บทแห่งเซียนจิ้งจอก: ฉากที่ 1
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json- JSON Pointer
/2058609682
Story Chapters
Story evidence
Paimon:ไม่ได้ไปเดินดูที่สำนักพิมพ์ Yae ตั้งนานเลย ไม่รู้ว่าตอนนี้มีหนังสือใหม่ ๆ น่าสนใจบ้างรึเปล่านะ เล่มที่อ่านกับ Ei คราวก่อนก็สนุกดีเหมือนกันนะ...
Takatoshi:โธ่ ไม่เห็นต้องตัดสินใจยากเลย! ถ้าพูดถึงความปรารถนา แน่นอนว่าต้องเป็นการได้รับ Mora ก้อนโตน่ะสิ!
Kiyoto:แต่ว่าอาทิตย์หน้าต้องสอบแล้ว... ถ้าคราวนี้ยังสอบไม่ผ่านอีกละก็ ฉันต้องจบเห่แน่ ๆ ฉันภาวนาขอให้ตัวเองผ่านไปอย่างราบรื่นด้วยเถอะ
Takatoshi:ก็แค่การสอบ! เชื่อฉันสิ ไม่มีปัญหาอะไรที่ Mora ก้อนโตแก้ไม่ได้ ถ้าก้อนเดียวแก้ไม่ได้ งั้นก็จัดไปเลยสองก้อนสิ!
Paimon:พวกเขาคุยอะไรกันอยู่นะ? ดูดุเดือดจังเลยแฮะ
Takatoshi:เอ๋ ไม่ใช่ละมั้ง พวกเธอยังไม่รู้อีกเหรอ?
Takatoshi:"ต้องยืนเท้าเปล่าบนพื้นตอนเที่ยงคืน ก้มหน้าลงแล้วท่องคาถาพิเศษ แล้วความปรารถนาก็จะเป็นจริง!"
Takatoshi:ดูเหมือนพวกเธอจะไม่รู้จริง ๆ นี่เป็นวิธีอธิษฐานที่ได้ผลมากที่สุดในตอนนี้เลยนะ รวมถึงขอให้ความปรารถนาเป็นจริงด้วย
Paimon:อธิษฐาน? ความปรารถนาเป็นจริง?
Traveler:รู้สึกไม่น่าเชื่อถือเลยแฮะ...
Paimon:ใช่ ๆ ถึงจะเป็น Paimon ก็ยากที่จะเชื่อว่าจะมีเรื่องแบบนี้อยู่ในโลกนี้ได้
Takatoshi:เหอะ ๆ เมื่อก่อนฉันก็ไม่เชื่อหรอก แต่พักนี้มีเรื่องดี ๆ แบบนี้เกิดขึ้นกับคนรอบ ๆ ตัวฉัน!
Takatoshi:ฉันรู้จักชายคนนึงชื่อว่า Kunihiko วัน ๆ ไม่ทำการทำงานแถมยังติดหนี้ก้อนโต แล้วผลสุดท้ายล่ะ? ฉันไม่เจอเขาแค่ไม่กี่วัน เขาก็แต่งตัวดูดีแถมยังนั่งกินอาหารอย่างดีในร้านสุดหรูอีกต่างหาก
Takatoshi:เขาเป็นคนบอกเรื่องนี้กับฉันเลยนะ เขาบอกว่าเขาใช้วิธีอธิษฐานแบบนี้ พอตื่นขึ้นมาในเช้าอีกวัน บนเตียงก็เต็มไปด้วยกอง Mora เลย!
Paimon:กะ กะ กะ กะ กอง Mora?!
Kiyoto:แน่นอนว่าฉันก็รู้สึกว่ามันเวอร์เหมือนกัน ที่ตื่นขึ้นมาแล้วจะพบกับ Mora เป็นกองน่ะ
Kiyoto:แต่ไม่ว่าจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ยังไงวิธีการอธิษฐานก็ไม่ได้ซับซ้อนนี่นา แค่ลองเสี่ยงโชคดูก็คงไม่เสียหายอะไรหรอกมั้ง?
Takatoshi:ถ้าไม่เชื่อ พวกเธอก็ลองไปถามคนอื่นดูก็ได้ เดี๋ยวนี้มีตัวอย่างของคนที่ใช้ชีวิตแบบนี้เกลื่อนไปหมดแหละ
Paimon:จริงเหรอ? Traveler หรือว่าเราลองไปถามคนอื่น ๆ ดูดีมั้ย?
Traveler:ทำไมจู่ ๆ ถึงดูกระตือรือร้นจัง...
Paimon:ก็ถ้ามีเรื่องดี ๆ แบบนี้จริงละก็ Mora... ไม่สิ ความปรารถนาของเธอที่ตามหาคนในครอบครัวก็จะได้เป็นจริงไง! ไปกันเถอะ ๆ!
Paimon:พอสังเกตดูดี ๆ แล้ว ในเมืองนี้ก็มีคนพูดถึงเรื่องนี้กันเยอะพอสมควรเลยนะ เอ๊ะ ดูสองคนนั่นสิ ฉันจำได้ว่าเขาเป็นบรรณาธิการกับนักเขียนของสำนักพิมพ์ Yae นะ
Junkichi:...คะนึงในใจ สะ...ส่องสว่างดั่งแสงจันทรา เคียงใกล้กับคุณ? ฟัง...อะไรสักอย่างนะ ฟังคำอธิษฐานของฉัน?
Shigeru:ผิดแล้ว ๆ ไม่ใช่ "ฟังคำอธิษฐานของฉัน" แต่ต้องเป็น "รับคำอธิษฐานของฉันไว้" เฮ้อ จะต้องท่องไปถึงเมื่อไหร่กันล่ะเนี่ย
Paimon:เฮ้ พวกคุณทำอะไรอยู่เหรอ?
Junkichi:โอ๊ยย ขวัญเอ้ยขวัญมา ตกใจหมดเลย เมื่อกี้ฉันท่องคาถาถึงไหนแล้วล่ะเนี่ย...
