Ghost
Chapter icon · UI_ChapterIcon_Hexenzirkel

Story Chapters

แบบฝึกหัดของแม่มด: ปริศนานอกโจทย์

Story evidence

Chapter quests

1

สหายเก่าและความรู้ใหม่

Open quest →
Quest flow
1

ไปยังภูเขา Dragonspine

Open step page →
2

คุยกับ Albedo

Open step page →
Conversation 1 · 21 linesOpen full page →

Paimon:Albedo คุณอยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย อืม... คุณกำลังวาดรูปอยู่เหรอ?

Albedo:อืม ก่อนหน้านี้ยุ่งมากจนไม่มีเวลาวาดรูปเลย ช่วงนี้มีเวลาว่างพอดี ก็เลยคิดว่าจะกลับมาจับพู่กันฝึกฝนสักหน่อยน่ะ

Traveler:ก่อนหน้านี้เจอเรื่องมาเยอะจริง ๆ นั่นแหละ

Albedo:นั่นสิ แต่โชคดีที่ได้พวกเธอกับทุกคนในกองอัศวินมาช่วย เลยจัดการเรื่องนั้นไปได้ด้วยดี ถึงจะน่าหวาดเสียวไปบ้างก็ตาม

Albedo:แถมฉันยังทำบทเรียนสุดท้ายที่อาจารย์ทิ้งไว้ให้สำเร็จแล้วด้วย

Albedo:ถ้าพูดถึงผลลัพธ์ล่ะก็ เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบที่สุดแล้วล่ะ

Albedo:ช่วงนี้ Sucrose ก็เรียนรู้ได้เร็วมาก สามารถจัดการเรื่องต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับการเล่นแร่แปรธาตุได้ด้วยตัวเองแล้ว

Albedo:ทางกองอัศวินตอนนี้ก็ไม่มีเรื่องอะไร ที่ต้องให้ฉันออกหน้าไปจัดการเป็นพิเศษ....

Albedo:ไม่มีบทเรียน ไม่มีธุระ ไม่มีเรื่องยุ่งยาก...

Albedo:เปล่าหรอก ฉันคิดว่า คงเพราะเคยชินกับชีวิตที่ต้องใช้สมองหนัก ๆ ทุกวันน่ะ...

Albedo:พอต้องมาอยู่ว่าง ๆ แบบนี้ บอกตามตรงนะ ฉันก็ยังไม่ชินเท่าไหร่

Albedo:มันอดไม่ได้ที่จะคิดอยู่เรื่อยว่า ยังมีปัญหาอะไรที่รอให้ฉันไปแก้ไขอีกบ้างนะ

Albedo:แต่น่าเสียดาย ที่ในเมือง Mondstadt ตอนนี้ ดูเหมือนว่าทุกปัญหาจะมี "คำตอบที่สมบูรณ์แบบ" ของมันไปหมดแล้ว...

Paimon:พักผ่อนบ้างก็ไม่เห็นเป็นไรนี่นา ถ้ามัวแต่ยุ่งวุ่นวายทุกวัน ร่างกายจะไม่พังเอาเหรอ?

Paimon:เอาเป็นว่าถ้าทนว่างไม่ไหวจริง ๆ ก็ไปเที่ยวเล่นกับพวกเราสิ ฉันน่ะเชี่ยวชาญเรื่องการอู้งานสุด ๆ ไปเลยนะ!

Albedo:ฮ่าฮ่า งั้นคงต้องรบกวนให้ Paimon ช่วยสอนฉันหน่อยแล้วล่ะ

Paimon:ชู่ว์ ๆ ๆ ห้ามพูดนะ! ทุกครั้งที่เธอพูดแบบนี้ เรื่องยุ่งยากจะต้อง...

