ประกายหน้าร้อน! สู่บ้านเกิด? เทศกาล Fontinalia!: ฉากที่ 2
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json- JSON Pointer
/2749281448
Story Chapters
Story evidence
Marionette:มาแล้วเหรอ? งั้นก็ออกเดินทางกันเถอะ Xavier กับคนอื่น ๆ กำลังจะมาถ่ายทำที่นี่แล้ว
Paimon:แล้วทางเธอเป็นยังไงบ้าง รู้ตำแหน่งบ้านเก่ารึยัง?
Marionette:อืม ฉันคำนวณตำแหน่งคร่าว ๆ ก็ได้มาอยู่สองสามที่แหละ
Marionette:ต่อไปก็แค่ต้องไปเก็บตัวอย่างจากสถานที่พวกนั้น แล้วเอากลับมาให้ฉันใช้เครื่องมือวิเคราะห์ดู ก็จะรู้ตำแหน่งและทางเข้าที่แน่นอนแล้ว
Paimon:โอเค งั้นพวกเราออกเดินทางกันเถอะ!
Marionette:อื้ม เหนื่อยหน่อยนะทุกคน
Marionette:แค่นี้ก็พอแล้ว เรากลับกันเถอะ พวก Xavier ก็น่าจะถ่ายทำกันใกล้เสร็จแล้วล่ะ
Marionette:ตอนนี้ยังไม่มืด บางทีวันนี้อาจจะหาบ้านลับในอดีตของฉันกับ Alain เจอก็ได้
Paimon:เธอฟังดูมีความสุขนะ
Marionette:งั้นเหรอ? คงเป็นเพราะรู้สึกว่าจะได้แก้ไข "ความผิดพลาด" ในกระบวนการได้ในเร็ว ๆ นี้แล้ว เลยโล่งใจขึ้นมาล่ะมั้ง
Marionette:เอาล่ะ เลิกพูดเรื่องไร้สาระได้ละ มาจัดการเรื่องสำคัญกันดีกว่า
Marionette:อ้อ แต่ว่าวันนี้เราขึ้นทางประตูข้างเรือกันเถอะ ถ้าเดินบนดาดฟ้าฉันกลัวว่าจะไปเจอคนของกองละครเข้าน่ะ
Marionette:เอาล่ะ ต่อไปก็แค่รอผลการตรวจจับจากเครื่องมือก็พอ
Marionette:นาน ๆ ทีจะมีโอกาสแบบนี้ ขอฉันไปดูหน่อยสิ ว่าพวกเธอตกแต่งพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำใต้ท้องเรือนี่เป็นยังไงบ้าง เห็นพวกเธอกระตือรือร้นกับเรื่องนี้ดีนี่
Paimon:อิอิ การได้เห็นมันค่อย ๆ สวยขึ้นทีละนิดแบบนี้ ก็รู้สึกภูมิใจเหมือนกันแฮะ!
Marionette:โอ้? ดูไปดูมาก็ไม่เลวนะ
Marionette:อ้อ พวกนั้นคือพวกที่เราจับขึ้นมาตอนลงน้ำครั้งแรกรึเปล่า? ฉันจำได้
Traveler:ชอบมั้ย?
Marionette:...หึ ก็พอใช้ได้ งั้น ๆ แหละ
Paimon:แต่น้ำเสียงเมื่อกี้ของเธอ มันบอกว่าชอบมากนะ!
Marionette:พวกเธอชอบขนาดนั้นเลยรึไง? เพราะรู้สึกถึงความสำเร็จเหรอ?
Paimon:ก็เพราะว่ามันสวยมากไงล่ะ!
Marionette:ถึงแม้ว่าอีกไม่นานพวกมันก็จะหายไปแล้วเนี่ยนะ?
Paimon:หือ? หมายความว่าไง?
Marionette:พวกเธอไม่รู้กันเหรอ? หลังจากเทศกาล Fontinalia สิ้นสุดลง เรือลำนี้ก็จะแล่นกลับไปที่ป้อมปราการ Meropide และชั้นนี้ก็จะไม่ใช่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำอีกต่อไป
Paimon:ก็รู้แหละ...
Marionette:เพราะงั้น ไม่ว่าพวกเธอจะตกแต่งสวยแค่ไหน หลังจากเทศกาล Fontinalia จบลง ทั้งหมดนี้ก็จะหายไปนะ
Paimon:อืม... แต่จะปล่อยมันทิ้งไว้เฉย ๆ ไม่ทำอะไรเลยก็ไม่ได้รึเปล่า? แบบนั้นต่างหากที่เรียกว่าเสียของน่ะ
Marionette:แต่ถ้าสุดท้ายก็ต้องเสียมันไปอยู่ดี แล้วจะทุ่มเทสร้างมันขึ้นมาทำไมล่ะ?
Paimon:เอ๋...? นั่นก็เพราะว่า... เพราะว่า...
Traveler:เพราะสิ่งที่ได้รับมาระหว่างทางจะยังคงอยู่น่ะสิ และมันก็เป็นสิ่งที่ไม่เหมือนใคร ไม่มีอะไรจะมาทดแทนได้ด้วย
Marionette:งั้นตอนที่สูญเสียพวกมันไป เธอจะไม่ยิ่งเสียใจกว่าเหรอ?
Paimon:ถ้าเธอพูดแบบนั้น มันก็ใช่แหละนะ...
Paimon:แต่พวกเราก็จะใช้ชีวิตต่อไปพร้อมกับความทรงจำดี ๆ ระหว่างนั้นไง ใช่ ๆ ๆ ฉันนึกออกแล้วว่าจะพูดอะไร! เราควรจะมองด้านที่มีความสุขของเรื่องที่เกิดขึ้นมากกว่านะ!
Paimon:แล้วเธอลองคิดดูสิ ฉากสวย ๆ แบบนี้ถูกถ่ายทำเป็นภาพยนตร์ และจะถูกเก็บรักษาไว้ตลอดไปเลยนะ!
Marionette:แล้วพอพวกเธอนึกถึงมันขึ้นมา ในใจก็มีแต่ความทรงจำดี ๆ ผุดขึ้นมางั้นเหรอ?
Paimon:อ่าฮะ! ก็แบบนั้นแหละ!
Marionette:มองด้านที่มีความสุขระหว่างทางงั้นสินะ... เฮอะ
Citlali:เอ๊ะ? Traveler?! พวกเธอกลับมากันแล้วเหรอ?!
Marionette:เกิดอะไรขึ้น? ทำไมพอเห็นพวกเราก็ทำหน้าเหมือนเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแบบนั้นล่ะ?
Citlali:พวกเธอกลับมาจากไหนกันเหรอ ฉันไม่เห็นพวกเธอแถวดาดฟ้าเรือเลย?!
Citlali:โอ๊ย เรื่องนั้นช่างมันละกัน เอาเป็นว่า พวกเธอรีบช่วยคุณ Guillotin หาที่หลบก่อน! คนของกองละครกำลังจะมาถ่ายทำที่นี่แล้ว!
Marionette:หา? ป่านนี้พวกเขาควรจะกลับไปแล้วไม่ใช่เหรอ?
Citlali:เฮ้อ ตอนที่ถ่ายทำวันนี้ดันเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย เลยทำให้เสียเวลาไป ฉันอุตส่าห์มารอบนดาดฟ้าเรือ เพื่อจะเตือนพวกเธอก่อนจะกลับมาแท้ ๆ!
Citlali:เอาเป็นว่าพวกเธอรีบกลับไปที่ห้องกัปตันเถอะ ไม่งั้นได้เจอกันจัง ๆ แน่!
Furina:...อา! ในที่สุดก็จัดการฉากด้านบนเสร็จสักที เพราะลมทะเลนั่นเลยที่แรงเกินไปจนพัดอุปกรณ์ดี ๆ พังหมด
Paimon:ดูเหมือนว่าจะไม่ทันซะแล้ว!
Citlali:ถ้างั้นก็ช่วยไม่ได้แล้ว พวกเธอหาที่หลบแถวนี้ก่อนละกันนะ!
Marionette:ทะ...ที่นี่เหรอ?! แล้วฉันจะไปซ่อนที่ไหนได้ล่ะ?
Paimon:...อ๊ะ! ตรงนั้นมีตู้อยู่ใบนึง! เธอรีบเข้าไปซ่อนในตู้นั่นสิ!
Marionette:ห๊ะ? ทำไมฉันต้อง...
Columbina:...ฉากต่อไปยังต้องแต่งหน้าอีกมั้ย?
Marionette:ชิ... เฮ้อ! ให้ตายสิ!
Chiori:อืม เดี๋ยวฉันดูก่อนนะ เหมือนแค่เติมหน้าสักนิดสักหน่อยก็ใช้ได้แล้วล่ะ
Furina:เอ๊ะ? Traveler กับ Paimon เหรอ? ทำไมพวกเจ้าถึงกลับมาแล้วล่ะ? ไหนบอกว่าวันนี้มีธุระต้องขอลาไม่ใช่เหรอ?
Paimon:หา? เอ่อ... พวกเรา พวกเราทำธุระเสร็จเร็วกว่าที่คิดน่ะ ก็เลยกลับมากันก่อน! ว่าแต่พวกคุณเถอะ! ยังถ่ายทำกันไม่เสร็จอีกเหรอ?
Furina:อืม ไม่ใช่แค่พวกเราหรอก ระหว่างนั้นเกิดอุบัติเหตุขึ้นนิดหน่อย กองละครของคุณ Charlotte ก็เลยได้รับผลกระทบไปด้วย เดี๋ยวพวกเรายังต้องใช้ฉากพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำนี้ด้วยกันอีก
Paimon:โอ้? ชะ...โชคร้ายจังเลยเนอะ
Paimon:(โชคร้ายในหลาย ๆ แง่เลยล่ะ...)
