สีโบราณกาล: ฉากที่ 1
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json- JSON Pointer
/846161114
Story Chapters
Story evidence
Paimon:ว่าแต่ คุยกันมาตั้งนาน จะให้เราเรียกเธอว่ายังไงดีล่ะ?
Mamere:Mamere ชื่อของฉันคือ Mamere เมื่อกี้ฉันวาดภาพอยู่ที่นี่ แต่ว่า...
Paimon:เอ๋ ที่แท้เมลูซีนก็วาดภาพเป็นด้วยเหรอ?
Mamere:อื้ม... เป็นสิ ก็วาดทุกวันนั่นแหละ เพราะการได้วาดสิ่งที่อยากวาดออกมา เป็นอะไรที่มีความสุขมากเลยล่ะ
Paimon:ถ้าวาดทุกวัน งั้นก็เป็นจิตรกรสินะ!
Mamere:อย่างนี้นี่เอง ฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่หรอก แต่จะเรียกว่าเป็นจิตรกรก็ได้
Paimon:?
Paimon:เอาเป็นว่า พวกเรามาช่วยกันเก็บอุปกรณ์วาดภาพก่อนดีกว่า Traveler! ก็เธอดูสิ... มือของเขาสั้นซะขนาดนี้ ฉันจินตนาการไม่ออกเลยว่าเขาจับพู่กันได้ยังไง...
Mamere:มือของเธอสั้นกว่าฉันอีกนะ...
Mamere:แต่ก็... ขอบคุณมากนะ ถ้าฉันเก็บเองคงใช้เวลานานเลย
ช่วย Mamere เก็บอุปกรณ์วาดภาพที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น...
Paimon:เอาล่ะ เท่านี้ก็น่าจะเก็บเรียบร้อยแล้วล่ะ! สมกับเป็นฉันจริง ๆ!
Mamere:Paimon ไม่เห็นจะทำอะไรเลยสักกะนิด
Paimon:เอ่อ... ก็แค่ทำหน้าที่ต่างกันเท่านั้นเองแหละ!
Paimon:ว่าแต่ เมื่อกี้คนพวกนั้นกะจะทำอะไรเหรอ?
Mamere:คนพวกนั้นเหรอ? อ๋อ... พวกเขาจะใช้ Mora มาแลกกับภาพวาดของฉันน่ะ
Paimon:อย่างนี้นี่เอง พวกเขาจะใช้ Mora... เอ๊ะ เดี๋ยวนะ งั้นพวกเขาก็มาซื้อภาพวาดน่ะสิ?!
Paimon:เอ่อ ทำยังไงดี หรือว่าพวกเราจะเผลอทำคุณบูชาโทษซะแล้ว นี่เรามาขัดขวางการทำธุรกิจของเธอรึเปล่า...
Mamere:ธุรกิจ...? นั่นมัน... เรียกว่าธุรกิจไม่ได้หรอกมั้ง? ถ้าจะบอกว่าเป็น "ธุรกิจ" ก็ต้องนำสิ่งที่ทั้งสองฝ่ายต้องการมาแลกเปลี่ยนกันสิ...
Mamere:ฉันไม่ได้ต้องการ Mora ที่ว่า งั้นก็... เรียกว่าธุรกิจไม่ได้หรอก
Paimon:ไม่ต้องการ Mora?! เดี๋ยวนะ เธอคงไม่ใช่จิตรกรผู้โด่งดังอะไรเทือกนั้นหรอกใช่มั้ย...
Mamere:โด่งดัง หมายถึงมีคนรู้จักงั้นเหรอ?
Mamere:งั้นก็น่าจะเรียกว่าโด่งดังแหละมั้ง? เพราะก่อนหน้านี้มีคนไม่รู้จักมาหาฉัน แล้วบอกว่าเป็นนักสะสมงานศิลปะอะไรสักอย่างนี่แหละ เขาบอกว่าจะนำ Mora จำนวนมากมาแลกกับภาพวาดของฉันด้วย...
Paimon:คนที่เป็นนักสะสมงานศิลปะมาขอซื้อภาพวาดกับเธอด้วยตัวเองงั้นเหรอ?! แถมยังให้ราคาสูงลิ่วอีกด้วย... โห มิน่าล่ะเมื่อกี้ถึงได้บอกว่าไม่ต้องการ Mora แล้ว ถ้าภาพวาดของฉันสามารถขายได้ราคาแบบนี้ละก็...
Mamere:เอ๋ Paimon ก็วาดภาพเป็นเหมือนกันเหรอ?
Paimon:ไม่เป็นหรอก แต่ถ้าเริ่มหัดตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปละก็...
Paimon:เอ่อ... ฉันรู้แล้วน่า แต่ก็ยังอิจฉาตาร้อนอยู่ดี...
Paimon:ว่าแต่ นักสะสมงานศิลปะที่เธอพูดถึงเมื่อกี้คือใครเหรอ?
Mamere:เขาเป็นคนที่หล่อเหลาทีเดียวแหละ แถมยัง... ยังอ่อนโยนมากอีกด้วย
Mamere:ถ้าเขาไม่พูดถึงเรื่อง Mora ขึ้นมาก่อน ฉันก็คงมอบภาพวาดให้เขาเป็นของขวัญไปแล้วแหละ... ทำไมคนตัวสูงพวกนั้นถึงชอบพูดถึงเรื่อง Mora ตลอดเลยนะ...
Mamere:ก็ไม่ใช่ว่าประเมินค่าไม่ได้หรอก แต่สำหรับฉันแล้ว Mora กับภาพวาดแทบจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย...
Paimon:แต่ว่า เอ่อ... Mamere ขอฉันดูภาพวาดของเธอหน่อยได้มั้ย? ฉันก็สนใจภาพวาดของเธอมากเหมือนกัน...
Traveler:Paimon แค่สนใจมูลค่าของภาพวาดมากกว่ามั้ง...
Paimon:ฉันไม่ได้คิดเรื่องแบบนั้นตลอดเวลาสักหน่อย! จริง ๆ นะ! ฉันแค่อยากชื่นชมงานศิลปะก็เท่านั้นเอ๊งงง ไม่เคยคิดอะไรแปลก ๆ เลยสักนิ้ดดด!
Mamere:หืม? ได้สิ แต่ว่า...
Mamere:ไหน ๆ Paimon ก็สนใจขนาดนั้น ถ้างั้นฉันวาดภาพเหมือนให้พวกเธอสักภาพละกัน
Paimon:เอ๋? ได้จริง ๆ เหรอ?
Mamere:พวกเธอช่วยไล่พวกคนน่ารำคาญเหล่านั้นให้ฉัน แถมยังช่วยฉันเก็บอุปกรณ์วาดภาพอีก เมื่อกี้ฉันก็กำลังคิดอยู่ว่าจะตอบแทนพวกเธอยังไงดี
Mamere:แต่ว่า... ถ้าใช้ภาพวาดเป็นของแทนคำขอบคุณ มันจะแปลกไปหน่อยรึเปล่า?
Paimon:ไม่หรอก! ไม่อยู่แล้ว!
Paimon:จริงสิ Mamere พวกเราสามารถกำหนดแนวการวาดได้มั้ย?
Mamere:หืม? ได้สิ
Mamere:แต่ก่อนอื่น ฉันต้องจัดระเบียบอุปกรณ์วาดภาพสักหน่อย เพราะถังสีถูกคนพวกนั้นทำหกหมดแล้ว คงจะวาดภาพที่นี่ไม่ได้แล้วล่ะ ยังไงก็ต้องกลับไปที่บ้านก่อน
Mamere:Traveler กับ Paimon พวกเธอไปรอฉันที่หมู่บ้านก่อนนะ ฉันขอเก็บของก่อน แล้วเดี๋ยวจะตามไป
Paimon:หมู่บ้าน?
Mamere:หืม? อ๋อ เป็นหมู่บ้านของพวกเราเอง ที่ชื่อว่า "หมู่บ้าน Merusea" น่ะ
Mamere:แค่ว่ายน้ำลงไปจากตรงนี้ แล้วมุ่งหน้าไปเรื่อย ๆ ก็ถึงแล้วล่ะ...
Paimon:ฮิฮิ โอเค งั้นพวกเราไปกันก่อนเถอะ!
Paimon:โอ๊ะ ไปซะแล้ว...
Paimon:เฮ้ เธอโอเคมั้ย? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?
???:...ฉันไม่เป็นไร แต่พวกเธอเป็นคนของ "ศาลดาราสลัว" จริงเหรอ? สุดยอดเลยอะ...
Paimon:ก็แค่พูดหลอกพวกเขาน่า! ชื่อ "ศาลดาราสลัว" ที่ว่าเนี่ย Traveler เป็นคนตั้งขึ้นมามั่ว ๆ น่ะ...
