ปีกเงินย้อนจันทรา ปักษาทอประกาย - 3
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json- JSON Pointer
/1399701768
Story Chapters
Story evidence
Lan Yan:ยามฟ้าสว่างนกนางแอ่นสร้างรัง ในคืนฟ้าคะนองสายฟ้าฟาดครืน ฉันหลบอยู่ในบ้าน~
Paimon:Lan Yan กำลังร้องเพลงอยู่เหรอ? ฟังแล้วเหมือนจะเกี่ยวกับนกนางแอ่นเลยแฮะ
Lan Yan:ฮิฮิ ก็แค่ท่องเพลงกล่อมเด็กสองสามท่อนเอง
Lan Yan:แต่ฉันเคยเรียนเพลงพื้นบ้านที่เกี่ยวกับนกนางแอ่นมาจากพวกผู้ใหญ่จริง ๆ นะ ว่ากันว่าในยุคที่ผู้คนเริ่มร้องเพลงนี้กัน บนหุบเขา Chenyu ยังมีนกนางแอ่นอยู่เยอะเลย เสียดายที่ตอนนี้...
Paimon:ดูเหมือน Lan Yan อยากจะให้พวกนกนางแอ่นกลับมาจริง ๆ นะ... แล้ว Lan Yan มีไอเดียอะไรเกี่ยวกับวิชาลี้ลับที่ศึกษาไปก่อนหน้านี้บ้างมั้ย?
Lan Yan:ที่จริงเมื่อกี้ฉันเพิ่งจะลองใช้วิชาลี้ลับนั้นดู สองวันก่อนหลังจากฟังเรื่องราวของบรรพจารย์จบ ฉันก็เริ่มปิ๊งไอเดียบางอย่างขึ้นมา
Lan Yan:วิชาลี้ลับที่บรรพจารย์พูดถึง คือการส่งนกนางแอ่นออกไป ส่วนวิชาลี้ลับที่ฉันศึกษาก็คือการต้อนรับนกนางแอ่นกลับมา ที่จริงพวกมันอาจจะเป็นวิชาลี้ลับแบบเดียวกันก็ได้
Traveler:ก็จริงนะ...
Paimon:งั้นนี่ก็แสดงว่า Lan Yan เก่งมากเลยน่ะสิ? ไม่มีใครถ่ายทอดวิชาให้ แต่กลับบรรลุสุดยอดวิชาของบรรพจารย์ได้ด้วยตัวเองเลย!
Lan Yan:ก็ไม่เชิงว่าบรรลุหรอก ตอนนี้ฉันยังคิดไม่ตกเลยว่าฉันติดคอขวดอะไรอยู่
Lan Yan:การนำวิชาลี้ลับมาผสานเข้ากับพลังเซียนในตัวของนกนางแอ่น ขนาดท่านบรรพจารย์ก็ยังต้องร่วมมือกับเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ถึงจะทำสำเร็จ แต่ฉันกลับคิดจะพึ่งแค่ตัวเอง...
Lan Yan:ช่างเถอะ อย่างน้อยฉันก็ช่วยให้ท่านบรรพจารย์สมหวังได้ นี่ก็น่ายินดีมาก ๆ แล้ว
Paimon:Lan Yan ไม่ทำให้ตัวเองต้องมานั่งหงุดหงิดใจจริง ๆ ด้วยแฮะ
Lan Yu:Lan Yan อยู่ที่นี่เองเหรอ
Lan Yan:คุณลุง?
Paimon:คนนี้คือ?
Lan Yan:ฉันขอแนะนำให้รู้จักนะ นี่คือผู้นำตระกูล Lan คุณลุงของฉันเอง
Lan Yu:ไม่ต้องแนะนำตัวอะไรหรอก ฉันเคยได้ยินชื่อเสียงของพวกเขามานานแล้วล่ะ
Lan Yan:คุณลุง ตอนนี้คุณลุงต้องยุ่งอยู่กับเรื่องการประสานงานกับกองทหาร Millelith ไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมาที่นี่ได้ล่ะ?
Lan Yu:เมื่อสองวันก่อน มีคนหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งใช้แผนการอันแยบยลจัดการสิ่งชั่วร้ายทั้งหมดตั้งแต่ Wangshu Inn ไปจนถึง Stone Gate ได้ในคราวเดียว ต้องขอบคุณพวกเขาแหละ ลุงถึงปลีกตัวกลับมาดูได้
Paimon:แหะ ๆ...
Lan Yu:Lan Yan ลุงนึกไม่ถึงเลยว่าหลานจะสนใจเรื่องในตระกูลขึ้นมาได้ ไหนเล่าให้ลุงฟังหน่อยสิ
Lan Yan:พอดีเลย หนูเองก็มีเรื่องบางอย่างที่ต้องอธิบายให้คุณลุงฟังเหมือนกัน
Lan Yu:...อย่างนี้เองเหรอ?
Lan Yan:ท่านบรรพจารย์กำชับมาเป็นพิเศษว่า เขาไม่อยากถูกพวกผู้อาวุโสในตระกูลหลักรุมล้อม
Lan Yu:ฮ่า ๆ... บรรพจารย์ของเรานี่เหมือนกับที่บรรพบุรุษเล่าไว้ไม่มีผิด
Lan Yan:คุณลุง ช่วยเล่าเรื่องที่เกี่ยวกับท่านบรรพจารย์ให้เราฟังแบบละเอียดทีได้มั้ย?
Lan Yan:เรื่องที่ผู้ใหญ่เล่าให้คุณลุงฟังตอนเด็ก ส่วนใหญ่มักจะเป็นวีรกรรมของท่านในฐานะหนึ่งในแปดผู้วิเศษ ส่วนเรื่องที่ว่าหลังจากนั้นท่านเป็นยังไงต่อ กลับไม่ค่อยมีใครพูดถึงเลย
Lan Yu:หลานคงอยากรู้ความสัมพันธ์ระหว่างท่านกับตระกูล Lan ใช่มั้ย?
Paimon:ใช่ ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน!
