วันอันแสนยาวนานในหุบเขา - บทที่ 1
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json- JSON Pointer
/882530664
Story Chapters
Story evidence
???:พวกเธอ... ไม่เคยเห็นหน้าเลยแฮะ เวลานี้ยังมีเด็กใหม่ขึ้นมาอีกเหรอ?
Venipi:แต่ Dex อยู่กับพวกเธอ งั้นก็น่าจะเป็นกำลังเสริมสินะ ฉันชื่อ Venipi มาจากยุคสมัยที่ร่างแห่งเทพของราชา Deshret ยังคงอยู่
Paimon:ฉันชื่อ Paimon ส่วนนี่คือ Traveler แล้วก็ยังมี Zeitlind อีกคน
Paimon:พวกเรา น่าจะถือว่าเป็นคนยุคปัจจุบันนะ
Venipi:Zeitlind... เธอมีพี่สาวใช่มั้ย?
Zeitlind:คุณก็รู้จักพี่สาวของฉันด้วยเหรอ?
Venipi:แน่นอนสิ พอมาถึงที่นี่ ทุกคนล้วนเป็นเพื่อนกัน ไม่ว่าอดีตจะฉลาดหรือโง่เขลา สูงศักดิ์หรือต่ำต้อย
Venipi:ก่อนหน้านี้ฉันเป็นแค่คนงานก่อสร้างสุสานราชา Deshret ก็แค่คนตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีความสำคัญ
Venipi:วันนั้นฉันกำลังเดินอยู่ในทะเลทราย จู่ ๆ ก็ถูกเลือกขึ้นมา แล้วถูกโยนเข้าไปอยู่ในห้วงไร้พะวง... อาจจะไม่ถึงร้อยปีมั้ง?
Venipi:พอออกมาแล้วก็พบว่าที่นี่มีแต่คนในยุคโบราณ บางคนเก่าแก่ยิ่งกว่าราชา Deshret เสียอีก แต่พวกเราก็ยังสื่อสารกันได้เหมือนเดิม
Venipi:ต่อมาพี่น้องของเทพเจ้าที่นี่บอกกับฉันว่า ไม่ได้เลือกสิ่งก่อสร้างในทะเลทรายเข้ามา จึงให้ฉันฟื้นฟูมันขึ้นมาใหม่จากความทรงจำ
Venipi:กว่าจะซ่อมแซมพื้นที่แถบนี้ขึ้นมาได้ ก็ต้องอาศัยความช่วยเหลือจากทุกคน แต่ตอนนี้ ดูซากปรักหักพังพวกนี้สิ
Paimon:พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ฉันก็อยากถามหน่อย รูปปั้นทรายรูปร่างคนพวกนั้นที่อยู่ข้างนอก เป็น... เอ่อ... ศิลปะในยุคราชา Deshret ของพวกนายเหรอ?
Zeitlind:อย่างเช่นใช้ทรายสร้างเป็นรูปคน เพื่อเตือนใจถึงความไม่เที่ยงของร่างกายและชีวิต?
Venipi:...เธอกับพี่สาวของเธอนี่ไม่เหมือนกันเลยจริง ๆ เธอคงชอบอ่านหนังสือมากเหมือนกับคนอื่น ๆ สินะ
Venipi:พวกนั้นคือคน เป็นคนที่ถูกลงโทษจนกลายเป็นทราย
Paimon:เหวอ!
Venipi:วางใจเถอะ ทุกคนยังมีชีวิตอยู่ ที่นี่ไม่มีสิ่งที่เรียกว่า "ความตาย" หรอก ขอแค่จัดการปัญหาที่นี่ได้ พวกเขาก็จะกลับมาเป็นปกติได้แล้ว
Paimon:อ้อ จริงสิ ก่อนหน้านี้ได้ยินบอกว่าใครช่วย นายก็จะมอบเหรียญที่ราชา Deshret ประทานให้เขา
Paimon:ต้องเป็นวัตถุโบราณที่มีค่าไม่น้อยแน่เลย!