Conversation 2 · 55 linesOpen full page →

???:Albedo ไม่ค่อยได้เห็นนายว่างแบบนี้เลยนะ

???:แต่ว่า ในเมื่อทำ "บทเรียน" ที่นายท่าน Rhinedottir ทิ้งไว้ให้เสร็จแล้ว นายก็ควรจะได้พักผ่อนหย่อนใจบ้างจริง ๆ นั่นแหละ

Paimon:เห็นมั้ย! เธอยังพูดไม่ทันขาดคำเลย เรื่องยุ่งยากก็มาหาถึงที่แล้วเนี่ย!

Albedo:Sebas ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?

Traveler:Albedo รู้จักมันด้วยเหรอ?

Albedo:ใช่ มันก็เป็นผลงานรังสรรค์ที่อาจารย์ของฉัน Rhinedottir สร้างขึ้นเหมือนกันน่ะ พอจะนับว่าเป็น "สมาชิกในครอบครัว" ของฉันได้ล่ะมั้ง

Traveler:สมแล้วที่เป็นความสัมพันธ์ในครอบครัวของคุณ

Sebas:ล่ะมั้ง? นี่นายพูดจาแบบนี้ได้ยังไงกัน บ้านหลังเบ้อเริ่มเทิ่ม แต่กลับมีพ่อบ้านเป็นฉันอยู่แค่ตัวเดียว

Sebas:ขวดโหลขวดแก้วที่นายกับนายท่าน Rhinedottir ใช้แล้ว ก็มีแค่ฉันที่เป็นแมวตัวเดียวเนี่ยที่ต้องคอยเก็บกวาด

Paimon:เธอ... ไม่ใช่แมวหรอกเหรอ? แมวจะเป็นพ่อบ้านได้ยังไงกัน แถมยังต้องมาเก็บกวาดขวดโหลขวดแก้วอีก...

Sebas:แล้วเธอไปลอยอยู่บนฟ้าได้ยังไงล่ะ?

Paimon:เอ๊ะ? ฉันก็ทำได้มาตลอดนี่

Sebas:ฉันก็ทำได้มาตลอดเหมือนกัน กรุณาอย่าเอาความจริงมาเป็นปัญหา เพราะปัญหาแบบนั้นหาคำตอบไม่ได้หรอก

Paimon:ธะ...เธอ... น่าโมโหชะมัด! ฉันจะ...

Paimon:ฉะ...ฉันจะไม่ฟังที่มันพูดแล้ว!

Sebas:เรื่องไร้สาระพอแค่นี้ก่อนเถอะ Albedo ที่ฉันมาในครั้งนี้ ก็เพราะได้รับคำสั่งจากนายท่าน Rhinedottir ให้นำข้อความมาส่งถึงนาย

Sebas:แค่ก... อะแฮ่ม!

"Rhinedottir":"Albedo ที่รัก ฉันดีใจมากที่เธอหา 'คำตอบที่ตัวเองยอมรับ' สำหรับบทเรียนนั้นได้แล้ว"

"Rhinedottir":"เพียงแต่ว่า ปัญหาที่ถูกไขกระจ่างแล้ว ก็จะสูญเสียความหมายของการครุ่นคิดไป"

"Rhinedottir":"ลูกตุ้มนาฬิกาในหัวของเธอที่ไม่เคยหยุดนิ่ง ตอนนี้ก็น่าจะเริ่มแกว่งไปทาง 'ความเบื่อหน่าย' แล้วสินะ?"

"Rhinedottir":"ถ้าอย่างนั้น เธอลองตั้งคำถามกับตัวเองดูบ้างสิ"

"Rhinedottir":"ทิ้ง 'คำตอบที่รู้อยู่แล้ว' ไป แล้วมองหา 'คำถามที่ยังไม่รู้'"

"Rhinedottir":"คำถามมักจะน่าสนุกกว่าคำตอบเสมอ แถมยังช่วยฆ่าเวลาได้ดีกว่าด้วย"

"Rhinedottir":"ฉันตั้งตารอเลยล่ะ ว่าครั้งหน้าที่เจอกัน เธอจะนำ 'คำถาม' แบบไหนมาให้ฉัน"

"Rhinedottir":"ถ้าเธอสามารถหาคำถาม ที่แม้แต่ฉันก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อนได้ล่ะก็ นั่นจะดีที่สุดเลยล่ะ"