Traveler:ฉันก็ด้วย
Lan Yu:ความจริงแล้วท่านครองตัวเป็นโสดมาตลอดชีวิต ตระกูล Lan ในปัจจุบันสืบเชื้อสายมาจากพี่ชายและน้องชายแท้ ๆ ของท่าน ฮ่า ๆ เราเรียกท่านว่าท่านบรรพจารย์ก็เลยเหมาะสมกว่าจริง ๆ
Lan Yu:ตอนที่บรรพจารย์ยังหนุ่ม ท่านชอบท่องไปในขุนเขาลำธาร แทบจะไม่สนใจเรื่องราวทางโลก แต่พออายุมากขึ้น กลับเริ่มคิดถึงขุนเขาลำธารแห่งนี้ เลยอยากจะทิ้งอะไรบางอย่างเอาไว้
Lan Yu:จึงกลับบ้านเกิด และถ่ายทอดความรู้ที่สั่งสมมาทั้งชีวิตให้จนหมดสิ้น บรรพบุรุษของเราเป็นญาติสายตรงของท่าน และยังมีพรสวรรค์ด้านวิชาลี้ลับสุด ๆ ก็เลยสืบทอดวิชาของท่านมาได้
Lan Yu:จะว่าไป ตอนนั้นท่านก็ถือว่าเป็นคนที่สบาย ๆ ทีเดียว ถ้ามีคนในตระกูลไม่อยากเรียน ท่านก็จะไม่บังคับ ถ้ามีคนนอกมาขอเรียน ก็ยินดีถ่ายทอดวิชาให้
Lan Yu:ตระกูล Lan ของเราเองก็สืบทอดแนวคิดแบบนี้ต่อกันมาบ้าง
Lan Yan:ที่แท้คนนอกตระกูลก็มาเรียนด้วยเหรอ...
Paimon:ถึงฟังดูแล้ว ปกติเขาจะชอบทำตัวเหมือนไม่สนใจอะไร แต่ในใจเขาก็ยังเป็นห่วงดินแดน Liyue นี้อยู่สินะ
Lan Yu:ท่านถึงได้ทำข้อตกลงแบบนั้นกับเซียนท่านนั้นสินะ... พอพูดถึงเรื่องนี้ จู่ ๆ ลุงก็นึกถึงเรื่องแปลก ๆ ที่ผู้ใหญ่เคยเล่าให้ฟังตอนเด็กขึ้นมาได้
Lan Yu:ตั้งแต่ที่ตระกูล Lan ของเรากลายเป็นตระกูลใหญ่ในหุบเขา Chenyu ตอนช่วงเทศกาล Moonchase บางครั้งก็จะมีผู้ชายแปลก ๆ มาเที่ยวเดินถามคนไปทั่วท้องถนนในท่าเรือ Yilong
Lan Yu:ตอนแรกเขาอ้างตัวว่าเป็นบรรพจารย์ของตระกูลเรา ต่อมาก็ค่อย ๆ จำไม่ได้แม้กระทั่งว่าตัวเองเป็นใคร
Lan Yu:แต่ว่าร่องรอยของเขาเอาแน่เอานอนไม่ได้ และไม่ได้โผล่มาให้เห็นทุกปี แถมพอผ่านเทศกาล Moonchase ไป เขาก็จะหายไปจากท้องถนน
Lan Yu:คนในตระกูลก็เลยเจอตัวเขาได้ยากมาก จนคิดว่านี่เป็นแค่เรื่องเล่าเท่านั้น
Paimon:งั้นก็หมายความว่า...
Lan Yan:งั้นก็หมายความว่า ปีนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่บรรพจารย์ตื่นขึ้นมางั้นเหรอ?
Lan Yu:อืม... ถ้าเพื่อมาตามนัด ท่านบรรพจารย์ก็น่าจะหาวิธีทำให้หุ่นเชิดนี้ตื่นขึ้นมาสักครั้งในเทศกาล Moonchase ของทุก ๆ ปี
Lan Yu:แน่นอนว่ามันคงอยู่ได้ไม่นานหรอก พอผ่านไปสักพัก วิชาก็จะค่อย ๆ อ่อนกำลังลง และอาจจะต้องทิ้งช่วงหลายปีกว่าจะตื่นขึ้นมาได้สักครั้ง
Lan Yu:แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ท่านบรรพจารย์ก็คงจะตื่นขึ้นมาก่อนหน้านั้นหลายครั้งแล้ว แต่กลับไม่เคยทำตามสัญญาได้เลยงั้นเหรอ? แปลกจัง...
Lan Yan:แสดงว่าอาคมบนตัวบรรพจารย์ทำงานมาหลายครั้ง จนใกล้จะถึงขีดจำกัดมาตั้งนานแล้วรึเปล่า?
Lan Yu:ใช่เลยล่ะ ที่ทนมาได้จนถึงป่านนี้ก็นับว่าเป็นปาฏิหาริย์แล้ว
Paimon:งั้นถ้าคืนนี้คลายอาคมไม่สำเร็จล่ะก็...
Lan Yan:...คุณลุง เราต้องรีบไปกันแล้ว
Lan Yu:ไปเถอะ ถ้าเจอปัญหาอะไรอีกก็อย่าลืมมาหาลุงล่ะ
Paimon:อยู่ข้างหน้านี้แล้วใช่มั้ย?
Hu Tao:พวกเธอมาแล้วสินะ!
Paimon:หวา! อย่าทำให้ฉันตกใจสิ Hu Tao... ทุกคนอยู่นี่กันหมดเลยเหรอ?
Hu Tao:บอกว่าจะช่วยก็ต้องช่วยสิ แต่เสียดายแทน Xiangling กับ Gaming คนนึงต้องไปทำธุระที่ถนนอาหาร ส่วนอีกคนก็ต้องไปคุ้มกันสินค้าต่อ
Hu Tao:แต่ไม่เป็นไร มีหัวหน้าโถงฯ คนนี้, Lan Yan แล้วก็ Chongyun อยู่ด้วย ยอดฝีมือจากสามสำนักใหญ่ของนักปราบปีศาจแห่ง Liyue มาร่วมมือกันแบบนี้ สบายหายห่วง!
Chongyun:สามสำนักใหญ่ของนักปราบปีศาจแห่ง Liyue? มีชื่อเรียกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?
Hu Tao:งั้นถือซะว่าเพิ่งมีวันนี้ละกัน หัวหน้าโถงฯ คนนี้คิดว่ามันเจ๋งดีออก
Xingqiu:ไม่ต้องสนใจฉันหรอก พอส่งรายงานการต่อสู้ของเมื่อวานไปแล้ว ในแผนงานของฝ่ายกิจการทั่วไป ฉันก็คือนักดาบคนหนึ่งที่ติดตามปรมาจารย์ Chongyun ออกปฏิบัติการนั่นแหละ
Chongyun:ฉันไม่ได้เป็นคนขอให้จัดการแบบนี้ซะหน่อย...
Hu Tao:ว่ามาสิ Lan Yan มีอะไรให้ช่วย?
