บทที่ 5: บทสลับฉาก
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json- JSON Pointer
/3986112760
Story Chapters
Story evidence
Yopia:โค้ช เราขนของมาหมดแล้ว ต่อไปจะให้เราทำอะไรต่อ?
Iansan:เหนื่อยหน่อยนะ พักสักหน่อยสิ แล้วเดี๋ยวค่อยทำงานต่อ
Iansan:พวกเธอสองคน รับผิดชอบซ่อมบ้านเรือนทางทิศเหนือนะ ส่วนพวกเธอไปทางทิศตะวันตก ตอนที่ฉันมาถึง ฉันได้ยินเสียง "เอี๊ยดอ๊าด" จากแผ่นไม้ที่อยู่ใต้ฝ่าเท้า จะต้องเสริมความแข็งแรงให้กับเส้นทางทั้งหมด
Matlan:ได้เลย งั้นฉันย้ายลังไปไว้ทางนั้นก่อนนะ
Hueliyo:ให้ฉันช่วยมั้ย? ของพวกนี้หนักไม่เบาเลยนะ
Matlan:หยุดเลย... ไม่ต้องหรอก กล้ามเนื้อของฉันไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นนะ ดูลายกล้ามนี่ซะก่อน ของพวกนี้แค่มือเดียวฉันก็ยกไหว!
Hueliyo:ก็ได้ หวังว่าพรุ่งนี้จะไม่เห็นนายปวดกล้ามเนื้อทั้งตัว แล้วนอนร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่บนรถนะ
Matlan:ดูให้ดีล่ะ คราวนี้ฉันจะทำให้นายอ้าปากค้างไปเลย ฮ่า...
Matlan:โอ๊ยยย เอวฉัน...
Iansan:มือใหม่ต้องเจอความลำบากก่อน ถึงจะรู้จักเติบโต นายพยุงเขาไปพักเถอะ แล้วก็ช่วยทายาให้เขาด้วยนะ
Iansan:ช่วงนี้อย่าเพิ่งขยับมั่วซั่วล่ะ จะได้ไม่เจ็บหนักกว่าเดิม คราวหน้าอย่าฝืนอีกล่ะ ไว้หายดีก่อนแล้วค่อยมาช่วยฉัน
Matlan:น่าอายชะมัด... ยังฝึกยังไม่พอ...
Iansan:การทำงานกับการออกกำลังกาย มันคนละเรื่องกันนะ ต้องค่อยเป็นค่อยไป ยังมีใครว่างอีกมั้ย? หัวหน้าเผ่า Mutota ต้องการความช่วยเหลือจากพวกเรา
Paimon:Iansan!
Iansan:Traveler กับ Paimon บังเอิญจังเลย พวกเธอก็มาด้วยเหรอ?
Paimon:พวกเราก็แปลกใจเหมือนกัน ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอเธอที่นี่ เธอมาที่ "วงศ์ปีกบุปผา" ทำไมเหรอ?
Iansan:ผองสรรพสิ่งได้รับความเสียหายไม่มากนัก ก็เลยซ่อมแซมเสร็จแล้วน่ะ ฉันได้ยินมาว่า สถานการณ์ของวงศ์ปีกบุปผาค่อนข้างร้ายแรง ก็เลยมาช่วยที่นี่
Iansan:ระหว่างทางเราเจอกองคาราวานของเผ่าเราพอดี ส่วนคนพวกนี้ก็คือลูกศิษย์ของฉัน ฉันก็เลยพาพวกเขามาด้วยน่ะ
Iansan:เอ๋ ฉันไม่เคยบอกเหรอ?
Iansan:ฉันเป็นโค้ชกีฬามืออาชีพ หน้าที่หลักคือ วางแผนโภชนาการ และคอยชี้แนะการฝึกให้กับลูกศิษย์ ถ้าพวกเธอสนใจกีฬาอะไร ก็มาหาฉันได้นะ
Iansan:เอาเถอะ เรื่องนี้เอาไว้ก่อน ตอนที่ฉันเพิ่งมาถึงวงศ์ปีกบุปผา หัวหน้าเผ่าก็บอกว่ามีเรื่องจะขอร้องฉัน แถมยังกำชับให้ฉันพาคนมาเพิ่มด้วย
Iansan:ตอนนี้พวกเธอว่างมั้ย? ก็อย่างที่เธอเห็น เพราะเกิดเรื่องที่คาดไม่ถึงนิดหน่อย ตอนนี้ฉันเลยต้องการความช่วยเหลือน่ะ
Paimon:งั้นเราไปหาหัวหน้าเผ่าด้วยกันเถอะ พวกเราก็มาที่นี่เพื่อช่วยอยู่แล้วนี่นา
Iansan:เยี่ยมเลย งั้นเราไปกันเถอะ
Iansan:หัวหน้าเผ่า Mutota พวกเรามาแล้ว
Mutota:Iansan แล้วก็ Traveler กับ Paimon ในที่สุดพวกเธอก็มาซะที
Iansan:หัวหน้าเผ่า Mutota พวกเรามาแล้ว
Mutota:Iansan แล้วก็... พวกเธอคือ Traveler กับ Paimon สินะ? ฉันได้ยินชื่อเสียงของพวกเธอมานานแล้ว มีพวกเธออยู่ด้วย ฉันก็สบายใจขึ้นหน่อย
Iansan:มาเข้าเรื่องกันเลยเถอะ คนที่อยู่ข้างหลังคุณ คือนักรบของวงศ์ปีกบุปผาใช่มั้ย? พวกเขากำลัง...
Atoco:หนาวจัง... หนาวจังเลย Duarte แกอยู่มั้ย?
Atoco:ฉันใกล้จะจมลงไปแล้ว ดูเหมือนที่นี่ จะมีอะไรบางอย่างแหวกว่ายไปมา...
Paimon:แปลกจัง เขานอนอยู่บนพื้นนี่นา ทำไมถึงทำอย่างกับว่าจะตกน้ำล่ะ?
Cochitta:ฮ่าฮ่า... ฮ่า...
Cochitta:Abyss... Abyss กำลังจะมาแล้ว...
Cochitta:ดวงตาของฉันอยู่ในฝ่ามือ ฝ่ามือของฉันอยู่ในท้อง ในท้องของฉันมีฟันมากมาย... มันกำลังจะกลืนกินพวกเธอ และจะกลืนกินฉันด้วย
Paimon:พูดอะไรน่ะ พวกเราก็อยู่ตรงนี้ ไม่ได้เป็นอะไรนี่นา
Ocotlan:...
Ocotlan:เจ้าพวกมอนสเตอร์... มาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน!
Mutota:เฮ้อ อย่างที่พวกเธอเห็น สภาพจิตใจของพวกเขาแย่มากเลย
Mutota:หลังจากสงครามใหญ่ครั้งนั้นจบลง นักรบพวกนี้ก็หายตัวไป และไม่กี่วันที่ผ่านมา พวกเราก็เจอพวกเขาในป่าทีละคน แต่ทุกคนดูไม่ค่อยปกติเท่าไหร่
Mutota:พวกเขาสลบไปบนพื้นดินที่ถูก "Abyss Tumor" กัดกร่อน ข้างกายมีเพื่อนร่วมรบที่เสียชีวิตไปแล้ว พวกเราเดาว่า คงจะเกิดเรื่องไม่ดีบางอย่างขึ้นในระหว่างการต่อสู้น่ะ...
Mutota:ฉันเคยได้ยินหัวหน้าเผ่าจ้าวแห่งลมราตรีพูดว่า ถ้าได้สัมผัสกับพลังของ Abyss ที่แข็งแกร่งอย่างฉับพลัน นอกจากร่างกายจะทนไม่ไหวแล้ว จิตใจก็จะเกิด "ความผิดปกติ" ไปด้วย
Mutota:บางทีอาจเป็นเพราะ "Gosoythoth" แข็งแกร่งมาก เลยทำให้เกิดความผิดปกติมากกว่าเดิม
Paimon:Gosoythoth? มันคืออะไรเหรอ?
Mutota:มันคือมอนสเตอร์ Abyss ที่เคยลอยอยู่บนฟ้าเมื่อไม่นานมานี้ไง ตามตำนานโบราณ พวกเราเรียกมันว่า Gosoythoth "จอมทำลายล้างแห่ง Abyss"
Paimon:ที่แท้ก็ลูกบอลสีดำยักษ์นั่นนี่เอง! มันถูกพวกเราตีจนกลับบ้านเก่าไปแล้วนี่?
Mutota:ใช่แล้ว ตอนนี้ภัยคุกคามถูกกำจัดแล้ว แต่บาดแผลที่ทิ้งไว้ให้กับพวกนักรบก็ยังไม่หายไป หลายวันมานี้ พวกเราพยายามหาข้อมูลในบันทึกต่าง ๆ แต่ก็ไม่เจอวิธีแก้ไขที่ดีเลย
Mutota:ดูเหมือนเมื่อหลายร้อยปีก่อน จะมีคนปรุงยาที่มีสรรพคุณพิเศษขึ้นมาได้ แต่มันก็หายสาบสูญไปแล้ว...
Traveler:ขอฉันลองดูได้มั้ย?
Paimon:จริงด้วย เธอมีพลังที่สามารถชำระล้าง Abyss ได้นี่นา ไม่แน่ว่าอาจจะช่วยพวกเขาได้นะ!
