Ghost
Chapter icon · UI_ChapterIcon_Aquarium

Story Chapters

สิ่งที่พวกเราสูญเสียไป

Event StoriesChapter number: ประกายหน้าร้อน! สู่บ้านเกิด? เทศกาล Fontinalia!: ฉากที่ 2

Story evidence

Chapter quests

1

สิ่งที่พวกเราสูญเสียไป

Open quest →
Quest flow
1

รอจนถึงเช้าในอีกสองวัน (8:00 - 10:00)

Open step page →
2

พบกับ Sandrone

Open step page →
Conversation 1 · 5 linesOpen full page →

Marionette:มาแล้วเหรอ? งั้นก็ออกเดินทางกันเถอะ Xavier กับคนอื่น ๆ กำลังจะมาถ่ายทำที่นี่แล้ว

Paimon:แล้วทางเธอเป็นยังไงบ้าง รู้ตำแหน่งบ้านเก่ารึยัง?

Marionette:อืม ฉันคำนวณตำแหน่งคร่าว ๆ ก็ได้มาอยู่สองสามที่แหละ

Marionette:ต่อไปก็แค่ต้องไปเก็บตัวอย่างจากสถานที่พวกนั้น แล้วเอากลับมาให้ฉันใช้เครื่องมือวิเคราะห์ดู ก็จะรู้ตำแหน่งและทางเข้าที่แน่นอนแล้ว

Paimon:โอเค งั้นพวกเราออกเดินทางกันเถอะ!

3

ไปยังใต้น้ำของ Fontaine

Open step page →
Conversation 1 · 7 linesOpen full page →

Marionette:อื้ม เหนื่อยหน่อยนะทุกคน

Marionette:แค่นี้ก็พอแล้ว เรากลับกันเถอะ พวก Xavier ก็น่าจะถ่ายทำกันใกล้เสร็จแล้วล่ะ

Marionette:ตอนนี้ยังไม่มืด บางทีวันนี้อาจจะหาบ้านลับในอดีตของฉันกับ Alain เจอก็ได้

Paimon:เธอฟังดูมีความสุขนะ

Marionette:งั้นเหรอ? คงเป็นเพราะรู้สึกว่าจะได้แก้ไข "ความผิดพลาด" ในกระบวนการได้ในเร็ว ๆ นี้แล้ว เลยโล่งใจขึ้นมาล่ะมั้ง

Marionette:เอาล่ะ เลิกพูดเรื่องไร้สาระได้ละ มาจัดการเรื่องสำคัญกันดีกว่า

Marionette:อ้อ แต่ว่าวันนี้เราขึ้นทางประตูข้างเรือกันเถอะ ถ้าเดินบนดาดฟ้าฉันกลัวว่าจะไปเจอคนของกองละครเข้าน่ะ

4

กลับไปยังห้องกัปตันของเรือ Wingalet

Open step page →
Conversation 1 · 3 linesOpen full page →

Marionette:เอาล่ะ ต่อไปก็แค่รอผลการตรวจจับจากเครื่องมือก็พอ

Marionette:นาน ๆ ทีจะมีโอกาสแบบนี้ ขอฉันไปดูหน่อยสิ ว่าพวกเธอตกแต่งพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำใต้ท้องเรือนี่เป็นยังไงบ้าง เห็นพวกเธอกระตือรือร้นกับเรื่องนี้ดีนี่

Paimon:อิอิ การได้เห็นมันค่อย ๆ สวยขึ้นทีละนิดแบบนี้ ก็รู้สึกภูมิใจเหมือนกันแฮะ!

5

ไปยังพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำด้านล่าง

Open step page →
Conversation 1 · 51 linesOpen full page →

Marionette:โอ้? ดูไปดูมาก็ไม่เลวนะ

Marionette:อ้อ พวกนั้นคือพวกที่เราจับขึ้นมาตอนลงน้ำครั้งแรกรึเปล่า? ฉันจำได้

Traveler:ชอบมั้ย?

Marionette:...หึ ก็พอใช้ได้ งั้น ๆ แหละ

Paimon:แต่น้ำเสียงเมื่อกี้ของเธอ มันบอกว่าชอบมากนะ!

Marionette:พวกเธอชอบขนาดนั้นเลยรึไง? เพราะรู้สึกถึงความสำเร็จเหรอ?

Paimon:ก็เพราะว่ามันสวยมากไงล่ะ!

Marionette:ถึงแม้ว่าอีกไม่นานพวกมันก็จะหายไปแล้วเนี่ยนะ?

Paimon:หือ? หมายความว่าไง?

Marionette:พวกเธอไม่รู้กันเหรอ? หลังจากเทศกาล Fontinalia สิ้นสุดลง เรือลำนี้ก็จะแล่นกลับไปที่ป้อมปราการ Meropide และชั้นนี้ก็จะไม่ใช่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำอีกต่อไป

Paimon:ก็รู้แหละ...

Marionette:เพราะงั้น ไม่ว่าพวกเธอจะตกแต่งสวยแค่ไหน หลังจากเทศกาล Fontinalia จบลง ทั้งหมดนี้ก็จะหายไปนะ

Paimon:อืม... แต่จะปล่อยมันทิ้งไว้เฉย ๆ ไม่ทำอะไรเลยก็ไม่ได้รึเปล่า? แบบนั้นต่างหากที่เรียกว่าเสียของน่ะ

Marionette:แต่ถ้าสุดท้ายก็ต้องเสียมันไปอยู่ดี แล้วจะทุ่มเทสร้างมันขึ้นมาทำไมล่ะ?

Paimon:เอ๋...? นั่นก็เพราะว่า... เพราะว่า...

Traveler:เพราะสิ่งที่ได้รับมาระหว่างทางจะยังคงอยู่น่ะสิ และมันก็เป็นสิ่งที่ไม่เหมือนใคร ไม่มีอะไรจะมาทดแทนได้ด้วย

Marionette:งั้นตอนที่สูญเสียพวกมันไป เธอจะไม่ยิ่งเสียใจกว่าเหรอ?

Paimon:ถ้าเธอพูดแบบนั้น มันก็ใช่แหละนะ...

Paimon:แต่พวกเราก็จะใช้ชีวิตต่อไปพร้อมกับความทรงจำดี ๆ ระหว่างนั้นไง ใช่ ๆ ๆ ฉันนึกออกแล้วว่าจะพูดอะไร! เราควรจะมองด้านที่มีความสุขของเรื่องที่เกิดขึ้นมากกว่านะ!

Paimon:แล้วเธอลองคิดดูสิ ฉากสวย ๆ แบบนี้ถูกถ่ายทำเป็นภาพยนตร์ และจะถูกเก็บรักษาไว้ตลอดไปเลยนะ!

Marionette:แล้วพอพวกเธอนึกถึงมันขึ้นมา ในใจก็มีแต่ความทรงจำดี ๆ ผุดขึ้นมางั้นเหรอ?

Paimon:อ่าฮะ! ก็แบบนั้นแหละ!

Marionette:มองด้านที่มีความสุขระหว่างทางงั้นสินะ... เฮอะ

Citlali:เอ๊ะ? Traveler?! พวกเธอกลับมากันแล้วเหรอ?!

Marionette:เกิดอะไรขึ้น? ทำไมพอเห็นพวกเราก็ทำหน้าเหมือนเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแบบนั้นล่ะ?

Citlali:พวกเธอกลับมาจากไหนกันเหรอ ฉันไม่เห็นพวกเธอแถวดาดฟ้าเรือเลย?!

Citlali:โอ๊ย เรื่องนั้นช่างมันละกัน เอาเป็นว่า พวกเธอรีบช่วยคุณ Guillotin หาที่หลบก่อน! คนของกองละครกำลังจะมาถ่ายทำที่นี่แล้ว!

Marionette:หา? ป่านนี้พวกเขาควรจะกลับไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

Citlali:เฮ้อ ตอนที่ถ่ายทำวันนี้ดันเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย เลยทำให้เสียเวลาไป ฉันอุตส่าห์มารอบนดาดฟ้าเรือ เพื่อจะเตือนพวกเธอก่อนจะกลับมาแท้ ๆ!

Citlali:เอาเป็นว่าพวกเธอรีบกลับไปที่ห้องกัปตันเถอะ ไม่งั้นได้เจอกันจัง ๆ แน่!

Furina:...อา! ในที่สุดก็จัดการฉากด้านบนเสร็จสักที เพราะลมทะเลนั่นเลยที่แรงเกินไปจนพัดอุปกรณ์ดี ๆ พังหมด

Paimon:ดูเหมือนว่าจะไม่ทันซะแล้ว!

Citlali:ถ้างั้นก็ช่วยไม่ได้แล้ว พวกเธอหาที่หลบแถวนี้ก่อนละกันนะ!

Marionette:ทะ...ที่นี่เหรอ?! แล้วฉันจะไปซ่อนที่ไหนได้ล่ะ?

Paimon:...อ๊ะ! ตรงนั้นมีตู้อยู่ใบนึง! เธอรีบเข้าไปซ่อนในตู้นั่นสิ!

Marionette:ห๊ะ? ทำไมฉันต้อง...

Columbina:...ฉากต่อไปยังต้องแต่งหน้าอีกมั้ย?

Marionette:ชิ... เฮ้อ! ให้ตายสิ!

Chiori:อืม เดี๋ยวฉันดูก่อนนะ เหมือนแค่เติมหน้าสักนิดสักหน่อยก็ใช้ได้แล้วล่ะ

Furina:เอ๊ะ? Traveler กับ Paimon เหรอ? ทำไมพวกเจ้าถึงกลับมาแล้วล่ะ? ไหนบอกว่าวันนี้มีธุระต้องขอลาไม่ใช่เหรอ?

Paimon:หา? เอ่อ... พวกเรา พวกเราทำธุระเสร็จเร็วกว่าที่คิดน่ะ ก็เลยกลับมากันก่อน! ว่าแต่พวกคุณเถอะ! ยังถ่ายทำกันไม่เสร็จอีกเหรอ?