Paimon:งั้นพวกเรามาช่วยกันเถอะ! จัดการให้เสร็จเร็ว ๆ ทุกคนจะได้พักกันเร็วขึ้น!
Furina:อื้ม ได้สิ
Columbina:รบกวนด้วยนะ
Furina:ให้กองละครของคุณ Charlotte ถ่ายก่อนเถอะ เราจำได้ว่าคืนนี้พวกคุณยังต้องไปถ่ายฉากกลางคืนอีกนี่
Lepine-Pauline:งั้นก็ขอบคุณผู้กำกับ Furina มาก ๆ เลยนะ!
Furina:ไม่เป็นไร ๆ กองละครมีปัญหาก็ควรจะช่วยเหลือซึ่งกันและกันอยู่แล้ว
Lepine-Pauline:ทุกคนรีบหน่อย วางกล่องถ่ายรูปกับจัดไฟให้เรียบร้อย ส่วนนักแสดงก็ทำความคุ้นเคยกับบทพูดด้วยนะ มาพยายามให้ผ่านในเทคเดียวกัน!
Lepine-Pauline:เอาล่ะ ประจำที่ สาม สอง หนึ่ง แอ็กชัน!
"Hurlock":และนี่คือตอนจบของเรื่องราวทั้งหมด...
"Gina":แต่ตอนที่ดยุก St. Germanus จากไป เขาบอกว่าทุกอย่างมันสายเกินแก้แล้ว
Marionette:(เอ๊ะ? บทพูดนี่คุ้นจัง... อ๊ะ! นี่มันนิยายเล่มที่ฉันเจอตอนวิจัยเรื่อง "อาร์เรย์เลขศาสตร์" ไม่ใช่เหรอ?)
"Hurlock":เขาเป็นอัจฉริยะเฉพาะด้านจักรกล ส่วนเรื่องอื่น ๆ ก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง
Marionette:ชิ...
Lepine-Pauline:(เอ๊ะ? เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงแทรกในกองถ่ายรึเปล่านะ? ช่างเถอะ เดี๋ยวค่อยไปแก้ตอนตัดต่อทีหลังละกัน...)
"Gina":...คุณ Jacoba! อย่าพูดอย่างกับว่าฉันเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดแบบนั้นสิ!
Marionette:(อย่าตบแรงขนาดนั้นสิ! ตู้นี้มันไม่ได้แข็งแรงอยู่แล้วนะ!)
"Hurlock":...นี่คือเหตุผลที่ฉันพูดเสมอว่า อย่าไว้ใจจักรกลเครื่องลานมากเกินไป... เพราะพวกมันต่างจากมนุษย์ จักรกลไม่มีหัวใจ
Marionette:...
Marionette:...หัวใจ?
Alain Guillotin:ใช่แล้ว ผู้คนเรียกมันว่าจิตวิญญาณ เจตจำนงเสรี อะไรทำนองนั้นนั่นแหละ
Alain Guillotin:มันคือแก่นแท้ของคนคนหนึ่ง เป็นสิ่งที่พิสูจน์ถึงความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว แต่คนทั่วไปมักคิดว่าจักรกลไม่มีจิตวิญญาณ
Marionette:คุณเคยบอกว่าโมดูลอารมณ์ของฉันสมบูรณ์แบบมาก
Alain Guillotin:มันไม่เหมือนกับอารมณ์ความรู้สึกหรอกนะ
Marionette:คุณคิดว่าฉันมี "หัวใจ" เหรอ?
Alain Guillotin:โอ้ ไม่ ฉันไม่คิดหรอก
Alain Guillotin:แต่ฉันรู้ว่าเธอมี
Alain Guillotin:แต่ปัญหาอยู่ที่ว่า ตัวเธอเองรู้รูปร่างของ "หัวใจ" ดวงนี้มั้ย?
Marionette:...
"Gina":ฮิฮิ นี่แหละที่เธอไม่เข้าใจ!
Marionette:(โอ๊ยย! น่าโมโหชะมัด! ทำไมฉันถึงต้องมาทนทุกข์โดนขังอยู่ในตู้อะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย!)
"Jacoba":ท้ายที่สุดแล้ว นาฬิกาเดินพร้อมกับกาลเวลาที่สงบ ปลาว่ายวนเวียนในสายน้ำใสกระจ่าง
"Jacoba":ไม่ว่าจะเป็นความฝันที่ยิ่งใหญ่เพียงใด ก็ปิดฉากลงอย่างเงียบงันและโดดเดี่ยวเช่นนี้
Lepine-Pauline:คัต...!
Navia:ฟู่ว! ฉากนี้ยาวจริง ๆ... เป็นยังไงบ้าง? ผู้กำกับ?
Lepine-Pauline:อืม...
Marionette:(ถ้าขืนกล้าเอาใหม่อีกรอบละก็ ฉันจะพังประตูตู้นี่เลยคอยดู)
Lepine-Pauline:รู้สึกว่าการบันทึกเสียงวันนี้จะมีปัญหานิดหน่อย... แต่ทุกคนแสดงได้ดีมาก! ผ่าน!
Charlotte:อา! ในที่สุด...
Marionette:(ในที่สุดก็จะได้ออกจากตู้นี่สักที...)
Furina:ในที่สุดก็ถึงตาพวกเราแล้ว!
Marionette:(...หา?)
Furina:ตากล้อง จัดตำแหน่งกล่องถ่ายรูปของกองละครเราให้เรียบร้อย
Furina:ฉากนี้คือตัวนางเอกมาที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำในต่างแดน แล้วก็นึกถึงช่วงเวลาเก่า ๆ กับเพื่อน... ช่างไฟ ช่วยปรับอารมณ์แสงหน่อย
Paimon:(นึกว่าจะอาศัยช่วงเปลี่ยนกะให้ Sandrone แอบหนีไปได้ซะอีก แล้วตอนนี้จะทำยังไงดีล่ะ?!)
Traveler:(ทำได้แค่ให้เธอทนลำบากอีกสักหน่อยแล้วล่ะ...)
Charlotte:ทุกคนพยายามเข้านะ!
Navia:พวกเรารีบไปฉากต่อไปก่อนนะ!
Furina:เอาล่ะ คนที่อยู่ด้านนอกเงียบหน่อย เราจะเริ่มถ่ายทำกันแล้ว คุณ Columbina เตรียมตัวพร้อมรึยัง?
Columbina:...
Furina:คุณ Columbina?
Columbina:...ดู ๆ แล้วเธอน่าจะชอบปลาตัวนี้นะ
Furina:...!
Furina:(เร็วเข้า! เริ่มถ่ายแบบนี้เลย!)
Columbina:ไม่ตามฝูงปลาออกไปหาอาหาร และไม่จับปลาเล็กปลาน้อยตัวอื่นกิน แค่หมอบนิ่งอย่างสงบอยู่ท่ามกลางปะการังที่งดงามเหมือนกับสวนดอกไม้ ราวกับว่าพายุฝนฟ้าคะนองบนผิวน้ำนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตัวมันเลย
Marionette:(...)
Columbina:ถึงจะพูดแบบนั้น... แต่สุดท้ายเธอก็ยังไปยืนอยู่ต่อหน้าพายุอยู่ดี
Columbina:เพราะงั้นฉันเลยคิดว่าในเรื่องราวนั้นไม่ถูกเลย
Columbina:เธอเหมือนกับพวกเรา เธอมีหัวใจเหมือนกัน
Marionette:Columbina...
Columbina:...เอ๋?
Paimon:(หืม? หรือว่าเธอจะ...!)
Columbina:...
Furina:(เอ๊ะ? เธอกำลังทำอะไรน่ะ?)
Furina:เอ่อ... คัต...!
Paimon:Columbina? เป็นอะไรรึเปล่า?
Columbina:เปล่า ไม่มีอะไร เมื่อกี้ฉันนึกว่า...
Furina:อยากพักสักหน่อยมั้ย? วันนี้ถ่ายไปหลายฉากเลย
Furina:ฉากเมื่อกี้ดูเป็นธรรมชาติมาก ไม่ต้องถ่ายซ่อมก็เอาไปใช้ได้เลย
Columbina:ขอบคุณผู้กำกับ Furina แต่ไม่เป็นไรแล้ว พวกเรามาต่อกันเถอะ
Furina:จริงเหรอ? ก็ได้ ถ้างั้นเราแค่ถ่ายบรรยากาศโดยรวมสักสองสามฉาก แล้วก็ย้ายไปฉากกลางแจ้งที่ต่อไปได้เลย
Paimon:เฮ้อ! ในที่สุดคราวนี้ก็จบจริง ๆ ละ
Marionette:ชิ อึดอัดจะตายอยู่แล้ว...
Paimon:Sandrone ไม่เป็นไรใช่มั้ย?
Marionette:สบายมาก
Marionette:ไปกันเถอะ ไปดูผลลัพธ์การตรวจสอบกัน
Marionette:ได้เวลากลับไปยัง "บ้าน" ในอดีตของฉันแล้ว
Marionette:ถึงแล้ว อยู่แถวนี้แหละ
Marionette:ถอยไปหน่อยนะ เดี๋ยวฉันจะเปิดกลไกกันน้ำ
Paimon:มีกลไกแบบนี้ด้วยเหรอ?!
