบอกไว้ก่อนว่า ต่อไปอย่าหาโอกาสที่จะมาถามเรื่องเนื้อหาของเนื้อเรื่องใหม่อีกเลยนะ

Nilou:ไม่งั้นคราวนี้ฉันอาจจะขวางคุณ Zubayr ไว้ไม่ได้แล้ว

Hushang:ฮ่าฮ่าฮ่า ดูสิ นายชัดเจนซะขนาดนี้ แม้แต่ Nilou ก็ยังมองออกเลย

Farhad:ยะ...อย่าพูดมากน่า

Farhad:ฉันรู้แล้ว ฉันก็ไม่กล้าไปแหย่เขาหรอก

Farhad:แต่นับของของ Hushang ที่อยู่ตรงนี้แล้ว พวกเราทุกคนคงต้องขนกันไปส่วนหนึ่งถึงจะย้ายกลับไปได้ในครั้งเดียว แรงของฉันมันมีจำกัด

Nilou:เหมือน Paimon จะไม่ค่อยยอมเท่าไหร่นะ งั้นฉันขนเยอะหน่อยแล้วกัน อย่ามองฉันแบบนั้นสิ ปกติฉันออกกำลังกายเป็นประจำนะ

Nilou:ตอนที่เต้น พละกำลังและความบาลานซ์ต่างก็เป็นสิ่งที่สำคัญมากนะ

Paimon:ไม่ไม่ไม่ ฉันเองดีกว่า ฉันโอเค

Paimon:ที่พูดก็ถูกนะ กินก็กินไปแล้ว...

6

กลับไปโรงละครกับ Nilou

Open step page →
Conversation 1 · 1 linesOpen full page →

Hushang:ฉันต้องเก็บกวาดสินค้าอีกหน่อย เดี๋ยวเราค่อยเจอกันนะ

Conversation 2 · 25 linesOpen full page →

Farhad:ฮู่ว เท่านี้ก็พอแล้วสินะ รู้สึกว่ากิจกรรมหลังจากนี้เป็นอะไรที่ตั้งตารอมากเลย

Nilou:ขอบคุณนะคุณ Farhad

Paimon:ขอบคุณนะ... Sumpter Man...

Traveler:ลำบากแย่เลยนะ Paimon

Paimon:อื้ม... เดี๋ยวฉันจะต้องกลับมากินเพิ่มอีกเท่าตัวเลย

Farhad:งั้นฉันไปก่อนนะ พวกเธอทำธุระกันต่อเถอะ

Nilou:ไว้เจอกันนะ

Nilou:โชคดีนะที่ได้เขามาช่วย ไม่งั้นคงต้องใช้แรงมากกว่านี้แล้วล่ะ

Nilou:ใช่แล้ว เพราะว่าทุกคนมารวมตัวกันทำธุรกิจอยู่ที่นี่ไงล่ะ

Nilou:พวกเราก็เป็นเหมือนเพื่อนบ้านกัน ต่างก็รู้สึกว่าช่วยเหลือกันมากกว่าการทำกำไร

Paimon:ถ้ายังได้ส่งของเยอะแบบนี้ตลอดล่ะก็ คงไม่ต้องกลุ้มกับชีวิตแล้วล่ะมั้ง...

Nilou:แหะ ๆ ตอนแรกก็ทำเอาฉันเกรงใจมากเหมือนกัน ฉันมักจะรู้สึกว่าติดหนี้บุญคุณคนอื่นตลอด และพยายามทุกวิถีทางเพื่อที่จะตอบแทน

Nilou:แต่ตอนหลังก็เหมือนกับที่คุณ Afshin พูดนั่นแหละ ของที่ฉันเอาไป ที่จริงก็กำลังช่วยเหลือเขาอยู่ ช่วยประหยัดเงินให้เขาไงล่ะ

Nilou:สินค้าที่ซื้อมาผิด อาหารที่ตุนไว้เยอะ ของพวกนี้ที่ส่งออกไปมันถึงจะสร้างมูลค่าได้สูงสุด

Nilou:เพราะฉะนั้นไม่ต้องกังวลเรื่องพวกนี้ แค่เวลาที่พวกเขาต้องการความช่วยเหลือ ก็พยายามช่วยให้เต็มที่ก็พอ

Paimon:ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง ก็มีเหตุผลเหมือนกันนะ

Nilou:ตอนนี้เรื่องพวกนี้ก็กลายเป็นความเคยชินของกลุ่มเราไปแล้ว ไม่มีใครคิดเล็กคิดน้อยกับรายละเอียดการแลกเปลี่ยนพวกนี้หรอก

Nilou:เพราะฉะนั้นพวกเธอก็ไม่ต้องใส่ใจหรอกนะ

Nilou:เอาล่ะ ฉันต้องเอาของพวกนี้ไปให้คุณ Zubayr แล้ว และจะถือโอกาสเตรียมตัวไปด้วยเลย

Nilou:พวกเธอจะเดินเล่นในโรงละคร และทำความรู้จักกับเพื่อน ๆ ที่อาศัยอยู่ที่นี่ฆ่าเวลาไปก่อนก็ได้นะ

Traveler:ไม่มีอะไรให้ช่วยแล้วเหรอ?

Nilou:ไม่ต้องห่วง คุณ Zubayr เก่งมากอยู่แล้ว

Nilou:พวกเธอเป็นแขก ก็เฝ้ารองานเฉลิมฉลองเฉย ๆ ดีกว่านะ

7

พูดคุยกับคนในโรงละคร

Open step page →
Conversation 1 · 20 linesOpen full page →

Rekhar:สวัสดีทุกคน ฉันเห็นพวกเธอช่วย Nilou ย้ายของ

Rekhar:พวกเธอก็มาร่วมงานเหมือนกันสินะ?