Furina:อืม ไม่ใช่แค่พวกเราหรอก ระหว่างนั้นเกิดอุบัติเหตุขึ้นนิดหน่อย กองละครของคุณ Charlotte ก็เลยได้รับผลกระทบไปด้วย เดี๋ยวพวกเรายังต้องใช้ฉากพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำนี้ด้วยกันอีก

Paimon:โอ้? ชะ...โชคร้ายจังเลยเนอะ

Paimon:(โชคร้ายในหลาย ๆ แง่เลยล่ะ...)

Paimon:งั้นพวกเรามาช่วยกันเถอะ! จัดการให้เสร็จเร็ว ๆ ทุกคนจะได้พักกันเร็วขึ้น!

Furina:อื้ม ได้สิ

Columbina:รบกวนด้วยนะ

Furina:ให้กองละครของคุณ Charlotte ถ่ายก่อนเถอะ เราจำได้ว่าคืนนี้พวกคุณยังต้องไปถ่ายฉากกลางคืนอีกนี่

Lepine-Pauline:งั้นก็ขอบคุณผู้กำกับ Furina มาก ๆ เลยนะ!

Furina:ไม่เป็นไร ๆ กองละครมีปัญหาก็ควรจะช่วยเหลือซึ่งกันและกันอยู่แล้ว

Lepine-Pauline:ทุกคนรีบหน่อย วางกล่องถ่ายรูปกับจัดไฟให้เรียบร้อย ส่วนนักแสดงก็ทำความคุ้นเคยกับบทพูดด้วยนะ มาพยายามให้ผ่านในเทคเดียวกัน!

6

ซ่อนตัว

Open step page →
Conversation 1 · 69 linesOpen full page →

Lepine-Pauline:เอาล่ะ ประจำที่ สาม สอง หนึ่ง แอ็กชัน!

"Hurlock":และนี่คือตอนจบของเรื่องราวทั้งหมด...

"Gina":แต่ตอนที่ดยุก St. Germanus จากไป เขาบอกว่าทุกอย่างมันสายเกินแก้แล้ว

Marionette:(เอ๊ะ? บทพูดนี่คุ้นจัง... อ๊ะ! นี่มันนิยายเล่มที่ฉันเจอตอนวิจัยเรื่อง "อาร์เรย์เลขศาสตร์" ไม่ใช่เหรอ?)

"Hurlock":เขาเป็นอัจฉริยะเฉพาะด้านจักรกล ส่วนเรื่องอื่น ๆ ก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง

Marionette:ชิ...

Lepine-Pauline:(เอ๊ะ? เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงแทรกในกองถ่ายรึเปล่านะ? ช่างเถอะ เดี๋ยวค่อยไปแก้ตอนตัดต่อทีหลังละกัน...)

"Gina":...คุณ Jacoba! อย่าพูดอย่างกับว่าฉันเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดแบบนั้นสิ!

Marionette:(อย่าตบแรงขนาดนั้นสิ! ตู้นี้มันไม่ได้แข็งแรงอยู่แล้วนะ!)

"Hurlock":...นี่คือเหตุผลที่ฉันพูดเสมอว่า อย่าไว้ใจจักรกลเครื่องลานมากเกินไป... เพราะพวกมันต่างจากมนุษย์ จักรกลไม่มีหัวใจ

Marionette:...

Marionette:...หัวใจ?

Alain Guillotin:ใช่แล้ว ผู้คนเรียกมันว่าจิตวิญญาณ เจตจำนงเสรี อะไรทำนองนั้นนั่นแหละ

Alain Guillotin:มันคือแก่นแท้ของคนคนหนึ่ง เป็นสิ่งที่พิสูจน์ถึงความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว แต่คนทั่วไปมักคิดว่าจักรกลไม่มีจิตวิญญาณ

Marionette:คุณเคยบอกว่าโมดูลอารมณ์ของฉันสมบูรณ์แบบมาก

Alain Guillotin:มันไม่เหมือนกับอารมณ์ความรู้สึกหรอกนะ

Marionette:คุณคิดว่าฉันมี "หัวใจ" เหรอ?

Alain Guillotin:โอ้ ไม่ ฉันไม่คิดหรอก

Alain Guillotin:แต่ฉันรู้ว่าเธอมี

Alain Guillotin:แต่ปัญหาอยู่ที่ว่า ตัวเธอเองรู้รูปร่างของ "หัวใจ" ดวงนี้มั้ย?

Marionette:...

"Gina":ฮิฮิ นี่แหละที่เธอไม่เข้าใจ!

Marionette:(โอ๊ยย! น่าโมโหชะมัด! ทำไมฉันถึงต้องมาทนทุกข์โดนขังอยู่ในตู้อะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย!)

"Jacoba":ท้ายที่สุดแล้ว นาฬิกาเดินพร้อมกับกาลเวลาที่สงบ ปลาว่ายวนเวียนในสายน้ำใสกระจ่าง

"Jacoba":ไม่ว่าจะเป็นความฝันที่ยิ่งใหญ่เพียงใด ก็ปิดฉากลงอย่างเงียบงันและโดดเดี่ยวเช่นนี้

Lepine-Pauline:คัต...!

Navia:ฟู่ว! ฉากนี้ยาวจริง ๆ... เป็นยังไงบ้าง? ผู้กำกับ?

Lepine-Pauline:อืม...

Marionette:(ถ้าขืนกล้าเอาใหม่อีกรอบละก็ ฉันจะพังประตูตู้นี่เลยคอยดู)

Lepine-Pauline:รู้สึกว่าการบันทึกเสียงวันนี้จะมีปัญหานิดหน่อย... แต่ทุกคนแสดงได้ดีมาก! ผ่าน!

Charlotte:อา! ในที่สุด...

Marionette:(ในที่สุดก็จะได้ออกจากตู้นี่สักที...)

Furina:ในที่สุดก็ถึงตาพวกเราแล้ว!

Marionette:(...หา?)

Furina:ตากล้อง จัดตำแหน่งกล่องถ่ายรูปของกองละครเราให้เรียบร้อย

Furina:ฉากนี้คือตัวนางเอกมาที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำในต่างแดน แล้วก็นึกถึงช่วงเวลาเก่า ๆ กับเพื่อน... ช่างไฟ ช่วยปรับอารมณ์แสงหน่อย

Paimon:(นึกว่าจะอาศัยช่วงเปลี่ยนกะให้ Sandrone แอบหนีไปได้ซะอีก แล้วตอนนี้จะทำยังไงดีล่ะ?!)

Traveler:(ทำได้แค่ให้เธอทนลำบากอีกสักหน่อยแล้วล่ะ...)

Charlotte:ทุกคนพยายามเข้านะ!

Navia:พวกเรารีบไปฉากต่อไปก่อนนะ!

Furina:เอาล่ะ คนที่อยู่ด้านนอกเงียบหน่อย เราจะเริ่มถ่ายทำกันแล้ว คุณ Columbina เตรียมตัวพร้อมรึยัง?

Columbina:...

Furina:คุณ Columbina?

Columbina:...ดู ๆ แล้วเธอน่าจะชอบปลาตัวนี้นะ

Furina:...!

Furina:(เร็วเข้า! เริ่มถ่ายแบบนี้เลย!)

Columbina:ไม่ตามฝูงปลาออกไปหาอาหาร และไม่จับปลาเล็กปลาน้อยตัวอื่นกิน แค่หมอบนิ่งอย่างสงบอยู่ท่ามกลางปะการังที่งดงามเหมือนกับสวนดอกไม้ ราวกับว่าพายุฝนฟ้าคะนองบนผิวน้ำนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับตัวมันเลย

Marionette:(...)

Columbina:ถึงจะพูดแบบนั้น... แต่สุดท้ายเธอก็ยังไปยืนอยู่ต่อหน้าพายุอยู่ดี

Columbina:เพราะงั้นฉันเลยคิดว่าในเรื่องราวนั้นไม่ถูกเลย

Columbina:เธอเหมือนกับพวกเรา เธอมีหัวใจเหมือนกัน

Marionette:Columbina...

Columbina:...เอ๋?

Paimon:(หืม? หรือว่าเธอจะ...!)

Columbina:...

Furina:(เอ๊ะ? เธอกำลังทำอะไรน่ะ?)

Furina:เอ่อ... คัต...!

Paimon:Columbina? เป็นอะไรรึเปล่า?

Columbina:เปล่า ไม่มีอะไร เมื่อกี้ฉันนึกว่า...

Furina:อยากพักสักหน่อยมั้ย? วันนี้ถ่ายไปหลายฉากเลย

Furina:ฉากเมื่อกี้ดูเป็นธรรมชาติมาก ไม่ต้องถ่ายซ่อมก็เอาไปใช้ได้เลย

Columbina:ขอบคุณผู้กำกับ Furina แต่ไม่เป็นไรแล้ว พวกเรามาต่อกันเถอะ

Furina:จริงเหรอ? ก็ได้ ถ้างั้นเราแค่ถ่ายบรรยากาศโดยรวมสักสองสามฉาก แล้วก็ย้ายไปฉากกลางแจ้งที่ต่อไปได้เลย

Paimon:เฮ้อ! ในที่สุดคราวนี้ก็จบจริง ๆ ละ

Marionette:ชิ อึดอัดจะตายอยู่แล้ว...

Paimon:Sandrone ไม่เป็นไรใช่มั้ย?

Marionette:สบายมาก

Marionette:ไปกันเถอะ ไปดูผลลัพธ์การตรวจสอบกัน

Marionette:ได้เวลากลับไปยัง "บ้าน" ในอดีตของฉันแล้ว

7

ไปยัง "บ้านลับ"

Open step page →
Conversation 1 · 7 linesOpen full page →

Marionette:ถึงแล้ว อยู่แถวนี้แหละ

Marionette:ถอยไปหน่อยนะ เดี๋ยวฉันจะเปิดกลไกกันน้ำ

Paimon:มีกลไกแบบนี้ด้วยเหรอ?!