Lan Yan:ถ้าท่านบรรพจารย์พบท่านเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ได้สมใจหวังล่ะก็ ที่จริงก็ไม่จำเป็นต้องให้ทุกคนช่วยอะไรหรอก แต่ว่า...
Lan Yan:งั้นทุกคนรออยู่แถวนี้ก่อนนะ ถ้ามีอะไรให้ช่วย ฉันจะมาปรึกษาทุกคนอีกทีนะ
Lan Junming:วิหคเทพล่องวายุตามจันทร์สารท...
Paimon:เราไปหาพวก Lan Yan ก่อนดีกว่า
Lan Junming:พวกเจ้ามากันแล้วสินะ ข้ากำลังชมจันทร์อยู่พอดี
Lan Yan:ท่านบรรพจารย์ เรามาช่วยแล้ว
Lan Junming:แค่รอให้นางมาถึง ไม่มีอะไรต้องรบกวนพวกเจ้าหรอก
Lan Yan:ขืนรออยู่เฉย ๆ แบบนี้ ท่านเซียนนกศักดิ์สิทธิ์คงไม่มาหรอก เพราะยังไงท่านก็ผิดนัดมานานขนาดนี้แล้ว ต้องหาวิธีทำให้เธอรู้ว่าท่านกลับมาตามนัดแล้วสิ
Lan Junming:นั่นสินะ สมองของข้า พอได้มานั่งในศาลา ก็เผลอคิดว่าได้กลับไปในตอนนั้น...
Lan Junming:มันก็มีลู่ทางอยู่ สมัยก่อนตอนที่ข้าอยากติดต่อนาง ก็จะใช้วิชาฉายลวดลายนกนางแอ่นลงบนผิวน้ำแถวนี้
Lan Junming:ลวดลายนี้มีพลังเซียนของนางแฝงอยู่ นางจะสัมผัสได้ และมาพบข้า
Lan Yan:เดี๋ยวฉันจัดการเอง ก่อนหน้านี้เศษเสี้ยววิญญาณของท่านก็ไม่ค่อยเสถียรอยู่แล้ว จะใช้วิชาลี้ลับสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้นะ
Paimon:เราก็จะช่วยด้วย!
Lan Junming:ก็ดี... อาคมนี้เรียนไม่ยากหรอก แค่ต้องทนฟังข้าบ่นสักหน่อย
Lan Yan:ไม่เป็นไร ฉันอยากเรียนอาคมนี้มาก ๆ เลย!
ท่านบรรพจารย์ได้ถ่ายทอดวิธีร่ายอาคมให้แก่ Lan Yan
Lan Yan:เราต้องรวบรวมพลังเซียนของท่านเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ที่หลงเหลืออยู่แถว ๆ นี้ ตามวิธีที่ท่านบรรพจารย์ถ่ายทอดมาให้
Lan Yan:แล้วก็เอาพลังเซียนที่รวบรวมมาได้ไปรวมไว้บนผิวน้ำของทะเลสาบ ก็จะทำให้ลวดลายโผล่ออกมาได้แล้ว
Lan Yan:เราต้องรวบรวมพลังเซียนของท่านเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ที่หลงเหลืออยู่แถว ๆ นี้ ตามวิธีที่ท่านบรรพจารย์ถ่ายทอดมาให้
Lan Yan:แล้วก็เอาพลังเซียนที่รวบรวมมาได้ไปรวมไว้บนผิวน้ำของทะเลสาบ ก็จะทำให้ลวดลายโผล่ออกมาได้แล้ว
Lan Yan:พอใช้ยันต์แบบนี้ ก็จะรวบรวมพลังเซียนมาไว้บนผิวน้ำในทะเลสาบได้แล้ว
Lan Yan:ลวดลายส่วนนี้โผล่ออกมาแล้ว เราไปจุดต่อไปกันเถอะ
Paimon:นี่คือส่วนไหนของนกนางแอ่นเหรอ?
Lan Yan:ถ้าพร้อมแล้ว งั้นเราก็มาทำต่อกันเถอะ
Lan Yan:ตรงนี้ก็เรียบร้อยแล้ว
Paimon:ฉันว่าฉันดูออกนะ ใช่ปีกมั้ย?
Lan Yan:ต่อไปน่าจะเป็นส่วนสุดท้ายแล้ว
Lan Yan:นี่น่าจะเป็นจุดสุดท้ายแล้ว เรามาเปิดกลไกกันเถอะ
Lan Yan:ลวดลายทั้งหมดน่าจะโผล่ออกมาหมดแล้ว
Paimon:ฉันเห็นแล้ว มันคือนกนางแอ่น!
Lan Junming:ข้าขอขอบคุณล่วงหน้าด้วยนะ
Hu Tao:เป็นยังไงบ้าง เตรียมตัวพร้อมรึยัง?
Lan Yan:ต่อจากนี้เหลือแค่รอต่อไปก็พอ
Xingqiu:อดใจไม่ไหวแล้วแฮะ ท่านเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ในตำนานจะหน้าตาเป็นยังไงกันนะ?
Chongyun:พออาคมนั้นได้ผลแล้ว จะออกมาเป็นภาพแบบไหนกันนะ?
Lan Yan:คงทำได้แค่รอไปก่อนล่ะนะ...
Paimon:หาว...
Paimon:...หืม?
Paimon:ทุกคนตื่นได้แล้ว เช้าแล้วนะ!
Hu Tao:แดดออกแล้วฉันจะอาบแดด... เดี๋ยวนะ แล้วพระจันทร์ล่ะ?
Xingqiu:เมื่อวานรอกันจนดึกแค่ไหนเนี่ย?
Chongyun:อย่าบอกนะว่าทุกคนเผลอหลับกันหมดเลยน่ะ?
Traveler:แล้ว Lan Yan ล่ะ?
Paimon:ทางนั้น!
Lan Junming:แค่ก ๆ...
Paimon:ตกลงว่าเมื่อคืนมันเป็นยังไงกันแน่เหรอ?
Lan Junming:นางไม่ได้มา... แค่ก ๆ...
Paimon:เอ่อ...
Hu Tao:งั้นคืนนี้ลองดูอีกรอบมั้ย? ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็ยังมีเทศกาล Moonchase ปีหน้าอยู่!
Lan Yan:ไม่ได้ผลหรอก อาคมบนตัวบรรพจารย์ใกล้จะถึงขีดจำกัดมาตั้งนานแล้ว อย่าว่าแต่ปีหน้าเลย แค่ยื้อต่อไปอีกไม่กี่วันก็คงยากแล้ว
Paimon:แล้วตอนนี้จะทำไงดีล่ะ?