Venipi:ฮ่าฮ่า ไม่ให้! นั่นคือเครื่องรางนำโชคของฉัน! แถมยังเป็นของที่ระลึกเพียงชิ้นเดียว จากการใช้ชีวิตบนพื้นดินด้วย
Paimon:ฮึ ในเมื่อสำคัญขนาดนี้ งั้นพวกเราจะยอมใจดี ไม่รับค่าตอบแทนนี้จากนายก็แล้วกัน
Venipi:เดี๋ยวก่อน ดูเหมือนมันจะตามมาถึงที่แล้ว! พวกเรามัวแต่คุยเล่นกันนานเกินไปแล้ว!
Venipi:เพราะงั้นตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคุยเล่นแล้ว เธอมีฝีมือระดับนายกองร้อยขั้นต้นของ Remuria รึเปล่า?
Paimon:ได้ยินคำพูดนี้อีกแล้ว สรุปแล้วมาตรฐานคืออะไรกันแน่เนี่ย!
Venipi:โห เก่งชะมัด อย่างน้อยก็มีฝีมือระดับนายกองร้อยขั้นสูงเลย!
Traveler:ยุคสมัยราชา Deshret ไม่มีระบบของตัวเองเหรอ?
Venipi:ส่วนใหญ่เป็นเพราะพวกคนมีการศึกษา ในหอคัมภีร์มหาไวปุลยสถานอ่านหนังสือมามาก การจัดอันดับพลังต่อสู้ของพวกเขา ก็เลยมีหลักการและเหตุผลรองรับมากกว่า
Venipi:มีความรู้นี่มันดีจริง ๆ
Venipi:เธอรู้มั้ย
Venipi:เหล่าอัศวินใต้บังคับบัญชาของ Erinnyes โดยเฉลี่ยแล้ว สามารถล้มนายกองร้อยมาตรฐานของ Remuria ได้สามนาย แต่ทั้งหมดอยู่ระดับต่ำกว่า Erinnyes ครึ่งขั้น
Venipi:Medjay ในสังกัดราชาแห่งจระเข้ ไม่ถือว่าเป็นกองกำลังชั้นยอด แต่เชี่ยวชาญในการจัดการกับสัตว์ร้าย ความแข็งแกร่งน่าจะอยู่ที่...
Paimon:เอาล่ะ ๆ พวกเราไปช่วยเพื่อนของนายก่อนดีกว่า!
Traveler:แต่ฉันยังอยากฟังต่อนะ
Paimon:ไว้ค่อยว่ากันทีหลังน่า!
Vitruvius:Venipi! นายยังมีชีวิตอยู่ ดีจังเลย!
Vitruvius:แน่นอน ฉันรู้อยู่แล้วว่าอยู่ที่นี่ไม่มีทางตายหรอก ฉันหมายถึงดีจริง ๆ ที่ยังไม่ได้กลายเป็นทรายไป
Vitruvius:เอาเป็นว่า นายเข้าใจที่ฉันสื่อก็พอแล้ว
Venipi:ฉันเข้าใจ
Vitruvius:แล้วก็ขอบคุณพวกเธอกับ Dex ด้วยนะ
Zeitlind:ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย
Venipi แนะนำพวกคุณให้กับ Vitruvius และเล่าเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้...
Vitruvius:มีความแข็งแกร่ง เหนือกว่านายกองร้อยระดับมาตรฐานซะอีก!
Paimon:ขนาดฉันเองก็เริ่มสนใจแล้วสิ ว่าอันดับสุดท้ายของพลังการต่อสู้ของเธอจะเป็นยังไง
Traveler:ใช่มั้ยล่ะ
Vitruvius:ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวฉันพาพวกเธอไปหาคนอื่น ๆ เอง
Vitruvius:เพราะยังไง Venipi ก็ให้มาแค่แบบ และสไตล์การตกแต่งของสิ่งก่อสร้างในยุคราชา Deshret เท่านั้น ส่วนโครงสร้างขนาดใหญ่และเส้นทางแถวนี้ ฉันเป็นคนรับผิดชอบเอง
Venipi:ใช่แล้ว ถึงจะดูเหมือนสิ่งปลูกสร้างในยุคเรืองทอง แต่ความจริงแล้วมันรวบรวมความรู้ของทุกคนเอาไว้
Vitruvius:อย่าเข้ามานะ!