Marionette:ตอนนั้น Alain ก็คาดการณ์ไว้เหมือน Rene นั่นแหละ ว่าระดับน้ำของ Fontaine จะสูงขึ้น

Marionette:เขาใช้หลักการจักรกลที่คุ้นเคย สร้างมาตรการกันน้ำแบบง่าย ๆ ไว้รอบ ๆ บ้านลับของเขา

Marionette:ตอนแรกฉันก็บอกว่าไม่จำเป็น พอระดับน้ำสูงขึ้นฉันก็จะย้ายบ้านเอง

Marionette:แต่ดูท่าทาง เขาก็ยังคาดการณ์ได้อยู่ดี

8

ปลดล็อกกลไกกันน้ำ

Open step page →
9

ไปยัง "บ้านลับ"

Open step page →
Conversation 1 · 9 linesOpen full page →

Paimon:ว้าว! นี่คือที่ที่เธอเคยอยู่มาก่อนเหรอ? สวยมากเลยนะเนี่ย แถมยังมีสวนด้วย!

Marionette:อืม ตอนที่ยังอยู่ที่นี่ ฉันเป็นคนรับผิดชอบดูแลต้นไม้ในกระถางกับสวนดอกไม้ ไม่คิดเลยว่าเวลาผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว ก็ยังเติบโตได้ดีเหมือนเดิม

Marionette:ตอนที่อากาศแจ่มใส ฉันจะเข็นรถเข็นของ Alain ออกมาเดินเล่น แล้วก็พา Pulonia ออกมาเดินเล่นด้วย

Marionette:พอมาคิดดูแล้ว ตอนนั้นพวกเราสามคนมีแค่ฉันที่ขาแข็งแรง Pulonia มักจะติดอยู่กลางทางเสมอ ต้องให้ฉันคอยช่วยมันอยู่ตลอด

Traveler:ฟังดูเป็นความทรงจำที่มีความสุขมากเลยนะ

Marionette:เป็นชีวิตที่สงบแต่มีความสุข เป็นชีวิตซ้ำซากจำเจแต่ก็อบอุ่น เหมือนกับว่าได้อาศัยอยู่ในโลกที่ไม่มีเวลาอยู่เลย

Marionette:แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงความฝันลม ๆ แล้ง ๆ แหละ ยังไง "ความตาย" ก็ยังรอพวกเราทุกคนอยู่ที่ปลายทางอยู่ดี

Paimon:...

Marionette:เอาล่ะ อย่ามัวแต่ยืนอยู่ข้างนอกเลย เราเข้าไปคุยกันข้างในเถอะ

10

เข้าสู่ "บ้านลับ"

Open step page →
11

คุยกับ Sandrone

Open step page →
Conversation 1 · 10 linesOpen full page →

Marionette:ที่นี่ยังเหมือนกับตอนที่ฉันออกมาเลย ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยจริง ๆ

Marionette:หืม ของอะไร?

Traveler:สมุดบันทึกของเธอ...

Marionette:เอ๊ะ...? ทำไมพวกเธอถึง... อ๋อ Arlecchino ให้พวกเธอมาสินะ

Marionette:พวกเธอ...อ่านหมดแล้วงั้นเหรอ? เฮอะ... เนื้อหาส่วนใหญ่ ฉันเขียนไว้นานมากแล้วล่ะ แถมยังเขียนตอนอยู่ที่นี่ด้วย ก็เขียนบนโต๊ะตัวนั้นนั่นแหละ

Marionette:หึ ในเมื่อก็เห็นกันหมดแล้ว พวกเธอก็ช่วยเก็บไว้แทนฉันหน่อยละกัน ถ้าฉันอยากจะบันทึกอะไร ฉันจะใช้เล่มใหม่เอง

Marionette:ถ้าพวกเธออยากจะเดินเล่นก็เชิญตามสบายนะ ฉันจะไปหา "มรดก" ที่ Alain พูดถึงแถว ๆ นี้ก่อน

Marionette:ตอนหยิบของก็ระวังหน่อยล่ะ ไม่ใช่ว่าไม่ให้แตะหรอกนะ แต่กลัวว่าถ้าทำล้มขึ้นมา ฝุ่นที่นี่จะทำให้พวกเธอสำลักตายซะก่อนน่ะ

12

สำรวจกระท่อม

Open step page →
Conversation 1 · 5 linesOpen full page →

Traveler:(เหมือนจะเป็นโต๊ะผลิตจักรกลบางอย่าง บนโต๊ะมีเครื่องมือหลากหลายประเภท สำหรับคนที่ไม่คุ้นเคยกับเครื่องจักรก่อสร้างอย่างฉันแล้ว ดูละลานตาไปหมดเลย...)

Marionette:นี่คือโต๊ะทำงานของ Alain ต่อมาก็กลายเป็นโต๊ะทำงานของฉัน

Marionette:Pulonia กับฉัน ต่างก็ถูกสร้างขึ้นบนโต๊ะทำงานตัวนี้

Marionette:ตอนที่ Alain ยังลุกจากเตียงและเดินไปไหนมาไหนได้ เขาจะสอนความรู้เกี่ยวกับจักรกลมากมายให้ฉันที่นี่ ฉันก็จะนั่งฟังเงียบ ๆ อยู่ตรงนั้น แล้วก็คอยถามคำถามเป็นครั้งคราว

Marionette:ต่อมาเขาก็ลุกไม่ไหวแล้ว ที่นี่ก็เลยกลายเป็นที่ที่ฉันใช้ปรับแก้ Pulonia

13

สำรวจกระท่อม

Open step page →
Conversation 1 · 20 linesOpen full page →

Traveler:(ของบางชิ้นดูเก่ามาก เหมือนจะเป็นของเล่นเกี่ยวกับคณิตศาสตร์... บนโต๊ะยังมีปริศนาทางคณิตศาสตร์ที่ซับซ้อนอยู่ด้วย...)

Marionette:โอ๊ะ นี่มันของเล่นตอนฉันเด็ก ๆ นี่นา?

Marionette:ที่บอกว่า "ตอนเด็ก ๆ" น่ะ จริง ๆ แล้วก็คือช่วงไม่กี่เดือนหลังจากที่เพิ่งเกิดนั่นแหละ

Marionette:ตอนแรกฉันก็เล่นกับ Alain แต่ฉันเรียนรู้เร็วมาก ไม่นานเขาก็เล่นหมากรุกแพ้ฉันแล้ว หลังจากนั้นฉันก็เลยเล่นกับ Pulonia ตลอด

Paimon:เอ่อ... แค่ดูก็รู้แล้วว่านี่ไม่ใช่เกมที่ฉันถนัดเลย

Marionette:ฮิฮิ มีแต่ปริศนาที่เกี่ยวกับตรรกะและคณิตศาสตร์ทั้งนั้น ฉันถนัดมากเลยล่ะ

Marionette:คิดถึงจัง... เรามาเล่นกันสักตาสองตามั้ย?

Traveler:เล่นอันไหนเหรอ?

Marionette:ขอฉันคิดก่อน... งั้นเล่นเกมนี้ดีกว่า เกมที่ต้องย้ายฟันเฟืองจากฝั่งซ้ายที่เรียงจากใหญ่ไปเล็ก ไปไว้อีกฝั่งหนึ่งโดยใช้จำนวนครั้งให้น้อยที่สุด ดีมั้ย?

Marionette:ในระหว่างนี้ ต้องให้เฟืองอันเล็กอยู่ข้างบนเสมอนะ

Marionette:อยากให้ช่วยมั้ย? ดูเหมือนเธอจะคิดอยู่นานแล้วนะ

Marionette:ตรงนี้น่าจะทำแบบนี้... แล้วก็แบบนี้...

Marionette:สำเร็จแล้ว!

Marionette:ดูเหมือนจะใช้จำนวนครั้งเยอะไปหน่อยนะ... อืม ตอนที่ฉันเล่นครั้งแรกก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน เดี๋ยวเล่นไปเรื่อย ๆ ก็จะจับทางได้เองแหละ

Marionette:โอ๊ะ? นี่มัน... ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะใช้จำนวนครั้งได้น้อยที่สุดผ่านการท้าทายนี้ได้ เธอมีพรสวรรค์ด้านคณิตศาสตร์ด้วยรึเปล่าเนี่ย?

Marionette:เป็นไงบ้าง ชอบเกมนี้มั้ย?

Marionette:ดูเหมือนว่าเธอจะเก่งเกมแนวนี้นะ คราวหน้ามาลองเล่นปริศนาคณิตศาสตร์อื่น ๆ ด้วยกันอีกนะ

14

สำรวจกระท่อม

Open step page →
Conversation 1 · 5 linesOpen full page →

Traveler:(ภาพเก่าที่สีซีดจาง...)

Paimon:เอ๊ะ? คนในรูปดูคุ้นจัง

Marionette:หืม? อ๋อ นี่คือรูปถ่ายตอนที่ Alain กับ Rene ยังอยู่ที่สถาบันปรัชญาธรรมชาติ Fontaine น่ะ ตอนนั้นความสัมพันธ์ของพวกเขายังดีอยู่เลย

Marionette:ในช่วงบั้นปลายชีวิตของเขา Alain มักจะนั่งเงียบ ๆ อยู่หน้าเตาผิง แล้วหยิบรูปภาพใบนี้ออกมา สีหน้าของเขาก้ำกึ่งระหว่าง "ความรู้สึกผิด" และ "ความคิดถึง"

Marionette:เขาบอกว่าบางครั้งเขาก็รู้สึกเสียใจ ที่ไม่ได้ช่วยเพื่อน ในตอนที่เพื่อนต้องการเขามากที่สุด แม้ว่าจะเป็นการขัดขวางเพื่อนก็ตาม

15

สำรวจกระท่อม

Open step page →
Conversation 1 · 3 linesOpen full page →

Traveler:(ต้นฉบับที่กระดาษเริ่มเหลืองแล้ว... และของจำพวกจดหมาย...)

Marionette:อ๋อ ของพวกนี้น่ะเหรอ บางส่วนเป็นแบบร่างช่วงบั้นปลายชีวิตของ Alain หรือจะเรียกว่าเป็นของที่เขียนเล่น ๆ ก็ได้ล่ะมั้ง

Marionette:แล้วก็มีจดหมายที่ไม่สำคัญบางฉบับ ตอนที่ฉันออกมาก็ขี้เกียจจัดการ เลยปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้น

16

(test)隐藏$HIDDEN

Open step page →
17

เข้าสู่ "บ้านลับ"

Open step page →
18

สำรวจกระท่อมต่อไป

Open step page →
Conversation 1 · 11 linesOpen full page →

Paimon:ฮิฮิ รู้สึกได้เลยว่าบ้านหลังนี้เต็มไปด้วยความทรงจำในอดีตของเธอ ดูมีชีวิตชีวาแล้วก็อบอุ่นมากเลย!