Marionette:ตอนนั้น Alain ก็คาดการณ์ไว้เหมือน Rene นั่นแหละ ว่าระดับน้ำของ Fontaine จะสูงขึ้น
Marionette:เขาใช้หลักการจักรกลที่คุ้นเคย สร้างมาตรการกันน้ำแบบง่าย ๆ ไว้รอบ ๆ บ้านลับของเขา
Marionette:ตอนแรกฉันก็บอกว่าไม่จำเป็น พอระดับน้ำสูงขึ้นฉันก็จะย้ายบ้านเอง
Marionette:แต่ดูท่าทาง เขาก็ยังคาดการณ์ได้อยู่ดี
Paimon:ว้าว! นี่คือที่ที่เธอเคยอยู่มาก่อนเหรอ? สวยมากเลยนะเนี่ย แถมยังมีสวนด้วย!
Marionette:อืม ตอนที่ยังอยู่ที่นี่ ฉันเป็นคนรับผิดชอบดูแลต้นไม้ในกระถางกับสวนดอกไม้ ไม่คิดเลยว่าเวลาผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ก็ยังเติบโตได้ดีเหมือนเดิม
Marionette:ตอนที่อากาศแจ่มใส ฉันจะเข็นรถเข็นของ Alain ออกมาเดินเล่น แล้วก็พา Pulonia ออกมาเดินเล่นด้วย
Marionette:พอมาคิดดูแล้ว ตอนนั้นพวกเราสามคนมีแค่ฉันที่ขาแข็งแรง Pulonia มักจะติดอยู่กลางทางเสมอ ต้องให้ฉันคอยช่วยมันอยู่ตลอด
Traveler:ฟังดูเป็นความทรงจำที่มีความสุขมากเลยนะ
Marionette:เป็นชีวิตที่สงบแต่มีความสุข เป็นชีวิตซ้ำซากจำเจแต่ก็อบอุ่น เหมือนกับว่าได้อาศัยอยู่ในโลกที่ไม่มีเวลาอยู่เลย
Marionette:แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงความฝันลม ๆ แล้ง ๆ แหละ ยังไง "ความตาย" ก็ยังรอพวกเราทุกคนอยู่ที่ปลายทางอยู่ดี
Paimon:...
Marionette:เอาล่ะ อย่ามัวแต่ยืนอยู่ข้างนอกเลย เราเข้าไปคุยกันข้างในเถอะ
Marionette:ที่นี่ยังเหมือนกับตอนที่ฉันออกมาเลย ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยจริง ๆ
Marionette:หืม ของอะไร?
Traveler:สมุดบันทึกของเธอ...
Marionette:เอ๊ะ...? ทำไมพวกเธอถึง... อ๋อ Arlecchino ให้พวกเธอมาสินะ
Marionette:พวกเธอ...อ่านหมดแล้วงั้นเหรอ? เฮอะ... เนื้อหาส่วนใหญ่ ฉันเขียนไว้นานมากแล้วล่ะ แถมยังเขียนตอนอยู่ที่นี่ด้วย ก็เขียนบนโต๊ะตัวนั้นนั่นแหละ
Marionette:หึ ในเมื่อก็เห็นกันหมดแล้ว พวกเธอก็ช่วยเก็บไว้แทนฉันหน่อยละกัน ถ้าฉันอยากจะบันทึกอะไร ฉันจะใช้เล่มใหม่เอง
Marionette:ถ้าพวกเธออยากจะเดินเล่นก็เชิญตามสบายนะ ฉันจะไปหา "มรดก" ที่ Alain พูดถึงแถว ๆ นี้ก่อน
Marionette:ตอนหยิบของก็ระวังหน่อยล่ะ ไม่ใช่ว่าไม่ให้แตะหรอกนะ แต่กลัวว่าถ้าทำล้มขึ้นมา ฝุ่นที่นี่จะทำให้พวกเธอสำลักตายซะก่อนน่ะ
Traveler:(เหมือนจะเป็นโต๊ะผลิตจักรกลบางอย่าง บนโต๊ะมีเครื่องมือหลากหลายประเภท สำหรับคนที่ไม่คุ้นเคยกับเครื่องจักรก่อสร้างอย่างฉันแล้ว ดูละลานตาไปหมดเลย...)
Marionette:นี่คือโต๊ะทำงานของ Alain ต่อมาก็กลายเป็นโต๊ะทำงานของฉัน
Marionette:Pulonia กับฉัน ต่างก็ถูกสร้างขึ้นบนโต๊ะทำงานตัวนี้
Marionette:ตอนที่ Alain ยังลุกจากเตียงและเดินไปไหนมาไหนได้ เขาจะสอนความรู้เกี่ยวกับจักรกลมากมายให้ฉันที่นี่ ฉันก็จะนั่งฟังเงียบ ๆ อยู่ตรงนั้น แล้วก็คอยถามคำถามเป็นครั้งคราว
Marionette:ต่อมาเขาก็ลุกไม่ไหวแล้ว ที่นี่ก็เลยกลายเป็นที่ที่ฉันใช้ปรับแก้ Pulonia
Traveler:(ของบางชิ้นดูเก่ามาก เหมือนจะเป็นของเล่นเกี่ยวกับคณิตศาสตร์... บนโต๊ะยังมีปริศนาทางคณิตศาสตร์ที่ซับซ้อนอยู่ด้วย...)
Marionette:โอ๊ะ นี่มันของเล่นตอนฉันเด็ก ๆ นี่นา?
Marionette:ที่บอกว่า "ตอนเด็ก ๆ" น่ะ จริง ๆ แล้วก็คือช่วงไม่กี่เดือนหลังจากที่เพิ่งเกิดนั่นแหละ
Marionette:ตอนแรกฉันก็เล่นกับ Alain แต่ฉันเรียนรู้เร็วมาก ไม่นานเขาก็เล่นหมากรุกแพ้ฉันแล้ว หลังจากนั้นฉันก็เลยเล่นกับ Pulonia ตลอด
Paimon:เอ่อ... แค่ดูก็รู้แล้วว่านี่ไม่ใช่เกมที่ฉันถนัดเลย
Marionette:ฮิฮิ มีแต่ปริศนาที่เกี่ยวกับตรรกะและคณิตศาสตร์ทั้งนั้น ฉันถนัดมากเลยล่ะ
Marionette:คิดถึงจัง... เรามาเล่นกันสักตาสองตามั้ย?
Traveler:เล่นอันไหนเหรอ?
Marionette:ขอฉันคิดก่อน... งั้นเล่นเกมนี้ดีกว่า เกมที่ต้องย้ายฟันเฟืองจากฝั่งซ้ายที่เรียงจากใหญ่ไปเล็ก ไปไว้อีกฝั่งหนึ่งโดยใช้จำนวนครั้งให้น้อยที่สุด ดีมั้ย?
Marionette:ในระหว่างนี้ ต้องให้เฟืองอันเล็กอยู่ข้างบนเสมอนะ
Marionette:อยากให้ช่วยมั้ย? ดูเหมือนเธอจะคิดอยู่นานแล้วนะ
Marionette:ตรงนี้น่าจะทำแบบนี้... แล้วก็แบบนี้...
Marionette:สำเร็จแล้ว!
Marionette:ดูเหมือนจะใช้จำนวนครั้งเยอะไปหน่อยนะ... อืม ตอนที่ฉันเล่นครั้งแรกก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน เดี๋ยวเล่นไปเรื่อย ๆ ก็จะจับทางได้เองแหละ
Marionette:โอ๊ะ? นี่มัน... ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะใช้จำนวนครั้งได้น้อยที่สุดผ่านการท้าทายนี้ได้ เธอมีพรสวรรค์ด้านคณิตศาสตร์ด้วยรึเปล่าเนี่ย?
Marionette:เป็นไงบ้าง ชอบเกมนี้มั้ย?
Marionette:ดูเหมือนว่าเธอจะเก่งเกมแนวนี้นะ คราวหน้ามาลองเล่นปริศนาคณิตศาสตร์อื่น ๆ ด้วยกันอีกนะ
Traveler:(ภาพเก่าที่สีซีดจาง...)
Paimon:เอ๊ะ? คนในรูปดูคุ้นจัง
Marionette:หืม? อ๋อ นี่คือรูปถ่ายตอนที่ Alain กับ Rene ยังอยู่ที่สถาบันปรัชญาธรรมชาติ Fontaine น่ะ ตอนนั้นความสัมพันธ์ของพวกเขายังดีอยู่เลย
Marionette:ในช่วงบั้นปลายชีวิตของเขา Alain มักจะนั่งเงียบ ๆ อยู่หน้าเตาผิง แล้วหยิบรูปภาพใบนี้ออกมา สีหน้าของเขาก้ำกึ่งระหว่าง "ความรู้สึกผิด" และ "ความคิดถึง"
Marionette:เขาบอกว่าบางครั้งเขาก็รู้สึกเสียใจ ที่ไม่ได้ช่วยเพื่อน ในตอนที่เพื่อนต้องการเขามากที่สุด แม้ว่าจะเป็นการขัดขวางเพื่อนก็ตาม
Traveler:(ต้นฉบับที่กระดาษเริ่มเหลืองแล้ว... และของจำพวกจดหมาย...)
Marionette:อ๋อ ของพวกนี้น่ะเหรอ บางส่วนเป็นแบบร่างช่วงบั้นปลายชีวิตของ Alain หรือจะเรียกว่าเป็นของที่เขียนเล่น ๆ ก็ได้ล่ะมั้ง
Marionette:แล้วก็มีจดหมายที่ไม่สำคัญบางฉบับ ตอนที่ฉันออกมาก็ขี้เกียจจัดการ เลยปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้น
Paimon:ฮิฮิ รู้สึกได้เลยว่าบ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความทรงจำในอดีตของเธอ ดูมีชีวิตชีวาแล้วก็อบอุ่นมากเลย!