Vitruvius:การคิดว่า จะเขียนคำจารึกบนหลุมศพของตัวเองว่าอะไรอยู่ตรงนี้ เป็นเรื่องที่ฟุ่มเฟือยเกินไปจริง ๆ แต่ไม่กลัวพวกเธอหัวเราะเยาะหรอกนะ ฉันคิดเอาไว้แล้วล่ะ
Vitruvius:"โปรดส่งมอบความรักของฉันให้กับ..."
Paimon:Vitruvius แห่ง Patraipolis!
Zeitlind:ยังพูดไม่ทันจบก็กลายเป็นทรายไปแล้ว
Venipi:แย่แล้ว ฉันดันอยากจะขำในช่วงเวลาที่น่าเศร้าแบบนี้ ไม่รู้จริง ๆ ว่าหลังจากหายจากการกลายเป็นทรายแล้ว เขาจะอายจนอยากตายรึเปล่า
Zeitlind:คุณมองโลกในแง่ดีจัง
Venipi:ตอนนี้จะจัดการยามคนนั้นก่อน หรือจะรีบค้นหาผู้รอดชีวิตก่อน พวกเราต้องเลือกแล้วนะ
Kshama:Venipi! Dex! แล้วก็ Raumhilda กับเพื่อนแปลกหน้าด้วย! ขอบคุณพวกเธอมากนะ!
Zeitlind:...ฉันเป็นน้องสาวของเธอ ชื่อ Zeitlind
Kshama:อย่างนี้เอง หน้าตาพวกเธอเหมือนกันจริง ๆ เป็นคนสวยทั้งคู่เลยด้วย ฉันชื่อ Kshama ฉันมาจากต้น... เอ๊ะ เมื่อกี้จะพูดว่าอะไรนะ
Kshama:อย่างนี้เอง หน้าตาพวกเธอเหมือนกันจริง ๆ เป็นคนสวยทั้งคู่เลยด้วย ฉันชื่อ Kshama ฉันมาจากยุคของท่านหญิง Rukkhadevata ผู้ยิ่งใหญ่
Kshama:ยุคที่ท่านเทพแห่งพฤกษายังไม่ตัวเล็กลงน่ะ
Venipi และ Kshama ได้แนะนำพวกคุณ แล้วยังพูดถึงเรื่องราวอันน่าเศร้าของ Vitruvius ด้วย...
รวมถึงคำจารึกหน้าหลุมศพที่เขาคิดมาหลายพันปี หรืออาจจะเป็นหมื่นปีด้วยซ้ำ
Kshama:ตลกชะมัด
Venipi:ฉันไม่ได้บอกเธอนะ เธอไม่รู้อะไรทั้งนั้น
Kshama:อาจจะปิดบังยากนะเนี่ย ต่อจากนี้เวลาฉันเห็น Vitruvius ก็คงอยากจะหัวเราะแหละ
Venipi:เอาล่ะ ไม่พูดนอกเรื่องแล้ว พวกเราเดินมาตลอดทาง ดูเหมือนจะไม่ได้พลาดตรงไหนไปนะ
Venipi:ยังมีคนอื่นอีกมั้ย?
Kshama:คงไม่มีแล้วล่ะ
Venipi:งั้นวิธีแก้ปัญหาที่พื้นที่นี้กลายเป็นทรายล่ะ เธอพอจะมีวิธีบ้างมั้ย?
Kshama:การสำรวจก่อนหน้านี้ของพวกเรา ไม่ได้ข้อมูลอะไรกลับมา เพราะทุกคนใน "Desert Pavilion" ก็ไม่ได้เชี่ยวชาญทั้งพิธีกรรมและวิทยาศาสตร์
Kshama:เพราะงั้นมีแค่วิธีแรกที่รู้กันทั่วไปเท่านั้น นั่นคือการเอาชนะ "ผู้ลงทัณฑ์แห่ง Gomorrah"
Venipi:ไม่ต้องห่วง พวกเรามี Traveler ที่มีพลังการต่อสู้ระดับรองผู้บัญชาการกองทัพ Remuria อยู่ด้วยแล้ว
Zeitlind:อ้า เลื่อนขั้นขึ้นอีกแล้ว
Kshama:แต่ "ผู้ลงทัณฑ์แห่ง Gomorrah" อำพรางกายอยู่ พวกเราหาตัวมันไม่เจอ
Venipi:นี่ก็เป็นปัญหาเหมือนกัน
Paimon:อุตส่าห์ช่วยพวกเธอออกมาได้แล้ว งั้นเราหนีไปจากที่นี่ แล้วกลับไปที่โถงหลักกันก่อนดีมั้ย?
