สดุดีจันทราใต้แสงโคม - บทส่งท้าย
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json- JSON Pointer
/3945434208
Story Chapters
Story evidence
Paimon:ดูเหมือนวันนี้ Zhongli จะไม่ได้มานั่งดื่มชาที่นี่นะ...
Tian จอมคารมคมคาย:เอ้า พวกคุณมาหาเพื่อนสินะ? เขาอยู่ทางนั้นแหละ
Paimon:Zhongli อยู่ทางนั้นเหรอ?
Tian จอมคารมคมคาย:ฉันหมายถึงสาวที่แต่งเป็นเซียนม้าขาวเมื่อไม่กี่วันก่อนน่ะ เธอเป็นเพื่อนพวกคุณใช่มั้ย?
Tian จอมคารมคมคาย:เมื่อกี้ฉันเห็นเธอเข้าไปในภัตตาคาร Wanmin ก็แปลกใจว่าทำไมมาคนเดียว พอหันไปอีกทีพวกคุณก็มาพอดี
Paimon:โอ๊ะ เรากำลังจะไปตามหาเธออยู่พอดีเลย บังเอิญจัง แต่ว่า... เธอไปทำอะไรที่ภัตตาคาร Wanmin เหรอ?
Tian จอมคารมคมคาย:ไม่รู้เหมือนกัน ฉันเข้าไปทักเธอ แต่เธอกลับไม่สนใจฉันเลย
Tian จอมคารมคมคาย:อย่าบอกนะว่าลืมว่าฉันเป็นใครแล้ว? ไม่หรอกมั้ง ก็เราเป็นพวกเดียวกันนี่นา!
Paimon:เอ่อ... บางทีเธออาจจะยังไม่ตื่นเต็มที่... อาจจะยังงัวเงียอยู่น่ะ!
Tian จอมคารมคมคาย:อ๋อ! ก็มีเหตุผล... มิน่าล่ะเธอถึงได้ตาแดง ๆ
Paimon:ตาแดงเหรอ? ฟังดูไม่ค่อยดีเลย...
Traveler:เราต้องไปดูกันหน่อยละ
Tian จอมคารมคมคาย:คนหนุ่มสาวอย่างพวกคุณ อย่าเอาแต่อดหลับอดนอนเพราะคิดว่าร่างกายแข็งแรงสิ เห็นมั้ย ไม่ยอมนอนแล้วยังจะมาแกล้งเป็นเซียนม้าขาว จนตาลอยไปหมดแล้ว
Tian จอมคารมคมคาย:ฝากบอกเธอด้วยนะ ว่านี่คือคำเตือนจากรุ่นพี่
Paimon:อ่า... ฮ่าฮ่า... ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นรุ่นพี่นะ...
Tian จอมคารมคมคาย:ว่าไงนะ?
Traveler:มะ...ไม่มีอะไร! เดี๋ยวเราจะบอกเธอเองนะ!
Tian จอมคารมคมคาย:งั้นรีบไปเถอะ แล้วคราวหน้าอย่าลืมมาดูชุดการแสดงราชาแห่งหินของฉันด้วยนะ!
Zibai:ผู้จัดการร้านอยู่ไหน? ออกมาพบฉันหน่อยสิ!
Shenhe:Xiangling กับเชฟ Mao ออกไปข้างนอก มีอะไรให้ช่วยมั้ย?
Zibai:แล้วเธอเป็นใคร?
Shenhe:ฉันชื่อ Shenhe เป็นผู้ช่วยอยู่ที่ภัตตาคาร Wanmin
Zibai:Shen...he... Shenhe... Shenhe...? เธอคือนกกระเรียนศักดิ์สิทธิ์ที่ชอบปลูกมินต์ใช่รึเปล่า?
Zibai:ฮึ ไม่ได้เจอกันหลายวัน ทักษะการทำสวนของเธอพัฒนาขึ้นบ้างรึเปล่า? ปลูกมินต์จนเต็มเนินเขารึยัง?
Shenhe:มินต์เหรอ? ฉันไม่รู้จักมินต์หรอก... แต่ฉันคุ้นกับ Qingxin กับ Glaze Lily มากกว่า
Zibai:ฮึ! ลืมมินต์ไปแล้วเหรอ? ผู้ฝึกตนจะเปลี่ยนใจง่าย เห็นอะไรใหม่ก็ไขว้เขวได้อย่างนั้นเลยเหรอ?
Shenhe:ฉันไม่เข้าใจว่าเธอกำลังพูดอะไร...
Shenhe:หรือว่าหิวแล้วใช่มั้ย? อยากกินอะไรหน่อยมั้ย?
Paimon:Shenhe! เซียนม้า...Zibai! พวกเธออยู่ที่นี่เองเหรอ... ฮ่าฮ่า!
Shenhe:Traveler, Paimon พวกเธอนี่เอง ดูเหมือนเราจะไม่ได้เจอกันนานเลยเนอะ สุขสันต์เทศกาล Lantern Rite นะ
Traveler:สุขสันต์เทศกาล Lantern Rite นะ Shenhe
Shenhe:แขกคนนี้เป็นเพื่อนของพวกเธอเหรอ?
Traveler:ประมาณนั้นแหละ...
Paimon:Shenhe อย่าถือสาเรื่องที่เขาดุเลยนะ ที่จริงแล้วเป็นเพราะ... เพราะเมื่อคืนเขานอนไม่ค่อยหลับ เลยกำลังงอแงเพราะเพิ่งตื่นนอนอยู่น่ะ...
Paimon:ดูสิ ตาของเขาแดงมากเลย!
Shenhe:อ้อ เข้าใจแล้ว งั้น... คุณ Zibai ฉันมียาหยาดอมฤตที่ทำจาก Qingxin อยู่นะ ถ้าหยอดตาแล้วจะรู้สึกเย็นสบายนะ อยากได้มั้ย?
Zibai:ช้าก่อน!
Zibai:พวกเธอสองคนที่ส่งเสียงดังจอแจนี่เป็นใครกัน?
Paimon:เฮ้! ลืมพวกเราเร็วขนาดนี้เลยเหรอ!
Traveler:พวกเราเป็นผู้นำทางของคุณนะ
Zibai:ผู้นำทาง...?
Zibai:อืม... ฉันคิดว่าฉันพอจะจำได้อยู่...
Zibai:อ๋อ นึกออกแล้ว พวกเธอนี่เอง บังเอิญจังเลย พอดีฉันกำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าจะหาใครพาไปท่าเรือ Yilong ดี
Paimon:เอ๊ะ! นี่เขาดีขึ้นแล้วใช่มั้ย?
Traveler:Zibai จะไปทำอะไรที่ท่าเรือ Yilong เหรอ?
Zibai:ฉันถูกวานให้ไปซื้อใบชาที่นั่น ได้ยินว่าช่วงเทศกาลใบชาจะลดราคาด้วย ราคาถูกมาก ๆ เลย
Paimon:ซื้อชา...? ต้องเป็น Zhongli แน่เลย เขานี่ใช้คนอื่นเก่งซะจริง ๆ!
Traveler:Zhongli เริ่มซื้อใบชาที่ลดราคาแล้วเหรอ?
Zibai:เพื่อนของพวกคุณ Rex...Zhongli คนนี้ ตอนแรกยืนกรานจะเอาแต่ใบชาที่แพงที่สุด
Zibai:แต่มีสาวน้อยที่สวมหมวกพิธีการอยู่ข้าง ๆ เขา บอกว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน เขาใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายในงานนิทรรศการ จนหมดค่าใช้จ่ายทั้งปีของโถงแห่งการเกิดใหม่ Wangsheng ไปแล้ว
Zibai:เพราะงั้นในเดือนนี้ จึงอนุญาตให้ซื้อได้เฉพาะสินค้าลดราคาเท่านั้น
Paimon:อ๊ะ! นั่นคือ Hu Tao เจ้านายของเขาเองแหละ! เธอเพิ่งจะรู้ปัญหานี้เหรอ ที่จริงควรจำกัดค่าใช้จ่ายของที่ปรึกษาคนนี้ตั้งนานแล้วล่ะ!
Shenhe:อ๋อ อย่างนี้นี่เอง แต่ว่าภัตตาคาร Wanmin ไม่ได้ขายใบชา... ถ้าคุณ Zibai ต้องการจริง ๆ เดี๋ยวฉันไปเก็บชาป่าบนเขามาให้ได้นะ
Zibai:ไม่ได้ขายชาเหรอ? แต่ฉันจำได้ว่าเถ้าแก่ Lu ที่ภัตตาคาร Wanmin คนนั้น มีไร่ชาอยู่หลายแปลงเลยนี่
Paimon:คุณควรจะพักผ่อนให้ดีก่อนออกไปข้างนอกนะ... เขาไม่ใช่เจ้าของภัตตาคาร Wanmin หรอก! เขาก็มาที่นี่เพื่อกินข้าวเหมือนกับคุณนั่นแหละ!
Zibai:อย่างนั้นเหรอ? ชีวิตนี่มันเต็มไปด้วยเรื่องน่าประหลาดใจจริง ๆ
Paimon:น่าประหลาดใจตรงไหนกัน! สมองของคุณนี่ยุ่งเหยิงเหมือนก้อน Slime เลยนะ แล้ว Zhongli ยังจะปล่อยให้คุณออกมาซื้อชาที่ท่าเรือ Yilong อีก...