Paimon:แต่ขอแค่หลอกคนพวกนั้นได้ก็พอแล้วล่ะ! เพราะ Traveler เป็นคนที่ดูซื่อตรง ส่วนฉันก็ดูเท่ระเบิด ยังไงก็เหมือนกับคนของทางการใช่มั้ยล่ะ?
Paimon:ตรงเสียยิ่งกว่า Dull Blade ซะอีก!
Paimon:หนีไปซะแล้ว... เฮ้อ ทำไมคนพวกนี้ต้องโดนสักป๊าบถึงจะสงบเสงี่ยมได้นะ?
Paimon:แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย?
???:...ฉันไม่เป็นไร ขอบคุณพวกเธอมาก ฉัน... สื่อสารกับคนพวกนั้นไม่ค่อยเก่งน่ะ
???:พวกเธอ... สุดยอดมาก
Paimon:ฮิฮิ เพราะยังไง Traveler กับฉันก็ถือเป็นนักผจญภัยมืออาชีพที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีอยู่แล้ว! ฝีมือระดับคนพวกนี้ เทียบเคียงพวกเราไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!
???:เปล่าหรอก ฉันไม่ได้หมายถึงฝีมือของเขา แถมเมื่อกี้ก็มีแต่เขาที่ต่อสู้ ส่วนเธอแค่ยืนมองอย่างเดียวนี่นา...
Paimon:ก็ฉันเป็นไกด์นำทางไง! พวกเราแค่มีหน้าที่ต่างกันเฉย ๆ! ใช่มั้ย Traveler?
Mamere:Traveler แล้วก็ Paimon
Paimon:เอ๋?! Mamere?!
Mamere:Paimon ไม่ได้เจอกันนานเลย ฉันดีใจมาก เธอตกใจงั้นเหรอ?
Paimon:ที่จริงก็ไม่ได้นานอะไรหรอก เราเพิ่งแยกกันเอง... ไม่สิ ทำไมเธอถึงกลับมาถึงก่อนพวกเราล่ะ!
Paimon:อีกอย่าง ระหว่างทางที่เราเดินทางมาที่นี่ ก็ไม่เจอเธอด้วย...
Mamere:อื้อ! ฉันเก็บของเสร็จแล้ว ก็เลยรีบกลับมารอพวกเธออยู่ตรงนี้น่ะ
Paimon:โอ๊ะ! ที่นี่ก็คือหมู่บ้าน Merusea เหรอ? มีแต่บ้านตะเล็กตะน้อย น่าสนใจจัง!
Paimon:บางทีในหมู่บ้านอาจจะมีเมลูซีนเชฟ เมลูซีนนักผจญภัย แล้วก็เมลูซีนสุดยอดสถาปนิกที่คอยสร้างบ้านหลังเล็ก ๆ ของเหล่าเมลูซีนก็ได้นะ! Mamere แล้วบ้านของเธอหน้าตาเป็นยังไงเหรอ?
Mamere:บ้านของฉันทั้งสวยและสงบมาก เป็นที่ที่เหมาะสำหรับการวาดภาพเลยล่ะ ตามมาสิ
Mamere:อืม ที่นี่คือบ้านของฉันเอง อะแฮ่ม! เอ่อ ยินดีต้อนรับนะ คือว่า... รู้สึกเป็นเกียรติมากเลยที่พวกเธออุตส่าห์มาเยือนบ้านเล็ก ๆ ของฉัน... เอ่อ เชิญติชมได้เลยนะ...
Paimon:ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอก! ที่บอกว่า "เป็นสถานที่ที่เงียบสงบ และเหมาะสำหรับการวาดภาพมาก" ที่แท้ก็เป็นเพราะอยู่ไกลจากหมู่บ้านนี่เอง...
Mamere:Seymour ฉันกลับมาแล้ว
???:(เสียงกลไกที่ดังติดขัด) คุณหนู ยินดีต้อนรับกลับ วันนี้คุณก็ยังดูอ่อนโยน น่ารัก และเจิดจรัสเหมือนเดิมเลยนะ
Paimon:เหวอ พูดได้ด้วย! หมาจักรกลพูดได้ด้วยอะ!
Mamere:อื้ม! Paimon แล้วก็ Traveler นี่คือ Seymour เป็นครอบครัวของฉันเองน่ะ
Mamere:แล้วก็ Seymour สองคนนี้คือ Traveler กับ Paimon นะ เป็นคนดีที่ห้ามคนอื่นไม่ให้มอบ Mora ให้ฉันน่ะ
Paimon:อย่าพูดแบบนั้นสิ! ฟังดูเหมือนพวกเราทำอะไรไม่ดีลงไปเลย...
Paimon:แต่ว่าทำไม "Seymour" ถึงพูดได้ล่ะ?
Mamere:Seymour พูดได้อยู่แล้ว ถ้าพูดไม่ได้ก็แปลว่าพังแล้วน่ะสิ!
Mamere:ใช่มั้ยล่ะ Paimon?
Paimon:ไม่ใช่สิ พวกเธอสองคนนี่นะ! Traveler เธออย่ามาทำเป็นเห็นด้วยแบบนี้สิ! หมาจักรกลที่ไหนก็พูดไม่ได้ทั้งนั้นแหละ!
Mamere:อืม แต่พวกเธอมาจากแดนไกล ที่พูดมาก็คงมีเหตุผลเหมือนกัน แต่ Seymour พูดได้จริง ๆ นะ มันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน แถมยังช่วยแสดงความคิดเห็นต่อภาพวาดของฉันได้ด้วย
Seymour:อย่างนี้นี่เอง การคิดวิเคราะห์ของคุณหนูช่างเฉียบแหลมหาที่เปรียบมิได้จริง ๆ
Paimon:(พูดอีกแล้ว! คราวนี้ฉันตั้งใจดูแล้ว ไม่ใช่เสียงพากย์ของ Mamere! แต่ว่า... นี่เป็นบทสนทนาจริง ๆ ใช่มั้ย? ฉันรู้สึกเหมือนคำพูดก่อนหลังไม่ค่อยสอดคล้องกันเท่าไหร่เลย...)
Mamere:ไม่ใช่หรอก ฉันเจอมันตอนที่ไปตามหาสีแถวนี้น่ะ ตอนนั้น Seymour นอนอยู่ในกองขยะเพียงลำพัง ดูน่าสงสารมากเลยล่ะ
Mamere:ฉันก็เลยคุยกับเขา และเราก็กลายเป็นเพื่อนกัน หลังจากนั้นฉันก็พาเขากลับมาที่บ้าน แบบนี้เขาจะได้มีบ้านยังไงล่ะ
Paimon:แต่เจ้าตัวนี้นี่ นอกจากจะพูดได้แล้ว มันยังทำอย่างอื่นได้อีกมั้ย?
Seymour:.../ขออภัยคุณหนู ฉันคงทำแบบนั้นไม่ได้
Paimon:เอ่อ ดูเหมือนมันจะโต้ตอบแค่กับ Mamere นะ.../...?
Traveler:Seymour ไม่มีมารยาทเลย/เกิดอะไรขึ้น?
Seymour:.../ฉันคิดว่าคุณหนูน่าจะเข้าใจดีเหมือนกับฉัน ขออภัยด้วย คุณหนู
Paimon:โธ่ ก็คิดซะว่า Seymour ค่อนข้างกลัวคนแปลกหน้าละกัน! ไม่ต้องใส่ใจหรอก!/เอ่อ... ถึงแม้จะพูดได้ แต่ก็ไม่ขยับเขยื้อนเลย...
Mamere:ขอโทษด้วยนะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม Seymour ถึงคุยแค่กับฉัน/โอ้ Seymour พูดกับเธอด้วยเหรอเนี่ย! ปกติ Seymour จะพูดแค่กับฉัน มันคงรู้แน่ ๆ เลยว่าเธอเป็นคนดี!
Mamere:เวลาที่เจอคนอื่น มันก็จะไม่คุยโต้ตอบแบบนี้แหละ/แต่ว่า Seymour ไม่สามารถขยับตัว หรือวิ่งไปมาได้เหมือนหมาตัวเป็น ๆ หรอก
Paimon:นั่นสิ สงสัยนี่คงจะเป็นจักรกลเครื่องลานที่น่าทึ่งแหละมั้ง! ปกติ Mamere คุยกับหมาจักรกลตลอดเลยเหรอ?
Mamere:อื้ม เพราะในหมู่บ้านไม่มีใครเข้าใจเรื่องการวาดภาพเลย ทำให้เราไม่มีอะไรจะคุยกัน ถึงแม้พวกเขาจะห่วงใยฉันมาก แต่ก็ค่อนข้างจะคุยกันได้ยากน่ะ
Mamere:ไม่เหมือนกับ Paimon ที่สนใจภาพวาดฉันขนาดนี้! คนที่ยินดีจะคุยเรื่องภาพวาดกับฉัน นอกจากคุณ Jakob แล้วก็มีแค่ Seymour นี่แหละ
Paimon:แน่นอนสิ ฉันอยากเห็น Mamere วาดภาพของฉันให้ออกมาเท่ ๆ สวย ๆ แล้วล่ะ! "คุณ Jakob" คนนั้นก็เป็นเพื่อนของ Mamere เหมือนกันเหรอ?