"Rhinedottir":"ถึงแม้ว่าความเป็นไปได้จะไม่มากนัก แต่เธอก็พยายามดูก่อนแล้วกัน ถ้าเธอโชคดีพอ ก็ไม่แน่ว่าอาจจะทำให้ฉันอึ้งได้จริง ๆ"

"Rhinedottir":"จริงสิ อย่าคิดที่จะสร้าง 'ตัวเอง' ที่เอาไว้ใช้สำหรับคิดหรือตอบคำถามโดยเฉพาะล่ะ อาจารย์อย่างฉันลองมาแล้ว มันไม่ได้ผลหรอก"

"Rhinedottir":"สุดท้ายนี้ ฉันให้ Sebas ถือของขวัญมาให้เธอด้วยชิ้นหนึ่ง เก็บไว้ให้ดีล่ะ แล้วก็อย่าป้อนอะไรให้มันกินด้วย มันไม่หิวหรอก"

Albedo:ขอน้อมรับคำสั่งสอนของอาจารย์อย่างเคร่งครัด

Sebas:อะแค่ก แค่ก ๆ ๆ นี่คือทั้งหมดที่นายท่าน Rhinedottir ต้องการจะบอก... เหนื่อยชะมัด แค่ก ๆ... แค่ก...

Sebas:ในเมื่อนายก็ได้ยินข้อความแล้ว งั้นฉันก็ไม่อยู่เล่นกับนายในที่ที่หนาวจะตายแบบนี้แล้วล่ะ ฉันยังต้องไปส่งข้อความในเมือง Mondstadt ต่ออีก

Traveler:เมือง Mondstadt?

Paimon:ในเมือง Mondstadt ยังมีคนที่เกี่ยวข้องกับ Rhinedottir อีกเหรอ... อ๊ะ! หรือว่าจะเป็น...

Sebas:ถึงแม้ว่าเขาจะเพิ่ง "ถือกำเนิดได้ไม่นาน" แต่นายท่าน Rhinedottir ก็ได้คาดการณ์ถึง "บทเรียน" ที่เขาต้องแก้ไขไว้เรียบร้อยแล้วล่ะ

Sebas:เอาล่ะ ๆ ฉันต้องไปจริง ๆ แล้ว ที่นี่มันหนาวเกินไป หนาวจนหางฉันปวดไปหมดแล้ว

Sebas:"ของขวัญ" ที่นายท่าน Rhinedottir มอบให้นาย ฉันวางไว้บนโต๊ะแล้วนะ อย่าลืมเก็บไปล่ะ

Paimon:Albedo... ความสัมพันธ์ในครอบครัวของคุณ ดูจะซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ...

Traveler:จู่ ๆ ก็มีแมวโผล่มาอีกตัว...

Paimon:แต่จะว่าไปแล้ว แมวตัวนี้จะนับเป็น "สมาชิกในครอบครัว" ของคุณได้จริง ๆ เหรอ? ถึงมันจะบอกว่าตัวเองเป็นพ่อบ้านก็เถอะ...

Albedo:ที่จริงแล้ว Sebas ถูกอาจารย์สร้างขึ้นมานานมากแล้วล่ะ ถ้าว่ากันตามตรรกะของคนทั่วไป Sebas ก็น่าจะนับว่าเป็น "ญาติผู้ใหญ่" ของฉัน

Albedo:แต่ว่า พอพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ว่าพวกเราไม่ใช่ "ครอบครัว" แบบปกติ ความสัมพันธ์ลำดับขั้นที่ว่านั่นมันก็ไร้ความหมายไปเลย

Albedo:แต่ตอนนั้นฉันก็ได้รับการดูแลจาก Sebas ไม่น้อยเลยล่ะ นอกจากจะช่วยฉันเก็บขวดโหลขวดแก้วแล้ว บางครั้งมันก็ยังมาเป็นแบบให้ฉันวาดรูปด้วย

Paimon:เดี๋ยวนะ งั้นแมวที่คุณวาดวันนี้ หรือว่าจะเป็น Sebas?