Paimon:คาถา? หรือว่า พวกคุณกำลังลองวิธีอธิษฐานที่กำลังเป็นที่นิยมในตอนนี้น่ะเหรอ?
Shigeru:พูดให้ถูกก็คือ Junkichi กำลังลองอยู่น่ะ ก็อย่างที่พวกเธอเห็น ช่วงนี้ผลงานช่วงนี้ของ Junkichi เจออุปสรรค ฉันเลยพยายามช่วยให้เขาอธิษฐานเพื่อก้าวผ่านความลำบากนี้ไปให้ได้น่ะ
Traveler:ไม่น่าเชื่อว่าพวกคุณก็เชื่อเรื่องนี้
Shigeru:ฉันน่ะไม่เชื่ออยู่แล้ว แต่ Junkichi ไม่เคยจะฟังใคร แล้วจะให้ฉันทำไรได้ล่ะ ก็เลยต้องเออออไปด้วยนั่นแหละ
Junkichi:Shigeru ช่วยร่วมมือกับฉันหน่อยสิ เรื่องนี้สำคัญกับฉันมากจริง ๆ นะ!
Junkichi:ผู้คนที่อยากสวยขึ้น รวยขึ้น เรียนเก่งขึ้น ต่างก็สมหวังในปรารถนาของตัวเองแล้วทั้งนั้น แต่ฉันเป็นแค่นักเขียนยากจนคนหนึ่งที่อยากข้ามผ่านอุปสรรคนี้ไปให้ได้ก็เท่านั้น ความปรารถนาของฉันมันมากเกินไปงั้นเหรอ?
Junkichi:และสัญชาตญาณของฉันก็บอกว่าวิธีนี้จะต้องได้ผลแน่ ๆ
Shigeru:แต่นายเพิ่งไปเสี่ยงเซียมซีที่ศาลเจ้า Grand Narukami มาไม่ใช่เหรอ แถมยังบอกว่า "สัญชาตญาณฉันบอกว่าฉันจะมีแรงบันดาลใจเร็ว ๆ นี้" อะไรทำนองนั้นนี่นา?
Junkichi:การไปเสี่ยงเซียมซีที่ศาลเจ้ามันได้ผลช้าเกินไป เอาเถอะ ๆ นายรีบช่วยฉันท่องคาถานี้ก่อนเถอะ ผลงานใหม่ของฉันขึ้นอยู่กับมันเลยนะ!
Shigeru:เฮ้อ ฟังนะ นายก็แค่ต้องนั่งลง แล้วคิดให้ได้ว่าตัวเองอยากเขียนเรื่องอะไรกันแน่ ตอนแรกที่เริ่มทำงานนี้ นายก็มีความมั่นใจมากไม่ใช่เหรอ?
Shigeru:แล้วดูตอนนี้สิ แม้แต่วิธีการจากไลท์โนเวลที่ไม่รู้ที่มาที่ไปก็ยังเชื่อได้ลงคอ
Paimon:อะไรนะ? วิธีอธิษฐานนี้มาจากไลท์โนเวลงั้นเหรอ?
Junkichi:ใช่ มาจากไลท์โนเวลที่ชื่อว่า "คู่มืออัญเชิญวิญญาณ"
Traveler:เผยแพร่โดยสำนักพิมพ์ Yae เหรอ?
Junkichi:ไม่นะ หนังสือเล่มนี้น่าจะตีพิมพ์จากเงินส่วนตัวน่ะ เรียกได้ว่าจู่ ๆ ก็โผล่ขึ้นมาและกลายเป็นที่นิยมใน Inazuma น่ะ
Junkichi:ในฐานะนักเขียนเหมือนกัน ฉันขอไม่แสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการเขียนของหนังสือเล่มนั้นก็แล้วกัน แต่ทุกคนต่างบอกว่าคาถาอธิษฐานที่เขียนไว้นั้นเป็นเรื่องจริง
Shigeru:Junkichi ถึงแม้ทุกคนจะบอกว่าคาถานั่นเป็นเรื่องจริง แต่ฉันก็ได้ยินข่าวลือจากคนอื่น ๆ มามากมายเหมือนกัน ว่าคนที่สำเร็จความปรารถนาด้วยวิธีนี้ ต่างก็มีพฤติกรรมแปลก ๆ ไป
Junkichi:ไม่เห็นจะต้องแปลกใจอะไรเลย แน่นอนว่าต้องเป็นเพราะเขามีความสุขอย่างกะทันหันจนสติเลอะเลือนยังไงล่ะ!
Paimon:อืมม ฟังดูแล้วเหมือนเรื่องราวจะน่าสงสัยอยู่นะ...
Paimon:Traveler เราลองไปถาม Yae Miko ที่ศาลเจ้า Grand Narukami ดูดีมั้ย?
Paimon:ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไลท์โนเวลหรือเรื่องลี้ลับ เธอก็เข้าใจทั้งนั้นแหละ...
Paimon:Miko! ดีจังที่เธออยู่ที่นี่
Yae Miko:โอ๊ะ เจ้าตัวเล็ก มาได้ยังไงเนี่ย ฉันมีนิยายน่าสนใจอยู่พอดีเลย เดี๋ยวฉันแนะนำให้เธอนะ
Traveler:มีเรื่องอยากจะปรึกษาหน่อยน่ะ
Yae Miko:เอ๋? พวกเธออยากถามอะไรเหรอ?
Paimon:ที่จริงเมื่อกี้พวกเรา...เอ่อ Miko เธอกำลังยุ่งอยู่รึเปล่า?
Yae Miko:ฮ่าฮ่า ไม่ยุ่ง ๆ ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอก
Katou Youhei:ท่าน Guuji พะ...พูดว่าไม่ใช่เรื่องสำคัญได้ยังไงกัน?! ขอร้องล่ะ ได้โปรดช่วยพี่ชายของฉันด้วย!