Paimon:ที่นั่นยังมี Istoria กับ Josephus อยู่ด้วยนี่นา พวกเขาดูท่าทางจะรู้เรื่องเยอะเลย ไม่แน่อาจจะมีวิธีก็ได้นะ?
Kshama:โอ๊ะ Istoria ปลอดภัยสินะ งั้นก็ดีเลย เขาเป็นคนที่อาวุโสที่สุดแล้ว แถมยังใฝ่เรียนรู้มากด้วย
Kshama:ในด้านประสบการณ์ ประวัติศาสตร์ และวัฒนธรรม เขาอาจจะถือได้ว่าเป็นคนที่รอบรู้ที่สุดในโลกเลยล่ะ
Venipi:งั้นรีบไปกันเถอะ รีบกลับไปถามให้รู้เรื่อง จะได้รีบช่วย Vitruvius และทุกคนออกมาเร็ว ๆ!
Paimon:ที่นี่คือที่ไหนเนี่ย? นี่น่าจะจบแล้วใช่มั้ย?
Vitruvius:ใช่ จบแล้วล่ะ ทุกคนกลับมาเป็นปกติแล้ว
Kshama:...
Venipi:...
Vitruvius:เป็นอะไรไป ถึงขนาดกัดปากเลย เห็นฉันแล้วซึ้งจนกลั้นน้ำตาไม่อยู่เหรอ?
Kshama & Venipi:ฮึฮึ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!
Venipi:ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า... K...Kshama เธอห้าม... ห้ามหัวเราะนะ แบบนี้... แบบนี้ความก็แตกพอดีน่ะสิ?
Vitruvius:พวกเธอจะหัวเราะเสียงดังแค่ไหน ฉันก็แค่อายนิดหน่อยเท่านั้นแหละ
Vitruvius:ความรักคือโชคชะตา ความตายก็เช่นกัน ความรักและความตายไม่มีอะไรน่าขำเลยนะ!
Venipi:ไม่ขำแล้ว ๆ
Paimon:จริงสิ แล้ว Zeitlind ล่ะ?
Vitruvius:ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ฉันอยู่ข้างนอก ทุกคนที่กลับคืนสู่สภาพเดิมก็อยู่ด้วย เมื่อกี้พวกเขายังกอดกันอยู่เลย
Vitruvius:ฉันบอกให้เจ้า Scarpa เลิกกอดกันได้แล้ว ให้รีบพาคนกลับไปที่พื้นที่โถงหลักซะ จากนั้นฉันก็มาหาพวกเธอคนเดียวนี่แหละ
Vitruvius:ตามหลักแล้วทุกคนน่าจะอยู่แถวนี้กัน งั้นเธอก็ไม่น่าจะอยู่ไกลนะ
Zeitlind:นี่มัน...
Paimon:เป็นเข็มกลัดอเมทิสต์
Zeitlind:เป็นหนึ่งในวัตถุที่หายไปจากกระเป๋าถือของฉัน เป็นของพี่สาวน่ะ
Paimon:อย่างนี้นี่เอง ดีจังเลย เท่านี้ก็หาเจอชิ้นนึงแล้ว
Venipi:น่าจะถูกเอามาวางไว้ที่นี่ ในฐานะวัตถุโบราณจัดแสดงของยุคสมัยนี้สินะ
Vitruvius:จริง ๆ แล้ว ที่ฉันคิดว่าจะเขียนคำจารึกบนหลุมศพว่าอะไร ก็เพราะพี่สาวของเธอถามขึ้นมา คำจารึกพวกนั้น ฉันไม่ได้ใช้เวลาคิดมาหลายพันปีหรอกนะ
Raumhilda:อยู่ที่นี่จะไม่ตายงั้นเหรอ? แบบนี้ก็เขียนคำจารึกบนหลุมศพที่ยอดเยี่ยมแบบนั้น ไม่ได้แล้วน่ะสิ?