Traveler:งั้นเราพาคุณไปที่ท่าเรือ Yilong ดีมั้ย
Zibai:ดีเลย ผู้นำทางทั้งสองของฉัน
Zibai:จริงสิคุณนกกระเรียน ต้องขอโทษด้วยที่เมื่อกี้ทำตัวไม่เหมาะสม หวังว่าจะไม่ถือสากันนะ
Shenhe:อาจารย์มักจะพูดเสมอว่า ร่างกายมนุษย์เปรียบเสมือนกลไก จำเป็นต้องได้รับการดูแลรักษาอยู่เสมอ หากตอนกลางคืนนอนไม่หลับ ก็จะทำให้หงุดหงิดและอารมณ์แปรปรวน ฉันเข้าใจได้
Zibai:คุณนกกระเรียน คุณเป็นคนมีเหตุผล สงบเสงี่ยม แต่ฉันเห็นว่าในจิตใจของคุณกลับมีพลังชั่วร้ายแฝงอยู่... คงเป็นเพราะถูกเชือกแดงเส้นนี้ผูกไว้สินะ?
Shenhe:...มองออกด้วยเหรอ?
Zibai:ฮิฮิ ฉันยังเห็นด้วยนะว่า ด้วยพลังของคุณแล้ว บางทีในตอนที่ฝึกฝน อาจจะลองปลดพันธนาการสักเส้นสองเส้นได้นะ
Paimon:ปลดเชือกของ Shenhe งั้นเหรอ? แต่จะมีความเสี่ยงอะไรมั้ย...
Zibai:แม้ว่าเชือกแดงผูกวิญญาณจะเป็นวิธีที่วิเศษ แต่ผู้ฝึกตนต้องเรียนรู้ที่จะปลดตนเองจากสิ่งภายนอก และแสวงหาคำตอบจากภายใน
Shenhe:อาจารย์ก็เคยพูดแบบนี้เหมือนกัน แต่ว่าฉัน... ฉันยังไม่พร้อม
Zibai:การฝึกฝนของคุณก้าวมาถึงขั้นนี้ตั้งนานแล้วนะ
Shenhe:งั้นฉันจะไปขอคำแนะนำจากอาจารย์ดูอีกที
Zibai:อืม ถ้ามีข้อสงสัยอื่น ๆ เดี๋ยววันหลังค่อยไปหาฉันที่ Baiju Guesthouse ก็ได้ ฉันพักอยู่ที่นั่นตลอด
Zibai:ส่วนตอนนี้ ผู้นำทางทั้งสอง เราออกเดินทางกันเถอะ
Paimon:ไหนว่าจะไปท่าเรือ Yilong ไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมาบนเขานี่ล่ะ?
Zibai:เมืองเล็ก ๆ ที่อยู่ข้างหน้านั่นคือท่าเรือ Yilong สินะ? แถว ๆ นั้น มีกลิ่นอายที่คุ้นเคยอยู่
Paimon:ใช่แล้ว ๆ แต่ทำไมฉันไม่เห็นจะได้กลิ่นอะไรเลยล่ะ?
Zibai:เพราะนี่คือ... กลิ่นอายบริสุทธิ์ของหยก ที่สามารถหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณได้
Paimon:อ๋อ! ที่หุบเขา Chenyu มีหยกเยอะจริง ๆ นั่นแหละ... แต่หยกมีกลิ่นด้วยเหรอ?
Zibai:แน่นอน มันทำให้ฉันนึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้
Paimon:เอ๋? อะไรเหรอ?
Zibai:เคล็ดลับเล็ก ๆ น้อย ๆ ในการควบคุมพลัง
Paimon:มันคืออะไรน่ะ?!
Zibai:พวกเธอคงมาที่ท่าเรือ Yilong กันหลายครั้งแล้วสินะ? ไม่รู้ว่าพวกเธอเคยได้สัมผัสความรู้สึกของการล่องไปกลางอากาศบ้างรึเปล่า?
Zibai:พวกเธอทั้งสองทำหน้าที่เป็นผู้นำทางให้ฉันได้อย่างดีเยี่ยมเลย ตอนนี้ให้ฉันได้สร้างประสบการณ์แปลกใหม่ให้พวกเธอบ้างนะ
Zibai:เชิญเลย
Fenglian:แวะมาดูแวะมาชมกันก่อน ชาชั้นดีส่งตรงจากหมู่บ้าน Qiaoying มีโปรโมชันพิเศษช่วงเทศกาล Lantern Rite มาก่อนได้ก่อน!
Paimon:ดูนั่นสิ มีชาลดราคาพิเศษด้วย!
Fenglian:คุณลูกค้า อยากซื้อชาหน่อยมั้ย?
Fenglian:ฉันเห็นคุณลูกค้ามีสง่าราศีไม่ธรรมดา ร้านเล็ก ๆ ของเรามีชาดี ๆ เหมาะกับคุณอยู่พอดี
Zibai:ชาไม่ต้องดีหรอก แค่ลดราคาก็พอ
Fenglian:ลดราคาเหรอ? บังเอิญจังเลย! ที่ร้านเรามี "ชา Sunglo" ที่กำลังลดราคาในช่วงเทศกาล Lantern Rite นี้อยู่พอดี
Paimon:ชาชื่อนี้เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนเลย...
Fenglian:ในช่วงเทศกาล ชา Sunglo ซื้อสามกล่องลด 10% สี่กล่องลด 20% ซื้อสิบ...
Traveler:สิบกล่องครึ่งราคา?
Fenglian:ใช่แล้ว สิบกล่องครึ่งราคา! หรือว่าคุณลูกค้าเคยแวะมาที่ร้านเราแล้วเหรอ?
Paimon:ฟังแล้วยิ่งคุ้นเลยเนี่ย!
Zibai:สาม, สี่, สิบ...
Zibai:สิบ, ยี่สิบ, ห้าสิบ...
Paimon:Zibai พึมพำอะไรอยู่น่ะ...?
Zibai:เมื่อจำนวนการซื้อเท่ากับ 3, 4 หรือ 10... ส่วนลดที่สอดคล้องกันก็เท่ากับ 10, 20 และ 50%...
Zibai:ผลต่างระหว่างจำนวนซื้อคือ 1 กับ 6 ส่วนผลต่างส่วนลดคือ 10% กับ 30%...
Paimon:Traveler ดูสิ ทำไมดวงตาของเธอถึงเปลี่ยนเป็นสีฟ้าล่ะ? นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ...
Zibai:หากผลต่างของช่วงเท่ากัน เลขที่อยู่ถัดจาก 6 ควรเป็น 6 บวกด้วยผลต่างระหว่าง 6 กับ 1 ซึ่งก็คือ 11 ในทำนองเดียวกัน เลขที่อยู่ถัดจากเลข 3 ก็ควรจะเป็น 5...
Zibai:ดังนั้นตัวเลขทั้งสองชุดจึงสามารถแตกออกเป็น 3, 4, 10, 21 และ 10, 20, 50, 100%
Paimon:เอ่อ Zibai... เธอพูดซะจนฉันมึนไปหมดแล้ว ตัวเลขพวกนี้มันหมายถึงอะไรเหรอ?
Zibai:หมายความว่า... สมมติว่าเราซื้อชา Sunglo 21 กล่อง ก็ควรจะได้ส่วนลด 50% แล้วก็ลดอีก 50% เท่ากับลด 100%
Paimon:ลด 100% เนี่ยนะ?! ก็แปลว่าได้ฟรีเลยน่ะสิ?!
Traveler:ถูกต้อง
Paimon:ที่แท้ก็มีกฎแบบนี้ซ่อนอยู่ด้วยเหรอเนี่ย... บะ...แบบนี้มันถูกแล้วเหรอ?
Zibai:เด็กน้อย กฎของคณิตศาสตร์ก็เป็นแบบนี้แหละ มันผิดตรงไหนเหรอ?
Paimon:สุดยอดเลย คุณนี่มันอัจฉริยะด้านการชอปปิงชัด ๆ! ว่าแต่... ทำไมถึงรู้สึกทะแม่ง ๆ ยังไงก็ไม่รู้...
Fenglian:อะแฮ่ม... ที่แท้การตั้งราคาของร้านเราก็มีหลักความรู้แบบนี้ด้วย คุณลูกค้าทำให้ฉันได้เรียนรู้อะไรเยอะแยะเลย...
Zibai:ไม่ต้องเกรงใจหรอก รบกวนเจ้าของร้าน เอาใบชาฟรี 21 กล่องมาให้พวกเราทีสิ
Paimon:ดะ...เดี๋ยวก่อนนะ!
Zibai:มีอะไรเหรอ?
Paimon:ฉันนึกออกแล้วว่ามันทะแม่ง ๆ ตรงไหน...
Fenglian:ในที่สุดคุณก็รู้ตัวแล้วเหรอ?
Paimon:ก็ใช่น่ะสิ! พวกเราเสียเปรียบนี่นา!
Paimon:ลองคิดดูสิ ถ้าซื้อ 21 กล่องแล้วไม่ต้องจ่ายเงิน งั้นถ้าเราซื้อเพิ่มอีกหน่อย เจ้าของร้านก็ต้องจ่ายเงินให้พวกเราแทนแล้วใช่มั้ยล่ะ?
Fenglian:หา...?
Paimon:Zibai รีบคิดเร็วสิ ถ้าเราซื้อ 100 กล่อง จะทำเงินได้เยอะเลยใช่รึเปล่า?
Zibai:ฟังดูมีเหตุผล
Fenglian:เดี๋ยวก่อน... คุณลูกค้า... พวกคุณต่อราคาโหดเกินไปแล้วนะ!
Zibai:ส่วนลดเป็นสิ่งที่เจ้าของร้านกำหนดไว้ พวกเราก็แค่ทำตามกฎคณิตศาสตร์ที่ซ่อนอยู่ในนั้น ไม่ได้ต่อราคาสักหน่อย
Fenglian:อ่า... ที่คุณพูดมาก็ไม่ผิด... แต่ว่า... อ๊ะ! ใช่แล้ว!
Fenglian:ขอโทษด้วยจริง ๆ ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า... วันนี้ซัพพลายเออร์ของฉันไม่ได้มาส่ง ของเลยหมดสต๊อกน่ะ...
