สายลมวสันต์ผลิบาน - 1
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json- JSON Pointer
/595255768
Story Chapters
Story evidence
Paimon:Keqing! แล้วก็ Charlotte? เป็นการรวมกลุ่มที่คาดไม่ถึงจริง ๆ เลยนะ
Keqing:ไม่เจอกันนานเลยนะ Traveler, Paimon
Paimon:ฮิฮิ ฉันไม่ได้มารบกวนพวกเธอคุยกันใช่มั้ย?
Charlotte:ไม่หรอก ฉันไม่ได้สัมภาษณ์คุณ Keqing แต่กำลังคุยกันเรื่องซื้อว่าวต่างหาก
Paimon:ว่าว? Charlotte อยากจะซื้อของขวัญพิเศษกลับไป Fontaine เหรอ?
Charlotte:ใช่ แล้วก็...
Keqing:Paimon คงยังไม่ทันสังเกตสินะ ว่าธีมของเทศกาล Lantern Rite ปีนี้คือ "ว่าว"
Paimon:โอ้! พอพูดแบบนี้แล้ว ที่ลอยอยู่บนฟ้านี่เอง!
Keqing:ท่าเรือ Liyue ยังคงพัฒนาต่อไป และเทศกาล Lantern Rite ก็ต้องสร้างสรรค์สิ่งใหม่ ๆ เหมือนกัน
Keqing:"Qixing" เลยตัดสินว่า นอกจากจะสืบทอดประเพณีของ Liyue แล้ว ก็ยังสามารถนำเทคโนโลยีของประเทศอื่น ๆ มาอ้างอิงได้ด้วย อย่างที่มีคำกล่าวว่า: หินของภูเขาลูกอื่น สามารถนำมาขัดเกลาหยกได้
Keqing:เพราะแบบนี้ ก่อนหน้านี้ Ningguang ก็เลยได้จัดประชุมส่วนตัวกับคุณ Charlotte ในฐานะตัวแทน เพื่อขอให้เธอช่วยโปรโมตความร่วมมือที่เกี่ยวข้อง
Charlotte:ยังจำครั้งที่แล้วที่ฉันมาที่ท่าเรือ Liyue เพื่อไปคุยเรื่องความร่วมมือกับคุณ Ningguang ผู้เป็น Tianquan ได้มั้ย? ก็คือเรื่องนี้แหละ
Charlotte:แต่ว่า... ถึงจะบอกว่า "โปรโมตความร่วมมือ" แต่ฉันก็แค่แนะนำคนที่น่าสนใจให้กับคุณ Ningguang ผ่านทางคอนเนคชั่นของฉันเท่านั้นเอง
Keqing:แนวทางสุดท้ายที่ทั้งสองฝ่ายเลือกคือ การผสมผสานว่าวหัตถกรรมแบบดั้งเดิมของ Liyue เข้ากับ "กลไกอุปกรณ์ยกแนวตั้ง" ของ Fontaine เข้าด้วยกัน
Paimon:กลไก... อุปกรณ์? ฟังดูสุดยอดมากเลยแฮะ
Paimon:แต่ว่าวบินได้ด้วยแรงลมไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงต้องพึ่งพากลไกด้วยล่ะ?
