Ghost
Chapter icon · UI_ChapterIcon_Furina

Story Chapters

"ธิดาแห่งสายน้ำ"

Story QuestsChapter number: บทแห่งเพลงสวดศักดิ์สิทธิ์: ฉากที่ 1Location: Furina

Story evidence

Chapter quests

3

ถึงเมื่อวาน

Open quest →
Quest flow
1

ไปที่กิลด์นักผจญภัยของนครว่าการ Fontaine

Open step page →
Conversation 1 · 73 linesOpen full page →

Paimon:Katheryne พวกเรามาแล้ว! มีคำขอใหม่ ๆ บ้างมั้ย แบบที่ค่าตอบแทนจุก ๆ น่ะ

Paimon:ไม่เห็นจะเป็นไรเลย คนกันเองทั้งนั้น ก็ต้องเฟรนลี่หน่อยสิ

Katheryne:ฮ่าฮ่า พวกเธอสองคนยังฮึกเหิมเหมือนเดิมเลยเนอะ สมแล้วที่เป็นผู้ช่วยคนสำคัญของกิลด์นักผจญภัย

Katheryne:ฉันมีคำขอที่ค่อนข้างเร่งด่วนอยู่พอดี แต่เงื่อนไขที่ผู้มอบหมายคำขอให้ไว้ มันอาจจะไม่ "คุ้มค่า" น่ะ...

Paimon:อย่าคิดจริงจังเลยน่า พวกเราแค่ล้อเล่นน่ะ ช่วยบอกรายละเอียดให้เราฟังก่อนได้มั้ย?

Katheryne:พูดง่าย ๆ ก็คือ ผู้มอบหมายคำขออยากจะหานักแสดงละครเพลงคนหนึ่ง เพื่อมาแทนสมาชิกในคณะละคร ที่ทำการแสดงไม่ได้ชั่วคราวน่ะ

Katheryne:แต่เพราะสถานการณ์ทางการเงินของคณะละครค่อนข้างลำบาก พวกเขาเลยไม่มีเงินที่จะจ่ายค่าการแสดง...

Paimon:เป็นปัญหาใหญ่จริงด้วย งั้นก็หมายความว่า พวกเขากำลังหานักแสดงการกุศลงั้นเหรอ?

Katheryne:อื้ม ถึงแม้จะขอให้เหล่านักผจญภัยช่วยติดต่อนักแสดงมากมาย แต่ก็ไม่มีใครยอมช่วยเลย

Katheryne:และดูเหมือนว่าวันทำการแสดงจะใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แล้วด้วย ขืนยังหานักแสดงไม่ได้ ก็คงต้องเลื่อนการแสดงออกไป แต่ถ้าเลื่อนการแสดงก็คงจะต้องเกิดปัญหามากมายแน่...

Paimon:ฉันเข้าใจแล้วล่ะ เอาไงดี Traveler เธอคิดว่าไงมั่ง?

Paimon:ถึงจะอยากช่วย แต่เราก็ไม่มีทักษะแสดงละครเพลงเลยนี่นา

Traveler:ก็จริง...

Katheryne:ถ้าพวกเธอสองคนอยากจะช่วยละก็ ตอนนี้ผู้มอบหมายคำขออยู่ทางนั้นน่ะ พวกเธอลองไปถามรายละเอียดดูสิ

Katheryne:ถึงแม้จะไม่ได้ขึ้นแสดงบนเวที แต่บางทีอาจจะช่วยเสนอไอเดีย และหาวิธีอื่น ๆ ช่วยเขาได้นะ

Paimon:ที่แท้ก็เขานี่เอง มิน่าล่ะเขาถึงได้ดูเครียดขนาดนั้น

Paimon:อื้ม ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ปะไปกัน!

Paimon:สวัสดี นายกำลังหานักแสดงละครเพลงใช่มั้ย?

Lauwick:สวัสดี ฉันรู้จักพวกเธอ! หรือว่าพวกเธอจะยอมรับคำขอของฉันเหรอ?

Paimon:เอ๋ นี่ชื่อเสียงของพวกเราใน Fontaine โด่งดังขนาดนั้นแล้วเหรอเนี่ย? ฮิฮิ

Paimon:เสียดายจัง พวกเราไม่มีทักษะละครเพลงน่ะ... แค่ได้ยินมาว่านายร้อนใจมาก พวกเราก็เลยกะจะคิดหาวิธีช่วยน่ะ

Lauwick:อ๋อ งั้นเหรอ ไม่เป็นไร เพราะการไม่มีค่าขึ้นแสดง ก็เป็นเรื่องที่ไม่สมเหตุสมผลเลยนั่นแหละ

Lauwick:ถ้าไม่มีนักแสดงที่เหมาะสมมาแทน พวกเราก็คงต้องทิ้งการแสดงครั้งนี้แล้วล่ะ เฮ้อ

Traveler:เอารายได้จากการขายตั๋วเข้าชมการแสดง มาจ่ายค่าตัวนักแสดงไม่ได้เหรอ?

Lauwick:เฮ้อ เธอคงไม่รู้สินะว่าพวกเราไม่ใช่คณะละครที่เก่งกาจอะไร เป็นแค่คณะรากหญ้าเท่านั้นแหละ

Lauwick:เวทีและอุปกรณ์การแสดงของเราเรียบง่ายมาก แค่ผู้ชมยอมมาดูการแสดงของพวกเรา แค่นั้นเราก็พอใจแล้วล่ะ

Lauwick:ถ้าเรามีช่องทางการหาเงิน ก็คงไม่ต้องมาอยู่ในจุดที่จะยุบคณะละครหรอก

Paimon:ยุบ? นี่พวกคุณจะยุบคณะละครแล้วเหรอ?