Marionette:หึ สภาพเหมือนไม่มีคนอยู่มากกว่า ถ้าได้จุดเตาผิงชงกาแฟสักแก้วอะไรแบบนั้นสิ ถึงจะเรียกว่ามีความสุขจริง ๆ

Marionette:รู้อะไรมั้ย? เมื่อก่อนที่นี่มีเปียโนจักรกลหลังหนึ่งอยู่ด้วยนะ Alain เป็นคนสร้างเองกับมือเลย

Paimon:เปียโนเหรอ? ว้าว มีรสนิยมดีจัง

Marionette:แต่ฉันไม่ค่อยเห็น Alain เล่นเท่าไหร่หรอก เขาก็ไม่เคยสอนฉันเล่นเหมือนกัน บางทีตอนนั้นคงเล่นไม่ไหวแล้วล่ะมั้ง

Marionette:แต่ฉันก็เรียนรู้ด้วยตัวเองได้อย่างรวดเร็ว ดนตรีและคณิตศาสตร์น่ะเชื่อมโยงกัน ทฤษฎีดนตรีก็คือคณิตศาสตร์นั่นแหละ แค่เข้าใจกฎเกณฑ์ของมัน ก็ไม่มีอะไรยากเลย

Marionette:ฉันชอบดนตรีคลาสสิกที่เขาสะสม คอร์ดและเสียงประสานในโน้ตเพลงพวกนั้น เหมือนกับปริศนาคณิตศาสตร์ มันสนุกมากเลย ฉันยังแต่งเพลงเองได้ด้วยนะ

Marionette:แต่ว่าหลังจากนั้น ร่างกายของ Alain ก็แย่ลงมากจนแม้แต่เสียงดนตรี ก็ยังไปกระตุ้นเส้นประสาทของเขา ฉันเลยจัดการเอาเปียโนไปทิ้งซะเลย

Paimon:อืม...

Marionette:ตอนนั้นฉันยังคิดว่าของสิ่งนี้ก็เหมือนกับราวตากผ้า ที่ทุกบ้านจะต้องมีกันคนละหลัง แต่พอออกไปข้างนอกถึงได้รู้ว่าเปียโนดี ๆ แทบจะไม่มีเลย...

Marionette:เรื่องนั้นช่างเถอะ มานี่สิ "มรดก" น่าจะอยู่ในห้องด้านใน ตอนที่ฉันเก็บของ มีแค่ของใช้ส่วนตัวไม่กี่ชิ้นของ Alain ที่ฉันไม่ได้แตะต้อง

19

ไปยังห้องนอนของ Alain

Open step page →
Conversation 1 · 81 linesOpen full page →

Marionette:หืม? ด้านหลังตู้ใบนี้ มีช่องลับอยู่ด้วยเหรอ? เหมือนว่าจะออกแบบให้มีโครงสร้างเชื่อมต่อระหว่างจักรกลกับฟันเฟืองด้วย... เพื่อป้องกันการขโมยรึเปล่านะ?

Marionette:พอพิจารณาจากนิสัยของ Alain แล้ว ฉันเดาว่า... น่าจะเป็นแบบนี้ แล้วก็แบบนี้...!

Marionette:หึ เป็นอย่างที่คิดจริง ๆ ด้วย ฉันนี่มันอัจฉริยะชัด ๆ

Marionette:ขอดูหน่อยซิ... กล่อง... เหรอ?

Paimon:ไม่เปิดดูหน่อยเหรอ?

Marionette:หนักเหมือนกันนะเนี่ย นี่เขาซ่อนของไว้เยอะขนาดไหนกันนะ...

Marionette:หืม? จดหมายหนึ่งฉบับ? แล้วก็ใต้จดหมายยังมี... ของจิปาถะอีกเพียบเลย? ดูเหมือนจะไม่มีอะไรสำคัญเลยนะ

Marionette:อ๊ะ เจอแล้ว น่าจะเป็นอันนี้แหละ

Paimon:นี่มัน... บล็อกนี่?

Marionette:คือ "แก่นคำนวณสมการหลายมิติ" Alain จะใช้สิ่งนี้เพื่อเก็บข้อมูลที่มีแค่ฉันกับ Pulonia เท่านั้นที่เข้าใจ

Marionette:เดี๋ยวฉันจัดการสิ่งนี้กับจดหมายเอง พวกเธอไปค้นดูของจิปาถะเถอะ ถ้าเจออะไรมีประโยชน์ก็บอกฉันได้ตลอดเลยนะ

Paimon:อ้อ ได้เลย เอ๊ะ? ตรงนี้มีรูปภาพอีกใบนึงด้วยล่ะ ข้างหลังมีตัวหนังสือด้วย...

Alain Guillotin:"...นี่คือเธอตอนที่เพิ่งเกิด และกำลังเล่นกระถางต้นไม้อยู่ ดูเหมือนเธอจะชอบดอกไม้พวกนั้นมากจริง ๆ หวังว่าเธอจะเติบโตขึ้นอย่างแข็งแรง เหมือนกับพวกมันนะ"

Marionette:เอ๊ะ...?

Paimon:ว้าว! ตอนนั้นเธอดูมีความสุขมากเลยนะ ดูต่างจากตอนนี้แบบลิบลับเลย

Marionette:นี่เธอ... เธอหมายความว่ายังไงเนี่ย? ปกติฉันดูดุมากเลยรึไง?

Paimon:ก็นิดหน่อยแหละ... หรือที่จริงต้องบอกว่า รู้สึกเหมือนเธอจะดูหงุดหงิดใส่ทุกคนตลอดเวลาเลย

Marionette:ก็เพราะมีเรื่องที่ทำให้ฉันไม่พอใจเยอะยังไงล่ะ! อย่ามาพูดเหมือนฉันเป็นพวกไม่มีเหตุผลนะ

Paimon:จ้า จ้า จ้า...

Paimon:แล้วนี่อะไรอีกล่ะเนี่ย? เหมือนกระดาษต้นฉบับที่ถูกฉีกมาจากที่ไหนสักแห่งเลย

Paimon:"...วันนี้ไขปริศนาคณิตศาสตร์ได้อีกข้อแล้ว แถมยังแก้ปัญหาโครงสร้างจักรกลบางอย่าง ที่เคยกวนใจศูนย์วิทยาศาสตร์มาหลายปีได้อีกด้วย ฉลาดจริง ๆ เลยเราเนี่ย"

Marionette:อ๊ะ! เดี๋ยวก่อน! หรือว่านั่นคือ...!

Paimon:"ฉันตัดสินใจละ ต่อไปนี้ฉันจะเรียกตัวเองแบบนี้ละกัน... เจ้าหญิงเครื่องลานผู้ไขหลักการทั้งปวง!"

Marionette:โอ๊ยยยยย...! หยุดอ่านได้แล้ว!! ฉันฉีกหน้านี้ทิ้งไปแล้วไม่ใช่เหรอ?!

Paimon:เอ๋...? ที่แท้เธอก็เป็นคนเขียนเองเหรอเนี่ย? แล้วทำไมถึงมาอยู่ใน... โอ๊ะ ข้างล่างนี้ก็มีตัวอักษรเล็ก ๆ เขียนไว้บรรทัดนึงด้วยนี่...

Alain Guillotin:"ดูเหมือนเธอจะไม่ชอบสิ่งที่ตัวเองเพิ่งเขียนไปในบันทึกเมื่อไม่นานมานี้นะ แต่ขอโทษด้วย พอฉันเก็บมันขึ้นมาจากกองเศษกระดาษแล้ว ก็ตัดใจทิ้งไม่ลงจริง ๆ ยกโทษให้ฉันด้วยนะ"

Marionette:Alain!

Paimon:ฮะฮ่า... ยะ...อย่าเขินไปเลยน่า ใคร ๆ ก็เคยผ่านช่วงวัยนี้กันมาทั้งนั้นแหละ

Marionette:พูดบ้าอะไรเนี่ย! ฉันไม่ได้เป็นคนเขียนสักหน่อย! ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าใครเป็นคนเขียน! คงเป็น Pulonia ล่ะมั้ง!

Marionette:หุบปากไปเลยนะ! บอกแล้วไงว่า Pulonia เป็นคนเขียน...!

Marionette:โอ๊ย น่าโมโหชะมัด! เลิกรื้อมั่วซั่วได้แล้ว ใครจะไปรู้ว่าจะรื้อเจออะไรออกมาอีก!

Marionette:พวกเธอวางกล่องไว้ให้ดีเลย! เดี๋ยวฉันอ่านเนื้อหาของจดหมายฉบับนี้เองดีกว่า

Marionette:"ถึงเจ้าหญิงเครื่องลานผู้แสนน่ารักของฉัน..." เอ่อ...

Traveler:ดูเหมือนว่าจะเขียนถึง Pulonia นะ

Marionette:ถ้าเธอกล้าพูดอีกคำเดียวละก็...?!

Marionette:"เมื่อได้อ่านจดหมายฉบับนี้..."

Alain Guillotin:"เธอคงได้รับ 'มรดก' ที่ฉันทิ้งไว้ให้แล้ว หวังว่าเธอคงไม่ได้บังเอิญไปเจอของพวกนี้เข้า ตอนที่กำลังจัดเก็บของดูต่างหน้าของฉันหรอกนะ"

Alain Guillotin:"ยังจำเรื่องที่ฉันถามถึงความปรารถนาของเธอได้มั้ย? ตัวเธอในตอนนี้ จะให้คำตอบที่ต่างไปจากตอนนั้นรึเปล่านะ?"

