Ghost
Chapter icon · UI_ChapterIcon_SeaLamp

Story Chapters

บันทึกการเดินทางของม้าขาว

Event StoriesChapter number: สดุดีจันทราใต้แสงโคม - บทส่งท้าย

Story evidence

Chapter quests

1

บันทึกการเดินทางของม้าขาว

Open quest →
Quest flow
1

รอจนถึงช่วงเช้าของอีกสองวัน

Open step page →
2

ไปตามหา Zhongli ที่ร้าน Third-Round Knockout

Open step page →
Conversation 1 · 18 linesOpen full page →

Paimon:ดูเหมือนวันนี้ Zhongli จะไม่ได้มานั่งดื่มชาที่นี่นะ...

Tian จอมคารมคมคาย:เอ้า พวกคุณมาหาเพื่อนสินะ? เขาอยู่ทางนั้นแหละ

Paimon:Zhongli อยู่ทางนั้นเหรอ?

Tian จอมคารมคมคาย:ฉันหมายถึงสาวที่แต่งเป็นเซียนม้าขาวเมื่อไม่กี่วันก่อนน่ะ เธอเป็นเพื่อนพวกคุณใช่มั้ย?

Tian จอมคารมคมคาย:เมื่อกี้ฉันเห็นเธอเข้าไปในภัตตาคาร Wanmin ก็แปลกใจว่าทำไมมาคนเดียว พอหันไปอีกทีพวกคุณก็มาพอดี

Paimon:โอ๊ะ เรากำลังจะไปตามหาเธออยู่พอดีเลย บังเอิญจัง แต่ว่า... เธอไปทำอะไรที่ภัตตาคาร Wanmin เหรอ?

Tian จอมคารมคมคาย:ไม่รู้เหมือนกัน ฉันเข้าไปทักเธอ แต่เธอกลับไม่สนใจฉันเลย

Tian จอมคารมคมคาย:อย่าบอกนะว่าลืมว่าฉันเป็นใครแล้ว? ไม่หรอกมั้ง ก็เราเป็นพวกเดียวกันนี่นา!

Paimon:เอ่อ... บางทีเธออาจจะยังไม่ตื่นเต็มที่... อาจจะยังงัวเงียอยู่น่ะ!

Tian จอมคารมคมคาย:อ๋อ! ก็มีเหตุผล... มิน่าล่ะเธอถึงได้ตาแดง ๆ

Paimon:ตาแดงเหรอ? ฟังดูไม่ค่อยดีเลย...

Traveler:เราต้องไปดูกันหน่อยละ

Tian จอมคารมคมคาย:คนหนุ่มสาวอย่างพวกคุณ อย่าเอาแต่อดหลับอดนอนเพราะคิดว่าร่างกายแข็งแรงสิ เห็นมั้ย ไม่ยอมนอนแล้วยังจะมาแกล้งเป็นเซียนม้าขาว จนตาลอยไปหมดแล้ว

Tian จอมคารมคมคาย:ฝากบอกเธอด้วยนะ ว่านี่คือคำเตือนจากรุ่นพี่

Paimon:อ่า... ฮ่าฮ่า... ไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นรุ่นพี่นะ...

Tian จอมคารมคมคาย:ว่าไงนะ?

Traveler:มะ...ไม่มีอะไร! เดี๋ยวเราจะบอกเธอเองนะ!

Tian จอมคารมคมคาย:งั้นรีบไปเถอะ แล้วคราวหน้าอย่าลืมมาดูชุดการแสดงราชาแห่งหินของฉันด้วยนะ!

3

ไปที่ภัตตาคาร Wanmin

Open step page →
Conversation 1 · 53 linesOpen full page →

Zibai:ผู้จัดการร้านอยู่ไหน? ออกมาพบฉันหน่อยสิ!

Shenhe:Xiangling กับเชฟ Mao ออกไปข้างนอก มีอะไรให้ช่วยมั้ย?

Zibai:แล้วเธอเป็นใคร?

Shenhe:ฉันชื่อ Shenhe เป็นผู้ช่วยอยู่ที่ภัตตาคาร Wanmin

Zibai:Shen...he... Shenhe... Shenhe...? เธอคือนกกระเรียนศักดิ์สิทธิ์ที่ชอบปลูกมินต์ใช่รึเปล่า?

Zibai:ฮึ ไม่ได้เจอกันหลายวัน ทักษะการทำสวนของเธอพัฒนาขึ้นบ้างรึเปล่า? ปลูกมินต์จนเต็มเนินเขารึยัง?

Shenhe:มินต์เหรอ? ฉันไม่รู้จักมินต์หรอก... แต่ฉันคุ้นกับ Qingxin กับ Glaze Lily มากกว่า

Zibai:ฮึ! ลืมมินต์ไปแล้วเหรอ? ผู้ฝึกตนจะเปลี่ยนใจง่าย เห็นอะไรใหม่ก็ไขว้เขวได้อย่างนั้นเลยเหรอ?

Shenhe:ฉันไม่เข้าใจว่าเธอกำลังพูดอะไร...

Shenhe:หรือว่าหิวแล้วใช่มั้ย? อยากกินอะไรหน่อยมั้ย?

Paimon:Shenhe! เซียนม้า...Zibai! พวกเธออยู่ที่นี่เองเหรอ... ฮ่าฮ่า!

Shenhe:Traveler, Paimon พวกเธอนี่เอง ดูเหมือนเราจะไม่ได้เจอกันนานเลยเนอะ สุขสันต์เทศกาล Lantern Rite นะ

Traveler:สุขสันต์เทศกาล Lantern Rite นะ Shenhe

Shenhe:แขกคนนี้เป็นเพื่อนของพวกเธอเหรอ?

Traveler:ประมาณนั้นแหละ...

Paimon:Shenhe อย่าถือสาเรื่องที่เขาดุเลยนะ ที่จริงแล้วเป็นเพราะ... เพราะเมื่อคืนเขานอนไม่ค่อยหลับ เลยกำลังงอแงเพราะเพิ่งตื่นนอนอยู่น่ะ...

Paimon:ดูสิ ตาของเขาแดงมากเลย!

Shenhe:อ้อ เข้าใจแล้ว งั้น... คุณ Zibai ฉันมียาหยาดอมฤตที่ทำจาก Qingxin อยู่นะ ถ้าหยอดตาแล้วจะรู้สึกเย็นสบายนะ อยากได้มั้ย?

Zibai:ช้าก่อน!

Zibai:พวกเธอสองคนที่ส่งเสียงดังจอแจนี่เป็นใครกัน?

Paimon:เฮ้! ลืมพวกเราเร็วขนาดนี้เลยเหรอ!

Traveler:พวกเราเป็นผู้นำทางของคุณนะ

Zibai:ผู้นำทาง...?

Zibai:อืม... ฉันคิดว่าฉันพอจะจำได้อยู่...

Zibai:อ๋อ นึกออกแล้ว พวกเธอนี่เอง บังเอิญจังเลย พอดีฉันกำลังกลุ้มใจอยู่พอดีว่าจะหาใครพาไปท่าเรือ Yilong ดี

Paimon:เอ๊ะ! นี่เขาดีขึ้นแล้วใช่มั้ย?

Traveler:Zibai จะไปทำอะไรที่ท่าเรือ Yilong เหรอ?

Zibai:ฉันถูกวานให้ไปซื้อใบชาที่นั่น ได้ยินว่าช่วงเทศกาลใบชาจะลดราคาด้วย ราคาถูกมาก ๆ เลย

Paimon:ซื้อชา...? ต้องเป็น Zhongli แน่เลย เขานี่ใช้คนอื่นเก่งซะจริง ๆ!

Traveler:Zhongli เริ่มซื้อใบชาที่ลดราคาแล้วเหรอ?

Zibai:เพื่อนของพวกคุณ Rex...Zhongli คนนี้ ตอนแรกยืนกรานจะเอาแต่ใบชาที่แพงที่สุด

Zibai:แต่มีสาวน้อยที่สวมหมวกพิธีการอยู่ข้าง ๆ เขา บอกว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน เขาใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายในงานนิทรรศการ จนหมดค่าใช้จ่ายทั้งปีของโถงแห่งการเกิดใหม่ Wangsheng ไปแล้ว

Zibai:เพราะงั้นในเดือนนี้ จึงอนุญาตให้ซื้อได้เฉพาะสินค้าลดราคาเท่านั้น

Paimon:อ๊ะ! นั่นคือ Hu Tao เจ้านายของเขาเองแหละ! เธอเพิ่งจะรู้ปัญหานี้เหรอ ที่จริงควรจำกัดค่าใช้จ่ายของที่ปรึกษาคนนี้ตั้งนานแล้วล่ะ!

Shenhe:อ๋อ อย่างนี้นี่เอง แต่ว่าภัตตาคาร Wanmin ไม่ได้ขายใบชา... ถ้าคุณ Zibai ต้องการจริง ๆ เดี๋ยวฉันไปเก็บชาป่าบนเขามาให้ได้นะ

Zibai:ไม่ได้ขายชาเหรอ? แต่ฉันจำได้ว่าเถ้าแก่ Lu ที่ภัตตาคาร Wanmin คนนั้น มีไร่ชาอยู่หลายแปลงเลยนี่

Paimon:คุณควรจะพักผ่อนให้ดีก่อนออกไปข้างนอกนะ... เขาไม่ใช่เจ้าของภัตตาคาร Wanmin หรอก! เขาก็มาที่นี่เพื่อกินข้าวเหมือนกับคุณนั่นแหละ!

Zibai:อย่างนั้นเหรอ? ชีวิตนี่มันเต็มไปด้วยเรื่องน่าประหลาดใจจริง ๆ

Paimon:น่าประหลาดใจตรงไหนกัน! สมองของคุณนี่ยุ่งเหยิงเหมือนก้อน Slime เลยนะ แล้ว Zhongli ยังจะปล่อยให้คุณออกมาซื้อชาที่ท่าเรือ Yilong อีก...