Paimon:อืม ใช่แล้ว

Rekhar:ฉันชื่อ Rekhar เป็นวิศวกรด้านอุปกรณ์ประกอบฉากที่นี่เหมือนกับ Najia และฉันยังทำงานบ้านพวกปัดกวาดอะไรพวกนี้ได้ด้วยนะ

Rekhar:ที่กำลังเอะอะโวยวายอยู่ในโรงละครก็คือ Sohrin กับ Abhi ลูก ๆ ของฉันเอง หวังว่าจะไม่เสียงดังรบกวนพวกเธอนะ

Rekhar:ทุกครั้งที่มีการเฉลิมฉลอง พวกเขาก็จะตื่นเต้นกันน่าดูเลยล่ะ

Rekhar:อื้ม คนที่นี่ดูแลพวกเราดีมาก

Rekhar:มีงานให้ทำแล้วก็ไม่ค้างค่าจ้าง พวก Nilou เองก็ชอบมาเล่นกับเด็ก ๆ อยู่บ่อย ๆ

Rekhar:สำหรับฉันในตอนนี้ก็พอใจมากแล้วล่ะ

Paimon:ฟังดูแล้ว เหมือนก่อนหน้านี้เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลย?

Traveler:Paimon...

Rekhar:ไม่มีอะไรหรอก มันเป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้วน่ะ

Rekhar:เมื่อก่อนฉันกับสามีเป็นนักผจญภัย ต่อมาตอนหลังก็เกิดอุบัติเหตุ ตอนนี้เขาไม่อยู่แล้วล่ะ

Rekhar:ความยากลำบากทางวัตถุมันสามารถเอาชนะได้อยู่แล้ว เพียงแต่นับจากนี้ไป ฉันคงทำได้แค่ใช้ชีวิตก็เพื่อให้มีชีวิตเท่านั้น...

Rekhar:แต่ก็ถือว่าโชคดีมากนะที่คุณ Zubayr ช่วยฉันไว้ บรรยากาศที่นี่ดีมากเลย ทั้งอบอุ่นแล้วก็โอบอ้อมอารี

Paimon:ขอโทษนะที่ทำให้คุณนึกถึงเรื่องราวอันเจ็บปวดนี้

Rekhar:อย่าไปใส่ใจเลย ฉันไม่ได้สนใจขนาดนั้นแล้วล่ะ

Rekhar:หลังจากที่งานเริ่มแล้ว พวกเธอจะต้องสัมผัสได้ถึงบรรยากาศทั้งหมดที่ฉันพูดถึงอย่างแน่นอน

8

พูดคุยกับคนในโรงละคร

Open step page →
Conversation 1 · 26 linesOpen full page →

Paimon:เฮ้ สวัสดี

Khasani:อื้ม... อ้อ มาใหม่เหรอ

Khasani:ดูแล้วไม่ค่อยฉลาดเลย

Paimon:นี่ ทำไมตัดสินคนจากภายนอกแบบนี้ล่ะ!

Khasani:เธอนั่นแหละ ฮึ... ที่ผิดปกติ

Khasani:เธอว่าศิลปะคืออะไร?

Khasani:ก็แค่สงสัย อยากตอบหรือไม่ก็แล้วแต่นะ

Khasani:เธอคิดแบบนี้เหรอ...

Khasani:ก็ไม่ได้มีความเห็นดี ๆ อะไรเลย แค่ความคิดดีกว่าคนทั่วไปหน่อยนึง แต่ก็พอ ๆ กันนั่นแหละ

Khasani:สรุปแล้วศิลปะคือผลงานสร้างสรรค์ที่ผลิตขึ้นมาอย่างประณีต หรือว่าเป็นทรัพยากรทางธรรมชาติที่ยังคงอยู่รูปแบบหนึ่งล่ะ?

Khasani:แต่อย่างน้อยฉันว่าอย่างหลังแน่นอน

Paimon:ฟังไม่ค่อยเข้าใจเลย...

Khasani:ฉันอยู่ที่นี่มานานมากแล้ว บางครั้งก็ช่วยพวกเขาเขียนบทนิดหน่อย แต่ส่วนมากแค่ดู ๆ เท่านั้นแหละ ไม่ได้ทำอะไรหรอก

Khasani:บอกว่าฉันไม่ต้องทำยังจะดีกว่า ฉันทำแล้วเดี๋ยวจะสูญเสียคุณค่าไป

Khasani:การมีอยู่ของโรงละครและ Nilou รวมถึงการดำรงอยู่ของผู้คนก็นับว่าเป็นศิลปะทั้งนั้น มันไม่ใช่เรื่องไกลตัวอะไร

Paimon:นี่มันเกี่ยวกับพวกเราด้วยเหรอ?

Khasani:งั้นฉันถามแบบนี้ดีกว่า พวกเธอว่าคุณค่าของศิลปะคืออะไร?

Khasani:เหอะ ๆ ทำให้พวกเธอลำบากซะแล้ว

Khasani:ฉันแค่รอแรงบันดาลใจ ฉันติดตามพวกเธอทั้งบนเวทีและนอกเวทีอยู่ตลอดเลยนะ

Khasani:ศิลปะมันอยู่ตรงนี้

9

พูดคุยกับคนในโรงละคร

Open step page →
Conversation 1 · 15 linesOpen full page →

Paimon:สวัสดี

Inayah:โอ๊ะ... ว้าว!

Inayah:พวกเธอเป็นใครกัน ไม่ใช่ว่าใครจะขึ้นมาบนเวทีก็ได้นะ

Inayah:แบบนี้นี่เอง... ขอโทษนะ ที่ฉันทำเกินไปหน่อย

Inayah:ฉันกำลัง... ทำเอ่อ อุปกรณ์นั่นน่ะ ไม่มีเวลาคุยหรอก

Paimon:อุปกรณ์ที่ว่าคืองานปักเหรอ?