Alain Guillotin:"ไม่ว่ายังไง ฉันก็ทิ้งของขวัญอีกชิ้นไว้ให้เธอด้วย เป็นสมการที่จะทำให้เธอเผชิญหน้ากับ 'ความผิดพลาด' ในใจของตัวเองน่ะ ฮ่าฮ่า... ยังคงเรียกเขาแบบนั้นอยู่สินะ"

Alain Guillotin:"ทำไมถึงทิ้งสิ่งนี้ไว้งั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นคงต้องเล่าถึงมุมมองของฉันที่มีต่อ 'วิญญาณ' ซะหน่อยแล้วล่ะ หวังว่าเธอจะอดทนได้จนจบนะ แน่นอนว่าถ้าเป็นเธอจะต้องทำได้แน่นอน"

Alain Guillotin:"ฉันคิดว่าชีวิตของคนเราควรมีการเกิดสองครั้ง... การเกิดตามธรรมชาติและการเกิดของจิตวิญญาณ"

Alain Guillotin:"ระหว่างชีวิตที่โลกมอบให้ กับชีวิตที่ตัวเราเลือกเอง ควรจะมีพิธีกรรมแห่งการตระหนักรู้ในตนเอง"

Alain Guillotin:"เพื่อที่จะเลือกชีวิตและความหมายของตัวเองอย่างมีสติ แทนที่จะปล่อยให้ชีวิตที่เกิดขึ้นจากความบังเอิญ ล่องลอยไปตามกระแสในโลกนี้อย่างไม่มีสติ..."

Alain Guillotin:"นี่คือกระบวนการตระหนักรู้ถึง 'จิตวิญญาณ' ของตัวเอง"

Alain Guillotin:"เธอคือผลงานชิ้นเอกที่ฉันภาคภูมิใจที่สุด เรื่องนี้ฉันเคยบอกเธอไปตั้งนานแล้ว แต่ฉันไม่เคยเห็นเธอเป็นแค่สิ่งประดิษฐ์ หรือจักรกลชิ้นหนึ่งเลยนะ"

Alain Guillotin:"เธอมี 'หัวใจ' ที่แท้จริงเหมือนกับคนอื่น ๆ"

Alain Guillotin:"ขอแทรกประโยคนึง... มีทฤษฎีหนึ่งเชื่อว่าสมองของมนุษย์ ก็เป็นแค่จักรกลที่มีความแม่นยำสูง ส่วนความคิดก็คือผลผลิตจากการคำนวณของมัน"

Alain Guillotin:"...ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ระดับความแม่นยำของเธอก็คงจะยอดเยี่ยมกว่าคนอื่นมาก"

Alain Guillotin:"สรุปก็คือ โครงสร้างของ 'หัวใจ' นั้นซับซ้อนเกินไป มันคือผลผลิตจากการปะทะกันระหว่างตรรกะเหตุผลและอารมณ์ความรู้สึก"

Alain Guillotin:"ระดับการคำนวณของเธอมากพอที่จะทำให้เธอมีจิตสำนึก และสร้างตรรกะเหตุผลขึ้นมาได้ แต่ในขณะเดียวกันเธอก็จะสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ขัดแย้งกับมัน ซึ่งนั่นก็คือความรู้สึก"

Alain Guillotin:"อารมณ์และตรรกะมักจะขัดแย้งกันเสมอ และเมื่อความขัดแย้งค่อย ๆ สะสมขึ้น ก็จะก่อให้เกิดสิ่งที่เธอเรียกว่า 'ความผิดพลาด'"

Alain Guillotin:"เธอเคยบอกว่าตัวเองไม่มีสิ่งที่อยากได้ แต่สิ่งที่ไม่อยากได้กลับมีอยู่เต็มไปหมด"

Alain Guillotin:"มันก็เหมือนกับคนตาบอดที่รู้สึกได้เพียงความเจ็บปวดบนร่าง〔จิตวิญญาณ〕กายของตัวเอง แต่กลับไม่สามารถรับรู้ถึงรูปร่างของมันได้อย่างสมบูรณ์"

Alain Guillotin:"สิ่งที่ฉันทิ้งไว้ คือสมการที่จะช่วยให้เธอมองเห็นรูปร่างจิตวิญญาณของตัวเองได้อย่างชัดเจน มีเพียงการรู้ว่า 'หัวใจ' ของตัวเองมีหน้าตาเป็นยังไง ถึงจะปกป้องมันได้ดียิ่งขึ้น"

Marionette:"จะใช้สมการนี้รึเปล่า ก็ขึ้นอยู่กับเธอนะ เธอเป็นอิสระอยู่แล้ว"

Marionette:"แต่ฉันเชื่อว่าไม่ว่ายังไงเธอก็จะหา 'หัวใจ' ของตัวเองเจอ เธอเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ ได้เร็วมาตลอด เธอเป็นคนฉลาดอยู่แล้ว"

Marionette:Alain...

Paimon:...

Traveler:เธอโอเคมั้ย?

Marionette:...ฉันไม่เป็นไร

Marionette:เอาล่ะ ฉันเข้าใจหลักการของสมการนี้แล้ว ไปกันเถอะ ออกไปใช้มันข้างนอกกัน

Paimon:ตัดสินใจใช้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?

Marionette:ไม่งั้นยังไงล่ะ? ฉันมาที่นี่ก็เพื่อแก้ไข "ความผิดพลาด" ในแกนกลางตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่

Traveler:มีอะไรให้เราช่วยมั้ย?

Marionette:ไม่ต้อง นี่เป็นปัญหาของฉันเอง

Marionette:...

Marionette:แต่ว่า... พวกเธอจะมาดูด้วยกันมั้ยล่ะ?

Paimon:เอ๋? ที่บอกว่าดูด้วยกัน หมายความว่ายังไงเหรอ?

Marionette:ฉันพอจะรู้แล้วว่า "ความผิดพลาด" ที่ตัวเองต้องจัดการคืออะไร อย่างที่ Alain บอก เขาคือศูนย์รวมความขัดแย้งในอดีตของฉัน เป็นผลผลิตของอารมณ์ที่ถูกอัลกอริทึมเชิงตรรกะกดทับเอาไว้

Paimon:งั้นที่บอกว่าจะ "จัดการ" เขา หมายความว่า...

Marionette:ก็ความหมายตามนั้นนั่นแหละ

Paimon:แต่แบบนี้ ก็จะทำให้พวกเราได้เห็น... เอ่อ เธอก็รู้ใช่มั้ย... ความรู้สึกส่วนลึกในใจที่เธอซ่อนไว้ รวมไปถึงความลับต่าง ๆ ของเธอมากขึ้นน่ะสิ...

Marionette:ถ้าเป็นอย่างที่ Alain พูดไว้จริง ๆ ฉันก็กำลังจะก้าวเข้าสู่ "การเกิดครั้งที่สอง" ในชีวิต พวกเธอแค่บังเอิญโชคดีที่ได้มาเป็นสักขีพยานให้ฉันก็เท่านั้นเอง

Marionette:อีกอย่าง... พวกเธอก็อ่านบันทึกของฉันไปหมดแล้วไม่ใช่รึไง? ตอนนี้ต่อให้ฉันจะอยากไล่พวกเธอยังไง ก็คงจะไม่ทันแล้วล่ะ

Paimon:งั้นก็ได้ คิดดีแล้วจริง ๆ ใช่มั้ย?

Marionette:ชิ พูดมากจริง อุตส่าห์เห็นพวกเธอเป็นพวกพ้องถึงได้เสนอไปแบบนี้ ฉันจะไม่ชวนซ้ำสองหรอกนะ

Marionette:พอเถอะน่า เลิกทำซึ้งได้แล้ว ตามฉันมา

20

จัดการ "ความผิดพลาด"

Open step page →
21

คุยกับ Sandrone

Open step page →
Conversation 1 · 6 linesOpen full page →

Marionette:ฉันจะใช้ "อาร์เรย์เลขศาสตร์" สร้างเทคนิคง่าย ๆ เพื่อให้พวกเธอได้สัมผัสสิ่งที่ฉันเห็นและได้ยินพร้อม ๆ กัน

Paimon:โอ๊ะ! เรื่องนี้พวกเรารู้ดีเลยล่ะ ก็เหมือนกับศาสตร์ลับที่แบ่งปันประสาทสัมผัสของ Citlali เลยสินะ?

Marionette:ศาสตร์ลับแห่งการแบ่งปันประสาทสัมผัสรึ? สมแล้วที่เป็นชาแมนผู้ยิ่งใหญ่คนนั้น ทำเรื่องแบบนี้ได้ด้วย

Marionette:เวทมนตร์และศาสตร์ลับก็เหมือนกับหลักการจักรกลและคณิตศาสตร์ ต่างก็เป็นกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ การบรรลุเป้าหมายเดียวกันผ่านเส้นทางที่ต่างกันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

Marionette:ไม่พูดมากแล้ว ฉันจะเริ่มแล้วนะ

Marionette:เดี๋ยวพยายามอยู่เงียบ ๆ หน่อยนะ ถึงฉันจะเป็นคนชวนพวกเธอมาก็เถอะ แต่ตอนที่ฉันกำลังจัดการปัญหาของตัวเอง ฉันไม่ชอบให้ใครมารบกวน

22

เข้าสู่ "บ้านลับ"

Open step page →
23

จัดการ "ความผิดพลาด"

Open step page →
24

จัดการ "ความผิดพลาด"

Open step page →
Conversation 1 · 8 linesOpen full page →

Marionette:ที่นี่... คือสภาพภายในใจของฉันงั้นเหรอ?

Marionette:ไม่ใช่สิ น่าจะเป็นแค่พื้นที่ที่สร้างขึ้นจากสมการของ Alain เพื่อจัดการกับ "ความผิดพลาด" โดยเฉพาะ

Marionette:พื้นที่ปิดตาย? ผนังโดยรอบ...เป็นกระจกหมดเลย?

Marionette:ในที่สุดเธอก็มาสักทีนะ

Marionette:นี่คือ... ฉันเหรอ? คือตัวฉันในอดีตเหรอ?

Marionette:ไม่ ฉันคือ "ความผิดพลาด" ที่เธอพูดถึง เป็นผลผลิตที่ขัดแย้งกับการคำนวณเชิงตรรกะของเธอ

Marionette:ไม่นั่งคุยกันหน่อยเหรอ?

Marionette:...

25

นั่งลง

Open step page →
26

จัดการ "ความผิดพลาด"

Open step page →
Conversation 1 · 36 linesOpen full page →

Alain Guillotin:เท่านี้ก็ได้แล้ว...