Albedo:ใช่แล้วล่ะ นี่เป็นนิสัยอย่างหนึ่งของฉัน เวลาที่กำลังขบคิดปัญหาบางอย่าง ฉันจะปล่อยให้มือทำงานไปโดยไม่รู้ตัว เพื่อช่วยในการคิดน่ะ

Albedo:ซึ่งในเวลาแบบนั้น ฉันก็มักจะเลือกวาดภาพของ Sebas... เพราะวาดมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว เลยชินมือมาก แทบจะไม่ต้องใช้สมองคิดเลย

Paimon:ฉันก็นึกว่าเป็นแค่ลูกแมวธรรมดา ๆ ซะอีก! ไม่นึกเลยว่าจะมีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้...

Albedo:ตอนนี้พวกเธอก็รู้ชื่อจริงของแมวตัวนี้แล้ว ถ้าหลังจากนี้พอมีเวลา ฉันจะเล่าเรื่องของมันกับฉันให้พวกเธอฟังอีกก็แล้วกันนะ

Albedo:แต่ตอนนี้...

"Rhinedottir":"ต้นไม้ย่อมภาคภูมิใจในผลผลิตอันสมบูรณ์แบบ มันช่างเพียบพร้อมและไร้ซึ่งที่ติ"

"Rhinedottir":"แต่เมล็ดพันธุ์ผู้โอบอุ้มความฝันเอ๋ย อย่าได้พึงพอใจเพียงการเป็นราชาแห่งจักรวาลเปลือกอันคับแคบเลย"

Albedo:...ฉันต้องขอตัวไปใช้ความคิดต่อแล้วล่ะ

Conversation 3 · 55 linesOpen full page →

Sebas:Albedo ไม่ค่อยได้เห็นนายว่างแบบนี้เลยนะ

Sebas:แต่ว่า ในเมื่อทำ "บทเรียน" ที่นายท่าน Rhinedottir ทิ้งไว้ให้เสร็จแล้ว นายก็ควรจะได้พักผ่อนหย่อนใจบ้างจริง ๆ นั่นแหละ

Paimon:อุหวา! S...Sebas เธอโผล่ออกมาจากไหนเนี่ย? ไม่ให้สุ้มให้เสียงเลย

Traveler:Sebas เจอกันอีกแล้วนะ

Albedo:ดูเหมือนว่าเธอจะเคยเจอ Sebas มาก่อนสินะ ไม่รู้ว่ามันได้บอกความสัมพันธ์ ระหว่างฉันกับเขาให้เธอฟังหรือเปล่า

Traveler:มันบอกว่าเป็น "ญาติผู้ใหญ่" ของคุณน่ะ

Albedo:...ก็พอจะพูดแบบนั้นได้ล่ะมั้ง

Traveler:สมแล้วที่เป็นความสัมพันธ์ในครอบครัวของคุณ

Sebas:ล่ะมั้ง? นี่นายพูดจาแบบนี้ได้ยังไงกัน บ้านหลังเบ้อเริ่มเทิ่ม แต่กลับมีพ่อบ้านเป็นฉันอยู่แค่ตัวเดียว

Sebas:ขวดโหลขวดแก้วที่นายกับนายท่าน Rhinedottir ใช้แล้ว ก็มีแค่ฉันที่เป็นแมวตัวเดียวเนี่ยที่ต้องคอยเก็บกวาด

Paimon:เธอ... ไม่ใช่แมวหรอกเหรอ? แมวจะเป็นพ่อบ้านได้ยังไงกัน แถมยังต้องมาเก็บกวาดขวดโหลขวดแก้วอีก...

Sebas:แล้วเธอไปลอยอยู่บนฟ้าได้ยังไงล่ะ?

Paimon:เอ๊ะ? ฉันก็ทำได้มาตลอดนี่

Sebas:ฉันก็ทำได้มาตลอดเหมือนกัน กรุณาอย่าเอาความจริงมาเป็นปัญหา เพราะปัญหาแบบนั้นหาคำตอบไม่ได้หรอก

Paimon:ธะ...เธอ... น่าโมโหชะมัด! ฉันจะ...