Inayah:ไม่ใช่... ใช่ แต่ก็ไม่ใช่ มันเป็นอุปกรณ์น่ะ

Inayah:เป็นผ้าชนิดหนึ่ง ที่ต้องใช้ในการแสดง เอาเป็นว่าเป็นผ้าธรรมดานั่นแหละ...

Inayah:ขอโทษนะ ฉันต้องเริ่มทำอุปกรณ์จริง ๆ แล้วล่ะ ฉันต้องใช้สมาธิ

Paimon:เป็นคนที่แปลกซะจริง ทำอุปกรณ์ทำไมต้องอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ด้วย

Paimon:ช่างเถอะ ไม่สนละ

10

คุยกับ Nilou ขณะรอให้งานเริ่ม

Open step page →
Conversation 1 · 75 linesOpen full page →

Nilou:ขอโทษที่ทำให้พวกเธอรอนานนะ งานเฉลิมฉลองที่เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วล่ะ

Nilou:เดี๋ยวฉันแจ้งให้ทุกคนมารวมกัน พวกเราก็เริ่มกันได้เลย

Paimon:งั้นพวกเราขอไปช่วยด้วยสิ!

Nilou:ฮี่ฮี่ ขอบคุณนะ

ทุกคนมารวมตัวกัน ในที่สุดงานเฉลิมฉลองก็เริ่มต้นขึ้นสักที ทุกคนเตรียมแลกของขวัญกันเถอะ

Paimon:พวกเราอาจจะต้องเตรียมของขวัญอะไรหน่อยแล้วจริง ๆ แบบนี้พวกเราจะได้มีสิทธิ์จับฉลากด้วยไง

Paimon:ไม่งั้นก็จะทำได้แค่ดูแบบตอนนี้...

Inayah:ไม่งั้นก็... ช่างมันละกัน

Inayah:ทำได้ไม่ค่อยน่าพอใจเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าใครจะชอบ

Nilou:อย่าคิดแบบนี้สิ ก่อนหน้านี้เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะเตรียมเซอร์ไพรส์ให้ทุกคน

Nilou:แต่ไหนแต่ไรเธอไม่เคยร่วมงานเฉลิมฉลองแบบนี้เลย ครั้งนี้ถือเป็นโอกาสดี เธอจะต้องได้รับการต้อนรับจากทุกคนอย่างแน่นอน

Inayah:ฉันไม่ค่อยชินเท่าไหร่เลย...

Nilou:ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เอาเป็นว่าให้โอกาสตัวเองก้าวไปข้างหน้าอีกขั้นก่อนแล้วกัน

Nilou:ที่นี่ก็ไม่มีใครที่จะทำให้เธอกลัวนี่ ถูกมั้ย?

Inayah:อืม...

Nilou:เฮ้อ งั้นฉันก็ทำได้แค่ผลักดันเธอสักครั้ง

Nilou:ทุกคน สนใจตรงนี้หน่อย Inayah มีเรื่องดี ๆ จะบอกกับทุกคน

Inayah:ดะ...เดี๋ยว ๆ!

Inayah:ฉันบอกแล้วไงว่าฉันยังเตรียมตัวไม่พร้อมเลย ฉันควรจะพูดอะไรดีนะ...

Nilou:ค่อย ๆ พูด ไม่ต้องตื่นเต้น สูดหายใจให้ลึก ๆ ก่อน แล้วทำใจให้สงบ จากนั้นก็บอกเรื่องที่ตัวเองอยากทำกับทุกคน

Nilou:ถ้าไม่พูด งานปักที่พวกเราทุ่มเทฝึกกันในช่วงที่ผ่านมาก็ถือว่าเสียเปล่านะ

Inayah:แต่ว่าเอามาเป็นของขวัญมันจะเหมาะเหรอ? ทำได้ไม่ดีเลยนะ...

Paimon:ดูท่า Inayah ที่บอกว่าตัวเองกำลังทำอุปกรณ์อะไรนั่น ที่จริงก็กำลังเตรียมของขวัญสำหรับวันนี้เหรอเนี่ย

Paimon:อืม รู้สึกว่าเขาจะไม่เคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้แฮะ

Paimon:Nilou อยากจะช่วยเขาเหรอ?

Nilou:จริง ๆ ก่อนที่งานเราจะเริ่ม Inayah ก็เตรียมของขวัญพิเศษที่อยากจะมอบให้กับทุกคนไว้เหมือนกัน

Sohrin:โอ้เย้!

Abhi:ของขวัญของพี่ Inayah เหรอ? นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย!

Sheikh Zubayr:อย่าเสียงดังไป ถ้าพวกเธอเสียงดัง เขาจะยิ่งตื่นเต้นกว่าเดิมนะ

Sheikh Zubayr:เตรียมไว้นานมากแล้วใช่มั้ย งั้นก็มั่นใจหน่อยสิ อย่ากังวลจนไม่กล้าทำอะไรเลย

Paimon:สู้ ๆ นะ!

Inayah:...

Sharif:คุณ Zubayr อยู่หรือเปล่า?

Sharif:Sheikh Zubayr มีประกาศด่วนจากสถาบัน งานเฉลิมฉลองอะไรนี่ คงต้องรีบหยุดก่อน

Paimon:ท่าทางดูน่ากลัวพิกล หมอนี่จะทำอะไรกันแน่?