Mamere:อื้อ ก็นักสะสมงานศิลปะที่กะจะใช้ Mora มาแลกภาพวาดของฉันนั่นแหละ เขาทั้งหล่อและอ่อนโยน นอกจากจะคุยเรื่องภาพวาดต่าง ๆ นานากับฉันแล้ว เขายังบอกอีกด้วย ว่าเขาเข้าใจภาพของฉัน...
Paimon:(ถึงจะเป็นอย่างนั้น แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ขายภาพให้เขาเหรอ...)
Paimon:(อืม ของที่ยิ่งได้มายากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีค่ามากเท่านั้น ภาพวาดของ Mamere เป็นสมบัติที่ประเมินค่าไม่ได้งั้นเหรอ?!)
Mamere:แต่เรื่องนั้นไว้ก่อนเถอะ พวกเรามาเริ่มวาดภาพกันดีกว่า!
Paimon:โอ้ววว ในที่สุดก็เริ่มสักที สุดยอดผลงานที่ประเมินค่าไม่ได้!
Mamere:คงไม่ถึงขั้นนั้นหรอก... แต่ในเมื่อเป็นของขวัญที่มอบให้ Traveler กับ Paimon ฉันจะพยายามสุดฝีมือเลย!
Mamere:ฉันขอเตรียมอุปกรณ์วาดภาพก่อน รอเดี๋ยวนึงนะ!
Paimon:โอเค! งั้นพวกเราลองไปเดินเล่นแถวนี้ดูกันมั้ย?
Paimon:เอ๋? ขวดเล็ก ๆ นี้คืออะไรเหรอ?
Traveler:ขอฉันดูหน่อย
Paimon:อืม ดูเหมือนจะเป็น... ขวดสีนะ? ถึงจะเหลือแค่นิดเดียวก็เถอะ...
Paimon:...Traveler ...Traveler? เธอไหวหรือเปล่า?
Paimon:เอ่อ งั้นเรานั่งพักที่นี่ก่อนมั้ย? บางทีอาจจะเป็นเพราะเมื่อกี้ว่ายน้ำเหนื่อยเกินไปน่ะ...
Traveler:ไม่เป็นไรแล้วล่ะ
Paimon:อื้ม งั้นก็ดีแล้วล่ะ อย่าฝืนตัวเองเด็ดขาดนะ... ต่อไปถ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหน ต้องรีบบอกทันทีเลยนะรู้มั้ย?
Mamere:เอ่อ... Traveler... Paimon...
Paimon:อ้าว Mamere! เตรียมอุปกรณ์วาดภาพเสร็จแล้วเหรอ?
Mamere:ไม่สิ ๆ เอ่อ... คือว่า รู้สึกเป็นเกียรติมากเลยที่พวกเธออุตส่าห์มาเยือนบ้านเล็ก ๆ ของฉัน... เอ่อ เชิญติชมได้เลยนะ แต่ว่า...
Mamere:แต่ว่า... เอ่อ สีหมดแล้วน่ะ...
Paimon:เอ๋?
Mamere:ก็สิ่งที่ควรจะอยู่ในขวดเล็ก ๆ นั่นแหละ... มันเป็นสีสันที่ทั้งอบอุ่นและสวยงาม...
Mamere:โปรดรอฉันอยู่ที่นี่แป๊บนึงนะ ฉันจะไปเก็บสีสักหน่อย เดี๋ยวก็กลับมาแล้ว...
Paimon:ไม่ต้องขอโทษหรอก! ในเมื่อเป็นสุดยอดผลงานที่ประเมินค่าไม่ได้ งั้นก็ต้องใช้สุดยอดสีที่ประเมินค่าไม่ได้เหมือนกันสิ!
Traveler:ต้องเก็บสีเองเหรอ?
Traveler:ก่อนหน้านี้เหมือนจะเคยช่วย Albedo เก็บ Starsilver...
Paimon:ใช่ แต่ว่าแร่ที่ขุดได้ตอนนั้น สุดท้ายก็เหมือนจะใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้เลยนี่นา...
Mamere:อื้ม! เพราะฉันอยากจะวาดสิ่งที่สวยงามที่สุดออกมาให้ได้
Mamere:สีทั่วไปก็ดีเหมือนกันแหละ แต่เอามาวาดให้ได้แบบที่ฉันพอใจไม่ได้ และไม่สามารถวาดออร่าที่อบอุ่นของ Traveler รวมถึงความเปล่งประกายของ Paimon ได้ด้วย
Mamere:พวกเธอรอฉันแป๊บนึงนะ! ฉันจะไปเก็บสีก่อน
Traveler:เดี๋ยวพวกเราช่วยด้วย
Paimon:นั่นสิ แขนเธอสั้นซะขนาดนี้ ดูยังไงก็ไม่น่าจะถือถังสีได้สะดวกเลย...
Mamere:ขะ...แขนฉันไม่ได้สั้นสักหน่อย จริง ๆ นะ...
Mamere:แล้วก็... ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันเก็บสีคนเดียวมาโดยตลอด ฉันชินแล้วล่ะ...
Paimon:ปกติไม่มีเพื่อนคนอื่น ๆ ไปกับเธอเลยเหรอ?
Traveler:อะแฮ่ม
Paimon:อ๊ะ! เอ่อ... ฉันหมายถึง... หมายถึง... ขอโทษนะ...
Mamere:หืม? ทำไมต้องขอโทษด้วยล่ะ?
Mamere:ฉันเข้าใจแล้ว! Paimon คงจะหมายความว่า เพราะ Seymour ขยับไม่ได้ เวลาที่ฉันไปเก็บสีคนเดียวมันเลยเหงาหงอย เพราะงั้นเธอเลยเสียใจกับมันใช่มั้ยล่ะ! Paimon ช่างเป็นคนจิตใจดีจริง ๆ ขอบใจนะ Paimon
Paimon:...
Paimon:เอ่อ... เอาเป็นว่าพวกเราไปด้วยกันดีมั้ย? ยังไงก็สะดวกกว่าอยู่แล้ว... ใช่มั้ย?
Traveler:อื้ม ไปด้วยกันเถอะ
Mamere:อืม... ถ้า Traveler กับ Paimon ยินดีละก็ งั้นพวกเราก็ไปด้วยกันเถอะ...
Mamere:ขอบใจพวกเธอมากนะ ฉันดีใจมากเลยล่ะ!
Paimon:ฮิฮิ เพราะยังไงฉันก็อยากเห็นภาพวาดของ Mamere มาก ๆ เหมือนกัน!
Mamere:Traveler กับ Paimon พวกเธอดูสิ แร่ตรงนั้นไง ต่อไปพวกเราก็แค่ต้อง...
Paimon:ฮึฮึ พวกเราน่ะถนัดเรื่องขุดแร่สุด ๆ อยู่แล้ว! เดี๋ยวจะโชว์ฝีมือระดับมืออาชีพของเราให้ดูเอง!
Mamere:ดะ...เดี๋ยวก่อน ถ้าไปขุดเลยจะขุดออกมาไม่ได้หรอกนะ...
Paimon:ไม่คิดเลยว่าจะจัดการได้ด้วยวิธีนี้...
Paimon:แต่ว่า แค่นำแร่พวกนี้มาบดเป็นผง ก็จะเอามาทำเป็นสีได้แล้วใช่มั้ย Mamere?
Paimon:อ้าว Mamere ล่ะ? เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้อยู่เลยนี่...
Traveler:น่าจะไปข้างหน้าแล้วมั้ง
Paimon:ให้ตายสิ ตัวก็เตี้ยแค่นั้นแล้วยังเตร็ดเตร่ไปทั่วอีก เผลอแป๊บเดียวก็หายไปซะละ... ช่างเถอะ พวกเราไปข้างหน้ากันเถอะ!
Paimon:เอ๋? Traveler? เธอไหวหรือเปล่า ทำไมเริ่มเหม่อลอยอีกแล้วล่ะ...
Traveler:ไม่มีอะไร แค่เวียนหัวนิดหน่อยน่ะ
Paimon:เป็นเหมือนเมื่อกี้อีกแล้วเหรอ? เอ่อ... หรือว่ายังกินข้าวไม่อิ่ม?
Paimon:อย่าฝืนตัวเองเด็ดขาดนะ... งั้นพวกเราไปข้างหน้ากันก่อนมั้ย?
Paimon:เอาล่ะ เก็บมาได้เยอะขนาดนี้แล้ว น่าจะพอใช้แล้วมั้ง?
Mamere:โห! แร่เยอะขนาดนี้ สามารถนำมาทำสีได้เพียบเลย ขอบคุณมากนะ!