Xingqiu:ฉันไม่ชอบตอนจบแบบนี้เลย... มีวิธีไหนที่จะตามหาท่านเซียนนกศักดิ์สิทธิ์เจอได้ทันทีบ้าง?
Hu Tao:เซียนส่วนใหญ่มักไปมาไร้ร่องรอย ลำพังแค่เราคงตามหาไม่เจอแน่
Chongyun:จะว่าไป เมื่อวาน Xingqiu ลากฉันไปเดินถนนอาหารนานาชาติ แล้วบังเอิญเจอคุณน้าที่กำลังช่วยงานอยู่ที่นั่นพอดี
Chongyun:ได้ยินเขาพูดว่า วันนี้เหล่าเซียนแห่ง Liyue จะมารวมตัวกันที่ภูเขา Aocang ฉันว่าเรื่องเกี่ยวกับเซียนก็ควรจะไปถามเซียนตรง ๆ เลยดีกว่านะ
Lan Yan:ฉันต้องอยู่ช่วยรักษาเศษเสี้ยววิญญาณของท่านบรรพจารย์ให้เสถียรต่อไป
Paimon:ไม่เป็นไร แค่ฉันกับ Traveler ไปก็พอ เราสนิทกับพวกเซียนจะตาย!
Lan Yan:งั้นขอรบกวนพวกเธอด้วยนะ แล้วก็ฉันขอรบกวนให้หัวหน้าโถงฯ Hu กับ Chongyun อยู่ต่อด้วย แค่ฉันคนเดียว เริ่มจะรักษาเศษเสี้ยววิญญาณของท่านบรรพจารย์ให้เสถียรได้ยากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว...
Hu Tao:ได้อยู่แล้ว แค่ขอก็จัดให้ได้เลย
Traveler:งั้นพวกเราควรจะรีบแล้วล่ะ
Paimon:อื้ม ไปกันเลยเถอะ!
Xianyun:อืม... เฮ้อ...
จ้าวดับจันทร์ตะวันฉาย:เจ้าเพิ่งจะได้ลิ้มรสชาชั้นดีจากจ้าวขับขาน ทำไมถึงเอาแต่ถอนหายใจล่ะ?
Xianyun:ทุกคนคงรู้แล้วว่า สิ่งชั่วร้ายในพื้นที่ต่าง ๆ ของ Liyue จะรวมกลุ่มก่อความวุ่นวายกันช่วงเวลานี้สินะ?
จ้าวบงการภูผา:แล้วเหตุใดต้องกังวลเรื่องนี้ด้วย? ฝ่ายกิจการทั่วไปของ Liyue ได้ส่งกองทหาร Millelith ออกไปตั้งแต่เนิ่น ๆ และรวบรวมนักปราบปีศาจมาจัดการจนเรียบร้อยแล้ว เซียนอย่างเราคงไม่ต้องลงมือหรอก
Xianyun:เพราะแบบนี้ข้าถึงได้ถอนหายใจไงเล่า เมื่อก่อนทุกครั้งที่พวกชาวบ้านตกทุกข์ได้ยาก พวกเซียนอย่างเรามักจะต้องวุ่นวายกันยกใหญ่
Xianyun:แต่ตอนนี้ Liyue สงบสุขภายใต้การปกครองของมนุษย์ ทำให้เรามีเวลาว่างมาพบปะและจิบชากันแบบนี้ มันทั้งน่ายินดี แต่ก็รู้สึกอ้างว้างยังไงไม่รู้
จ้าวบงการภูผา:ข้ากับจ้าวดับจันทร์อุตส่าห์มาอยู่เป็นเพื่อน ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยเนี่ย?
Xianyun:พวกเจ้าก็มีแต่จะเพิ่มเสียงเจี๊ยวจ๊าวเท่านั้นแหละ
จ้าวดับจันทร์ตะวันฉาย:พูดอะไรระวังหน่อย ช่วงนี้ลูกศิษย์ทั้งสองคนของนาง คนนึงอยู่ที่ฝ่ายกิจการทั่วไป ส่วนอีกคนก็อยู่ที่ท่าเรือ Yilong ต่างก็ยุ่งกันทั้งนั้น คงไม่มีเวลาไปเยี่ยมนางหรอกนะ
จ้าวบงการภูผา:ไม่ใช่ว่ายังมีลูกศิษย์ที่เพิ่งรับมาใหม่อีกคนเหรอ?
จ้าวดับจันทร์ตะวันฉาย:ลูกศิษย์คนใหม่ก็ใกล้จะได้เวลาที่ต้องออกไปฝึกฝนด้วยตัวเองแล้ว คงไม่อยู่ข้างกายนางไปตลอดกาลหรอก
จ้าวบงการภูผา:ก็ไม่แปลก... จ้าววังวนเอ๋ย ถ้าอยากจะฆ่าเวลาตอนที่อยู่คนเดียวจริง ๆ ก็ควรหางานอดิเรกอื่นทำเพิ่มดูสิ อย่ามัวแต่หมกมุ่นอยู่กับวิชากลไกพวกนั้นเลย
จ้าวบงการภูผา:ทำสวนก็ไม่เลวนะ ข้าว่าด้านนอกที่พำนักของเจ้ามีภูเขาลำธารสวย ๆ เหมาะจะทำแปลงเพาะปลูกด้วยนี่
Xianyun:บังอาจ! จ้าวบงการภูผา นี่คิดจะมาปลูกมินต์ในที่ของเซียนอย่างข้าอีกแล้วรึไง?
มาดาม Ping:ฮ่า ๆ... "ศึกเรื่องมินต์" ระหว่างพวกจ้าววังวนเพิ่งจะมีขึ้นเมื่อไม่กี่ปีมานี้ แต่ข้ากลับรู้สึกว่า วิธีที่สหายเก่าทั้งสามคนทะเลาะกัน มันไม่ต่างอะไรกับเมื่อร้อยปีก่อนเลยนะ
Zhongli:เรื่องราวมากมายตลอดหลายพันปีใน Liyue ล้วนไม่ต่างไปจากนี้เลย
Zibai:Morax สำหรับเซียนที่ได้รับพรจากเจ้า การปลูกมินต์ถือเป็นการล่วงเกินรึเปล่า?
Zhongli:...น่าละอายใจ จู่ ๆ ข้าก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายเรื่องนี้ยังไงดีเลย
Paimon:Zhongli! แถมยังมีพวกเซียนอยู่ด้วย ดีเลย!