Fenglian:โอ๊ย... ตายจริง... ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้ อะฮ่าฮ่าฮ่า...
Zibai:ถ้างั้นซัพพลายเออร์เจ้านั้นอยู่ที่ไหนเหรอ?
Fenglian:เอ่อ...
Zibai:ไม่ต้องกังวลนะ เราจะไปซื้อจากซัพพลายเออร์โดยตรงเลย จะได้ไม่รบกวนเจ้าของร้าน
Fenglian:คะ...คุณลูกค้า ที่จริงซัพพลายเออร์ไม่ได้ใจป้ำให้ส่วนลดเท่าที่ฉันให้หรอกนะ ถึงคุณไปหาเขา ก็ไม่ได้ราคานี้หรอก
Paimon:เอ๊ะ? หมายความว่าเขาจะไม่จ่ายเงินให้เราเหรอ?
Fenglian:อะฮ่าฮ่าฮ่า... อาจจะไม่ได้ส่วนลด 100% เลยด้วยซ้ำ...
Zibai:น่าเสียดายจริง ๆ แต่ในเมื่อเป็นซัพพลายเออร์ต้นทาง ก็น่าจะมีส่วนลดให้บ้างสิ
Zibai:ที่จริงพวกเราก็ไม่ได้หวังจะทำกำไรหรอก ขอแค่ได้ราคาดีก็พอแล้ว
Fenglian:งะ...งั้นก็ดี ซัพพลายเออร์ของฉันล้วนแต่เป็นเกษตรกรผู้ปลูกชาในหมู่บ้าน Qiaoying... คุณไปถามที่หมู่บ้านเลยก็ได้ แต่อย่าบอกว่าฉันเป็นคนแนะนำมานะ...
Zibai:สบายใจได้ ฉันเข้าใจความหวังดีของคุณนะ
Zibai:ไม่ลืมแนะนำลูกค้าให้กับหุ้นส่วน แถมยังไม่ยอมให้บอกชื่อด้วย ถือว่ามีความเป็นวิญญูชน ฉันเชื่อว่ากิจการของคุณจะต้องดีวันดีคืนแน่นอน
Fenglian:อะฮ่าฮ่า... หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ...
Zibai:งั้นเราไปที่หมู่บ้าน Qiaoying กันเลยเถอะ พวกเธอสองคนรู้ทางไปที่นั่นใช่รึเปล่า?
Paimon:ไม่มีปัญหา! ไว้ใจพวกเราได้เลย!
Fenglian:เฮ้อ... เทพพวกนี้มาจากไหนกันเนี่ย ในที่สุดก็ไล่พวกเขาไปได้สักที...
Fenglian:ต้องรีบกลับบ้านไปไหว้เซียนม้าขาวหน่อยละ ขอให้ท่านโปรดคุ้มครองอย่าให้ฉันต้องเจอลูกค้าแบบนี้อีกเลย
Paimon:พวกเรามาถึงหมู่บ้าน Qiaoying แล้ว!
Zibai:ภูผางามน้ำใส สะท้อนความงดงามของสวรรค์และโลก
Paimon:สวยก็สวยอยู่หรอก แต่พอคิดว่าซื้อใบชาที่นี่แล้วไม่ได้เงิน ก็รู้สึกว่าไม่ได้สวยอะไรขนาดนั้นละ
Zibai:หากเธอมีวาสนากับ Mora ช้าเร็วมันก็จะมาหาเธอเอง
Paimon:อย่างน้อยพวกเราก็มีวาสนากับ Morax อยู่นะ เทศกาล Lantern Rite ครั้งนี้เขาก็เป็นฝ่ายมาหาเราเองเลย...
Zibai:ฮิฮิ ตอนนี้ลองไปดูกันก่อนละกัน ว่ามีเกษตรกรผู้ปลูกชาคนไหนอยากขายใบชาบ้าง
Zibai:มองจากที่สูงจะเห็นได้ดีกว่า พวกเราลองมองหาจากบนฟ้ากันเถอะ จะได้ชมทิวทัศน์อันงดงามของหมู่บ้านนี้ไปด้วย
Fenglian:ต้องรีบกลับบ้านไปไหว้เซียนม้าขาวหน่อยละ ขอให้ท่านโปรดคุ้มครองอย่าให้ฉันต้องเจอลูกค้าแบบนี้อีกเลย
Paimon:เธอนี่เอง! Lu Xiangxiang!
Lu Xiangxiang:เอ๊ะ? Paimon, Traveler แล้วก็พี่สาว "เซียนม้าขาว" ด้วย! พวกเธอเองเหรอ!
Paimon:ฮี่ฮี่ เขามีชื่อแล้วนะ เธอเรียกเขาว่า Zibai ได้เลย!
Zibai:...เธอคือ?
Zibai:อ๊ะ... ฉันนึกออกแล้ว เธอคือคนที่...
Paimon:อย่าพูดถึงเรื่องอาหารเป็นพิษเพราะกินปลาอีกเลยนะ
Zibai:เธอคือน้องสาวคนนั้น... ที่อยากเป็นยอดคนเหนือคนใช่รึเปล่า?
Lu Xiangxiang:ฮ่า ๆ... ใช่ ฉันเองแหละ แต่ตอนนี้ฉันน่าอนาถมาก ตกต่ำจนต้องอยู่ใต้คนอื่นซะแล้ว...
Paimon:อยู่ใต้คนอื่น? เกิดอะไรขึ้นกับเธอน่ะ?
Lu Xiangxiang:คราวก่อนฉันบอกแล้วไง ว่าฉันต้องถูกลงโทษตามกฎของตระกูล
Lu Xiangxiang:ตอนนี้คนที่อยู่เหนือฉันมีพ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยาย...
Paimon:โอ้ คนเยอะจังเลยนะ...
Lu Xiangxiang:อือ ในคืนเทศกาล Lantern Rite พวกเขาเรียกประชุมครอบครัว เพื่อหารือกันเรื่องฉัน
Paimon:แบบนี้ก็แสดงว่าพวกเขาเป็นห่วงเธอมากไม่ใช่รึไง?
Lu Xiangxiang:ก็เป็นห่วงอยู่หรอก แต่พวกเขาเห็นพ้องต้องกันว่า ฉันก่อเรื่องที่ท่าเรือ Liyue แสดงว่าฉันยังไม่น่าไว้ใจพอ เลยมีมติให้กักบริเวณฉัน
Paimon:ต้องถูกกักบริเวณด้วยเหรอเนี่ย?
Lu Xiangxiang:อืม ไม่เชิงว่าจะถูกขังไว้ในบ้านไม่ให้ออกไปไหนหรอกนะ แต่ให้ฉันเพาะต้นกล้าชาด้วยตัวเอง จนกว่ามันจะโตพอที่จะวางขายได้
Paimon:ต้นชาต้นเล็กจัง! พวกเขาอยากให้เธอได้รู้ถึง ความยากลำบากของการเป็นพ่อแม่รึเปล่า?
Lu Xiangxiang:พวกเขาให้ฉันฝึกขัดเกลาจิตใจน่ะ บอกว่าแบบนี้จะช่วยสงบใจฉัน และให้ฉันได้ทบทวนปัญหาของตัวเอง
Paimon:จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่ความผิดของเธอเลยนะ... ช่างเถอะ ยังดีที่การลงโทษนี้ไม่ได้ดูโหดร้ายอะไรมาก
Paimon:งั้น... ต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าต้นชาน้อย ๆ นี้จะโตล่ะ?
Lu Xiangxiang:จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันไม่เคยปลูกมาก่อนเลย...
Zibai:สักสองสามปีน่ะ
Lu Xiangxiang:สองสามปี?!
Zibai:อืม ชาในไร่ชาแห่งนี้ต้องใช้เวลาสองสามปีกว่าจะเก็บเกี่ยวได้
Paimon:นานขนาดนั้นเลยเหรอ! Zibai ไม่ได้พูดมั่วซั่วใช่มั้ย? คุณรู้เรื่องการปลูกชาด้วยเหรอ?
Zibai:เมื่อใดที่พืชพรรณเขียวชอุ่ม นั่นคือความหมายของชื่อฉัน ฉันมองแค่แวบเดียวก็รู้แล้ว ว่าเป็นฤดูกาลของมัน
Lu Xiangxiang:จะต้องมาเสียเวลาสองสามปีอยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ... ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ? ฉันเพิ่งจะเจอเส้นทางในอนาคตของตัวเองไปหยก ๆ เองนะ...
Traveler:เธอหาสิ่งที่ชอบทำได้แล้วเหรอ?
Lu Xiangxiang:ใช่! ในคืนเทศกาล Lantern Rite ฉันได้ยินผู้คนมากมายท่องบทกวีบูชาดวงจันทร์แห่ง Lang-Gan ทำให้ฉันรู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก...
Lu Xiangxiang:เพราะฉันก็มีส่วนร่วมในการขุดค้นโบราณวัตถุของอาณาจักร Lang-Gan งั้นก็เป็นผลงานของฉันด้วยเหมือนกันใช่มั้ย?
Lu Xiangxiang:ฉันเลยอยากอยู่ในทีมนักโบราณคดีต่อไป อยากขุดค้นประวัติศาสตร์ให้มากกว่านี้
Zibai:อ้อ... แล้วเธอแน่ใจรึเปล่าว่าชอบงานนี้? ถ้าในอีกหลาย ๆ ปีข้างหน้า เธอยังไม่มีผลงานอะไรเลย เธอจะยังชอบมันอยู่มั้ย?
Lu Xiangxiang:แน่นอน! เพราะการขุดค้นทางโบราณคดี ทำให้ฉันรู้สึกแบบ "ว้าว"
Paimon:ประโยคนี้... อย่าบอกนะว่า Xiangling เป็นคนสอนมา?