Paimon:ฮิฮิ ไม่ต้องขอบคุณหรอก! ว่าแต่แร่เป็นสีแดงหมดเลย แบบนี้สีจะพอใช้มั้ยอ่า?
Mamere:อื้ม ไม่ต้องห่วงหรอก งั้นต่อไปก็เป็นขั้นตอนสุดท้ายแล้ว!
Paimon:ฉันรู้แล้ว! จะบดแร่มาทำเป็นสีใช่มั้ยล่ะ!
Mamere:เอ๋? อ๊ะ ถ้านับเรื่องบดสีด้วย งั้นก็คงเหลือสองขั้นตอนสุดท้ายน่ะ...
Mamere:แร่พวกนี้มีสิ่งปนเปื้อนค่อนข้างเยอะ ถ้าเอาไปทำเป็นสีโดยตรงเลย เวลาที่นำมาวาดภาพมันจะไม่สม่ำเสมอ และจะสกปรกเลอะเทอะไปหมด
Paimon:อย่างนี้นี่เอง ที่แท้การวาดภาพก็มีรายละเอียดยิบย่อยเยอะขนาดนี้เลย นี่คงจะเป็นระดับที่มีแต่ผู้เชี่ยวชาญเท่านั้นที่จะบรรลุถึงได้!
Paimon:แล้วต้องทำยังไงล่ะ อาจารย์ Mamere?
Mamere:ฮิฮิ ตอนนี้เราต้องหา "แร่อันบริสุทธิ์ยิ่งกว่า" เพื่อมาบดเป็นผงผสมด้วยกัน
Mamere:แบบนี้อัตราส่วนของสิ่งปนเปื้อนก็จะน้อยลง และสีที่ผสมออกมาก็จะสวยขึ้นด้วย
Paimon:แต่ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมไม่ใช้ "แร่อันบริสุทธิ์ยิ่งกว่า" มาทำเป็นสีตั้งแต่แรกล่ะ?
Mamere:จะมีแร่ที่มีความบริสุทธิ์สูงขนาดนั้นได้ยังไงล่ะ Paimon เหมือนกำลังพูดว่า "ถ้าไม่มี Tidalga ให้กิน ก็กิน Poissonchant Pie แทนละกัน" เลย!
Paimon:ว้าว ฟังดูแล้วเป็นคำเปรียบเปรยทางวัฒนธรรมด้านอาหารของชาวเมลูซีนเลยแฮะ... แต่ว่า ดูเหมือนแถวนี้จะไม่มีสายแร่อื่น ๆ แล้วนี่นา?
Mamere:อืม... แร่อันบริสุทธิ์ยิ่งกว่านั้น ต้องเดินลึกเข้าไปหน่อยน่ะถึงจะเจอได้
Mamere:พวกเธอจะพักกันก่อนมั้ย? เรื่องที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการเอง จะรีบไปรีบกลับนะ
Paimon:พวกเราไปด้วย... เดี๋ยวสิ ตรงนั้นคือ...
Paimon:กระแสน้ำวน... สีแดง? หลุมแมลง? นี่มันคืออะไรเนี่ย?
Mamere:อ๋อ เป็นทางลัดน่ะ ไม่เคยเห็นมาก่อนเหรอ? ระหว่างทางน่าจะมีเยอะเลยนี่นา...
Paimon:ทางลัด? ดูไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่เลย แบบนี้จะใช่ "ทางลัดคือทางที่ไกลที่สุด" อย่างที่ตำนานว่าไว้รึเปล่า...
Mamere:ปกติฉันก็เดินผ่านทางลัดพวกนี้ตลอดนะ ข้างในปลอดภัยมาก ๆ แถมยังอบอุ่นด้วย
Paimon:งั้นเหรอ... งั้นเราก็ไปกันเถอะ! มาถึงขนาดนี้แล้ว ให้พวกเราช่วยหาแร่ที่มีความบริสุทธิ์สูงด้วยกันเถอะ!
Paimon:เหวอ รู้สึกเวียนหัวตาลายจัง... ทางลัดนี่น่าอัศจรรย์จริง ๆ... นี่ก็เป็นหนึ่งในวัฒนธรรมของเมลูซีนเหรอเนี่ย...
Paimon:พอคิด ๆ ดูแล้ว ตอนที่พวกเราลงมาเหมือนจะผ่านตรงนี้อยู่นะ ตรงนั้นมีหินก้อนยักษ์ด้วยเหรอเนี่ย...
Mamere:อื้ม! ที่นี่อบอุ่นและทำให้รู้สึกสบายใจมากเลยใช่มั้ยล่ะ? ท่านพ่อเป็นคนบอกฉันเองแหละ ว่าที่นี่มีแร่ที่มีความบริสุทธิ์สูง เดี๋ยวฉันจะจัดการแร่ทางนี้เอง! รอฉันอยู่ที่นี่นะ
Paimon:เอ่อ ก็ดูไม่แตกต่างจากแร่ทั่วไปเลยนี่นา...
Mamere:เอ๋? ก็เห็น ๆ อยู่ว่าสีไม่เหมือนกัน!
Paimon:มะ...ไม่เหมือนกัน? ก็สีแดงเหมือนกันหมดนี่?
Mamere:ถึงจะเป็นสีแดงเหมือนกันจริง แต่ความแตกต่างระหว่างสีแดงกับสีแดงก็ชัดเจนอยู่นะ
Mamere:มะ...ไม่เป็นไร! ยังไงซะความแตกต่างระหว่างกันก็เล็กน้อยมากอยู่แล้ว ถ้าจะแยกไม่ออกก็ไม่แปลกหรอก...!
Paimon:ไหนบอกว่าชัดเจน?!
Paimon:แต่เรื่องการวาดภาพ Mamere เข้าใจมากกว่าพวกเรา เรื่องแร่กับสีก็เหมือนกัน
Paimon:แต่ไม่คิดเลยว่าการวาดภาพจะเป็นอะไรที่ลำบากขนาดนี้ ทั้งยังต้องขุดแร่ และเลือกแร่ที่แตกต่างกัน เพื่อเอามาทำเป็นสีที่เหมาะสม เมื่อก่อนฉันก็นึกว่าแค่ใช้พู่กันตวัดไปมาก็ได้แล้วซะอีก...
Paimon:เอ๋? Traveler เป็นอะไรไปเหรอ โอเครึเปล่า?
Paimon:ได้ยิน...? ได้ยินอะไรเหรอ? เธอโอเคใช่มั้ยเนี่ย?
Traveler:ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก
Paimon:เอ่อ ยิ่งพูดแบบนี้ฉันก็ยิ่งเป็นห่วง...
Paimon:อืม จะเกี่ยวกับแร่สีแดงพวกนี้รึเปล่าอะ? เพราะดูเหมือนแร่ประหลาดที่มีพิษ จะส่งผลต่อจิตใจคนเหมือนกันนะ...
Paimon:แต่ในเมื่อ Mamere ใช้แร่พวกนี้วาดภาพตลอด งั้นก็คงไม่เป็นไรสิ ว่าแต่แร่พวกนี้คืออะไรกันแน่? จะมีมูลค่ามากมั้ยนะ...
Paimon:ถ้าเก็บที่เหลือไปขายให้กับพ่อค้าข้างนอกละก็ บางทีอาจจะ...
Traveler:แร่ที่มีความบริสุทธิ์สูงยิ่งกว่า
Paimon:อ๊ะ ฉันเข้าใจแล้วล่ะ เธอจะบอกว่า "ภาพของ Mamere ที่ต้องใช้สีที่สกัดจากแร่บริสุทธิ์เหล่านี้ ถึงจะเป็นสมบัติที่ประเมินค่าไม่ได้" สินะ! งั้นเดี๋ยวพวกเราจะช่วยเก็บแร่ด้วย ตื่นเต้นจังเลย!
Mamere:Traveler และ Paimon ขอโทษที่ให้รอนานนะ!
Mamere:เอ๋? นั่นมัน...
Paimon:ฮิฮิ Traveler กับฉันไม่ได้ยืนมองอยู่เฉย ๆ นะ! พวกเราก็เก็บ "แร่บริสุทธิ์" มาเพียบเหมือนกัน เป็นไง สุดยอดไปเลยใช่มั้ยล่ะ!
Mamere:เยี่ยมเลย! ขอบคุณนะ!
Paimon:เท่านี้ก็สามารถทำออกมาเป็นสีสวย ๆ ได้แล้วล่ะ พวกเรารีบกลับกันเถอะ!
Traveler:Mamere ดูมีความสุขมากเลยนะ
Mamere:เอ๊ะ? มองออกด้วยเหรอ...?
Paimon:จะบอกดีใจจนหางกระดิกเลยก็ได้...
Mamere:ฮึ! ไม่ได้กระดิกสักหน่อย!