Traveler:งั้นเราพาคุณไปที่ท่าเรือ Yilong ดีมั้ย

Zibai:ดีเลย ผู้นำทางทั้งสองของฉัน

Zibai:จริงสิคุณนกกระเรียน ต้องขอโทษด้วยที่เมื่อกี้ทำตัวไม่เหมาะสม หวังว่าจะไม่ถือสากันนะ

Shenhe:อาจารย์มักจะพูดเสมอว่า ร่างกายมนุษย์เปรียบเสมือนกลไก จำเป็นต้องได้รับการดูแลรักษาอยู่เสมอ หากตอนกลางคืนนอนไม่หลับ ก็จะทำให้หงุดหงิดและอารมณ์แปรปรวน ฉันเข้าใจได้

Zibai:คุณนกกระเรียน คุณเป็นคนมีเหตุผล สงบเสงี่ยม แต่ฉันเห็นว่าในจิตใจของคุณกลับมีพลังชั่วร้ายแฝงอยู่... คงเป็นเพราะถูกเชือกแดงเส้นนี้ผูกไว้สินะ?

Shenhe:...มองออกด้วยเหรอ?

Zibai:ฮิฮิ ฉันยังเห็นด้วยนะว่า ด้วยพลังของคุณแล้ว บางทีในตอนที่ฝึกฝน อาจจะลองปลดพันธนาการสักเส้นสองเส้นได้นะ

Paimon:ปลดเชือกของ Shenhe งั้นเหรอ? แต่จะมีความเสี่ยงอะไรมั้ย...

Zibai:แม้ว่าเชือกแดงผูกวิญญาณจะเป็นวิธีที่วิเศษ แต่ผู้ฝึกตนต้องเรียนรู้ที่จะปลดตนเองจากสิ่งภายนอก และแสวงหาคำตอบจากภายใน

Shenhe:อาจารย์ก็เคยพูดแบบนี้เหมือนกัน แต่ว่าฉัน... ฉันยังไม่พร้อม

Zibai:การฝึกฝนของคุณก้าวมาถึงขั้นนี้ตั้งนานแล้วนะ

Shenhe:งั้นฉันจะไปขอคำแนะนำจากอาจารย์ดูอีกที

Zibai:อืม ถ้ามีข้อสงสัยอื่น ๆ เดี๋ยววันหลังค่อยไปหาฉันที่ Baiju Guesthouse ก็ได้ ฉันพักอยู่ที่นั่นตลอด

Zibai:ส่วนตอนนี้ ผู้นำทางทั้งสอง เราออกเดินทางกันเถอะ

4

ไปที่ท่าเรือ Yilong

Open step page →
Conversation 1 · 12 linesOpen full page →

Paimon:ไหนว่าจะไปท่าเรือ Yilong ไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมาบนเขานี่ล่ะ?

Zibai:เมืองเล็ก ๆ ที่อยู่ข้างหน้านั่นคือท่าเรือ Yilong สินะ? แถว ๆ นั้น มีกลิ่นอายที่คุ้นเคยอยู่

Paimon:ใช่แล้ว ๆ แต่ทำไมฉันไม่เห็นจะได้กลิ่นอะไรเลยล่ะ?

Zibai:เพราะนี่คือ... กลิ่นอายบริสุทธิ์ของหยก ที่สามารถหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณได้

Paimon:อ๋อ! ที่หุบเขา Chenyu มีหยกเยอะจริง ๆ นั่นแหละ... แต่หยกมีกลิ่นด้วยเหรอ?

Zibai:แน่นอน มันทำให้ฉันนึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้

Paimon:เอ๋? อะไรเหรอ?

Zibai:เคล็ดลับเล็ก ๆ น้อย ๆ ในการควบคุมพลัง

Paimon:มันคืออะไรน่ะ?!

Zibai:พวกเธอคงมาที่ท่าเรือ Yilong กันหลายครั้งแล้วสินะ? ไม่รู้ว่าพวกเธอเคยได้สัมผัสความรู้สึกของการล่องไปกลางอากาศบ้างรึเปล่า?

Zibai:พวกเธอทั้งสองทำหน้าที่เป็นผู้นำทางให้ฉันได้อย่างดีเยี่ยมเลย ตอนนี้ให้ฉันได้สร้างประสบการณ์แปลกใหม่ให้พวกเธอบ้างนะ

Zibai:เชิญเลย

5

ขึ้นรถม้า

Open step page →
6

นั่งรถม้า...

Open step page →
7

มุ่งหน้าไปยังจุดที่ขายชา

Open step page →
Conversation 1 · 58 linesOpen full page →

Fenglian:แวะมาดูแวะมาชมกันก่อน ชาชั้นดีส่งตรงจากหมู่บ้าน Qiaoying มีโปรโมชันพิเศษช่วงเทศกาล Lantern Rite มาก่อนได้ก่อน!

Paimon:ดูนั่นสิ มีชาลดราคาพิเศษด้วย!

Fenglian:คุณลูกค้า อยากซื้อชาหน่อยมั้ย?

Fenglian:ฉันเห็นคุณลูกค้ามีสง่าราศีไม่ธรรมดา ร้านเล็ก ๆ ของเรามีชาดี ๆ เหมาะกับคุณอยู่พอดี

Zibai:ชาไม่ต้องดีหรอก แค่ลดราคาก็พอ

Fenglian:ลดราคาเหรอ? บังเอิญจังเลย! ที่ร้านเรามี "ชา Sunglo" ที่กำลังลดราคาในช่วงเทศกาล Lantern Rite นี้อยู่พอดี

Paimon:ชาชื่อนี้เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนเลย...

Fenglian:ในช่วงเทศกาล ชา Sunglo ซื้อสามกล่องลด 10% สี่กล่องลด 20% ซื้อสิบ...

Traveler:สิบกล่องครึ่งราคา?

Fenglian:ใช่แล้ว สิบกล่องครึ่งราคา! หรือว่าคุณลูกค้าเคยแวะมาที่ร้านเราแล้วเหรอ?

Paimon:ฟังแล้วยิ่งคุ้นเลยเนี่ย!

Zibai:สาม, สี่, สิบ...

Zibai:สิบ, ยี่สิบ, ห้าสิบ...

Paimon:Zibai พึมพำอะไรอยู่น่ะ...?

Zibai:เมื่อจำนวนการซื้อเท่ากับ 3, 4 หรือ 10... ส่วนลดที่สอดคล้องกันก็เท่ากับ 10, 20 และ 50%...

Zibai:ผลต่างระหว่างจำนวนซื้อคือ 1 กับ 6 ส่วนผลต่างส่วนลดคือ 10% กับ 30%...

Paimon:Traveler ดูสิ ทำไมดวงตาของเธอถึงเปลี่ยนเป็นสีฟ้าล่ะ? นี่เป็นครั้งแรกเลยนะ...

Zibai:หากผลต่างของช่วงเท่ากัน เลขที่อยู่ถัดจาก 6 ควรเป็น 6 บวกด้วยผลต่างระหว่าง 6 กับ 1 ซึ่งก็คือ 11 ในทำนองเดียวกัน เลขที่อยู่ถัดจากเลข 3 ก็ควรจะเป็น 5...

Zibai:ดังนั้นตัวเลขทั้งสองชุดจึงสามารถแตกออกเป็น 3, 4, 10, 21 และ 10, 20, 50, 100%

Paimon:เอ่อ Zibai... เธอพูดซะจนฉันมึนไปหมดแล้ว ตัวเลขพวกนี้มันหมายถึงอะไรเหรอ?

Zibai:หมายความว่า... สมมติว่าเราซื้อชา Sunglo 21 กล่อง ก็ควรจะได้ส่วนลด 50% แล้วก็ลดอีก 50% เท่ากับลด 100%

Paimon:ลด 100% เนี่ยนะ?! ก็แปลว่าได้ฟรีเลยน่ะสิ?!

Traveler:ถูกต้อง

Paimon:ที่แท้ก็มีกฎแบบนี้ซ่อนอยู่ด้วยเหรอเนี่ย... บะ...แบบนี้มันถูกแล้วเหรอ?

Zibai:เด็กน้อย กฎของคณิตศาสตร์ก็เป็นแบบนี้แหละ มันผิดตรงไหนเหรอ?

Paimon:สุดยอดเลย คุณนี่มันอัจฉริยะด้านการชอปปิงชัด ๆ! ว่าแต่... ทำไมถึงรู้สึกทะแม่ง ๆ ยังไงก็ไม่รู้...

Fenglian:อะแฮ่ม... ที่แท้การตั้งราคาของร้านเราก็มีหลักความรู้แบบนี้ด้วย คุณลูกค้าทำให้ฉันได้เรียนรู้อะไรเยอะแยะเลย...

Zibai:ไม่ต้องเกรงใจหรอก รบกวนเจ้าของร้าน เอาใบชาฟรี 21 กล่องมาให้พวกเราทีสิ

Paimon:ดะ...เดี๋ยวก่อนนะ!

Zibai:มีอะไรเหรอ?

Paimon:ฉันนึกออกแล้วว่ามันทะแม่ง ๆ ตรงไหน...

Fenglian:ในที่สุดคุณก็รู้ตัวแล้วเหรอ?

Paimon:ก็ใช่น่ะสิ! พวกเราเสียเปรียบนี่นา!

Paimon:ลองคิดดูสิ ถ้าซื้อ 21 กล่องแล้วไม่ต้องจ่ายเงิน งั้นถ้าเราซื้อเพิ่มอีกหน่อย เจ้าของร้านก็ต้องจ่ายเงินให้พวกเราแทนแล้วใช่มั้ยล่ะ?

Fenglian:หา...?

Paimon:Zibai รีบคิดเร็วสิ ถ้าเราซื้อ 100 กล่อง จะทำเงินได้เยอะเลยใช่รึเปล่า?

Zibai:ฟังดูมีเหตุผล

Fenglian:เดี๋ยวก่อน... คุณลูกค้า... พวกคุณต่อราคาโหดเกินไปแล้วนะ!

Zibai:ส่วนลดเป็นสิ่งที่เจ้าของร้านกำหนดไว้ พวกเราก็แค่ทำตามกฎคณิตศาสตร์ที่ซ่อนอยู่ในนั้น ไม่ได้ต่อราคาสักหน่อย

Fenglian:อ่า... ที่คุณพูดมาก็ไม่ผิด... แต่ว่า... อ๊ะ! ใช่แล้ว!