ลองทำการ "ชำระล้าง" พลังของ Abyss ในร่างกายของเหล่านักรบ แต่พวกเขายังคงไม่ได้สติ
Paimon:ทะ...ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ...
Mutota:ขอบคุณที่ช่วยนะ แต่ดูจากสภาพแล้ว ถึงจะกำจัดพลัง Abyss ในร่างกายพวกเขาได้ แต่บาดแผลทางจิตใจก็ไม่ได้หายไป
Izcalli:งั้นจะทำยังไงดีล่ะ? หรือว่าเพื่อนของฉันต้องเป็นแบบนี้ตลอดไปงั้นเหรอ?
Cuallee:พี่ มีสติหน่อยสิ! อย่าทิ้งผมไว้แบบนี้เลย...
Utsil:ควรทำยังไงดี? ทั้ง ๆ ที่เราเอาชนะ "Gosoythoth" ได้แล้ว ทั้ง ๆ ที่นักรบของเรายังมีชีวิตอยู่ แต่เราทำได้แค่มองดูพวกเขาเสียสติเหรอ?
Iansan:แน่นอนว่าจะยืนดูอยู่เฉย ๆ ไม่ได้หรอก
Mutota:Iansan?
Iansan:ค่อย ๆ ช่วยพวกเขาทีละคนเถอะ ก่อนอื่น อย่าให้พวกเขามารวมตัวกันที่นี่อีก บรรยากาศมีแต่จะแย่ลงเรื่อย ๆ
Iansan:แยกพวกเขาออกจากกันก่อน ให้พวกเขาไปอยู่ในที่ที่ตัวเองสบายใจ ฉันกับ Traveler แล้วก็ Paimon จะไปคุยกับพวกเขาเอง
Ticitl:แต่ว่า...
Utsil:จะได้ผลจริง ๆ เหรอ?
Iansan:ฉันรู้ว่าทุกคนกำลังกลุ้มใจ แต่ตอนนี้ก็ไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้แล้วไม่ใช่เหรอ? งั้นก็ลงมือกันเลยเถอะ จะสำเร็จหรือล้มเหลวก็ต้องลองดูก่อนถึงจะรู้
Iansan:อย่ามัวแต่ยืนอึ้งอยู่สิ ปล่อยพวกเขาไปซะ แล้วส่งคนตามไปดู แต่อย่าตามใกล้เกินไปล่ะ แค่รู้ว่าพวกเขาไปทางไหนก็พอ
ภายใต้การชี้แนะอย่างเป็นระเบียบของ Iansan ฝูงชนที่รวมตัวกันอยู่ที่นี่ก็ค่อย ๆ สลายตัวไป
Iansan:เอาล่ะ พวกเราออกเดินทางกันได้แล้ว ทำเหมือนที่ฉันบอกไป ไปคุยกับพวกเขาทีละคนกันเถอะ
Iansan:สถานการณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ฉันเชื่อว่า พวกนักรบจะต้องกลับมาเป็นปกติได้แน่ เราผ่านอุปสรรคมานับไม่ถ้วนแล้ว ครั้งนี้ก็เหมือนกัน ไปกันเถอะ?
Atoco:ฮึก...
Iansan:เจอแล้ว ได้ยินเสียงฉันรึเปล่า?
Atoco:มืดจัง... หนาวจัง... ฉันอยากกลับไปแล้ว...
Iansan:โอเค นายรอแป๊บนึงนะ พวกเราจะพานายกลับไปเอง
Iansan:ในเสบียงที่เอามาจากผองสรรพสิ่งน่าจะมีไม้อยู่นะ... ฉันกำลังคิดว่า เอามาก่อกองไฟน่าจะช่วยได้
Paimon:เอ๋?
Iansan:เวลาที่มืด ชื้น และเหน็บหนาว มันเหมาะกับการผิงไฟที่สุดเลยใช่มั้ยล่ะ?
Iansan:ก่อกองไฟเพื่อให้ร่างกายเขาอบอุ่นขึ้น บางทีโลกที่เขา "มองเห็น" อาจจะเปลี่ยนไปก็ได้ ฉันจะไปเอาฟืนมาก่อน พวกเธอรอฉันอยู่ที่นี่นะ
ก่อกองไฟขึ้นมา...
Atoco:...
Paimon:เอ่อ...
Atoco:แสงเหรอ... แปลกจัง แสงนี่มาจากไหนกัน?
Paimon:ดูเหมือนจะได้ผลจริงด้วย!
Atoco:มีใครอยู่ตรงนั้นมั้ย? ช่วยฉันด้วย... ไม่สิ รีบหนีไปซะ! น้ำที่นี่ลึกเกินไป พวกเธอมาไม่ได้หรอก!
Iansan:ไม่ต้องห่วง พวกเรามีเพื่อน ๆ จาก "เหล่าวารี" อยู่ที่นี่ด้วย คุณน่าจะรู้ดีว่าพวกเขาว่ายน้ำเก่งแค่ไหน ใจเย็น ๆ นะ พวกเรามาช่วยคุณแล้ว
Atoco:ไม่ต้องสนใจฉัน... รีบ...
Atoco:Duarte...
Paimon:ไม่ไหว เขากลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้ว!
Iansan:ดูเหมือนว่า แค่กองไฟอย่างเดียวจะยังไม่พอนะ
Iansan:เขาพูดชื่อ Duarte หลายครั้งแล้ว บางทีเราอาจจะเริ่มจากตรงนี้ก็ได้ พวกเราลองไปถามรอบ ๆ ดูกันเถอะ
Izcalli:Atoco... เพื่อน อย่ายอมแพ้นะ นายต้องผ่านมันไปได้แน่
Izcalli:เพื่อนของฉัน เขา... ดีขึ้นบ้างมั้ย?
Iansan:พวกเรากำลังหาวิธีอยู่ แต่ตอนนี้มีปัญหาอยู่ข้อนึง นายเคยได้ยินชื่อ Duarte มั้ย?
Izcalli:Duarte เหรอ? ฉันพอจะจำได้อยู่นะ
Izcalli:มันเป็น Saurian ตัวหนึ่งที่โตมากับ Atoco ตอนที่ Atoco ยังเด็ก เขาเคยตกน้ำโดยบังเอิญ ตอนนั้น Duarte เป็นคนช่วยเขาขึ้นมา
Izcalli:มันดำดิ่งลงไปในน้ำลึก และพยุง Atoco ไว้บนหลังของมัน จากนั้นก็ใช้พลังทั้งหมดของตัวเอง พา Atoco ขึ้นมาบนผิวน้ำ โชคดีที่สุดท้ายรอดชีวิตทั้งคนทั้ง Saurian
Iansan:ในเมื่อเป็นแบบนี้ ถ้าพวกเราพามันมาล่ะ...
Izcalli:น่าเสียดายที่มันไม่อยู่แล้วล่ะ เมื่อสี่ปีก่อน ในตอนที่ Abyss บุกเข้ามาโจมตี มันได้พานักรบที่บาดเจ็บออกมาจากแนวหน้า แต่ระหว่างทางก็ถูกซุ่มโจมตี
Paimon:เอ๋ เธอหมายถึง?
Izcalli:ก็จริงนะ ถ้าดูแค่ภายนอก มันก็เป็นแค่ Qucusaurus ธรรมดาทั่วไป ไม่มีอะไรพิเศษมากมาย
Traveler:หาทาง "ปลอมตัว" เป็นมัน
Iansan:ดูจากสีหน้าเธอแล้ว น่าจะคิดวิธีดี ๆ ออกแล้วสินะ
Iansan:งั้นเราก็เริ่มลงมือกันเถอะ จริงสิ ขอบคุณสำหรับเบาะแสที่ให้มานะ เราจะหาวิธีทำให้เพื่อนของนายกลับมาเป็นปกติให้ได้
Izcalli:ไม่ต้องเกรงใจหรอก รบกวนพวกเธอด้วยนะ
Atoco:...
Traveler:(Atoco ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ น่าจะเป็นเพราะรูปลักษณ์ภายนอกของ Saurian ตัวนี้ ไม่ค่อยเหมือนกับที่อธิบายไว้)
Paimon:ก่อนหน้านี้ Izcalli พูดถึง Qucusaurus เราไปหา Qucusaurus สักตัวมาลองดูกันเถอะ
Paimon:พวกเรากลับมาแล้ว เธอเป็นไงบ้าง?
Atoco:Duarte...?
Traveler:(เดินไปข้างหน้า)
Atoco:กะ...แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? เธอมาช่วยฉันแล้วเหรอ?
Paimon:สำเร็จแล้ว!
Iansan:ชู่วว...!
Iansan:เอายังไงต่อดีล่ะ?
Traveler:(ใช้กรงเล็บเคาะหัวของเขา)
Iansan:เดี๋ยวก่อน! เบา ๆ หน่อยสิ...
Atoco:เจ็บจังเลย รีบไปเถอะ Duarte ดูเหมือนในน้ำ จะมีอะไรบางอย่างอยู่ด้วย!
Traveler:(ดูเหมือนจะไม่ได้ผลแฮะ...)