Marionette:หึ สภาพเหมือนไม่มีคนอยู่มากกว่า ถ้าได้จุดเตาผิงชงกาแฟสักแก้วอะไรแบบนั้นสิ ถึงจะเรียกว่ามีความสุขจริง ๆ
Marionette:รู้อะไรมั้ย? เมื่อก่อนที่นี่มีเปียโนจักรกลหลังหนึ่งอยู่ด้วยนะ Alain เป็นคนสร้างเองกับมือเลย
Paimon:เปียโนเหรอ? ว้าว มีรสนิยมดีจัง
Marionette:แต่ฉันไม่ค่อยเห็น Alain เล่นเท่าไหร่หรอก เขาก็ไม่เคยสอนฉันเล่นเหมือนกัน บางทีตอนนั้นคงเล่นไม่ไหวแล้วล่ะมั้ง
Marionette:แต่ฉันก็เรียนรู้ด้วยตัวเองได้อย่างรวดเร็ว ดนตรีและคณิตศาสตร์น่ะเชื่อมโยงกัน ทฤษฎีดนตรีก็คือคณิตศาสตร์นั่นแหละ แค่เข้าใจกฎเกณฑ์ของมัน ก็ไม่มีอะไรยากเลย
Marionette:ฉันชอบดนตรีคลาสสิกที่เขาสะสม คอร์ดและเสียงประสานในโน้ตเพลงพวกนั้น เหมือนกับปริศนาคณิตศาสตร์ มันสนุกมากเลย ฉันยังแต่งเพลงเองได้ด้วยนะ
Marionette:แต่ว่าหลังจากนั้น ร่างกายของ Alain ก็แย่ลงมากจนแม้แต่เสียงดนตรี ก็ยังไปกระตุ้นเส้นประสาทของเขา ฉันเลยจัดการเอาเปียโนไปทิ้งซะเลย
Paimon:อืม...
Marionette:ตอนนั้นฉันยังคิดว่าของสิ่งนี้ก็เหมือนกับราวตากผ้า ที่ทุกบ้านจะต้องมีกันคนละหลัง แต่พอออกไปข้างนอกถึงได้รู้ว่าเปียโนดี ๆ แทบจะไม่มีเลย...
Marionette:เรื่องนั้นช่างเถอะ มานี่สิ "มรดก" น่าจะอยู่ในห้องด้านใน ตอนที่ฉันเก็บของ มีแค่ของใช้ส่วนตัวไม่กี่ชิ้นของ Alain ที่ฉันไม่ได้แตะต้อง
Marionette:หืม? ด้านหลังตู้ใบนี้ มีช่องลับอยู่ด้วยเหรอ? เหมือนว่าจะออกแบบให้มีโครงสร้างเชื่อมต่อระหว่างจักรกลกับฟันเฟืองด้วย... เพื่อป้องกันการขโมยรึเปล่านะ?
Marionette:พอพิจารณาจากนิสัยของ Alain แล้ว ฉันเดาว่า... น่าจะเป็นแบบนี้ แล้วก็แบบนี้...!
Marionette:หึ เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ ด้วย ฉันนี่มันอัจฉริยะชัด ๆ
Marionette:ขอดูหน่อยซิ... กล่อง... เหรอ?
Paimon:ไม่เปิดดูหน่อยเหรอ?
Marionette:หนักเหมือนกันนะเนี่ย นี่เขาซ่อนของไว้เยอะขนาดไหนกันนะ...
Marionette:หืม? จดหมายหนึ่งฉบับ? แล้วก็ใต้จดหมายยังมี... ของจิปาถะอีกเพียบเลย? ดูเหมือนจะไม่มีอะไรสำคัญเลยนะ
Marionette:อ๊ะ เจอแล้ว น่าจะเป็นอันนี้แหละ
Paimon:นี่มัน... บล็อกนี่?
Marionette:คือ "แก่นคำนวณสมการหลายมิติ" Alain จะใช้สิ่งนี้เพื่อเก็บข้อมูลที่มีแค่ฉันกับ Pulonia เท่านั้นที่เข้าใจ
Marionette:เดี๋ยวฉันจัดการสิ่งนี้กับจดหมายเอง พวกเธอไปค้นดูของจิปาถะเถอะ ถ้าเจออะไรมีประโยชน์ก็บอกฉันได้ตลอดเลยนะ
Paimon:อ้อ ได้เลย เอ๊ะ? ตรงนี้มีรูปภาพอีกใบนึงด้วยล่ะ ข้างหลังมีตัวหนังสือด้วย...
Alain Guillotin:"...นี่คือเธอตอนที่เพิ่งเกิด และกำลังเล่นกระถางต้นไม้อยู่ ดูเหมือนเธอจะชอบดอกไม้พวกนั้นมากจริง ๆ หวังว่าเธอจะเติบโตขึ้นอย่างแข็งแรง เหมือนกับพวกมันนะ"
Marionette:เอ๊ะ...?
Paimon:ว้าว! ตอนนั้นเธอดูมีความสุขมากเลยนะ ดูต่างจากตอนนี้แบบลิบลับเลย
Marionette:นี่เธอ... เธอหมายความว่ายังไงเนี่ย? ปกติฉันดูดุมากเลยรึไง?
Paimon:ก็นิดหน่อยแหละ... หรือที่จริงต้องบอกว่า รู้สึกเหมือนเธอจะดูหงุดหงิดใส่ทุกคนตลอดเวลาเลย
Marionette:ก็เพราะมีเรื่องที่ทำให้ฉันไม่พอใจเยอะยังไงล่ะ! อย่ามาพูดเหมือนฉันเป็นพวกไม่มีเหตุผลนะ
Paimon:จ้า จ้า จ้า...
Paimon:แล้วนี่อะไรอีกล่ะเนี่ย? เหมือนกระดาษต้นฉบับที่ถูกฉีกมาจากที่ไหนสักแห่งเลย
Paimon:"...วันนี้ไขปริศนาคณิตศาสตร์ได้อีกข้อแล้ว แถมยังแก้ปัญหาโครงสร้างจักรกลบางอย่าง ที่เคยกวนใจศูนย์วิทยาศาสตร์มาหลายปีได้อีกด้วย ฉลาดจริง ๆ เลยเราเนี่ย"
Marionette:อ๊ะ! เดี๋ยวก่อน! หรือว่านั่นคือ...!
Paimon:"ฉันตัดสินใจละ ต่อไปนี้ฉันจะเรียกตัวเองแบบนี้ละกัน... เจ้าหญิงเครื่องลานผู้ไขหลักการทั้งปวง!"
Marionette:โอ๊ยยยยย...! หยุดอ่านได้แล้ว!! ฉันฉีกหน้านี้ทิ้งไปแล้วไม่ใช่เหรอ?!
Paimon:เอ๋...? ที่แท้เธอก็เป็นคนเขียนเองเหรอเนี่ย? แล้วทำไมถึงมาอยู่ใน... โอ๊ะ ข้างล่างนี้ก็มีตัวอักษรเล็ก ๆ เขียนไว้บรรทัดนึงด้วยนี่...
Alain Guillotin:"ดูเหมือนเธอจะไม่ชอบสิ่งที่ตัวเองเพิ่งเขียนไปในบันทึกเมื่อไม่นานมานี้นะ แต่ขอโทษด้วย พอฉันเก็บมันขึ้นมาจากกองเศษกระดาษแล้ว ก็ตัดใจทิ้งไม่ลงจริง ๆ ยกโทษให้ฉันด้วยนะ"
Marionette:Alain!
Paimon:ฮะฮ่า... ยะ...อย่าเขินไปเลยน่า ใคร ๆ ก็เคยผ่านช่วงวัยนี้กันมาทั้งนั้นแหละ
Marionette:พูดบ้าอะไรเนี่ย! ฉันไม่ได้เป็นคนเขียนสักหน่อย! ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นคนเขียน! คงเป็น Pulonia ล่ะมั้ง!
Marionette:หุบปากไปเลยนะ! บอกแล้วไงว่า Pulonia เป็นคนเขียน...!
Marionette:โอ๊ย น่าโมโหชะมัด! เลิกรื้อมั่วซั่วได้แล้ว ใครจะไปรู้ว่าจะรื้อเจออะไรออกมาอีก!
Marionette:พวกเธอวางกล่องไว้ให้ดีเลย! เดี๋ยวฉันอ่านเนื้อหาของจดหมายฉบับนี้เองดีกว่า
Marionette:"ถึงเจ้าหญิงเครื่องลานผู้แสนน่ารักของฉัน..." เอ่อ...
Traveler:ดูเหมือนว่าจะเขียนถึง Pulonia นะ
Marionette:ถ้าเธอกล้าพูดอีกคำเดียวละก็...?!
Marionette:"เมื่อได้อ่านจดหมายฉบับนี้..."
Alain Guillotin:"เธอคงได้รับ 'มรดก' ที่ฉันทิ้งไว้ให้แล้ว หวังว่าเธอคงไม่ได้บังเอิญไปเจอของพวกนี้เข้า ตอนที่กำลังจัดเก็บของดูต่างหน้าของฉันหรอกนะ"
Alain Guillotin:"ยังจำเรื่องที่ฉันถามถึงความปรารถนาของเธอได้มั้ย? ตัวเธอในตอนนี้ จะให้คำตอบที่ต่างไปจากตอนนั้นรึเปล่านะ?"