Xianyun:Traveler กับ Paimon? หรือว่าเพราะเป็นช่วงเทศกาลพอดี พวกเธอเลยตั้งใจมาเยี่ยมฉันโดยเฉพาะ?
Paimon:ที่จริง... เรามีเรื่องด่วนน่ะ! ไม่ทราบว่าท่านเซียนทั้งหลาย มีใครรู้จักเซียนนกศักดิ์สิทธิ์บ้างมั้ย?
Zibai:ที่เธอพูดถึงคือ "นกศักดิ์สิทธิ์หยกปีกเงิน" สินะ? หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับ Lan สติเพี้ยนนั่น?
Traveler:เขาอยากเจอเซียนนกศักดิ์สิทธิ์น่ะ
Zibai:ก็เข้าใจได้ ฉันก็ว่าอยู่ว่าที่เขายอมทรมานตัวเองขนาดนี้ คงไม่ใช่แค่เพื่อมาฉลองเทศกาลหรอก
Paimon:Zibai รู้มั้ยว่าตอนนี้เซียนนกศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่ไหน?
Zibai:เรื่องนี้... ฉันจำได้แค่ว่านางออกเดินทางท่องขุนเขาลำธารไปกับ Lan สติเพี้ยน จนกลายเป็นเรื่องเล่าขานอันงดงาม ส่วนเรื่องหลังจากนั้นฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน
Zibai:หลังจบเรื่องราวของ Tao Dou อสุภะส่วนล่างของฉันก็ไม่ได้ท่องยุทธภพไปกับ "แปดผู้วิเศษ" คนอื่น ๆ แต่กลับเร่ร่อนไปที่อื่นแทน
Paimon:เอ่อ...
Xianyun:จะว่าไป เรากับเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ท่านนั้นก็มีวาสนาดุจจอกแหนลอยตามน้ำ
จ้าวดับจันทร์ตะวันฉาย:ข้าจำได้ว่าในตอนนั้นสงครามระหว่าง Rex Lapis กับเหล่าเทพอสูรยังไม่สิ้นสุด เซียนนกศักดิ์สิทธิ์ท่านนั้นก็พยายามปกป้องชาวบ้านอย่างสุดกำลัง เหมือนกับพวกเรา
Xianyun:แต่จู่ ๆ นางก็ขาดการติดต่อไป... แต่ตอนที่บินข้ามเทือกเขา บางครั้งก็เห็นฝูงนกนางแอ่นอยู่บ้าง เลยวางใจขึ้นมาหน่อย ฝูงนกนางแอ่นยังอยู่ อย่างน้อยก็แสดงว่านางยังปลอดภัยดี
จ้าวบงการภูผา:ในเมื่อสหายเก่าอยากพบนาง เราเองก็ควรจะช่วยสักหน่อยนะ แต่... น่าละอายใจนัก ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้นางอยู่ที่ไหน
มาดาม Ping:น่าจะติดต่อกับนางผ่านนกนางแอ่นได้ แต่นกนางแอ่นที่ฉันเห็นต่างก็เร่งรีบ ไม่ยอมหยุดพัก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร...
มาดาม Ping:ถ้ายังติดต่อได้ งานรวมตัวคราวนี้ก็คงต้องเชิญนางมาด้วยแน่
Zibai:จะว่าไปก็แปลก ทำไมเจ้า Lan สติเพี้ยนนั่นถึงมาถามเรื่องเบาะแสของนางกับเราแทนล่ะ?
Paimon:แสดงว่าพวกเซียนก็ไม่รู้เหมือนกันสินะว่าเธออยู่ที่ไหน?
Zhongli:Traveler ผู้อ่านสายลมคนนั้นเหลือเวลาอีกเท่าไหร่?
Paimon:ถ้าเทศกาล Moonchase ครั้งนี้ยังไม่ได้เจอกับเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ เขาก็จะไม่มีโอกาสอีกแล้วล่ะ...
Zhongli:ฉันพอจะรู้ "เบาะแส" ของเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ท่านนั้นมาบ้าง แต่จะอธิบายให้เข้าใจคงยาก
Traveler:คุณรู้จริง ๆ ด้วย! พวกเราต้องรีบหาเธอให้เจอนะ!
Zhongli:ลองฟังฉันพูดก่อนสิ...
Hu Tao:Lan Yan อยากให้พวกเราช่วยอะไรกันแน่?
Chongyun:คงจะเกี่ยวกับวิชา Qimen ล่ะมั้ง? Lan Yan ดูเหมือนจะมีไอเดียดี ๆ เสมอเลย
Xingqiu:ฉันไม่ใช่นักปราบปีศาจ แต่ถ้ามีอะไรที่พอจะช่วยได้ ก็บอกมาได้เลย
Lan Yan:ขอบคุณทุกคนมากนะ ไว้จัดการเรื่องของท่านบรรพจารย์เสร็จเมื่อไหร่ ฉันค่อยอธิบายให้ทุกคนฟัง
Lan Junming:สุดท้ายก็ยัง...
Zhongli:เซียนนกศักดิ์สิทธิ์นั้นเป็นเซียนที่ถือกำเนิด จากการรวมตัวของพลังวิญญาณแห่งฟ้าดิน ฝูงนกนางแอ่นบนฟ้าไม่ได้เป็นแค่ร่างจำแลงของเธอ แต่ยังเป็นแหล่งพลังเซียนของเธอด้วย
Zhongli:ในช่วงสงครามเทพอสูร เส้นทางจากหุบเขา Chenyu ไปจนถึง Guyun Stone Forest นั้นอันตรายมาก ถึงแม้ฝูงนกนางแอ่นจะข้ามผ่านเส้นทางนี้ได้ แต่ก็มักจะมีนกนางแอ่นจำนวนไม่น้อยที่ต้องจบชีวิตลงระหว่างทาง
เซียนนกศักดิ์สิทธิ์:ในที่สุดก็มาถึงท่าเรือ Liyue สักที เหลือแค่ช่วงสุดท้าย...
Zhongli:คงงั้น แต่เธอก็ไม่เคยหยุดพักเลย
Paimon:เซียนนกศักดิ์สิทธิ์...