Mamere:แต่ว่า อื้ม! ฉันมีความสุขมาก
Traveler:สามารถเอาไปทำสีได้เยอะแล้ว
Mamere:อื้ม นี่ก็เป็นเหตุผลส่วนนึงเหมือนกัน
Paimon:งั้นเหรอ? แล้วเหตุผลอื่น ๆ ล่ะ?
Mamere:เอาเป็นว่า พวกเรากลับกันเลยเถอะ!
Paimon:เฮ้! อย่ามามองข้ามฉันแบบนี้นะ!
Traveler:Paimon ไปกันเถอะ
Paimon:ให้ตายสิ... ช่างเถอะ ถ้ากลับไปก็น่าจะได้ภาพวาดแล้วใช่มั้ย งั้นไปเถอะ Traveler!
???:...จนถึงตอนนี้แล้ว สิ่งประดิษฐ์อันน้อยของ Alain ก็ยังมีรูปลักษณ์เหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนเลย
Irus:เอ่อ... เจ้านาย?
Irus:พวกเราหาทั่วบ้านแล้ว แต่ก็ไม่เจอสีที่คุณต้องการ...
???:ไม่เจองั้นเหรอ?
Kaykaus:ชะ...ใช่! ถึงจะเจอขวดเล็กขวดน้อยที่เคยบรรจุสีมากมาย แต่ข้างในกลับไม่มีสีแล้ว แถมด้านในก็มีกลิ่นฉุนมากด้วย พอได้กลิ่นแล้วรู้สึกไม่สบายเลย...
???:อย่างนั้นเหรอ สีคงจะใช้จนหมดแล้ว... มาผิดเวลาจริง ๆ
???:ถ้างั้นคุณ Irus รบกวนทุกคนจัดการที่นี่ให้เรียบร้อยด้วย ค้นจนเป็นสภาพแบบนี้ มันออกจะดูชัดเกินไปหน่อยนะ
???:ส่วนเรื่อง "สี" เดี๋ยวฉันค่อยคิดหาวิธีจัดการเองละกัน
Irus:ฉะ...ฉันเข้าใจแล้วล่ะ...
Irus:เอ่อคือ... ขอโทษจริง ๆ นะ ที่ก่อนหน้านี้ไม่สามารถทำคำขอของคุณให้สำเร็จได้... และยังรอไม่ทันให้คุณออกหน้ามาช่วยยัยเตี้ยนั่น ก็ดันถูกคนแปลกหน้าเข้ามาขัดจังหวะก่อนซะงั้น...
???:ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือสา
Irus:เอ่อ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่การถือสาหรือไม่ถือสาหรอก... คุณคิดดูสิ นี่ก็เป็นอุบัติเหตุที่เกิดจากเหตุสุดวิสัยใช่มั้ยล่ะ? เพราะงั้นเงินค่าตอบแทนที่เราคุยกันก่อนหน้านี้...
???:...
???:ไม่ต้องห่วง ฉันจะจ่ายให้ตามที่ตกลง
Irus:จะ...จริงเหรอ?! ขอบคุณมากเลย! เฮ้อ... ถ้านายจ้างทุกคนรู้จักเห็นอกเห็นใจคนอื่นเหมือนคุณก็คงดีสิ!
???:เอาเป็นว่าอย่าให้ทุกคนต้องเสียเวลามากไปกว่านี้เลย เก็บกวาดภาพระบายสีไร้สาระพวกนี้ให้เรียบร้อยก่อนละกัน
Mamere:...ภาพระบายสี ...ไร้สาระ?
Irus:อ๊ะ...
Traveler:พวกเธอมาทำอะไรที่นี่?
Paimon:คนชุดม่วงทางนั้นน่ะ! นี่นายเป็นพวกเดียวกับคนเลวที่คิดจะแย่งภาพวาดของ Mamere เหรอ! อ๋อ ฉันเข้าใจแล้วล่ะ!
Paimon:ที่นายจ้างคนพวกนี้มาแย่งภาพวาดของ Mamere ก็เพื่อสร้างโอกาสทำทีเข้าไปช่วยเธอ และหลอกให้เธอเชื่อใจ จากนั้นก็ค่อยบรรลุเป้าหมายของตัวเองที่ไม่อาจบอกใครได้...
Paimon:เอ่อ แต่เรื่องต้องการสีก็ไม่ใช่เป้าหมายที่บอกคนอื่นไม่ได้นี่นา...
???:การแอบฟังคนอื่นไม่ใช่นิสัยที่ดีเลยนะคุณ
Paimon:หน็อย เจ้าหมอนี่ ถือโอกาสตอน Mamere ไม่อยู่แอบลอบเข้ามาทำบ้านคนอื่นจนพังเละเทะแบบนี้ แล้วยังมีหน้าว่าเราแอบฟังอีกเรอะ?!
Traveler:นายคือใครกัน?
Traveler:เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนรึเปล่า?
???:คุณมีความทรงจำที่น่านับถือนะเนี่ย คุณผู้ชาย/คุณผู้หญิง ใช่ พวกเราเคยเจอกันที่ริมหน้าผาไง ก่อนที่คุณจะมาทำลายแผนการของฉัน
???:เพียงแต่ว่าตอนนั้น ฉันก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน ว่าคุณจะเลือกช่วยเหลือคุณ Mamere เหมือนกันกับฉัน
Paimon:อย่าเอาพวกเราไปเหมารวมกับคนที่จัดฉากเล่นละครตบตาอย่างนายนะ! สรุปแล้วนายเป็นใครกันแน่?
Jakob:ฉันเหรอ? เรียกว่า Jakob ก็ได้ ฉันเป็น... นักสะสมงานศิลปะที่เดินทางพเนจรไปทั่วน่ะ
Jakob:คุณ Mamere ดีใจนะที่ได้เจอคุณอีกครั้ง
Mamere:คุณ Jakob...
Mamere:แสดงว่า... สิ่งที่คุณ Jakob พูดกับฉัน เป็นเรื่องโกหกทั้งนั้นเลยเหรอ?
Mamere:ที่บอกว่าไม่เคยเห็นภาพแบบนี้มาก่อน อยากจะเก็บสะสมภาพแบบนี้ไว้ แล้วที่บอกว่า... คุณเข้าใจภาพวาดพวกนี้...
Mamere:ทั้งหมดนี้... ก็เพื่อสิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกับภาพงั้นเหรอ?
Jakob:คุณเข้าใจผิดแล้ว คุณ Mamere
Jakob:ฉันไม่เคยคิดที่จะหลอกคุณเลย จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังชื่นชมผลงานของคุณเหมือนเคย
Mamere:เมื่อกี้ยังพูดอยู่เลยว่า "ภาพระบายสีไร้สาระ"...อะไรนั่น...
Jakob:ฉันขอโทษสำหรับคำพูดที่ไม่ถูกต้องของฉันด้วย เพราะความไม่เป็นระเบียบที่คาดเดาไม่ได้นี้ ทำให้ฉันหลงใหลอย่างมาก อา และฉันสามารถเข้าใจความงามในนั้นที่ไม่มีใครบนโลกนี้เข้าใจได้
Mamere:เอ๊ะ? จะ...จริงเหรอ?
Jakob:แน่นอนว่าจริงอยู่แล้วล่ะ คุณ Mamere ฝีมือการวาดภาพของคุณค่อนข้าง "วิเศษ" มาก ทั้งการลงสีและความพยายามในการผสมสีด้วยตัวเองนั้น ยิ่งทำให้ฉัน...
Paimon:นี่! อย่าหลงกลเจ้าหมอนี่ง่าย ๆ สิ!
Mamere:...เอ๋? หรือว่านี่ก็โกหกเหมือนกัน...
Traveler:นายจะเอาสีไปทำไม?
Jakob:...เป็นคำถามที่น่าสนใจนะ คุณถามได้ดีมากเลย คุณผู้ชาย/คุณผู้หญิง
Jakob:แต่คุณคิดว่าสีพวกนี้จะเอาไปใช้กับอะไรได้อีกล่ะ?
Paimon:ฮึ ถึงฉันจะไม่รู้ว่านายเอาสีพวกนี้ไปทำอะไร แต่ฉันมั่นใจว่าต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ
Paimon:จะขอซื้อภาพวาดของเขาด้วยราคาสูง แถมยังส่งคนไปหาเรื่องเขาอีก แล้วยังรื้อบ้านของเขาจนพังเละเทะ ถ้าแค่เพื่อภาพวาดเพียงอย่างเดียว ก็คงไม่ต้องทำถึงขั้นนี้หรอกมั้ง?
Jakob:เหตุผลที่ว่าเพราะอะไรนั้น? ถือเป็นคำถามหลังเลิกเรียนละกัน เดี๋ยวฉันค่อยตอบทีหลัง แต่ฉันขอเดาว่า เมื่อกี้พวกคุณเพิ่งจะรวบรวมวัสดุสำหรับทำสีมาใช่มั้ย?