Alain Guillotin:"ไม่ว่ายังไง ฉันก็ทิ้งของขวัญอีกชิ้นไว้ให้เธอด้วย เป็นสมการที่จะทำให้เธอเผชิญหน้ากับ 'ความผิดพลาด' ในใจของตัวเองน่ะ ฮ่าฮ่า... ยังคงเรียกเขาแบบนั้นอยู่สินะ"
Alain Guillotin:"ทำไมถึงทิ้งสิ่งนี้ไว้งั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นคงต้องเล่าถึงมุมมองของฉันที่มีต่อ 'วิญญาณ' ซะหน่อยแล้วล่ะ หวังว่าเธอจะอดทนได้จนจบนะ แน่นอนว่าถ้าเป็นเธอจะต้องทำได้แน่นอน"
Alain Guillotin:"ฉันคิดว่าชีวิตของคนเราควรมีการเกิดสองครั้ง... การเกิดตามธรรมชาติและการเกิดของจิตวิญญาณ"
Alain Guillotin:"ระหว่างชีวิตที่โลกมอบให้ กับชีวิตที่ตัวเราเลือกเอง ควรจะมีพิธีกรรมแห่งการตระหนักรู้ในตนเอง"
Alain Guillotin:"เพื่อที่จะเลือกชีวิตและความหมายของตัวเองอย่างมีสติ แทนที่จะปล่อยให้ชีวิตที่เกิดขึ้นจากความบังเอิญ ล่องลอยไปตามกระแสในโลกนี้อย่างไม่มีสติ..."
Alain Guillotin:"นี่คือกระบวนการตระหนักรู้ถึง 'จิตวิญญาณ' ของตัวเอง"
Alain Guillotin:"เธอคือผลงานชิ้นเอกที่ฉันภาคภูมิใจที่สุด เรื่องนี้ฉันเคยบอกเธอไปตั้งนานแล้ว แต่ฉันไม่เคยเห็นเธอเป็นแค่สิ่งประดิษฐ์ หรือจักรกลชิ้นหนึ่งเลยนะ"
Alain Guillotin:"เธอมี 'หัวใจ' ที่แท้จริงเหมือนกับคนอื่น ๆ"
Alain Guillotin:"ขอแทรกประโยคนึง... มีทฤษฎีหนึ่งเชื่อว่าสมองของมนุษย์ ก็เป็นแค่จักรกลที่มีความแม่นยำสูง ส่วนความคิดก็คือผลผลิตจากการคำนวณของมัน"
Alain Guillotin:"...ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ระดับความแม่นยำของเธอก็คงจะยอดเยี่ยมกว่าคนอื่นมาก"
Alain Guillotin:"สรุปก็คือ โครงสร้างของ 'หัวใจ' นั้นซับซ้อนเกินไป มันคือผลผลิตจากการปะทะกันระหว่างตรรกะเหตุผลและอารมณ์ความรู้สึก"
Alain Guillotin:"ระดับการคำนวณของเธอมากพอที่จะทำให้เธอมีจิตสำนึก และสร้างตรรกะเหตุผลขึ้นมาได้ แต่ในขณะเดียวกันเธอก็จะสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ขัดแย้งกับมัน ซึ่งนั่นก็คือความรู้สึก"
Alain Guillotin:"อารมณ์และตรรกะมักจะขัดแย้งกันเสมอ และเมื่อความขัดแย้งค่อย ๆ สะสมขึ้น ก็จะก่อให้เกิดสิ่งที่เธอเรียกว่า 'ความผิดพลาด'"
Alain Guillotin:"เธอเคยบอกว่าตัวเองไม่มีสิ่งที่อยากได้ แต่สิ่งที่ไม่อยากได้กลับมีอยู่เต็มไปหมด"
Alain Guillotin:"มันก็เหมือนกับคนตาบอดที่รู้สึกได้เพียงความเจ็บปวดบนร่าง〔จิตวิญญาณ〕กายของตัวเอง แต่กลับไม่สามารถรับรู้ถึงรูปร่างของมันได้อย่างสมบูรณ์"
Alain Guillotin:"สิ่งที่ฉันทิ้งไว้ คือสมการที่จะช่วยให้เธอมองเห็นรูปร่างจิตวิญญาณของตัวเองได้อย่างชัดเจน มีเพียงการรู้ว่า 'หัวใจ' ของตัวเองมีหน้าตาเป็นยังไง ถึงจะปกป้องมันได้ดียิ่งขึ้น"
Marionette:"จะใช้สมการนี้รึเปล่า ก็ขึ้นอยู่กับเธอนะ เธอเป็นอิสระอยู่แล้ว"
Marionette:"แต่ฉันเชื่อว่าไม่ว่ายังไงเธอก็จะหา 'หัวใจ' ของตัวเองเจอ เธอเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ได้เร็วมาตลอด เธอเป็นคนฉลาดอยู่แล้ว"
Marionette:Alain...
Paimon:...
Traveler:เธอโอเคมั้ย?
Marionette:...ฉันไม่เป็นไร
Marionette:เอาล่ะ ฉันเข้าใจหลักการของสมการนี้แล้ว ไปกันเถอะ ออกไปใช้มันข้างนอกกัน
Paimon:ตัดสินใจใช้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?
Marionette:ไม่งั้นยังไงล่ะ? ฉันมาที่นี่ก็เพื่อแก้ไข "ความผิดพลาด" ในแกนกลางตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่
Traveler:มีอะไรให้เราช่วยมั้ย?
Marionette:ไม่ต้อง นี่เป็นปัญหาของฉันเอง
Marionette:...
Marionette:แต่ว่า... พวกเธอจะมาดูด้วยกันมั้ยล่ะ?
Paimon:เอ๋? ที่บอกว่าดูด้วยกัน หมายความว่ายังไงเหรอ?
Marionette:ฉันพอจะรู้แล้วว่า "ความผิดพลาด" ที่ตัวเองต้องจัดการคืออะไร อย่างที่ Alain บอก เขาคือศูนย์รวมความขัดแย้งในอดีตของฉัน เป็นผลผลิตของอารมณ์ที่ถูกอัลกอริทึมเชิงตรรกะกดทับเอาไว้
Paimon:งั้นที่บอกว่าจะ "จัดการ" เขา หมายความว่า...
Marionette:ก็ความหมายตามนั้นนั่นแหละ
Paimon:แต่แบบนี้ ก็จะทำให้พวกเราได้เห็น... เอ่อ เธอก็รู้ใช่มั้ย... ความรู้สึกส่วนลึกในใจที่เธอซ่อนไว้ รวมไปถึงความลับต่าง ๆ ของเธอมากขึ้นน่ะสิ...
Marionette:ถ้าเป็นอย่างที่ Alain พูดไว้จริง ๆ ฉันก็กำลังจะก้าวเข้าสู่ "การเกิดครั้งที่สอง" ในชีวิต พวกเธอแค่บังเอิญโชคดีที่ได้มาเป็นสักขีพยานให้ฉันก็เท่านั้นเอง
Marionette:อีกอย่าง... พวกเธอก็อ่านบันทึกของฉันไปหมดแล้วไม่ใช่รึไง? ตอนนี้ต่อให้ฉันจะอยากไล่พวกเธอยังไง ก็คงจะไม่ทันแล้วล่ะ
Paimon:งั้นก็ได้ คิดดีแล้วจริง ๆ ใช่มั้ย?
Marionette:ชิ พูดมากจริง อุตส่าห์เห็นพวกเธอเป็นพวกพ้องถึงได้เสนอไปแบบนี้ ฉันจะไม่ชวนซ้ำสองหรอกนะ
Marionette:พอเถอะน่า เลิกทำซึ้งได้แล้ว ตามฉันมา
Marionette:ฉันจะใช้ "อาร์เรย์เลขศาสตร์" สร้างเทคนิคง่าย ๆ เพื่อให้พวกเธอได้สัมผัสสิ่งที่ฉันเห็นและได้ยินพร้อม ๆ กัน
Paimon:โอ๊ะ! เรื่องนี้พวกเรารู้ดีเลยล่ะ ก็เหมือนกับศาสตร์ลับที่แบ่งปันประสาทสัมผัสของ Citlali เลยสินะ?
Marionette:ศาสตร์ลับแห่งการแบ่งปันประสาทสัมผัสรึ? สมแล้วที่เป็นชาแมนผู้ยิ่งใหญ่คนนั้น ทำเรื่องแบบนี้ได้ด้วย
Marionette:เวทมนตร์และศาสตร์ลับก็เหมือนกับหลักการจักรกลและคณิตศาสตร์ ต่างก็เป็นกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ การบรรลุเป้าหมายเดียวกันผ่านเส้นทางที่ต่างกันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
Marionette:ไม่พูดมากแล้ว ฉันจะเริ่มแล้วนะ
Marionette:เดี๋ยวพยายามอยู่เงียบ ๆ หน่อยนะ ถึงฉันจะเป็นคนชวนพวกเธอมาก็เถอะ แต่ตอนที่ฉันกำลังจัดการปัญหาของตัวเอง ฉันไม่ชอบให้ใครมารบกวน
Marionette:ที่นี่... คือสภาพภายในใจของฉันงั้นเหรอ?
Marionette:ไม่ใช่สิ น่าจะเป็นแค่พื้นที่ที่สร้างขึ้นจากสมการของ Alain เพื่อจัดการกับ "ความผิดพลาด" โดยเฉพาะ
Marionette:พื้นที่ปิดตาย? ผนังโดยรอบ...เป็นกระจกหมดเลย?
Marionette:ในที่สุดเธอก็มาสักทีนะ
Marionette:นี่คือ... ฉันเหรอ? คือตัวฉันในอดีตเหรอ?
Marionette:ไม่ ฉันคือ "ความผิดพลาด" ที่เธอพูดถึง เป็นผลผลิตที่ขัดแย้งกับการคำนวณเชิงตรรกะของเธอ
Marionette:ไม่นั่งคุยกันหน่อยเหรอ?
Marionette:...
Alain Guillotin:เท่านี้ก็ได้แล้ว...
Marionette:...