Marionette:...

Alain Guillotin:ยินดีที่ได้รู้จัก ได้ยินที่ฉันพูดมั้ย? ฉันชื่อ Alain Guillotin

Marionette:...

Marionette:น่าคิดถึงใช่มั้ย? ช่วงเวลาที่เคยอยู่ที่นี่

Alain Guillotin:อ่ะ นี่สำหรับเธอ

Marionette:...หนังสือ? สมุดบันทึก?

Alain Guillotin:ฉันหวังว่าเธอจะใช้มันบันทึกอะไรบ้าง

Marionette:ฉันไม่ต้องการ เสียเวลาเปล่า ฉันจำได้ทุกเรื่อง

Alain Guillotin:ก็ใช่ แต่ฉันแค่หวังให้เธอเลือก และจดบันทึกเรื่องที่สำคัญสำหรับเธอเอาไว้

Marionette:เป็นแค่การจัดหมวดหมู่เรื่องสำคัญงั้นเหรอ?

Alain Guillotin:ฮ่าฮ่า จะเข้าใจแบบนี้ไปก่อนก็ได้ แต่กระบวนการบันทึกก็เป็นกระบวนการร่างภาพจิตวิญญาณ ของตัวเองไปพร้อมกัน

Alain Guillotin:ก็เหมือนกับการใช้ไม้ไผ่สร้างทิศทางในการเติบโตให้กับพืช พวกเราก็สร้างทิศทางของการเติบโตให้กับจิตวิญญาณผ่านการจดบันทึก

Alain Guillotin:ในกระบวนการของการลืมและเก็บรักษา เราเป็นผู้กำหนดว่าตัวเองจะกลายเป็นคนแบบไหน

Marionette:...ฉันไม่เข้าใจ ยังไงฉันก็ยังยืนยันในแนวคิดของตัวเอง ฉันไม่ต้องการ

Marionette:พวกเราเกิดขึ้นที่นี่ ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่

Marionette:ตอนกลางวันดูแลไม้กระถาง จัดสวน ตอนบ่ายจัดห้องนิดหน่อย อ่านหนังสือ ส่วนตอนกลางคืนก็มานั่งข้างเตาผิง ฟัง Alain เล่าเรื่องราวในอดีต...

Marionette:Alain...

Alain Guillotin:หืม? มีอะไรเหรอ?

Marionette:ที่คุณดื่มนั่นคืออะไร?

Alain Guillotin:นี่เหรอ? กาแฟน่ะ มันช่วย... เอ่อ เพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานของฉัน

Marionette:ฉันอยากลองชิม

Alain Guillotin:อะ... นี่

Marionette:...ขม

Marionette:ทำไมคุณถึงออกแบบฟังก์ชันการรับรสให้ฉัน? แล้วก็การรับกลิ่นและการสัมผัสด้วย

Alain Guillotin:อืม... ก็ไม่รู้สิ แต่ตอนนั้นแค่รู้สึกว่าควรจะมีสิ่งเหล่านี้น่ะ

Alain Guillotin:บางที... ฉันคงรู้สึกว่าเธอควรจะมีชีวิตเป็นของตัวเอง และชีวิตคนเราก็ต้องสัมผัสจากหลาย ๆ ด้านละมั้ง

Marionette:...อ้อ

Marionette:ก็ยังขมอยู่ดี แต่กลิ่นหอมใช้ได้

Marionette:ฮ่าฮ่า...

Marionette:ฉันคิดว่าช่วงเวลาแบบนี้จะผ่านไปอย่างสงบสุขตลอดไปซะอีก

Marionette:เธอก็รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้

Marionette:แล้วยังไงล่ะ? ฉันแค่ไม่รู้ว่ามันจะจบลงเร็วขนาดนั้น...

Marionette:นี่ก็แค่โชคร้ายเท่านั้นเอง

Marionette:เป็นอย่างนั้นจริงเหรอ? ไม่ เธอต้องจำได้แน่ นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น

Marionette:...

27

นั่งลง

Open step page →
28

เวลางานเลี้ยงน้ำชา

Open step page →
Conversation 1 · 23 linesOpen full page →

Marionette:พอเห็น Alain ดื่มกาแฟ พวกเราก็เลยทำตามเขาดูบ้าง ค่อย ๆ ติดเป็นนิสัยจนถึงขั้นจัดงานเลี้ยงน้ำชาเลย

Marionette:ไม่คิดว่ามันน่าขำเหรอ? ทั้ง ๆ ที่เป็นจักรกล แต่กลับใช้ชีวิตเหมือนมนุษย์เลย

Marionette:ใช่ แต่ฉันก็ชอบแบบนี้แหละ

Marionette:ใช่แล้ว พวกเราชอบแบบนี้

Childe:โย่ว ที่นี่ก็ไม่เลวนี่นา! เหมาะจะเป็นสถานที่รวมตัวเลยนะ

Marionette:นี่... ใครก็ได้ช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อยสิว่า ทำไมพวกที่ไม่ได้รับเชิญในงานเลี้ยงน้ำชาของฉันถึงมีมากขึ้นเรื่อย ๆ?

Childe:หืม? พอดีระหว่างทางฉันเห็น Columbina กำลังนำทางให้ Capitano อยู่ เลยคิดว่าเป็นคู่ที่น่าสนใจดี ก็เลยตามมาดูน่ะ

The Captain:สาเหตุก็คือฉันไปถามที่อยู่ของ Arlecchino จาก Columbina เพราะฉันมีเรื่องงานที่ต้องคุยกับเธอหน่อย Columbina เลยให้ฉันมาหาที่นี่ดู

The Captain:แต่ฉันกับ Tartaglia ไม่รู้ว่านี่คืองานเลี้ยงน้ำชาของเธอน่ะ Sandrone ถ้ารบกวนเวลาส่วนตัว ฉันก็ขอโทษด้วย เดี๋ยวพวกเราจะไปแล้วล่ะ

Marionette:ชิ ช่างเถอะ จะมีคนมารบกวนฉันเพิ่มอีกสักหน่อยก็ไม่ต่างกันหรอก ฉันยอมรับได้ ไหน ๆ ก็มาแล้ว พักดื่มชาสักแก้วค่อยไปสิ

Childe:เห็นมั้ย บอกแล้วว่าไม่ต้องเกรงใจ

The Captain:ขอบใจมากนะ

Signora:หืม? วันนี้มีเทศกาลอะไรเหรอ ทำไมถึงคึกคักจังล่ะ? โชคดีที่ฉันซื้อของว่างกับน้ำชามาเผื่อด้วย

The Knave:Capitano? ฉันกำลังจะไปหาคุณหลังจบงานเลี้ยงน้ำชาพอดีเลย

The Captain:ขอโทษที่รบกวนทุกคนด้วยนะ ไม่ต้องห่วง ฉันจะไม่พูดถึงเรื่องงานในงานเลี้ยงน้ำชาแน่นอน เราไว้คุยกันทีหลังก็ได้

Signora:สมกับที่เป็น The Captain จริง ๆ รู้จักกาลเทศะดีซะจริง ไม่เหมือนกับพวกอันดับท้ายบางคน ที่ทำตัวไม่รู้กฎเกณฑ์เอาซะเลย

Childe:เฮ้ อย่าเปิดปากมาก็จ้องจะจับผิดกันแบบนี้ได้มั้ย? หรือว่าเธออยากจะยกตำแหน่งอันดับที่แปดให้ฉันซะวันนี้เลยล่ะ?

Signora:ให้นายเนี่ยนะ?

Marionette:ถ้าพวกเธอจะทะเลาะกันก็ออกไปข้างนอกนู่น ในงานเลี้ยงน้ำชา นอกจากถ้วยแล้วฉันไม่อยากเก็บกวาดอย่างอื่นอีก!

Damselette:(งั่มงั่มงั่ม...)

Marionette:ไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ตอนแรกฉันก็แค่อยากจะได้ช่วงบ่ายที่เงียบสงบแท้ ๆ แต่ทำไมหลังจากนั้น ถึงมีคนนั้นคนนี้ยัดเยียดตัวเองเข้ามาในงานเลี้ยงน้ำชานี่ด้วย?

Marionette:...จากนั้นก็ทยอยกันจากไปอย่างเงียบ ๆ ทีละคนสองคน

Marionette:ใช่แล้ว น่ารำคาญใช่มั้ยล่ะ?

29

คุยกับ Columbina

Open step page →
30

คุยกับ Columbina

Open step page →
Conversation 1 · 11 linesOpen full page →

Columbina:ช่วงเวลาที่อยู่ใน "Fatui" ตอนที่ได้อยู่กับเธอ, Arlecchino และ Rosalyne นั้น เป็นช่วงเวลาที่ฉันชอบที่สุดเลย

Marionette:...

Columbina:...ลาก่อนนะ Sandrone

Marionette:...อย่าไปนะ Columbina

Marionette:เฮอะ... ทำไมตอนนั้นถึงไม่พูดแบบนี้ไปนะ? ถ้าพูดออกไป ตอนจบของเรื่องราวจะเปลี่ยนไปรึเปล่านะ?

Marionette:แต่ยัยนั่นอยู่ที่นี่ไม่ได้ สำหรับเขาในตอนนั้น การอยู่ที่นี่ต่อมีแต่จะทำให้ต้องพบกับชะตากรรมที่ต้องสลายหายไป

Marionette:นั่นสินะ... เธอพูดถูก บางทีนี่อาจจะเป็นเหตุผลที่เธอเรียกฉันว่า "ความผิดพลาด" ก็ได้

Marionette:ทุกครั้งที่เธอตัดสินใจโดยใช้ตรรกะและเหตุผล เสียงร้องของฉันในใจเธอก็จะทำให้เธอรำคาญใจ

Marionette:ทำไมถึงไม่รั้งเขาไว้? เป็นเพราะการดิ้นรนเพื่อให้ได้มามันน่ารังเกียจกว่า หรือการได้มาแล้วต้องสูญเสียไปน่ารังเกียจกว่ากัน?