Keqing:คำตอบอยู่ในคำถามของเธอแล้วไง Paimon
Keqing:ว่าวจะบินได้สูงหรือบินได้ไกล ไม่ได้ขึ้นอยู่กับทักษะของผู้ถือเชือกเท่านั้น แต่ยังขึ้นอยู่กับสภาพอากาศในวันนั้นด้วย
Charlotte:ถ้าหากไม่มีลม ไม่ว่าจะเป็นคนที่มีประสบการณ์แค่ไหน ก็เหมือนกับได้แต่จ้องมอง Sweet-Flower Medaka ที่อยู่ในน้ำตาปริบ ๆ เท่านั้นแหละ
Keqing:ใช่แล้ว ในเมื่อ Liyue ตอนนี้เป็นประเทศที่ "ปกครองโดยมนุษย์" งั้นพวกเราก็ควรคิดหาวิธีทำให้ว่าวบินได้ขึ้นมา
Keqing:นอกจากนี้ ยิ่งเป็นการละเล่นที่ผ่อนคลาย และสนุกสนาน ก็จะยิ่งมีคนเข้าร่วมเยอะขึ้นไปด้วย
Charlotte:เนอะ? ฉันก็คิดว่านี่เป็นไอเดียที่แปลกใหม่มาก! แถมต้นทุนก็ไม่สูงด้วย
Keqing:ต้องขอบคุณคุณ Charlotte ที่ทำให้ความร่วมมือของพวกเราเป็นไปอย่างราบรื่นดี ส่วนว่าวกลไกรุ่นใหม่ก็จะวางขายที่หน้าแผงลอยในท่าเรือแล้ว ตอนนี้มีเพียงพอต่อความต้องการแน่นอน
Keqing:ส่วนเรื่องราคา พวกเราก็พยายามควบคุมราคาเอาไว้ ถ้าเทียบกับว่าวแบบดั้งเดิมแล้ว ราคาไม่แพงกว่ากันเท่าไหร่หรอก
Paimon:ดีจังเลย! ที่แท้ทั้ง Keqing, Charlotte แล้วก็ Ningguang ก็ชอบของเล่นเหมือนฉันเลย!
Keqing:ของเล่นเหรอ... นี่มัน...
Charlotte:เห็นมั้ย คุณ Keqing ปฏิกิริยาแรกของทุกคนก็เป็นแบบนี้แหละ
Keqing:อืม ก็ปฏิเสธไม่ได้ละนะ ถึงว่าวจะมีประวัติอันยาวนาน แต่นอกจากการใช้งานในพิธีการพิเศษแล้ว ภาพลักษณ์ในปัจจุบันยังคงเป็น "ของเล่นพื้นบ้าน" มากกว่า...
Keqing:แต่สำหรับฉัน มันไม่ได้เป็นแค่นั้นนะ
Keqing:บางทีทุกคนอาจจะจินตนาการไม่ออก... ว่าวกระดาษที่ทั้งเบาทั้งบาง และสามารถลอยขึ้นไปบนฟ้าได้โดยใช้เชือกเพียงเส้นเดียว นอกจากนี้ยังเป็นสมบัติที่สืบทอดวัฒนธรรมประเพณีโบราณของ Liyue อีกด้วย
Keqing:ฉันเคยอ่านในบทกวีโบราณหนึ่งว่า: "ว่าวส่งสารสื่อถ้อยคำแด่นักเดินทางผู้ถวิลหา ไกลสุดขอบฟ้ารอวันหวนกลับมา"
Keqing:กวี Liyue ในสมัยโบราณ มักจะใช้ว่าวเพื่อแสดงความคิดถึง หรือร้องเพลงเกี่ยวกับทิวทัศน์ชนบท
Keqing:หากผู้คนในปัจจุบันสามารถสนุกกับความบันเทิงนี้ ฉันว่าในอนาคต ก็ต้องมีผู้คนที่พร้อมจะเรียนรู้ และสืบทอดความงามของประเพณีโบราณมากขึ้นแน่นอน
Paimon:สมกับเป็น Keqing จริง ๆ คิดเยอะกว่าฉันซะอีก
Charlotte:สุดยอดไปเลย! ฉันเองก็ได้ความรู้เยอะเลย
Keqing:ฮ่าฮ่า พวกเธอชอบฟังก็ดีแล้วล่ะ
Keqing:ฉันยังรู้เรื่องราวพื้นบ้านเกี่ยวกับว่าวอีกเยอะเลย
Keqing:เช่น สมัยก่อนทุกครั้งที่บังเอิญเห็นว่าวลอยไปมา ทุกคนก็จะบอกว่าท่านเซียนเรียกสายลมพัดมา เพื่อให้เป็นสิริมงคลแก่ชีวิต
Paimon:มีเรื่องอะไรสนุก ๆ อีกมั้ย?
Keqing:สนุก... ขอฉันคิดก่อนนะ อ๋อ งั้นเล่าเรื่องการทำว่าวมั้ย? นี่ก็เป็นศิลปะดั้งเดิมที่ทรงคุณค่าเหมือนกัน
Keqing:คุณปู่เคยเล่าให้ฟังว่าตอนเด็ก ๆ ท่านได้เรียนรู้วิธีทำว่าวทีละขั้นตอนจากผู้อาวุโส
Keqing:ใช้ไม้ไผ่บาง ๆ มาทำเป็นโครง และวาดลวดลายที่ต้องการลงบนกระดาษ จากนั้นก็แปะกระดาษลงไปแล้วผูกเชือกไว้...