Yae Miko:ที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอก แต่ถ้าพวกเธอสงสัย เดี๋ยวให้เขาเล่าให้พวกเธอฟังสักรอบละกัน
Katou Youhei:ทั้งสองดูเหมือนจะสนิทสนมกับท่าน Guuji มากเลย ได้โปรดช่วยพูดหว่านล้อมให้ท่าน Guuji ไปช่วยพี่ชายของฉันด้วยเถอะนะ!
Katou Youhei:เรื่องมันเป็นแบบนี้ ฉันชื่อว่า Katou Youhei และพี่ชายของฉัน Katou Shingo เขาอยากจะเป็นนักดาบ เลยขอเป็นศิษย์กับอาจารย์ Domon ของสำนักวิชา Meikyou Shisui
Katou Youhei:แต่ Domon กลับดูถูกพี่ชายฉัน บอกว่าเขาไม่มีพรสวรรค์ที่จะฝึกดาบ พี่ชายฉันไม่ยอมแพ้ เขาพยายามฝึกหนักทุกวัน ไม่นานเขาก็เอาชนะลูกศิษย์ของ Domon ได้ในที่สุด และได้พิสูจน์ตัวเอง
Katou Youhei:แต่ตั้งแต่นั้นมา จู่ ๆ เขาก็แปลกไปราวกับเป็นคนละคน แม้แต่หมอเองก็ดูไม่ออกว่าเป็นอะไรกันแน่ ฉันคิดว่าจะต้องเป็นฝีมือของปีศาจร้ายแน่ ๆ ฉันเลยมาขอความช่วยเหลือจากท่าน Guuji...
Yae Miko:ฮ่าฮ่าฮ่า... มีปีศาจร้ายแบบนั้นที่ไหนกันล่ะ พี่ชายของเธอสูญเสียเป้าหมายตลอดมาของตัวเองไป แน่นอนว่าก็ต้องมีเสียใจเป็นธรรมดาอยู่แล้ว
Yae Miko:สำหรับฉันแล้ว ปล่อยไว้สักสองสามวันเดี๋ยวเขาก็หายเองแหละ
Katou Youhei:ไม่นะ ท่าน Guuji! หากคุณได้เห็นสภาพเขา ก็จะเข้าใจเองว่ามันไม่ใช่ความเสียใจที่สูญเสียเป้าหมาย!
Yae Miko:เฮ้อ เอาเถอะ ๆ งั้นบอกมาสิว่าพี่ชายของนายไปประลองกับศิษย์ของ Domon เมื่อไหร่?
Katou Youhei:น่าจะประมาณ...ห้าวันก่อนมั้ง?
Yae Miko:อื้ม...อื้ม ห้าวันก่อน
Katou Youhei:ท่าน Guuji เขาทำตัวแปลก ๆ มาเป็นเวลานานแล้ว ฉันเป็นห่วงเขามากจริง ๆ!
Katou Youhei:ความปรารถนาสูงสุดของฉันกับพี่ชายก็คือ การได้เปิดสำนักเหมือนกับอาจารย์ Domon ความฝันของเราต้องไม่สลายในตอนนี้สิ!
Yae Miko:เดี๋ยวนะ ฉันเริ่มสับสนแล้ว นี่นายจะช่วยพี่ชายหรือจะสานต่อความฝันการตั้งสำนักกันแน่?
Katou Youhei:มะ...มันไม่ใช่เรื่องเดียวกันหรอกเหรอ?
Yae Miko:อ้อจริงสิ พักนี้นายได้ยินเกี่ยวกับข่าวลือที่น่าสนใจอะไรบ้างมั้ย เล่าให้ฉันฟังหน่อยสิ?
Katou Youhei:ขะ...ข่าวลืออะไรเหรอ? ฉะ...ฉันไม่เคยได้ยินเลย!
Yae Miko:เฮ้อ น่าเสียดายจัง
Katou Youhei:ท่าน Guuji อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ นี่เป็นเรื่องของชีวิตคนเลยนะ ได้โปรดช่วยฉันด้วยเถอะ!
Paimon:Miko เสียงของเขาสั่นหมดแล้ว ดูเหมือนพี่ชายของเขาจะอาการหนักจริง ๆ เธอไปช่วยเขาหน่อยเถอะนะ
Yae Miko:อะ ก็ได้ งั้นตกลงตามนี้ละกัน!
Paimon:Miko เธอตกลงช่วยเขาแล้วเหรอ?
Yae Miko:Katou อะไรสักอย่างนะ นี่ แขกสองคนนี้ค่อนข้างจะสนิทกับฉัน อันที่จริงแล้วพวกเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญในการแก้ปริศนาต่าง ๆ เลยนะ เรื่องขับไล่ปีศาจร้ายอะไรนั่น ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรหรอก
Paimon:เฮ้เฮ้เฮ้...
Katou Youhei:จะ จะ...จริงเหรอ?
Yae Miko:น้ำเสียงของเธอดูลังเลนะ ทำไมล่ะ เธอมาขอความช่วยเหลือจากฉัน ฉันก็แนะนำคนให้แล้วไง เธอไม่เชื่ออย่างนั้นเหรอ?
Katou Youhei:เชื่อ! ไม่ว่าท่าน Guuji จะพูดอะไรฉันก็เชื่อทั้งนั้นแหละ! ขอบคุณความช่วยเหลือของคุณทั้งสองด้วย โปรดตามฉันมาเถอะ!
Paimon:เฮ้ ๆ เดี๋ยวสิ Miko! เราขับไล่ปีศาจร้ายอะไรนั่นไม่เป็นหรอกนะ!
Yae Miko:ฮิฮิ ไม่ต้องห่วง ในเมื่อเขาอยากกำจัดปีศาจร้าย งั้นเธอก็แค่หยิบเกลือขึ้นมาสักหน่อยแล้วท่องอะไรก็ได้ จากนั้นก็สาดออกไปในทีเดียว เท่านี้ก็เรียบร้อย
Yae Miko:ในไลท์โนเวลมักจะมีเรื่องแบบนี้ใช่มั้ยล่ะ? "สิ่งสำคัญคือความมั่นใจ" แค่ตัวเอกพูดแบบนี้ ปัญหาทุกอย่างก็จะแก้ไขได้ในทันที
Yae Miko:แต่พวกเธอดูกังวลกับสถานการณ์ของเขามากเลยนี่นา ถ้าสุดท้ายพวกเธอกลับผลักภาระนั้นมาให้ฉันทำ มันก็ดูไม่ยุติธรรมเกินไปรึเปล่า?