Vitruvius:ด้วยสถานะในอดีตของฉัน ก็น่าจะถูกฝังในสุสานของเหล่านักบวช และหลับใหลไปพร้อมกับกิ่งสีขาวเงิน
Vitruvius:นี่เป็นเกียรติที่สูงส่งมาก แต่ก็ไม่มีที่ให้เขียนคำจารึกบนหลุมศพแล้วจริง ๆ
Raumhilda:งั้นฉันไม่เอาเกียรติยศแบบนั้นเด็ดขาด เพราะฉันเขียนคำจารึกบนหลุมศพไว้แล้ว
Raumhilda:นั่นก็คือ...
Venipi:ขอบคุณพวกเธอมากจริง ๆ
Paimon:แล้วเหรียญราชา Deshret ล่ะ?
Venipi:เธอยังห่วงเรื่องนั้นอยู่อีกเหรอเนี่ย งั้นรอฉันสวดบทขอขมาต่อท่านราชา Deshret ให้ครบหมื่นจบก่อน แล้วค่อยให้เธอก็แล้วกัน
Vitruvius:หลังจากที่คนคนนี้ได้ฟัง Kshama พูดถึงเรื่องการล่มสลายของราชา Deshret เขาทั้งโกรธและร้องไห้ว่า "แกหลอกฉัน!"
Vitruvius:"เธอหลอกฉัน! คนโกหก! เป็นไปไม่ได้!"
Vitruvius:เอาจริง ๆ นะ ฉันว่ามันน่าขำยิ่งกว่าคำจารึกบนหลุมศพของฉันซะอีก
Paimon:ช่างเถอะ ๆ ท่าทางไม่เต็มใจซะขนาดนี้
Paimon:เชอะ เวลาแบบนี้เราก็ต้องบอกว่า เราแค่มาช่วย Zeitlind หาของที่หายไปต่างหาก
Paimon:ก็แค่ถือโอกาสช่วยพวกนายไปด้วยเฉย ๆ เหอะ!
Zeitlind:...ขอบคุณมากนะ Paimon กับ Traveler
Paimon:โธ่ ไม่หรอกน่า เพราะพวกเราแท้ ๆ เธอถึงได้ถูกลากมาพัวพันกับเรื่องแปลก ๆ พวกนี้ พวกเราก็แค่กำลังชดเชยความผิดเท่านั้นเอง
Venipi:สองมาตรฐานอย่างเห็นได้ชัดเลยนะ
Zeitlind:คำขอบคุณของฉันมาจากใจจริงนะ
Paimon:Istoria มาแล้วเหรอ!
Istoria:อื้ม ทุกคนจาก "Desert Pavilion" กลับไปที่โถงหลักแล้ว ฉันก็เลยวิ่งมาที่นี่เลย
Istoria:Zeitlind เธอหาของที่ทำหายเจอรึยัง?
Zeitlind:ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ ฉันหาเจอแล้วล่ะ
Istoria:งั้นก็ดีแล้วล่ะ
Istoria:จะว่าไป พวกเธอรู้ความหมายของชื่อ Melanta กับ Nihilita มั้ย?
Paimon:ฉันตอบก่อนเลย ไม่รู้!
Zeitlind:คือ "ความเศร้า" และ "ความว่างเปล่า" สินะ
Istoria:เธออ่านหนังสือมาเยอะมากเลยนะเนี่ย ฉันน่าจะเป็นเพื่อนที่ดีกับเธอ ได้มากกว่าพี่สาวของเธออีกซะอีก เพราะความสนใจของเราเหมือนกัน
Zeitlind:ใช่ พี่สาวของฉันเป็นคนชอบกิจกรรมกลางแจ้ง และรักการเข้าสังคมมาก แต่ตอนที่ฉันยังอ่านหนังสือไม่ออก พี่เขาเคยอ่านนิทานให้ฉันฟังตั้งหลายเรื่องเลยนะ
Istoria:คนแบบนี้ถูกความเศร้าเข้าครอบงำได้ยังไงเนี่ย?
Istoria:แน่นอน ที่ฉันพูดถึงคือความเศร้าทางโรค ไม่ใช่ผู้เฝ้ามองท่านนั้นที่อยู่เบื้องบน ซึ่งคอยก้มมองความทุกข์ยากของพวกเรา
Zeitlind:...เธอบอกเรื่องพวกนี้กับคุณหมดเลยเหรอ?