Fenglian:ขอโทษด้วยจริง ๆ ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า... วันนี้ซัพพลายเออร์ของฉันไม่ได้มาส่ง ของเลยหมดสต๊อกน่ะ...

Fenglian:โอ๊ย... ตายจริง... ต้องขอโทษด้วยจริง ๆ ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้ อะฮ่าฮ่าฮ่า...

Zibai:ถ้างั้นซัพพลายเออร์เจ้านั้นอยู่ที่ไหนเหรอ?

Fenglian:เอ่อ...

Zibai:ไม่ต้องกังวลนะ เราจะไปซื้อจากซัพพลายเออร์โดยตรงเลย จะได้ไม่รบกวนเจ้าของร้าน

Fenglian:คะ...คุณลูกค้า ที่จริงซัพพลายเออร์ไม่ได้ใจป้ำให้ส่วนลดเท่าที่ฉันให้หรอกนะ ถึงคุณไปหาเขา ก็ไม่ได้ราคานี้หรอก

Paimon:เอ๊ะ? หมายความว่าเขาจะไม่จ่ายเงินให้เราเหรอ?

Fenglian:อะฮ่าฮ่าฮ่า... อาจจะไม่ได้ส่วนลด 100% เลยด้วยซ้ำ...

Zibai:น่าเสียดายจริง ๆ แต่ในเมื่อเป็นซัพพลายเออร์ต้นทาง ก็น่าจะมีส่วนลดให้บ้างสิ

Zibai:ที่จริงพวกเราก็ไม่ได้หวังจะทำกำไรหรอก ขอแค่ได้ราคาดีก็พอแล้ว

Fenglian:งะ...งั้นก็ดี ซัพพลายเออร์ของฉันล้วนแต่เป็นเกษตรกรผู้ปลูกชาในหมู่บ้าน Qiaoying... คุณไปถามที่หมู่บ้านเลยก็ได้ แต่อย่าบอกว่าฉันเป็นคนแนะนำมานะ...

Zibai:สบายใจได้ ฉันเข้าใจความหวังดีของคุณนะ

Zibai:ไม่ลืมแนะนำลูกค้าให้กับหุ้นส่วน แถมยังไม่ยอมให้บอกชื่อด้วย ถือว่ามีความเป็นวิญญูชน ฉันเชื่อว่ากิจการของคุณจะต้องดีวันดีคืนแน่นอน

Fenglian:อะฮ่าฮ่า... หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ...

Zibai:งั้นเราไปที่หมู่บ้าน Qiaoying กันเลยเถอะ พวกเธอสองคนรู้ทางไปที่นั่นใช่รึเปล่า?

Paimon:ไม่มีปัญหา! ไว้ใจพวกเราได้เลย!

Fenglian:เฮ้อ... เทพพวกนี้มาจากไหนกันเนี่ย ในที่สุดก็ไล่พวกเขาไปได้สักที...

Fenglian:ต้องรีบกลับบ้านไปไหว้เซียนม้าขาวหน่อยละ ขอให้ท่านโปรดคุ้มครองอย่าให้ฉันต้องเจอลูกค้าแบบนี้อีกเลย

8

ไปที่หมู่บ้าน Qiaoying

Open step page →
Conversation 1 · 7 linesOpen full page →

Paimon:พวกเรามาถึงหมู่บ้าน Qiaoying แล้ว!

Zibai:ภูผางามน้ำใส สะท้อนความงดงามของสวรรค์และโลก

Paimon:สวยก็สวยอยู่หรอก แต่พอคิดว่าซื้อใบชาที่นี่แล้วไม่ได้เงิน ก็รู้สึกว่าไม่ได้สวยอะไรขนาดนั้นละ

Zibai:หากเธอมีวาสนากับ Mora ช้าเร็วมันก็จะมาหาเธอเอง

Paimon:อย่างน้อยพวกเราก็มีวาสนากับ Morax อยู่นะ เทศกาล Lantern Rite ครั้งนี้เขาก็เป็นฝ่ายมาหาเราเองเลย...

Zibai:ฮิฮิ ตอนนี้ลองไปดูกันก่อนละกัน ว่ามีเกษตรกรผู้ปลูกชาคนไหนอยากขายใบชาบ้าง

Zibai:มองจากที่สูงจะเห็นได้ดีกว่า พวกเราลองมองหาจากบนฟ้ากันเถอะ จะได้ชมทิวทัศน์อันงดงามของหมู่บ้านนี้ไปด้วย

Conversation 2 · 1 linesOpen full page →

Fenglian:ต้องรีบกลับบ้านไปไหว้เซียนม้าขาวหน่อยละ ขอให้ท่านโปรดคุ้มครองอย่าให้ฉันต้องเจอลูกค้าแบบนี้อีกเลย

9

ขึ้นรถม้า

Open step page →
10

นั่งรถม้า...

Open step page →
11

คุยกับ Lu Xiangxiang

Open step page →
Conversation 1 · 67 linesOpen full page →

Paimon:เธอนี่เอง! Lu Xiangxiang!

Lu Xiangxiang:เอ๊ะ? Paimon, Traveler แล้วก็พี่สาว "เซียนม้าขาว" ด้วย! พวกเธอเองเหรอ!

Paimon:ฮี่ฮี่ เขามีชื่อแล้วนะ เธอเรียกเขาว่า Zibai ได้เลย!

Zibai:...เธอคือ?

Zibai:อ๊ะ... ฉันนึกออกแล้ว เธอคือคนที่...

Paimon:อย่าพูดถึงเรื่องอาหารเป็นพิษเพราะกินปลาอีกเลยนะ

Zibai:เธอคือน้องสาวคนนั้น... ที่อยากเป็นยอดคนเหนือคนใช่รึเปล่า?

Lu Xiangxiang:ฮ่า ๆ... ใช่ ฉันเองแหละ แต่ตอนนี้ฉันน่าอนาถมาก ตกต่ำจนต้องอยู่ใต้คนอื่นซะแล้ว...

Paimon:อยู่ใต้คนอื่น? เกิดอะไรขึ้นกับเธอน่ะ?

Lu Xiangxiang:คราวก่อนฉันบอกแล้วไง ว่าฉันต้องถูกลงโทษตามกฎของตระกูล

Lu Xiangxiang:ตอนนี้คนที่อยู่เหนือฉันมีพ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยาย...

Paimon:โอ้ คนเยอะจังเลยนะ...

Lu Xiangxiang:อือ ในคืนเทศกาล Lantern Rite พวกเขาเรียกประชุมครอบครัว เพื่อหารือกันเรื่องฉัน

Paimon:แบบนี้ก็แสดงว่าพวกเขาเป็นห่วงเธอมากไม่ใช่รึไง?

Lu Xiangxiang:ก็เป็นห่วงอยู่หรอก แต่พวกเขาเห็นพ้องต้องกันว่า ฉันก่อเรื่องที่ท่าเรือ Liyue แสดงว่าฉันยังไม่น่าไว้ใจพอ เลยมีมติให้กักบริเวณฉัน

Paimon:ต้องถูกกักบริเวณด้วยเหรอเนี่ย?

Lu Xiangxiang:อืม ไม่เชิงว่าจะถูกขังไว้ในบ้านไม่ให้ออกไปไหนหรอกนะ แต่ให้ฉันเพาะต้นกล้าชาด้วยตัวเอง จนกว่ามันจะโตพอที่จะวางขายได้

Paimon:ต้นชาต้นเล็กจัง! พวกเขาอยากให้เธอได้รู้ถึง ความยากลำบากของการเป็นพ่อแม่รึเปล่า?

Lu Xiangxiang:พวกเขาให้ฉันฝึกขัดเกลาจิตใจน่ะ บอกว่าแบบนี้จะช่วยสงบใจฉัน และให้ฉันได้ทบทวนปัญหาของตัวเอง

Paimon:จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่ความผิดของเธอเลยนะ... ช่างเถอะ ยังดีที่การลงโทษนี้ไม่ได้ดูโหดร้ายอะไรมาก

Paimon:งั้น... ต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าต้นชาน้อย ๆ นี้จะโตล่ะ?

Lu Xiangxiang:จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันไม่เคยปลูกมาก่อนเลย...

Zibai:สักสองสามปีน่ะ

Lu Xiangxiang:สองสามปี?!

Zibai:อืม ชาในไร่ชาแห่งนี้ต้องใช้เวลาสองสามปีกว่าจะเก็บเกี่ยวได้

Paimon:นานขนาดนั้นเลยเหรอ! Zibai ไม่ได้พูดมั่วซั่วใช่มั้ย? คุณรู้เรื่องการปลูกชาด้วยเหรอ?

Zibai:เมื่อใดที่พืชพรรณเขียวชอุ่ม นั่นคือความหมายของชื่อฉัน ฉันมองแค่แวบเดียวก็รู้แล้ว ว่าเป็นฤดูกาลของมัน

Lu Xiangxiang:จะต้องมาเสียเวลาสองสามปีอยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ... ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ? ฉันเพิ่งจะเจอเส้นทางในอนาคตของตัวเองไปหยก ๆ เองนะ...

Traveler:เธอหาสิ่งที่ชอบทำได้แล้วเหรอ?

Lu Xiangxiang:ใช่! ในคืนเทศกาล Lantern Rite ฉันได้ยินผู้คนมากมายท่องบทกวีบูชาดวงจันทร์แห่ง Lang-Gan ทำให้ฉันรู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก...

Lu Xiangxiang:เพราะฉันก็มีส่วนร่วมในการขุดค้นโบราณวัตถุของอาณาจักร Lang-Gan งั้นก็เป็นผลงานของฉันด้วยเหมือนกันใช่มั้ย?

Lu Xiangxiang:ฉันเลยอยากอยู่ในทีมนักโบราณคดีต่อไป อยากขุดค้นประวัติศาสตร์ให้มากกว่านี้

Zibai:อ้อ... แล้วเธอแน่ใจรึเปล่าว่าชอบงานนี้? ถ้าในอีกหลาย ๆ ปีข้างหน้า เธอยังไม่มีผลงานอะไรเลย เธอจะยังชอบมันอยู่มั้ย?

