No text in the selected or fallback locales.
Story Chapters
แบบฝึกหัดของแม่มด: ปริศนานอกโจทย์
Story evidence
Chapter quests
สหายเก่าและความรู้ใหม่
Open quest →ไปยังภูเขา Dragonspine
Open step page →คุยกับ Albedo
Open step page →Paimon:Albedo คุณอยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย อืม... คุณกำลังวาดรูปอยู่เหรอ?
Albedo:อืม ก่อนหน้านี้ยุ่งมากจนไม่มีเวลาวาดรูปเลย ช่วงนี้มีเวลาว่างพอดี ก็เลยคิดว่าจะกลับมาจับพู่กันฝึกฝนสักหน่อยน่ะ
Traveler:ก่อนหน้านี้เจอเรื่องมาเยอะจริง ๆ นั่นแหละ
Albedo:นั่นสิ แต่โชคดีที่ได้พวกเธอกับทุกคนในกองอัศวินมาช่วย เลยจัดการเรื่องนั้นไปได้ด้วยดี ถึงจะน่าหวาดเสียวไปบ้างก็ตาม
Albedo:แถมฉันยังทำบทเรียนสุดท้ายที่อาจารย์ทิ้งไว้ให้สำเร็จแล้วด้วย
Albedo:ถ้าพูดถึงผลลัพธ์ล่ะก็ เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบที่สุดแล้วล่ะ
Albedo:ช่วงนี้ Sucrose ก็เรียนรู้ได้เร็วมาก สามารถจัดการเรื่องต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับการเล่นแร่แปรธาตุได้ด้วยตัวเองแล้ว
Albedo:ทางกองอัศวินตอนนี้ก็ไม่มีเรื่องอะไร ที่ต้องให้ฉันออกหน้าไปจัดการเป็นพิเศษ....
Albedo:ไม่มีบทเรียน ไม่มีธุระ ไม่มีเรื่องยุ่งยาก...
Albedo:เปล่าหรอก ฉันคิดว่า คงเพราะเคยชินกับชีวิตที่ต้องใช้สมองหนัก ๆ ทุกวันน่ะ...
Albedo:พอต้องมาอยู่ว่าง ๆ แบบนี้ บอกตามตรงนะ ฉันก็ยังไม่ชินเท่าไหร่
Albedo:มันอดไม่ได้ที่จะคิดอยู่เรื่อยว่า ยังมีปัญหาอะไรที่รอให้ฉันไปแก้ไขอีกบ้างนะ
Albedo:แต่น่าเสียดาย ที่ในเมือง Mondstadt ตอนนี้ ดูเหมือนว่าทุกปัญหาจะมี "คำตอบที่สมบูรณ์แบบ" ของมันไปหมดแล้ว...
Paimon:พักผ่อนบ้างก็ไม่เห็นเป็นไรนี่นา ถ้ามัวแต่ยุ่งวุ่นวายทุกวัน ร่างกายจะไม่พังเอาเหรอ?
Paimon:เอาเป็นว่าถ้าทนว่างไม่ไหวจริง ๆ ก็ไปเที่ยวเล่นกับพวกเราสิ ฉันน่ะเชี่ยวชาญเรื่องการอู้งานสุด ๆ ไปเลยนะ!
Albedo:ฮ่าฮ่า งั้นคงต้องรบกวนให้ Paimon ช่วยสอนฉันหน่อยแล้วล่ะ
Paimon:ชู่ว์ ๆ ๆ ห้ามพูดนะ! ทุกครั้งที่เธอพูดแบบนี้ เรื่องยุ่งยากจะต้อง...
???:Albedo ไม่ค่อยได้เห็นนายว่างแบบนี้เลยนะ
???:แต่ว่า ในเมื่อทำ "บทเรียน" ที่นายท่าน Rhinedottir ทิ้งไว้ให้เสร็จแล้ว นายก็ควรจะได้พักผ่อนหย่อนใจบ้างจริง ๆ นั่นแหละ
Paimon:เห็นมั้ย! เธอยังพูดไม่ทันขาดคำเลย เรื่องยุ่งยากก็มาหาถึงที่แล้วเนี่ย!