ทุกคนตาม Sheikh Zubayr ลงมาด้านล่างโรงละคร

Sharif:เนื่องจาก "โรงละคร Zubayr" ได้ละเมิดเกี่ยวกับคำสั่งของสถาบันมาเป็นเวลานาน พวกเราเลยตัดสินใจที่จะรื้อถอนโรงละครแห่งนี้

Sharif:ในฐานะที่เธอเป็นคนดูแลที่นี่ จึงจำเป็นต้องปิดกิจการและปลดพนักงานภายในสามสิบวัน จากนั้นให้ไปรับโทษที่สถาบัน

Nilou:ทำไม... ถึงได้กะทันหันแบบนี้ล่ะ?

Sharif:นี่ไม่ใช่การเตือนเธอครั้งแรกหรอกนะ สาวน้อย

Sheikh Zubayr:เมื่อก่อนตอนที่ฉันไปสอบถามก็ไม่เห็นจะได้ยินเรื่องรื้อถอนเลย ตอนนี้จู่ ๆ ก็มากำหนดให้ทำภายในสามสิบวัน

Sheikh Zubayr:พวกเรายังมีแผนการแสดงในวันต่อ ๆ ไปอีก ภายในเวลาสามสิบวันอะไรนี่คงทำไม่ได้หรอก ฉันจะไปบอกแขกกับพนักงานว่ายังไงล่ะ?

Sharif:นี่ไม่ใช่ปัญหาที่ฉันต้องมาคิดแล้ว คุณ Zubayr

Sharif:ในเมื่อคุณคิดได้ชัดเจนขนาดนี้แล้ว คุณต้องคิดทบทวนแล้วว่าทำไมไม่เตรียมให้พร้อมล่วงหน้า

Paimon:รื้อถอนเหรอ? ทำไมต้องรื้อถอนที่นี่ด้วย?

Nilou:สถาบันไม่ประทับใจพวกเรามาโดยตลอด อีกอย่างพวกเขาก็ไม่ชอบการแสดงของพวกเรา เพราะรู้สึกว่ามันเป็นการเสียเวลา

Nilou:นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขามาที่นี่เพื่อขอให้พวกเราปรับปรุงคุณภาพในการแสดงนะ และให้เพิ่มรายการการแสดงที่มี "สติปัญญา" มากยิ่งขึ้น

Nilou:แต่แขกของเราที่มาดูไม่ใช่คนของสถาบัน แต่เป็นเพื่อน ๆ ทุกคนจาก Grand Bazaar ต่างหาก

Nilou:ถ้าสิ่งที่แสดงมันลึกซึ้งเข้าใจยากหรือว่าไกลตัว งั้นก็คงไม่มีคนมาดูแล้วแหละ...

Nilou:นี่มันเป็นทั้งการตัดหนทางการมีชีวิตรอดของเรา แล้วก็ปฏิเสธความตั้งใจเดิมของเราด้วย

Nilou:อื้ม โรงละครสำคัญสำหรับพวกเราทุกคนมากจริง ๆ

Paimon:วิธีการของพวกเขาในตอนนี้มันดูไม่สมเหตุสมผลเลย!

Nilou:แต่... ฉันก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะขวางพวกเขาไว้ได้

Sharif:ฉันไม่อยากจะอธิบายตั้งแต่ต้นอีกรอบแล้วล่ะ ในเมื่อเวลามันคับขัน ก็ควรจะต้องรีบทำไม่ใช่มาถามนู่นถามนี่

Sheikh Zubayr:แต่พวกเราไม่คิดจะยอมรับหรอกนะ จู่ ๆ พวกเธอก็มาบอกเรื่องนี้ ซึ่งมันไม่สอดคล้องกับมาตรฐานของกฎเกณฑ์เอาซะเลย

Sharif:เธอไปถามใครก็เหมือนกันทั้งนั้นแหละ พวกเราบอกไปอย่างเต็มที่หมดแล้ว

Inayah:พอแล้ว

Inayah:จะหาเรื่องก็ต้องมีขีดจำกัดนะพ่อ!

Paimon:พ่อ? เอ๊ะ? เขากับคนคนนั้นเป็นพ่อลูกกันเหรอ?

Inayah:พูดถึงสถาบันอะไร เพียงแค่เพราะตัวพ่อเองไม่ชอบที่นี่ ก็เลยยืมอำนาจของสถาบันมาข่มขู่พวกเรางั้นสิ!

Inayah:หนูจะบอกพ่อให้นะ ต่อให้พ่อรื้อถอนที่นี่ไป ก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้อยู่ดี

Inayah:ที่ผ่านมาพ่อก็ทำเกินไปมาโดยตลอด แต่หนูก็คิดไม่ถึง ว่าพ่อของตัวเองจะนิสัยไม่ดีถึงขั้นนี้!

Sharif:ฉันก็แค่ทำตามที่ทางการสั่งก็เท่านั้น เธอจะทำอะไรอยู่ที่นั่นมันไม่ได้เกี่ยวเลยสักนิด

Sharif:แล้วเธอจะคิดยังไงก็ไม่สำคัญ

Sharif:หวังว่าพวกเธอคงจะไม่โง่จนเกินเยียวยานะ ฉันจะไม่เปลืองน้ำลายอีกแล้ว

Sharif:รีบเก็บของเถอะ ไปเตรียมปิดกิจการซะ

Inayah:...

Inayah:เฮ้อ จริง ๆ เลย ทำไมเขาถึงชอบเป็นแบบนี้ตลอดเลยนะ!