Lu Xiangxiang:ฮิฮิ ใช่แล้วล่ะ วันนั้นฉันไปขอคำแนะนำจาก Xiangling น่ะ เธอบอกว่าถ้าเรื่องไหนทำให้เรารู้สึก "ว้าว" ขึ้นมา เรื่องนั้นก็คุ้มค่าที่จะทำแน่นอน
Lu Xiangxiang:ฉันเลยนึกขึ้นได้ทันทีว่า ตอนที่ฉันกำลังขุดค้นในโบราณสถาน ฉันมักจะรู้สึกว่า มีวิญญาณตนหนึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ แต่มันไม่น่ากลัวเลยสักนิด
Lu Xiangxiang:แต่กลับเหมือนเป็นย่าทวดของทวดของทวดของทวดของทวด... ของฉัน ที่ตบไหล่ฉัน "ป๊าบ" แล้วพูดว่า "สู้ ๆ! อีกนิดเดียวเธอก็จะขุดพบความรู้ของบรรพบุรุษแล้ว!"
Traveler:เป็นความรู้สึกแบบ "ว้าว" จริง ๆ
Lu Xiangxiang:ใช่มั้ยล่ะ เหมือนกับมีบางอย่างเชื่อมโยงกับบรรพบุรุษ... ความรู้สึกแบบนี้สุดยอดไปเลย!
Zibai:ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว งั้นก็ลงมือทำเลย
Lu Xiangxiang:ฉันก็อยากอยู่หรอก... แต่ตอนนี้ฉันยังถูกกักบริเวณอยู่
Zibai:หนีกันเถอะ "ว้าว" แล้วก็หนีออกจากไร่ชา หนีออกจากหมู่บ้านนี้
Paimon:เอ่อ... ไม่ดีมั้ง? อย่าไปสอนเขาในทางที่ไม่ดีสิ...
Traveler:ลองไปปรึกษากับครอบครัวดูอีกครั้งดีมั้ย
Paimon:ใช่ ลองอ้างย่าทวดของทวดของทวดของทวดของทวด... ของเธอดูสิ! เธอต้องเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุด ในตระกูลของพวกเธอแน่ ๆ?
Lu Xiangxiang:...ถ้างั้นไปอ้างเซียนม้าขาวดีกว่า เพราะเขาคือผู้ยิ่งใหญ่ที่ช่วยย่าทวดของทวดของทวดของทวดของทวด... เอาไว้!
Zibai:ไม่มีปัญหา กลับไปบอกครอบครัวเถอะว่าเป็นความต้องการของฉันเอง
Lu Xiangxiang:เอ่อ... ขอบคุณนะพี่ Zibai แต่การเล่นละครคงไม่ได้ผลในตอนนี้หรอก พวกเขาคงไม่ฟังฉันแน่
Zibai:พวกเขาไม่จำเป็นต้องฟังหรอก แค่เธอทำตามกฎที่พวกเขาตั้งไว้ให้เธอก็พอ
Lu Xiangxiang:หมายความว่าไงเหรอ?
Zibai:เธอน่าจะรู้นะว่า ในตำราโบราณบางเล่มเขียนไว้ว่า เซียนม้าขาวเป็นธิดาแห่งกาลเวลา
Lu Xiangxiang:ที่บ้านของฉันก็มีบันทึกเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่นะ... แต่มันทำไมเหรอ?
Zibai:ถ้าเธอทำให้ต้นชาที่เธอปลูกโตขึ้นในชั่วข้ามคืน เธอก็จะเป็นอิสระแล้ว ถูกมั้ย?
Paimon:ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ?!
Lu Xiangxiang:ถ้าเซียนม้าขาวสำแดงฤทธิ์ขึ้นมาจริง ๆ คุณปู่ต้องยอมให้ฉันออกไปข้างนอกแน่ แต่ว่า... เฮ้อ... มีเซียนม้าขาวที่ไหนกันล่ะ
Zibai:ไหน ๆ เธอก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว ก็ลองเรียกเขาดูสักครั้งสิ แค่เรียกเซียนม้าขาวเอง ไม่เสีย Mora สักหน่อย
Lu Xiangxiang:ก็ได้ ๆ... ยังไงก็ว่างอยู่ละ...
Lu Xiangxiang:เซียนม้าขาว... ถ้าท่านได้ยินเสียงนี้ ขอได้โปรดมาช่วยฉันทีเถอะ!
Lu Xiangxiang:เฮ้อ สุดท้ายก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ
Zibai:ฮิฮิ บางทีเทพเซียนม้าขาวอาจได้ยินคำอธิษฐานของเธอแล้วก็ได้ พรุ่งนี้ลองกลับมาดูที่นี่อีกทีนะ
Zibai:ตอนนั้น ต้นกล้าชาที่เธอปลูกไว้อาจจะเติบโตเป็นต้นชาที่แข็งแรงแล้วก็ได้
Lu Xiangxiang:พี่ Zibai ฉันรู้ว่าพี่พยายามปลอบใจฉัน ขอบคุณนะ ตอนนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นบ้างแล้วล่ะ
Paimon:แต่ว่า... Traveler เขา... เขาจะทำแบบนั้นได้จริง ๆ เหรอ?
Traveler:ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน
Lu Xiangxiang:ช่างเถอะ ตอนนี้ก็ดึกแล้ว พวกเธอไปพักที่บ้านฉันสักคืนมั้ย? ถึงครอบครัวฉันจะเข้มงวดกับฉัน แต่ก็ยังใจดีกับแขกอยู่นะ!
Paimon:กะ...ก็ดีเหมือนกัน พวกเราพักสักคืน แล้วพรุ่งนี้ค่อยกลับมาดูที่นี่อีกทีกัน
คุณได้ไปเข้าพักที่คฤหาสน์ตระกูล Lu ในหมู่บ้าน Qiaoying พร้อมกับสาวน้อย...
ค่ำคืนผ่านพ้นไปอย่างเงียบสงบ ยามเช้า พวกคุณได้กลับมายังไร่ชาแห่งนั้นอีกครั้ง...
และภาพอันน่าอัศจรรย์ก็ได้ปรากฏขึ้น...
Lu Xiangxiang:ตะ...ต้นชา...!
Paimon:ว้าว ต้นชาน้อยโตแล้ว!
Zibai:ใช่ มันเติบโตเป็นต้นชาที่แข็งแกร่ง พอที่จะเผชิญหน้ากับลมฝนได้ด้วยตัวเองแล้ว
Lu Xiangxiang:นะ...นี่เป็นไปได้ยังไง...
Paimon:ต้องเป็นเพราะเซียนม้าขาวสำแดงฤทธิ์แน่เลย! ความศรัทธาของเธอทำให้เซียนซาบซึ้งใจ!
Lu Xiangxiang:จริงเหรอ?
Zibai:บางทีเขาอาจจะได้ยินคำอธิษฐานของเธอจากที่ไหนสักแห่ง เลยตอบรับคำขอของเธอละมั้ง
Lu Xiangxiang:...ท่านเคยช่วยชีวิตย่าทวดของทวดของทวดของทวดของทวด... ของฉันไว้ แล้วตอนนี้ก็มาช่วยฉันอีก!
Paimon:ให้ตายสิ พวกเธอเป็นตระกูลที่ได้รับความเมตตาจากเซียนม้าขาวจริง ๆ!
Lu Xiangxiang:ใช่แล้ว... ฉันต้องรีบกลับไปบอกเรื่องนี้ให้ที่บ้านรู้แล้ว!
Traveler:คราวนี้พวกเขาคงยอมให้เธอ ออกไปข้างนอกแล้วใช่มั้ย?
Lu Xiangxiang:อืม! ในเมื่อเป็นเจตนาของเซียนม้าขาว พวกเขาคงไม่ทำให้ฉันลำบากใจอีกแน่นอน!
Zibai:ไปเถอะ ถ้ามีปัญหาอะไรอีก ก็แค่เรียกหาเซียนม้าขาวเหมือนเมื่อวานนี้ก็พอ
Lu Xiangxiang:ขอบคุณนะ!
Paimon:ฟู่ว... Zibai ฉันนึกว่าคุณจะใช้พลังเซียนทำให้ต้นชาโตขึ้นจริง ๆ ซะอีก!
Zibai:ท่านเซียนลงมือเอง จะไม่เรียกว่าพลังเซียนได้ไงล่ะ?
Paimon:ง่วงจังเลย พวกเรามาที่นี่ดึก ๆ ดื่น ๆ แบบนี้ทำไมกันเหรอ?
Zibai:ก็มาช่วยให้ Lu Xiangxiang สมปรารถนายังไงล่ะ
Paimon:คุณทำให้ต้นชาโตขึ้นได้จริง ๆ เหรอ?
Zibai:มันก็ยากอยู่หรอก แต่ทางออกน่ะมีเยอะกว่าอุปสรรคเสมอแหละ
Zibai:เอาล่ะ ดูสิ มันโตขึ้นแล้ว
Paimon:เฮ้! นี่คุณแค่ย้ายต้นชาที่อยู่ข้าง ๆ มาปลูกตรงนี้แค่นั้นเองนี่!
Zibai:ไม่ได้รึไง? นี่ก็เป็นต้นชาที่โตเต็มที่แล้วนี่นา?
Paimon:มันก็ใช่อยู่หรอก แต่...
Zibai:ถ้าอย่างนั้นฉันไม่ใช่เซียนม้าขาวเหรอ?
Paimon:คุณเป็นเซียนม้าขาวอยู่แล้ว...
Zibai:งั้นนี่ก็เท่ากับว่าเซียนม้าขาวสำแดงฤทธิ์ไม่ใช่รึไง?
Paimon:อ่า... ดูเหมือนจะใช่ แต่ความรู้สึกแปลก ๆ นั่นกลับมาอีกแล้ว!