Zhongli:แต่ในฐานะเซียน เธอก็ใช่ว่าจะไม่มีวิธีรับมือ
Zhongli:ขอแค่หยุดพัก ฝูงนกนางแอ่นก็ย่อมขยายพันธุ์และฟื้นฟูจำนวนได้ แบบนี้พลังเซียนของเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ ก็จะสามารถฟื้นฟูกลับมาเหมือนเดิมได้
Zhongli:นี่คือสิ่งที่ช่วยให้เธอสามารถข้ามผ่านการเดินทางแสนอันตรายนั้นมาได้
เซียนนกศักดิ์สิทธิ์:ได้เวลากลับแล้ว เขายังรอข้าอยู่ พอกลับไปแล้ว คงต้องให้พวกนกนางแอ่นซ่อมรังที่หุบเขา Chenyu หน่อยแล้ว
Paimon:เยี่ยมไปเลย!
Zhongli:ตอนแรกเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติอะไร
Paimon:ตอนแรก?
Zhongli:ตอนนั้นสงครามครั้งใหญ่ยืดเยื้อมานาน แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะจบ
Zhongli:การเดินทางแสนยากลำบากของเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ในครั้งนี้กินเวลาหลายสิบปี
เซียนนกศักดิ์สิทธิ์:ต้องกลับไป ต้อง... บินไปทางเหนือเพื่อกลับไปหาเขา...
เซียนนกศักดิ์สิทธิ์:มีแค่วิธีนี้... ถึงจะ...
Paimon:ท่าทางของเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ดูแปลกไปนะ...
Zhongli:ก็อย่างที่ฉันบอก ฝูงนกนางแอ่นพวกนี้คือร่างจำแลงของเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ การที่มีนกนางแอ่นจบชีวิตระหว่างทาง มันไม่ใช่แค่พลังเซียนของเธอที่สูญเสียไปเท่านั้น แต่ยังรวมถึงสติปัญญาของเธอด้วย
Zhongli:นกนางแอ่นที่เกิดใหม่สามารถฟื้นฟูพลังเซียนได้ แต่ไม่อาจฟื้นคืนสติปัญญาที่สูญเสียไปกลับมาได้
Paimon:อะไรนะ... แล้วทำไมเธอถึงไม่หยุดล่ะ?
Zhongli:คงเป็นเพราะมีคำสัญญากับสหายเก่า? หรือคงเป็นเพราะปล่อยวางผู้คนที่ถูกสิ่งชั่วร้ายรังควานไม่ได้? แต่เอาเป็นว่า เธอไม่ได้หยุดเลย
Zhongli:สุดท้าย...
Paimon:เซียนนกศักดิ์สิทธิ์...
เซียนนกศักดิ์สิทธิ์:...
Zhongli:หลังสงครามครั้งใหญ่จบลง ในที่สุด Liyue ก็เข้าสู่ช่วงเวลาแห่งความสงบสุข
Zhongli:แต่พวกนกนางแอ่นในตอนนั้น คงลืมไปว่ายังมีสัญญากับมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง และคงลืมไปว่าหุบเขา Chenyu คือบ้านเกิดอีกแห่งของพวกมัน ลืมแม้กระทั่งต้องหยุดพักเพื่อสร้างรัง
Zhongli:แต่คงเพราะขับเคลื่อนด้วยความเคยชินบางอย่าง ทำให้ยังเร่งรีบเดินทางไปมาระหว่างตอนเหนือกับตอนใต้ของ Liyue โดยแทบไม่หยุดพัก เลยยากที่จะมีใครพบเห็น
Paimon:งั้นสุดท้ายเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ก็...
Zhongli:จากไปเหรอ? เปล่าหรอก ตราบใดที่นกนางแอ่นแห่ง Liyue ยังคงอยู่ เซียนนกศักดิ์สิทธิ์ก็จะยังไม่ดับสูญไป แต่แค่...
Zhongli:ว่ากันว่าเมื่อนานมาแล้ว มีนักปราชญ์ท่านหนึ่งเคยคิดแบบนี้...
Zhongli:เหล่ากะลาสีตัดไม้ชั้นดี เพื่อต่อเรือลำใหม่ แล้วกางใบเรือออกจากท่า
Zhongli:แต่คลื่นลมในทะเลนั้นรุนแรงมาก ตัวเรือจึงเสียหายอยู่หลายครั้ง พอถึงคราวที่เข้าเทียบท่า พวกกะลาสีจึงหาซื้อไม้มาซ่อมส่วนที่ชำรุด
Zhongli:ดาดฟ้า ราวกั้น เสากระโดง ใบเรือ... ชิ้นส่วนต่าง ๆ บนเรือถูกสับเปลี่ยนไปตามลำดับ จนกระทั่งกลับถึงท่าเรือหลัก วัสดุเก่าที่ใช้สร้างเรือลำนี้ในตอนแรกแทบจะไม่หลงเหลืออยู่เลย
Zhongli:ไหนลองบอกมาซิ เรือที่กลับเข้าท่าลำนี้กับเรือที่ออกจากท่าลำนั้น จะนับว่าเป็นเรือลำเดียวกันได้รึเปล่า?
Paimon:เอ่อ...
Zhongli:นี่ก็คือ "เบาะแส" ของเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ ที่จริงแล้วนกนางแอ่นจะกลับมาทุกปี แต่ไม่ใช่นกนางแอ่นตัวเดิมในตอนนั้นอีกแล้วละ
Zibai:จุดจบของ "นกศักดิ์สิทธิ์หยกปีกเงิน" กลับเป็นแบบนี้...
Zhongli:ในสมัยโบราณ กวีของ Liyue มักจะใช้ "นกนางแอ่นหวนคืน แต่สหายเก่าจากลา" เป็นสัญลักษณ์ เพื่อรำพันถึงกาลเวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว
Zhongli:แต่อายุขัยของมนุษย์กลับยังไม่ใช่ด้านที่โหดร้ายที่สุดของกาลเวลา เพราะพอต้องเผชิญกับช่วงเวลาอันยาวนาน แม้แต่เซียนก็ไม่อาจรักษาสัญญาอันยาวนานเอาไว้ได้
Paimon:แล้วสุดท้ายนกนางแอ่นแห่ง Liyue จะเป็นยังไง?
Zhongli:พอเวลาผ่านไป สติปัญญาจะกำเนิดขึ้นใหม่ในหมู่ฝูงนกนางแอ่น แต่ก็เหมือนกับคำถามที่ฉันเคยถามไว้ก่อนหน้านี้
Zhongli:ผู้อ่านสายลมท่านนั้นจะยอมรับรึเปล่า ว่านี่คือเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ที่เคยร่วมเที่ยวเล่นในขุนเขาลำธารไปกับเขาในอดีต?