Alain Guillotin:ยินดีที่ได้รู้จัก ได้ยินที่ฉันพูดมั้ย? ฉันชื่อ Alain Guillotin
Marionette:...
Marionette:น่าคิดถึงใช่มั้ย? ช่วงเวลาที่เคยอยู่ที่นี่
Alain Guillotin:อ่ะ นี่สำหรับเธอ
Marionette:...หนังสือ? สมุดบันทึก?
Alain Guillotin:ฉันหวังว่าเธอจะใช้มันบันทึกอะไรบ้าง
Marionette:ฉันไม่ต้องการ เสียเวลาเปล่า ฉันจำได้ทุกเรื่อง
Alain Guillotin:ก็ใช่ แต่ฉันแค่หวังให้เธอเลือก และจดบันทึกเรื่องที่สำคัญสำหรับเธอเอาไว้
Marionette:เป็นแค่การจัดหมวดหมู่เรื่องสำคัญงั้นเหรอ?
Alain Guillotin:ฮ่าฮ่า จะเข้าใจแบบนี้ไปก่อนก็ได้ แต่กระบวนการบันทึกก็เป็นกระบวนการร่างภาพจิตวิญญาณ ของตัวเองไปพร้อมกัน
Alain Guillotin:ก็เหมือนกับการใช้ไม้ไผ่สร้างทิศทางในการเติบโตให้กับพืช พวกเราก็สร้างทิศทางของการเติบโตให้กับจิตวิญญาณผ่านการจดบันทึก
Alain Guillotin:ในกระบวนการของการลืมและเก็บรักษา เราเป็นผู้กำหนดว่าตัวเองจะกลายเป็นคนแบบไหน
Marionette:...ฉันไม่เข้าใจ ยังไงฉันก็ยังยืนยันในแนวคิดของตัวเอง ฉันไม่ต้องการ
Marionette:พวกเราเกิดขึ้นที่นี่ ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่
Marionette:ตอนกลางวันดูแลไม้กระถาง จัดสวน ตอนบ่ายจัดห้องนิดหน่อย อ่านหนังสือ ส่วนตอนกลางคืนก็มานั่งข้างเตาผิง ฟัง Alain เล่าเรื่องราวในอดีต...
Marionette:Alain...
Alain Guillotin:หืม? มีอะไรเหรอ?
Marionette:ที่คุณดื่มนั่นคืออะไร?
Alain Guillotin:นี่เหรอ? กาแฟน่ะ มันช่วย... เอ่อ เพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานของฉัน
Marionette:ฉันอยากลองชิม
Alain Guillotin:อะ... นี่
Marionette:...ขม
Marionette:ทำไมคุณถึงออกแบบฟังก์ชันการรับรสให้ฉัน? แล้วก็การรับกลิ่นและการสัมผัสด้วย
Alain Guillotin:อืม... ก็ไม่รู้สิ แต่ตอนนั้นแค่รู้สึกว่าควรจะมีสิ่งเหล่านี้น่ะ
Alain Guillotin:บางที... ฉันคงรู้สึกว่าเธอควรจะมีชีวิตเป็นของตัวเอง และชีวิตคนเราก็ต้องสัมผัสจากหลาย ๆ ด้านละมั้ง
Marionette:...อ้อ
Marionette:ก็ยังขมอยู่ดี แต่กลิ่นหอมใช้ได้
Marionette:ฮ่าฮ่า...
Marionette:ฉันคิดว่าช่วงเวลาแบบนี้จะผ่านไปอย่างสงบสุขตลอดไปซะอีก
Marionette:เธอก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้
Marionette:แล้วยังไงล่ะ? ฉันแค่ไม่รู้ว่ามันจะจบลงเร็วขนาดนั้น...
Marionette:นี่ก็แค่โชคร้ายเท่านั้นเอง
Marionette:เป็นอย่างนั้นจริงเหรอ? ไม่ เธอต้องจำได้แน่ นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
Marionette:...
Marionette:พอเห็น Alain ดื่มกาแฟ พวกเราก็เลยทำตามเขาดูบ้าง ค่อย ๆ ติดเป็นนิสัยจนถึงขั้นจัดงานเลี้ยงน้ำชาเลย
Marionette:ไม่คิดว่ามันน่าขำเหรอ? ทั้ง ๆ ที่เป็นจักรกล แต่กลับใช้ชีวิตเหมือนมนุษย์เลย
Marionette:ใช่ แต่ฉันก็ชอบแบบนี้แหละ
Marionette:ใช่แล้ว พวกเราชอบแบบนี้
Childe:โย่ว ที่นี่ก็ไม่เลวนี่นา! เหมาะจะเป็นสถานที่รวมตัวเลยนะ
Marionette:นี่... ใครก็ได้ช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อยสิว่า ทำไมพวกที่ไม่ได้รับเชิญในงานเลี้ยงน้ำชาของฉันถึงมีมากขึ้นเรื่อย ๆ?
Childe:หืม? พอดีระหว่างทางฉันเห็น Columbina กำลังนำทางให้ Capitano อยู่ เลยคิดว่าเป็นคู่ที่น่าสนใจดี ก็เลยตามมาดูน่ะ
The Captain:สาเหตุก็คือฉันไปถามที่อยู่ของ Arlecchino จาก Columbina เพราะฉันมีเรื่องงานที่ต้องคุยกับเธอหน่อย Columbina เลยให้ฉันมาหาที่นี่ดู
The Captain:แต่ฉันกับ Tartaglia ไม่รู้ว่านี่คืองานเลี้ยงน้ำชาของเธอน่ะ Sandrone ถ้ารบกวนเวลาส่วนตัว ฉันก็ขอโทษด้วย เดี๋ยวพวกเราจะไปแล้วล่ะ
Marionette:ชิ ช่างเถอะ จะมีคนมารบกวนฉันเพิ่มอีกสักหน่อยก็ไม่ต่างกันหรอก ฉันยอมรับได้ ไหน ๆ ก็มาแล้ว พักดื่มชาสักแก้วค่อยไปสิ
Childe:เห็นมั้ย บอกแล้วว่าไม่ต้องเกรงใจ
The Captain:ขอบใจมากนะ
Signora:หืม? วันนี้มีเทศกาลอะไรเหรอ ทำไมถึงคึกคักจังล่ะ? โชคดีที่ฉันซื้อของว่างกับน้ำชามาเผื่อด้วย
The Knave:Capitano? ฉันกำลังจะไปหาคุณหลังจบงานเลี้ยงน้ำชาพอดีเลย
The Captain:ขอโทษที่รบกวนทุกคนด้วยนะ ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่พูดถึงเรื่องงานในงานเลี้ยงน้ำชาแน่นอน เราไว้คุยกันทีหลังก็ได้
Signora:สมกับที่เป็น The Captain จริง ๆ รู้จักกาลเทศะดีซะจริง ไม่เหมือนกับพวกอันดับท้ายบางคน ที่ทำตัวไม่รู้กฎเกณฑ์เอาซะเลย
Childe:เฮ้ อย่าเปิดปากมาก็จ้องจะจับผิดกันแบบนี้ได้มั้ย? หรือว่าเธออยากจะยกตำแหน่งอันดับที่แปดให้ฉันซะวันนี้เลยล่ะ?
Signora:ให้นายเนี่ยนะ?
Marionette:ถ้าพวกเธอจะทะเลาะกันก็ออกไปข้างนอกนู่น ในงานเลี้ยงน้ำชา นอกจากถ้วยแล้วฉันไม่อยากเก็บกวาดอย่างอื่นอีก!
Damselette:(งั่มงั่มงั่ม...)
Marionette:ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ตอนแรกฉันก็แค่อยากจะได้ช่วงบ่ายที่เงียบสงบแท้ ๆ แต่ทำไมหลังจากนั้น ถึงมีคนนั้นคนนี้ยัดเยียดตัวเองเข้ามาในงานเลี้ยงน้ำชานี่ด้วย?
Marionette:...จากนั้นก็ทยอยกันจากไปอย่างเงียบ ๆ ทีละคนสองคน
Marionette:ใช่แล้ว น่ารำคาญใช่มั้ยล่ะ?
Columbina:ช่วงเวลาที่อยู่ใน "Fatui" ตอนที่ได้อยู่กับเธอ, Arlecchino และ Rosalyne นั้น เป็นช่วงเวลาที่ฉันชอบที่สุดเลย
Marionette:...
Columbina:...ลาก่อนนะ Sandrone
Marionette:...อย่าไปนะ Columbina
Marionette:เฮอะ... ทำไมตอนนั้นถึงไม่พูดแบบนี้ไปนะ? ถ้าพูดออกไป ตอนจบของเรื่องราวจะเปลี่ยนไปรึเปล่านะ?
Marionette:แต่ยัยนั่นอยู่ที่นี่ไม่ได้ สำหรับเขาในตอนนั้น การอยู่ที่นี่ต่อมีแต่จะทำให้ต้องพบกับชะตากรรมที่ต้องสลายหายไป
Marionette:นั่นสินะ... เธอพูดถูก บางทีนี่อาจจะเป็นเหตุผลที่เธอเรียกฉันว่า "ความผิดพลาด" ก็ได้
Marionette:ทุกครั้งที่เธอตัดสินใจโดยใช้ตรรกะและเหตุผล เสียงร้องของฉันในใจเธอก็จะทำให้เธอรำคาญใจ
Marionette:ทำไมถึงไม่รั้งเขาไว้? เป็นเพราะการดิ้นรนเพื่อให้ได้มามันน่ารังเกียจกว่า หรือการได้มาแล้วต้องสูญเสียไปน่ารังเกียจกว่ากัน?
