No text in the selected or fallback locales.
Story Chapters
แบบฝึกหัดของแม่มด: ปริศนาแห่งวิวาทะ
Story evidence
Chapter quests
ญัตติที่ไม่อาจหักล้างได้
Open quest →ไปที่จัตุรัส Mondstadt
Open step page →Paimon:สำหรับ Prune แล้ว... อย่าเรียกของแบบนั้นว่าเป็นแบบฝึกหัดเลย เรียกว่าเป็นคำประกาศศึกน่าจะถูกกว่า...
Paimon:"หึหึ นักล่าแม่มดตัวน้อย คิดวิธีเอาชนะฉันได้รึยังล่ะ? ตะโกนคำประกาศท้าดวลสุดเท่ของเธอออกมาดัง ๆ แล้วเตรียมตัวพ่ายแพ้ให้กับ Dodo-King ซะเถอะ!"
Paimon:สำนวนแบบนี้... Alice แหง ๆ ถ้าไม่ติดว่าเขียนถึง "นักล่าแม่มด" ละก็ ฉันคงนึกว่าเขียนถึง Klee ซะอีกนะเนี่ย
Paimon:Prune ตั้งตัวเป็นศัตรูกับ Alice มาตลอดเลยด้วย ได้รับคำท้าทายยั่วยุแบบนี้ จะไม่โกรธจนฟิวส์ขาดเอาเหรอเนี่ย...
Traveler:ชัดเลย Alice จงใจชัวร์
Paimon:เราควรเปลี่ยนไปบอก Prune ด้วยวิธีที่มันอ้อมค้อมกว่านี้หน่อยดีมั้ย?
Prune:จะบอกอะไรฉันเหรอ? ไหนขอดูหน่อย
Paimon:ตกใจหมดเลย! เธออย่าเพิ่งโมโหนะ ฟังฉันก่อน...
Prune:...ไร้สาระ
Paimon:เอ๋? ใจเย็นกว่าที่คิดแฮะ!
Prune:เหอะ ฉันเห็นลูกไม้ตื้น ๆ แบบนี้ของเขามาเยอะแล้ว ทำเป็นลึกลับไปงั้นแหละ เอาเข้าจริงก็แค่การเล่นพิเรนทร์หลอกเด็กเท่านั้น
Prune:ใครเขาจะไป "ตะโกนคำประกาศท้าดวล" กลางถนนกัน คนผ่านไปมาที่ไม่รู้เรื่องคงได้คิดว่าเป็นประสาทกันพอดี ฉันไม่หลงกลหรอก
Prune:แทบไม่ต่างอะไรกับการตะโกนอยู่กลางถนนว่า: ฉันมันเป็นยัยโง่!
เครื่องเล่นแผ่นเสียง:ฉันมันเป็นยัยโง่! ฉันมันเป็นยัยโง่! ฉันมันเป็นยัยโง่!
Prune:อะ อะไรเนี่ย?! ทำไมเสียงของฉันถึงดังออกมาจากตรงนั้นได้ล่ะ?
คนสัญจรที่ไม่รู้ความจริง:ใคร? ใครพูดน่ะ? ฮ่าฮ่า ใครคือยัยโง่เหรอ?
คนสัญจรที่ชอบความครึกครื้น:มีคนพูดว่าตัวเองเป็นยัยโง่ด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า เล่นเกมแพ้มาใช่มั้ยเนี่ย
คนสัญจรที่มีเหตุผล:เป็นฝีมือเด็กเล่นพิเรนทร์แน่เลย ดูท่าจะมีเด็กโง่หลงกลเข้าให้แล้วสิ
Prune:หนอย... หยุดเดี๋ยวนี้นะ ห้ามส่งเสียงนะ!
เครื่องเล่นแผ่นเสียง:ฉันมันเป็นยัยโง่! ฉันมันเป็นยัยโง่! ฉันมันเป็นยัยโง่!
Prune:...
Paimon:ใจเย็นก่อน Prune! อย่าเพิ่งทุบมัน...
Prune:อ๊ากกก ยัย... Alice!
Alice:ว่าไงทุกคน แหม~ ไม่นึกเลยว่าจะเป็นคำประกาศท้าดวลแบบนี้นะเนี่ย น่าสนใจมากเลยล่ะ ขอแสดงความยินดีด้วยนะที่เธอเริ่มการท้าทายแบบฝึกหัดของแม่มดได้สำเร็จ!