Lauwick:โอ๊ะ ดูเหมือนว่าคุณผู้หญิงของกิลด์นักผจญภัยจะไม่ได้บอกพวกเธอสินะ นี่เป็นการแสดงครั้งสุดท้ายของเราแล้วล่ะ

Lauwick:หลังจากจบการแสดงในครั้งนี้ พวกเราทุกคนจะแยกกันไปตามทาง เพราะงั้นการจัดงานในครั้งนี้ จึงมีความสำคัญกับพวกเรามาก

Lauwick:ไม่มีใครอยากให้มันจบหรอก เพราะเราต่างก็ทุ่มเทและพยายามกับมันมามากขนาดนั้น

Traveler:มีคนที่เข้าร่วมไม่ได้งั้นเหรอ?

Lauwick:ใช่ ตัวเอกของเราป่วยมาตั้งแต่เด็ก เวลาที่อาการป่วยกำเริบ เธอจะไม่มีเรี่ยวไม่มีแรง ก็เลยไม่สามารถเข้าร่วมการแสดงครั้งสุดท้ายได้น่ะ

Lauwick:พอไม่มีเธอร่วมแสดง การแสดงทั้งหมดก็จะขาดสีสันไปเยอะเลย แต่เพื่อให้งานของทุกคนจบลงอย่างราบรื่น... ฉันเลยอยากจะจัดงานขึ้นตามกำหนด

Paimon:อย่างนี้นี่เอง งั้นพวกเรามาคิดหาวิธีกันดีกว่า

Paimon:ถ้างั้นเราช่วยออกเงินสนับสนุนดีมั้ย? เอ่อ... เธอพอมีเหลือบ้างมั้ย?

Lauwick:เอ่อ ไม่ต้องหรอก พวกเราติดหนี้บุญคุณขนาดนี้ไม่ได้หรอก อีกอย่าง ฉันก็รับประกันไม่ได้ด้วยว่าจะหามาคืนได้

Paimon:มีเหตุผล ถ้าคนที่หามามีแต่จะหวังเงิน งั้นเวลาทำงานด้วยกันก็คงจะเป็นปัญหาใหญ่แน่

Paimon:ฉันว่าคิดวิธีหาคนที่เหมาะสมที่สุดคนนั้นดีกว่า อืม... อ๋อ! ถ้าเป็นเขาคนนั้นล่ะ?

Traveler:ฉันก็นึกถึงคนเดียวกันอยู่พอดี

Paimon:ฮิฮิ นี่แหละน้า ความรู้ใจของพวกเรา! ตอนนี้เขาคนนั้นน่าจะไม่ได้มีธุระอะไรนะ

Paimon:เขาเก่งในการแสดง แล้วก็เคยได้รับความนิยมมาก ๆ ด้วย การแสดงละครเพลงน่าจะเป็นเรื่องหมู ๆ แหละเนอะ?

Lauwick:พวกเธอนึกถึงใครเหรอ? เป็นคนที่มีชื่อเสียงงั้นเหรอ?

Traveler:Furina

Lauwick:หา?! พะ...พวกเธอล้อเล่นปะเนี่ย

Paimon:ไม่ได้ล้อเล่น ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่าเขาเคยขึ้นแสดงบนเวทีจริง ๆ รึเปล่า แต่จากสัญชาตญาณของฉัน เขาจะต้องเก่งมากแน่ ๆ

Lauwick:มันก็ใช่อยู่หรอก ท่าน Furina เคยเข้าร่วมการแสดงคลาสสิกมามากมาย และความนิยมบางส่วนของท่านก็มาจากตรงนี้แหละ...

Lauwick:ถึงแม้ทุกคนจะรู้ว่าท่านไม่ใช่เทพแห่งน้ำอีกต่อไปแล้ว แต่ยังไงก็ไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

Lauwick:ยังมีผู้คนมากมายใน Fontaine ที่เห็นท่านเป็นแบบอย่าง แม้แต่ฉันเองก็ด้วย แล้ว... คณะละครอย่างพวกเราจะคู่ควรกับท่านได้ยังไงล่ะ

Lauwick:แต่... แต่ว่า...

Lauwick:เอ่อ... ก็ได้ ถ้าท่าน Furina ยินดี ฉันก็ต้องดีใจมากอยู่แล้ว และฉันเชื่อว่าทุกคนในคณะละครก็ต้องดีใจมากเหมือนกัน

Lauwick:คนในคณะละครของเราก็คงใฝ่ฝันที่จะร่วมแสดงกับท่าน Furina เหมือนกัน

Lauwick:แต่ฉันคิดว่าต้องดูว่าท่านจะรู้สึกชื่นชม หรือรู้สึกว่าเป็นการลดทอนคุณค่ารึเปล่า...

Paimon:เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวพวกเราไปคุยก็รู้เองแหละ

Paimon:ตอนนี้เขาไม่เหมือนแต่ก่อน ที่ต้องรักษาท่าทางสูงส่งไว้ตลอดแล้ว

Traveler:ไปกันเถอะ ไม่ได้เจอเขามาตั้งนานเลย

Lauwick:ขะ...ขอบคุณที่ยอมช่วยฉันนะ... ฉะ...ฉันจะรอฟังข่าวดีจากพวกเธออยู่ที่นี่นะ รบกวนด้วย

Paimon:เอ๋ แต่จะว่าไปแล้ว เมื่อก่อน Furina อาศัยอยู่ในพระราชวัง Mermonia ที่หรูหรา แล้วตอนนี้เขาย้ายไปอยู่ไหนแล้วล่ะ?

Katheryne:เรื่องนี้ฉันรู้ที่อยู่ปัจจุบันของท่าน เดี๋ยวฉันเอาให้นะ

Paimon:โอ๊ะ นี่คุณโผล่มาเมื่อไหร่เนี่ย!