Albedo:Sebas ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?
Traveler:Albedo รู้จักมันด้วยเหรอ?
Albedo:ใช่ มันก็เป็นผลงานรังสรรค์ที่อาจารย์ของฉัน Rhinedottir สร้างขึ้นเหมือนกันน่ะ พอจะนับว่าเป็น "สมาชิกในครอบครัว" ของฉันได้ล่ะมั้ง
Traveler:สมแล้วที่เป็นความสัมพันธ์ในครอบครัวของคุณ
Sebas:ล่ะมั้ง? นี่นายพูดจาแบบนี้ได้ยังไงกัน บ้านหลังเบ้อเริ่มเทิ่ม แต่กลับมีพ่อบ้านเป็นฉันอยู่แค่ตัวเดียว
Sebas:ขวดโหลขวดแก้วที่นายกับนายท่าน Rhinedottir ใช้แล้ว ก็มีแค่ฉันที่เป็นแมวตัวเดียวเนี่ยที่ต้องคอยเก็บกวาด
Paimon:เธอ... ไม่ใช่แมวหรอกเหรอ? แมวจะเป็นพ่อบ้านได้ยังไงกัน แถมยังต้องมาเก็บกวาดขวดโหลขวดแก้วอีก...
Sebas:แล้วเธอไปลอยอยู่บนฟ้าได้ยังไงล่ะ?
Paimon:เอ๊ะ? ฉันก็ทำได้มาตลอดนี่
Sebas:ฉันก็ทำได้มาตลอดเหมือนกัน กรุณาอย่าเอาความจริงมาเป็นปัญหา เพราะปัญหาแบบนั้นหาคำตอบไม่ได้หรอก
Paimon:ธะ...เธอ... น่าโมโหชะมัด! ฉันจะ...
Paimon:ฉะ...ฉันจะไม่ฟังที่มันพูดแล้ว!
Sebas:เรื่องไร้สาระพอแค่นี้ก่อนเถอะ Albedo ที่ฉันมาในครั้งนี้ ก็เพราะได้รับคำสั่งจากนายท่าน Rhinedottir ให้นำข้อความมาส่งถึงนาย
Sebas:แค่ก... อะแฮ่ม!
"Rhinedottir":"Albedo ที่รัก ฉันดีใจมากที่เธอหา 'คำตอบที่ตัวเองยอมรับ' สำหรับบทเรียนนั้นได้แล้ว"
"Rhinedottir":"เพียงแต่ว่า ปัญหาที่ถูกไขกระจ่างแล้ว ก็จะสูญเสียความหมายของการครุ่นคิดไป"
"Rhinedottir":"ลูกตุ้มนาฬิกาในหัวของเธอที่ไม่เคยหยุดนิ่ง ตอนนี้ก็น่าจะเริ่มแกว่งไปทาง 'ความเบื่อหน่าย' แล้วสินะ?"