Lu Xiangxiang:แน่นอน! เพราะการขุดค้นทางโบราณคดี ทำให้ฉันรู้สึกแบบ "ว้าว"

Paimon:ประโยคนี้... อย่าบอกนะว่า Xiangling เป็นคนสอนมา?

Lu Xiangxiang:ฮิฮิ ใช่แล้วล่ะ วันนั้นฉันไปขอคำแนะนำจาก Xiangling น่ะ เธอบอกว่าถ้าเรื่องไหนทำให้เรารู้สึก "ว้าว" ขึ้นมา เรื่องนั้นก็คุ้มค่าที่จะทำแน่นอน

Lu Xiangxiang:ฉันเลยนึกขึ้นได้ทันทีว่า ตอนที่ฉันกำลังขุดค้นในโบราณสถาน ฉันมักจะรู้สึกว่า มีวิญญาณตนหนึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ แต่มันไม่น่ากลัวเลยสักนิด

Lu Xiangxiang:แต่กลับเหมือนเป็นย่าทวดของทวดของทวดของทวดของทวด... ของฉัน ที่ตบไหล่ฉัน "ป๊าบ" แล้วพูดว่า "สู้ ๆ! อีกนิดเดียวเธอก็จะขุดพบความรู้ของบรรพบุรุษแล้ว!"

Traveler:เป็นความรู้สึกแบบ "ว้าว" จริง ๆ

Lu Xiangxiang:ใช่มั้ยล่ะ เหมือนกับมีบางอย่างเชื่อมโยงกับบรรพบุรุษ... ความรู้สึกแบบนี้สุดยอดไปเลย!

Zibai:ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว งั้นก็ลงมือทำเลย

Lu Xiangxiang:ฉันก็อยากอยู่หรอก... แต่ตอนนี้ฉันยังถูกกักบริเวณอยู่

Zibai:หนีกันเถอะ "ว้าว" แล้วก็หนีออกจากไร่ชา หนีออกจากหมู่บ้านนี้

Paimon:เอ่อ... ไม่ดีมั้ง? อย่าไปสอนเขาในทางที่ไม่ดีสิ...

Traveler:ลองไปปรึกษากับครอบครัวดูอีกครั้งดีมั้ย

Paimon:ใช่ ลองอ้างย่าทวดของทวดของทวดของทวดของทวด... ของเธอดูสิ! เธอต้องเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุด ในตระกูลของพวกเธอแน่ ๆ?

Lu Xiangxiang:...ถ้างั้นไปอ้างเซียนม้าขาวดีกว่า เพราะเขาคือผู้ยิ่งใหญ่ที่ช่วยย่าทวดของทวดของทวดของทวดของทวด... เอาไว้!

Zibai:ไม่มีปัญหา กลับไปบอกครอบครัวเถอะว่าเป็นความต้องการของฉันเอง

Lu Xiangxiang:เอ่อ... ขอบคุณนะพี่ Zibai แต่การเล่นละครคงไม่ได้ผลในตอนนี้หรอก พวกเขาคงไม่ฟังฉันแน่

Zibai:พวกเขาไม่จำเป็นต้องฟังหรอก แค่เธอทำตามกฎที่พวกเขาตั้งไว้ให้เธอก็พอ

Lu Xiangxiang:หมายความว่าไงเหรอ?

Zibai:เธอน่าจะรู้นะว่า ในตำราโบราณบางเล่มเขียนไว้ว่า เซียนม้าขาวเป็นธิดาแห่งกาลเวลา

Lu Xiangxiang:ที่บ้านของฉันก็มีบันทึกเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่นะ... แต่มันทำไมเหรอ?

Zibai:ถ้าเธอทำให้ต้นชาที่เธอปลูกโตขึ้นในชั่วข้ามคืน เธอก็จะเป็นอิสระแล้ว ถูกมั้ย?

Paimon:ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ?!

Lu Xiangxiang:ถ้าเซียนม้าขาวสำแดงฤทธิ์ขึ้นมาจริง ๆ คุณปู่ต้องยอมให้ฉันออกไปข้างนอกแน่ แต่ว่า... เฮ้อ... มีเซียนม้าขาวที่ไหนกันล่ะ

Zibai:ไหน ๆ เธอก็ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว ก็ลองเรียกเขาดูสักครั้งสิ แค่เรียกเซียนม้าขาวเอง ไม่เสีย Mora สักหน่อย

Lu Xiangxiang:ก็ได้ ๆ... ยังไงก็ว่างอยู่ละ...

Lu Xiangxiang:เซียนม้าขาว... ถ้าท่านได้ยินเสียงนี้ ขอได้โปรดมาช่วยฉันทีเถอะ!

Lu Xiangxiang:เฮ้อ สุดท้ายก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ

Zibai:ฮิฮิ บางทีเทพเซียนม้าขาวอาจได้ยินคำอธิษฐานของเธอแล้วก็ได้ พรุ่งนี้ลองกลับมาดูที่นี่อีกทีนะ

Zibai:ตอนนั้น ต้นกล้าชาที่เธอปลูกไว้อาจจะเติบโตเป็นต้นชาที่แข็งแรงแล้วก็ได้

Lu Xiangxiang:พี่ Zibai ฉันรู้ว่าพี่พยายามปลอบใจฉัน ขอบคุณนะ ตอนนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นบ้างแล้วล่ะ

Paimon:แต่ว่า... Traveler เขา... เขาจะทำแบบนั้นได้จริง ๆ เหรอ?

Traveler:ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน

Lu Xiangxiang:ช่างเถอะ ตอนนี้ก็ดึกแล้ว พวกเธอไปพักที่บ้านฉันสักคืนมั้ย? ถึงครอบครัวฉันจะเข้มงวดกับฉัน แต่ก็ยังใจดีกับแขกอยู่นะ!

Paimon:กะ...ก็ดีเหมือนกัน พวกเราพักสักคืน แล้วพรุ่งนี้ค่อยกลับมาดูที่นี่อีกทีกัน

Conversation 2 · 46 linesOpen full page →

คุณได้ไปเข้าพักที่คฤหาสน์ตระกูล Lu ในหมู่บ้าน Qiaoying พร้อมกับสาวน้อย...

ค่ำคืนผ่านพ้นไปอย่างเงียบสงบ ยามเช้า พวกคุณได้กลับมายังไร่ชาแห่งนั้นอีกครั้ง...

และภาพอันน่าอัศจรรย์ก็ได้ปรากฏขึ้น...

Lu Xiangxiang:ตะ...ต้นชา...!

Paimon:ว้าว ต้นชาน้อยโตแล้ว!

Zibai:ใช่ มันเติบโตเป็นต้นชาที่แข็งแกร่ง พอที่จะเผชิญหน้ากับลมฝนได้ด้วยตัวเองแล้ว

Lu Xiangxiang:นะ...นี่เป็นไปได้ยังไง...

Paimon:ต้องเป็นเพราะเซียนม้าขาวสำแดงฤทธิ์แน่เลย! ความศรัทธาของเธอทำให้เซียนซาบซึ้งใจ!

Lu Xiangxiang:จริงเหรอ?

Zibai:บางทีเขาอาจจะได้ยินคำอธิษฐานของเธอจากที่ไหนสักแห่ง เลยตอบรับคำขอของเธอละมั้ง

Lu Xiangxiang:...ท่านเคยช่วยชีวิตย่าทวดของทวดของทวดของทวดของทวด... ของฉันไว้ แล้วตอนนี้ก็มาช่วยฉันอีก!

Paimon:ให้ตายสิ พวกเธอเป็นตระกูลที่ได้รับความเมตตาจากเซียนม้าขาวจริง ๆ!

Lu Xiangxiang:ใช่แล้ว... ฉันต้องรีบกลับไปบอกเรื่องนี้ให้ที่บ้านรู้แล้ว!

Traveler:คราวนี้พวกเขาคงยอมให้เธอ ออกไปข้างนอกแล้วใช่มั้ย?

Lu Xiangxiang:อืม! ในเมื่อเป็นเจตนาของเซียนม้าขาว พวกเขาคงไม่ทำให้ฉันลำบากใจอีกแน่นอน!

Zibai:ไปเถอะ ถ้ามีปัญหาอะไรอีก ก็แค่เรียกหาเซียนม้าขาวเหมือนเมื่อวานนี้ก็พอ

Lu Xiangxiang:ขอบคุณนะ!

Paimon:ฟู่ว... Zibai ฉันนึกว่าคุณจะใช้พลังเซียนทำให้ต้นชาโตขึ้นจริง ๆ ซะอีก!

Zibai:ท่านเซียนลงมือเอง จะไม่เรียกว่าพลังเซียนได้ไงล่ะ?

Paimon:ง่วงจังเลย พวกเรามาที่นี่ดึก ๆ ดื่น ๆ แบบนี้ทำไมกันเหรอ?

Zibai:ก็มาช่วยให้ Lu Xiangxiang สมปรารถนายังไงล่ะ

Paimon:คุณทำให้ต้นชาโตขึ้นได้จริง ๆ เหรอ?

Zibai:มันก็ยากอยู่หรอก แต่ทางออกน่ะมีเยอะกว่าอุปสรรคเสมอแหละ

Zibai:เอาล่ะ ดูสิ มันโตขึ้นแล้ว

Paimon:เฮ้! นี่คุณแค่ย้ายต้นชาที่อยู่ข้าง ๆ มาปลูกตรงนี้แค่นั้นเองนี่!

Zibai:ไม่ได้รึไง? นี่ก็เป็นต้นชาที่โตเต็มที่แล้วนี่นา?

Paimon:มันก็ใช่อยู่หรอก แต่...

Zibai:ถ้าอย่างนั้นฉันไม่ใช่เซียนม้าขาวเหรอ?

Paimon:คุณเป็นเซียนม้าขาวอยู่แล้ว...

Zibai:งั้นนี่ก็เท่ากับว่าเซียนม้าขาวสำแดงฤทธิ์ไม่ใช่รึไง?

Paimon:อ่า... ดูเหมือนจะใช่ แต่ความรู้สึกแปลก ๆ นั่นกลับมาอีกแล้ว!