Katheryne:ฮิฮิ พอเห็นว่าจะมีความหวังในการคลี่คลายเรื่องนี้ ฉันก็เลยรีบมาดูน่ะ ว่าพอมีอะไรที่ฉันช่วยได้มั้ย

Katheryne:การแก้ไขปัญหาที่ยากลำบากของผู้มอบหมายคำขอ ก็เป็นส่วนหนึ่งในงานของฉันเหมือนกัน

Lauwick:ขอบคุณนะคุณผู้หญิง ขอบคุณมากจริง ๆ

Paimon:เอาล่ะ ได้ที่อยู่มาละ เดี๋ยวพวกเรารีบไปรีบกลับนะ!

2

สอบถามความเห็นของ Furina

Open step page →
Conversation 1 · 61 linesOpen full page →

Paimon:เอ๋ Katheryne ไม่ได้ให้ที่อยู่ผิดใช่มั้ยเนี่ย? เขาอาศัยอยู่ที่นี่เนี่ยนะ

Paimon:ฉันไม่ได้จะบอกว่าที่นี่ไม่ดีนะ แต่แค่ว่ามันแตกต่างจากพระราชวัง Mermonia อย่างกะฟ้ากับเหวเลย

Furina:ก่อนที่จะวิจารณ์บ้านใหม่ของคนอื่น ควรจะดูให้แน่ก่อนนะว่าคนคนนั้นอยู่ข้าง ๆ รึเปล่า

Paimon:หวาาา! ตอนนี้กำลังฮิตโผล่มาแบบกะทันหันกันรึไง! ทั้งคุณ ทั้ง Katheryne เลย...

Furina:เราก็แค่ออกไปซื้อของตามปกติ มะกะโรนีที่บ้านหมดแล้ว เราก็เลยออกไปซื้อถุงใหญ่มา

Furina:เมื่อก่อนเรามีอาหารให้เลือกกินมากมาย แต่ตอนนี้เรากลับรู้สึกว่า อาหารเรียบง่ายและดั้งเดิมแบบนี้ ก็อร่อยดีเหมือนกัน

Traveler:...ไม่เบื่อเหรอ?

Furina:ไม่นะ เจ้าก็เตรียมซอสหลาย ๆ อย่างสิ กินซอสมะเขือเทศสักหนึ่งสัปดาห์ แล้วก็ซอสเนื้ออีกหนึ่งสัปดาห์

Paimon:ทำไมฟังดูเหมือนกำลังพยายามรับมืออยู่เลย...

Traveler:หรือว่าเพราะไม่มีคนทำอาหารให้แล้ว...

Furina:เสียมารยาท นี่เจ้าสงสัยในฝีมือการทำอาหารของเรางั้นรึ

Furina:ยังไงตอนออกบ้านก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว แล้วเราก็อยู่บ้านตลอดทั้งวัน กินอะไรง่าย ๆ ก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้วนี่

Furina:อีกอย่าง ต่อให้ทำ "La Lettre a Focalors" หรือ "Blubber Profiterole" อะไรพวกนั้น ตราบใดที่เราเต็มใจเรียนรู้ แป๊บเดียวก็ทำเป็นแล้วล่ะ

Paimon:เห็นมั้ย ทำอาหารไม่เป็นจริงด้วย

Furina:เอ่อ แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ! พวกเจ้ามาทำอะไรกันแน่! คงไม่ได้แค่มาดูกิจวัตรประจำวันที่ตกอับของเราหรอกใช่มั้ย?

Furina:บอกก่อนนะว่าเราไม่รับแขก ถ้าไม่มีธุระอะไรก็รีบกลับไปซะเถอะ บ้าจริง!

Paimon:ขอโทษ ๆ ฉันขอโทษ คุณใจเย็นก่อนนะ

Traveler:Paimon ก็แค่เป็นห่วงว่าคุณเป็นยังไงบ้าง

Paimon:ใช่ ๆ Traveler พูดถูก ฉันไม่ได้จะหัวเราะเยาะคุณนะ

Paimon:เดี๋ยวนะ เห็น ๆ อยู่นะว่าเธอเป็นคนพูดซะส่วนใหญ่!

Furina:มีธุระงั้นเหรอ? อย่าลืมนะว่าตอนนี้เราไม่ใช่ท่านเทพแห่งน้ำอีกต่อไปแล้ว แม้แต่วิชั่นเราก็ยังไม่มีเลย

Paimon:ไม่ใช่เรื่องแบบนั้น มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก แต่มันพิเศษมาก และต้องการความสามารถของคุณน่ะ

Furina:เอ๋? พูดถึงขนาดนี้แล้ว ตอนแรกก็อยากจะติเตียนกิริยาของพวกเจ้าอยู่หรอก เฮ้อ งั้นเราทำเป็นไม่สนใจละกัน

Furina:ว่ามาสิ เรื่องอะไรเหรอ?

เล่าเรื่องการแสดงครั้งสุดท้ายของคณะละครให้กับ Furina ฟัง

Furina:อย่างนี้นี่เอง เราว่าอยู่แล้วเชียว ว่าพวกเจ้าคงไม่ดั้นด้นมาเพื่อให้ความสนุกกับเราหรอก

Furina:ยังไงซะเราก็เคยเป็นดาราที่โด่งดังที่สุดใน Fontaine เราเชี่ยวชาญการแสดงบนเวทีในทุกแขนง ละครเพลงแค่นี้ไม่มีปัญหาสำหรับเราหรอก...

Furina:แต่ตอนนี้เราคงทำไม่ได้หรอก เราต้องขอโทษด้วยนะ

Paimon:ทำไมอะ มันดูเป็นเรื่องจิ๊บ ๆ มากนะ?