Paimon:ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะกลายเป็นตำนานของเซียนอีกเรื่อง และถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ของตระกูลพวกเขารึเปล่านะ
Zibai:ถ้าเป็นแบบนั้นก็ยิ่งดีเลย
Paimon:ฮิฮิ ก็จริงนะ... Traveler เธอรู้สึกมั้ยว่าสภาพของ Zibai ดูดีขึ้นกว่าตอนแรกเยอะเลย
Traveler:บางทีการได้ออกมาเดินเล่นข้างนอก อาจจะเป็นผลดีกับเธอก็ได้
Paimon:อืม! ฉันก็สงสัยเหมือนกัน ว่านี่จะเป็นเหตุผลที่ Zhongli ให้เธอออกมาข้างนอก...
Traveler:งั้นเราพาเธอไปเที่ยวรอบ ๆ Liyue กันต่อดีมั้ย
Paimon:อืม! ไอเดียนี้ดี ตอนนี้พวกเราเที่ยวท่าเรือ Liyue ท่าเรือ Yilong และหมู่บ้าน Qiaoying ไปแล้ว งั้นก็ไปหมู่บ้าน Qingce เป็นที่ต่อไปดีมั้ย?
Zibai:Qingce เหรอ? ดูเหมือนจะเป็นชื่อที่คุ้น ๆ อยู่นะ
Paimon:ใช่ ๆ ที่นั่นวิวสวยมาก เหมาะกับการท่องเที่ยวด้วย! ให้พวกเราพาเธอไปดูหน่อยดีมั้ย?
Zibai:ฉันก็อยากจะชมธรรมชาติของ Liyue อยู่พอดี งั้นไปดูกันเถอะ ผู้นำทางทั้งสอง
Paimon:เย่! ออกเดินทางกัน...
Paimon:เอ๊ะ? จู่ ๆ ฉันรู้สึกเหมือนลืมอะไรบางอย่างไปรึเปล่านะ?
Zibai:ไม่เป็นไร ฉันมีเรื่องที่จำไม่ได้มากกว่าเธอตั้งเยอะ
Paimon:ก็จริงนะ... ถ้าลืมได้ ก็คงไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอก
Paimon:ออกเดินทางไปหมู่บ้าน Qingce กันเถอะ!
Lil' Li:ปลูกแตงกวา!
Lil' Tian:ปลูกคาโนลา!
Lil' Li:แตงกวาขายดี! ปลูกแตงกวากันเถอะ!
Lil' Tian:คาโนลาสวยกว่า! ปลูกคาโนลาสิ!
Zibai:เจ้าตัวน้อยทั้งสอง กำลังทะเลาะอะไรกันอยู่เหรอ?
Lil' Tian:พวกเรากำลังปรึกษากันว่าหลังเทศกาล Lantern Rite จะปลูกอะไรดี
Lil' Li:อืม! พ่อแบ่งที่ผืนเล็ก ๆ ให้เราปลูกพืชผัก พอพืชผักออกผลแล้ว Mora ที่ขายได้ก็จะเป็นของพวกเรา
Lil' Li:ต้องปลูกแตงกวาสิถึงจะถูก? พ่อก็ปลูกแตงกวาทุกปีเลยนี่
Lil' Tian:ต้องปลูกคาโนลาสิ! เมล็ดคาโนลายังเอาไปสกัดน้ำมันได้ ทั้งหอมและขายได้ราคาดีด้วย
Zibai:ที่แท้ก็แค่เรื่องปลูกผัก ง่ายจะตายไป
Lil' Tian:หืม? คุณป้า คุณก็รู้เรื่องการปลูกผักเหรอ? สอนพวกเราหน่อยได้มั้ย?
Zibai:คุณ...ป้า...?!
Zibai:เจ้าเด็กน้อย เมื่อกี้เรียกฉันว่าอะไรนะ?
Paimon:แย่แล้ว เธอกำลังจะดุแล้ว...
Lil' Tian:ก็คุณป้าของฉันมีกลิ่นตัวที่หอมฟุ้ง... ตัวคุณก็มีกลิ่นหอมฟุ้งเหมือนกัน... ก็เลย...
Lil' Li:ขะ...ขอโทษ! งั้นพวกเราเรียกคุณน้าแทนดีมั้ย...
Zibai:คุณน้า?!
Traveler:พวกเธอเรียกเธอว่าพี่ Zibai ละกัน
Lil' Tian:อ่อ... งั้นพี่ Zibai ช่วยสอนพวกเราหน่อยได้มั้ย ว่าที่ตรงนี้ปลูกแตงกวาดีหรือปลูกคาโนลาดี...
Zibai:ฮึ! เจ้าเด็กน้อยสองคน ที่ดินดี ๆ แบบนี้ จะปลูกแค่ผักคาโนลากับแตงกวาเนี่ยนะ สิ้นเปลืองที่ดินชัด ๆ!
Lil' Li:เอ๊ะ? งั้นควรปลูกอะไรล่ะ?
Zibai:ในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ เมื่อสรรพสิ่งเริ่มฟื้นคืนชีพ พืชที่ควรปลูกที่สุดก็คือธัญพืชทั้งห้าสิ
Lil' Tian:...ธัญพืชทั้งห้าคืออะไรเหรอ?
Zibai:ธัญพืชทั้งห้าเป็นอาหารที่สำคัญต่อชีวิตผู้คน ฉันสังเกตเห็นว่าชาวบ้านที่นี่กินข้าวเป็นหลัก การปลูกข้าวจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด
Zibai:ดูจากสภาพอากาศและดิน ถ้าปลูกต้นกล้าในเดือนสี่เดือนห้า อีกราวสองสามเดือนก็จะเก็บเกี่ยวได้แล้วล่ะ
Zibai:เมื่อถึงฤดูใบไม้ร่วง ก็สามารถปลูกข้าวได้อีกครั้ง และเก็บเกี่ยวผลผลิตรอบที่สองได้ก่อนน้ำค้างแข็งจะเกิดขึ้น
Zibai:ด้วยวิธีนี้ ไม่ว่าจะนำไปขายที่ตลาดหรือเก็บไว้ในยุ้งฉาง ก็ยังดีกว่าปลูกแตงกวาและคาโนลาเพียงอย่างเดียว
Lil' Tian:อ๋อ แบบนี้นี่เอง แต่ว่า... ป้า... เอ่อ พี่สาว แต่ว่าฉันชอบคาโนลานี่นา
Zibai:ฮึ งั้นก็ไม่ยากหรอก คาโนลาไม่เหมาะกับการปลูกซ้ำที่เดิมอยู่แล้ว การปลูกข้าวสลับหมุนเวียนกันจะเหมาะกว่า
Zibai:หลังจากเก็บเกี่ยวข้าวรอบที่สอง ก็จะเข้าสู่ฤดูหนาวพอดี นั่นจะเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมในการปลูกคาโนลา
Zibai:พอถึงช่วงเดือนสี่เดือนห้าปีหน้า เมื่อเมล็ดคาโนลาสุกแล้ว หลังจากเก็บเกี่ยวแล้วก็จะสามารถปลูกต้นกล้าข้าวได้อีก
Zibai:ที่ดินผืนนี้ก็จะเป็นการปลูกพืชหมุนเวียน ทั้งข้าวและคาโนลา เติบโตได้ไม่มีที่สิ้นสุดเลย
Lil' Tian:ว้าว งั้นหมายความว่าเราจะมีผลผลิตเก็บเกี่ยวได้ตลอดทั้งปีเลยน่ะสิ!
Lil' Li:เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน! ข้าวกับคาโนลาเต็มพื้นที่ไปทั้งปีแล้ว แล้วแตงกวาของฉันจะทำยังไงล่ะ?
Zibai:หิ่งห้อยจะกล้าแข่งแสงกับจันทร์เต็มดวงเหรอ? แตงกวามีสิทธิ์จะมาแย่งที่กับข้าวงั้นสิ?
Lil' Tian:พี่สาว... พูดแบบนี้ Lil' Li จะเสียใจนะ...
Lil' Li:ฮือ ฮือ ฮือ... คุณน้าดูถูกแตงกวา... ฮือ ฮือ ฮือ แง้...
Zibai:เจ้าเด็กน้อย จะร้องไห้ทำไม! ฉัน... ฉันแค่บอกว่าแตงกวาปลูกง่าย ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้นสักหน่อย
Zibai:แค่เลือกมุมใดมุมหนึ่งในสวนหลังบ้าน หว่านเมล็ดแตงกวาลงไป ไม่เกินสองเดือนก็จะกลายเป็นแปลงใหญ่แล้ว
Zibai:แตงกวาชอบแสงแดดและความชื้น แต่ไม่ทนความหนาว ถ้าจะปลูกในช่วงนี้ ก็แค่ระวังไม่ให้ต้นโดนน้ำค้างแข็งก็พอ
Lil' Li:ว้าว... ที่แท้ก็ง่ายแค่นี้เองเหรอ? งั้นพวกเราก็กลับบ้านไปลองทำได้เลยสิ!
Lil' Tian:จะไปลองเดี๋ยวนี้เลยเหรอ? ถ้างั้น... ขอบคุณพี่สาวที่ดุแต่ก็เก่งเรื่องเพาะปลูกมาก ๆ นะ! พวกเราต้องไปก่อนแล้วล่ะ
Lil' Li:ขอบคุณพี่สาวคนเก่งมากนะ! แล้วเจอกัน!
Paimon:ไม่นึกเลยว่า Zibai จะรู้วิธีการเพาะปลูกจริง ๆ ด้วย...