Paimon:ฉะ...ฉันจะไม่ฟังที่มันพูดแล้ว!

Sebas:เรื่องไร้สาระพอแค่นี้ก่อนเถอะ Albedo ที่ฉันมาในครั้งนี้ ก็เพราะได้รับคำสั่งจากนายท่าน Rhinedottir ให้นำข้อความมาส่งถึงนาย

Sebas:แค่ก... อะแฮ่ม!

"Rhinedottir":"Albedo ที่รัก ฉันดีใจมากที่เธอหา 'คำตอบที่ตัวเองยอมรับ' สำหรับบทเรียนนั้นได้แล้ว"

"Rhinedottir":"เพียงแต่ว่า ปัญหาที่ถูกไขกระจ่างแล้ว ก็จะสูญเสียความหมายของการครุ่นคิดไป"

"Rhinedottir":"ลูกตุ้มนาฬิกาในหัวของเธอที่ไม่เคยหยุดนิ่ง ตอนนี้ก็น่าจะเริ่มแกว่งไปทาง 'ความเบื่อหน่าย' แล้วสินะ?"

"Rhinedottir":"ถ้าอย่างนั้น เธอลองตั้งคำถามกับตัวเองดูบ้างสิ"

"Rhinedottir":"ทิ้ง 'คำตอบที่รู้อยู่แล้ว' ไป แล้วมองหา 'คำถามที่ยังไม่รู้'"

"Rhinedottir":"คำถามมักจะน่าสนุกกว่าคำตอบเสมอ แถมยังช่วยฆ่าเวลาได้ดีกว่าด้วย"

"Rhinedottir":"ฉันตั้งตารอเลยล่ะ ว่าครั้งหน้าที่เจอกัน เธอจะนำ 'คำถาม' แบบไหนมาให้ฉัน"

"Rhinedottir":"ถ้าเธอสามารถหาคำถาม ที่แม้แต่ฉันก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อนได้ล่ะก็ นั่นจะดีที่สุดเลยล่ะ"

"Rhinedottir":"ถึงแม้ว่าความเป็นไปได้จะไม่มากนัก แต่เธอก็พยายามดูก่อนแล้วกัน ถ้าเธอโชคดีพอ ก็ไม่แน่ว่าอาจจะทำให้ฉันอึ้งได้จริง ๆ"

"Rhinedottir":"จริงสิ อย่าคิดที่จะสร้าง 'ตัวเอง' ที่เอาไว้ใช้สำหรับคิดหรือตอบคำถามโดยเฉพาะล่ะ อาจารย์อย่างฉันลองมาแล้ว มันไม่ได้ผลหรอก"

"Rhinedottir":"สุดท้ายนี้ ฉันให้ Sebas ถือของขวัญมาให้เธอด้วยชิ้นหนึ่ง เก็บไว้ให้ดีล่ะ แล้วก็อย่าป้อนอะไรให้มันกินด้วย มันไม่หิวหรอก"

Albedo:ขอน้อมรับคำสั่งสอนของอาจารย์อย่างเคร่งครัด

Sebas:อะแค่ก แค่ก ๆ ๆ นี่คือทั้งหมดที่นายท่าน Rhinedottir ต้องการจะบอก... เหนื่อยชะมัด แค่ก ๆ... แค่ก...

Sebas:เอาเป็นว่า ข้อความทั้งหมดถูกส่งเรียบร้อยแล้ว ทำไมนายต้องมาอยู่ในที่แบบนี้ด้วยนะ ไปอยู่ในเมือง Mondstadt ดี ๆ เหมือนกับท่านนั้นไม่ได้รึไง...

Sebas:เอาล่ะ ๆ ฉันต้องไปจริง ๆ แล้ว ที่นี่มันหนาวเกินไป หนาวจนหางฉันปวดไปหมดแล้ว

Sebas:"ของขวัญ" ที่นายท่าน Rhinedottir มอบให้นาย ฉันวางไว้บนโต๊ะแล้วนะ อย่าลืมเก็บไปล่ะ

Paimon:Albedo... ความสัมพันธ์ในครอบครัวของคุณ ดูจะซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ...