Alice:สำหรับการท้าทายครั้งนี้ ฉันได้เตรียมพื้นที่เวทมนตร์ที่จัดเต็มเรื่องพิธีการเอาไว้ให้เลยนะ แต่ว่าการโหลดเวทมนตร์เนี่ยมันต้องใช้เวลาสักหน่อย...
Alice:ฉันก็เลยคิดเผื่อไว้ตั้งแต่แรกแล้ว ว่าจะเอาคำท้าดวลมาทำเป็นเสียงประกอบตอนรอโหลด ให้มันเล่นวนซ้ำไปเรื่อย ๆ เพื่อปลุกขวัญกำลังใจให้เธอน่ะ เป็นไงล่ะ ชอบมั้ย!
เครื่องเล่นแผ่นเสียง:ฉันมันเป็นยัยโง่! ฉันมันเป็นยัยโง่! ฉันมันเป็นยัยโง่!
Prune:ไม่ นี่ไม่ใช่คำท้าดวลอะไรทั้งนั้น รีบเอาเสียงประกอบบ้า ๆ นี่ออกไปเดี๋ยวนี้!
Alice:ดูเหมือนจะเข้าใจผิดกันซะแล้วสิ แต่ว่าเสียงประกอบกับเวทมนตร์ท้าทายเป็นสิ่งเดียวกันนะ ถ้าเอาออกก็เท่ากับยอมแพ้การท้าทายเลยนะ?
Alice:เอาจริงเหรอ? แน่ใจนะ? ถ้างั้นก็คงต้องไว้เจอกันใหม่โอกาสหน้าแล้วล่ะ...
Prune:มะ...ไม่ให้ไป! กว่าฉันจะจับตัวเธอได้มันไม่ง่ายเลยนะ อ๊าาา... แล้วไอ้เวทมนตร์บ้า ๆ ของเธอมันต้องโหลดอีกนานแค่ไหนกันเนี่ย!
Alice:เสร็จตั้งนานแล้วล่ะ
ไปยังพื้นที่เวทมนตร์จำลอง
Open step page →ไปยังพื้นที่เวทมนตร์จำลอง
Open step page →Alice:ขอต้อนรับสู่สถานที่ที่เปี่ยมไปด้วยความดราม่าที่สุดใน Teyvat... พื้นที่เวทมนตร์จำลองของ... โรงอุปรากร Epiclese!
Alice:แบบฝึกหัดของครั้งนี้คือ "การโต้วาที" ฉันก็เลยตั้งใจสร้างพื้นที่เวทมนตร์แบบนี้ขึ้นมาโดยเฉพาะเลยนะ ไม่เลวเลยใช่มั้ยล่ะ? ใส่ใจแถมยังจัดเต็มเรื่องพิธีการสุด ๆ ไปเลย
Prune:โต้วาที? คราวที่แล้วเธอก็แพ้ฉันราบคาบไปแล้วนี่ ยังคิดจะมาหาเรื่องให้หน้าแตกอีกรึไง?
Alice:หึหึ... ในโจทย์โต้วาทีของเด็กอายุ 12 แต่เธอกลับแสดงสติปัญญาที่สูงส่งเทียบเท่าคนอายุ 16 ออกมาได้ ช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ!
Alice:และเพราะคำนึงถึงว่าเธอเป็นคนประเภทที่ชอบโต้แย้งเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว... คราวนี้ฉันเลยเตรียมหัวข้อสุดวิเศษที่เธอไม่มีทางปฏิเสธได้มาให้ยังไงล่ะ!
Alice:การโต้วาทีที่ยอดเยี่ยมจะขาดกรรมการที่เที่ยงธรรมไปไม่ได้หรอกนะ และในบรรดาพวกเรา เธอนี่แหละคือตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด ฉันคิดว่าคงไม่มีใครคัดค้านหรอก
Traveler:งั้น... Paimon ไปอยู่ตรงนั้นมันเหมาะสมแล้วเหรอ?
Prune:ความจริงฉันก็อยากจะทักตั้งนานแล้วล่ะ ตรงที่นั่งกิตติมศักดิ์ด้านบนนั่น ยัย Paimon นั่งเต๊ะท่ารอมาได้สักพักแล้ว...