Traveler:(ส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ)
Atoco:แกกำลังระแวงสินะ? ที่นี่อันตรายมากจริง ๆ นั่นแหละ
Atoco:ฮ่าฮ่า... พอได้ยินเสียงแกแล้ว ทำให้ฉันนึกถึงตอนที่เรา ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันเลย ตอนนั้นแกทั้งผอมทั้งตัวเล็ก ส่วนฉันก็เป็นแค่มือใหม่ที่ยังไม่มีประสบการณ์...
Traveler:(เขาไม่มีท่าทีว่าจะได้สติเลย)
Traveler:(ผลักเขาจากด้านหลังเบา ๆ)
Atoco:อ๊ะ... ครั้งที่แล้วแกก็ผลักฉันขึ้นมาบนผิวน้ำแบบนี้
Atoco:ผ่านมาตั้งสิบกว่าปีแล้ว นึกไม่ถึงว่าจะได้แกมาช่วยไว้อีก แกหาฉันเจอได้ยังไงเนี่ย แล้วแกดำลงมาในน้ำลึกขนาดนี้ได้ยังไงกัน?
Atoco:ครั้งนี้พอออกไปได้แล้ว ฉันจะต้องขอบคุณแกอย่างงามเลย เราไปซื้อ Blazed Meat Stew ชุดใหญ่กันเถอะ แกกินครึ่งนึง ฉันกินครึ่งนึง เรามากินให้หนำใจไปเลย!
Atoco:ใกล้ถึงผิวน้ำแล้ว ในเผ่ามีแต่คนชอบพูดเรื่อยเปื่อย พากันบอกว่าแกตายแล้ว ฮ่าฮ่า ฉันเชื่อก็แย่แล้ว ฉันเคยรับปากแล้วว่าจะปกป้องแก ฉันจะต้อง... ฮึก...
Atoco:ไม่สิ ฉันทำไม่ได้... ฉัน...
Iansan:แย่แล้ว เขาเริ่มสงสัยขึ้นมาแล้ว
Traveler:(ชนเขาเต็มแรง)
Atoco:พรูดดด... แค่ก แค่กแค่ก!
Atoco:แฮ่ก... แฮ่ก... Duarte! ไม่ใช่สิ แกไม่ใช่ Duarte
Atoco:ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? แล้วพวกเธอคือ...
Izcalli:Atoco!
Atoco:Izcalli? นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ฉันจำได้ว่าฉันกำลังสู้กับ Abyss อยู่ แล้วหลังจากนั้นก็ตกลงไปในน้ำ แล้วก็มี Saurian ที่หน้าตาเหมือน Duarte มาช่วยฉันไว้... ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?
คุณอธิบายสถานการณ์ให้ Atoco ฟัง
Atoco:แบบนี้นี่เอง... เพราะฉันมันไม่ได้เรื่อง เลยทำให้พวกเธอต้องมาลำบากไปด้วย
Iansan:นี่ไม่ใช่ความผิดของนายนะ ถึงฉันเป็นคนพูดอาจไม่เหมาะเท่าไหร่ แต่ก็อย่าโทษตัวเองมากเกินไปเลย ไม่ใช่แค่เรื่องครั้งนี้ แต่เรื่องของ Duarte ก็เหมือนกัน
Atoco:ขอบคุณ... ขอบคุณพวกเธอมากนะ
Iansan:พักผ่อนให้สบายนะ ฝากนายช่วยดูแลเขาด้วยล่ะ
Cochitta:จะถูกกินแล้ว จะถูกกินแล้ว...!
Iansan:ไม่ต้องกลัวนะ "Gosoythoth" แพ้ไปแล้วล่ะ ตอนนี้ไม่มีอะไรทำร้ายเธอได้แล้วนะ
Cochitta:ไม่มีประโยชน์หรอก มันจะต้องกลับมาแน่นอน... ไม่มีใครหยุดมันได้ ไม่มีใครหยุด Abyss ได้!
Cochitta:มันจะกลืนกินพวกเราทุกคน ฮ่าฮ่า... แต่ก็ดีนะ พวกเราจะได้ไปอยู่ในท้องของมันด้วยกัน
Paimon:ไม่รู้ว่าฉันคิดไปเองรึเปล่านะ ฉันว่าอาการเขาแย่กว่าคนเมื่อกี้อีก
Paimon:เขาสื่อสารกับพวกเราได้ แต่เรื่องที่พูดออกมากลับแปลกมาก ๆ รู้สึกว่าเขา... ดูกลัวมากเลย?
Iansan:"กลัว"... ใช่แล้ว ฉันก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน
Iansan:เป็นเพราะเกิดความกลัวระหว่างต่อสู้กับ Abyss? หรือจะเหมือนกับกรณีของ Atoco เป็นเพราะความกลัวที่หยั่งรากลึกภายในใจเขา ถูก Abyss ขยายใหญ่ขึ้นกันแน่นะ?
Iansan:ใช้วิธีเดิมละกัน เราไปถามคนแถวนี้ เกี่ยวกับเรื่องในอดีตของเขากันเถอะ
Mutota:Iansan ได้ยินว่าพวกเธอรักษา Atoco จนหายดีแล้วเหรอ สุดยอดไปเลย มีอะไรให้ช่วยมั้ย? ฉันส่งคนมาช่วยเป็นพิเศษได้นะ...
Iansan:หัวหน้าเผ่า Mutota! มาพอดีเลย เราอยากถามเกี่ยวกับเขาหน่อย
เล่าให้ Mutota ฟังว่า Atoco กลับมาเป็นปกติได้อย่างไร และถือโอกาสพาเขาไปยังที่เงียบ ๆ
Mutota:การคาดเดาของพวกเธอมีเหตุผล ที่พวกนักรบพากันสติฟั่นเฟือน น่าจะเกี่ยวข้องกับความกดดัน และความกลัวที่อยู่ในใจจริง ๆ
Mutota:Cochitta ไม่อยากให้คนอื่นพูดถึงอดีตของเขา แต่เรื่องมันเร่งด่วนมาก งั้นฉันจะเป็น "คนไม่ดี" ก็แล้วกัน
Mutota:Iansan เธอคิดว่าบนโลกนี้มี "ผู้ที่ถูกลิขิตให้เป็นนักรบ" รึเปล่า?
Iansan:มีสิ ก็เหมือนตอนที่ฉันสอนลูกศิษย์นั่นแหละ บางครั้งก็รู้สึกว่า "คนคนนี้เกิดมาเพื่อกีฬาแบบนี้"
Mutota:ถ้างั้น เธอคิดว่าบนโลกนี้มี "ผู้ที่ไม่ได้ถูกลิขิตให้เป็นนักรบ" รึเปล่า?
Iansan:คุณหมายความว่ายังไงเหรอ?
Mutota:ตอนที่ Cochitta ยังเด็ก พ่อแม่ของเขา เสียชีวิตระหว่างการต่อสู้กับ Abyss ที่มารุกราน
Mutota:ตอนนั้น Cochitta เพิ่งจะอายุได้ราว 11-12 ปี น้องชายของเขาอายุน้อยกว่า และเพิ่งจะถึงวัยที่เริ่มจำความได้ ทั้งสองคนเห็นพ่อแม่ตายอยู่ท่ามกลางกองเลือด และรอบด้านก็มีเปลวไฟโหมกระหน่ำ...
Mutota:ต่อมา Cochitta ก็ฝึกฝนอย่างหนัก แต่กลับไม่สามารถต่อสู้กับมอนสเตอร์ใน Abyss ได้ตามปกติ ทั้งสองพี่น้องต่างมีปมทางจิตใจที่ร้ายแรงมาก และไม่ว่ายังไงก็ยากที่จะเอาชนะมันได้
Paimon:เอ๋? แต่สุดท้าย Cochitta ก็ไปรบนี่นา คุณบอกว่าตอนนั้นเขาสลบอยู่ในป่าไม่ใช่เหรอ...
Mutota:จุดพลิกผันมันเกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน... ในค่ำคืนที่คล้ายกับตอนนั้น Abyss ได้บุกมาโจมตีเผ่า และมอนสเตอร์ตัวหนึ่ง ก็พุ่งเข้าไปในบ้านของเธอ
Mutota:พอทหารรักษาการณ์มาถึง ก็เห็นเขาถืออาวุธไว้อย่างสั่นเทา และคอยปกป้องน้องชายที่กำลังขดตัวอยู่ข้างหลัง
Mutota:มอนสเตอร์ตายอยู่ตรงหน้าเขา เขาไม่ได้มองมันด้วยซ้ำ เอาแต่พูดประโยคเดิม ๆ ซ้ำไปซ้ำมาว่า "เธอคือครอบครัวคนสุดท้ายของฉัน ฉันจะปกป้องเธอให้ดีที่สุด"
Mutota:หลังจากนั้นเขาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน เขาเข้าร่วมการต่อสู้กับ Abyss อย่างต่อเนื่อง และค่อย ๆ กลายเป็นนักรบที่เชื่อถือได้
Mutota:ทุกคนต่างก็ยินดีกับเขา เพราะเขาเอาชนะความกลัวของตัวเองได้ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า... เขาอาจจะแค่ซ่อนความกลัวไว้ในใจก็เท่านั้น
Iansan:บางทีเขาอาจจะคิดว่า ถ้าไม่สามารถเอาชนะความกลัวต่อ Abyss ได้ สักวันหนึ่งก็จะต้องลิ้มรสความเจ็บปวด ของการสูญเสียคนในครอบครัวอีกครั้ง
Iansan:ความกลัวอย่างหนึ่งเหนือกว่าอีกอย่างหนึ่ง ทำให้เขาดูแข็งแกร่งมากขึ้น ที่จริงเขาไม่เคยลืมค่ำคืนตอนเด็กคืนนั้นเลย Abyss ได้ขยายอารมณ์ที่เธอปกปิดมาตลอด
Paimon:มีวิธีอะไรดี ๆ บ้างมั้ย?