Sheikh Zubayr:น่าผิดหวัง แต่ก็ทำไรไม่ได้อยู่ดี

Sheikh Zubayr:วันนี้ก็เอาแบบนี้แล้วกัน ทุกคนเก็บของกันเถอะ

Sheikh Zubayr:พรุ่งนี้ฉันจะไปคุยกับพวกเขาอีกรอบ เฮ้อ เรื่องความซวยแบบที่ไม่มีลางบอกเหตุนี่มันจัดการได้ยากที่สุดเสมอเลย

Conversation 2 · 75 linesOpen full page →

Nilou:ขอโทษที่ทำให้พวกเธอรอนานนะ งานเฉลิมฉลองที่เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วล่ะ

Nilou:เดี๋ยวฉันแจ้งให้ทุกคนมารวมกัน พวกเราก็เริ่มกันได้เลย

Paimon:งั้นพวกเราขอไปช่วยด้วยสิ!

Nilou:ฮี่ฮี่ ขอบคุณนะ

ทุกคนมารวมตัวกัน ในที่สุดงานเฉลิมฉลองก็เริ่มต้นขึ้นสักที ทุกคนเตรียมแลกของขวัญกันเถอะ

Paimon:พวกเราอาจจะต้องเตรียมของขวัญอะไรหน่อยแล้วจริง ๆ แบบนี้พวกเราจะได้มีสิทธิ์จับฉลากด้วยไง

Paimon:ไม่งั้นก็จะทำได้แค่ดูแบบตอนนี้...

Inayah:ไม่งั้นก็... ช่างมันละกัน

Inayah:ทำได้ไม่ค่อยน่าพอใจเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าใครจะชอบ

Nilou:อย่าคิดแบบนี้สิ ก่อนหน้านี้เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะเตรียมเซอร์ไพรส์ให้ทุกคน

Nilou:แต่ไหนแต่ไรเธอไม่เคยร่วมงานเฉลิมฉลองแบบนี้เลย ครั้งนี้ถือเป็นโอกาสดี เธอจะต้องได้รับการต้อนรับจากทุกคนอย่างแน่นอน

Inayah:ฉันไม่ค่อยชินเท่าไหร่เลย...

Nilou:ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เอาเป็นว่าให้โอกาสตัวเองก้าวไปข้างหน้าอีกขั้นก่อนแล้วกัน

Nilou:ที่นี่ก็ไม่มีใครที่จะทำให้เธอกลัวนี่ ถูกมั้ย?

Inayah:อืม...

Nilou:เฮ้อ งั้นฉันก็ทำได้แค่ผลักดันเธอสักครั้ง

Nilou:ทุกคน สนใจตรงนี้หน่อย Inayah มีเรื่องดี ๆ จะบอกกับทุกคน

Inayah:ดะ...เดี๋ยว ๆ!

Inayah:ฉันบอกแล้วไงว่าฉันยังเตรียมตัวไม่พร้อมเลย ฉันควรจะพูดอะไรดีนะ...

Nilou:ค่อย ๆ พูด ไม่ต้องตื่นเต้น สูดหายใจให้ลึก ๆ ก่อน แล้วทำใจให้สงบ จากนั้นก็บอกเรื่องที่ตัวเองอยากทำกับทุกคน

Nilou:ถ้าไม่พูด งานปักที่พวกเราทุ่มเทฝึกกันในช่วงที่ผ่านมาก็ถือว่าเสียเปล่านะ

Inayah:แต่ว่าเอามาเป็นของขวัญมันจะเหมาะเหรอ? ทำได้ไม่ดีเลยนะ...

Paimon:ดูท่า Inayah ที่บอกว่าตัวเองกำลังทำอุปกรณ์อะไรนั่น ที่จริงก็กำลังเตรียมของขวัญสำหรับวันนี้เหรอเนี่ย

Paimon:อืม รู้สึกว่าเขาจะไม่เคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้แฮะ

Paimon:Nilou อยากจะช่วยเขาเหรอ?

Nilou:จริง ๆ ก่อนที่งานเราจะเริ่ม Inayah ก็เตรียมของขวัญพิเศษที่อยากจะมอบให้กับทุกคนไว้เหมือนกัน

Sohrin:โอ้เย้!

Abhi:ของขวัญของพี่ Inayah เหรอ? นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย!

Sheikh Zubayr:อย่าเสียงดังไป ถ้าพวกเธอเสียงดัง เขาจะยิ่งตื่นเต้นกว่าเดิมนะ

Sheikh Zubayr:เตรียมไว้นานมากแล้วใช่มั้ย งั้นก็มั่นใจหน่อยสิ อย่ากังวลจนไม่กล้าทำอะไรเลย

Paimon:สู้ ๆ นะ!

Inayah:...

Sharif:คุณ Zubayr อยู่หรือเปล่า?

Sharif:Sheikh Zubayr มีประกาศด่วนจากสถาบัน งานเฉลิมฉลองอะไรนี่ คงต้องรีบหยุดก่อน

Paimon:ท่าทางดูน่ากลัวพิกล หมอนี่จะทำอะไรกันแน่?

ทุกคนตาม Sheikh Zubayr ลงมาด้านล่างโรงละคร

Sharif:เนื่องจาก "โรงละคร Zubayr" ได้ละเมิดเกี่ยวกับคำสั่งของสถาบันมาเป็นเวลานาน พวกเราเลยตัดสินใจที่จะรื้อถอนโรงละครแห่งนี้

Sharif:ในฐานะที่เธอเป็นคนดูแลที่นี่ จึงจำเป็นต้องปิดกิจการและปลดพนักงานภายในสามสิบวัน จากนั้นให้ไปรับโทษที่สถาบัน

Nilou:ทำไม... ถึงได้กะทันหันแบบนี้ล่ะ?