Istoria:หลังจากที่เธอเล่าให้ฉันฟัง ฉันตกใจจนอ้าปากค้างเลย คนสมัยนี้ถึงกับกล้าสร้างสถานพักฟื้น บนซากปรักหักพังที่วิหารแห่งมิติที่สูงเสียดฟ้าอีกเหรอ!
Istoria:รู้มั้ย ในยุคแรกเริ่ม ผู้คนเชื่อว่าความเศร้าเป็นความผิดปกติทางร่างกาย รากศัพท์ของคำว่าความเศร้าจริง ๆ คือ น้ำดีดำยังไงล่ะ
Istoria:แต่หลังจากนั้น ความเศร้าก็ถูกมองว่าเป็นโรคทางจิตที่มีสาเหตุมาจากจิตใจ
Paimon:ความเข้าใจที่ถูกต้องก็ต้องมีการพัฒนาอยู่เสมอนี่นะ
Istoria:แต่ตอนนี้ ผู้คนได้ค้นพบความจริงของความเศร้าอีกครั้ง จริง ๆ แล้วมันก็คืออาการป่วยอย่างหนึ่งนะ เพราะงั้นทั้งยารักษาและคนข้าง ๆ เลยเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ยังไงล่ะ
Istoria:แต่ในยุคสมัยของฉัน รู้เรื่องพวกนี้มาตั้งนานแล้ว ทูตสวรรค์เป็นคนบอกเรื่องทั้งหมดนี้กับพวกเราโดยตรงเลยนะ
Istoria:บทกวีของทูตสวรรค์และเทพแห่งลมในรุ่นหลัง สามารถรักษาความเศร้าได้ แต่ไม่ได้หมายความว่า คำปลอบใจแบบผิวเผินของคนทั่วไป จะทำได้เหมือนกัน
Zeitlind:คุณอยากจะพูดอะไรกันแน่?
Istoria:เรื่องนี้เป็นความลับนะ ฉันต้องพูดเบา ๆ หน่อย
Istoria:ทำไมเทพเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ ที่ควบคุมดูแลพลังแห่งท้องฟ้าและมิติ ถึงได้ใช้ความว่างเปล่าและความเศร้า เป็นชื่อของผลงานรังสรรค์กันล่ะ?
Istoria:ว่ากันว่าเป็นเพราะเธอขาดความสามารถ ในการเข้าใจความรู้สึกผู้อื่น เธอทำได้ทุกอย่าง แต่กลับจนปัญญา ต่อความไร้จุดหมายอันว่างเปล่าที่แท้จริง และความเจ็บป่วยในจิตใจมนุษย์
Istoria:ดังนั้นเธอจึงใช้สองสิ่งที่เธอไม่ถนัดรับมือที่สุด มาตั้งเป็นชื่อของผลงานรังสรรค์
Paimon:เหมือนจะเข้าใจเธออยู่นะ ชื่อของศัตรูคู่อาฆาตที่เอาชนะไม่ได้ ฟังดูแล้วเท่และทรงพลังมากเลยล่ะ
Paimon:ศัตรูคู่อาฆาตของ Paimon มีชื่อว่า "ไม่มี Mora" กับ "หิวข้าว" และ "ไม่มี Traveler"
Traveler:ฟังดูอ่อนแอจัง
Zeitlind:ฉันตามปัญญานับพันปีของคุณไม่ทันหรอก
Istoria:ฮ่าฮ่าฮ่า ปัญญาที่ไหนกันล่ะ
Istoria:ฉันอธิษฐานขอให้ตัวเอง มีความกล้าที่จะทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างนี้ไป เพื่อแลกกับโอกาสที่จะได้กลับไปใช้ชีวิตอีกครั้ง เธอเข้าใจมั้ย?
Istoria:ถ้าเธอต้องการความช่วยเหลือ ก็มาหาฉันนะ ต่อให้จะเป็นแค่การคุยเรื่องราวของพี่สาวเธอก็ได้?
Zeitlind:ฉะ...ฉันจะทำตามนั้น
Localized evidence
วันอันแสนยาวนานในหุบเขา - บทที่ 1
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/882530664No text in the selected or fallback locales.
สวรรค์
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/3421527474Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/28710094
105
WQ
7609505
UI_ChapterIcon_Firmament
7609501
world