Iansan:มันยุ่งยากอยู่นะ แต่ฉันว่าน่าจะต้องหาโอกาสบางอย่าง...
Mutota:Cuallee?
Cochitta:...
Cochitta:Cuallee... เธอถืออาวุธทำไมกัน?
Cuallee:มอนสเตอร์ที่ทำร้ายพี่อยู่ที่ไหน...?
Cuallee:ผมจะไม่ปล่อยมันไว้แน่! ครั้งนี้ ครั้งนี้ผมจะเป็นคนปกป้องพี่เอง!
Mutota:ใจเย็น ๆ ก่อน Cuallee มอนสเตอร์ตัวนั้นมัน...
Cuallee:ผมจะต้องทำได้แน่นอน ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ผมไม่อยากเห็นพี่ต้องทรมาน... พี่เป็นครอบครัวคนสุดท้ายของผม
Cochitta:"ครอบครัว"...
Iansan:เดี๋ยวก่อนนะ หัวหน้าเผ่า Mutota ดูเหมือน Cochitta จะมีปฏิกิริยาอะไรบางอย่าง
Cochitta:Cuallee จะไปสนามรบ... เขาจะถูก Abyss กลืนกิน...
Cochitta:ฉันจะปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นไม่ได้ ฉันจะต้องทำอะไรสักอย่าง...
Cochitta:แต่ฉันทำไม่ได้หรอก ไม่มีใครเอาชนะ Abyss ได้ แม้แต่พ่อกับแม่ก็ตาม...
Cochitta:ฉันก็แค่คนขี้ขลาดเท่านั้น ไม่ใช่นักรบอะไรเลย แต่ว่า... ฉันต้องปกป้อง Cuallee ฉันควรจะทำยังไงดี?
Cuallee:พี่...
Traveler:ลองดูอีกสักครั้งดีมั้ย?
Cochitta:"ลองดูอีกสักครั้ง"?
Iansan:ฉันเข้าใจความหมายของเธอแล้ว ตอนนี้เขาได้เจตจำนงในการต่อสู้กลับมาแล้ว เพียงแต่ความกลัวต่อ Abyss ยังคงหยั่งรากลึก
Iansan:ถ้าเราหาวิธีทำให้เขาเอาชนะมอนสเตอร์ Abyss ด้วยตัวเองได้ เขาอาจจะตระหนักได้ว่า "Abyss ไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น"
Iansan:มีพวกเราอยู่ด้วย คงไม่ถึงขั้นที่จะปล่อยให้เธอได้รับบาดเจ็บหรอก ฉันว่าวิธีนี้คุ้มค่าที่จะลองนะ แต่ว่าตอนนี้จะไปหามอนสเตอร์ Abyss จากไหนล่ะ...
Mutota:บนภูเขาทางเหนืออาจจะยังมีอยู่นะ หลังจากที่เราปราบการรุกรานของ Abyss แล้ว มอนสเตอร์บางตัวก็หนีไปทางนั้น พวกเราได้ส่งทีมไปจัดการพวกมันโดยเฉพาะแล้วล่ะ
Mutota:ภัยคุกคามส่วนใหญ่ถูกกำจัดไปหมดแล้ว แต่อาจจะยังมีตัวที่หลุดรอดมาได้อยู่
Iansan:งั้นก็เยี่ยมเลย พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้แหละ Cochitta ยังเดินไหวมั้ย?
Cochitta:ฉันไม่มีทางอื่นแล้ว ฉันจะต้องเผชิญหน้ากับมัน ต่อให้มันกลืนกินฉันก็ตาม...
Cuallee:ผมก็จะไปด้วย! ผมไม่อยากให้พี่ ต้องเผชิญหน้ากับความกลัวตามลำพังอีกแล้ว
Iansan:เอาสิ งั้นตามให้ทันล่ะ เราไปกันเถอะ!
Iansan:เจอแล้ว งั้นก็ใช้พวกมันเป็นเป้ากันเถอะ
Iansan:โอเคมั้ย? Cochitta อย่าฝืนเกินไปนะ
Iansan:หรือว่าเราจะจัดการมอนสเตอร์พวกนี้ก่อนดี? เขาจะได้สบายใจหน่อย... แต่แบบนี้ก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พวกเราคอยคุ้มกันอยู่ข้าง ๆ แล้วยื่นมือเข้าไปช่วยตอนจำเป็นดีกว่า
Cochitta:ตอนนั้นก็พวกมันนี่แหละ ในคืนนั้น...!
Cochitta:(ตอนเด็กๆ ฉันมักจะคิดว่าพ่อกับแม่ทำได้ทุกอย่าง พวกเขาทั้งแข็งแกร่งและอ่อนโยน เป็นคนที่เก่งที่สุดในโลก)
Cochitta:(แต่ฉันจำได้แม่นว่า พวกเขาล้มลงต่อหน้าฉัน ตอนที่แสงไฟทำลายความมืดมิดของค่ำคืน ฝุ่นควันจากไม้ที่แตกหัก เสียงร้องไห้ของน้องชาย และกลิ่นคาวเลือดในอากาศ ต่างก็ฝังอยู่ในความทรงจำของฉัน)
Cochitta:(ตอนนั้นพวกเขาบอกให้ฉัน "รีบหนี" ฉันเห็นความกลัวในสายตาของพวกเขา ตั้งแต่นั้นมาคำว่า "หนี" ก็ติดตัวฉันมาตลอด)
Cochitta:(พอลองคิดดูดี ๆ แล้ว ทำไมตอนนั้นพวกเขาถึงไม่หนีล่ะ? นั่นต้องเป็นเพราะ...)
Cuallee:สู้ ๆ นะพี่!!
Cochitta:(...เพราะคนที่อยู่ข้างหลังคือครอบครัว ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็จะถอยไม่ได้เด็ดขาด)
Cochitta:เฮือก...
Cochitta:หายไปไหนแล้ว พวกมันไปซ่อนอยู่ที่ไหนกัน?
Iansan:ใช่แล้ว เมื่อกี้เป็นการโจมตีที่สวยงามมากเลย! เธอจัดการมอนสเตอร์พวกนั้นจนไม่เหลือซากเลย
Cochitta:เป็นไปได้ยังไง? พวกมันตัวใหญ่เท่าภูเขา แถมยังมีดวงตาอยู่เต็มไปหมด และสามารถกลืนกินทุกสิ่งที่พวกมันเห็นได้สบาย...
Cochitta:...เอ๋? ฉันพูดอะไรอยู่เนี่ย... มอนสเตอร์จาก Abyss น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ? ฉันน่าจะเคยกำจัดไปเยอะแล้วสิ...
Paimon:กลับมาเป็นปกติแล้ว!
Cuallee:พี่!
Cochitta:เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ?
คุณอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้ Cochitta ฟัง
Cochitta:น่าขายหน้าจริง ๆ
Cochitta:ฉันล่ะอิจฉานักรบที่ไม่กลัวและไม่สับสนมาตลอด หลายปีมานี้ ฉันรู้สึกว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ แต่สุดท้ายก็...
Iansan:การฝืนตัวเองมากเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี การฝึกฝนโดยไม่หยุดหย่อน มีแต่จะทำให้ร่างกายเสียหาย ทุกคนต้องการการพักผ่อนนะ
Iansan:แล้วอีกอย่าง ต่อไปก็คงไม่ต้องแบกรับเรื่องราวมากมาย ไว้คนเดียวอีกต่อไปแล้ว ใช่มั้ยล่ะ?
Cuallee:ทั้ง ๆ ที่พวกเรากลัวมอนสเตอร์มาก แต่เมื่อก่อนพี่เป็นคนปกป้องผมมาตลอด ในอนาคตผมจะแข็งแกร่งขึ้นให้ได้ ผมก็อยากช่วยพี่เหมือนกัน
Cochitta:งั้นเหรอ? งั้นเธอต้องรีบโตไว ๆ หน่อยนะ
Cochitta:ขอบคุณนะ โชคดีที่มีพวกเธออยู่ ฉันถึงได้มีสติอีกครั้ง
Cochitta:แต่ตอนนี้ฉันไม่มีแรงจะกลับไปที่เผ่าแล้ว... ปล่อยให้ฉันพักอยู่ที่นี่สักพักเถอะ
Cuallee:ผมจะอยู่กับพี่เอง!
Iansan:ก็ดีเหมือนกัน ฉันสำรวจดูแล้ว แถวนี้ไม่มีอันตรายอะไร งั้นพวกเรากลับกันก่อนเถอะ
Iansan:พักผ่อนให้เต็มที่นะ พรุ่งนี้จะมาถึงเสมอ เหมือนกับดวงอาทิตย์ขึ้น และดวงอาทิตย์ตกนั่นแหละ ถึงในใจจะยังรู้สึกกลัว แต่ตราบใดที่ยังก้าวไปข้างหน้า ก็จะพบกับอนาคตที่สดใส
Ohtli:ได้ยินมาว่า Atoco ฟื้นตัวแล้วนะ!