Jakob:ถ้างั้นคุณผู้ชาย/คุณผู้หญิง ฉันขอถามอะไรคุณหน่อยได้มั้ย คุณช่วยมอบวัสดุพวกนี้... ให้ฉันได้รึเปล่า?
Jakob:พวกเราไม่ได้มีความแค้นอะไรกัน เพราะงั้นเราก็ไม่จำเป็นต้องเป็นศัตรูกันด้วย
Jakob:และเพื่อเป็นการตอบแทน ไม่ว่าคุณจะต้องการ Mora เท่าไหร่ ฉันก็สามารถให้ได้ ขอแค่อยู่ในขอบเขตที่สมเหตุสมผล
Traveler:ทำไมต้องถามฉันด้วย?
Paimon:นั่นสิ! เดิมทีสีเหล่านี้ก็ไม่ใช่ของพวกเราอยู่แล้ว นายน่าจะต้องถาม Mamere มากกว่านะ!
Jakob:นี่คุณต้องการคำตอบจากฉันจริง ๆ หรือแค่กำลังหยั่งเชิงคำตอบของฉันอยู่กันแน่?
Jakob:ไม่ว่ายังไง ฉันก็จะตอบคุณตามจริงละกัน คุณและฉันก็ต่างรู้ดีว่าคุณ Mamere "ไม่มี〔ไม่สามารถ〕ทาง" ขัดขวางไม่ให้ฉัน... เอาสีพวกนี้มาเป็นของตัวเองอยู่แล้ว แต่คุณน่ะต่างออกไป
Mamere:ฉะ...ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย! ฉันไม่ฟังคำพูดของคุณหรอก! คนโกหก
Jakob:ชู่ว ไม่ต้องพูดแล้ว คุณ Mamere
Jakob:ถ้างั้นคุณผู้ชาย/คุณผู้หญิง ฉันสามารถคาดหวังกับการตัดสินใจที่ถูกต้องของคุณหรือไม่?
Paimon:พวกเราต้องเลือกทางที่ถูกต้องอยู่แล้วล่ะ พวกเราไม่มีวันยกของของ Mamere ให้นายง่าย ๆ หรอก! Mamere อุตส่าห์พยายามอย่างมาก เพื่อที่จะวาดภาพที่สวยงามออกมา แต่นายกลับทำกับเธอแบบนี้...!
Jakob:นี่เป็นคำตอบของคุณทั้งสามงั้นเหรอ? อย่างนี้นี่เอง ฉันเข้าใจแล้วล่ะ
Jakob:แต่ฉันก็ยังต้องขอบคุณมากอยู่ดี ขอบคุณนะที่ช่วยฉันรวบรวมวัสดุพวกนี้
Jakob:ถึงจะน่าเสียดาย แต่ก็จบแค่นี้ละกัน
Paimon:จบแค่นี้ละกัน? นายทำบ้านคนอื่นเละไม่เป็นท่า แถมยังพูดจาทำร้ายจิตใจคนอื่นอีก แล้วตอนนี้ก็คิดจะชิ่งหนีไปแบบนี้งั้นเหรอ?
Jakob:คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันพูดว่า "จบแค่นี้ละกัน" ไม่ได้บอกว่า "ลาก่อน" สักหน่อย
Jakob:คุณ Irus ฉันอยากจะเปลี่ยนรายละเอียดคำขอเดิมสักหน่อยน่ะ
Irus:...อ๊ะ?
Jakob:จัดการคนพวกนี้ซะ ส่วนเรื่องค่าตอบแทน... ขอฉันคิดก่อนนะ เพิ่มเป็นเจ็ดเท่าของราคาเดิมพอมั้ย?
Paimon:เฮ้ นายคงไม่ได้คิดว่า ลำพังแค่คนพวกนี้จะสามารถเอาชนะ Traveler ได้หรอกใช่มั้ย?
Kaykaus:นะ...นั่นสิเจ้านาย ลำพังแค่เราไม่กี่คน เอาชนะเขาคนนั้นไม่ได้หรอก...
Jakob:พวกคุณเป็นทหารรับจ้าง น่าจะรู้วิธีต่อสู้มากกว่าฉันนะ
Jakob:ทั้ง ๆ ที่มีจำนวนมากกว่าศัตรู แล้วทำไมต้องสนใจแต่คนที่แข็งแกร่งที่สุดด้วยล่ะ ทางนั้น... ยังมีคนที่ขาดความสามารถในการต่อสู้อีกไม่ใช่เหรอ?
Mamere:...เอ๋?
Kaykubad:นี่คุณหมายความว่า หรือคุณอยากให้พวกเรา...
Paimon:คิดจะทำอะไรน่ะ?!
Jakob:เราต้องทำในสิ่งที่จำเป็นและสมเหตุสมผล เพื่ออนาคตอันไกลของเรา
Irus:ชิ ค่าตอบแทนเจ็ดเท่า... งั้นก็ช่วยไม่ได้ล่ะ โทษทีนะ ยัยตัวเล็ก!
Mamere:อ๊ะ?!
Seymour:คุณหนู โปรดอย่าใส่ใจกับสภาพของฉันเลย ภารกิจสำคัญของฉันคือ... (เสียงกลไกที่ดังติดขัด) การปกป้องคุณ
Jakob:อะ...
Mamere:Sey...Seymour?
Seymour:ใช่ ฉันอยู่ตรงนี้ คุณหนู วันนี้คุณก็ยังดูอ่อนโยน น่ารัก และเจิดจรัสเหมือนเดิมเลยนะ
Seymour:ช่วยหลบไปก่อน
Irus:อึ่ก! สะ...สิ่งนี้มันคืออะไรกันแน่...
Jakob:...
Jakob:ก็แค่เหล็กเก่า ๆ เท่านั้นแหละ
Jakob:"นี่คือสิ่งประดิษฐ์อันเล็กของฉันเอง" ของ Alain เธอเองหลับใหลมาหลายปีแล้วสินะ?
Traveler:ยังจะสู้กันอีกมั้ย?
Paimon:ใช่ เลิกคิดอะไรที่ไม่ดีสักที! สรุปแล้ว ทำไมนายถึงได้หมกมุ่นกับสีพวกนี้นักล่ะ? กระทั่งยังทำเรื่องเลวร้ายขนาดนี้ด้วย...
Jakob:โธ่ ฉันก็พูดจุดประสงค์ของ "เรา" ไปหมดแล้วนี่
Jakob:ส่วนคุณ Mamere ถ้าพวกเรายังมีโอกาสได้เจอกันอีก ถึงตอนนั้นเมื่อไหร่... ฉันจะตั้งตารอภาพวาดของคุณนะ
Mamere:...
Paimon:นายนี่มัน...
Jakob:ถ้างั้น ไว้เจอกันนะทุกท่าน แล้วก็เธอด้วย จักรกลสมอง ไปกันเถอะ คุณ Irus ฉันยังมีธุระอื่นต้องมอบหมายให้อีก
Paimon:เฮ้! เดี๋ยวสิ เจ้าคนชุดม่วง อย่าเพิ่งไปนะ!
Mamere:ดะ...เดี๋ยวก่อน! ดูเหมือน Seymour จะมีท่าทางแปลก ๆ นะ...
Seymour:(เสียงกลไกที่ดังติดขัด)
Seymour:ขอโทษนะ Ma...
Mamere:เอ๋?! Seymour?!
Mamere:พลังงานหมด... งั้นก็หมายความว่า...
Mamere:ฮือ เป็นแบบนี้... ได้ยังไงกัน...
Paimon:เอ่อ... Mamere เธอโอเครึเปล่า?
Mamere:Seymour... กับ... คุณ Jakob หลอกฉันมาตั้งแต่แรกแล้วงั้นสิ บอกว่า "ชอบภาพวาดฉัน" บอกว่า "เข้าใจเรื่องวาดภาพ"...
Mamere:ยิ่งไปกว่านั้น... เขายังทำให้ Seymour กลายเป็นแบบนี้ด้วย... ฉันไม่มีวันให้อภัยเขา... ไม่มีวันให้อภัยเด็ดขาด! ฮือ...
Paimon:Mamere เราไปหาวิศวกรที่นครว่าการ Fontaine กันเถอะ! น่าจะสามารถซ่อมมันได้นะ และไม่แน่ว่าบางทีอาจจะซ่อมได้ดีกว่าเดิมด้วย จะได้หาสีเป็นเพื่อนเธอไง!
Paimon:อืม... พวกเราช่วยกันเก็บกวาดก่อนดีมั้ย Mamere? เอ่อ หวังว่าการต่อสู้จะไม่ได้ทำให้ภาพเสียหายนะ
Mamere:ขอบใจนะ... Traveler แล้วก็ Paimon ด้วย
Mamere:แต่ว่า... ผลงานในอดีตเหล่านี้ ตอนนี้มันจะมีความหมายอะไรกัน? ถ้า Seymour ไม่สามารถประเมินค่าผลงานพวกนี้เหมือนแต่ก่อนได้อีกแล้ว...