Yae Miko:อีกอย่าง ที่พวกเธอมาที่ศาลเจ้า Grand Narukami ก็เพราะต้องการความช่วยเหลือนี่ หรือว่าเธอไม่คิดจะตอบแทนน้ำใจหน่อยเหรอ?
Paimon:อืม ถึงจะรู้สึกว่ามันแหม่ง ๆ แต่ก็ฟังดูมีเหตุผลแหละนะ...
Yae Miko:เอาเถอะ ไปได้แล้ว ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันก็ไปกับพวกเธอเหมือนกัน
Paimon:ก็ได้ Traveler งั้นเราตาม Youhei ไปหาพี่ชายเขากันเถอะ
Katou Youhei:แปลกจัง ในช่วงสองสามวันก่อนพี่ชายของฉันมักจะชอบมานั่งสมาธิที่น้ำตกบ่อย ๆ แต่วันนี้กลับไม่เจอเลย!
Paimon:"นั่งสมาธิ"?
Katou Youhei:ใช่ นี่ก็เป็นพฤติกรรมที่เขาทำหลังจากเอาชนะลูกศิษย์ของ Domon ได้เหมือนกัน เขาชอบไปนั่งพูดคนเดียวอยู่ตรงนั้น น่ากลัวเป็นบ้าเลย...
Katou Youhei:แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาพูดถึงเรื่องนี้! ด้วยสภาพแบบนั้นของพี่ชาย ตอนนี้เขาจะไปอยู่ที่ไหนกันแน่นะ?
Yae Miko:อืม เรื่องนี้ก็เป็นปัญหาจริง ๆ แหละ ถ้าหาพี่ชายของนายไม่เจอ ต่อให้อยากขับไล่ปีศาจมากแค่ไหน ยังไงก็คงทำไม่ได้
Yae Miko:Katou อะไรสักอย่างเนี่ยแหละ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นนายก็ไปตามหาพี่ชายให้เจอก่อนละกัน แล้วช่วยหยิบเกลือมาให้ฉันด้วยนะ เดี๋ยวต้องใช้ขับไล่ปีศาจร้ายน่ะ
Katou Youhei:ดะ...ได้ เข้าใจแล้วล่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!
Paimon:Miko แล้วพวกเราล่ะ? เราไม่ต้องช่วยตามหาเหรอ?
Yae Miko:ฮ่าฮ่า ไม่ต้องหรอก ระหว่างนี้เราก็ลองไปสอบถามเรื่องของสองพี่น้องนี้แถว ๆ นี้ก่อนละกัน ไม่แน่บางทีอาจได้รู้สิ่งที่น่าสนใจก็ได้นะ
Paimon:สวัสดีคุณลุง เราอยากถามคุณเกี่ยวกับพี่น้อง Katou หน่อยน่ะ!
Nobuo:อ๋อ พวกเธอมาทวงหนี้สินะ? Youhei บอกว่าไม่ต้องห่วงนะ รอให้เขารับลูกศิษย์เมื่อไหร่จะคืนเงินให้ทันทีเลย...
Paimon:เอ๋ ทวงหนี้? ไม่ใช่ ๆ คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะ!
Paimon:แต่ฟังดูแล้ว เหมือนชีวิตของ Youhei กับ Shingo จะขัดสนมากเลยนะ
Nobuo:ขัดสน? ฮึ นั่นมันก็ชัดอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ สองพี่น้องนั่นไม่มีความคิดที่จะมั่นคงเลย เอาแต่กลับกลอกไปมา
Paimon:เอ๋? แต่ Youhei บอกว่าพี่ชายเขาอยากเป็นนักดาบนี่ แถมยังขอฝากตัวเป็นศิษย์กับ Domon ด้วย
Nobuo:นั่นก็เป็นความจริง Domon ทนต่อการรบเร้าของเขาไม่ไหวเลยตกลงรับเป็นศิษย์ แต่ถึงแม้ Shingo จะโน้มน้าวอาจารย์ที่มีชื่อเสียงได้สำเร็จ เขาก็ยังคงขี้เกียจเหมือนเดิม และไม่ตั้งใจฝึกซ้อมด้วย
Nobuo:จนในที่สุด Domon ก็ทนไม่ไหว และขับไล่เขาออกจากสำนัก แต่ Shingo ก็ไม่พอใจ เขาบอกว่า Domon มีตาแต่หามีแววไม่ และยังประกาศก้องว่าจะมาท้าประลองกับศิษย์ของ Domon
Paimon:เอ๋ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ...
Yae Miko:หึหึ น่าสนใจดีนี่ "พี่ชายฉันไม่ยอมแพ้ เขาพยายามฝึกหนักทุกวัน ไม่นานเขาก็เอาชนะลูกศิษย์ของ Domon ได้ในที่สุด และได้พิสูจน์ตัวเอง"
Nobuo:Youhei พูดแบบนี้ใช่มั้ย? "ฝึกฝนอย่างหนัก" น่าขันซะจริง เอาแต่นอนสาปแช่งทั้งวันแบบนั้นเนี่ยนะที่เรียกว่าฝึกหนัก?
Nobuo:แต่เจ้า Youhei บอกว่า Shingo เอาชนะได้จริง ๆ แต่ฉันไม่คิดว่าเป็นเรื่องจริงหรอก เธอลองไปถาม Kenji ที่อยู่ในหมู่บ้านนี้ดูสิ เขามีข้อมูลที่เชื่อถือได้เสมอ
Paimon:สวัสดี เราอยากถามคุณเกี่ยวกับพี่น้อง Katou หน่อยน่ะ!