Paimon:ฉัน... ฉันเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน
Zhongli:บุปผาโรยราปลิดปลิวสุดฝืนทน นกนางแอ่นหวนคืนดั่งเคยคุ้น ท้ายที่สุดก็เป็นนกแอ่นหวนกลับ ราวกับเคยพบพานในกาลก่อน
Xianyun:แต่ตอนนี้ ไม่ว่าเขาจะรู้หรือไม่ มันไม่ใช่สิ่งที่จะเติมเต็มได้ มันเป็นแค่ความเสียใจสองแบบที่แตกต่างกัน
Zhongli:แต่เพราะแบบนี้ มันเลยยิ่งคุ้มค่าที่จะลงมือให้เต็มที่ ถ้าทุ่มเทมากพอ การพบความสุขจากความเสียใจทั้งสองแบบนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้
Zhongli:Traveler เราไม่จำเป็นต้องตัดสินใจเรื่องนี้หรอก
Paimon:อืม เรากลับไปหา Lan Yan กันเถอะ
Paimon:ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าเลยแฮะ!
Traveler:Lan Yan บรรพจารย์เป็นยังไงบ้าง?
Lan Yan:ต้องขอบคุณทุกคนที่คอยช่วยเลย ฉันถึงรักษาเศษเสี้ยววิญญาณของท่านให้เสถียรได้ ตอนนี้ท่านต้องการการพักผ่อนมากจริง ๆ ฉันก็เลยขอให้คุณลุงช่วยจัดห้องพักรับรองให้ท่านไปนอนพักก่อน
Hu Tao:รีบเล่าเร็วเข้า หาเบาะแสของท่านเซียนนกศักดิ์สิทธิ์เจอมั้ย?
Paimon:เรื่องนั้น...
คุณเล่าเรื่องราวของเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ให้ทุกคนฟัง
Hu Tao:ตอนจบแบบนี้ มันช่าง... เฮ้อ...
Chongyun:งั้นก็คลายผนึกบนตัวท่านบรรพจารย์ของ Lan Yan ไม่ได้แล้วงั้นเหรอ?
Xingqiu:ยังไม่ถึงเวลาคิดเรื่องนี้ ก่อนอื่น เราควรจะบอกเขายังไงดี?
Lan Yan:ที่จริงนี่ไม่ใช่การตื่นขึ้นครั้งแรกของบรรพจารย์ ในช่วงพันกว่าปีที่ผ่านมา ท่านตื่นขึ้นมาหลายครั้งแล้ว แต่ว่า...
Lan Yan:ท่านคงจะรู้มาตั้งนานแล้วว่าเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ไม่มีทางมาตามนัดได้อีก จิตใจเลยว้าวุ่น จนแทบจะไม่มีทางรักษาเศษเสี้ยววิญญาณไว้ได้
Lan Yan:เลยได้แต่ใช้คุณสมบัติของวิชากักวิญญาณ ทำให้ตัวเองลืมเรื่องที่เซียนนกศักดิ์สิทธิ์ผิดนัด และหลับใหลไปอีกครั้ง โดยหวังว่าจะมีอะไรเปลี่ยนไปในปีหน้า
Hu Tao:Lan Yan คุณเคยบอกว่าวิชากักวิญญาณในตัวเขาถึงขีดจำกัดแล้ว ถ้าขืนทำอีกครั้ง มันจะไม่...
Lan Yan:ก็คงต้องลองกันสักตั้ง...
Lan Yan:ไม่ว่าจะบอกความจริงกับท่าน หรือคลายผนึกบนตัวท่าน ฉันก็อยากจะลองดู!
Paimon:Lan Yan...
Lan Yan:ที่จริงเมื่อก่อนตอนที่พวกผู้อาวุโสตระกูลหลักออกไปทำงาน ฉันได้แต่อยู่บ้านว่าง ๆ ก็อดคิดไม่ได้ว่า การไม่ทำอะไรเลยมันดีแล้วจริง ๆ เหรอ?
Lan Yan:ฉันเป็นแค่เด็กที่ชอบเล่นสนุกก็เท่านั้น สิ่งที่ผูกพันที่สุดก็คือเนินเขาที่ใช้เล่นว่าวได้
Lan Yan:ตอนนี้จู่ ๆ ฉันก็รู้สึกขึ้นมาว่า ความผูกพันนี้ของฉันกับความเชื่อมั่นที่พวกผู้อาวุโสต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้งที่มีอยู่นั้น บางทีมันอาจจะไม่ต่างอะไรกันเลย
Lan Yan:แต่ฉันแค่หา "ความรับผิดชอบ" ที่เป็นของตัวเองยังไม่เจอ
Lan Yan:ฉันอยากให้นกนางแอ่นกลับมาทำรังอีกครั้ง และอยากให้ท่านบรรพจารย์ไม่มีเรื่องค้างคาใจ และยิ่งอยากให้พวกผู้อาวุโสที่ยังต้องเดินทางไปทั่วในช่วงเทศกาล ได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวเร็ว ๆ
Lan Yan:นี่เป็นสิ่งที่ฉันอยากทำ และเป็นสิ่งที่ฉันควรทำด้วย
Traveler:Lan Yan เธอคงจะคิดวิธีที่ได้ผลออกแล้ว บอกเรามาเถอะว่าต้องทำยังไง
Hu Tao:อืม อย่าลังเลเลย ยังไงพวกเราก็ช่วยคุณได้นะ
Lan Yan:งั้นคงต้องรบกวนทุกคนอีกครั้งแล้วล่ะ
Lan Yan อธิบายแผนการของเธอให้ทุกคนฟัง และตกลงกันว่าจะรอให้ถึงช่วงค่ำ
มาดาม Ping:เรื่องของเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ท่านนี้ ทำให้ฉันนึกถึงสหายเก่าหลายคนขึ้นมาเลย
จ้าวดับจันทร์ตะวันฉาย:จ้าวขับขาน เจ้าอยู่ในโลกมนุษย์มานาน และซึมซับอารมณ์ของพวกมนุษย์มามากเกินไป จนเริ่มจะอ่อนไหวง่ายแล้วล่ะสิ
จ้าวบงการภูผา:เพราะงั้นก็ลองเรียนทำสวน ทำแปลงเพาะปลูก...
Xianyun:เห็นมั้ย สองคนนี้เริ่มเจี๊ยวจ๊าวอีกแล้ว
Zibai:สำหรับโลกมนุษย์นี้ "เวลา" กลับเป็นสิ่งที่ดำรงอยู่แบบนี้สินะ?
Zhongli:แล้วคิดว่ายังไงล่ะ?