Keqing:แล้วมองขึ้นไปบนฟ้า และปล่อยว่าวลอยขึ้นไปท่ามกลางหมู่เมฆ
Keqing:บางคนจะเขียนชื่อและขอพรลงในว่าวด้วยนะ จากนั้นก็ตัดเชือกแล้วปล่อยให้มันบินไปตามทาง หรือบางคนก็อาจสื่อความหมายที่สวยงามของตัวเองในตอนที่เลือกลวดลาย
Charlotte:ลวดลายกับความหมาย เกี่ยวข้องกันยังไงเหรอ? ฉันอยากจะจดบันทึกไว้สักหน่อย
Keqing:อืม... ก็อย่างเช่นว่าวลายผีเสื้อ ส่วนใหญ่จะหมายถึงการก้าวข้ามขีดจำกัด, การแสวงหาอิสรภาพและความสุข
Charlotte:ว้าว! ยังมีอีกมั้ย?
Keqing:ว่าวหางกรรไกรเป็นลายคลาสสิกที่สุด เป็นสัญลักษณ์ของความโชคดีและข่าวดี ซึ่งสีที่ต่างกันก็จะสื่อความหมายที่ต่างกันด้วย
Charlotte:ทุกคนใน Liyue เข้าใจในความหมายที่สัญลักษณ์พวกนี้สื่อรึเปล่า? เหมือนอย่างภาษาดอกไม้ของ Fontaine น่ะ?
Keqing:ฉันว่าน่าจะใช่นะ แค่ฟังผู้เฒ่าผู้แก่ในบ้านพูดกัน ยังไงก็น่าจะพอเข้าใจบ้างแหละ
Keqing:ถ้าคุณ Charlotte สนใจ เดี๋ยวฉันเอาหนังสือในบ้านที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อพวกนี้ให้คุณยืมได้นะ เผื่อคุณจะเอาไปอ้างอิงเพิ่มเติม
Charlotte:แบบนี้คงช่วยฉันได้เยอะเลย!
Charlotte:เยี่ยม! บทความนี้ทั้งสมจริงและมีชีวิตชีวา... ฉันได้โครงเรื่องแล้วล่ะ
Traveler:ขอให้โชคดีนะ
Paimon:พวกเรากำลังอยากจะเดินเล่นต่ออีกสักหน่อยน่ะ
Keqing:อืม ถ้างั้นฉันพาคุณ Charlotte ไปที่บ้านฉันสักเดี๋ยวละกัน
Keqing:จริงสิ ปีนี้ฝ่ายกิจการทั่วไปจัดการแข่งขันว่าวด้วยนะ กำหนดการคือวันงานเทศกาล Lantern Rite เลย
Keqing:ถ้า Traveler กับ Paimon สนใจ ก็นำว่าวมาร่วมงานด้วยได้นะ
Keqing:กติกาง่ายมาก ว่าวใครบินได้สูงและไกลที่สุดในเวลาที่กำหนด ก็จะได้รับเกียรติยศพิเศษ และได้รางวัลลับด้วย
Charlotte:ฉันเตรียมฟิล์มเปล่าสำหรับคืนนั้นไว้เพียบเลย คิดไว้อยู่แล้วว่าต้องได้เห็นภาพสุดอลังการแน่!
Paimon:ที่ไหนมีรางวัล ที่นั่นย่อมมีพวกเรา!
Keqing:อื้ม ฉันจะรอดูผลงานของพวกเธอนะ
Paimon:งั้นไว้เจอกันตอนนั้นนะ
Paimon:Traveler รอเดี๋ยว! ดูทางขวานั่นสิ ค่อย ๆ แอบดูนะ... เห็นสองคนที่อยู่ทางขวานั่นมั้ย?