Paimon:ฮิฮิ... ก็จู่ ๆ ถูกวาร์ปมาโผล่ตรงนี้นี่นา ฉันก็เลยนึกสนุกอยากจะเลียนแบบเพื่อนของเราคนนั้นดูหน่อย เห็นว่าเขาเป็นดาราดังระดับซูเปอร์สตาร์ของ Fontaine เชียวนะ!
Alice:ฉันจำได้ว่า Paimon ชอบดูเรื่องสนุก ๆ นี่นา ที่นั่งตรงนี้วิวดีที่สุดเลยนะ พอใจหรือเปล่าล่ะ?
Paimon:ที่แท้มุมมองจากตรงนี้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง... เอ๊ะ แต่ฉันนั่งดูจากตรงนี้ได้จริง ๆ เหรอ? มันจะดูก้าวล่วงเกินไปหน่อยรึเปล่า...
Alice:วางใจเถอะ ที่นี่คือพื้นที่ที่จำลองขึ้นด้วยเวทมนตร์ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของแม่มดเท่านั้น จะไม่มีพวกเจ้าหน้าที่บุกเข้ามาคุมตัวพวกเธอไปหรอกนะ
Alice:แล้วก็ คุณเพื่อน Paimon ที่นั่งอยู่ซะสูงลิบตรงนั้นน่ะ พอใจกับที่นั่งกิตติมศักดิ์รึเปล่าจ๊ะ?
Paimon:นะ...น่าทึ่งมากเลย! อลังการสุด ๆ... นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่ได้มานั่งในที่แบบนี้ ทำเอาฉันแทบพูดไม่ออกเลยล่ะ
Alice:ถ้าอย่างนั้นก็รีบปรับตัวให้ชินนะ เพราะช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นต่อจากนี้ จำเป็นต้องมีเสียงเชียร์จากเธอมาก ๆ เลยล่ะ
Prune:เอาล่ะ เลิกเล่นได้แล้ว มาทำให้มันจบ ๆ ไปดีกว่า บอกหัวข้อของเธอมาเลย
Alice:Klee เป็นเด็กนิสัยเสีย!
Paimon & Prune:หา?
Traveler:หา?
Alice:นี่แหละคือหัวข้อที่เธอต้องโต้แย้ง ถ้าเธอพิสูจน์ได้ว่า "Klee ไม่ใช่เด็กนิสัยเสีย" ฉันจะให้ของขวัญชิ้นเล็ก ๆ กับเธอ
Prune:ใครจะไปอยากได้ของขวัญของเธอกัน! Klee เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเธอนะ เธอตั้งหัวข้อแบบนี้ออกมาได้ยังไง
Prune:เธอนี่มัน... ยัยผู้หญิงนิสัยเสียเข้าขั้นวิกฤต!
Alice:หึหึ ก็อย่างที่เขาว่ากันว่า "ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น" ในเมื่อเธอยืนยันว่าฉันเป็นคนนิสัยเสีย งั้นลูกของคนนิสัยเสียก็ต้องเป็นเด็กนิสัยเสียสิ ไม่เห็นจะผิดตรงไหนเลยนี่
Prune:ขอค้าน! ไร้สาระสิ้นดี นิสัยและพฤติกรรมแย่ ๆ ของเธอมันเป็นเรื่องส่วนตัว ไม่มีหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ชิ้นไหนพิสูจน์ได้ว่าเรื่องพรรค์นี้มันส่งต่อทางพันธุกรรมได้
Prune:อีกอย่างนะ สภาพแวดล้อมในการเติบโตสำคัญกว่าพันธุกรรมตั้งเยอะ พวกคนใน Mondstadt น่ะไว้ใจได้มากกว่าเธอเป็นไหน ๆ Klee อยู่กับพวกเขาไม่มีทางเสียคนหรอก
Alice:แต่ข้อเท็จจริงก็คือ Klee ชอบระเบิดปลามาก นี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญที่บ่งบอกว่าเป็นเด็กนิสัยเสีย
Prune:นะ... นั่นมันก็แค่ธรรมชาติของเด็กที่ยังแยกแยะผิดชอบชั่วดีไม่ได้เท่านั้นเอง!