Furina:ใช่ แต่เราตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ขึ้นแสดงบนเวทีอีกต่อไปแล้ว

Furina:ถึงแม้เราจะละทิ้งหน้าที่ในการ "สวมบทเทพแห่งน้ำ" ไปแล้ว แต่ร่องรอยที่หลงเหลือในตัวเรามันไม่ได้ลบล้างไปได้ง่าย ๆ

Furina:เวลาหลายร้อยปีเพียงพอที่จะสร้างคนคนหนึ่งขึ้นใหม่ แม้ว่าเราคนเดิมจะไม่ใช่แบบนั้นก็ตาม

Furina:แน่นอนว่าพูดเรื่องนี้ตอนนี้ก็คงจะสายเกินไปแล้ว เราเองก็ไม่คิดที่จะออกจากบทบาทตัวละครในอดีตนั้นเหมือนกัน

Furina:แต่อย่างน้อยเราก็ไม่อยากเป็นคนอื่นอีกแล้ว

Traveler:ที่แท้คุณก็คิดแบบนี้นี่เอง

Paimon:งั้นฉันก็พอเข้าใจความรู้สึกคุณแล้วล่ะ...

Paimon:แต่แค่แทนที่ชั่วคราวแป๊บ ๆ เท่านั้นเอง แบบนั้นก็ไม่ได้เหรอ?

Furina:มันไม่ใช่ว่าปัญหามากหรือน้อยหรอก แต่เราคิดว่าเราควรจะอยู่ในขอบเขตเท่านี้

Furina:ถ้าเรายืดหยุ่นกับการตัดสินใจเดิมของตัวเอง งั้นก็เท่ากับว่าเรามีทางออกไว้ตั้งแต่แรกแล้วน่ะสิ งั้นสู้ไม่ตัดสินใจทำแบบนั้นเลยไม่ดีกว่าเหรอ

Furina:เพราะงั้นไม่ต้องพูดเรื่องนี้ต่ออีกแล้วล่ะ

Paimon:ก็ได้ ในเมื่อคุณพูดมาซะขนาดนี้แล้ว... งั้นเรื่องคณะละครจะทำยังไงล่ะ หรือว่าจะต้องถูกยุบลงไปเลยจริง ๆ?

Paimon:Furina คุณช่วยแนะนำนักแสดงคนอื่น ๆ หน่อยได้มั้ย?

Furina:ไม่อะ

Paimon:ตอบเร็วจริงนะ!

Furina:เราเป็นคนรักษาความสัมพันธ์ไม่ค่อยเก่ง และเมื่อก่อนพวกเขาก็คงจะทนทรมานเพราะเรามามากพอแล้ว...

Furina:ตอนนี้เราเป็นแค่คนธรรมดาทั่วไป ขืนไปขอร้องพวกเขาอีก มีหวังคงโดนหัวเราะเยาะเป็นแน่

Furina:ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ในเมื่อเป็นการแสดงการกุศล งั้นเราก็คงต้องไปขอร้องอย่างนอบน้อมแล้วล่ะ... ไม่ได้ ๆ แค่คิดก็ขายหน้าจะแย่แล้ว ไม่ได้ ๆ ยังไงก็ไม่ได้เด็ดขาด

Paimon:แล้ว... ยังมีวิธีอื่นอีกมั้ย? สำหรับผู้มอบหมายคำขอแล้ว การแสดงครั้งนี้สำคัญสำหรับเขามากนะ

Furina:ยังไม่เข้าใจที่เราจะสื่อเหรอ? พวกเจ้ามาหาผิดคนตั้งแต่แรกแล้วล่ะ เราไม่อยากช่วย แล้วก็ช่วยไม่ได้ด้วย

Furina:ขอโทษที เราไม่ได้ตั้งใจจะใช้เสียงแข็งขนาดนี้ เราก็หวังว่าจะพอช่วยอะไรได้เหมือนกัน ถ้าเรามีวิธี เราก็คงเสนอไปแต่แรกแล้ว

Paimon:ไม่เป็นไร ฉันก็แค่อยากจะพยายามอีกสักหน่อยน่ะ เฮ้อ ดูท่าคนในคณะละครคงจะต้องผิดหวังแล้วสิ

Traveler:ลองหาวิธีอื่นดูกันเถอะ

Paimon:ก็คงต้องอย่างนั้นแหละ งั้นเราไปก่อนนะ Furina

Furina:อื้ม แล้วเจอกัน เราก็จะกลับไปพักผ่อนแล้วล่ะ

Conversation 2 · 2 linesOpen full page →

Lauwick:ท่าน Furina นี่นา นี่มันเวอร์เกินไปหน่อยปะเนี่ย...

Katheryne:ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้นหรอก ฉันจะรินน้ำให้สักแก้วมั้ย?

3

กลับไปบอกท่าทีของ Furina

Open step page →
Conversation 1 · 88 linesOpen full page →

Paimon:เอ๋ เกิดอะไรขึ้น พวกเขาทะเลาะกันใช่มั้ยนั่น?

Dulphy:ปัญหานั้นอีกแล้วเหรอ ทำไมนายต้องยุ่มย่ามหาคนมาแทนที่ฉันด้วย? ฉันบอกเมื่อไหร่ว่าฉันแสดงไม่ได้แล้ว?

Lauwick:ต่อให้เธอไม่พูด พวกเราก็รู้กันอยู่แล้ว เรารู้จักกันมาตั้งนานแล้วนะ และต่อให้สุขภาพจะไม่ดียังไง เธอก็ไม่เคยจะพูดออกมาเลย

Dulphy:หมายความว่านายตัดสินใจแทนฉันได้งั้นสิ?