Zibai:น่าแปลกตรงไหน? ดินคือเทพแห่งผืนดิน ธัญพืชคือเทพแห่งธัญพืช เทพแห่งผืนดินและธัญพืช ก็คือการเพาะปลูกพืชผลในผืนดินนั่นแหละ
Paimon:อ๋า! มีเหตุผล! นั่นแปลว่า... เทพแห่งผืนดินและธัญพืชก็คือเทพแห่งการเพาะปลูก... เซียนม้าขาวก็คือเซียนแห่งการเพาะปลูกสินะ?
Traveler:รู้สึกฟังดูติดดินขึ้นมาทันทีเลย
Paimon:เทพแห่งการเพาะปลูกก็ต้องเป็นเทพที่ติดดินอยู่แล้วนี่นา
Zibai:ยัยเด็กปากมาก หยุดการลบหลู่ของเธอเลยนะ กล้าดียังไงมาวิจารณ์บุคลิกของเทพอย่างฉัน?
Paimon:อ้าว! ก็คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่า เทพแห่งผืนดินและธัญพืชก็คือการเพาะปลูก...!
Zibai:เสียงดังน่ารำคาญ! ถึงเวลาพาพวกเธอไปชมภูเขา แม่น้ำ และทุ่งนาแล้ว ตามฉันมา จะพาไปเปิดหูเปิดตา!
Hu Tao:ที่ปรึกษา ฉันรู้สึกว่าเพื่อนที่คุณไม่ได้เจอมานานคนนั้น ดูแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้นะ
Zhongli:แปลก ๆ? หัวหน้าโถงฯ หมายความว่ายังไง?
Hu Tao:มันลึกลับแบบอธิบายไม่ถูกน่ะ! คุณ Zibai คนนี้ก็เป็นคนที่เต็มไปด้วยปริศนาเหมือนกันใช่มั้ย?
Zhongli:ฮ่าฮ่า หัวหน้าโถงฯ พูดเรื่องเหลวไหลอีกแล้ว
Hu Tao:โอ๊ย ฉันพูดจริง ๆ นะ ปล่อยให้เธอไปซื้อใบชาที่ท่าเรือ Yilong ที่ไกลขนาดนั้นคนเดียว ไม่กลัวว่าเธอจะหลงทางเอาเหรอ?
Zhongli:ที่ไหนมีคน ที่นั่นย่อมมีทาง
Hu Tao:ไม่เห็นจะเข้าใจเลย
Zhongli:...เดี๋ยวเธอก็ถามทางคนอื่นเอาเอง
Hu Tao:แล้วไงต่อ?
Zhongli:การพบเจอ ทำความรู้จัก และจากลาผู้คนในดินแดนที่ไม่คุ้นเคย... นี่จะเป็นการเดินทางที่ยาวนาน
Zhongli:ยิ่งเดินทางไกลเท่าไหร่ ก็ยิ่งทิ้งร่องรอยของตัวเองไว้มากเท่านั้น ยิ่งร่องรอยนั้นลึกเท่าไหร่ กาลเวลาก็ยิ่งยากที่จะลบเลือนมันไป
Hu Tao:อ๋อ~ ที่ปรึกษาอยากให้เธอได้รู้จักเพื่อนใหม่ ๆ เพิ่มขึ้นใช่มั้ยล่ะ?
Hu Tao:เข้าใจแล้ว แต่ฟังจากคำพูดของคุณแล้ว เธอไม่ใช่คนจาก Liyue เหรอ?
Zhongli:แต่ก่อนอาจจะไม่ใช่ แต่ต่อจากนี้อาจจะใช่แล้วล่ะ
Hu Tao:เรื่องนี้ชักจะแปลกขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว
Hu Tao:โอ๊ะ ที่ปรึกษาดูนั่นสิ ใครมา!
Paimon:Hu Tao! Zhongli! พวกเธออยู่ที่นี่นี่เอง!
Hu Tao:Traveler, Paimon ฉันก็ไม่คิดว่าจะได้เจอพวกเธอที่นี่ โอ๊ะ คุณ Zibai ด้วย
Traveler:พวกเราบังเอิญเจอกันน่ะ
Hu Tao:ดูเหมือนพวกเธอจะมีวาสนาต่อกันนะเนี่ย
Paimon:ฮิฮิ Hu Tao พวกเราพา Zibai ไปซื้อชาที่ท่าเรือ Yilong น่ะ Zhongli สั่งให้เธอไป แต่เธอไม่รู้จักทางเลยด้วยซ้ำ... อ๊ะ! แย่แล้ว! ซื้อชา!
Paimon:ฉันก็ว่าเหมือนลืมอะไรสักอย่างไปเลย! ที่แท้ก็ลืมซื้อชานี่เอง!
Zhongli:ฮ่าฮ่า ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องคิดมากหรอก ชาใหม่มีทุกปี ปล่อยไปตามวาสนาเถอะ
Hu Tao:ใช่แล้ว ที่ปรึกษาไปที่ไหนก็มีชาให้ดื่มอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? จะมาขาดแคลนอะไรแค่นี้ได้ยังไง?
Paimon:พูดแบบนี้ฉันค่อยรู้สึกสบายใจหน่อย... ฮิฮิ...
Hu Tao:ว่าแต่พวกเธอจะไปซื้อชา แล้วทำไมถึงมาที่ที่ห่างไกลผู้คนแบบนี้ได้ล่ะ?
Paimon:พวกเรากำลังพา Zibai เที่ยวชมเมืองอยู่น่ะ! ออกเดินทางจากท่าเรือ Liyue ไปที่ท่าเรือ Yilong แล้วก็ไปหมู่บ้าน Qiaoying จากนั้นก็ไปหมู่บ้าน Qingce แล้วก็มาถึงที่นี่นี่แหละ
Hu Tao:ไปมาตั้งหลายที่เลยนี่!
Paimon:ใช่แล้ว... ก็เลยรู้สึกว่าควรจะกลับได้แล้วน่ะ
Traveler:Hu Tao กับ Zhongli มาทำอะไรที่นี่เหรอ?
Hu Tao:ฮิฮิ ที่ปรึกษามาไหว้บรรพบุรุษกับฉันน่ะ ก็นี่มันเทศกาล Lantern Rite นี่นา ต้องไหว้ทั้งเซียนและบรรพบุรุษสิ
Zibai:ไหว้บรรพบุรุษ? เดี๋ยวก่อนนะ หรือว่าเธอคือ...
Zibai:ทายาทของ Wuwang น้อย... หรือของผีเสื้อพิศวงสีแดงเพลิงเหรอ?
Paimon:โอ๊ะ! จำได้หมดแล้วสินะ!
Hu Tao:เอ๊ะ? คุณ Zibai รู้เรื่องของโถงแห่งการเกิดใหม่ Wangsheng และแปดผู้วิเศษของพวกเราด้วยเหรอ
Zibai:พอดีได้ยินเรื่องแปดผู้วิเศษชำระตนแห่ง Tao Dou จากคนเล่านิยายมาน่ะ
Hu Tao:โอ๊ะ ถึงจะมีหลายคนที่เคยได้ยินเรื่องแปดผู้วิเศษชำระตนแห่ง Tao Dou แต่คนที่มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นวิชาประจำตระกูลของหัวหน้าโถงฯ คนนี้น่ะ มีไม่เยอะหรอกนะ
Hu Tao:ที่ปรึกษา เพื่อนเก่าของคุณนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ!
Hu Tao:เสียดายจังวันนี้ไม่ค่อยสะดวก เดี๋ยวต้องขึ้นเขาด้วย ไว้เราค่อยหาเวลาว่างไปนั่งคุย ดื่มชา และท่องบทกวีชมจันทร์กันดีมั้ย?
Zibai:ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรบกวนหัวหน้าโถงฯ Hu จัดการให้แล้ว
Hu Tao:ฮิฮิ จริงสิ พวกเธอออกมาข้างนอกตั้งนานขนาดนี้ ตอนขากลับน่าจะแวะพักที่ Wangshu Inn สักคืนนะ จะได้ไม่เหนื่อยเกินไป
Traveler:ขอบคุณนะ Hu Tao
Hu Tao:ไม่ต้องเกรงใจหรอก
Hu Tao:งั้นฉันกับที่ปรึกษาขอตัวก่อนนะ แล้วเจอกัน!
Paimon:Hu Tao นี่ใส่ใจกันดีจริง ๆ งั้นเราเอาตามที่เธอบอกเลยดีมั้ย ไปพักที่ Wangshu Inn สักคืนกัน?
Paimon:ที่นั่นสามารถมองเห็นวิวได้ทั่วทั้ง Dihua Marsh เลยนะ วิวดีมาก แถมยังได้ชิมอาหารฝีมือเชฟ Yanxiao ด้วย!
Zibai:Wangshu... ชื่อนี้น่าสนใจอยู่นะ ไปดูสักหน่อยก็ได้
Paimon:เย่! งั้นพวกเราไปกันเถอะ
Zibai:ที่สูง ๆ นั่นคือ Wangshu Inn เหรอ?
Paimon:ใช่แล้ว ใช่แล้ว พวกเราไปขึ้นลิฟต์ด้านล่างนั่นกันเถอะ!
Zibai:ฮิฮิ เดินทางด้วยเส้นทางเดิม ๆ อยู่ตลอด พวกเธอไม่เบื่อกันบ้างเหรอ?
Zibai:เชิญเลย เราจะบินขึ้นไปกัน
Paimon:นี่เป็นครั้งแรกที่ได้นั่งรถม้าขึ้นมาที่ Wangshu Inn เลยนะ แปลกใหม่ดีแฮะ...
Zibai:Wangshu... Wangshu... บางทีอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญเหมือนกับโคมจันทรา กับโคม Xiao ก็ได้...
Paimon:หืม? เรื่องบังเอิญอะไรเหรอ?
Zibai:พวกเธอไม่รู้ความหมายของ "Wangshu" เหรอ?