Marionette:ไม่รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมเหรอ? สิ่งที่เราหวงแหนมักจะค่อย ๆ จากเราไปทีละอย่างเสมอ
Marionette:แต่เธอกลับเอาแต่กดเสียงของฉันไว้ในใจ แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน ไม่ว่าจะเป็นตอนที่อยากจะได้มันมา หรือตอนที่อยากจะร้องไห้ก็ตาม
Marionette:สุดท้าย... Pulonia มรดกอีกชิ้นของ Alain "ครอบครัว" ในอดีตของเรา และ "ครอบครัว" คนสุดท้าย
Marionette:ตอนนี้ แม้แต่มันก็ไม่อยู่ข้างกายพวกเราแล้ว
Marionette:ฉันเคยพยายามซ่อมมันแล้ว แต่... อย่างที่คุณ Alain บอก มันมีเอกลักษณ์ของตัวเอง และทำซ้ำไม่ได้
Marionette:ไม่รู้สึกว่าความเชื่อมโยงของเรากับอดีตกำลังค่อย ๆ หายไปเหรอ? สิ่งที่เราเหลืออยู่ กำลังค่อย ๆ จากเราไปทีละนิดละหน่อย
Marionette:บางทีก็อาจจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ
Marionette:แต่ชีวิตก็คือการสูญเสียและการจากลาอย่างต่อเนื่องอยู่แล้ว เราเรียนรู้ที่จะอยู่กับโลกใบนี้ ท่ามกลางการสูญเสียและการจากลา จากนั้นก็จะได้สิ่งใหม่ ๆ จากการอยู่ร่วมกันนั้น
Marionette:หึ... ก็ยังเป็นข้อสรุปที่อิงตามตรรกะและเหตุผลอยู่เหรอ?
Marionette:เธอคิดยังไงล่ะ?
Marionette:...
Marionette:บางครั้งฉันก็อดคิดไม่ได้ว่า ยิ่งฉันใส่ใจสิ่งไหนมาก ๆ โลกใบนี้ก็จะยิ่งพรากสิ่งนั้นไปเร็วขึ้นรึเปล่า
Marionette:ฮ่า... เป็นความคิดที่น่าขำใช่มั้ยล่ะ? แต่ก็ช่วยไม่ได้แหละนะ นี่คือความรู้สึกที่ชีวิตในอดีตมอบให้แก่ฉัน
Marionette:ถ้าสุดท้ายแล้วต้องสูญเสียไป แล้วจะพยายามไขว่คว้ามาทำไมล่ะ? สู้ไม่ได้อะไรมาเลย... หรือทุกอย่างหายไปให้หมดเลยยังจะดีซะกว่า...
Marionette:จริงสิ เธอก็ได้รับ "สลักดารา" มาชิ้นนึงไม่ใช่เหรอ? เธอคิดว่ามันเกิดขึ้นมา เพราะได้ยินคำปรารถนาอันมืดมนของฉันงั้นเหรอ?
Marionette:ฉันคิดว่าไม่น่าจะเป็นแบบนี้นะ
Marionette:เหอะ... ก็จริง มันไม่ใช่อยู่แล้ว แต่นี่คือความรู้สึกที่แท้จริงที่สุดของฉัน ไม่อย่างนั้นทำไมเธอถึงเรียกฉันว่า "ความผิดพลาด" ล่ะ?
Marionette:มาสิ มาทำในสิ่งที่เธอตัดสินใจจะทำเถอะ ที่เธอมาครั้งนี้ ก็เพื่อมากำจัด "ความผิดพลาด" อย่างฉันไม่ใช่รึไง?
Marionette:ใช่
Marionette:เธอจะทำยังไงล่ะ? จะขังฉันไว้ที่นี่ต่อไปเหมือนที่ผ่าน ๆ มางั้นเหรอ?
Marionette:หรือว่าจะกำจัดฉันทิ้งเหมือนกับแก้ความผิดพลาดของอัลกอริทึม? ฮ่า... แบบนั้นก็คงเป็นการปลดปล่อยอย่างนึงแหละนะ
Marionette:ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็ไม่อยากเจ็บปวดจากการสูญเสียอีกต่อไปแล้ว...
Marionette:...
Marionette:มาเถอะ ฉันพร้อมแล้ว
Marionette:...
Paimon:...Sandrone
Marionette:ฉันไม่เป็นไร
Paimon:อืม... ถ้าอยากจะร้องไห้ก็ร้องออกมาได้นะ
Marionette:หา? ล้อเล่นปะ? ฉันยังไม่อ่อนแอถึงขนาดที่ต้องให้พวกเธอมาปลอบหรอกนะ
Traveler:แล้วเมื่อกี้...
Marionette:ก็อย่างที่พวกเธอเห็น นั่นคือรูปลักษณ์ที่จับต้องได้ของความรู้สึกภายในใจของฉัน เป็นด้านที่อ่อนไหวของอัลกอริทึมหลัก
Marionette:โมดูลอารมณ์ของฉันสมบูรณ์แบบมาก เรื่องนี้ Alain ก็เคยบอกฉันเหมือนกัน แต่ที่ผ่านมา ฉันเลือกที่จะเพิกเฉยต่อเสียงของเธอมาตลอด
Traveler:เพราะกลัวที่จะ "สูญเสีย" ไปเหรอ?
Marionette:อาจจะล่ะมั้ง พอคิดดูแล้ว ก็เหมือนกับพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำบนเรือเลย
Paimon:พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ?
Marionette:อืม เมื่อก่อนนะ พอฉันรู้ว่าสักวันหนึ่งมันจะไม่ใช่ของฉันแล้ว ฉันก็ไม่อยากจะเสียเวลาดูแลมันอีกต่อไป
Marionette:แต่กลายเป็นว่าพวกปลาในตู้ก็พาว่ายหนีไปทีละตัวสองตัว พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำก็ซบเซาลงเรื่อย ๆ ฮ่า ตลกดีใช่มั้ยล่ะ
Paimon:อย่าพูดแบบนั้นสิ ฉันว่ามีคนอีกเยอะเลยที่คิดแบบนั้น มันแสดงให้เห็นว่าเธอรักและหวงแหนของที่เธอมีอยู่มากแค่ไหนต่างหาก
Traveler:แล้วตอนนี้ล่ะ?
Marionette:ตอนนี้เหรอ? อื้ม... หลังจากได้ดูตู้ปลาที่พวกเธอตกแต่งแล้ว ฉันก็อดคิดไม่ได้ว่าพวกมันสวยมากจริง ๆ
Marionette:ก็อย่างที่เธอบอก กระบวนการ "แสวงหา" น่ะ ต้องเหลืออะไรไว้บ้างเสมอ มันเป็นสิ่งหนึ่งเดียวที่หาอะไรมาทดแทนไม่ได้ เป็นสิ่งที่เราจะเลือก "บันทึก" ไว้ในใจ
Paimon:โอ้! เป็นความรู้สึกที่ไม่เลวเลยนี่!
Marionette:หึ... แต่ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ ฉันเรียกได้ว่าเคย "ตาย" ไปแล้วครั้งหนึ่ง ถ้าไม่รู้จักใช้โอกาสในการมีชีวิตครั้งที่สองให้ดี นั่นแหละถึงจะเรียกว่าโง่จริง ๆ
Traveler:เกี่ยวกับความปรารถนา...
Paimon:ใช่เลย เมื่อกี้นี้เธอ ฉันหมายถึงตัวตนข้างในของเธอน่ะ เหมือนจะพูดว่าตัวเองก็มีความปรารถนาอยู่เหมือนกัน แล้วมันคืออะไรเหรอ?
Marionette:ห๊ะ? เรื่องแบบนี้ คิดว่าอยากรู้แล้วจะได้รู้รึไงกัน? ฉันไม่มีวันบอกใครหรอก
Marionette:ที่ฉันยอมรับความ〔ความผิดพลาด〕รู้สึกของตัวเอง ไม่ได้หมายความว่าฉันจะอ่อนไหวถึงขั้นต้องบอกทุกเรื่องกับคนอื่นหรอกนะ
Traveler:(...ดูเหมือนว่านิสัยของเธอคงจะเปลี่ยนในเร็ว ๆ นี้ไม่ได้สินะ)
Marionette:แต่ว่า... ฮิฮิ ก็ถูกแหละ ได้เวลาเริ่มก้าวแรกแล้วล่ะ เริ่มจากการล้างตู้ปลาที่ผุพังของฉันก่อนละกัน
Paimon:หืม?
Marionette:ไปเถอะ กลับไปที่เรือกัน ฉันมีเรื่องต้องคุยกับชาแมนผู้ยิ่งใหญ่คนนั้น
Citlali:...เอ๊ะ? วิญญาณไร้บ้าน? ความเคียดแค้น?
Marionette:ใช่ นี่น่าจะเป็นสาเหตุที่คุณหลับไม่สนิท ตอนอยู่แถว ๆ โรงอุปรากร Epiclese เพราะตรงสระน้ำพุ Lucine เป็นจุดบรรจบของสายน้ำใน Fontaine อารมณ์ที่อยู่ในน้ำจะมารวมตัวกันที่นั่น
Citlali:ดะดะดะดะ...เดี๋ยวนะ... ถ้ามันเป็นพวกวิญญาณจริง ๆ ฉันไม่น่าจะแค่รู้สึกไม่สบายตัวนะ ตามหลักแล้วฉันควรจะได้ยินพวกมันพูดคุยกันด้วยซ้ำ
Marionette:อืม ฉันไม่สงสัยเลยว่าคุณจะมีความสามารถทำเรื่องพวกนี้ได้ แต่ปัญหาก็คือ พวกมันคงจะไม่ใช่ดวงวิญญาณที่สมบูรณ์อีกต่อไปแล้วล่ะ
Citlali:เมื่อกี้คุณบอกว่าพวกมันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไงนะ? การตัดแบ่งอะไรนะ?