Prune:เรือที่ท่าเรือก็จับปลากลับมาออกจะบ่อย สำหรับ Klee แล้ว เขาจะไปแยกแยะออกได้ยังไงล่ะ ว่าทำไมถึงจับปลาได้แต่ระเบิดปลาไม่ได้...
Alice:ถ้าอย่างนั้นฉันก็ต้องขอบอกเลยนะ ว่า Klee น่ะต่อให้โดนจับเข้าห้องขังกี่ครั้งก็ไม่เคยหลาบจำเลย
Prune:แต่การที่ Klee ยอมเข้าห้องขังอย่างว่าง่ายทุกครั้ง ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเขายอมรับการลงโทษ และไม่เคยหนีความรับผิดชอบ
Prune:อย่าไปยัดเยียดข้อหาเด็กนิสัยเสียให้ Klee หลังจากที่เขารับผลกรรมไปแล้วสิ
Prune:แล้วก็นะ หลังจากพ้นโทษกักบริเวณครั้งล่าสุด ถึงปาก Klee จะบอกว่าอยากระเบิดปลา แต่เขาก็ไม่เคยแอบทำโดย "พลการ" เลยสักครั้งเดียว
Prune:ส่วนวีรกรรมครั้งล่าสุดน่ะ เป็นเพราะถูก "ยุยง" และ "ให้ท้าย" โดยคนที่เขาไว้ใจต่างหาก ซึ่งคนคนนั้นก็คือคุณแม่สุด "วายป่วง" ยังไงล่ะ!
Alice:อือฮึ
Prune:สรุปแล้ว เธอนั่นแหละคือคนที่สมควรถูกตราหน้าว่าเป็นเด็กนิสัยเสียที่สุด! ไม่ใช่สิ ผู้ใหญ่นิสัยเสียต่างหาก! ก็ไม่ถูกอีก ผู้ใหญ่อะไรจะทำตัวเด็กขนาดนี้ ยัยเด็กโข่งนิสัยเสียเอ๊ย!
Traveler:สถานการณ์พลิกแล้ว!
Paimon:ฟังดูทรงพลังมากเลย... เป็นการโจมตีที่สวยงามมาก! ทางฝ่ายค้านจะรับมือยังไงต่อล่ะเนี่ย?
Alice:ถึงจะเป็นอย่างนั้น แต่นั่นก็พิสูจน์ได้แค่ว่าในใจของ Klee ไม่ได้มีเจตนาร้าย เกรงว่าแค่นี้คงไม่พอที่จะเป็นเหตุผลให้คนทั่วไปเชื่อว่า Klee ไม่ใช่เด็กนิสัยเสียหรอกนะ
Prune:ยังจะดันทุรังอยู่อีกเหรอ...
Prune:งั้นก็ฟังไว้ให้ดีนะ ข้อนี้เธอไม่มีวันโต้แย้งได้เด็ดขาด...
Prune:ก็เพราะ Klee น่ารักยังไงล่ะ ทุกคนถึงได้ยอมให้อภัยเขา
Traveler:ใช่แล้ว!
Paimon:ถูกต้อง! Klee น่ารักขนาดนี้ ทำผิดนิด ๆ หน่อย ๆ จะเป็นไรไป ยังไงในสายตาฉันเขาก็ไม่ใช่เด็กนิสัยเสียหรอก!
Prune:เมื่อเทียบกับสิ่งที่เธอพูดมา Klee มีข้อดีเยอะกว่าเห็น ๆ: รู้จักแบ่งปันของเล่นให้คนอื่น เวลาอยากออกไปเล่นแต่เห็นว่าทุกคนกำลังยุ่ง เขาก็จะรออยู่เงียบ ๆ อย่างว่าง่าย...
Prune:ที่สำคัญที่สุดคือ เขาเต็มไปด้วยความปรารถนาดีต่อทุกคน ทุกคนในสายตาเขาล้วนเป็นคนดี รวมถึงตัวฉันที่มองแม่ของเขาเป็นศัตรูด้วย...
Prune:สรุปคือ เด็กที่น่ารักขนาดนี้ ฉันไม่ยอมให้เธอมาหาว่าเขาเป็นเด็กนิสัยเสียเด็ดขาด!
Alice:...