Paimon:ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะกลายเป็นตำนานของเซียนอีกเรื่อง และถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ของตระกูลพวกเขารึเปล่านะ

Zibai:ถ้าเป็นแบบนั้นก็ยิ่งดีเลย

Paimon:ฮิฮิ ก็จริงนะ... Traveler เธอรู้สึกมั้ยว่าสภาพของ Zibai ดูดีขึ้นกว่าตอนแรกเยอะเลย

Traveler:บางทีการได้ออกมาเดินเล่นข้างนอก อาจจะเป็นผลดีกับเธอก็ได้

Paimon:อืม! ฉันก็สงสัยเหมือนกัน ว่านี่จะเป็นเหตุผลที่ Zhongli ให้เธอออกมาข้างนอก...

Traveler:งั้นเราพาเธอไปเที่ยวรอบ ๆ Liyue กันต่อดีมั้ย

Paimon:อืม! ไอเดียนี้ดี ตอนนี้พวกเราเที่ยวท่าเรือ Liyue ท่าเรือ Yilong และหมู่บ้าน Qiaoying ไปแล้ว งั้นก็ไปหมู่บ้าน Qingce เป็นที่ต่อไปดีมั้ย?

Zibai:Qingce เหรอ? ดูเหมือนจะเป็นชื่อที่คุ้น ๆ อยู่นะ

Paimon:ใช่ ๆ ที่นั่นวิวสวยมาก เหมาะกับการท่องเที่ยวด้วย! ให้พวกเราพาเธอไปดูหน่อยดีมั้ย?

Zibai:ฉันก็อยากจะชมธรรมชาติของ Liyue อยู่พอดี งั้นไปดูกันเถอะ ผู้นำทางทั้งสอง

Paimon:เย่! ออกเดินทางกัน...

Paimon:เอ๊ะ? จู่ ๆ ฉันรู้สึกเหมือนลืมอะไรบางอย่างไปรึเปล่านะ?

Zibai:ไม่เป็นไร ฉันมีเรื่องที่จำไม่ได้มากกว่าเธอตั้งเยอะ

Paimon:ก็จริงนะ... ถ้าลืมได้ ก็คงไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอก

Paimon:ออกเดินทางไปหมู่บ้าน Qingce กันเถอะ!

12

ไปที่หมู่บ้าน Qingce

Open step page →
Conversation 1 · 51 linesOpen full page →

Lil' Li:ปลูกแตงกวา!

Lil' Tian:ปลูกคาโนลา!

Lil' Li:แตงกวาขายดี! ปลูกแตงกวากันเถอะ!

Lil' Tian:คาโนลาสวยกว่า! ปลูกคาโนลาสิ!

Zibai:เจ้าตัวน้อยทั้งสอง กำลังทะเลาะอะไรกันอยู่เหรอ?

Lil' Tian:พวกเรากำลังปรึกษากันว่าหลังเทศกาล Lantern Rite จะปลูกอะไรดี

Lil' Li:อืม! พ่อแบ่งที่ผืนเล็ก ๆ ให้เราปลูกพืชผัก พอพืชผักออกผลแล้ว Mora ที่ขายได้ก็จะเป็นของพวกเรา

Lil' Li:ต้องปลูกแตงกวาสิถึงจะถูก? พ่อก็ปลูกแตงกวาทุกปีเลยนี่

Lil' Tian:ต้องปลูกคาโนลาสิ! เมล็ดคาโนลายังเอาไปสกัดน้ำมันได้ ทั้งหอมและขายได้ราคาดีด้วย

Zibai:ที่แท้ก็แค่เรื่องปลูกผัก ง่ายจะตายไป

Lil' Tian:หืม? คุณป้า คุณก็รู้เรื่องการปลูกผักเหรอ? สอนพวกเราหน่อยได้มั้ย?

Zibai:คุณ...ป้า...?!

Zibai:เจ้าเด็กน้อย เมื่อกี้เรียกฉันว่าอะไรนะ?

Paimon:แย่แล้ว เธอกำลังจะดุแล้ว...

Lil' Tian:ก็คุณป้าของฉันมีกลิ่นตัวที่หอมฟุ้ง... ตัวคุณก็มีกลิ่นหอมฟุ้งเหมือนกัน... ก็เลย...

Lil' Li:ขะ...ขอโทษ! งั้นพวกเราเรียกคุณน้าแทนดีมั้ย...

Zibai:คุณน้า?!

Traveler:พวกเธอเรียกเธอว่าพี่ Zibai ละกัน

Lil' Tian:อ่อ... งั้นพี่ Zibai ช่วยสอนพวกเราหน่อยได้มั้ย ว่าที่ตรงนี้ปลูกแตงกวาดีหรือปลูกคาโนลาดี...

Zibai:ฮึ! เจ้าเด็กน้อยสองคน ที่ดินดี ๆ แบบนี้ จะปลูกแค่ผักคาโนลากับแตงกวาเนี่ยนะ สิ้นเปลืองที่ดินชัด ๆ!

Lil' Li:เอ๊ะ? งั้นควรปลูกอะไรล่ะ?

Zibai:ในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ เมื่อสรรพสิ่งเริ่มฟื้นคืนชีพ พืชที่ควรปลูกที่สุดก็คือธัญพืชทั้งห้าสิ

Lil' Tian:...ธัญพืชทั้งห้าคืออะไรเหรอ?

Zibai:ธัญพืชทั้งห้าเป็นอาหารที่สำคัญต่อชีวิตผู้คน ฉันสังเกตเห็นว่าชาวบ้านที่นี่กินข้าวเป็นหลัก การปลูกข้าวจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

Zibai:ดูจากสภาพอากาศและดิน ถ้าปลูกต้นกล้าในเดือนสี่เดือนห้า อีกราวสองสามเดือนก็จะเก็บเกี่ยวได้แล้วล่ะ

Zibai:เมื่อถึงฤดูใบไม้ร่วง ก็สามารถปลูกข้าวได้อีกครั้ง และเก็บเกี่ยวผลผลิตรอบที่สองได้ก่อนน้ำค้างแข็งจะเกิดขึ้น

Zibai:ด้วยวิธีนี้ ไม่ว่าจะนำไปขายที่ตลาดหรือเก็บไว้ในยุ้งฉาง ก็ยังดีกว่าปลูกแตงกวาและคาโนลาเพียงอย่างเดียว

Lil' Tian:อ๋อ แบบนี้นี่เอง แต่ว่า... ป้า... เอ่อ พี่สาว แต่ว่าฉันชอบคาโนลานี่นา

Zibai:ฮึ งั้นก็ไม่ยากหรอก คาโนลาไม่เหมาะกับการปลูกซ้ำที่เดิมอยู่แล้ว การปลูกข้าวสลับหมุนเวียนกันจะเหมาะกว่า

Zibai:หลังจากเก็บเกี่ยวข้าวรอบที่สอง ก็จะเข้าสู่ฤดูหนาวพอดี นั่นจะเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสมในการปลูกคาโนลา

Zibai:พอถึงช่วงเดือนสี่เดือนห้าปีหน้า เมื่อเมล็ดคาโนลาสุกแล้ว หลังจากเก็บเกี่ยวแล้วก็จะสามารถปลูกต้นกล้าข้าวได้อีก

Zibai:ที่ดินผืนนี้ก็จะเป็นการปลูกพืชหมุนเวียน ทั้งข้าวและคาโนลา เติบโตได้ไม่มีที่สิ้นสุดเลย

Lil' Tian:ว้าว งั้นหมายความว่าเราจะมีผลผลิตเก็บเกี่ยวได้ตลอดทั้งปีเลยน่ะสิ!

Lil' Li:เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน! ข้าวกับคาโนลาเต็มพื้นที่ไปทั้งปีแล้ว แล้วแตงกวาของฉันจะทำยังไงล่ะ?

Zibai:หิ่งห้อยจะกล้าแข่งแสงกับจันทร์เต็มดวงเหรอ? แตงกวามีสิทธิ์จะมาแย่งที่กับข้าวงั้นสิ?

Lil' Tian:พี่สาว... พูดแบบนี้ Lil' Li จะเสียใจนะ...

Lil' Li:ฮือ ฮือ ฮือ... คุณน้าดูถูกแตงกวา... ฮือ ฮือ ฮือ แง้...

Zibai:เจ้าเด็กน้อย จะร้องไห้ทำไม! ฉัน... ฉันแค่บอกว่าแตงกวาปลูกง่าย ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้นสักหน่อย

Zibai:แค่เลือกมุมใดมุมหนึ่งในสวนหลังบ้าน หว่านเมล็ดแตงกวาลงไป ไม่เกินสองเดือนก็จะกลายเป็นแปลงใหญ่แล้ว

Zibai:แตงกวาชอบแสงแดดและความชื้น แต่ไม่ทนความหนาว ถ้าจะปลูกในช่วงนี้ ก็แค่ระวังไม่ให้ต้นโดนน้ำค้างแข็งก็พอ

Lil' Li:ว้าว... ที่แท้ก็ง่ายแค่นี้เองเหรอ? งั้นพวกเราก็กลับบ้านไปลองทำได้เลยสิ!

Lil' Tian:จะไปลองเดี๋ยวนี้เลยเหรอ? ถ้างั้น... ขอบคุณพี่สาวที่ดุแต่ก็เก่งเรื่องเพาะปลูกมาก ๆ นะ! พวกเราต้องไปก่อนแล้วล่ะ

Lil' Li:ขอบคุณพี่สาวคนเก่งมากนะ! แล้วเจอกัน!

Paimon:ไม่นึกเลยว่า Zibai จะรู้วิธีการเพาะปลูกจริง ๆ ด้วย...

Zibai:น่าแปลกตรงไหน? ดินคือเทพแห่งผืนดิน ธัญพืชคือเทพแห่งธัญพืช เทพแห่งผืนดินและธัญพืช ก็คือการเพาะปลูกพืชผลในผืนดินนั่นแหละ

Paimon:อ๋า! มีเหตุผล! นั่นแปลว่า... เทพแห่งผืนดินและธัญพืชก็คือเทพแห่งการเพาะปลูก... เซียนม้าขาวก็คือเซียนแห่งการเพาะปลูกสินะ?