Marionette:ไม่รู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมเหรอ? สิ่งที่เราหวงแหนมักจะค่อย ๆ จากเราไปทีละอย่างเสมอ

Marionette:แต่เธอกลับเอาแต่กดเสียงของฉันไว้ในใจ แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน ไม่ว่าจะเป็นตอนที่อยากจะได้มันมา หรือตอนที่อยากจะร้องไห้ก็ตาม

31

ไปที่ข้าง ๆ Pulonia

Open step page →
32

จัดการ "ความผิดพลาด"

Open step page →
Conversation 1 · 22 linesOpen full page →

Marionette:สุดท้าย... Pulonia มรดกอีกชิ้นของ Alain "ครอบครัว" ในอดีตของเรา และ "ครอบครัว" คนสุดท้าย

Marionette:ตอนนี้ แม้แต่มันก็ไม่อยู่ข้างกายพวกเราแล้ว

Marionette:ฉันเคยพยายามซ่อมมันแล้ว แต่... อย่างที่คุณ Alain บอก มันมีเอกลักษณ์ของตัวเอง และทำซ้ำไม่ได้

Marionette:ไม่รู้สึกว่าความเชื่อมโยงของเรากับอดีตกำลังค่อย ๆ หายไปเหรอ? สิ่งที่เราเหลืออยู่ กำลังค่อย ๆ จากเราไปทีละนิดละหน่อย

Marionette:บางทีก็อาจจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ

Marionette:แต่ชีวิตก็คือการสูญเสียและการจากลาอย่างต่อเนื่องอยู่แล้ว เราเรียนรู้ที่จะอยู่กับโลกใบนี้ ท่ามกลางการสูญเสียและการจากลา จากนั้นก็จะได้สิ่งใหม่ ๆ จากการอยู่ร่วมกันนั้น

Marionette:หึ... ก็ยังเป็นข้อสรุปที่อิงตามตรรกะและเหตุผลอยู่เหรอ?

Marionette:เธอคิดยังไงล่ะ?

Marionette:...

Marionette:บางครั้งฉันก็อดคิดไม่ได้ว่า ยิ่งฉันใส่ใจสิ่งไหนมาก ๆ โลกใบนี้ก็จะยิ่งพรากสิ่งนั้นไปเร็วขึ้นรึเปล่า

Marionette:ฮ่า... เป็นความคิดที่น่าขำใช่มั้ยล่ะ? แต่ก็ช่วยไม่ได้แหละนะ นี่คือความรู้สึกที่ชีวิตในอดีตมอบให้แก่ฉัน

Marionette:ถ้าสุดท้ายแล้วต้องสูญเสียไป แล้วจะพยายามไขว่คว้ามาทำไมล่ะ? สู้ไม่ได้อะไรมาเลย... หรือทุกอย่างหายไปให้หมดเลยยังจะดีซะกว่า...

Marionette:จริงสิ เธอก็ได้รับ "สลักดารา" มาชิ้นนึงไม่ใช่เหรอ? เธอคิดว่ามันเกิดขึ้นมา เพราะได้ยินคำปรารถนาอันมืดมนของฉันงั้นเหรอ?

Marionette:ฉันคิดว่าไม่น่าจะเป็นแบบนี้นะ

Marionette:เหอะ... ก็จริง มันไม่ใช่อยู่แล้ว แต่นี่คือความรู้สึกที่แท้จริงที่สุดของฉัน ไม่อย่างนั้นทำไมเธอถึงเรียกฉันว่า "ความผิดพลาด" ล่ะ?

Marionette:มาสิ มาทำในสิ่งที่เธอตัดสินใจจะทำเถอะ ที่เธอมาครั้งนี้ ก็เพื่อมากำจัด "ความผิดพลาด" อย่างฉันไม่ใช่รึไง?

Marionette:ใช่

Marionette:เธอจะทำยังไงล่ะ? จะขังฉันไว้ที่นี่ต่อไปเหมือนที่ผ่าน ๆ มางั้นเหรอ?

Marionette:หรือว่าจะกำจัดฉันทิ้งเหมือนกับแก้ความผิดพลาดของอัลกอริทึม? ฮ่า... แบบนั้นก็คงเป็นการปลดปล่อยอย่างนึงแหละนะ

Marionette:ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็ไม่อยากเจ็บปวดจากการสูญเสียอีกต่อไปแล้ว...

Marionette:...

Marionette:มาเถอะ ฉันพร้อมแล้ว

33

กลับไปยัง "บ้านลับ"

Open step page →
Conversation 1 · 27 linesOpen full page →

Marionette:...

Paimon:...Sandrone

Marionette:ฉันไม่เป็นไร

Paimon:อืม... ถ้าอยากจะร้องไห้ก็ร้องออกมาได้นะ

Marionette:หา? ล้อเล่นปะ? ฉันยังไม่อ่อนแอถึงขนาดที่ต้องให้พวกเธอมาปลอบหรอกนะ

Traveler:แล้วเมื่อกี้...

Marionette:ก็อย่างที่พวกเธอเห็น นั่นคือรูปลักษณ์ที่จับต้องได้ของความรู้สึกภายในใจของฉัน เป็นด้านที่อ่อนไหวของอัลกอริทึมหลัก

Marionette:โมดูลอารมณ์ของฉันสมบูรณ์แบบมาก เรื่องนี้ Alain ก็เคยบอกฉันเหมือนกัน แต่ที่ผ่านมา ฉันเลือกที่จะเพิกเฉยต่อเสียงของเธอมาตลอด

Traveler:เพราะกลัวที่จะ "สูญเสีย" ไปเหรอ?

Marionette:อาจจะล่ะมั้ง พอคิดดูแล้ว ก็เหมือนกับพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำบนเรือเลย

Paimon:พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ?

Marionette:อืม เมื่อก่อนนะ พอฉันรู้ว่าสักวันหนึ่งมันจะไม่ใช่ของฉันแล้ว ฉันก็ไม่อยากจะเสียเวลาดูแลมันอีกต่อไป

Marionette:แต่กลายเป็นว่าพวกปลาในตู้ก็พาว่ายหนีไปทีละตัวสองตัว พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำก็ซบเซาลงเรื่อย ๆ ฮ่า ตลกดีใช่มั้ยล่ะ

Paimon:อย่าพูดแบบนั้นสิ ฉันว่ามีคนอีกเยอะเลยที่คิดแบบนั้น มันแสดงให้เห็นว่าเธอรักและหวงแหนของที่เธอมีอยู่มากแค่ไหนต่างหาก

Traveler:แล้วตอนนี้ล่ะ?

Marionette:ตอนนี้เหรอ? อื้ม... หลังจากได้ดูตู้ปลาที่พวกเธอตกแต่งแล้ว ฉันก็อดคิดไม่ได้ว่าพวกมันสวยมากจริง ๆ

Marionette:ก็อย่างที่เธอบอก กระบวนการ "แสวงหา" น่ะ ต้องเหลืออะไรไว้บ้างเสมอ มันเป็นสิ่งหนึ่งเดียวที่หาอะไรมาทดแทนไม่ได้ เป็นสิ่งที่เราจะเลือก "บันทึก" ไว้ในใจ

Paimon:โอ้! เป็นความรู้สึกที่ไม่เลวเลยนี่!

Marionette:หึ... แต่ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ ฉันเรียกได้ว่าเคย "ตาย" ไปแล้วครั้งหนึ่ง ถ้าไม่รู้จักใช้โอกาสในการมีชีวิตครั้งที่สองให้ดี นั่นแหละถึงจะเรียกว่าโง่จริง ๆ

Traveler:เกี่ยวกับความปรารถนา...

Paimon:ใช่เลย เมื่อกี้นี้เธอ ฉันหมายถึงตัวตนข้างในของเธอน่ะ เหมือนจะพูดว่าตัวเองก็มีความปรารถนาอยู่เหมือนกัน แล้วมันคืออะไรเหรอ?

Marionette:ห๊ะ? เรื่องแบบนี้ คิดว่าอยากรู้แล้วจะได้รู้รึไงกัน? ฉันไม่มีวันบอกใครหรอก

Marionette:ที่ฉันยอมรับความ〔ความผิดพลาด〕รู้สึกของตัวเอง ไม่ได้หมายความว่าฉันจะอ่อนไหวถึงขั้นต้องบอกทุกเรื่องกับคนอื่นหรอกนะ

Traveler:(...ดูเหมือนว่านิสัยของเธอคงจะเปลี่ยนในเร็ว ๆ นี้ไม่ได้สินะ)

Marionette:แต่ว่า... ฮิฮิ ก็ถูกแหละ ได้เวลาเริ่มก้าวแรกแล้วล่ะ เริ่มจากการล้างตู้ปลาที่ผุพังของฉันก่อนละกัน

Paimon:หืม?

Marionette:ไปเถอะ กลับไปที่เรือกัน ฉันมีเรื่องต้องคุยกับชาแมนผู้ยิ่งใหญ่คนนั้น

34

กลับไปยังเรือ Wingalet

Open step page →
Conversation 1 · 50 linesOpen full page →

Citlali:...เอ๊ะ? วิญญาณไร้บ้าน? ความเคียดแค้น?

Marionette:ใช่ นี่น่าจะเป็นสาเหตุที่คุณหลับไม่สนิท ตอนอยู่แถว ๆ โรงอุปรากร Epiclese เพราะตรงสระน้ำพุ Lucine เป็นจุดบรรจบของสายน้ำใน Fontaine อารมณ์ที่อยู่ในน้ำจะมารวมตัวกันที่นั่น

Citlali:ดะดะดะดะ...เดี๋ยวนะ... ถ้ามันเป็นพวกวิญญาณจริง ๆ ฉันไม่น่าจะแค่รู้สึกไม่สบายตัวนะ ตามหลักแล้วฉันควรจะได้ยินพวกมันพูดคุยกันด้วยซ้ำ

Marionette:อืม ฉันไม่สงสัยเลยว่าคุณจะมีความสามารถทำเรื่องพวกนี้ได้ แต่ปัญหาก็คือ พวกมันคงจะไม่ใช่ดวงวิญญาณที่สมบูรณ์อีกต่อไปแล้วล่ะ

Citlali:เมื่อกี้คุณบอกว่าพวกมันกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไงนะ? การตัดแบ่งอะไรนะ?