Itotia:พูดจริงเหรอ?
Ohtli:จริงแท้แน่นอน ต้องขอบคุณ Traveler กับ Iansan เลยล่ะ
Itotia:ที่แท้ก็พวกเขานี่เอง... ตอนแรกฉันยังสงสัยอยู่เลยว่า ทำไมต้องให้ Traveler กับท่านเทพแห่งไฟไปทำการต่อสู้ครั้งสุดท้ายให้สำเร็จด้วย ตอนนี้ดูเหมือนว่า Traveler จะสามารถทำในสิ่งที่พวกเราทำไม่ได้จริง ๆ สินะ...
Iansan:แบบนี้ก็ถือว่าช่วยสำเร็จไปสองคนแล้วสินะ สมแล้วที่เป็นนักเดินทางที่เคยเดินทางไปหลายประเทศ เหมือนเธอจะคิดหาวิธีได้ตลอดเลย เก่งจริง ๆ
Iansan:บางทีเธออาจจะเก่งในเรื่อง การนำความหวังมาสู่คนอื่นก็ได้ ตั้งแต่เธอมาที่ Natlan ฉันก็รู้สึกว่า ความหวังในการคว้าชัยชนะมันสูงขึ้นเรื่อย ๆ เลย!
Paimon:ใช่แล้ว ที่จริงพอเห็นนักรบ ที่สติฟั่นเฟือนหลายคนบนแท่นบอลลูนลมร้อน พวกเราก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี
Paimon:โชคดีที่เธอใจเย็น พวกเราถึงได้ค่อย ๆ หาทางแก้ไขได้ ฉันว่า Iansan ก็เก่งมากเหมือนกันนะ!
Iansan:ฮ่าฮ่าฮ่า ถ้าอย่างงั้น ฉันก็ขอรับคำชมนี้ไว้ก็แล้วกัน
Iansan:ฉันมักจะได้ยินคนพูดว่า "การเริ่มต้นนั้นยากเสมอ" ความจริงแล้ว ไม่ใช่เพราะ "การเริ่มต้น" เป็นสิ่งที่ยาก แต่เพราะทุกคนมักจะคิดว่ามันซับซ้อนเกินไป สุดท้ายเลยไม่กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า
Iansan:"คิดดูแล้วก็ไม่น่าเป็นไปได้" "ช่างมันเถอะ"... ฉันเคยได้ยินคำพูดแบบนี้มาเยอะแล้ว ที่จริงแล้ว ขอแค่แบ่งเป้าหมายออกเป็นส่วน ๆ ส่วนแรกมันมักจะไม่ยากเท่าไหร่ ถึงขั้นสบายเลยด้วยซ้ำ
Paimon:เอ๋ จริงเหรอ? ก็ฟังดูมีเหตุผลนะ...
Iansan:ใช่แล้ว ก็เหมือนที่ฉันบอกเธอว่า เธอดูมีน้ำมีนวลขึ้นนะ ต้องกินเนื้อให้น้อยลงหน่อย และดื่มน้ำผักเยอะ ๆ แบบนี้เธอจะคิดยังไง?
Iansan:ก็คงรู้สึกว่า ต่อไปจะไม่มีเนื้อให้กินแล้ว แถมยังต้องดื่มน้ำผักรสขม ๆ อีก แล้วยังต้องทนหิววันสามมื้อ และหิวต่อไปอีกหลายเดือน...
Paimon:ฮี่ฮี่...
Iansan:แต่ความจริงแล้ว ตอนแรกเธอแค่ต้อง "กิน Blazed Meat Stew น้อยลงสองชิ้นต่อมื้อ และดื่มน้ำผักเพื่อเพิ่มคุณค่าทางโภชนาการ" ก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำอะไรสุดโต่งหรอก
Paimon:ถ้าแค่กินเนื้อน้อยลงไปสองชิ้น ฉันก็น่าจะทำได้นะ! แต่ว่า แบบนี้จะได้ผลรึเปล่า?
Iansan:ถ้าทำต่อไปเรื่อย ๆ มันต้องได้ผลแน่ เรื่องต่าง ๆ ไม่ได้ทำเสร็จได้ "ในทันที" แต่ต้องทำให้ดี "วันละนิดวันละหน่อย"
Iansan:เธอรู้มั้ย? นามโบราณของฉันหมายถึง "พลัง" เมื่อก่อนพอทุกคนได้ยินชื่อนี้ ก็จะคิดว่า ฉันจะต้องกลายเป็นนักรบที่ตัวสูงใหญ่ และกล้ามโต
Iansan:แต่ฉันกลับไม่ได้เติบโตขึ้นตามที่ผู้คนคาดหวัง และเคยได้ยินเสียงของความแคลงใจ กับความผิดหวังมากมาย บรรดานักรบผู้กล้าหาญพวกนั้นไม่เข้าใจว่า ทำไมฉันถึงได้สืบทอดนามนี้
Iansan:ตอนแรกฉันก็สับสนมากเหมือนกัน แต่ต่อมาฉันก็เข้าใจว่า แก่นแท้ของ "พลัง" คือ "การแก้ปัญหา" ไม่ว่าจะเป็นร่างกายที่แข็งแกร่ง หรือจิตใจที่แข็งแกร่ง ล้วนแต่เป็นวิธีการ ไม่ใช่ผลลัพธ์
Iansan:เพราะงั้นฉันเลยชินกับการแบ่งงานที่ยาก ออกเป็นหลายขั้นตอน และเมื่อเผชิญกับสถานการณ์ที่เป็นไปไม่ได้ ก็จะลงมือทำก่อนแล้วค่อยว่ากัน ถึงจะล้มเหลวก็ไม่เป็นไร เพราะมันไม่มีเรื่องไหนที่ราบรื่นไปทุกอย่างหรอก ใช่มั้ยล่ะ
Iansan:นี่คือประสบการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ ของฉันเอง หวังว่าจะเป็นประโยชน์กับพวกเธอนะ
Paimon:เอ่อ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นพรุ่งนี้ฉันจะลองดื่มน้ำผักดู... ไม่สิ เริ่มตั้งแต่วันนี้เลยดีกว่า!
Paimon:Iansan สุดยอดมากเลย! พออยู่กับเธอแล้ว รู้สึกเหมือน "จู่ ๆ ก็ทำอะไรได้หลายอย่าง" เลย หรือว่าเธอจะเติมเต็ม "พลัง" ให้พวกเราได้ด้วย?
Iansan:ชมเกินไปแล้ว ฉันไม่ได้เก่งขนาดนั้นหรอก
Iansan:"พลังที่จะก้าวข้ามความสิ้นหวัง" มันอยู่ในตัวพวกเธออยู่แล้ว พวกเธอเดินทางไปทั่วทุกสารทิศ คงก้าวผ่านอุปสรรคมากกว่าฉัน แต่พวกเธอก็ยังยืนหยัดที่จะก้าวต่อไป นี่แหละคือสิ่งที่พิสูจน์ได้
Iansan:ฉันเองก็ต้องเรียนรู้จากพวกเธอเหมือนกัน ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ
Utsil:แย่แล้ว Iansan! Ocotlan ดูเหมือนเริ่มจะสูญเสียการควบคุมละ!
Iansan:ใจเย็นก่อนนะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!
Iansan:ดูเหมือนจะไม่ใช่เวลามาคุยเล่นกันแล้ว ไปกันเถอะ พวกเรามาพยายามกันต่อ
Utsil:Ocotlan มีสติหน่อยสิ นายคิดจะทำอะไร?
Munay:นี่มันอะไรกันเนี่ย ลูกจำพวกเราไม่ได้เหรอ?
เสียงคำรามของมอนสเตอร์:■■■
Ocotlan:...
Ocotlan:(มอนสเตอร์ Abyss เต็มไปหมดเลย... พวกมันอยู่ทั่วทุกที่เลย...)
เสียงคำรามของมอนสเตอร์:■■■■■■
Ocotlan:(พวกมันเข้าควบคุมเผ่า และยึดครองพื้นที่ทุกตารางนิ้วเอาไว้...)
Ocotlan:(เราแพ้งั้นเหรอ? ไม่สิ... ตอนนี้คิดเรื่องพวกนี้ไม่มีความหมายแล้ว สิ่งที่ฉันต้องทำในฐานะนักรบก็มีเพียงอย่างเดียว นั่นคือการต่อสู้จนวินาทีสุดท้าย)
Utsil:ระวังนะ! เขาคลุ้มคลั่งโดยสมบูรณ์แล้ว!
Munay:Ocotlan!
Iansan:ถอยไป!
Iansan:ดูท่าทางแล้ว ต่อให้อยากจะคุยกับเขา เขาก็คงไม่ฟังแล้วล่ะ
Iansan:ต้องควบคุมตัวเขาก่อน ลุยกันเถอะ!
Munay:หยุดนะ ลูกพ่อ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปลูกคงทนไม่ไหวแน่
Ocotlan:เจ้าพวกมอนสเตอร์... จาก Abyss...
Ocotlan:เอาครอบครัวของฉันคืนมานะ!
Utsil:Ocotlan ดูให้ดีสิ พ่อของนายยืนอยู่หน้านายเลยนะ!
Ocotlan:ไปให้พ้น! ฉันไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่...