Katheryne:หลังจากที่พวกเธอไปไม่นาน ตัวเอกของคณะละครก็มาที่กิลด์นักผจญภัย ดูเหมือนเธอจะคิดว่าสภาพร่างกายของเธอ ยังสามารถแสดงต่อได้

Katheryne:คุณผู้ชาย คุณผู้หญิง ช่วยหยุดทะเลาะกันก่อนได้มั้ย นักผจญภัยที่ทำคำขอของพวกคุณกลับมาแล้วล่ะ

Lauwick:ขอโทษนะ เกิดเรื่องไม่คาดคิดหน่อยน่ะ ทางพวกเธอเป็นยังไงบ้างเหรอ?

Paimon:พวกเราเจอ Furina แล้วล่ะ แต่เราโน้มน้าวเธอไม่สำเร็จ เธอไม่ยอมเข้าร่วมการแสดงเพราะเหตุผลส่วนตัวบางอย่างน่ะ

Lauwick:งั้นเหรอ... ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว ก็ถือว่าไม่ใช่ข่าวร้ายหรอกนะ

Lauwick:เพราะดูเหมือนตัวเอกคนสำคัญ จะสามารถกลับไปอยู่บนเวทีได้แล้วล่ะ ได้ทำการแสดงด้วยนักแสดงคนเดิม ยังไงก็เป็นบทสรุปที่สมบูรณ์ที่สุดอยู่แล้วล่ะ

Paimon:ดูเหมือนคุณจะพูดถูกนะ...

Paimon:มีหวังเขาคงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ และบ่นพวกเราจนหูชาแน่!

Dulphy:เอ๋ ท่าน Furina เป็นคนดุร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ?

Paimon:ล้อเล่นน่า เธอไม่ต้องใส่ใจหรอก! อะ...เอาเป็นว่า เรื่องนี้คลี่คลายอย่างสมบูรณ์แบบละเนอะ?

Paimon:ตอนที่เราทำคำขอไม่สำเร็จ พวกเรายังคิดหาวิธีอื่น ๆ ระหว่างทางกลับอยู่เลย ฮิฮิ

Traveler:...

Lauwick:เฮ้อ พวกเราทะเลาะกันไปก็ไม่มีประโยชน์ ในเมื่อเธอพูดแบบนี้แล้ว งั้นก็ไม่ต้องหานักแสดงคนอื่นแล้วล่ะ

Lauwick:นี่เป็นโอกาสสุดท้ายแล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเธออีก ตอนนั้นพวกเราคงหาคนมาแทนไม่ทันหรอกนะ

Lauwick:เธอแน่ใจนะว่าสามารถขึ้นเวทีแสดงได้? ทุกคนทุ่มเทแรงกายแรงใจกับการแสดงครั้งสุดท้ายนี้ เธอต้องคิดถึงจุดนี้ให้ดีนะ

Dulphy:แน่นอน ยาที่หมอให้ฉันมาในครั้งนี้มีประสิทธิภาพมาก ฉันจะต้องอดทนจนถึงวันแสดงได้แน่

Dulphy:ฉันอยากจะบอกลาอาชีพการงานในคณะละครตลอดหลายปีมานี้อย่างเหมาะสมเหมือนกัน ฉันไม่ยอมถูกทิ้งในช่วงสุดท้ายนี้หรอก

Dulphy:ทุกคนเห็นคณะละครเป็นเหมือน "บ้าน" ฉันเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน...

Lauwick:อื้ม ขอโทษนะ เรื่องนี้ฉันใจร้อนเกินไป ฉันควรจะถามความยินยอมของเธอก่อน

Paimon:ฮิฮิ คืนดีกันก็ดีแล้ว การแสดงต้องออกมาดีแน่

Traveler:Paimon รอฉันแป๊บนะ

Paimon:อืม ทำไมเหรอ?

Furina:เฮ้ ทำไมเจ้า... ระ...เราบังเอิญผ่านมาน่ะ พอดีเพิ่งนึกได้ว่าลืมซื้อของอย่างหนึ่ง

Furina:รู้แล้ว ๆ เราจะไปเอง ไม่ต้องดึงเราหรอก!

Furina:เอ่อ... อะแฮ่ม เอ่อ สวัสดีทุกคน เราบังเอิญได้ยินพวกเจ้าคุยกันน่ะ...

Paimon:Furina! ไหนบอกว่าจะไปพักผ่อนไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมาอยู่นี่ล่ะ!

Furina:เพราะ... เพราะฉันเป็นห่วงเรื่องทางนี้นิดหน่อยน่ะ อืม แค่นิดหน่อยนะ

Furina:เรารู้สึกว่าตอนที่พวกเจ้ามาหาเราเมื่อกี้ เราแสดงท่าทีที่รีบร้อนไปหน่อย แถมยังพูดจาแรง ๆ กับพวกเจ้าด้วย

Furina:ทั้ง ๆ ที่ยังไม่รู้เรื่องราวแน่ชัดอะไรเลย เฮ้อ ตอนหลังเราก็เลยรู้สึกผิดน่ะ...

Furina:ขอโทษนะ Paimon

Paimon:ฮิฮิ ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ได้เก็บมาใส่ใจอยู่ละ!

Traveler:แล้วทำไมถึงไม่มาแต่แรกล่ะ?

Furina:นี่เล่นถามคำถามที่ตอบยากที่สุดเลยเหรอเนี่ย...

Furina:ทั้ง ๆ ที่ปฏิเสธเสียงแข็งแบบนั้นแล้ว แต่สุดท้ายเรากลับไม่วางใจ น่าอายจริง ๆ ที่แย่ยิ่งกว่าคือ ดันถูกจับได้ซะงั้น

Furina:แต่ดูเหมือนว่าปัญหาของพวกเจ้าจะคลี่คลายแล้วสินะ?