"Rhinedottir":"ถ้าอย่างนั้น เธอลองตั้งคำถามกับตัวเองดูบ้างสิ"
"Rhinedottir":"ทิ้ง 'คำตอบที่รู้อยู่แล้ว' ไป แล้วมองหา 'คำถามที่ยังไม่รู้'"
"Rhinedottir":"คำถามมักจะน่าสนุกกว่าคำตอบเสมอ แถมยังช่วยฆ่าเวลาได้ดีกว่าด้วย"
"Rhinedottir":"ฉันตั้งตารอเลยล่ะ ว่าครั้งหน้าที่เจอกัน เธอจะนำ 'คำถาม' แบบไหนมาให้ฉัน"
"Rhinedottir":"ถ้าเธอสามารถหาคำถาม ที่แม้แต่ฉันก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อนได้ล่ะก็ นั่นจะดีที่สุดเลยล่ะ"
"Rhinedottir":"ถึงแม้ว่าความเป็นไปได้จะไม่มากนัก แต่เธอก็พยายามดูก่อนแล้วกัน ถ้าเธอโชคดีพอ ก็ไม่แน่ว่าอาจจะทำให้ฉันอึ้งได้จริง ๆ"
"Rhinedottir":"จริงสิ อย่าคิดที่จะสร้าง 'ตัวเอง' ที่เอาไว้ใช้สำหรับคิดหรือตอบคำถามโดยเฉพาะล่ะ อาจารย์อย่างฉันลองมาแล้ว มันไม่ได้ผลหรอก"
"Rhinedottir":"สุดท้ายนี้ ฉันให้ Sebas ถือของขวัญมาให้เธอด้วยชิ้นหนึ่ง เก็บไว้ให้ดีล่ะ แล้วก็อย่าป้อนอะไรให้มันกินด้วย มันไม่หิวหรอก"
Albedo:ขอน้อมรับคำสั่งสอนของอาจารย์อย่างเคร่งครัด
Sebas:อะแค่ก แค่ก ๆ ๆ นี่คือทั้งหมดที่นายท่าน Rhinedottir ต้องการจะบอก... เหนื่อยชะมัด แค่ก ๆ... แค่ก...
Sebas:ในเมื่อนายก็ได้ยินข้อความแล้ว งั้นฉันก็ไม่อยู่เล่นกับนายในที่ที่หนาวจะตายแบบนี้แล้วล่ะ ฉันยังต้องไปส่งข้อความในเมือง Mondstadt ต่ออีก
Traveler:เมือง Mondstadt?
Paimon:ในเมือง Mondstadt ยังมีคนที่เกี่ยวข้องกับ Rhinedottir อีกเหรอ... อ๊ะ! หรือว่าจะเป็น...
Sebas:ถึงแม้ว่าเขาจะเพิ่ง "ถือกำเนิดได้ไม่นาน" แต่นายท่าน Rhinedottir ก็ได้คาดการณ์ถึง "บทเรียน" ที่เขาต้องแก้ไขไว้เรียบร้อยแล้วล่ะ
Sebas:เอาล่ะ ๆ ฉันต้องไปจริง ๆ แล้ว ที่นี่มันหนาวเกินไป หนาวจนหางฉันปวดไปหมดแล้ว
Sebas:"ของขวัญ" ที่นายท่าน Rhinedottir มอบให้นาย ฉันวางไว้บนโต๊ะแล้วนะ อย่าลืมเก็บไปล่ะ
Paimon:Albedo... ความสัมพันธ์ในครอบครัวของคุณ ดูจะซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ...
Traveler:จู่ ๆ ก็มีแมวโผล่มาอีกตัว...
Paimon:แต่จะว่าไปแล้ว แมวตัวนี้จะนับเป็น "สมาชิกในครอบครัว" ของคุณได้จริง ๆ เหรอ? ถึงมันจะบอกว่าตัวเองเป็นพ่อบ้านก็เถอะ...
Albedo:ที่จริงแล้ว Sebas ถูกอาจารย์สร้างขึ้นมานานมากแล้วล่ะ ถ้าว่ากันตามตรรกะของคนทั่วไป Sebas ก็น่าจะนับว่าเป็น "ญาติผู้ใหญ่" ของฉัน
Albedo:แต่ว่า พอพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ว่าพวกเราไม่ใช่ "ครอบครัว" แบบปกติ ความสัมพันธ์ลำดับขั้นที่ว่านั่นมันก็ไร้ความหมายไปเลย
Albedo:แต่ตอนนั้นฉันก็ได้รับการดูแลจาก Sebas ไม่น้อยเลยล่ะ นอกจากจะช่วยฉันเก็บขวดโหลขวดแก้วแล้ว บางครั้งมันก็ยังมาเป็นแบบให้ฉันวาดรูปด้วย
Paimon:เดี๋ยวนะ งั้นแมวที่คุณวาดวันนี้ หรือว่าจะเป็น Sebas?