Sharif:นี่ไม่ใช่การเตือนเธอครั้งแรกหรอกนะ สาวน้อย

Sheikh Zubayr:เมื่อก่อนตอนที่ฉันไปสอบถามก็ไม่เห็นจะได้ยินเรื่องรื้อถอนเลย ตอนนี้จู่ ๆ ก็มากำหนดให้ทำภายในสามสิบวัน

Sheikh Zubayr:พวกเรายังมีแผนการแสดงในวันต่อ ๆ ไปอีก ภายในเวลาสามสิบวันอะไรนี่คงทำไม่ได้หรอก ฉันจะไปบอกแขกกับพนักงานว่ายังไงล่ะ?

Sharif:นี่ไม่ใช่ปัญหาที่ฉันต้องมาคิดแล้ว คุณ Zubayr

Sharif:ในเมื่อคุณคิดได้ชัดเจนขนาดนี้แล้ว คุณต้องคิดทบทวนแล้วว่าทำไมไม่เตรียมให้พร้อมล่วงหน้า

Paimon:รื้อถอนเหรอ? ทำไมต้องรื้อถอนที่นี่ด้วย?

Nilou:สถาบันไม่ประทับใจพวกเรามาโดยตลอด อีกอย่างพวกเขาก็ไม่ชอบการแสดงของพวกเรา เพราะรู้สึกว่ามันเป็นการเสียเวลา

Nilou:นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขามาที่นี่เพื่อขอให้พวกเราปรับปรุงคุณภาพในการแสดงนะ และให้เพิ่มรายการการแสดงที่มี "สติปัญญา" มากยิ่งขึ้น

Nilou:แต่แขกของเราที่มาดูไม่ใช่คนของสถาบัน แต่เป็นเพื่อน ๆ ทุกคนจาก Grand Bazaar ต่างหาก

Nilou:ถ้าสิ่งที่แสดงมันลึกซึ้งเข้าใจยากหรือว่าไกลตัว งั้นก็คงไม่มีคนมาดูแล้วแหละ...

Nilou:นี่มันเป็นทั้งการตัดหนทางการมีชีวิตรอดของเรา แล้วก็ปฏิเสธความตั้งใจเดิมของเราด้วย

Nilou:อื้ม โรงละครสำคัญสำหรับพวกเราทุกคนมากจริง ๆ

Paimon:วิธีการของพวกเขาในตอนนี้มันดูไม่สมเหตุสมผลเลย!

Nilou:แต่... ฉันก็ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะขวางพวกเขาไว้ได้

Sharif:ฉันไม่อยากจะอธิบายตั้งแต่ต้นอีกรอบแล้วล่ะ ในเมื่อเวลามันคับขัน ก็ควรจะต้องรีบทำไม่ใช่มาถามนู่นถามนี่

Sheikh Zubayr:แต่พวกเราไม่คิดจะยอมรับหรอกนะ จู่ ๆ พวกเธอก็มาบอกเรื่องนี้ ซึ่งมันไม่สอดคล้องกับมาตรฐานของกฎเกณฑ์เอาซะเลย

Sharif:เธอไปถามใครก็เหมือนกันทั้งนั้นแหละ พวกเราบอกไปอย่างเต็มที่หมดแล้ว

Inayah:พอแล้ว

Inayah:จะหาเรื่องก็ต้องมีขีดจำกัดนะพ่อ!

Paimon:พ่อ? เอ๊ะ? เขากับคนคนนั้นเป็นพ่อลูกกันเหรอ?

Inayah:พูดถึงสถาบันอะไร เพียงแค่เพราะตัวพ่อเองไม่ชอบที่นี่ ก็เลยยืมอำนาจของสถาบันมาข่มขู่พวกเรางั้นสิ!

Inayah:หนูจะบอกพ่อให้นะ ต่อให้พ่อรื้อถอนที่นี่ไป ก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้อยู่ดี

Inayah:ที่ผ่านมาพ่อก็ทำเกินไปมาโดยตลอด แต่หนูก็คิดไม่ถึง ว่าพ่อของตัวเองจะนิสัยไม่ดีถึงขั้นนี้!

Sharif:ฉันก็แค่ทำตามที่ทางการสั่งก็เท่านั้น เธอจะทำอะไรอยู่ที่นั่นมันไม่ได้เกี่ยวเลยสักนิด

Sharif:แล้วเธอจะคิดยังไงก็ไม่สำคัญ

Sharif:หวังว่าพวกเธอคงจะไม่โง่จนเกินเยียวยานะ ฉันจะไม่เปลืองน้ำลายอีกแล้ว

Sharif:รีบเก็บของเถอะ ไปเตรียมปิดกิจการซะ

Inayah:...

Inayah:เฮ้อ จริง ๆ เลย ทำไมเขาถึงชอบเป็นแบบนี้ตลอดเลยนะ!

Sheikh Zubayr:น่าผิดหวัง แต่ก็ทำไรไม่ได้อยู่ดี

Sheikh Zubayr:วันนี้ก็เอาแบบนี้แล้วกัน ทุกคนเก็บของกันเถอะ

Sheikh Zubayr:พรุ่งนี้ฉันจะไปคุยกับพวกเขาอีกรอบ เฮ้อ เรื่องความซวยแบบที่ไม่มีลางบอกเหตุนี่มันจัดการได้ยากที่สุดเสมอเลย

11

หารือกับ Nilou ถึงสถานการณ์ในตอนนี้

Open step page →
Conversation 1 · 2 linesOpen full page →

Sheikh Zubayr:นับวันยิ่งไม่มีเหตุผลขึ้นเรื่อย ๆ เลย เหอะ

Sheikh Zubayr:ต้องคิดหาวิธีสิถึงจะถูก

Conversation 2 · 3 linesOpen full page →

Sohrin:จะรื้อถอนที่นี่แล้วเหรอ?

Abhi:ฉันไม่ยอมหรอกนะ ฉันไม่ยอม...