Lauwick:อืม ตอนแรกที่ได้ยินว่าจะไปขอความช่วยเหลือจากท่าน Furina ฉันตกใจแทบแย่ และได้แต่คิดว่าเราจะคู่ควรได้ยังไงกัน

Furina:ไม่ต้องคิดแบบนั้นหรอก แล้วก็ไม่ต้องเรียกเราแบบนั้นด้วย เรียกแค่ Furina เฉย ๆ ก็พอ

Furina:ก่อนหน้านี้เราก็คิด ว่าในเมื่อคณะละครสำคัญกับพวกเธอขนาดนี้ แล้วทำไมถึงต้องยุบคณะด้วยล่ะ?

Furina:ถ้าแค่เพราะเหตุผลทางเศรษฐกิจ ก็น่าจะมีวิธีอื่นอยู่นะ อย่างเช่น หยุดการแสดงสักพักเพื่อหาผู้สนับสนุนจากนักลงทุนอะไรแบบนี้

Furina:ในเมื่อทุกคนสนิทกันขนาดนี้ งั้นก็ร่วมมือกันฝ่าฟันอุปสรรคไปด้วยกันสิ

Dulphy:เฮ้อ ถ้าไม่ใช่เพราะจำเป็น ใครจะอยากมาอยู่จุดนี้กันล่ะ...

Dulphy:ตั้งแต่ที่หัวหน้าคณะจากไป พวกเราคณะละครก็สูญเสียแรงบันดาลใจไปหมด แถมมันแย่ลงเรื่อย ๆ

Lauwick:หัวหน้าคณะของเราชื่อ Aurelie เธอเป็นผู้ก่อตั้งคณะละครนี้ และเป็นหนึ่งในเหยื่อของคดี "การหายตัวไปอย่างต่อเนื่องของหญิงสาว" ด้วย

Furina:เอ๋?

Lauwick:นี่เป็นเหตุผลที่ฉันรู้จักพวกเธอสองคน ขอบคุณพวกเธอมากนะที่พยายามขนาดนี้ ทำให้ความจริงของคดีฆาตกรรมนี้ถูกเปิดเผยในที่สุด

Lauwick:แต่น่าเสียดาย ที่ต่อให้คนร้ายจะได้รับบทลงโทษที่สมควร แต่หัวหน้าคณะก็ไม่อาจกลับมาได้อีกแล้ว

Dulphy:เธอเป็นผู้ชมตัวยงของท่าน... ของคุณ Furina และเป็นเพราะการแสดงของคุณ ทำให้เธอได้เข้าสู่เส้นทางสายละครเพลง

Dulphy:เธอชักชวนคนไร้บ้านและไร้ความปรารถนามากมายมาเข้าร่วมคณะละคร เธอเป็นคนแสดงเอง เขียนบทเอง และคอยให้คำปรึกษาพวกเราทุกคนเลย

Dulphy:ตอนนั้นมีคนมากมายที่ชอบดูการแสดงของเรา คณะละครเจริญรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน และดียิ่งขึ้นเรื่อย ๆ...

Furina:แต่หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องไม่คาดคิดใช่มั้ย

Lauwick:ใช่ ตั้งแต่นั้นมา คณะละครก็ระส่ำระสายมาตลอด

Lauwick:พวกเราสร้างสรรค์ผลงานไม่เป็น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องการจัดการ ต่อให้พยายามมากแค่ไหน สิ่งที่เราทุ่มเทอย่างหนัก ก็ค่อย ๆ พังทลายลงทีละน้อย

Lauwick:แทนที่จะเฝ้าดูความทรงจำที่งดงามแตกสลาย สู้จบทั้งหมดให้เร็วที่สุดเลยดีกว่า

Paimon:แบบนี้เองเหรอ...

Traveler:เฮ้อ

Furina:ไม่คิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้ ในบรรดาเหยื่อมากมาย ยังมีศิลปินที่มีพรสวรรค์คนนี้รวมอยู่ด้วยสินะ

Furina:การแสดงครั้งสุดท้ายนี้ ไม่ใช่แค่ฉากปิดของพวกเจ้า แต่ยังเป็นของขวัญสุดท้ายสำหรับเธอด้วยใช่มั้ย?

Dulphy:อื้ม ถูกแล้วล่ะ พวกเราคิดถึงเธอมากจริง ๆ

Furina:เฮ้อ โชคดีที่เราตามมา ในเมื่อพวกเจ้าต้องประสบเรื่องไม่ดีขนาดนี้ งั้นเราก็คงจะทนนิ่งดูดายไม่ได้แล้วล่ะ

Paimon:Furina?

Furina:เราไม่ได้บอกว่าจะแหกกฎที่ตัวเองตั้งไว้หรอกนะ และตอนนี้พวกเขาก็ไม่ได้ต้องการนักแสดงแทนแล้วด้วย

Furina:แต่ในฐานะผู้ชมที่มีประสบการณ์ เราสามารถให้คำแนะนำและความช่วยเหลือในการแสดงได้นะ

Furina:แน่นอนว่าต้องขึ้นอยู่กับพวกเจ้าด้วย ว่าจะต้องการความช่วยเหลือนี้รึเปล่า

Dulphy:ต้องการอยู่แล้ว! คำแนะนำจากคุณ Furina ทั้งที จะพลาดไม่ได้เด็ดขาด!

Lauwick:แต่ว่าพวกเราไม่มีปัญญาจะจ่ายค่าตอบแทนหรอกนะ คุณโอเครึเปล่า?