Albedo:ใช่แล้วล่ะ นี่เป็นนิสัยอย่างหนึ่งของฉัน เวลาที่กำลังขบคิดปัญหาบางอย่าง ฉันจะปล่อยให้มือทำงานไปโดยไม่รู้ตัว เพื่อช่วยในการคิดน่ะ
Albedo:ซึ่งในเวลาแบบนั้น ฉันก็มักจะเลือกวาดภาพของ Sebas... เพราะวาดมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว เลยชินมือมาก แทบจะไม่ต้องใช้สมองคิดเลย
Paimon:ฉันก็นึกว่าเป็นแค่ลูกแมวธรรมดา ๆ ซะอีก! ไม่นึกเลยว่าจะมีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้...
Albedo:ตอนนี้พวกเธอก็รู้ชื่อจริงของแมวตัวนี้แล้ว ถ้าหลังจากนี้พอมีเวลา ฉันจะเล่าเรื่องของมันกับฉันให้พวกเธอฟังอีกก็แล้วกันนะ
Albedo:แต่ตอนนี้...
"Rhinedottir":"ต้นไม้ย่อมภาคภูมิใจในผลผลิตอันสมบูรณ์แบบ มันช่างเพียบพร้อมและไร้ซึ่งที่ติ"
"Rhinedottir":"แต่เมล็ดพันธุ์ผู้โอบอุ้มความฝันเอ๋ย อย่าได้พึงพอใจเพียงการเป็นราชาแห่งจักรวาลเปลือกอันคับแคบเลย"
Albedo:...ฉันต้องขอตัวไปใช้ความคิดต่อแล้วล่ะ
Sebas:Albedo ไม่ค่อยได้เห็นนายว่างแบบนี้เลยนะ
Sebas:แต่ว่า ในเมื่อทำ "บทเรียน" ที่นายท่าน Rhinedottir ทิ้งไว้ให้เสร็จแล้ว นายก็ควรจะได้พักผ่อนหย่อนใจบ้างจริง ๆ นั่นแหละ
Paimon:อุหวา! S...Sebas เธอโผล่ออกมาจากไหนเนี่ย? ไม่ให้สุ้มให้เสียงเลย
Traveler:Sebas เจอกันอีกแล้วนะ
Albedo:ดูเหมือนว่าเธอจะเคยเจอ Sebas มาก่อนสินะ ไม่รู้ว่ามันได้บอกความสัมพันธ์ ระหว่างฉันกับเขาให้เธอฟังหรือเปล่า
Traveler:มันบอกว่าเป็น "ญาติผู้ใหญ่" ของคุณน่ะ
Albedo:...ก็พอจะพูดแบบนั้นได้ล่ะมั้ง
Traveler:สมแล้วที่เป็นความสัมพันธ์ในครอบครัวของคุณ
Sebas:ล่ะมั้ง? นี่นายพูดจาแบบนี้ได้ยังไงกัน บ้านหลังเบ้อเริ่มเทิ่ม แต่กลับมีพ่อบ้านเป็นฉันอยู่แค่ตัวเดียว
Sebas:ขวดโหลขวดแก้วที่นายกับนายท่าน Rhinedottir ใช้แล้ว ก็มีแค่ฉันที่เป็นแมวตัวเดียวเนี่ยที่ต้องคอยเก็บกวาด
Paimon:เธอ... ไม่ใช่แมวหรอกเหรอ? แมวจะเป็นพ่อบ้านได้ยังไงกัน แถมยังต้องมาเก็บกวาดขวดโหลขวดแก้วอีก...
Sebas:แล้วเธอไปลอยอยู่บนฟ้าได้ยังไงล่ะ?