Traveler:รู้สึกฟังดูติดดินขึ้นมาทันทีเลย

Paimon:เทพแห่งการเพาะปลูกก็ต้องเป็นเทพที่ติดดินอยู่แล้วนี่นา

Zibai:ยัยเด็กปากมาก หยุดการลบหลู่ของเธอเลยนะ กล้าดียังไงมาวิจารณ์บุคลิกของเทพอย่างฉัน?

Paimon:อ้าว! ก็คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่า เทพแห่งผืนดินและธัญพืชก็คือการเพาะปลูก...!

Zibai:เสียงดังน่ารำคาญ! ถึงเวลาพาพวกเธอไปชมภูเขา แม่น้ำ และทุ่งนาแล้ว ตามฉันมา จะพาไปเปิดหูเปิดตา!

13

ขึ้นรถม้า

Open step page →
14

นั่งรถม้า...

Open step page →
15

มุ่งหน้าไปยังต้นเสียง

Open step page →
Conversation 1 · 51 linesOpen full page →

Hu Tao:ที่ปรึกษา ฉันรู้สึกว่าเพื่อนที่คุณไม่ได้เจอมานานคนนั้น ดูแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้นะ

Zhongli:แปลก ๆ? หัวหน้าโถงฯ หมายความว่ายังไง?

Hu Tao:มันลึกลับแบบอธิบายไม่ถูกน่ะ! คุณ Zibai คนนี้ก็เป็นคนที่เต็มไปด้วยปริศนาเหมือนกันใช่มั้ย?

Zhongli:ฮ่าฮ่า หัวหน้าโถงฯ พูดเรื่องเหลวไหลอีกแล้ว

Hu Tao:โอ๊ย ฉันพูดจริง ๆ นะ ปล่อยให้เธอไปซื้อใบชาที่ท่าเรือ Yilong ที่ไกลขนาดนั้นคนเดียว ไม่กลัวว่าเธอจะหลงทางเอาเหรอ?

Zhongli:ที่ไหนมีคน ที่นั่นย่อมมีทาง

Hu Tao:ไม่เห็นจะเข้าใจเลย

Zhongli:...เดี๋ยวเธอก็ถามทางคนอื่นเอาเอง

Hu Tao:แล้วไงต่อ?

Zhongli:การพบเจอ ทำความรู้จัก และจากลาผู้คนในดินแดนที่ไม่คุ้นเคย... นี่จะเป็นการเดินทางที่ยาวนาน

Zhongli:ยิ่งเดินทางไกลเท่าไหร่ ก็ยิ่งทิ้งร่องรอยของตัวเองไว้มากเท่านั้น ยิ่งร่องรอยนั้นลึกเท่าไหร่ กาลเวลาก็ยิ่งยากที่จะลบเลือนมันไป

Hu Tao:อ๋อ~ ที่ปรึกษาอยากให้เธอได้รู้จักเพื่อนใหม่ ๆ เพิ่มขึ้นใช่มั้ยล่ะ?

Hu Tao:เข้าใจแล้ว แต่ฟังจากคำพูดของคุณแล้ว เธอไม่ใช่คนจาก Liyue เหรอ?

Zhongli:แต่ก่อนอาจจะไม่ใช่ แต่ต่อจากนี้อาจจะใช่แล้วล่ะ

Hu Tao:เรื่องนี้ชักจะแปลกขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว

Hu Tao:โอ๊ะ ที่ปรึกษาดูนั่นสิ ใครมา!

Paimon:Hu Tao! Zhongli! พวกเธออยู่ที่นี่นี่เอง!

Hu Tao:Traveler, Paimon ฉันก็ไม่คิดว่าจะได้เจอพวกเธอที่นี่ โอ๊ะ คุณ Zibai ด้วย

Traveler:พวกเราบังเอิญเจอกันน่ะ

Hu Tao:ดูเหมือนพวกเธอจะมีวาสนาต่อกันนะเนี่ย

Paimon:ฮิฮิ Hu Tao พวกเราพา Zibai ไปซื้อชาที่ท่าเรือ Yilong น่ะ Zhongli สั่งให้เธอไป แต่เธอไม่รู้จักทางเลยด้วยซ้ำ... อ๊ะ! แย่แล้ว! ซื้อชา!

Paimon:ฉันก็ว่าเหมือนลืมอะไรสักอย่างไปเลย! ที่แท้ก็ลืมซื้อชานี่เอง!

Zhongli:ฮ่าฮ่า ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องคิดมากหรอก ชาใหม่มีทุกปี ปล่อยไปตามวาสนาเถอะ

Hu Tao:ใช่แล้ว ที่ปรึกษาไปที่ไหนก็มีชาให้ดื่มอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? จะมาขาดแคลนอะไรแค่นี้ได้ยังไง?

Paimon:พูดแบบนี้ฉันค่อยรู้สึกสบายใจหน่อย... ฮิฮิ...

Hu Tao:ว่าแต่พวกเธอจะไปซื้อชา แล้วทำไมถึงมาที่ที่ห่างไกลผู้คนแบบนี้ได้ล่ะ?

Paimon:พวกเรากำลังพา Zibai เที่ยวชมเมืองอยู่น่ะ! ออกเดินทางจากท่าเรือ Liyue ไปที่ท่าเรือ Yilong แล้วก็ไปหมู่บ้าน Qiaoying จากนั้นก็ไปหมู่บ้าน Qingce แล้วก็มาถึงที่นี่นี่แหละ

Hu Tao:ไปมาตั้งหลายที่เลยนี่!

Paimon:ใช่แล้ว... ก็เลยรู้สึกว่าควรจะกลับได้แล้วน่ะ

Traveler:Hu Tao กับ Zhongli มาทำอะไรที่นี่เหรอ?

Hu Tao:ฮิฮิ ที่ปรึกษามาไหว้บรรพบุรุษกับฉันน่ะ ก็นี่มันเทศกาล Lantern Rite นี่นา ต้องไหว้ทั้งเซียนและบรรพบุรุษสิ

Zibai:ไหว้บรรพบุรุษ? เดี๋ยวก่อนนะ หรือว่าเธอคือ...

Zibai:ทายาทของ Wuwang น้อย... หรือของผีเสื้อพิศวงสีแดงเพลิงเหรอ?

Paimon:โอ๊ะ! จำได้หมดแล้วสินะ!

Hu Tao:เอ๊ะ? คุณ Zibai รู้เรื่องของโถงแห่งการเกิดใหม่ Wangsheng และแปดผู้วิเศษของพวกเราด้วยเหรอ

Zibai:พอดีได้ยินเรื่องแปดผู้วิเศษชำระตนแห่ง Tao Dou จากคนเล่านิยายมาน่ะ

Hu Tao:โอ๊ะ ถึงจะมีหลายคนที่เคยได้ยินเรื่องแปดผู้วิเศษชำระตนแห่ง Tao Dou แต่คนที่มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นวิชาประจำตระกูลของหัวหน้าโถงฯ คนนี้น่ะ มีไม่เยอะหรอกนะ

Hu Tao:ที่ปรึกษา เพื่อนเก่าของคุณนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ!

Hu Tao:เสียดายจังวันนี้ไม่ค่อยสะดวก เดี๋ยวต้องขึ้นเขาด้วย ไว้เราค่อยหาเวลาว่างไปนั่งคุย ดื่มชา และท่องบทกวีชมจันทร์กันดีมั้ย?

Zibai:ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรบกวนหัวหน้าโถงฯ Hu จัดการให้แล้ว

Hu Tao:ฮิฮิ จริงสิ พวกเธอออกมาข้างนอกตั้งนานขนาดนี้ ตอนขากลับน่าจะแวะพักที่ Wangshu Inn สักคืนนะ จะได้ไม่เหนื่อยเกินไป

Traveler:ขอบคุณนะ Hu Tao

Hu Tao:ไม่ต้องเกรงใจหรอก

Hu Tao:งั้นฉันกับที่ปรึกษาขอตัวก่อนนะ แล้วเจอกัน!

Paimon:Hu Tao นี่ใส่ใจกันดีจริง ๆ งั้นเราเอาตามที่เธอบอกเลยดีมั้ย ไปพักที่ Wangshu Inn สักคืนกัน?

Paimon:ที่นั่นสามารถมองเห็นวิวได้ทั่วทั้ง Dihua Marsh เลยนะ วิวดีมาก แถมยังได้ชิมอาหารฝีมือเชฟ Yanxiao ด้วย!

Zibai:Wangshu... ชื่อนี้น่าสนใจอยู่นะ ไปดูสักหน่อยก็ได้

Paimon:เย่! งั้นพวกเราไปกันเถอะ

16

ไปที่ Wangshu Inn

Open step page →
Conversation 1 · 4 linesOpen full page →

Zibai:ที่สูง ๆ นั่นคือ Wangshu Inn เหรอ?

Paimon:ใช่แล้ว ใช่แล้ว พวกเราไปขึ้นลิฟต์ด้านล่างนั่นกันเถอะ!

Zibai:ฮิฮิ เดินทางด้วยเส้นทางเดิม ๆ อยู่ตลอด พวกเธอไม่เบื่อกันบ้างเหรอ?

Zibai:เชิญเลย เราจะบินขึ้นไปกัน

17

ขึ้นรถม้า

Open step page →
18

นั่งรถม้า...

Open step page →
19

เข้าไปใน Wangshu Inn

Open step page →
Conversation 1 · 84 linesOpen full page →

Paimon:นี่เป็นครั้งแรกที่ได้นั่งรถม้าขึ้นมาที่ Wangshu Inn เลยนะ แปลกใหม่ดีแฮะ...

Zibai:Wangshu... Wangshu... บางทีอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญเหมือนกับโคมจันทรา กับโคม Xiao ก็ได้...

Paimon:หืม? เรื่องบังเอิญอะไรเหรอ?

Zibai:พวกเธอไม่รู้ความหมายของ "Wangshu" เหรอ?

Zibai:มันจะหมายถึงดวงจันทร์ก็ได้ แต่ความหมายที่แท้จริงคือ...