Rekhar:ไม่ต้องร้อง ๆ ตาลุงคนนั้นก็แค่มาขู่พวกเราเฉย ๆ

Conversation 3 · 2 linesOpen full page →

Kourosh:มีอะไรก็พูดกันดี ๆ ไม่ได้เหรอ? มันต้องมีทางเจรจาได้สิ

Najia:ถ้ามีจริง ๆ ก็คงไม่ต้องเป็นแบบนี้หรอก

Conversation 4 · 2 linesOpen full page →

Khasani:ฤดูร้อนมักจะผ่านพ้นไปเสมอ และฤดูดาวก็กำลังจะมาถึง

Khasani:คนเรานี่มันปลิ้นปล้อนกว่าฤดูซะอีก

Conversation 5 · 2 linesOpen full page →

Inayah:ขอโทษนะที่พ่อฉันชอบเป็นแบบนั้นตลอดเลย

Inayah:บ้าจริง...

Conversation 6 · 11 linesOpen full page →

Nilou:ขอโทษนะ ที่เชิญพวกเธอมาร่วมงาน ตอนแรกก็นึกว่าจะมีความสุขกันมากซะอีก ไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

Paimon:Nilou ไม่ต้องขอโทษหรอก ไม่ว่าใครก็คิดไม่ถึงกันทั้งนั้นแหละ เฮ้อ... ก็แค่ไม่ได้กินของอร่อยเลยเสียดายนิดหน่อยน่ะ...

Paimon:ฟังจากที่เขาคนนั้นพูดแล้ว ทางสถาบันเคยเตือนมาหลายรอบแล้วเหรอ?

Nilou:อืม ก็ถือว่าใช่นะ เพราะว่าในสายตาพวกเขา พวกเรามันก็เป็นแค่ "ผิวเผิน" ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

Nilou:ที่ Sumeru แห่งนี้ "สติปัญญา" ถือเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่มาก และ "สติปัญญา" ที่พวกเขาแสวงหา มันไม่มีที่ให้ศิลปะได้ยืนอยู่เลย

Nilou:แต่แค่เพราะเรื่องเล็กนิดเดียว ก็ไม่ถึงกับจะต้องรื้อถอนทั้งโรงละครก็ได้นี่

Traveler:มันเกี่ยวข้องกับ Inayah จริง ๆ ด้วย

Nilou:หลังจากที่ Inayah หนีออกจากบ้านไป ฉันก็พาเขามาที่ "โรงละคร Zubayr"

Nilou:เขาพูดถึงที่บ้านน้อยมาก ฉันรู้แค่ว่าเหมือนเขาจะมีปัญหากับคนที่บ้าน

Nilou:คิดไม่ถึงเลยว่าจะต้องจัดการกันเด็ดขาดด้วยวิธีแบบนี้...

Paimon:ในเมื่อพวกเธอไม่ได้ทำผิด พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องฟังสถาบันนี่

Conversation 7 · 33 linesOpen full page →

Paimon:ก็ปะทะกันไปเลย ไม่ต้องกลัวพวกเขาหรอก!

Paimon:จริงสินะ...

Nilou:ฉันก็ขอหาวิธีด้วยเหมือนกัน ไม่งั้นทุกคนก็จะคอยแต่เป็นกังวล

Nilou:ทำยังไงดี ทำยังไงดี...

Paimon:ทำเป็นหยุดการแสดงไปก่อน จากนั้นก็ค่อยแอบไปแสดงที่อื่นงั้นเหรอ?

Paimon:หรือว่าลองหาในบรรดาแขกที่มาดู ว่ามีใครที่พอจะยอมช่วยเราได้มั้ย... ดูจะไม่ได้ผลเลยแฮะ

Nilou:การโต้วาที? อืม นักวิชาการเขาชอบใช้วิธีแบบนี้ในการพูดคุยปัญหากันจริง ๆ แต่... จะทำยังไงล่ะ?

Paimon:จริงด้วย ถ้าพิสูจน์กับพ่อของ Inayah ได้ว่าจุดยืนของสถาบันมันไม่ถูกต้อง งั้นก็ไม่มีเหตุผลในการรื้อถอนแล้วล่ะ!

Nilou:ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง เอาการโต้วาทีไปเอาชนะเขา...

Nilou:ความคิดดีนะ แต่ในบรรดาพวกเรา มีใครที่จะโต้วาทีชนะนักวิชาการได้ล่ะ...

Nilou:ห๊า? ฉันเหรอ?

Nilou:ไม่ได้ ๆ ๆ ฉันไม่ถนัดเรื่องการทะเลาะสุด ๆ เลย

Nilou:การโต้วาทีอะไรนั่น ฉันคงไม่ไหวหรอก...

Paimon:ที่ตอนนี้เธอกลุ้มขนาดนี้ นั่นก็หมายความว่าเธออยากจะปกป้องที่นี่ไว้จริง ๆ ไงล่ะ

Nilou:ฉัน...

Nilou:สำหรับฉัน... โรงละครและทุกคนที่นี่ มีคุณค่ามากจนไม่อาจมีสิ่งใดมาแทนได้

Nilou:แต่ว่า ฉันจะรับภาระที่หนักหนาแบบนี้ได้จริง ๆ เหรอ?

Paimon:Paimon ก็จะช่วยเธอเหมือนกัน ขอแค่เตรียมตัวให้พร้อม เธอจะต้องมั่นใจขึ้นแน่นอน และต้องเชื่อมั่นในตัวเองด้วยนะ!

Nilou:ขอบคุณนะ

Nilou:โอเค ฉันตัดสินใจแล้ว!

Nilou:ถึงฉันอาจจะทำได้ไม่ดี แต่เพื่อทุกคน ฉันจะทำอย่างสุดความสามารถเลย!

Paimon:เยี่ยมไปเลย สู้ ๆ นะ!