Kenji:เอ่อ เธอหมายถึง Shingo กับ Youhei สินะ
Paimon:ใช่ เราได้ยินมาว่าเมื่อไม่นานมานี้ Shingo เอาชนะลูกศิษย์ของ Domon เรื่องนั้นเป็นความจริงเหรอ?
Kenji:ฮ่าฮ่า เรื่องจริง พวกเธอสองคนคงไม่ได้มาเพราะได้ยินว่าพวกเขาจะเปิดสำนัก ก็เลยมาสมัครหรอกใช่มั้ย
Paimon:ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มาสมัคร แต่เราก็อยากรู้รายละเอียดของการประลองครั้งนั้นหน่อยน่ะ
Kenji:งั้นพวกเธอมาถามถูกคนแล้วล่ะ ฉันเห็นการประลองนั้นกับตาตัวเองเลยล่ะ
Kenji:ตอนแรกที่ได้ยินมาว่าเขาจะท้าประลองสำนักวิชา Meikyou Shisui นะ ฉันยังคิดว่าเป็นเรื่องล้อเล่นอยู่เลย แต่พอเขาชักดาบออกมานะ โอ้โห พลังของเขาดูแตกต่างจากเดิมอย่างสิ้นเชิงเลย
Kenji:วิชาดาบนั่นลื่นไหลราวกับสายน้ำที่ไหลริน น่าฉงนชวนมองมากเลย! ที่จริงศิษย์ของ Domon นั้นแข็งแกร่งมากเลยนะ แต่ดูไม่คู่ควรจะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาเลย
Paimon:Shingo แข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ!
Kenji:ใช่ หลังจากชนะ เขายังตะโกนก้องว่า "สุดยอดวิชาดาบ! ข้าไม่ได้รู้สึกดีใจแบบนี้มาตั้งนานแล้ว!"
Yae Miko:ฮ่าฮ่า ยังมีอะไรอีกมั้ย? เราได้ยินมาว่าพักนี้พฤติกรรมของ Shingo ดูแตกต่างจากเมื่อก่อนมากใช่มั้ย?
Kenji:น่าจะเรียกได้ว่าเขาขยันมากขึ้นมั้ยนะ? เมื่อก่อนเขาไม่ทำอะไรเลยทั้งวัน เอาแต่นอนอาบแดดเฉย ๆ
Kenji:แต่เมื่อวานฉันเห็นเขาช่วยหัวหน้าหมู่บ้านตัดต้นไม้ แถมยังใช้เวลาแค่ครึ่งบ่ายทำงานที่คนอื่นทำกว่าสามวันไม่เสร็จจนเสร็จสรรพด้วย แล้วยังล้มต้น Lavender Melon ด้วยการเตะเพียงครั้งเดียวด้วยนะ
Paimon:...
Traveler:...
Yae Miko:อืม สุดยอดมากเลย
Kenji:แต่จะว่าไปแล้วก็น่าแปลกนะ หัวหน้าหมู่บ้านยกเต้าหู้มาให้เขากิน แต่เขากลับพูดเสียงดังว่า "อะไรเนี่ย เอาออกไปให้ห่างจากข้า!" แล้วก็วิ่งหายแวบไปเลย
Katou Youhei:ท่าน Guuji ท่านอาจารย์ทั้งสอง ในที่สุดก็พบพวกคุณสักที! ฮู่ว ฮู่ว...
Katou Youhei:ฉันเจอตัวพี่ชายแล้ว เขาอยู่เหนือน้ำตกนั่น ฉันเอาเกลือมาแล้วด้วย พวกท่านรีบตามฉันมาเถอะ!
Yae Miko:ถึงฉันจะยังอยากฟังเรื่องสนุก ๆ ต่ออีกสักหน่อย แต่ในเมื่อเจอตัวการแล้ว งั้นเราก็ไปกันเถอะ
Paimon:นี่คือพี่ชายของ Youhei เหรอ? โห นั่งสมาธิที่น้ำตกเนี่ยนะ โหดเกินไปแล้ว
Paimon:ลองตั้งใจฟังดูสิ เหมือนเขากำลังพูดกับตัวเองอยู่นะ
Katou Shingo:...
Katou Shingo:วู้ว... ฮ่าฮ่าฮ่า...เป็นไงล่ะ! เจ้า...รู้สึกมั้ย!
Katou Youhei:เหวอออ
Katou Shingo:เจ้าสัมผัสถึง...ความรู้สึก...ของลูกผู้ชายมั้ย!
Katou Shingo:เปิดสำนักเอง...เฮอะ! ผิวเผิน...ของผู้ชายที่เป็นลูกผู้ชาย... ความทะเยอทะยานในบางสิ่ง...พวกนี้...น่าขำจริง!
Katou Shingo:...ฮือ...ปล่อยฉันไปเถอะ... ปล่อยฉันไปเถอะนะ... ยะ อย่าพูดถึงความเป็นลูกผู้ชายเลย... หนาว... หนาวจนชาไปหมดแล้ว...
Katou Shingo:...ฉัน...ฉันไม่ไหวแล้ว... ฉันจะตายแล้ว...
Katou Shingo:Youhei...Youhei! ช่วยด้วย...ช่วยฉันด้วย!
Paimon:ได้ยินมั้ย Traveler? ถึงแม้ว่าเขาจะพูดจาไร้สาระ แต่เขากำลังร้องขอความช่วยเหลือจริง ๆ นะ!
Katou Shingo:เอ๋? ใคร...อยู่ตรงนั้น?
Paimon:เขาลุกขึ้นจากน้ำตกมุ่งหน้ามาทางนี้แล้ว!
Katou Youhei:อย่า! อย่าเข้ามา!
Katou Youhei:ช่วยด้วย!
Paimon:เราจะทำยังไงดีล่ะ? Traveler, Miko! รีบคิดหาวิธีสิ!
Yae Miko:เฮ้ออ น่าสงสารซะจริง
Yae Miko:Youhei ลมหายใจของพี่ชายนายดูอ่อนแรงมากเลย เขาพยายามใช้กำลังเฮือกสุดท้ายเพื่อขอความช่วยเหลือจากนาย แล้วจะทำยังไงกันดีล่ะ?