Xiao:เทพผู้ขับรถม้าให้แก่ดวงจันทร์

Zibai:นี่คือ... ผู้กำราบอสูรใช่มั้ย?

Paimon:Xiao! เมื่อกี้ฉันกำลังคิดอยู่เลยว่า พวกเราบินมาจากบนท้องฟ้าแบบนี้ จะรบกวนเธอรึเปล่า

Xiao:ไม่ต้องห่วง ฉันรู้สึกว่ามีสิ่งผิดปกติบนท้องฟ้ามาสักพักแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะเป็นพวกเธอที่นั่งรถม้ามา

Zibai:ในที่สุดก็มีคนเห็นซะที

Zibai:ฉันกำลังคิดอยู่เลยว่า บางทีฉันควรจะบินให้ต่ำกว่านี้สักหน่อย ไม่อย่างนั้น ถ้าไม่มีใครได้เห็นท่วงท่าอันสง่างามแบบเซียนของฉัน ก็คงจะน่าเบื่อแย่เลย

Paimon:ไม่ได้นะ ๆ แค่นี้ก็เด่นเกินพอละ!

Zibai:ฮิฮิ ฉันไม่เหมือนราชาแห่งหินของพวกเธอหรอกนะ ที่ชอบแต่งตัวหรูหราออกเดินในยามราตรีน่ะ

Xiao:Traveler ดูเหมือนว่าคนคนนี้คือ...

Traveler:เธอคือเซียนม้าขาวน่ะ

Zibai:จริง ๆ แล้วเป็นแค่คนที่สวมบทเป็นเซียนม้าขาวน่ะ

Xiao:สวมบท? หมายถึง?

Paimon:เอ่อ... อย่าไปฟังเธอพูดเหลวไหลเลย เธอก็คือเซียนม้าขาวตัวจริงนั่นแหละ แค่ว่า...

Paimon:Xiao... Zhongli เคยบอกพวกเธอรึเปล่าว่า ตอนนี้เขาคนนี้อาจจะดูแปลก ๆ ไปนิดหน่อย...

Xiao:...สติฟั่นเฟือนเหรอ?

Paimon:Zhongli พูดแบบนั้นเหรอ?!

Xiao:เปล่าหรอก ฉันแค่เดาเอาเองน่ะ

Paimon:เธอเดาได้แม่นมากเลย! ตอนนี้สมองของเขาเหมือนเต็มไปด้วย Slime เละตุ้มเป๊ะไปหมด!

Paimon:มี Pyro Slime ที่โมโหร้าย... Hydro Slime ที่หมกมุ่นกับการคำนวณ... Anemo Slime ที่ซุกซนจอมแก่น...

Paimon:แต่อย่าให้เขาได้ยินเรื่องนี้เชียวล่ะ ไม่งั้นต้องโดนดุแน่ ๆ

Zibai:เจ้าเด็กผมขาว! คิดว่าฉันไม่ได้ยินรึไง?!

Paimon:แย่แล้ว!

Xiao:อืม... เซียนม้าขาว... คุณเดินทางมาเหนื่อยแล้ว พักสักหน่อยดีมั้ย...

Paimon:ใช่ ๆ ๆ! Zibai คงจะหิวแล้วใช่มั้ยล่ะ? ไปกินข้าวกันก่อนดีมั้ย... ฮ่า ๆ... เชฟที่นี่ฝีมือดีมากเลยนะ... ฮ่า ๆ...

Zibai:เผ็ด... เผ็ดจัง...

Paimon:เป็นอะไรรึเปล่า? ให้ฉันไปเอาน้ำให้มั้ย?

Zibai:ไม่ต้องสนใจฉัน... ขอพักแป๊บนึง...

Xiao:แสดงว่า... Rex Lapis เองก็ไม่รู้จะทำยังไง... กับสถานการณ์ตอนนี้ของเธอเลยสินะ?

Paimon:ใช่แล้ว Zhongli บอกให้พวกเรารอก่อน เดี๋ยวเธอก็จะดีขึ้นเอง แต่ก็ไม่รู้ว่าต้องรอไปอีกนานแค่ไหน...

Traveler:Zhongli บอกว่าเป็นเพราะวิญญาณทั้งสาม เพิ่งรวมตัวกันเลยยังปรับตัวไม่ได้

Xiao:งั้นนิสัยที่เปลี่ยนปุบปับของเธอ ก็เป็นเพราะผลกระทบจากเรื่องนี้ด้วยเหรอ?

Paimon:จริง ๆ แล้วฉันว่าเป็นเพราะสามเทพอสุภะมากกว่า! Zhongli ก็บอกแล้วไงว่า สามเทพอสุภะเป็นสิ่งที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ จะส่งผลกระทบต่อสิ่งมีชีวิตรอบข้าง...

Xiao:อืม เมื่อดวงวิญญาณที่เหลืออยู่ของเซียนม้าขาว ต้องพึ่งพาอาศัยเทพอสุภะมาเป็นเวลานาน ก็เป็นไปได้ว่าความทรงจำและอุปนิสัย จะได้รับผลกระทบจากมัน...

Paimon:จริง ๆ แล้วถึงฉันจะพูดแบบนี้ แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจเลยว่า สามเทพอสุภะมันคืออะไรกันแน่...

Xiao:Paimon เธอไม่ใช่ผู้ฝึกตน ฉันเองก็ทำให้เธอเข้าใจทั้งหมดไม่ได้เหมือนกัน แต่เธอมองแบบง่าย ๆ ว่าเป็นอารมณ์และความปรารถนาของมนุษย์ก็ได้

Xiao:การตัดขาดจากสามอสุภะ คือการกำจัดความปรารถนาอันชั่วร้าย เป็นวิธีการบำเพ็ญเพียร เพื่อค้นพบตัวตนที่แท้จริง เท่าที่ฉันรู้มา ดินแดนอื่น ๆ ก็มีวิธีการคล้าย ๆ กัน อย่างเช่นที่ Sumeru เรียกว่าการทำลายอัตตา

Paimon:อ๋อ! ก็เป็นพวกอารมณ์ ความปรารถนา และการยึดติดสินะ!

Xiao:รวมถึงสิ่งเหล่านั้นด้วย แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้เซียนม้าขาว จะยังจดจำเรื่องราวในอดีตได้รึเปล่า?

Paimon:น่าจะจำได้บ้างแหละ ตอนนี้เธอเหมือนคนที่นอนไม่หลับ ครึ่งหนึ่งตื่นแล้ว ครึ่งหนึ่งยังฝันอยู่

Paimon:ความทรงจำส่วนที่อยู่ในฝันอาจจะจำได้ แต่ส่วนที่ตื่นขึ้นมาอาจจะยังไม่ค่อยแน่ใจ

Zibai:ฮิฮิ ที่ผู้กำราบอสูรถามเรื่องพวกนี้ คงอยากรู้เรื่องในอดีตของราชาแห่งหินสินะ?

Xiao:เซียนม้าขาว คุณเป็นสหายเก่าของ Rex Lapis เรียกชื่อฉันเฉย ๆ ก็พอ

Zibai:ฮิฮิ แต่ผู้กำราบอสูรฟังดูยิ่งใหญ่กว่าหน่อยนะ

Traveler:ฉันก็อยากรู้เรื่องราวในอดีตของ Zhongli เหมือนกัน

Zibai:เขาเป็น... ดวงดาวแห่งสวรรค์ ลอร์ดแห่งหินในอดีต

Paimon:หือ?! วันนั้นที่คุณกลับมาก็พูดถึงเรื่องนี้เหมือนกัน มันหมายถึงอะไรเหรอ?

Zibai:น่าเสียดายจัง ฉันลืมไปแล้ว

Paimon:เฮ้! นี่คุณลืมจริง ๆ หรือจงใจไม่พูดกันแน่?

Zibai:ทำไมไม่ไปถามลอร์ดแห่งหินเองล่ะ? ว่าฉันลืมจริง ๆ รึเปล่า บางทีอาจจะต้องปรึกษากันหน่อย แต่เขาต้องจำได้แน่นอน

Xiao:อืม... Rex Lapis ไม่พูดถึงเรื่องในอดีต ก็ย่อมมีเหตุผลของเขาเอง บางทีเซียนม้าขาวก็อาจจะมีความกังวลเหมือนกัน ฉันถามมากไปเองแหละ

Zibai:สมกับเป็นแม่ทัพ Alatus จริง ๆ แต่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ฉันก็พอนึกได้อยู่เรื่องหนึ่ง...

Xiao:เรื่องอะไร?

Zibai:นานมาแล้ว ฉันเคยร่วมงานเลี้ยงกับผู้คน จำได้ราง ๆ ว่าลอร์ดแห่งหินของพวกเธอก็อยู่ในงานเลี้ยงนั้นด้วย...

Paimon:โอ้! แล้วไงต่อ แล้วไงต่อ?

Zibai:แล้วก็ มีอาหารจานหนึ่งในงานเลี้ยง เป็นของว่างที่ทุกบ้านในอาณาจักร Lang-Gan จะทำกัน ในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ ชื่อว่า "ของทอดฤ〔Flavor of Spring〕ดูใบไม้ผลิ"

Zibai:จู่ ๆ ฉันก็นึกวิธีทำอาหารจานนั้นออก

Paimon:...แค่นี้เองเหรอ?!

Zibai:ใช่ เหมาะกับในเทศกาล Lantern Rite ของ Liyue นี้พอดีเลย งั้นเดี๋ยวฉันจะลองทำมาให้พวกเธอชิมดูนะ

Xiao:...ถ้างั้น ...ก็ดีเหมือนกัน

Paimon:ว้าว! ถึงจะไม่ได้ฟังเรื่องที่อยากฟัง... แต่นี่ก็ดูน่าอร่อยอยู่นะ!

Zibai:ในยามที่สายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิกำลังจะมาเยือน นี่คือช่วงเวลาที่ดีที่สุดในการลิ้มรสของว่างจานนี้

Zibai:ฉันรู้สึกเป็นเกียรติจริง ๆ ที่ผู้นำทางทั้งสองพาฉันเที่ยวชม Liyue โดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แถมยังมีผู้กำราบอสูรมาร่วมงานเลี้ยงขากลับอีกด้วย ของทอดฤ〔Flavor of Spring〕ดูใบไม้ผลิจานนี้คือของขวัญแทนคำขอบคุณจากฉัน

Xiao:ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก...