Zibai:ฉันกลับคิดว่า ยังไงก็ดีกว่านิรันดร์อันเย็นเยียบแบบบนดวงจันทร์แหละ
Lan Yan:ท่านบรรพจารย์ ท่านมาที่นี่อีกจริง ๆ ด้วย
Lan Junming:เช้านี้เจ้าบอกว่าวิชาอาคมในตัวข้าใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว ใช่มั้ย?
Lan Yan:ใช่แล้วล่ะ
Lan Junming:เจ้าไม่ต้องลังเลก็ได้ น่าจะบอกกันให้ชัดเจนตั้งแต่แรก ข้าพอจะสังหรณ์ใจเรื่องนี้ไว้อยู่แล้ว
Lan Junming:การใช้วิชากักวิญญาณนี้ แน่นอนว่าข้าไม่ได้วาดหวังถึงความเป็นนิรันดร์ บางทีข้าแค่ไม่อยากให้นางต้องรออย่างโดดเดี่ยวทั้งคืนหลังจากรีบมาตามนัด แล้วกลับไปอย่างอ้างว้าง
Lan Junming:สิ่งที่ข้าคิดคือ อย่างน้อยก็ขอให้ได้พบหน้านางอีกเป็นครั้งสุดท้าย เพื่อบอกลานางให้สมบูรณ์ แบบนี้ ข้าก็คงไม่ถือว่าผิดนัดแล้วใช่มั้ย?
Lan Yan:ท่านบรรพจารย์ ถ้าคนที่ผิดสัญญาไม่ใช่ท่านล่ะ?
Lan Junming:หมายความว่ายังไง?
Lan Yan:ฟังฉันอธิบายก่อนนะ...
Lan Yan:...และนี่ก็คือบทสรุปของเซียนนกศักดิ์สิทธิ์
Lan Junming:ที่แท้คนที่ผิดนัดนั้นไม่ใช่ข้า คนที่ผิดนัดไม่ใช่ข้าจริง ๆ งั้นเหรอ? แค่ก ๆ...
Lan Junming:ดูท่าข้าคงไม่อาจหลุดพ้นได้แล้ว คนโง่งม สุดท้ายก็ต้องลงเอยเช่นนี้
Lan Yan:มันไม่ควรเป็นแบบนี้สิ!
Lan Junming:เจ้าทุ่มเทช่วยข้าขนาดนี้ จะลำบากตัวเองไปทำไมกัน?
Lan Yan:ท่านบรรพจารย์ ท่านสอนให้ฉันเป็นเหมือนกับนก แต่นกที่ฉันชอบมากที่สุด ก็คือนกนางแอ่น
Lan Yan:นกนางแอ่นก็เป็นแบบนี้ ต่อให้โบยบินบนฟ้าได้ แต่ก็ยังคงคาบโคลนกับเศษไม้กลับมา เพื่อถักทออะไรบางอย่างเสมอ
Lan Yan:ฉันคิดว่านี่ไม่ควรเป็นจุดจบของท่าน เลยอยากจะทุ่มเทความรู้ "อันน้อยนิด" ที่ได้เรียนรู้มา เพื่อช่วยคลี่คลายเรื่องค้างคาใจทั้งสองอย่างนั้นให้ได้
Lan Junming:นี่มัน...
Lan Yan:พอได้รับคำชี้แนะจากท่าน บวกกับความช่วยเหลือของเพื่อน ๆ ในที่สุดฉันก็รู้แล้วว่าส่วนไหนที่ขาดหายไปจากวิชาของฉัน
Lan Yan:"วิชาปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย" ที่นักปราบปีศาจแห่ง Liyue ทุกคนสามารถเรียนรู้ได้ในปัจจุบัน ก็คือ "สุดยอดวิชา" ที่มีแค่ท่านในอดีตเท่านั้นที่เชี่ยวชาญ
Lan Yan:ตระกูล Lan ได้สืบทอดอุดมการณ์ของท่านแล้ว พอมีนักปราบปีศาจจากตระกูลอื่นมาขอศึกษา ก็ไม่เคยปฏิเสธ
Lan Yan:วิชาอาคมที่ท่านและเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ร่วมกันสร้างขึ้นนั้น ได้ถูกกระจายใหม่อีกครั้งไปทั่วทั้ง Liyue ด้วยวิธีอื่นมานานแล้ว
Lan Yan:ส่วนอาคมที่คนรุ่นหลังอย่างฉันจำลองขึ้นมาใหม่นี้ ก็ถือซะว่าเป็นการแสดงเพื่ออำลาท่านก็แล้วกัน
(test)#接播片
Paimon:เขาไปแล้วเหรอ?
Lan Yan:หลังจากร่ายอาคมเสร็จ ฉันก็คลายผนึกวิชากักวิญญาณได้สำเร็จ เศษเสี้ยววิญญาณของท่านบรรพจารย์น่าจะกลับคืนสู่กระแสพลังแล้วล่ะ
Paimon:งั้นเขาก็สมหวังแล้วใช่มั้ย?
Lan Yan:ฉันหวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ
Zibai:คุณรู้เรื่องของ Lan สติเพี้ยนมาตั้งแต่แรกแล้ว แต่ทำไมยังปล่อยให้พวกเขาวิ่งวุ่นกันขนาดนี้อยู่อีกล่ะ?
Zhongli:ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยพยายามเล่าเรื่องของเซียนนกศักดิ์สิทธิ์ให้เขาฟัง แต่เขาน่ะไม่ยอมปล่อยวาง ก็เลยวนเวียนอยู่แบบนี้มาหลายปี จนกระทั่งแสงเทียนแห่งชีวิตใกล้มอดดับ
Zhongli:แต่ปีนี้มีหน้าใหม่ ๆ โผล่มา ฉันเลยคิดว่านี่อาจจะมีจุดเปลี่ยนได้
Zibai:ก็ดีเหมือนกัน สุดท้ายเจ้า Lan สติเพี้ยนนี่ ก็ถือว่าได้หลุดพ้นสักทีแหละนะ
Zhongli:แล้วตอนนี้ คุณคิดยังไงกับสหายเก่าคนนี้ล่ะ?
Zibai:พอคิด ๆ ดูแล้ว ก็ถือว่าเป็นคนที่น่าสนใจดี
Localized evidence
ปีกเงินย้อนจันทรา ปักษาทอประกาย - 3
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/1399701768No text in the selected or fallback locales.
ดวงใจข้าเปี่ยมสุขีเมื่อพานพบ ดั่งหงส์เงินร่ายรำคู่สายลม
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/3315630482Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/41410275
2
10259
EQ
4025110
UI_ChapterIcon_LunaRiteV2
4025101
event