Traveler:เห็นแล้ว
Paimon:ฉันไม่รู้ว่าเธอรู้สึกมั้ย แต่ตอนที่เราคุยกับพวก Keqing เขาสองคนนั้นก็เอาแต่จ้องเราตลอดเลย แถมยังทำสีหน้าแปลก ๆ ด้วย
Paimon:เอ๋? มันก็ใช่อยู่หรอก...
Paimon:แต่ฉันไม่ค่อยจะวางใจเท่าไหร่เลย
Paimon:เธอว่า... พวกเขาจะใช่คนของกองโจรล่าสมบัติมั้ย? เมื่อก่อนตอนช่วงเทศกาล Lantern Rite ก็มักจะมีกองโจรล่าสมบัติมาก่อกวนอยู่บ่อย ๆ
Paimon:เราจะรอต่อไปแบบนี้ไม่ได้นะ เราต้องชิงลงมือก่อนพวกเขานะ!
Paimon:ฉันจะไปทางซ้าย เธอไปทางขวานะ!
Traveler:เดี๋ยวก่อน Paimon!
Paimon:Keqing! แล้วก็ Charlotte? เป็นการรวมกลุ่มที่คาดไม่ถึงจริง ๆ เลยนะ
Keqing:ไม่เจอกันนานเลยนะ Traveler, Paimon
Paimon:ฮิฮิ ฉันไม่ได้มารบกวนพวกเธอคุยกันใช่มั้ย?
Charlotte:ไม่หรอก ฉันไม่ได้สัมภาษณ์คุณ Keqing แต่กำลังคุยกันเรื่องซื้อว่าวต่างหาก
Paimon:ว่าว? Charlotte อยากจะซื้อของขวัญพิเศษกลับไป Fontaine เหรอ?
Charlotte:ใช่ แล้วก็...
Keqing:Paimon คงยังไม่ทันสังเกตสินะ ว่าธีมของเทศกาล Lantern Rite ปีนี้คือ "ว่าว"
Paimon:โอ้! พอพูดแบบนี้แล้ว ที่ลอยอยู่บนฟ้านี่เอง!
Keqing:ท่าเรือ Liyue ยังคงพัฒนาต่อไป และเทศกาล Lantern Rite ก็ต้องสร้างสรรค์สิ่งใหม่ ๆ เหมือนกัน
Keqing:"Qixing" เลยตัดสินว่า นอกจากจะสืบทอดประเพณีของ Liyue แล้ว ก็ยังสามารถนำเทคโนโลยีของประเทศอื่น ๆ มาอ้างอิงได้ด้วย อย่างที่มีคำกล่าวว่า: หินของภูเขาลูกอื่น สามารถนำมาขัดเกลาหยกได้
Keqing:เพราะแบบนี้ ก่อนหน้านี้ Ningguang ก็เลยได้จัดประชุมส่วนตัวกับคุณ Charlotte ในฐานะตัวแทน เพื่อขอให้เธอช่วยโปรโมตความร่วมมือที่เกี่ยวข้อง
Charlotte:ยังจำครั้งที่แล้วที่ฉันมาที่ท่าเรือ Liyue เพื่อไปคุยเรื่องความร่วมมือกับคุณ Ningguang ผู้เป็น Tianquan ได้มั้ย? ก็คือเรื่องนี้แหละ
Charlotte:แต่ว่า... ถึงจะบอกว่า "โปรโมตความร่วมมือ" แต่ฉันก็แค่แนะนำคนที่น่าสนใจให้กับคุณ Ningguang ผ่านทางคอนเนคชั่นของฉันเท่านั้นเอง
Keqing:แนวทางสุดท้ายที่ทั้งสองฝ่ายเลือกคือ การผสมผสานว่าวหัตถกรรมแบบดั้งเดิมของ Liyue เข้ากับ "กลไกอุปกรณ์ยกแนวตั้ง" ของ Fontaine เข้าด้วยกัน
Paimon:กลไก... อุปกรณ์? ฟังดูสุดยอดมากเลยแฮะ
Paimon:แต่ว่าวบินได้ด้วยแรงลมไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงต้องพึ่งพากลไกด้วยล่ะ?