Traveler:จู่ ๆ ก็มีแมวโผล่มาอีกตัว...

Paimon:แต่จะว่าไปแล้ว แมวตัวนี้จะนับเป็น "สมาชิกในครอบครัว" ของคุณได้จริง ๆ เหรอ? ถึงมันจะบอกว่าตัวเองเป็นพ่อบ้านก็เถอะ...

Albedo:ที่จริงแล้ว Sebas ถูกอาจารย์สร้างขึ้นมานานมากแล้วล่ะ ถ้าว่ากันตามตรรกะของคนทั่วไป ที่ Sebas พูดก็ไม่ผิดหรอก มันก็นับได้ว่าเป็น "ญาติผู้ใหญ่" ของฉันจริง ๆ

Albedo:แต่ว่า พอพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ว่าพวกเราไม่ใช่ "ครอบครัว" แบบปกติ ความสัมพันธ์ลำดับขั้นที่ว่านั่นมันก็ไร้ความหมายไปเลย

Albedo:แต่ตอนนั้นฉันก็ได้รับการดูแลจาก Sebas ไม่น้อยเลยล่ะ นอกจากจะช่วยฉันเก็บขวดโหลขวดแก้วแล้ว บางครั้งมันก็ยังมาเป็นแบบให้ฉันวาดรูปด้วย

Paimon:เดี๋ยวนะ งั้นแมวที่คุณวาดวันนี้ หรือว่าจะเป็น Sebas?

Albedo:ใช่แล้วล่ะ นี่เป็นนิสัยอย่างหนึ่งของฉัน เวลาที่กำลังขบคิดปัญหาบางอย่าง ฉันจะปล่อยให้มือทำงานไปโดยไม่รู้ตัว เพื่อช่วยในการคิดน่ะ

Albedo:ซึ่งในเวลาแบบนั้น ฉันก็มักจะเลือกวาดภาพของ Sebas... เพราะวาดมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว เลยชินมือมาก แทบจะไม่ต้องใช้สมองคิดเลย

Paimon:ฉันก็นึกว่าเป็นแค่ลูกแมวธรรมดา ๆ ซะอีก! ไม่นึกเลยว่าจะมีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้...

Albedo:ตอนนี้พวกเธอก็รู้ชื่อจริงของแมวตัวนี้แล้ว ถ้าหลังจากนี้พอมีเวลา ฉันจะเล่าเรื่องของมันกับฉันให้พวกเธอฟังอีกก็แล้วกันนะ

Albedo:แต่ตอนนี้...

"Rhinedottir":"ต้นไม้ย่อมภาคภูมิใจในผลผลิตอันสมบูรณ์แบบ มันช่างเพียบพร้อมและไร้ซึ่งที่ติ"

"Rhinedottir":"แต่เมล็ดพันธุ์ผู้โอบอุ้มความฝันเอ๋ย อย่าได้พึงพอใจเพียงการเป็นราชาแห่งจักรวาลเปลือกอันคับแคบเลย"

Albedo:...ฉันต้องขอตัวไปใช้ความคิดต่อแล้วล่ะ

Localized evidence

Text fields

3 fields
Chapter numberTextMap 3832140936
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
แบบฝึกหัดของแม่มด: ปริศนานอกโจทย์
แบบฝึกหัดของแม่มด: ปริศนานอกโจทย์

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/1537959994

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Chapter icon · UI_ChapterIcon_Hexenzirkel
Chapter iconchapterIcon202 × 203 · 9 KBUI_ChapterIcon_HexenzirkelResource name

Properties

7

chapter2078

Source evidence
Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json
JSON Pointer
/274
id
2078
cityId
1
questType
WQ
endQuestId
1000502
chapterIcon
UI_ChapterIcon_Hexenzirkel
beginQuestId
1000501
chapterCategory
other