Mamere:ผลงานที่ไม่มีใครเข้าใจ... จะเรียกว่าเป็นผลงานไม่ได้หรอก มันก็คงเป็นแค่ "ภาพระบายสีไร้สาระ"... เหมือนอย่างที่เขาคนนั้นพูดก็เท่านั้น
Paimon:อย่าพูดแบบนั้นสิ แม้แต่เจ้าคนชุดม่วงนั่น ก็ยังบอกไม่ใช่เหรอ ว่าภาพวาดของเธอวิเศษมาก และมีความไม่เป็นระเบียบที่คาดเดาไม่ได้ด้วย? อีกอย่าง ฉันก็ชื่นชมภาพวาดของเธอนะ!
Paimon:ว่าแต่... ก่อนหน้านี้ฉันก็อยากจะถามอยู่เหมือนกัน ที่เธอบอกว่าทุกคนในหมู่บ้าน "ไม่เข้าใจเรื่องวาดภาพ" นี่หมายความว่ายังไงเหรอ? เธอหมายความว่าคนอื่น ๆ ไม่เข้าใจภาพที่เธอวาด หรือว่า...
Mamere:อื้ม ทุกคนดูไม่เข้าใจ
Paimon:ดูไม่เข้าใจ... อืม ต้องเป็นเพราะพวกเขาไม่มีพื้นฐานด้านศิลปะของ Mamere และไม่เข้าใจ เอ่อ... ความหมายที่แฝงอยู่ข้างในไง! สิ่งที่สื่อออกมา... จะต้องผสมผสานความรู้ทางสังคมและประวัติศาสตร์ด้วย...
Paimon:เอ่อ ที่ฉันอยากจะพูดก็คือ... ขอฉันดูภาพวาดเหล่านี้หน่อยได้มั้ย?
Mamere:อืม
พวกคุณเก็บภาพวาดจากบนพื้นขึ้นมาหนึ่งภาพ...
Paimon:เอ่อ นี่คือ...
Paimon:(ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจเนื้อหาของภาพ แต่ดูเหมือนมันจะสุดยอดมากเลย... อีกอย่าง เอ่อ ถึงจะไม่ค่อยเหมาะที่จะพูดแบบนี้เท่าไหร่ แต่มันอาจจะมีมูลค่ามากจริง ๆ ก็ได้...)
Paimon:สะ...สวยจัง! อย่างเช่น เอ่อ... รายละเอียดตรงนี้ มันให้ความรู้สึกดื่มด่ำมากเลย... ชะ...ใช่มั้ย? ที่เมลูซีนตนอื่น ๆ ไม่เข้าใจจะต้องเป็นเพราะ...
Mamere:ไม่ต้องฝืนพูดอะไรพวกนี้ก็ได้นะ ฉันมองออกตั้งแต่แรกแล้ว
Mamere:แต่ก็ขอบคุณมากนะ Paimon เธอนี่จิตใจดีจริง ๆ
Paimon:ฮือ ขอโทษนะ เพราะฉันเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเนื้อหาของภาพเหมือนกันอะ... แต่... เธอวาดสวยมากจริง ๆ นะ...
Paimon:Traveler เราช่วยกันเก็บกวาดต่อเถอะ...
Paimon:เอ๊ะ? เข้าใจ... หมายถึงเข้าใจเนื้อหาของภาพเหรอ?
Mamere:เธอเองก็ไม่ต้องพยายามฝืนตัวเองเพื่อโกหกฉันหรอก เดี๋ยวฉันก็รู้สึกดีขึ้นเองแหละ
Traveler:ภาพวาดนี้คือ...
Mamere:เอ๋?
Paimon:โอ้ว! พอเธอพูดแบบนี้...
Mamere:เอ่อ... หรือว่าเธอดูแล้วเข้าใจมันได้...
Mamere:เอ่อ... คือ... เธอคิดว่า... ภาพนี้เป็นไงบ้างเหรอ?
Mamere:จริงเหรอ? บอกแล้วไงว่าไม่ต้องโกหกฉันหรอก...
Paimon:เธอต้องมั่นใจในตัวเองหน่อยสิ! ถึงฉันจะมองไม่ออกว่าภาพมันสื่อถึงอะไร แต่ฉันรู้สึกว่ามันสวยงามมากเลยนะ!
Mamere:อืม อื้ม! ขอบคุณนะ เวลาที่วาดภาพ ฉันมีเรื่องราวที่อยากจะบอกเล่ามากมาย และอยากให้คนได้เห็นสิ่งที่สวยงาม ดีจังเลยที่พวกเธอรู้สึกแบบนั้น
Mamere:แต่ว่า นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีคนเข้าใจภาพวาดของฉันจริง ๆ... ทุกคนในหมู่บ้านไม่มีใครเข้าใจเนื้อหาของภาพ พวกเขาจะพูดแค่ว่า "สวยมาก" ก็เท่านั้น
Mamere:ต่อมาฉันก็เริ่มเข้าใจว่า ทุกคนไม่เข้าใจมัน ก็เลยพูดแต่เพียงว่า "สวยมาก" เพื่อทำให้ฉันมีความสุข พวกเขาก็เป็นคนดีแหละ แต่ทำแบบนี้ก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่
Mamere:เพราะงั้น คุณ Jakob... ตอนที่ Jakob บอกว่าเข้าใจภาพวาดของฉัน ตอนนั้นฉันดีใจมากจริง ๆ ฉันคิดว่าในที่สุด ภาพในใจของฉันก็สามารถถ่ายทอดให้คนอื่นรับรู้ได้แล้ว
Paimon:หน็อย น่าโมโหซะจริง เจ้าคนชุดม่วงนั่น!
Mamere:อืม แต่ว่าตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วล่ะ
Mamere:ท่านพ่อเคยบอกเล่าทิวทัศน์ที่สวยงามให้ฉันมากมาย ฉันคิดว่าโลกนี้สวยงามและเต็มไปด้วยความสุข แต่ฉันพูดไม่เก่ง ก็เลยอยากใช้ภาพวาดที่สวยงาม ทำให้ผู้อื่นมีความสุขแทน
Mamere:แต่เมลูซีนตนอื่น ๆ ทำได้แค่ให้กำลังใจฉัน โดยบอกว่ามันสวยมากนะ แต่ดูแล้วไม่เข้าใจ พวกเขาเป็นเอาใจใส่ฉันมาก และฉันก็ชอบพวกเขามากเหมือนกัน แต่ยังไง ฉันก็อยากให้มีใครสักคนที่เข้าใจภาพวาดของฉันเหมือนกัน
Mamere:เพราะแบบนี้ Seymour ก็เลยเป็นเพื่อนที่สำคัญที่สุดของฉัน เขาจะแสดงความคิดเห็นต่อภาพวาดของฉันอย่างตั้งใจ และไม่ได้พูดแค่คำว่า "สวยมาก" เพราะงั้นตอนที่ได้เจอกับ Jakob ฉันก็เลยมีความสุขมากยังไงล่ะ
Mamere:ตอนแรกที่ได้ยิน Jakob พูดคำพูดเหล่านั้น ฉันก็คิดอยู่ในใจว่า "อ๊า ต่อไปฉันจะวาดภาพให้ Seymour ดูเท่านั้น เพราะคนอื่นไม่เข้าใจมัน และมีแต่จะปลอบใจฉันเท่านั้น"
Mamere:แต่ในเมื่อเธอกับ Traveler เข้าใจมันได้ งั้นก็หมายความว่ามีคนเข้าใจภาพวาดของฉัน และความสวยงามที่ฉันอยากให้คนอื่นเห็น ก็มีคนมองเห็นมันเช่นกัน!
Mamere:พวกเธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันเหมือนกับ Seymour นั่นแหละ!
Paimon:อืม ถึงแม้จะดีใจมาก แต่เมื่อถูกเอามาเทียบกับหมาจักรกลแล้ว ฉันก็รู้สึกซับซ้อนแปลก ๆ เหมือนกัน...
Paimon:เอาเป็นว่า เราเก็บกวาดกันต่อเถอะ ให้ตายสิ เจ้าพวกนั้นรื้อซะเละตุ้มเป๊ะเลย...
ช่วย Mamere เก็บภาพวาดที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น...
Mamere:ขอบคุณมากนะ Traveler แล้วก็ Paimon ด้วย ต้องให้พวกเธอมาช่วยเก็บของอีกแล้ว เหมือนกับตอนที่เราเจอกันตะกี้เลย
Paimon:ไม่เป็นไรหรอก! ก็เราเป็นเพื่อนกันนี่นา!
Mamere:อื้ม!