Alice:ฉันยอมแพ้แล้วจ้ะ! ในฐานะคนเป็นแม่ จะไม่เห็นด้วยกับประโยคนี้ได้ยังไงล่ะ
Alice:แถมในที่สุดก็ได้ยินประโยคนี้จากปากเธอจนได้ ดูท่าเธอจะเห็น Klee เป็นเพื่อนที่ดีจากใจจริงเลยสินะ
Alice:ลูกสาวของฉันน่ารักสุด ๆ ไปเลยใช่มั้ยล่ะ? ฉันเคยบอกไปตั้งนานแล้วนี่นา ว่าถ้าไปหาเขา เธอเองก็จะมีความสุขขึ้นเหมือนกัน
Prune:นี่ยังจะมาทำเป็นได้ใจอีกเหรอ? ที่ฉันต้องถ่อมาไกลถึง Mondstadt เนี่ย ก็ไม่ใช่เพราะการเล่นพิเรนทร์ของเธอรึไง!
Alice:ฮิฮิ มีเพื่อนที่ดีอย่างเธออยู่ข้าง ๆ Klee แบบนี้ ฉันก็ยิ่งเบาใจขึ้นไปอีก
Alice:อยากเห็นการเติบโตของพวกเธอจังเลยน้า เธอเองก็คงจินตนาการไม่ออกเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ ว่าถ้า Klee โตมาอายุเท่าฉันแล้ว จะยังไประเบิดปลาอยู่อีกหรือเปล่า
Prune:เดี๋ยวสิ เธอคงไม่ได้จะพูดประโยคเชย ๆ อย่าง "ความจริงแล้วแบบฝึกหัดนี้คือการวัดความจริงใจที่เธอมีต่อ Klee" อะไรแบบนั้นหรอกใช่มั้ย?
Alice:ฉลาดจังเลย งั้นเรามาข้ามไปตอนประกาศผลท้าทายกันเลยดีกว่า ขอเรียนเชิญท่านกรรมการ...
Traveler:อะแฮ่ม... "แบบฝึกหัดแม่มดของหนูน้อย Prune ผ่านเกณฑ์! ขอมอบคำอวยพรจากแม่มดให้ ณ บัดนี้"...
Traveler:"ขอให้เธอสุขภาพแข็งแรง กินอิ่มนอนหลับ มีเรื่องกลุ้มใจน้อยลง และเป็นเด็กที่มีความสุขเหมือนกับ Klee นะ"
Alice:ทั้งเธอและ Klee ต่างก็เป็นเด็กดี ต่อให้บางครั้งจะทำอะไรพลาดไปบ้าง หรืองอแงเอาแต่ใจไปหน่อย ก็ไม่เป็นไรหรอกนะ
Prune:ขะ... ขอบใจ? แต่นั่นก็คนละเรื่องกัน บอกไปตั้งกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาทำเหมือนฉันเป็นเด็กน่ะ
Prune:อย่าลืมสิว่าฉันเป็นนักล่าแม่มด ฉันไม่มีวันญาติดีกับเธอแน่ เลิกหวังได้เลย! เธอแพ้แล้ว ออกมาซะดี ๆ อย่าเอาตุ๊กตาตัวเบ้อเริ่มนี่มาตบตาฉันนะ
Alice:วันนี้สนุกมากเลยล่ะ ไว้คราวหน้าว่าง ๆ จะแวะมาแกล้งเธอใหม่นะจ๊ะ บ๊ายบาย~
Prune:นี่เธอไม่ได้ยินที่ฉันพูดด้วยรึไง? อย่าหนีนะ...
กลับไปยังเมือง Mondstadt
Open step page →Paimon:จู่ ๆ ก็หายไปหมดเลยแฮะ... สมกับเป็นสไตล์ของ Alice จริง ๆ
Prune:หนอย... ฉันจะต้องตามหาเธอให้เจอให้ได้!
Localized evidence
Text fields
No text in the selected or fallback locales.
แบบฝึกหัดของแม่มด: ปริศนาแห่งวิวาทะ
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json- JSON Pointer
/3008951562
Published Sprites
Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
Properties
Source evidence
- Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json- JSON Pointer
/395
- id
10252
- cityId
1
- questType
WQ
- endQuestId
7009203
- chapterIcon
UI_ChapterIcon_Hexenzirkel
- beginQuestId
7009201
- chapterCategory
other