Katou Youhei:ฮือ...ฉัน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะทำยังไงดี!
Yae Miko:เท่าที่ฉันดู เหมือนว่า Shingo จะโกรธแค้นนายมากเลยนะ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?
Katou Youhei:ฉันไม่รู้! ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น!
Yae Miko:นายไม่รู้งั้นเหรอ? ที่พี่ชายนายกลายเป็นสภาพแบบนี้ นายน่าจะเป็นคนที่รู้ดีกว่าใครไม่ใช่เหรอ?
Yae Miko:Youhei ก่อนจะพูดอะไรนายต้องคิดให้รอบคอบก่อนนะ เรื่องนี้มันเกี่ยวกับความเป็นความตายเลยนะ
Katou Youhei:อึ่ก! คือ คือว่า...
Yae Miko:ในฐานะพี่ชายคนสนิท ตอนที่เขามีท่าทีแปลก ๆ นายน่าจะสังเกตได้ทันทีนี่นา
Yae Miko:แต่นี่ผ่านมาตั้งห้าวันแล้ว นายเพิ่งจะนึกได้ว่าต้องมาหาฉัน หรือว่านายคิดว่าจะสามารถพูดกลบเกลื่อนคำโกหกของตัวเองได้งั้นเหรอ?
Katou Youhei:ฉัน...
Yae Miko:เอาเถอะ ไม่อยากพูดความจริงก็ไม่เป็นไร
Yae Miko:แต่หลังจากที่ Shingo ตายไป คนต่อไปก็จะเป็นนาย
Yae Miko:ต่อให้นายวิ่งไปสุดขอบโลก มันก็จะคอยติดตามนายไปตลอดอย่างใกล้ชิด เพราะยังไง... พวกนายก็เป็นคนเรียกมันออกมาเองนี่นา
Katou Youhei:อ๊าาาาาาาา!!!
Katou Youhei:บอกแล้ว บอกแล้ว! ฉันจะบอกทุกอย่างเลย! ฉันกับพี่ชายใช้คาถาอธิษฐาน! พวกเราทำการอธิษฐาน!
Katou Youhei:ใช่ ใช่ หนังสือที่กำลังเป็นที่นิยมในตอนนี้! หากท่องคาถาในตอนเที่ยงคืน ความปรารถนาก็จะเป็นจริง!
Katou Youhei:ฉันกับพี่ชายวาดสัญลักษณ์เวทตามในหนังสือ แล้วยืนเท้าเปล่าบนนั้นในเวลาเที่ยงคืน จากนั้นก็ท่องคาถาดังกล่าว แล้วก็มีแสงปรากฏขึ้นรอบ ๆ สัญลักษณ์เวท!
Katou Youhei:หลังจากที่พี่ชายฉันขอให้กลายเป็นนักดาบ เขาก็ได้รับทักษะวิชาดาบอย่างไม่เคยมีมาก่อน แต่บุคลิกของเขาก็เปลี่ยนไปเช่นกัน!
Katou Youhei:เพราะ...ฉันกลัวว่าถ้าพี่ชายกลับมาเป็นปกติแล้ว เขาจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับวิชาดาบอีก
Katou Youhei:ถ้าเป็นแบบนั้น แผนที่จะตั้งสำนักก็ต้องพังทลาย และเราก็จะยากจนต่อไป! ฉันแค่อยากจะปิดบังเรื่องนี้ไว้ จนกว่าเราจะตั้งโรงฝึก และจ่ายหนี้ที่ค้างไว้ทั้งหมดก่อนก็เท่านั้น...
Paimon:แล้วทำไมคุณถึงไปที่ศาลเจ้า Grand Narukami ล่ะ?
Katou Youhei:ก็เพราะสภาพของพี่ชายในตอนนี้ ถ้าข่าวลือแพร่ออกไปว่าพี่เข้าไปพัวพันกับวิชาไสยศาสตร์ที่ไม่ควรแตะต้องเข้าละก็ แบบนี้ก็จะไม่มีใครมาสมัครน่ะสิ!
Katou Youhei:ฉันเลยคิดว่า ถ้าเป็นท่าน Guuji ละก็ ไม่แน่อาจจะช่วยให้พี่ชายกลับมาเป็นปกติ และยังคงทักษะวิชาดาบของเขาไว้ได้...
Yae Miko:นายนี่มันโลภมากซะจริงนะ!
Yae Miko:อย่าหลอกตัวเองเลย พรสวรรค์ที่เขาแสดงออกมามันไม่ใช่ของเขาแต่แรก แต่เป็นของวิญญาณที่ตายแล้วในตัวเขาต่างหาก
Katou Youhei:ใช่ ใช่! เป็นความผิดของฉันเอง! เราสมควรตาย!
Yae Miko:เอาล่ะ ถึงตาเธอแล้วล่ะ เจ้าตัวเล็ก สาดเกลือออกไปแล้วชักดาบออกมาเถอะ
Paimon:นั่น...นั่นอะไรน่ะ?!
Katou Youhei:อ๊าาาาาาาา——ผี! มีผี!
Yae Miko:เห็นรึยัง นี่คือสิ่งที่พวกนายเรียกออกมา ตอนนี้ Shingo หมดประโยชน์แล้ว ดูสิ มันกำลังมุ่งตรงมาหานายแล้ว
Katou Youhei:อ๊ากกกกก! ช่วยฉันด้วย! ช่วย...
Paimon:M...Miko เขาสลบไปแล้ว! เราจะทำยังไงกันต่อดี?
Yae Miko:ไม่ทำอะไรทั้งนั้น
Yae Miko:เจ้าตัวเล็ก เธอไปสู้กับเขาสักยกก็แล้วกัน
Arakawa Kouji:เหอะ...เจ้าก็เป็น...ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ด้วยเหรอ!
Arakawa Kouji:มาเลย! มาประลองกัน!
Paimon:เขาพุ่งเข้ามาแล้ว! ระวังนะ Traveler!