Furina:เราไม่ต้องการของแบบนั้นหรอก ถ้าอยากจะขอบคุณจริง ๆ ก็ช่วยเล่าเรื่องของหัวหน้าคณะคนนั้นให้ฟังก็พอ

Furina:ตั้งแต่ออกจากโรงอุปรากร เราก็เริ่มคิดได้ว่า การนั่งอยู่ในที่สูงส่งแล้วมองดูสิ่งต่าง ๆ นั้น เป็นการมองเห็นแค่เพียงด้านเดียว

Furina:กฎหมายจะตัดสินแต่เพียงอาชญากรรม แต่ไม่ใช่ตัววัดทางอารมณ์ ถ้าคำตัดสินสามารถยุติข้อโต้แย้งเรื่องความผิดหรือความบริสุทธิ์ได้...

Furina:แล้วสุดท้ายความรู้สึกมากมายของคนที่เกี่ยวข้องจะหันเหไปทางไหนล่ะ?

Furina:ก็เป็นความคิดที่น่าสนใจนะ แต่เรารู้สึกว่า สุดท้ายแล้วความรู้สึกก็ต้องกลับสู่หัวใจของคนคนนั้น และค่อย ๆ สงบลงเมื่อเวลาผ่านไป

Furina:เช่นเดียวกับที่พวกเขาคะนึงหาหัวหน้าคณะ นี่คือสิ่งที่เราไม่เคยเห็นด้วยตาของตัวเองมาก่อน และตอนนี้เราก็อยากจะลองมองดูดี ๆ

Paimon:เอ่อ คุณนี่ชอบพูดประโยคที่เหมือนจะได้ยินแค่ในละครตลอดเลยนะ...

Paimon:ที่จริงก็แค่อยากร่วมสนุกใช่มั้ยล่ะ?

Furina:นี่ไม่เหมือนแต่ก่อนนะ! เฮ้อ สีซอให้ควายฟัง น่าเบื่อจริง

Paimon:ฉันไม่ใช่ควายนะ Paimon ต่างหาก!

Furina:เจ้าอยากไปกับเรามั้ย? บางทีการหยุดผจญภัยเพื่อรับฟังเรื่องราวสักหน่อย ก็ดูจะไม่เลวนะว่ามั้ย?

Lauwick:ขอบคุณทุกคนมากนะ หัวหน้าคณะชื่นชอบการแสดงของคุณ Furina มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว สมาชิกอย่างพวกเราเองก็ด้วยเหมือนกัน

Lauwick:ตามฉันมาสิ ไปดูสถานที่ฝึกซ้อมของพวกเรากัน ที่ไม่ได้กว้างใหญ่อะไร เพราะงั้นอย่าได้ถือสากันเลยนะ

4

ไปที่สถานที่ฝึกซ้อม

Open step page →
5

เข้าสู่สถานที่ฝึกซ้อม

Open step page →
Conversation 1 · 43 linesOpen full page →

Buraud:เอ๋ ทะ...ท่าน Furina?!

Elain:ทำไมท่าน Furina ถึงมาที่นี่ได้ล่ะ?

Lauwick:ฉันขอแนะนำก่อนนะ จากนี้ไปคุณ... Furina จะมาร่วมแสดง "ธิดาแห่งสายน้ำ" ในฐานะที่ปรึกษาคณะละคร

Lauwick:ส่วนสองคนนี้เป็นสะพานเชื่อมที่ช่วยเชิญคุณ Furina มาให้เรา ฉันเชื่อว่าทุกคนคงจะคุ้นหน้าคุ้นตากันดี

Buraud:ใช่ พวกเรารู้เรื่องการพิจารณาคดีตอนนั้นดี ยอดเยี่ยมมากเลย!

Elain:ขอบคุณมากนะที่แก้แค้นให้หัวหน้าคณะของเรา ขอบคุณมากจริง ๆ

Paimon:ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก ครั้งนี้พวกเราแค่มาเล่นสนุก ๆ น่ะ

Furina:เมื่อกี้พูดถึง "ธิดาแห่งสายน้ำ" เหรอ?

Dulphy:เป็นการแสดงครั้งสุดท้ายของพวกเราน่ะ ผลงานที่ยังไม่แล้วเสร็จที่หัวหน้าคณะทิ้งไว้

Dulphy:สำหรับพวกเราแล้ว ถ้าสามารถแสดงมันบนเวทีได้สำเร็จ ก็ถือเป็นการปลอบใจพวกเราที่สุดแล้วล่ะ

Paimon:เดี๋ยวนะ ยังไม่แล้วเสร็จ งั้นก็...

Traveler:เรื่องนักแสดงไม่ใช่แค่ปัญหาเดียวสินะ?

Lauwick:ใช่ ถ้าจะทำความฝันนี้ให้สำเร็จ ก็ถือเป็นเรื่องหนักพอตัวเลย ฉันขอเล่าเรื่องราวของ "ธิดาแห่งสายน้ำ" ให้ฟังก่อนละกัน

Lauwick:ตัวละครหลักของเรื่องเป็น Oceanid เยาว์วัย ที่ไม่สนใจคำแนะนำของครอบครัว และได้เปลี่ยนตัวเองกลายเป็นมนุษย์

Lauwick:เธอปรารถนาที่จะมีชีวิตเหมือนมนุษย์ ได้รับมิตรภาพและความรักอย่างราบรื่น ทุกสิ่งทุกอย่างดูจะสมบูรณ์แบบมาก

Lauwick:แต่แล้ววันหนึ่ง ตัวตนของเธอก็ถูกเปิดเผย และสถานการณ์ก็กลับตาลปัตร...

Furina:เนื้อเรื่องจนถึงตอนนี้ดูจะคลาสสิกดีนะ แล้วยังไงต่อ?