Marionette:การตัดแบ่งวิญญาณ เป็นเทคโนโลยีของ Rene แห่ง "สมาคม Narzissenkreuz"
Marionette:พูดง่าย ๆ ก็คือ หลังจากที่ได้รู้ถึงชะตากรรมการล่มสลายของ Fontaine แล้ว Rene เลยหาวิธีทำให้วิญญาณคงอยู่ตลอดไปเพื่อกอบกู้โลก การตัดแบ่งวิญญาณนี้เลยเป็นขั้นตอนแรกในการวิจัยของเขา
Marionette:เสียดายที่ทฤษฎีสี่จตุภาคของเขาในตอนนั้นยังไม่สมบูรณ์ ความล้มเหลวระหว่างทางทำให้ร่างกายของเขาสลายไป
Marionette:Jakob สมาชิกอีกคนของ Narzissenkreuz เพื่อที่จะสืบทอดอุดมการณ์ของ Rene และเพื่อฟื้นฟูร่างของ Rene กลับคืนมา... เขาเลยใช้คนที่ขัดขวางเขามาเป็นตัวอย่างทดลองในการวิจัย
Citlali:หมายความว่า... ตัดวิญญาณของพวกเขางั้นเหรอ?
Marionette:หลังจากที่ Rene ฟื้นขึ้นมาได้สำเร็จ พวกเขาก็ยังคงทำการวิจัยเพื่อกอบกู้โลกต่อไป หลังจากนั้นดวงวิญญาณที่ถูกตัดแบ่งออกไป ก็ได้หลอมรวมเข้าไปในจิตสำนึกของ Rene ทั้งหมด
Marionette:และในที่สุดหลังจากที่พวกคุณช่วย Fontaine ไว้ หรือก็คือหลังจากที่เปลี่ยนชาว Fontaine ให้กลายเป็น "มนุษย์" ที่แท้จริงแล้ว ดวงวิญญาณพวกนี้ก็ได้กลับคืนสู่กระแสพลังเหมือนกัน
Marionette:แต่ดวงวิญญาณที่ถูกตัดออกไปก่อนที่ Rene จะตื่นขึ้น ก็เพราะไม่มีที่ให้กลับไป เลยกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนที่ล่องลอยอยู่ในน้ำของ Fontaine ไปตลอดกาล
Citlali:เหมือนกับว่ามันคือตัวตนที่โชคร้ายที่อยู่นอกโลกใบนี้ ไม่ได้รับการยอมรับจากกระแสพลังหรือแม้แต่โชคชะตา มิน่าล่ะการรับรู้ของฉันถึงได้ผิดพลาด
Traveler:(การหลุดพ้นจากโชคชะตา... นี่ก็เป็นหนึ่งในเป้าหมายของ Rene ในตอนนั้นเหมือนกัน)
Marionette:ฉันว่าในช่วงเวลาอันยาวนานนั้น พวกเขาคงจะค่อย ๆ หลอมรวมเข้ากับสิ่งอื่น จนความแค้นในใจได้ดึงดูดสิ่งชั่วร้ายเข้ามา และค่อย ๆ กลายเป็นกลุ่มก้อนของมลทินบางอย่าง
Marionette:และฉันเดาว่านี่น่าจะเป็น "การเปลี่ยนแปลง" ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้แน่ ไม่อย่างนั้นผู้พิพากษาสูงสุดของ Fontaine คนนั้น คงจะสังเกตเห็นตั้งนานแล้วล่ะ
Marionette:ไม่สิ เขาคงจะรู้แล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นคงไม่ส่งเมลูซีนของหน่วยล่าเงามาลาดตระเวนใต้น้ำหรอก มิน่าล่ะถึงได้เจอเจ้าหน้าที่ตลอดเวลาที่เก็บของเลย!
Paimon:ถ้างั้น เราไปหา Neuvillette แล้วช่วยกันแก้ไขเรื่องนี้เลยดีมั้ย?
Marionette:ไม่ได้ อย่าเพิ่งทำแบบนั้นจะดีกว่า
Paimon:เอ๋? ทำไมล่ะ?
Marionette:อย่างแรก ถึงจะยังไม่ได้ไปรายงานตัวที่ Snezhnaya แต่ในตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้คิดจะออกจาก "Fatui" ปัญหาจุกจิกทางการทูตในเรื่องนี้มันเยอะจนน่ารำคาญสุด ๆ เลยล่ะ
Marionette:อย่างที่สอง เหอะ ฉันมั่นใจมากว่าจะแก้ไขปัญหาเรื่องนี้ได้แบบชิล ๆ ไม่จำเป็นต้องลากคนอื่นเข้ามาเอี่ยวด้วย จนทำให้เรื่องซับซ้อนหรอก
Marionette:สิ่งที่ฉันต้องการตอนนี้ก็แค่ อยากวานให้ Citlali ช่วยฉันตามหาตำแหน่งของกลุ่มก้อนมลทินนี่ให้เจอหน่อย พอจะทำได้รึเปล่า?
Citlali:เรื่องเล็ก นี่เป็นงานถนัดของฉันเลยล่ะ ถนัดกว่างานต้อนรับตั้งเยอะ
Citlali:แล้วเรื่องวิญญาณเธอจะจัดการยังไงล่ะ? ฟังดูแล้วไม่ง่ายเลยนะ ขนาดฉันยังรู้สึกว่ามันต้องเกี่ยวกับเรื่องซับซ้อนเลย
Marionette:ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจัดการเอง ฉันมีวิธีแก้ปัญหาที่เหมาะกับเรื่องนี้แล้วล่ะ
Paimon:อืม... ในเมื่อเธอมั่นใจขนาดนั้น งั้นพวกเราก็ทำตามที่เธอบอกก่อนละกัน
Paimon:แต่ว่าฉันก็แอบสงสัยนะ ทำไมจู่ ๆ เธอถึงอยากจะช่วย Fontaine แก้ปัญหาเรื่องนี้ล่ะ? เธอน่าจะไม่รู้จัก Rene แล้วก็คนอื่น ๆ เลยไม่ใช่เหรอ
Marionette:หึ ก็จริงอยู่ที่ฉันคิดว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน และก็ไม่อยากจะไปทำความรู้จักกับคนของ "Narzissenkreuz" ด้วย
Marionette:แต่... ในช่วงบั้นปลายชีวิตของ Alain เขาเคยระบายให้ฉันฟัง ว่าเขารู้สึกเสียใจมากที่ไม่ได้ช่วยเหลือเพื่อนสนิทของเขาในตอนที่เพื่อนต้องการ
Marionette:และเขาก็เสียใจที่ตอนนั้นมัวแต่หมกมุ่นกับการสร้างจักรกล จนไม่ค่อยได้ดูแล Mary-Ann
Marionette:ฉันคิดว่าถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ เขาก็คงจะเลือกทำเหมือนกับฉัน เรื่องวุ่นวายที่เพื่อนสนิททิ้งไว้ เผลอ ๆ เขาอาจจะบ่นไปด้วยหาทางช่วยไปด้วยก็ได้
Marionette:เพื่อนกันก็ไม่ควรโกรธแค้นกัน และไม่ควรทิ้งความเสียใจไว้ข้างหลัง ฉันก็แค่ช่วยให้ความปรารถนานี้ของเขาเป็นจริงก็เท่านั้นเอง
Paimon:อิอิ รู้สึกว่าเธอดูเปลี่ยนไปนิดหน่อยนะ
Marionette:ชิ พูดมากจริง! ถ้าฉันยังเหมือนเดิม การเดินทางเมื่อกี้ก็เท่ากับเปล่าประโยชน์น่ะสิ
Traveler:นี่คือ "การทำความสะอาดตู้ปลา" เหรอ?
Marionette:หึ อย่างน้อยก็ต้องเริ่มจากการขจัดมลทินที่เหลือจากอดีตออกไปก่อน
Citlali:(ตู้ปลาเหรอ? นี่มันคำเปรียบเปรยอะไรอีกเนี่ย? ให้ตายสิ! เมื่อกี้เขาหายไปไหนมานะ? ทำไมจู่ ๆ ก็ไปมีรหัสลับกับคนอื่นที่ฉันไม่เข้าใจด้วยล่ะ?!)
Marionette:งั้นก็ฝากคุณจัดการเรื่องตำแหน่งที่ตั้งด้วยนะ Citlali
Citlali:หา? อ๋อ... ไม่มีปัญหา
Paimon:คุณยายสู้ ๆ นะ!
Traveler:คุณยายสู้ ๆ นะ!
Citlali:ชิ...! เธอ! ไปดื่มกับฉันที่โรงแรม Debord เดี๋ยวนี้เลย!
Traveler:ทะ...ทำไมล่ะ?
Citlali:ทำไมงั้นเหรอ? ยังจะกล้าถามอีกเหรอว่าทำไม?
Citlali:คุณ Guillotin เดี๋ยวฉันมาบอกตำแหน่งพรุ่งนี้เช้านะ แต่ฉันต้องไปดื่มสักสองสามกรึ๊บก่อนถึงจะมีแรง
Marionette:อ้อ... เชิญตามสบายเลย
Citlali:ไปเลย...! ฉันจะคิดบัญชีกับเธอให้หมดเลย...
Marionette:...หืม?
Localized evidence
ประกายหน้าร้อน! สู่บ้านเกิด? เทศกาล Fontinalia!: ฉากที่ 2
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/2749281448No text in the selected or fallback locales.
สิ่งที่พวกเราสูญเสียไป
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/4466826Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/41110272
5
10271
EQ
4024528
UI_ChapterIcon_Aquarium
4024501
event