Iansan:ระวัง!
Paimon:คุณปู่ ไม่ได้รับบาดเจ็บใช่มั้ย?
Munay:แค่กแค่ก... ไม่ต้องสนใจฉันหรอก
Munay:อย่าทำร้ายลูกฉันเลยนะ Ocotlan เขา... เขาไม่ใช่คนเลวอะไร...
Iansan:วางใจเถอะ พวกเราจะหาวิธีเอง
Traveler:ควบคุมได้แล้ว
Paimon:เยี่ยมไปเลย แต่จะเอายังไงต่อดีล่ะ? เขาไม่เหมือนกับสองคนก่อนหน้านี้ พวกเราพูดอะไรไป เขาก็ไม่ฟังเลย
Paimon:เขาเรียกพวกเราว่า "มอนสเตอร์ Abyss"... คงคิดว่าพวกเราเป็นศัตรูล่ะมั้ง?
Traveler:แล้วเขาก็สู้เก่งมากด้วย
Munay:Ocotlan...
Iansan:ความกระหายในการต่อสู้ของเขาแข็งแกร่งมาก แต่เราจะปล่อยให้เขา หมดสติแบบนี้ต่อไปไม่ได้ ขอฉันคิดก่อนนะ...
???:"โรค Abyss กัดกร่อน"
???:...ผ่านมาตั้งห้าร้อยปีแล้ว ฉันก็ยังเห็นภาพแบบนี้อีกครั้ง
Paimon:เอ๋ เสียงนี้มัน...
Traveler:The Captain?!
Iansan:คุณเคยเห็นโรคนี้มาก่อนงั้นเหรอ?
The Captain:คนส่วนใหญ่ที่ได้สัมผัสหรือใกล้ชิดกับพลังของ Abyss ที่เกินขีดจำกัด จะทิ้งบาดแผลทางจิตใจที่รักษาไม่หายเอาไว้
The Captain:บาดแผลจะแบ่งออกเป็นหลายระยะ สำหรับผู้ที่ตกอยู่ในภาพลวงตาที่ยังไม่ลึก พวกเขายังสามารถรับรู้ การเปลี่ยนแปลงของโลกภายนอกได้ และสามารถใช้คำพูดและการกระทำ เพื่อช่วยให้พวกเขากลับมามีสติได้
The Captain:ส่วนคนที่สติฟั่นเฟือนอย่างสมบูรณ์... พวกเขาจะจมอยู่ในภาพลวงตา และมีแต่ต้องใช้ยาเท่านั้นที่จะช่วยได้ เพื่อรับมือกับสถานการณ์แบบนี้ พวกเราจึงได้พัฒนา "โพชั่นคืนสติ" ขึ้นมา
Paimon:โพชั่นคืนสติ?
The Captain:มันเป็นยาออกฤทธิ์ต่อจิตประสาทชนิดนึง ที่ลบล้างผลกระทบของ Abyss ได้ แต่ผลข้างเคียงก็รุนแรงมากเช่นกัน ผู้ที่ใช้จะมีอาการปวดหัวเป็นระยะตลอดชีวิต ดังนั้นจึงใช้เฉพาะผู้บาดเจ็บสาหัสเท่านั้น
The Captain:เขาเป็นนักรบที่เก่งกาจคนนึง ไม่หวั่นไหวกับอะไรง่าย ๆ และเจตจำนงไม่เคยสั่นคลอน เพราะแบบนี้ เมื่อจิตวิญญาณของเขาถูก Abyss ดึงเข้าไปยังทางแยก ก็ยากที่จะกลับมาเป็นปกติ
The Captain:ถ้าพวกเธอเชื่อใจฉัน ก็ให้เขาดื่มโพชั่นนี้เถอะ
Ocotlan:เจ้าพวกมอนสเตอร์ที่น่ารังเกียจ กล้าลอบโจมตีเหรอเนี่ย...
Ocotlan:มาเลยเซ่! ถ้าไม่ฆ่าฉัน งั้นฉันจะฆ่าพวกแกให้หมดเอง!
Utsil:เร็วเข้า เขาฟื้นแล้ว!
Munay:โปรดป้อนโพชั่นให้ลูกฉันเถอะ ในมุมมองของเขา โลกนี้คงเหลือแค่เขาคนเดียวแล้ว
Munay:สหายร่วมรบ และครอบครัวที่พยายามปกป้อง ได้หายไปจนหมด ทุกที่เต็มไปด้วยศัตรู... สำหรับนักรบที่ต่อสู้มาจนถึงวันนี้ ไม่มีอะไรที่เจ็บปวดไปกว่านี้อีกแล้ว
เพราะคำขอของชายชรา Iansan จึงรับยามาจากมือของ The Captain และรีบเทมันเข้าปากของ Ocotlan
Ocotlan:มอนสเตอร์... ฮึก...
Ocotlan:เกิดอะไรขึ้น ฉัน... พ่อ ทำไมพ่อถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
Ocotlan:เจ็บจัง... เมื่อกี้ฉันน่าจะฝันไป ฉันฝันเห็นว่า Abyss ยึดครองเผ่าไปแล้ว...
Munay:ไม่เป็นไรแล้ว... ไม่เป็นไรแล้วลูก มันก็แค่ฝันร้ายเท่านั้น
Munay:ไปเถอะ เรากลับบ้านกัน กลับไปนอนพักผ่อนให้เต็มที่ จริงสิ ยังไม่ได้ขอบคุณผู้มีพระคุณท่านนี้เลย ไม่ทราบว่าจะเรียกคุณว่าอะไรดี?
The Captain:Th... ไม่สิ เรียกฉันว่า "Capitano" ก็พอ
Munay:ขอบคุณที่ช่วยลูกชายของฉันนะ คุณ Capitano ฉันชื่อ Munay ถ้ามีเวลาว่างละก็ ฉันยินดีต้อนรับคุณมาที่บ้านฉันตลอดเลยนะ
Munay:พวกเราขอตัวก่อนนะ ลูก ยังลุกไหวมั้ย?
Ocotlan:...
Iansan:ฉันช่วยแบกเขากลับไปเองละกัน Traveler ไว้เจอกันนะ
เมื่อความวุ่นวายสงบลง ฝูงชนก็ค่อย ๆ สลายตัวไป The Captain หยิบโพชั่นออกมาอีกหลายขวด และมอบให้ทหารรักษาการณ์ เพื่อรักษาผู้ได้รับบาดเจ็บสาหัสเพียงไม่กี่รายที่เหลือ
Paimon:เฮ้อ แบบนี้ก็น่าจะวางใจได้แล้วล่ะ
The Captain:ไม่ต้องเกรงใจหรอก ในเมื่อเราร่วมมือกันแล้ว นี่ก็เป็นสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้ว
The Captain:อีกอย่าง... ฉันก็รู้สึกผูกพันกับดินแดนแห่งนี้มากเลยด้วย
Paimon:ฉันจำได้! คราวก่อนตอนอยู่กับ Mavuika คุณบอกว่า เมื่อห้าร้อยปีก่อนคุณเคยนำทีมทหารมาที่ Natlan แถมยังเคยสู้กับ Abyss อยู่ที่นี่ด้วย
The Captain:ใช่แล้ว ที่นี่ก็เป็นที่ที่ฉันอยากปกป้องเหมือนกัน
The Captain:ฉันก็เหมือนพวกคุณนั่นแหละ เมื่อห้าร้อยปีที่แล้ว ตอนที่ฉันกับพวกทหารมาที่ Natlan เป็นครั้งแรก ก็เป็น "คนต่างแดน" ตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกัน หลังจากนั้น ฉันได้เห็นสงครามอันโหดร้ายตอนที่ชาว Natlan ต่อต้าน Abyss
The Captain:แม้จะยังมีจุดที่ไม่สมบูรณ์แบบอีกมากมาย แต่พวกเขาก็ยังคงเป็นนักรบที่พึ่งพาได้ พวกเขาเอาชนะความกลัวในใจอย่างแข็งแกร่ง และเผชิญหน้ากับความตายเพื่อปกป้องพวกพ้อง
The Captain:ฉันต่อสู้เพื่อความรุ่งโรจน์ของ Khaenri'ah ส่วนพวกเขาก็ต่อสู้เพื่อประเทศของตัวเอง เรามีศัตรูร่วมกันพอดี เพราะงั้นฉันเลยตัดสินใจอยู่ช่วยพวกเขา
The Captain:พวกเราต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันจนถึงวินาทีสุดท้าย หลังจากออกจาก Natlan ฉันก็เคยไปมาหลายที่ แต่ก็ไม่เคยลืมที่นี่เลย ฉันยังมีเรื่องที่ยังทำไม่สำเร็จอยู่ที่ Natlan
The Captain:ฉันรู้ว่าพวกเขายังจำ "อัศวินผู้พิทักษ์" ที่ร่วมต่อสู้กับจ้าวแห่งลมราตรีได้ แต่ฉันไม่อยากจะพูดถึงเรื่องในอดีตนั้นอีกแล้ว
The Captain:ชื่อในอดีตนั้นแบกรับเกียรติยศของบ้านเกิด และรวมความรุ่งโรจน์ของ Natlan เอาไว้ด้วย แต่ฉันกลับพาพวกทหารกลับไปยังบ้านเกิดไม่ได้ และช่วย Natlan เอาชนะ Abyss อย่างสมบูรณ์ก็ไม่ได้
Paimon:นะ...นี่จะเป็นความผิดของคุณได้ยังไงกัน? Abyss แข็งแกร่งกว่าที่พวกเราคิดไว้ซะอีก...