Dulphy:นี่แหละเป็นหนึ่งในปัญหาใหญ่ของเรา เรื่องราวของหัวหน้าคณะเขียนไว้ถึงแค่นี้น่ะ

Dulphy:ถ้าอยากแสดงเรื่องนี้ พวกเราก็ต้องเขียนตอนจบต่อไป แต่พวกเรายังเถียงกันอยู่เลยว่าจะเขียนยังไงดี

Lauwick:เรายังตัดสินใจกันไม่ได้ ว่าควรจะเป็นตอนจบที่มีความสุข หรือเป็นโศกนาฏกรรมในความเป็นจริง

Furina:ในความเป็นจริง หรือหมายถึงการหายตัวไปอย่างกะทันหันของหัวหน้าคณะเหรอ...

Dulphy:อื้ม ความจริงมักจะเหลวไหลกว่าเรื่องราวปรุงแต่งจากศิลปะเสมอแหละนะ

Dulphy:แต่จะจำเป็นต้องใช้เวทีถ่ายทอดความเจ็บปวดของเรา ให้คนดูได้รู้รึเปล่านั้น ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

Lauwick:ใช่แล้วล่ะ หลาย ๆ คนดูการแสดงเพื่อความบันเทิง ซึ่งเป็นไปไม่ได้ที่เราจะแสดงบนเวทีโดยไม่คำนึงถึงความรู้สึกของพวกเขา

Lauwick:แล้วก็อีกอย่าง มีนักแสดงสำคัญอีกสองคนที่ยังไม่กลับมาที่คณะละคร

Lauwick:คนหนึ่งชื่อ Pauleau ซึ่งรับบทเป็นคู่รักของตัวเอก เขาขังตัวเองเพื่อเขียนตอนจบชั่วคราว แต่นี่ก็เลยเวลาที่นัดกันไว้แล้ว

Lauwick:ส่วนอีกคนชื่อ Vilmant รับบทเป็นตัวร้ายหลัก ตั้งแต่ที่หัวหน้าคณะจากไป เขาก็เอาแต่ซึม และไม่เคยกลับมาที่นครว่าการ Fontaine อีกเลย

Lauwick:เขาเคยเขียนจดหมายมาบอกว่า จะมาเข้าร่วมการแสดงครั้งสุดท้าย แต่จนถึงวันนี้ก็ยังไม่โผล่หน้ามาเลย ไม่รู้ว่าหมายความว่าไง

Dulphy:แต่ในเมื่อครั้งนี้คุณ Furina ยินดีจะช่วยเราแล้ว บางทีอาจใช้โอกาสนี้เรียกพวกเขากลับมาได้นะ

Furina:ทำไมถึงบอกว่า "ใช้โอกาสนี้" ล่ะ?

Dulphy:ฮิฮิ คุณคงไม่รู้สินะ ว่าชื่อเสียงของคุณสามารถดึงดูดพวกเราได้อย่างมากเลยล่ะ

Lauwick:เพราะหัวหน้าคณะเอาแต่พูดถึงคุณตลอด เราก็เลยมองดูคุณเป็นแบบอย่างยังไงล่ะ

Furina:พูดแบบนี้เราก็เขินแย่เลยสิ แต่ก็นะ ฮิฮิ เราก็ไม่ได้เกลียดความรู้สึกแบบนี้หรอก

Furina:เราว่าที่พวกเขาไม่กลับมา อาจเป็นเพราะแนวโน้มของการแสดงก่อนหน้านี้ไม่ชัดเจนพอ ทุกคนก็เลยสงสัยกันแหละ

Furina:ตอนนี้อุปสรรคการแสดงได้รับการแก้ไขแล้ว ก็ถึงเวลาที่ตามพวกเขากลับมาแล้วล่ะ

Dulphy:มีเหตุผล งั้นไปดูเรื่องสำคัญที่สุดก่อนเถอะ ว่าตอนจบที่ Pauleau เขียนขึ้นมาเป็นยังไงบ้าง

Dulphy:หลายวันก่อนเขากลับไปที่เมือง Poisson เห็นบอกว่าการพักอยู่บ้านเพื่อนทำให้เขาผ่อนคลาย และทำให้หนีจากความรู้สึกโดดเดี่ยวได้

Lauwick:เมื่อไม่นานมานี้เมือง Poisson ได้เกิดภัยพิบัติขึ้น ฉันก็นึกว่าเพื่อนของเขาจะไม่อยากให้ใครไปรบกวน แต่สุดท้ายกลับตรงกันข้ามเลย

Paimon:อืม อาจจะเพราะเขาจะได้มีเพื่อนคุยแหละมั้ง

Furina:เมือง Poisson

Traveler:มีอะไรเหรอ?

Furina:เปล่าหรอก... ถ้าจะทำให้เขามีชีวิตชีวาขึ้น ก็คงจะขาดเราไม่ได้สินะ

Furina:งั้นพวกเราออกเดินทางไปเมือง Poisson กันเถอะ

Localized evidence

Text fields

3 fields
Chapter numberTextMap 2788023432
บทแห่งเพลงสวดศักดิ์สิทธิ์: ฉากที่ 1
บทแห่งเพลงสวดศักดิ์สิทธิ์: ฉากที่ 1

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/2788023432
Furina
Furina

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/4042508430
"ธิดาแห่งสายน้ำ"
"ธิดาแห่งสายน้ำ"

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/1292610722

Relationships

3 links

Published Sprites

Sprites

2

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Chapter icon · UI_ChapterIcon_Furina
Chapter iconchapterIcon194 × 193 · 11 KBUI_ChapterIcon_FurinaResource name
Quest type · UI_QuestType_Chapter_1
Quest typechapterSerialNumberIcon56 × 56 · 1 KBUI_QuestType_Chapter_1Resource name

Properties

9

chapter2043

Source evidence
Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json
JSON Pointer
/240
id
2043
cityId
5
questType
LQ
endQuestId
1401209
chapterIcon
UI_ChapterIcon_Furina
beginQuestId
1401002
chapterCategory
story
needPlayerLevel
40
chapterSerialNumberIcon
UI_QuestType_Chapter_1