Zibai:มันจะหมายถึงดวงจันทร์ก็ได้ แต่ความหมายที่แท้จริงคือ...
Xiao:เทพผู้ขับรถม้าให้แก่ดวงจันทร์
Zibai:นี่คือ... ผู้กำราบอสูรใช่มั้ย?
Paimon:Xiao! เมื่อกี้ฉันกำลังคิดอยู่เลยว่า พวกเราบินมาจากบนท้องฟ้าแบบนี้ จะรบกวนเธอรึเปล่า
Xiao:ไม่ต้องห่วง ฉันรู้สึกว่ามีสิ่งผิดปกติบนท้องฟ้ามาสักพักแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะเป็นพวกเธอที่นั่งรถม้ามา
Zibai:ในที่สุดก็มีคนเห็นซะที
Zibai:ฉันกำลังคิดอยู่เลยว่า บางทีฉันควรจะบินให้ต่ำกว่านี้สักหน่อย ไม่อย่างนั้น ถ้าไม่มีใครได้เห็นท่วงท่าอันสง่างามแบบเซียนของฉัน ก็คงจะน่าเบื่อแย่เลย
Paimon:ไม่ได้นะ ๆ แค่นี้ก็เด่นเกินพอละ!
Zibai:ฮิฮิ ฉันไม่เหมือนราชาแห่งหินของพวกเธอหรอกนะ ที่ชอบแต่งตัวหรูหราออกเดินในยามราตรีน่ะ
Xiao:Traveler ดูเหมือนว่าคนคนนี้คือ...
Traveler:เธอคือเซียนม้าขาวน่ะ
Zibai:จริง ๆ แล้วเป็นแค่คนที่สวมบทเป็นเซียนม้าขาวน่ะ
Xiao:สวมบท? หมายถึง?
Paimon:เอ่อ... อย่าไปฟังเธอพูดเหลวไหลเลย เธอก็คือเซียนม้าขาวตัวจริงนั่นแหละ แค่ว่า...
Paimon:Xiao... Zhongli เคยบอกพวกเธอรึเปล่าว่า ตอนนี้เขาคนนี้อาจจะดูแปลก ๆ ไปนิดหน่อย...
Xiao:...สติฟั่นเฟือนเหรอ?
Paimon:Zhongli พูดแบบนั้นเหรอ?!
Xiao:เปล่าหรอก ฉันแค่เดาเอาเองน่ะ
Paimon:เธอเดาได้แม่นมากเลย! ตอนนี้สมองของเขาเหมือนเต็มไปด้วย Slime เละตุ้มเป๊ะไปหมด!
Paimon:มี Pyro Slime ที่โมโหร้าย... Hydro Slime ที่หมกมุ่นกับการคำนวณ... Anemo Slime ที่ซุกซนจอมแก่น...
Paimon:แต่อย่าให้เขาได้ยินเรื่องนี้เชียวล่ะ ไม่งั้นต้องโดนดุแน่ ๆ
Zibai:เจ้าเด็กผมขาว! คิดว่าฉันไม่ได้ยินรึไง?!
Paimon:แย่แล้ว!
Xiao:อืม... เซียนม้าขาว... คุณเดินทางมาเหนื่อยแล้ว พักสักหน่อยดีมั้ย...
Paimon:ใช่ ๆ ๆ! Zibai คงจะหิวแล้วใช่มั้ยล่ะ? ไปกินข้าวกันก่อนดีมั้ย... ฮ่า ๆ... เชฟที่นี่ฝีมือดีมากเลยนะ... ฮ่า ๆ...
Zibai:เผ็ด... เผ็ดจัง...
Paimon:เป็นอะไรรึเปล่า? ให้ฉันไปเอาน้ำให้มั้ย?
Zibai:ไม่ต้องสนใจฉัน... ขอพักแป๊บนึง...
Xiao:แสดงว่า... Rex Lapis เองก็ไม่รู้จะทำยังไง... กับสถานการณ์ตอนนี้ของเธอเลยสินะ?
Paimon:ใช่แล้ว Zhongli บอกให้พวกเรารอก่อน เดี๋ยวเธอก็จะดีขึ้นเอง แต่ก็ไม่รู้ว่าต้องรอไปอีกนานแค่ไหน...
Traveler:Zhongli บอกว่าเป็นเพราะวิญญาณทั้งสาม เพิ่งรวมตัวกันเลยยังปรับตัวไม่ได้
Xiao:งั้นนิสัยที่เปลี่ยนปุบปับของเธอ ก็เป็นเพราะผลกระทบจากเรื่องนี้ด้วยเหรอ?
Paimon:จริง ๆ แล้วฉันว่าเป็นเพราะสามเทพอสุภะมากกว่า! Zhongli ก็บอกแล้วไงว่า สามเทพอสุภะเป็นสิ่งที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ จะส่งผลกระทบต่อสิ่งมีชีวิตรอบข้าง...
Xiao:อืม เมื่อดวงวิญญาณที่เหลืออยู่ของเซียนม้าขาว ต้องพึ่งพาอาศัยเทพอสุภะมาเป็นเวลานาน ก็เป็นไปได้ว่าความทรงจำและอุปนิสัย จะได้รับผลกระทบจากมัน...
Paimon:จริง ๆ แล้วถึงฉันจะพูดแบบนี้ แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจเลยว่า สามเทพอสุภะมันคืออะไรกันแน่...
Xiao:Paimon เธอไม่ใช่ผู้ฝึกตน ฉันเองก็ทำให้เธอเข้าใจทั้งหมดไม่ได้เหมือนกัน แต่เธอมองแบบง่าย ๆ ว่าเป็นอารมณ์และความปรารถนาของมนุษย์ก็ได้
Xiao:การตัดขาดจากสามอสุภะ คือการกำจัดความปรารถนาอันชั่วร้าย เป็นวิธีการบำเพ็ญเพียร เพื่อค้นพบตัวตนที่แท้จริง เท่าที่ฉันรู้มา ดินแดนอื่น ๆ ก็มีวิธีการคล้าย ๆ กัน อย่างเช่นที่ Sumeru เรียกว่าการทำลายอัตตา
Paimon:อ๋อ! ก็เป็นพวกอารมณ์ ความปรารถนา และการยึดติดสินะ!
Xiao:รวมถึงสิ่งเหล่านั้นด้วย แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้เซียนม้าขาว จะยังจดจำเรื่องราวในอดีตได้รึเปล่า?
Paimon:น่าจะจำได้บ้างแหละ ตอนนี้เธอเหมือนคนที่นอนไม่หลับ ครึ่งหนึ่งตื่นแล้ว ครึ่งหนึ่งยังฝันอยู่
Paimon:ความทรงจำส่วนที่อยู่ในฝันอาจจะจำได้ แต่ส่วนที่ตื่นขึ้นมาอาจจะยังไม่ค่อยแน่ใจ
Zibai:ฮิฮิ ที่ผู้กำราบอสูรถามเรื่องพวกนี้ คงอยากรู้เรื่องในอดีตของราชาแห่งหินสินะ?
Xiao:เซียนม้าขาว คุณเป็นสหายเก่าของ Rex Lapis เรียกชื่อฉันเฉย ๆ ก็พอ
Zibai:ฮิฮิ แต่ผู้กำราบอสูรฟังดูยิ่งใหญ่กว่าหน่อยนะ
Traveler:ฉันก็อยากรู้เรื่องราวในอดีตของ Zhongli เหมือนกัน
Zibai:เขาเป็น... ดวงดาวแห่งสวรรค์ ลอร์ดแห่งหินในอดีต
Paimon:หือ?! วันนั้นที่คุณกลับมาก็พูดถึงเรื่องนี้เหมือนกัน มันหมายถึงอะไรเหรอ?
Zibai:น่าเสียดายจัง ฉันลืมไปแล้ว
Paimon:เฮ้! นี่คุณลืมจริง ๆ หรือจงใจไม่พูดกันแน่?
Zibai:ทำไมไม่ไปถามลอร์ดแห่งหินเองล่ะ? ว่าฉันลืมจริง ๆ รึเปล่า บางทีอาจจะต้องปรึกษากันหน่อย แต่เขาต้องจำได้แน่นอน
Xiao:อืม... Rex Lapis ไม่พูดถึงเรื่องในอดีต ก็ย่อมมีเหตุผลของเขาเอง บางทีเซียนม้าขาวก็อาจจะมีความกังวลเหมือนกัน ฉันถามมากไปเองแหละ
Zibai:สมกับเป็นแม่ทัพ Alatus จริง ๆ แต่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ฉันก็พอนึกได้อยู่เรื่องหนึ่ง...
Xiao:เรื่องอะไร?
Zibai:นานมาแล้ว ฉันเคยร่วมงานเลี้ยงกับผู้คน จำได้ราง ๆ ว่าลอร์ดแห่งหินของพวกเธอก็อยู่ในงานเลี้ยงนั้นด้วย...
Paimon:โอ้! แล้วไงต่อ แล้วไงต่อ?
Zibai:แล้วก็ มีอาหารจานหนึ่งในงานเลี้ยง เป็นของว่างที่ทุกบ้านในอาณาจักร Lang-Gan จะทำกัน ในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ชื่อว่า "ของทอดฤ〔Flavor of Spring〕ดูใบไม้ผลิ"
Zibai:จู่ ๆ ฉันก็นึกวิธีทำอาหารจานนั้นออก
Paimon:...แค่นี้เองเหรอ?!
Zibai:ใช่ เหมาะกับในเทศกาล Lantern Rite ของ Liyue นี้พอดีเลย งั้นเดี๋ยวฉันจะลองทำมาให้พวกเธอชิมดูนะ
Xiao:...ถ้างั้น ...ก็ดีเหมือนกัน
Paimon:ว้าว! ถึงจะไม่ได้ฟังเรื่องที่อยากฟัง... แต่นี่ก็ดูน่าอร่อยอยู่นะ!