Paimon:เอ๊ะ? ฉันก็ทำได้มาตลอดนี่
Sebas:ฉันก็ทำได้มาตลอดเหมือนกัน กรุณาอย่าเอาความจริงมาเป็นปัญหา เพราะปัญหาแบบนั้นหาคำตอบไม่ได้หรอก
Paimon:ธะ...เธอ... น่าโมโหชะมัด! ฉันจะ...
Paimon:ฉะ...ฉันจะไม่ฟังที่มันพูดแล้ว!
Sebas:เรื่องไร้สาระพอแค่นี้ก่อนเถอะ Albedo ที่ฉันมาในครั้งนี้ ก็เพราะได้รับคำสั่งจากนายท่าน Rhinedottir ให้นำข้อความมาส่งถึงนาย
Sebas:แค่ก... อะแฮ่ม!
"Rhinedottir":"Albedo ที่รัก ฉันดีใจมากที่เธอหา 'คำตอบที่ตัวเองยอมรับ' สำหรับบทเรียนนั้นได้แล้ว"
"Rhinedottir":"เพียงแต่ว่า ปัญหาที่ถูกไขกระจ่างแล้ว ก็จะสูญเสียความหมายของการครุ่นคิดไป"
"Rhinedottir":"ลูกตุ้มนาฬิกาในหัวของเธอที่ไม่เคยหยุดนิ่ง ตอนนี้ก็น่าจะเริ่มแกว่งไปทาง 'ความเบื่อหน่าย' แล้วสินะ?"
"Rhinedottir":"ถ้าอย่างนั้น เธอลองตั้งคำถามกับตัวเองดูบ้างสิ"
"Rhinedottir":"ทิ้ง 'คำตอบที่รู้อยู่แล้ว' ไป แล้วมองหา 'คำถามที่ยังไม่รู้'"
"Rhinedottir":"คำถามมักจะน่าสนุกกว่าคำตอบเสมอ แถมยังช่วยฆ่าเวลาได้ดีกว่าด้วย"
"Rhinedottir":"ฉันตั้งตารอเลยล่ะ ว่าครั้งหน้าที่เจอกัน เธอจะนำ 'คำถาม' แบบไหนมาให้ฉัน"
"Rhinedottir":"ถ้าเธอสามารถหาคำถาม ที่แม้แต่ฉันก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อนได้ล่ะก็ นั่นจะดีที่สุดเลยล่ะ"
"Rhinedottir":"ถึงแม้ว่าความเป็นไปได้จะไม่มากนัก แต่เธอก็พยายามดูก่อนแล้วกัน ถ้าเธอโชคดีพอ ก็ไม่แน่ว่าอาจจะทำให้ฉันอึ้งได้จริง ๆ"
"Rhinedottir":"จริงสิ อย่าคิดที่จะสร้าง 'ตัวเอง' ที่เอาไว้ใช้สำหรับคิดหรือตอบคำถามโดยเฉพาะล่ะ อาจารย์อย่างฉันลองมาแล้ว มันไม่ได้ผลหรอก"
"Rhinedottir":"สุดท้ายนี้ ฉันให้ Sebas ถือของขวัญมาให้เธอด้วยชิ้นหนึ่ง เก็บไว้ให้ดีล่ะ แล้วก็อย่าป้อนอะไรให้มันกินด้วย มันไม่หิวหรอก"
Albedo:ขอน้อมรับคำสั่งสอนของอาจารย์อย่างเคร่งครัด
Sebas:อะแค่ก แค่ก ๆ ๆ นี่คือทั้งหมดที่นายท่าน Rhinedottir ต้องการจะบอก... เหนื่อยชะมัด แค่ก ๆ... แค่ก...
Sebas:เอาเป็นว่า ข้อความทั้งหมดถูกส่งเรียบร้อยแล้ว ทำไมนายต้องมาอยู่ในที่แบบนี้ด้วยนะ ไปอยู่ในเมือง Mondstadt ดี ๆ เหมือนกับท่านนั้นไม่ได้รึไง...