The Captain:ไม่ต้องปลอบใจฉันหรอก ตอนนี้ฉันเปลี่ยนไปแล้ว ทุกสิ่งที่เคยเป็นในอดีต ควรถูกฝังไว้ในประวัติศาสตร์จะดีกว่า ฉันจะใช้วิธีของตัวเองช่วยเหลือ Natlan ต่อไป
Paimon:เหมือนกับ "โพชั่นคืนสติ" น่ะเหรอ?
Paimon:ไม่นึกเลยว่าคุณจะปรุงยาเป็นด้วย คุณเคยเป็นหมอมาก่อนเหรอ?
The Captain:ฉันไม่ได้เป็นคนคิดค้นโพชั่นคืนสติขึ้นมาหรอก มันถูกคิดค้นขึ้นโดย Guthred เขาเคยเป็นแพทย์ทหาร ที่ได้รับความไว้วางใจจากพวกทหาร และยังเป็นรองผู้บัญชาการที่ฉันไว้ใจมาก
The Captain:พวกเราเองก็เคยเผชิญกับสถานการณ์ที่คล้ายกับวันนี้ การต่อสู้กับ Abyss ที่ไม่รู้จบ ได้ส่งผลกระทบต่อจิตใจของพวกทหารอย่างต่อเนื่อง ถึงขั้นทำให้เกิดโศกนาฏกรรม ที่ทำให้พวกเราฆ่ากันเองด้วย
The Captain:เพื่อที่จะพัฒนายารักษาบาดแผลทางจิตใจในเวลาอันสั้น Guthred ได้ใช้ตัวเองเป็นหนูทดลองอย่างไม่ลังเล แต่หลังจากที่พัฒนาโพชั่นคืนสติสำเร็จได้ไม่นาน เขาก็จากโลกนี้ไปแล้ว
The Captain:เขาเป็นคนแบบนี้แหละ ไม่สนว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ไม่สนว่าใครจะต้องตาย... รวมถึงตัวเขาเองด้วย
The Captain:โพชั่นนี้ยังใช้งานได้ผลมาจนถึงทุกวันนี้ เขาต้องดีใจมากแน่ ๆ Abyss ได้นำภัยพิบัติมาสู่ดินแดนแห่งนี้มากมายเกินไปแล้ว ฉันหวังสุดหัวใจว่า สงครามจะจบลงเร็ว ๆ
Traveler:("ไม่สนว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ไม่สนว่าใครจะต้องตาย"... แปลกจัง ทำไมถึงรู้สึกคุ้น ๆ นะ...)
???:อย่าสนใจความเป็นความตายของคนอื่น อย่าสนใจการเสียสละของพวกพ้อง คุณแค่ต้องชนะก็พอแล้ว! นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมฉันถึงกลับมาที่นี่ ในตอนนี้
???:ทำเป้าหมายของคุณให้สำเร็จเถอะ ผู้บัญชาการ
The Captain:หืม... คุณนี่เฉียบแหลมกว่าที่ฉันคิดไว้อีกนะ
The Captain:แต่ว่า เรื่องบางเรื่องก็ต้องเก็บเป็นความลับไว้ก่อน ถึงพวกเราจะร่วมมือกันแล้ว แต่จุดประสงค์ของเราก็ไม่ได้เหมือนกันทั้งหมด
Paimon:อะไรเนี่ย ทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ...ถ้ายังทำตัวแบบนี้ต่อไป งั้นพวกเราจะระวังคุณให้มากกว่าเดิมนะ!
The Captain:ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำลายความไว้ใจระหว่างพวกเราหรอก ฉันไม่อยากพูดถึงเรื่องของ Guthred เพราะนี่เป็นเรื่องส่วนตัวของฉันน่ะ
The Captain:เรื่องนี้ฉันบอกได้เท่านี้แหละ ก็อย่างที่พวกเธอเห็น แม้ว่าสิ่งมีชีวิตใน Natlan จะผ่านวิกฤตครั้งใหญ่มาแล้ว แต่ว่าดวงวิญญาณของที่นี่ก็ยังไม่สงบสุขเท่าไหร่
The Captain:...นี่คือสิ่งที่ฉันยังอยากพยายามจัดการ
Paimon:ในเมื่อคุณพูดว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัว งั้นก็ช่วยไม่ได้ เราจะเชื่อคุณละกัน
The Captain:ถ้าพวกคุณมีคำถามอื่นอีก ฉันก็ยินดีที่จะตอบนะ
Paimon:ถามอะไรก็ได้งั้นเหรอ?
Paimon:ที่จริงฉันสงสัยมากกว่าว่า คุณใส่หน้ากากแบบนี้ แล้วจะกินข้าวยังไง... Traveler เธอมีอะไรอยากจะถามมั้ย?
Traveler:(จะว่าไป... มีเรื่องหนึ่งที่ต้องถามจริง ๆ ด้วย)
Citlali:ในเมื่อใช้พลังของ "ผู้ปกครองแห่งความตาย" แล้ว Natlan ก็ต้องใช้ "ความตาย" มาเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน และมีเพียงการตายของ Mavuika เท่านั้นที่จะหักล้างกันได้
Citlali:หลังจากสงครามครั้งใหญ่ในครั้งนี้ ดูเหมือนว่าภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดของ Natlan จะถูกกำจัดแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น "ความตาย" นี้ก็ยังไม่สั่นคลอนเลยสักนิดเดียว
Traveler:(The Captain จะรู้เกี่ยวกับเรื่องผู้ปกครองแห่งความตายมั้ยนะ? โอกาสแบบนี้มันหายาก ลองถามเขาดูดีกว่า)
Traveler:(ถามเกี่ยวกับ "ผู้ปกครองแห่งความตาย")
The Captain:ในสวนที่เทพเจ้าสร้างขึ้น ดอกไม้และวัชพืชต่างเติบโตกันอย่างอิสระ และวัชพืชจะแข่งขันกันแย่งชิงสารอาหารจากดิน ดังนั้น "คนสวน" จึงต้องลงโทษพวกมัน
The Captain:ฉันไม่เคยตัดสินด้วยมาตรฐานความดีเลวของตัวเอง แต่เรื่องที่เขาทำให้ฉัน และคนของฉันต้องทุกข์ทรมานนั้น เป็นความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้
The Captain:บางทีการพูดแบบนี้อาจทำให้พวกเธอเข้าใจยาก ฉันจะพยายามใช้วิธีที่ตรงไปตรงมากว่านี้แล้วกัน
Paimon:อ๊ะ...!
The Captain:ผู้ปกครองแห่งความตายสามารถกำหนดรูปแบบของ "ความตาย" ได้อย่างอิสระ และมอบ "ความอมตะ" ได้ด้วย
The Captain:พลังของเขาก็คือกฎบางอย่าง เมื่อเผชิญหน้ากับพลังที่ไม่มีใครเทียบได้แบบนี้ เราทุกคนก็อดที่จะรู้สึกสิ้นหวังไม่ได้
The Captain:แต่ฉันไม่เชื่อหรอกว่า โลกนี้จะมีโชคชะตาที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ ความตายที่ต่อต้านไม่ได้ และกฎเกณฑ์ที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
The Captain:...ก่อนช่วงเวลาสุดท้ายจะมาถึง เราต้องพยายามอย่างสุดความสามารถ
Iansan:เฮ้... Traveler, Paimon!
Iansan:ขอโทษนะ ฉันไม่ได้รบกวนพวกเธอใช่มั้ย?
Iansan:หลังจากส่ง Ocotlan กลับไปพักผ่อนแล้ว ฉันก็เดินเล่นอยู่แถวนั้น แต่คิดไม่ถึงว่าจะเจอผู้ส่งสารของพงศ์พิดานพฤกษา เขากำลังตามหาพวกเธออยู่น่ะ
Paimon:เอ๋? เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?
Iansan:Xilonen เตรียมการสร้างนามโบราณเสร็จแล้วน่ะ ก็เลยอยากดูความคืบหน้าของ "บันทึกราตรีศักดิ์สิทธิ์"... อุปกรณ์รวบรวมที่เขาให้เธอก่อนหน้านี้ ว่าเป็นยังไง
Iansan:เขาเชิญคนมาเยอะเลยล่ะ รวมถึงฉันด้วย รอพวกเธอคุยกันเสร็จ เราก็ไปที่ลานประลองเพลิงศักดิ์สิทธิ์พร้อมกันเลยเถอะ
The Captain:สำหรับคุณแล้ว การสร้างนามโบราณเป็นสิ่งสำคัญมาก เรื่องสำคัญต้องมาก่อน งั้นคุยกันเท่านี้ก่อนแล้วกัน
The Captain:ขอให้ทุกอย่างราบรื่นนะ แล้วเจอกัน
Iansan:เป็นคนที่ลึกลับจริง ๆ แต่ฉันสัมผัสไม่ได้ถึง ความกดดันแบบตอนแรกที่เจอเขาเลย ตอนนี้เขาน่าจะมองพวกเรา เป็นพวกเดียวกันแล้วมั้ง
Iansan:พวกเราไปที่ลานประลองเพลิงศักดิ์สิทธิ์กันเถอะ อย่าปล่อยให้พวก Xilonen รอนานเลย
Ajaw:ช้าชะมัด...