Marionette:การตัดแบ่งวิญญาณ เป็นเทคโนโลยีของ Rene แห่ง "สมาคม Narzissenkreuz"

Marionette:พูดง่าย ๆ ก็คือ หลังจากที่ได้รู้ถึงชะตากรรมการล่มสลายของ Fontaine แล้ว Rene เลยหาวิธีทำให้วิญญาณคงอยู่ตลอดไปเพื่อกอบกู้โลก การตัดแบ่งวิญญาณนี้เลยเป็นขั้นตอนแรกในการวิจัยของเขา

Marionette:เสียดายที่ทฤษฎีสี่จตุภาคของเขาในตอนนั้นยังไม่สมบูรณ์ ความล้มเหลวระหว่างทางทำให้ร่างกายของเขาสลายไป

Marionette:Jakob สมาชิกอีกคนของ Narzissenkreuz เพื่อที่จะสืบทอดอุดมการณ์ของ Rene และเพื่อฟื้นฟูร่างของ Rene กลับคืนมา... เขาเลยใช้คนที่ขัดขวางเขามาเป็นตัวอย่างทดลองในการวิจัย

Citlali:หมายความว่า... ตัดวิญญาณของพวกเขางั้นเหรอ?

Marionette:หลังจากที่ Rene ฟื้นขึ้นมาได้สำเร็จ พวกเขาก็ยังคงทำการวิจัยเพื่อกอบกู้โลกต่อไป หลังจากนั้นดวงวิญญาณที่ถูกตัดแบ่งออกไป ก็ได้หลอมรวมเข้าไปในจิตสำนึกของ Rene ทั้งหมด

Marionette:และในที่สุดหลังจากที่พวกคุณช่วย Fontaine ไว้ หรือก็คือหลังจากที่เปลี่ยนชาว Fontaine ให้กลายเป็น "มนุษย์" ที่แท้จริงแล้ว ดวงวิญญาณพวกนี้ก็ได้กลับคืนสู่กระแสพลังเหมือนกัน

Marionette:แต่ดวงวิญญาณที่ถูกตัดออกไปก่อนที่ Rene จะตื่นขึ้น ก็เพราะไม่มีที่ให้กลับไป เลยกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนที่ล่องลอยอยู่ในน้ำของ Fontaine ไปตลอดกาล

Citlali:เหมือนกับว่ามันคือตัวตนที่โชคร้ายที่อยู่นอกโลกใบนี้ ไม่ได้รับการยอมรับจากกระแสพลังหรือแม้แต่โชคชะตา มิน่าล่ะการรับรู้ของฉันถึงได้ผิดพลาด

Traveler:(การหลุดพ้นจากโชคชะตา... นี่ก็เป็นหนึ่งในเป้าหมายของ Rene ในตอนนั้นเหมือนกัน)

Marionette:ฉันว่าในช่วงเวลาอันยาวนานนั้น พวกเขาคงจะค่อย ๆ หลอมรวมเข้ากับสิ่งอื่น จนความแค้นในใจได้ดึงดูดสิ่งชั่วร้ายเข้ามา และค่อย ๆ กลายเป็นกลุ่มก้อนของมลทินบางอย่าง

Marionette:และฉันเดาว่านี่น่าจะเป็น "การเปลี่ยนแปลง" ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้แน่ ไม่อย่างนั้นผู้พิพากษาสูงสุดของ Fontaine คนนั้น คงจะสังเกตเห็นตั้งนานแล้วล่ะ

Marionette:ไม่สิ เขาคงจะรู้แล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นคงไม่ส่งเมลูซีนของหน่วยล่าเงามาลาดตระเวนใต้น้ำหรอก มิน่าล่ะถึงได้เจอเจ้าหน้าที่ตลอดเวลาที่เก็บของเลย!

Paimon:ถ้างั้น เราไปหา Neuvillette แล้วช่วยกันแก้ไขเรื่องนี้เลยดีมั้ย?

Marionette:ไม่ได้ อย่าเพิ่งทำแบบนั้นจะดีกว่า

Paimon:เอ๋? ทำไมล่ะ?

Marionette:อย่างแรก ถึงจะยังไม่ได้ไปรายงานตัวที่ Snezhnaya แต่ในตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้คิดจะออกจาก "Fatui" ปัญหาจุกจิกทางการทูตในเรื่องนี้มันเยอะจนน่ารำคาญสุด ๆ เลยล่ะ

Marionette:อย่างที่สอง เหอะ ฉันมั่นใจมากว่าจะแก้ไขปัญหาเรื่องนี้ได้แบบชิล ๆ ไม่จำเป็นต้องลากคนอื่นเข้ามาเอี่ยวด้วย จนทำให้เรื่องซับซ้อนหรอก

Marionette:สิ่งที่ฉันต้องการตอนนี้ก็แค่ อยากวานให้ Citlali ช่วยฉันตามหาตำแหน่งของกลุ่มก้อนมลทินนี่ให้เจอหน่อย พอจะทำได้รึเปล่า?

Citlali:เรื่องเล็ก นี่เป็นงานถนัดของฉันเลยล่ะ ถนัดกว่างานต้อนรับตั้งเยอะ

Citlali:แล้วเรื่องวิญญาณเธอจะจัดการยังไงล่ะ? ฟังดูแล้วไม่ง่ายเลยนะ ขนาดฉันยังรู้สึกว่ามันต้องเกี่ยวกับเรื่องซับซ้อนเลย

Marionette:ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจัดการเอง ฉันมีวิธีแก้ปัญหาที่เหมาะกับเรื่องนี้แล้วล่ะ

Paimon:อืม... ในเมื่อเธอมั่นใจขนาดนั้น งั้นพวกเราก็ทำตามที่เธอบอกก่อนละกัน

Paimon:แต่ว่าฉันก็แอบสงสัยนะ ทำไมจู่ ๆ เธอถึงอยากจะช่วย Fontaine แก้ปัญหาเรื่องนี้ล่ะ? เธอน่าจะไม่รู้จัก Rene แล้วก็คนอื่น ๆ เลยไม่ใช่เหรอ

Marionette:หึ ก็จริงอยู่ที่ฉันคิดว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน และก็ไม่อยากจะไปทำความรู้จักกับคนของ "Narzissenkreuz" ด้วย

Marionette:แต่... ในช่วงบั้นปลายชีวิตของ Alain เขาเคยระบายให้ฉันฟัง ว่าเขารู้สึกเสียใจมากที่ไม่ได้ช่วยเหลือเพื่อนสนิทของเขาในตอนที่เพื่อนต้องการ

Marionette:และเขาก็เสียใจที่ตอนนั้นมัวแต่หมกมุ่นกับการสร้างจักรกล จนไม่ค่อยได้ดูแล Mary-Ann

Marionette:ฉันคิดว่าถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ เขาก็คงจะเลือกทำเหมือนกับฉัน เรื่องวุ่นวายที่เพื่อนสนิททิ้งไว้ เผลอ ๆ เขาอาจจะบ่นไปด้วยหาทางช่วยไปด้วยก็ได้

Marionette:เพื่อนกันก็ไม่ควรโกรธแค้นกัน และไม่ควรทิ้งความเสียใจไว้ข้างหลัง ฉันก็แค่ช่วยให้ความปรารถนานี้ของเขาเป็นจริงก็เท่านั้นเอง

Paimon:อิอิ รู้สึกว่าเธอดูเปลี่ยนไปนิดหน่อยนะ

Marionette:ชิ พูดมากจริง! ถ้าฉันยังเหมือนเดิม การเดินทางเมื่อกี้ก็เท่ากับเปล่าประโยชน์น่ะสิ

Traveler:นี่คือ "การทำความสะอาดตู้ปลา" เหรอ?

Marionette:หึ อย่างน้อยก็ต้องเริ่มจากการขจัดมลทินที่เหลือจากอดีตออกไปก่อน

Citlali:(ตู้ปลาเหรอ? นี่มันคำเปรียบเปรยอะไรอีกเนี่ย? ให้ตายสิ! เมื่อกี้เขาหายไปไหนมานะ? ทำไมจู่ ๆ ก็ไปมีรหัสลับกับคนอื่นที่ฉันไม่เข้าใจด้วยล่ะ?!)

Marionette:งั้นก็ฝากคุณจัดการเรื่องตำแหน่งที่ตั้งด้วยนะ Citlali

Citlali:หา? อ๋อ... ไม่มีปัญหา

Paimon:คุณยายสู้ ๆ นะ!

Traveler:คุณยายสู้ ๆ นะ!

Citlali:ชิ...! เธอ! ไปดื่มกับฉันที่โรงแรม Debord เดี๋ยวนี้เลย!

Traveler:ทะ...ทำไมล่ะ?

Citlali:ทำไมงั้นเหรอ? ยังจะกล้าถามอีกเหรอว่าทำไม?

Citlali:คุณ Guillotin เดี๋ยวฉันมาบอกตำแหน่งพรุ่งนี้เช้านะ แต่ฉันต้องไปดื่มสักสองสามกรึ๊บก่อนถึงจะมีแรง

Marionette:อ้อ... เชิญตามสบายเลย

Citlali:ไปเลย...! ฉันจะคิดบัญชีกับเธอให้หมดเลย...

Marionette:...หืม?

Localized evidence

Text fields

3 fields
Chapter numberTextMap 2749281448
ประกายหน้าร้อน! สู่บ้านเกิด? เทศกาล Fontinalia!: ฉากที่ 2
ประกายหน้าร้อน! สู่บ้านเกิด? เทศกาล Fontinalia!: ฉากที่ 2

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/2749281448
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
สิ่งที่พวกเราสูญเสียไป
สิ่งที่พวกเราสูญเสียไป

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/4466826

Relationships

1 links

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Chapter icon · UI_ChapterIcon_Aquarium
Chapter iconchapterIcon211 × 198 · 10 KBUI_ChapterIcon_AquariumResource name

Properties

8

chapter10272

Source evidence
Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json
JSON Pointer
/411
id
10272
cityId
5
groupId
10271
questType
EQ
endQuestId
4024528
chapterIcon
UI_ChapterIcon_Aquarium
beginQuestId
4024501
chapterCategory
event