Arakawa Kouji:ฮึฮึ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า...ไม่เลวนี่ ไม่เลวเลย! สนุกขึ้นแล้วสิ!
Arakawa Kouji:ข้าไม่ได้มีความสุขแบบนี้...มานานแล้วล่ะ!
Paimon:เขาหายไปแล้ว แถมยังมีท่าทางพึงพอใจมากเลยด้วย?
Paimon:เฮ้อ ฉันเริ่มไม่เข้าใจแล้วนะ Traveler เธอรู้มั้ยว่านี่มันเรื่องอะไรกันแน่?
Yae Miko:ชู่ว เดี๋ยวค่อยคุยเรื่องนี้กันทีหลัง เขาสองคนจะฟื้นแล้ว
Katou Shingo:แค่ก...แค่ก ๆ ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง... Youhei? ใช่นายมั้ย Youhei?
Katou Youhei:พี่! เป็นอะไรรึเปล่า?
Katou Shingo:Youhei? ฉันรู้สึกเหมือนฝันถึงบางอย่าง...
Katou Shingo:ฉันฝันว่าในที่สุดฉันก็ไม่ใช่คนขี้แพ้ไร้ประโยชน์ที่เอาแต่ตวัดดาบอีกต่อไป แต่ยังเอาชนะลูกศิษย์ของ Domon ได้อีกด้วย
Katou Shingo:ฉันเลยคิดว่าตัวเองก็เปิดโรงฝึกได้เหมือนกัน แต่ฉันพบว่าร่างกายไม่ฟังการควบคุมของฉันเลย และยังมีเสียงในหูที่พูดกับฉันอยู่ตลอดเวลาด้วย
Katou Shingo:ฉันกลัวมากเลย ฉันอยากได้ร่างกายตัวเองกลับคืนมา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย แล้วเสียงนั้นก็เอาแต่พูดถึงความเป็นลูกผู้ชายตลอดเลย...
Katou Youhei:พี่ ก่อนหน้านี้เราไม่ควรอธิษฐานเลย เราเรียกวิญญาณร้ายออกมา และมันก็ควบคุมร่างของพี่!
Yae Miko:ใช่ ถ้าไม่ใช่เพราะฝีมือของพวกเรา ชีวิตน้อย ๆ ของนายก็คงจะจบสิ้นแล้วล่ะ วิญญาณก็จะตามหลอกหลอนน้องชายของนายต่อ แล้วเขาก็จะอ่อนแอและตายไปในที่สุด
Katou Youhei:ขอบคุณท่าน Guuji! และขอบคุณอาจารย์ทั้งสองที่ช่วยเหลือเราด้วย!
Yae Miko:เอาล่ะ พาเขาไปพักผ่อนเถอะ ถูกสิงร่างมาตั้งหลายวัน ร่างกายเขาคงจะอ่อนแอมากแล้วล่ะ
Yae Miko:หลังจากนี้เขาจะมีไข้สูง แต่ไม่ร้ายแรงถึงชีวิต จำไว้ นี่เป็นราคาที่พวกนายต้องจ่าย
Yae Miko:หากจะพึ่งทางลัดเพื่อให้ได้มาซึ่งพลังที่ไม่ใช่ของตัวเองละก็ ฉันคงไม่ต้องบอกหรอกใช่มั้ยว่าจะมีจุดจบเช่นไร?
Katou Shingo:อื้ม... พวกเราเข้าใจแล้ว! เราไม่กล้าทำอีกแล้วล่ะ!
Katou Youhei:ขอบคุณท่าน Guuji และท่านอาจารย์ทั้งสองมากนะ!
Katou Youhei:งั้นฉันขอตัวก่อนล่ะ ไปกันเถอะพี่ Shingo
Paimon:Miko ถ้าเราปล่อยไว้ไม่สนใจพวกเขา เขาสองคนจะตายจริง ๆ เหรอ?
Paimon:เรื่องร้ายแรงขนาดนี้ ทำไมก่อนหน้านี้เธอไม่ยอมช่วยล่ะ!
Yae Miko:อื้ม แน่นอนว่าไม่ตายหรอก
Yae Miko:ถ้าไม่ขู่พวกเขาแบบนี้ คนเกียจคร้านสองคนนี้จะหลาบจำได้ยังไงล่ะ
Paimon:แล้วที่สิงร่างเขานั่น...
Yae Miko:เมื่อกี้เจออะไรมาตั้งมากมาย พวกเธอเองก็คงจะสัมผัสได้แล้วใช่มั้ยว่าวิญญาณแบบไหนที่สิงร่างของเขา?
Paimon:อ๋อ! ฉันรู้แล้ว เขาจะต้องเป็นเผ่าโอนิแน่ ๆ!
Yae Miko:ใช่ เป็นแบบนั้นแหละ ถึงแม้ว่ามันจะเข้าสิงร่าง Shingo แต่ก็ไม่ได้มีเจตนาร้ายใด และดูเหมือนจะฝึกฝนความกล้าหาญของ Shingo ด้วย
Paimon:อ๋า...โอเค แต่ Shingo กลัวแทบตายเลยนะ
Yae Miko:เมื่อกี้เราสาดเกลือใส่มัน ทำให้มันออกจากร่างของ Shingo ชั่วคราว บวกกับว่าได้ต่อสู้กับเธอด้วย พลังของมันก็เลยหมดและหายตัวไปในที่สุด
Yae Miko:ต่อให้เราปล่อยไว้ไม่สนใจ ไม่นานร่างกายของ Shingo ก็จะอ่อนแอลงและไม่สามารถทนกับมันได้อีกต่อไป วิญญาณก็จะออกจากร่างไปเอง
Yae Miko:เพียงแต่ว่าถ้าเป็นแบบนั้น Shingo กับ Youhei ก็จะต้องทนทุกข์ทรมานมากกว่านี้ ฮี่ฮี่ แต่ไม่แน่มันอาจจะได้ผลมากกว่าที่เราทำวันนี้ก็ได้นะ
Paimon:เฮ้อ... แต่ไม่ว่ายังไง แค่คนไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะ
Yae Miko:เอาล่ะ เรื่องนี้ก็ถือว่าแก้ไขได้อย่างราบรื่นแล้วล่ะนะ ไปกันเถอะ ๆ
Paimon:เดี๋ยวก่อนสิ Miko! ที่ว่า "แก้ไขได้อย่างราบรื่น"... เธอคิดแบบนี้จริง ๆ เหรอ?