Nilou:งั้นตอนนี้พวกเราเอาความเห็นนี้กลับไปบอกให้ทุกคนฟังดีกว่า

Conversation 8 · 2 linesOpen full page →

Farhad:นี่มันกะทันหันเกินไปแล้ว ต่อไปมันจะเป็นยังไงนะ?

Hushang:ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนี้พวกเขาเองก็น่าจะสับสนมากเหมือนกันแหละมั้ง

Conversation 9 · 39 linesOpen full page →

Traveler:ฉันให้ Nahida เข้ามาช่วยได้นะ

Nilou:Nahida... เอ๋? ท่านหญิงน้อย Kusanali เหรอ?!

Paimon:ถ้าเธอรู้เรื่องนี้ก็คงจะช่วยแหละ ถึงคนของสถาบันจะเก่งกาจแค่ไหนก็ไม่กล้าพูดว่า "ไม่" กับท่านหญิงน้อย Kusanali หรอกเนอะ

Nilou:ไม่ใช่ ๆ ฉันไม่ได้สงสัยในพลังของเธอหรอกนะ... แต่ฉันคิดว่ามันเวอร์เกินไปน่ะ เรื่องเล็ก ๆ แค่นี้ไม่ควรสร้างปัญหาให้ท่านหญิงน้อย Kusanali เลย

Nilou:ถ้าหยิบยืมความช่วยเหลือจากเทพ จะว่ายังไงดี... ฉันรู้สึกเหมือนพวกเราไม่มีเหตุผลเท่าไหร่น่ะ

Paimon:ก็จริง...

Paimon:ก็ปะทะกันไปเลย ไม่ต้องกลัวพวกเขาหรอก!

Paimon:จริงสินะ...

Nilou:ฉันก็ขอหาวิธีด้วยเหมือนกัน ไม่งั้นทุกคนก็จะคอยแต่เป็นกังวล

Nilou:ทำยังไงดี ทำยังไงดี...

Paimon:ทำเป็นหยุดการแสดงไปก่อน จากนั้นก็ค่อยแอบไปแสดงที่อื่นงั้นเหรอ?

Paimon:หรือว่าลองหาในบรรดาแขกที่มาดู ว่ามีใครที่พอจะยอมช่วยเราได้มั้ย... ดูจะไม่ได้ผลเลยแฮะ

Nilou:การโต้วาที? อืม นักวิชาการเขาชอบใช้วิธีแบบนี้ในการพูดคุยปัญหากันจริง ๆ แต่... จะทำยังไงล่ะ?

Paimon:จริงด้วย ถ้าพิสูจน์กับพ่อของ Inayah ได้ว่าจุดยืนของสถาบันมันไม่ถูกต้อง งั้นก็ไม่มีเหตุผลในการรื้อถอนแล้วล่ะ!

Nilou:ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง เอาการโต้วาทีไปเอาชนะเขา...

Nilou:ความคิดดีนะ แต่ในบรรดาพวกเรา มีใครที่จะโต้วาทีชนะนักวิชาการได้ล่ะ...

Nilou:ห๊า? ฉันเหรอ?

Nilou:ไม่ได้ ๆ ๆ ฉันไม่ถนัดเรื่องการทะเลาะสุด ๆ เลย

Nilou:การโต้วาทีอะไรนั่น ฉันคงไม่ไหวหรอก...

Paimon:ที่ตอนนี้เธอกลุ้มขนาดนี้ นั่นก็หมายความว่าเธออยากจะปกป้องที่นี่ไว้จริง ๆ ไงล่ะ

Nilou:ฉัน...

Nilou:สำหรับฉัน... โรงละครและทุกคนที่นี่ มีคุณค่ามากจนไม่อาจมีสิ่งใดมาแทนได้

Nilou:แต่ว่า ฉันจะรับภาระที่หนักหนาแบบนี้ได้จริง ๆ เหรอ?

Paimon:Paimon ก็จะช่วยเธอเหมือนกัน ขอแค่เตรียมตัวให้พร้อม เธอจะต้องมั่นใจขึ้นแน่นอน และต้องเชื่อมั่นในตัวเองด้วยนะ!

Nilou:ขอบคุณนะ

Nilou:โอเค ฉันตัดสินใจแล้ว!

Nilou:ถึงฉันอาจจะทำได้ไม่ดี แต่เพื่อทุกคน ฉันจะทำอย่างสุดความสามารถเลย!

Paimon:เยี่ยมไปเลย สู้ ๆ นะ!

Nilou:งั้นตอนนี้พวกเราเอาความเห็นนี้กลับไปบอกให้ทุกคนฟังดีกว่า

Localized evidence

Text fields

3 fields
Chapter numberTextMap 1310204930
บทแห่งนิโลตบล: ฉากที่ 1
บทแห่งนิโลตบล: ฉากที่ 1

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/1310204930
Nilou
Nilou

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/1304134909
ถึงผู้มีปัญญา
ถึงผู้มีปัญญา

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/2147038321

Relationships

3 links

Published Sprites

Sprites

2

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Chapter icon · UI_ChapterIcon_Nilou
Chapter iconchapterIcon194 × 194 · 8 KBUI_ChapterIcon_NilouResource name
Quest type · UI_QuestType_Chapter_1
Quest typechapterSerialNumberIcon56 × 56 · 1 KBUI_QuestType_Chapter_1Resource name

Properties

9

chapter2033

Source evidence
Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json
JSON Pointer
/53
id
2033
cityId
4
questType
LQ
endQuestId
1300807
chapterIcon
UI_ChapterIcon_Nilou
beginQuestId
1300604
chapterCategory
story
needPlayerLevel
40
chapterSerialNumberIcon
UI_QuestType_Chapter_1