Sebas:เอาล่ะ ๆ ฉันต้องไปจริง ๆ แล้ว ที่นี่มันหนาวเกินไป หนาวจนหางฉันปวดไปหมดแล้ว
Sebas:"ของขวัญ" ที่นายท่าน Rhinedottir มอบให้นาย ฉันวางไว้บนโต๊ะแล้วนะ อย่าลืมเก็บไปล่ะ
Paimon:Albedo... ความสัมพันธ์ในครอบครัวของคุณ ดูจะซับซ้อนขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ...
Traveler:จู่ ๆ ก็มีแมวโผล่มาอีกตัว...
Paimon:แต่จะว่าไปแล้ว แมวตัวนี้จะนับเป็น "สมาชิกในครอบครัว" ของคุณได้จริง ๆ เหรอ? ถึงมันจะบอกว่าตัวเองเป็นพ่อบ้านก็เถอะ...
Albedo:ที่จริงแล้ว Sebas ถูกอาจารย์สร้างขึ้นมานานมากแล้วล่ะ ถ้าว่ากันตามตรรกะของคนทั่วไป ที่ Sebas พูดก็ไม่ผิดหรอก มันก็นับได้ว่าเป็น "ญาติผู้ใหญ่" ของฉันจริง ๆ
Albedo:แต่ว่า พอพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ว่าพวกเราไม่ใช่ "ครอบครัว" แบบปกติ ความสัมพันธ์ลำดับขั้นที่ว่านั่นมันก็ไร้ความหมายไปเลย
Albedo:แต่ตอนนั้นฉันก็ได้รับการดูแลจาก Sebas ไม่น้อยเลยล่ะ นอกจากจะช่วยฉันเก็บขวดโหลขวดแก้วแล้ว บางครั้งมันก็ยังมาเป็นแบบให้ฉันวาดรูปด้วย
Paimon:เดี๋ยวนะ งั้นแมวที่คุณวาดวันนี้ หรือว่าจะเป็น Sebas?
Albedo:ใช่แล้วล่ะ นี่เป็นนิสัยอย่างหนึ่งของฉัน เวลาที่กำลังขบคิดปัญหาบางอย่าง ฉันจะปล่อยให้มือทำงานไปโดยไม่รู้ตัว เพื่อช่วยในการคิดน่ะ
Albedo:ซึ่งในเวลาแบบนั้น ฉันก็มักจะเลือกวาดภาพของ Sebas... เพราะวาดมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว เลยชินมือมาก แทบจะไม่ต้องใช้สมองคิดเลย
Paimon:ฉันก็นึกว่าเป็นแค่ลูกแมวธรรมดา ๆ ซะอีก! ไม่นึกเลยว่าจะมีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้...
Albedo:ตอนนี้พวกเธอก็รู้ชื่อจริงของแมวตัวนี้แล้ว ถ้าหลังจากนี้พอมีเวลา ฉันจะเล่าเรื่องของมันกับฉันให้พวกเธอฟังอีกก็แล้วกันนะ
Albedo:แต่ตอนนี้...
"Rhinedottir":"ต้นไม้ย่อมภาคภูมิใจในผลผลิตอันสมบูรณ์แบบ มันช่างเพียบพร้อมและไร้ซึ่งที่ติ"
"Rhinedottir":"แต่เมล็ดพันธุ์ผู้โอบอุ้มความฝันเอ๋ย อย่าได้พึงพอใจเพียงการเป็นราชาแห่งจักรวาลเปลือกอันคับแคบเลย"
Albedo:...ฉันต้องขอตัวไปใช้ความคิดต่อแล้วล่ะ
Localized evidence
Text fields
No text in the selected or fallback locales.
แบบฝึกหัดของแม่มด: ปริศนานอกโจทย์
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json- JSON Pointer
/1537959994
Published Sprites
Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
Properties
Source evidence
- Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json- JSON Pointer
/274
- id
2078
- cityId
1
- questType
WQ
- endQuestId
1000502
- chapterIcon
UI_ChapterIcon_Hexenzirkel
- beginQuestId
1000501
- chapterCategory
other