Yae Miko:แล้วไม่ใช่เหรอ?
Yae Miko:อ๋อ เธอหมายถึงว่าพวกเขาเรียนรู้คาถามาจากหนังสือเล่มนั้นสินะ ฉันพอรู้เรื่องนี้อยู่
Paimon:ความจริงแล้วที่เราไปที่ศาลเจ้าวันนี้ ก็อยากจะถามเรื่องนี้นี่แหละ ได้ยินมาว่าคาถาในหนังสือเล่มนี้กำลังเป็นที่นิยมมากเลย
Yae Miko:มนุษย์ไม่ได้มีเวทมนตร์เหมือนกับโยไกอย่างเรา ดังนั้นพวกเขาจึงสนใจคาถาและวิญญาณเป็นธรรมดาอยู่แล้ว
Paimon:ประเด็นสำคัญไม่ได้อยู่ตรงนั้น ปัญหาคือคาถาที่เขียนอยู่ในหนังสือสามารถเรียกวิญญาณอะไรพวกนั้นได้จริง ๆ! และมีคนมากมายกำลังพยายามลองใช้วิธีนี้ด้วย!
Yae Miko:เฮ้อ มนุษย์มีพลังงานที่จำกัด แม้ว่าพวกเขาจะเรียกวิญญาณด้วยคาถาได้สำเร็จ แต่มันจะไม่อยู่กับพวกเขานานนัก เพราะงั้นคงจะไม่มีปัญหาอะไรหรอก
Paimon:แต่คนที่เขียนหนังสือเล่มนี้คือใครกันนะ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยล่ะ? แล้วเรื่องนี้... จะเป็นอันตรายต่อความปลอดภัยของทุกคนในอนาคตมั้ยนะ?
Paimon:Traveler เธอคิดว่าไง?
Paimon:อื้ม นั่นสิ ถึงแม้ Youhei กับ Shingo จะไม่เป็นไร แต่โดนสิงร่างแบบนั้น ก็น่ากลัวมากอยู่ดี
Kuroda:ท่าน Yae! เจอตัวท่านสักที
Yae Miko:Kuroda? มาได้ยังไงเนี่ย
Kuroda:ฉันมารายงานเรื่องยอดขายนิยายในเดือนที่แล้วของสำนักพิมพ์ Yae น่ะ ฉันได้วิเคราะห์ข้อมูลเรียบร้อยแล้ว เชิญคุณดูได้เลย
Yae Miko:ขอฉันดูหน่อยสิ... อะไรนะ? ยอดขายอันดับ 1 ลดลงงั้นเหรอ?
Kuroda:ใช่ "ผลรวมยอดขายอันดับ 1", "นิยายเล่มโปรดของผู้อ่าน" และ "รายการยอดนิยม" เรียกได้ว่าลดลงทุกอย่างเลย!
Kuroda:ทั้งหมดนี้...แพ้ให้กับ "คู่มืออัญเชิญวิญญาณ"
Yae Miko:เจ้าตัวเล็ก กลับมานี่ก่อน!
Paimon:มีอะไรเหรอ Miko? สีหน้าของเธอดูน่ากลัวจัง
Yae Miko:"คู่มืออัญเชิญวิญญาณ" ได้รับความนิยมมากกว่านิยายของสำนักพิมพ์ Yae ทั้งหมดแล้วซะอีก เรื่องนี้เริ่มจะร้ายแรงขึ้นแล้วล่ะ
Traveler:แบบนี้ถือว่าร้ายแรงงั้นเหรอ?!
Yae Miko:"แบบนี้ถือว่าร้ายแรงงั้นเหรอ" หมายความว่าไง! เธอรู้มั้ยว่าฉันพยายามอย่างหนักเพื่อโปรโมตผลงานนี้ แต่จู่ ๆ ก็มีหนังสือที่ไหนไม่รู้แซงหน้าไปแบบนี้! แล้วอย่างนี้จะทนได้ยังไงล่ะ!
Yae Miko:ฉันต้องคิดหาแผนรับมือแล้วล่ะ พวกเธอก็มาช่วยฉันด้วยสิ
Paimon:เอ๋ ทำไมจู่ ๆ ปัญหาของเรื่องนี้ถึงตกมาที่เราแล้วล่ะ?
Yae Miko:Paimon เมื่อกี้เธอยังบอกอยู่เลยว่า "คนที่เขียนหนังสือเล่มนี้คือใครกันนะ?" แถมยังบอกอีกว่า "เรื่องนี้จะเป็นอันตรายต่อความปลอดภัยของทุกคนในอนาคตหรือเปล่า?"
Yae Miko:เฮ้อ หรือว่าความปลอดภัยของผู้คนใน Inazuma จะไม่สำคัญในสายตาเธอขนาดนั้นเลยเหรอ?
Paimon:อืม ทำไมนะ ถึงแม้ว่าที่เธอพูดจะมีเหตุผล แต่ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างไม่ค่อยถูกต้องเท่าไหร่แฮะ!
Yae Miko:ไม่มีอะไรหรอกน่า สรุปก็คือเราต้องเปิดสงครามยังไงล่ะ
Yae Miko:ฉันจะกลับไปเตรียมตัวก่อนนะ เดี๋ยวพวกเธอไปเจอฉันที่หน้าประตูของสำนักพิมพ์ Yae นะ
Localized evidence
บทแห่งเซียนจิ้งจอก: ฉากที่ 1
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/2058609682Yae Miko
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/2486392981การถวาย Narukami อันยิ่งใหญ่
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/3761612185Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/452025
3
LQ
1203106
UI_ChapterIcon_Yae
1202802
story
40
UI_QuestType_Chapter_1