Ajaw:เจ้าบ้านี่ กล้าดียังไงถึงปล่อยให้ มังกรศักดิ์สิทธิ์ผู้ยิ่งใหญ่ K'uhul Ajaw รอนานขนาดนี้! ยังไม่รีบก้มหัวขอโทษข้าอีก ไม่งั้น...
Kinich:อย่าไปฟังเจ้านั่นพูดเหลวไหลนะ พวกเราก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน
Paimon:Kinich! Kachina แล้วก็ Mualani... มากันเยอะแยะเลย!
Mualani:เจอกันอีกแล้วนะ คิดถึงพวกเราบ้างมั้ย?
Kachina:ฉันเอาลูกอมกับคุกกี้มาด้วยนะ! จะได้แบ่งกันกินไงล่ะ
Paimon:ฮี่ฮี่ แน่นอนว่าคิดถึงพวกเธออยู่แล้ว อืม... แล้วก็อยากกิน Saurus Cracker ที่แสนอร่อยด้วย ฉันไม่เกรงใจล่ะนะ!
Citlali:ร้อนจังเลย... เมื่อกี้ฉันตั้งใจว่า ถ้าพวกเธอยังไม่มา จะออกไปเดินเล่นสักหน่อย
Ororon:...ข้างนอกก็ร้อนมากเหมือนกัน ระหว่างทางมาที่นี่ทุกคนโอเคมั้ย?
Xilonen:บอกตามตรง ฉันก็ไม่คิดว่าจะมีคนมาเยอะขนาดนี้
Xilonen:ในแผนของฉัน แค่มีคนมาที่นี่สักหนึ่งในสามก็เหลือเฟือแล้วล่ะ
Traveler:เธอชวนทุกคนมาทำไมเหรอ?
Xilonen:ฉันต้องรวบรวมความคิดเห็น และความคาดหวังของคนอื่นที่มีต่อเธอน่ะ มันจะเป็นประโยชน์ต่อการสร้างแนวคิดของ "นามโบราณ"
Xilonen:เธอพก "บันทึกราตรีศักดิ์สิทธิ์" ติดตัวไว้ใช่มั้ย? ขอฉันดูหน่อยซิ
Xilonen:อืม... ความคืบหน้าก็ไม่เลวนะ ตอนนี้มีคนมากพอแล้ว พวกเรามาเริ่มกันเถอะ
Chasca:ขอโทษที่มาสายนะ
Mualani:Chasca เธอมาแล้วเหรอ! เธอมาสายเหรอเนี่ย หายากนะ!
Chasca:ตอนที่กำจัดมอนสเตอร์อยู่ข้างนอก ฉันไล่ตามมันจนติดลมน่ะ
Chasca:เมื่อกี้ฉันเพิ่งไปที่เผ่ามาด้วย ได้ยินว่า พวกเธอช่วยจัดการปัญหาของวงศ์ปีกบุปผาให้ด้วย ขอบคุณมากนะ
Iansan:ฮ่าฮ่า ถ้าจะขอบคุณละก็ ขอบคุณ Traveler เถอะ
Iansan:ถ้าตอนนั้นเธอไม่ออกโรงช่วย ผองสรรพสิ่งก็คงจะเสียหายอย่างหนัก แต่ตอนนี้พวกเรามีกำลังคนมากพอ จะมาช่วยก็เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว
Xilonen:อะแฮ่ม เรื่องทักทายไว้ค่อยว่ากันทีหลัง ในเมื่อทุกคนมากันครบแล้ว งั้นก็มาเริ่มกันเลยดีกว่า
Xilonen:ฉันจะพูดซ้ำอีกครั้ง ที่เชิญทุกคนมาที่นี่ในวันนี้ ก็เพราะอยากให้ทุกคน บอกเล่าเรื่องราวที่ได้เคยประสบมากับ Traveler ต่อหน้า "บันทึกราตรีศักดิ์สิทธิ์"
Xilonen:เนื้อหาพวกนี้จะถูกบันทึกไว้ และกลายเป็นส่วนหนึ่งของนามโบราณ ทุกคนมีคำถามอะไรมั้ย?
Kachina:ไม่มี!
Xilonen:โอเค งั้นขั้นตอนแรก...
Citlali:เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งรีบสิ พวกเราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ?!
Xilonen:อ้อ จริงสิ เกือบลืมเลย
Xilonen:ระหว่างนี้ต้องขอให้ Traveler กับ Paimon ช่วยหลบไปก่อนนะ
Paimon:หา? ทำไมล่ะ! เรายังอยากฟังอยู่เลยนะ!
Xilonen:เพราะต้องรวบรวม "ความคิดที่จริงแท้ที่สุด" เลยต้องให้เจ้าตัวหลบไปก่อน
Xilonen:ยกตัวอย่างเช่น ถ้าเธอยืนอยู่ตรงนี้ บางคนอาจจะไม่กล้าพูดอะไรเพราะอาย ซึ่งนี่ก็เป็นเรื่องปกติของมนุษย์
Paimon:ก็มีเหตุผลนะ เหมือนกับทุกครั้งที่ใช้เงินหมด ฉันก็ไม่กล้าบอก Traveler ว่าฉันยังอยากกินอาหารมื้อใหญ่ ปกติฉันก็จะหาข้ออ้างอะไรสักอย่าง...
Traveler:นั่นมันคนละเรื่องกันแล้ว
Paimon:อะแฮ่ม หมายความว่า ให้เราทิ้ง "บันทึกราตรีศักดิ์สิทธิ์" ไว้ที่นี่ แล้วไปรออยู่แถวนี้ใช่มะ?
Xilonen:อื้ม ไม่ต้องห่วงนะ พวกเราใช้เวลาไม่นานหรอก
Paimon:ถึงคำพูดของ Xilonen จะมีเหตุผล แต่ดูจากปฏิกิริยาของ Citlali แล้ว เขาต้องเป็นคนเสนอแผนนี้แน่ ๆ
Paimon:อืม... พอออกมาแล้วก็เริ่มสงสัยขึ้นมาเลยแฮะ ว่าทุกคนจะพูดถึงเธอว่ายังไงกันบ้างนะ?
Paimon:อีกไม่นานเธอก็จะมีนามโบราณแล้ว! ฮิฮิ ดีใจแทนเธอจริง ๆ เผลอแป๊บเดียว พวกเราก็มา Natlan นานแล้วเหมือนกันเนอะ...
Traveler:ตั้งแต่ที่เราออกเดินทางด้วยกัน ก็ผ่านมานานมากแล้วนะ
Paimon:นั่นสิ ถ้าฉันเข้าไปพูดเรื่องเธอได้สักหน่อยก็คงดี
Xilonen:บังเอิญจัง บทที่โอกาสจะมามันก็มานะ
Paimon:Xilonen? ทางนั้นเรียบร้อยแล้วเหรอ?
Xilonen:เรียบร้อยแล้ว แต่ฉันรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง ในฐานะที่เป็นคู่หูที่รู้จักกับ Traveler มานานที่สุด ความคิดเห็นของเธอเป็นสิ่งสำคัญมากเลยล่ะ
Paimon:แต่ฉันไม่ใช่ชาว Natlan นะ? จะไม่เป็นไรเหรอ?
Xilonen:ไม่เป็นไร ในแง่ของ "คู่หู" เธอถือว่าเป็นคนสำคัญที่สุด เพราะงั้นถ้าต้องมีคนมาปิดจบเรื่องนี้ เธอน่าจะเหมาะสมที่สุดแล้วล่ะ
Xilonen:โทษทีนะ ขอยืม Paimon ไปแป๊บนึง เดี๋ยวก็เสร็จแล้วล่ะ
แม้ว่า Xilonen จะรับประกันว่าจะใช้เวลาไม่นาน แต่ครั้งนี้ก็ผ่านไปนานพอสมควร
Xilonen:ฟู่ววว...
Xilonen:Paimon ให้ข้อมูลมาเยอะมากเลย... บอกตามตรง ฉันแอบห่วงอยู่ว่า เทพราตรีจะฟังจบรึเปล่า
Paimon:กะ...ก็เราเคยเดินทางมาด้วยกัน ตั้งหกประเทศเลยนะ!
Xilonen:รับไปสิ "บันทึกราตรีศักดิ์สิทธิ์" นี่ให้เธอก่อน เธอเอาไปใช้ระหว่างผจญภัยใน Natlan ต่อไปได้เลย ไว้ถ้าเตรียมการสร้างนามโบราณพร้อมแล้ว ค่อยเอามาให้ฉันก็แล้วกัน
Xilonen:เมื่อถึงตอนนั้น... ฉันจะสร้างนามโบราณ ที่ไม่เคยมีมาก่อนให้กับเธอ และช่วยเธอ... ช่วยทั้ง Natlan ปิดฉากสงครามที่ยาวนานนี้ซะที
Localized evidence
บทที่ 5: บทสลับฉาก
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/3986112760Natlan
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/177860670รวมไฟเป็นหนึ่งเดียว
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/2835644562Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/2151505
6
1505
502615
UI_ChapterIcon_Natlan
502602
archon
28
UI_QuestType_Chapter_5