Traveler:ฉันก็มีของขวัญจะให้คุณเหมือนกัน

Zibai:...นี่คือ?

Paimon:อ๋อ! นั่นมันหยกพิธีที่แตกหักที่เจอในงานนิทรรศการโบราณวัตถุนี่!

Traveler:นี่น่าจะเป็นของ Zibai สินะ?

Zibai:ฮิฮิ ใช่แล้วล่ะ มันเคยเป็นสมบัติวิเศษของฉัน ไม่คิดว่าจะมาอยู่ในมือเธอ เสียดายที่เหลือแค่ซากแล้ว ใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้แล้วล่ะ เธอก็เก็บไว้เป็นที่ระลึกเถอะ

Paimon:เสียดายจัง... ซ่อมไม่ได้เลยเหรอ?

Zibai:ชีวิตก็เป็นเช่นนี้แหละ หยกที่แตกแล้วยากจะประสานให้สมบูรณ์เหมือนเดิมได้

Xiao:งั้น... ถ้าหลอมเป็นอาวุธชิ้นใหม่ล่ะ?

Zibai:ฮิ... ผู้กำราบอสูรช่วยเตือนสติฉันได้ดีเลย ในเมื่อมันอยู่ในมือเธอแล้ว ก็คงเป็นวาสนาที่มีต่อกัน

Zibai:ฉันจะลองเอามันมาทำเป็นของเล่นชิ้นเล็ก ๆ บางทีอาจจะช่วยให้พวกเธอเดินทางได้สะดวกขึ้นบ้าง

Paimon:โอ้? ของเล่นอะไรเหรอ?

Zibai:ฮิฮิ ก็แค่ไอเดียง่าย ๆ น่ะ ฉันยังต้องรอจังหวะที่เหมาะสมอีกสักหน่อย ค่อย ๆ วางแผนกันไปเรื่อย ๆ ละกันนะ

Zibai:ตอนนี้ก็อิ่มหนำสำราญกันแล้ว ควรจะไปพักผ่อนกันได้แล้วล่ะ พรุ่งนี้ต้องกลับท่าเรือ Liyue ยังไงก็ขอรบกวนผู้นำทางทั้งสองด้วยนะ

20

กลับไปยังท่าเรือ Liyue

Open step page →
Conversation 1 · 46 linesOpen full page →

Yaoyao:Qiqi เทศกาล Lantern Rite กำลังจะผ่านไปแล้วนะ จำวิธีทำโคม Xiao ได้รึยัง

Qiqi:ทิศตะวันออก ผ่าไม้ไผ่ Traveler...

Qiqi:แล้วนำกระดาษ มาทำเป็น Paimon...

Yaoyao:ท่องแบบนั้นอีกแล้ว!

Qiqi:ก็เพราะ... เป็นพวกเขาอีกแล้วนี่

Paimon:Yaoyao! เธอใส่ชุดใหม่เหรอ สวยจังเลย!

Yaoyao:อ้าว Paimon นี่นา! ฮิฮิ ชุดนี้อาจารย์ Bai เป็นคนให้มาน่ะ หนูใส่เหมาะมั้ย?

Traveler:เหมาะมาก น่ารักมากด้วย

Yaoyao:ขอบคุณนะ Traveler!

Paimon:ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่า Baizhu จะซื้อเสื้อผ้าให้ Yaoyao ด้วย

Qiqi:อาจารย์ Bai ขอบคุณ Yaoyao ที่พาฉันมาทำโคม Xiao...

Yaoyao:หนูก็แค่เล่นกับ Qiqi เท่านั้นเอง! อาจารย์ Bai เกรงใจกันเกินไปแล้ว

Yaoyao:อ้อจริงสิ ดูสิ ถึงชุดนี้จะเป็นของขวัญจากอาจารย์ Bai แต่ตะกร้าใบเล็กนี่ Qiqi สานด้วยตัวเองเลยนะ!

Paimon:ว้าว เก่งจังเลย! ตอนนี้ Qiqi ใช้มือได้คล่องขนาดนี้แล้วเหรอ?

Qiqi:ทำโคม Xiao ได้แล้ว ต้องขอบคุณ Yaoyao...

Qiqi:และฉัน อธิษฐานแล้วด้วย...

Lu Weng:สาวน้อย นี่แหละคือการสำแดงฤทธิ์ของเซียนม้าขาว รีบมาทำบุญแก้บนกับลุงเถอะ

Yaoyao:เอ๊ะ? เถ้าแก่ Lu นี่คุณมาแก้บนเรื่องอะไรเหรอ?

Lu Weng:ลูกชายที่โง่เขลาของฉันในที่สุดก็รู้ตัวสักที และตัดสินใจไม่เปลี่ยนชื่อ Baiju Guesthouse แล้ว

Paimon:เอ๊ะ?! ไม่เปลี่ยนชื่อแล้วเหรอ?

Lu Weng:พวกเธอไม่รู้หรอก เมื่อไม่กี่วันก่อน หลานสาวของฉันปลูกชาที่บ้าน

Lu Weng:เพราะเธออธิษฐานต่อเซียนม้าขาว ต้นชาเลยเติบโตจากต้นกล้า กลายเป็นต้นใหญ่ภายในคืนเดียวเลย!

Paimon:อ่าฮ่าฮ่า... มหัศจรรย์จังเลยเนอะ...

Yaoyao:หรือว่าเซียนม้าขาวจะมาสำแดงฤทธิ์จริง ๆ...

Lu Weng:ก็ต้องใช่อยู่แล้วสิ?! เซียนม้าขาว ตระกูล Lu ของพวกเรา... ได้รับความเมตตาจากท่านจริง ๆ!

Zibai:เรื่องนี้น่าอัศจรรย์จริง ๆ ควรจะบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ของตระกูลอย่างละเอียดเลย

Lu Weng:แน่นอนอยู่แล้ว... เอ๊ะ? คุณคือ... คุณคือคุณ Zibai ใช่มั้ย?

Zibai:ใช่แล้วเถ้าแก่ Lu ฉันจองห้องพักระยะยาวไว้ที่โรงแรมของคุณ

Lu Weng:ใช่ ๆ ๆ คุณนั่นเอง คุณ Zhongli เป็นคนลงบัญชีไว้ งั้นต้องไปเก็บที่โถงแห่งการเกิดใหม่ Wangsheng ใช่มั้ย?

Paimon:Zhongli นี่... เพิ่มความกดดันให้ Hu Tao อีกละ

Lu Weng:จะว่าไปแล้ว วันนั้นฉันสังเกตเห็นว่า คุณดูคล้ายกับภาพวาดเซียนม้าขาวในบันทึกของตระกูลฉันมาก พวกคุณมีดวงตาสีทองเหมือนกันเลย...

Zibai:บางทีฉันอาจจะมีวาสนากับร้านของคุณก็ได้

Lu Weng:ฮ่าฮ่า คุณ Zibai วันนี้ตาแก่คนนี้อารมณ์ดี ในเมื่อบังเอิญได้พบกันอีกครั้งแล้ว งั้นฉันขอมอบชาที่ปลูกเองให้สักหน่อยละกันนะ

Lu Weng:"ชา Sunglo" ของบ้านฉัน เป็นชาชั้นดีที่มีชื่อเสียงโด่งดังในท่าเรือ Yilong หวังว่าคุณจะไม่รังเกียจนะ

Paimon:โอ้! "ชา Sunglo" ที่ขายสิบกล่องครึ่งราคาน่ะเหรอ!

Lu Weng:สิบกล่องครึ่งราคา? ล้อเล่นน่า ฉันให้ฟรีเลย ไม่ต้องจ่ายเลยสัก Mora!

Paimon:เยี่ยมไปเลย... ตอนนี้ฟรีจริง ๆ แล้ว!

Zibai:ฮิฮิ ถ้าอย่างนั้นก็ต้องขอบคุณเถ้าแก่ Lu มาก ๆ เลย

Lu Weng:ไม่ต้องขอบคุณหรอก คุณคงมาจากที่อื่นสินะ มาถึงที่นี่ก็ถือว่าเป็นแขกแล้ว ทำตัวตามสบายเหมือนอยู่บ้านตัวเองได้เลย

Lu Weng:แม้ว่าพิธีจุดโคมในเทศกาล Lantern Rite จะจบลงแล้ว แต่ตลาดก็ยังคงคึกคักอยู่

Lu Weng:อย่าลืมออกไปเดินเล่น ไปทำความรู้จักเพื่อนใหม่ และอย่าพลาดช่วงเวลาดี ๆ แบบนี้นะ

Lu Weng:เด็ก ๆ พวกนี้ก็ด้วย สุขสันต์เทศกาล Lantern Rite นะ

Yaoyao:เข้าใจแล้วล่ะ เถ้าแก่ Lu!

Qiqi:สุขสันต์... เทศกาล Lantern Rite

Paimon:เย่! สุขสันต์เทศกาล Lantern Rite!

Zibai:อื้ม สุขสันต์เทศกาล Lantern Rite นะ

21

(test)废弃$HIDDEN

Open step page →

Localized evidence

Text fields

3 fields
Chapter numberTextMap 3945434208
สดุดีจันทราใต้แสงโคม - บทส่งท้าย
สดุดีจันทราใต้แสงโคม - บทส่งท้าย

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/3945434208
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
บันทึกการเดินทางของม้าขาว
บันทึกการเดินทางของม้าขาว

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/2089339994

Relationships

1 links

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Chapter icon · UI_ChapterIcon_SeaLamp
Chapter iconchapterIcon199 × 194 · 15 KBUI_ChapterIcon_SeaLampResource name

Properties

8

chapter10196

Source evidence
Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json
JSON Pointer
/345
id
10196
cityId
2
groupId
10268
questType
EQ
endQuestId
7116216
chapterIcon
UI_ChapterIcon_SeaLamp
beginQuestId
7116208
chapterCategory
event