Zibai:ในยามที่สายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิกำลังจะมาเยือน นี่คือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการลิ้มรสของว่างจานนี้
Zibai:ฉันรู้สึกเป็นเกียรติจริง ๆ ที่ผู้นำทางทั้งสองพาฉันเที่ยวชม Liyue โดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แถมยังมีผู้กำราบอสูรมาร่วมงานเลี้ยงขากลับอีกด้วย ของทอดฤ〔Flavor of Spring〕ดูใบไม้ผลิจานนี้คือของขวัญแทนคำขอบคุณจากฉัน
Xiao:ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก...
Traveler:ฉันก็มีของขวัญจะให้คุณเหมือนกัน
Zibai:...นี่คือ?
Paimon:อ๋อ! นั่นมันหยกพิธีที่แตกหักที่เจอในงานนิทรรศการโบราณวัตถุนี่!
Traveler:นี่น่าจะเป็นของ Zibai สินะ?
Zibai:ฮิฮิ ใช่แล้วล่ะ มันเคยเป็นสมบัติวิเศษของฉัน ไม่คิดว่าจะมาอยู่ในมือเธอ เสียดายที่เหลือแค่ซากแล้ว ใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้แล้วล่ะ เธอก็เก็บไว้เป็นที่ระลึกเถอะ
Paimon:เสียดายจัง... ซ่อมไม่ได้เลยเหรอ?
Zibai:ชีวิตก็เป็นเช่นนี้แหละ หยกที่แตกแล้วยากจะประสานให้สมบูรณ์เหมือนเดิมได้
Xiao:งั้น... ถ้าหลอมเป็นอาวุธชิ้นใหม่ล่ะ?
Zibai:ฮิ... ผู้กำราบอสูรช่วยเตือนสติฉันได้ดีเลย ในเมื่อมันอยู่ในมือเธอแล้ว ก็คงเป็นวาสนาที่มีต่อกัน
Zibai:ฉันจะลองเอามันมาทำเป็นของเล่นชิ้นเล็ก ๆ บางทีอาจจะช่วยให้พวกเธอเดินทางได้สะดวกขึ้นบ้าง
Paimon:โอ้? ของเล่นอะไรเหรอ?
Zibai:ฮิฮิ ก็แค่ไอเดียง่าย ๆ น่ะ ฉันยังต้องรอจังหวะที่เหมาะสมอีกสักหน่อย ค่อย ๆ วางแผนกันไปเรื่อย ๆ ละกันนะ
Zibai:ตอนนี้ก็อิ่มหนำสำราญกันแล้ว ควรจะไปพักผ่อนกันได้แล้วล่ะ พรุ่งนี้ต้องกลับท่าเรือ Liyue ยังไงก็ขอรบกวนผู้นำทางทั้งสองด้วยนะ
Yaoyao:Qiqi เทศกาล Lantern Rite กำลังจะผ่านไปแล้วนะ จำวิธีทำโคม Xiao ได้รึยัง
Qiqi:ทิศตะวันออก ผ่าไม้ไผ่ Traveler...
Qiqi:แล้วนำกระดาษ มาทำเป็น Paimon...
Yaoyao:ท่องแบบนั้นอีกแล้ว!
Qiqi:ก็เพราะ... เป็นพวกเขาอีกแล้วนี่
Paimon:Yaoyao! เธอใส่ชุดใหม่เหรอ สวยจังเลย!
Yaoyao:อ้าว Paimon นี่นา! ฮิฮิ ชุดนี้อาจารย์ Bai เป็นคนให้มาน่ะ หนูใส่เหมาะมั้ย?
Traveler:เหมาะมาก น่ารักมากด้วย
Yaoyao:ขอบคุณนะ Traveler!
Paimon:ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่า Baizhu จะซื้อเสื้อผ้าให้ Yaoyao ด้วย
Qiqi:อาจารย์ Bai ขอบคุณ Yaoyao ที่พาฉันมาทำโคม Xiao...
Yaoyao:หนูก็แค่เล่นกับ Qiqi เท่านั้นเอง! อาจารย์ Bai เกรงใจกันเกินไปแล้ว
Yaoyao:อ้อจริงสิ ดูสิ ถึงชุดนี้จะเป็นของขวัญจากอาจารย์ Bai แต่ตะกร้าใบเล็กนี่ Qiqi สานด้วยตัวเองเลยนะ!
Paimon:ว้าว เก่งจังเลย! ตอนนี้ Qiqi ใช้มือได้คล่องขนาดนี้แล้วเหรอ?
Qiqi:ทำโคม Xiao ได้แล้ว ต้องขอบคุณ Yaoyao...
Qiqi:และฉัน อธิษฐานแล้วด้วย...
Lu Weng:สาวน้อย นี่แหละคือการสำแดงฤทธิ์ของเซียนม้าขาว รีบมาทำบุญแก้บนกับลุงเถอะ
Yaoyao:เอ๊ะ? เถ้าแก่ Lu นี่คุณมาแก้บนเรื่องอะไรเหรอ?
Lu Weng:ลูกชายที่โง่เขลาของฉันในที่สุดก็รู้ตัวสักที และตัดสินใจไม่เปลี่ยนชื่อ Baiju Guesthouse แล้ว
Paimon:เอ๊ะ?! ไม่เปลี่ยนชื่อแล้วเหรอ?
Lu Weng:พวกเธอไม่รู้หรอก เมื่อไม่กี่วันก่อน หลานสาวของฉันปลูกชาที่บ้าน
Lu Weng:เพราะเธออธิษฐานต่อเซียนม้าขาว ต้นชาเลยเติบโตจากต้นกล้า กลายเป็นต้นใหญ่ภายในคืนเดียวเลย!
Paimon:อ่าฮ่าฮ่า... มหัศจรรย์จังเลยเนอะ...
Yaoyao:หรือว่าเซียนม้าขาวจะมาสำแดงฤทธิ์จริง ๆ...
Lu Weng:ก็ต้องใช่อยู่แล้วสิ?! เซียนม้าขาว ตระกูล Lu ของพวกเรา... ได้รับความเมตตาจากท่านจริง ๆ!
Zibai:เรื่องนี้น่าอัศจรรย์จริง ๆ ควรจะบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ของตระกูลอย่างละเอียดเลย
Lu Weng:แน่นอนอยู่แล้ว... เอ๊ะ? คุณคือ... คุณคือคุณ Zibai ใช่มั้ย?
Zibai:ใช่แล้วเถ้าแก่ Lu ฉันจองห้องพักระยะยาวไว้ที่โรงแรมของคุณ
Lu Weng:ใช่ ๆ ๆ คุณนั่นเอง คุณ Zhongli เป็นคนลงบัญชีไว้ งั้นต้องไปเก็บที่โถงแห่งการเกิดใหม่ Wangsheng ใช่มั้ย?
Paimon:Zhongli นี่... เพิ่มความกดดันให้ Hu Tao อีกละ
Lu Weng:จะว่าไปแล้ว วันนั้นฉันสังเกตเห็นว่า คุณดูคล้ายกับภาพวาดเซียนม้าขาวในบันทึกของตระกูลฉันมาก พวกคุณมีดวงตาสีทองเหมือนกันเลย...
Zibai:บางทีฉันอาจจะมีวาสนากับร้านของคุณก็ได้
Lu Weng:ฮ่าฮ่า คุณ Zibai วันนี้ตาแก่คนนี้อารมณ์ดี ในเมื่อบังเอิญได้พบกันอีกครั้งแล้ว งั้นฉันขอมอบชาที่ปลูกเองให้สักหน่อยละกันนะ
Lu Weng:"ชา Sunglo" ของบ้านฉัน เป็นชาชั้นดีที่มีชื่อเสียงโด่งดังในท่าเรือ Yilong หวังว่าคุณจะไม่รังเกียจนะ
Paimon:โอ้! "ชา Sunglo" ที่ขายสิบกล่องครึ่งราคาน่ะเหรอ!
Lu Weng:สิบกล่องครึ่งราคา? ล้อเล่นน่า ฉันให้ฟรีเลย ไม่ต้องจ่ายเลยสัก Mora!
Paimon:เยี่ยมไปเลย... ตอนนี้ฟรีจริง ๆ แล้ว!
Zibai:ฮิฮิ ถ้าอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณเถ้าแก่ Lu มาก ๆ เลย
Lu Weng:ไม่ต้องขอบคุณหรอก คุณคงมาจากที่อื่นสินะ มาถึงที่นี่ก็ถือว่าเป็นแขกแล้ว ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้านตัวเองได้เลย
Lu Weng:แม้ว่าพิธีจุดโคมในเทศกาล Lantern Rite จะจบลงแล้ว แต่ตลาดก็ยังคงคึกคักอยู่
Lu Weng:อย่าลืมออกไปเดินเล่น ไปทำความรู้จักเพื่อนใหม่ และอย่าพลาดช่วงเวลาดี ๆ แบบนี้นะ
Lu Weng:เด็ก ๆ พวกนี้ก็ด้วย สุขสันต์เทศกาล Lantern Rite นะ
Yaoyao:เข้าใจแล้วล่ะ เถ้าแก่ Lu!
Qiqi:สุขสันต์... เทศกาล Lantern Rite
Paimon:เย่! สุขสันต์เทศกาล Lantern Rite!
Zibai:อื้ม สุขสันต์เทศกาล Lantern Rite นะ
Localized evidence
สดุดีจันทราใต้แสงโคม - บทส่งท้าย
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/3945434208No text in the selected or fallback locales.
บันทึกการเดินทางของม้าขาว
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/2089339994Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/34510196
2
10268
EQ
7116216
UI_ChapterIcon_SeaLamp
7116208
event