Paimon:ดูเหมือนว่า Mamere จะอารมณ์ดีขึ้นแล้วนะ! ดีจังเลย
Mamere:อื้ม! พอได้อยู่กับพวกเธอ ฉันก็รู้สึกมีความสุขมาก เหมือนกับตอนที่ได้จดจ่อกับการวาดภาพเลยล่ะ
Paimon:แต่พอเห็นท่าทางการเก็บกวาดของ Mamere แล้ว ก็ยังรู้สึกอยู่ว่าแขนของเมลูซีนนี่สั้นจริง ๆ แฮะ...
Mamere:ฮึ แขน Paimon สั้นกว่าฉันอีก!
Paimon:ไม่สั้นสักหน่อย! Mamere แขนสั้น!
Mamere:สั้นสั้นสั้น! Paimon แขนสั้นจุ๊ดจู๋
Paimon:ก็ได้ ๆ! ไม่สั้นจบนะ ว่าแต่ Mamere วาดภาพสะดวกเหรอ? เพราะขาตั้งภาพที่เธอใช้ออกจะสูงซะขนาดนั้น...
Mamere:ก็พอได้อยู่นะ เพราะแขนฉันไม่ได้สั้นนี่นา! แต่... พอพูดถึงเรื่องภาพวาด ต้องขอโทษด้วยนะ ตอนนี้ฉันวาดให้พวกเธอไม่ได้ชั่วคราว
Mamere:เพราะ Seymour กลายเป็นแบบนี้ ยังไงก็ต้องซ่อม Seymour ให้ได้ซะก่อน Seymour เป็นเพื่อนที่สำคัญมาก ๆ ของฉัน
Mamere:ขอโทษนะ Paimon แต่ไว้ฉันซ่อม Seymour เสร็จเมื่อไหร่ ฉันจะวาดให้พวกเธอทันทีเลยนะ
Paimon:อื้ม! งั้นพวกเราไปที่นครว่าการ Fontaine กันเถอะ เผื่อว่าจะมีวิศวกรที่น่าเชื่อถือสามารถช่วยเราได้!
Mamere:วิศวกร...? อ๋อ... ไม่ใช่หรอก ฉันตั้งใจว่า... จะซ่อม Seymour ด้วยตัวเองน่ะ
Paimon:เอ๋? เดี๋ยวนะ ที่แท้เธอก็ซ่อมกลไกเครื่องลานได้ด้วยเหรอ?
Mamere:Paimon นี่แปลกจังเลยนะ ฉันจะทำเป็นได้ไงล่ะ?
Paimon:เอ๋?
Traveler:เอ๋?
Mamere:เอ๋?
Paimon:เดี๋ยวนะ ถ้าเธอซ่อมไม่เป็น แล้วจะซ่อมยังไง?
Mamere:ท่านพ่อบอกว่า เมื่อก่อนท่านเคยเห็นจักรกลมากมาย และเคยเห็นสภาพที่มันถูกถอดชิ้นส่วนออกด้วย เพราะงั้นก็เลยสามารถสอนวิธีซ่อม Seymour ให้ฉันได้
Traveler:ท่านพ่อ?
Paimon:เอ่อ ก่อนหน้านี้ได้ยินเธอพูดถึงอยู่สองสามครั้ง... ฉันอยากรู้จังว่าพ่อของ Mamere หน้าตาเป็นยังไง จะใช่วิศวกรเมลูซีนผู้เก่งกาจที่มีหนวดเครายาว หรือจะเป็นเมลูซีนที่ถือประแจนะ?
Mamere:...
Paimon:...อ้าว? ทำไมจู่ ๆ ถึงไม่พูดแล้วล่ะ หรือว่าฉันพูดอะไรที่ไม่ควรพูดไปรึเปล่า...
Mamere:อื้ม ๆ อย่างนี้นี่เอง...
Traveler:(เอาอีกละ...)
Paimon:เดี๋ยวนะ นี่เธอพูดกับใครเหรอ?
Mamere:ใช้แค่ของที่มีในบ้าน... ไม่พอเหรอ? งั้น...
Paimon:นี่? Mamere เฮ้?
Mamere:...อื้ม ๆ เดี๋ยวจะลองดู ขอบคุณนะ!
Mamere:เพราะงั้น... Traveler กับ Paimon...
Paimon:เหวอ! จู่ ๆ ก็หันพูดกับพวกเราอีกแล้ว!
Mamere:ท่านพ่อบอกวิธีซ่อม Seymour ให้ฉันแล้วล่ะ แค่ต้องรวบรวมชิ้นส่วนให้เพียงพอก็จะสามารถ...
Mamere:พวกเธอไม่ต้องห่วงนะ! ไว้ฉันซ่อม Seymour เสร็จเมื่อไหร่ ฉันจะวาดภาพให้พวกเธอเองนะ
Paimon:เปล่า พวกเราไม่ได้เป็นห่วงเรื่องภาพวาดอะไรนั่นหรอก! เมื่อกี้... เธอคุยกับใครอยู่เหรอ?
Mamere:กับท่านพ่อไง
Traveler:ท่านพ่อคือใครเหรอ?
Mamere:เอ่อ... ท่านพ่อก็คือท่านพ่อไง? Traveler กับ Paimon... ไม่ได้ยินเสียงของท่านพ่อเหรอ?
Paimon:เสียง... อ๋อ! เสียงนั่นน่ะเหรอ ได้ยินสิ!
Paimon:(เอ่อ... อย่าบอกนะว่าเป็นเพราะ Seymour พัง จิตใจเลยได้รับผลกระทบกระเทือน... เอาเป็นว่า เราเออออไปกับ Mamere ก่อนเถอะ! แล้วค่อยปลอบเธอทีหลังละกัน...)
Paimon:อะแฮ่ม พวกเราก็ได้ยินเหมือนกัน! แต่ไม่ค่อยเข้าใจจักรกลเครื่องลานเท่าไหร่น่ะ แล้วเราควรทำยังไงเหรอ?
Mamere:อืม ต้องหา "ชิ้นส่วน" บางอย่างน่ะ
Paimon:งั้นเหรอ แล้วเป็นชิ้นส่วนแบบไหนล่ะ?
Mamere:แบบ... เจ้านี่ไง สวยมากเลยใช่มั้ยล่ะ?
Paimon:นี่มัน... ชิ้นส่วนจักรกลที่ถูกทิ้ง?
Mamere:ก็ไม่ถึงกับว่าถูกทิ้งมั้ย? มันแวววาวสวยงามมากเลยนะ ที่นี่มีเต็มไปหมด คนในหมู่บ้านก็ต่างชอบกันทั้งนั้น เพราะงั้นทุกคนก็เลยมีมันอยู่บ้าง!
Mamere:ตอนที่พวกเราช่วยเหลือซึ่งกันและกัน เราก็จะมอบชิ้นส่วนให้เป็นการตอบแทน แล้ว Xana ก็ชอบชิ้นส่วนมากเป็นพิเศษ เลยมักจะเอาของดี ๆ มาแลกกับชิ้นส่วนเสมอ อ๊ะ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านน่ะ...
Traveler:สกุลเงินของหมู่บ้าน Merusea?
Mamere:สกุลเงิน? อ๋อ เข้าใจล่ะ สิ่งที่เหมือนกับ Mora น่ะเหรอ ก็คล้ายจริง ๆ นั่นแหละนะ อืม ถ้า Jakob บอกว่าจะใช้ชิ้นส่วนต่าง ๆ มากมายมาแลกกับภาพวาดของฉัน... ฉันก็คงไม่แลกเหมือนกัน! เว้นเสียแต่ว่าต้องทำเพื่อซ่อม Seymour...
Paimon:ฉันเข้าใจแล้ว แค่รวบรวมชิ้นส่วนใช่มั้ย? งั้นเดี๋ยวพวกเราจะช่วยด้วย!
Mamere:ได้ไงล่ะ! ชิ้นส่วนก็เหมือนกับ Mora ถ้าพวกเธอช่วยรวบรวมชิ้นส่วน งั้นก็เท่ากับว่าช่วยฉัน เอ่อ... เอ่อ ช่วยฉันเอ่อ... ช่วยหาเงินให้ฉัน? ฟังดูไม่ดีเลยแฮะ!
Mamere:...ก็ได้ ขอบคุณนะ พวกเธอเป็นคนดีจริง ๆ
Mamere:แต่ฉันก็จะไปหาชิ้นส่วนด้วย เพราะถ้าให้พวกเธอหาอย่างเดียว แต่ตัวเองกลับนั่งรอให้พวกเธอเอาชิ้นส่วนกลับมาให้ โดยที่ฉันไม่ทำอะไรแบบนี้ ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่เลย!
Localized evidence
สีโบราณกาล: ฉากที่ 1
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/846161114No text in the selected or fallback locales.
การแต้มฟองสมุทรและสีชาด
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/2934788113Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/18410142
5
10142
WQ
UI_ChapterIcon_Fontaine
7400518
world