Keqing:คำตอบอยู่ในคำถามของเธอแล้วไง Paimon
Keqing:ว่าวจะบินได้สูงหรือบินได้ไกล ไม่ได้ขึ้นอยู่กับทักษะของผู้ถือเชือกเท่านั้น แต่ยังขึ้นอยู่กับสภาพอากาศในวันนั้นด้วย
Charlotte:ถ้าหากไม่มีลม ไม่ว่าจะเป็นคนที่มีประสบการณ์แค่ไหน ก็เหมือนกับได้แต่จ้องมอง Sweet-Flower Medaka ที่อยู่ในน้ำตาปริบ ๆ เท่านั้นแหละ
Keqing:ใช่แล้ว ในเมื่อ Liyue ตอนนี้เป็นประเทศที่ "ปกครองโดยมนุษย์" งั้นพวกเราก็ควรคิดหาวิธีทำให้ว่าวบินได้ขึ้นมา
Keqing:นอกจากนี้ ยิ่งเป็นการละเล่นที่ผ่อนคลาย และสนุกสนาน ก็จะยิ่งมีคนเข้าร่วมเยอะขึ้นไปด้วย
Charlotte:เนอะ? ฉันก็คิดว่านี่เป็นไอเดียที่แปลกใหม่มาก! แถมต้นทุนก็ไม่สูงด้วย
Keqing:ต้องขอบคุณคุณ Charlotte ที่ทำให้ความร่วมมือของพวกเราเป็นไปอย่างราบรื่นดี ส่วนว่าวกลไกรุ่นใหม่ก็จะวางขายที่หน้าแผงลอยในท่าเรือแล้ว ตอนนี้มีเพียงพอต่อความต้องการแน่นอน
Keqing:ส่วนเรื่องราคา พวกเราก็พยายามควบคุมราคาเอาไว้ ถ้าเทียบกับว่าวแบบดั้งเดิมแล้ว ราคาไม่แพงกว่ากันเท่าไหร่หรอก
Paimon:ดีจังเลย! ที่แท้ทั้ง Keqing, Charlotte แล้วก็ Ningguang ก็ชอบของเล่นเหมือนฉันเลย!
Keqing:ของเล่นเหรอ... นี่มัน...
Charlotte:เห็นมั้ย คุณ Keqing ปฏิกิริยาแรกของทุกคนก็เป็นแบบนี้แหละ
Keqing:อืม ก็ปฏิเสธไม่ได้ละนะ ถึงว่าวจะมีประวัติอันยาวนาน แต่นอกจากการใช้งานในพิธีการพิเศษแล้ว ภาพลักษณ์ในปัจจุบันยังคงเป็น "ของเล่นพื้นบ้าน" มากกว่า...
Keqing:แต่สำหรับฉัน มันไม่ได้เป็นแค่นั้นนะ
Keqing:บางทีทุกคนอาจจะจินตนาการไม่ออก... ว่าวกระดาษที่ทั้งเบาทั้งบาง และสามารถลอยขึ้นไปบนฟ้าได้โดยใช้เชือกเพียงเส้นเดียว นอกจากนี้ยังเป็นสมบัติที่สืบทอดวัฒนธรรมประเพณีโบราณของ Liyue อีกด้วย
Keqing:ฉันเคยอ่านในบทกวีโบราณหนึ่งว่า: "ว่าวส่งสารสื่อถ้อยคำแด่นักเดินทางผู้ถวิลหา ไกลสุดขอบฟ้ารอวันหวนกลับมา"
Keqing:กวี Liyue ในสมัยโบราณ มักจะใช้ว่าวเพื่อแสดงความคิดถึง หรือร้องเพลงเกี่ยวกับทิวทัศน์ชนบท
Keqing:หากผู้คนในปัจจุบันสามารถสนุกกับความบันเทิงนี้ ฉันว่าในอนาคต ก็ต้องมีผู้คนที่พร้อมจะเรียนรู้ และสืบทอดความงามของประเพณีโบราณมากขึ้นแน่นอน
Paimon:สมกับเป็น Keqing จริง ๆ คิดเยอะกว่าฉันซะอีก
Charlotte:สุดยอดไปเลย! ฉันเองก็ได้ความรู้เยอะเลย
Keqing:ฮ่าฮ่า พวกเธอชอบฟังก็ดีแล้วล่ะ
Keqing:ฉันยังรู้เรื่องราวพื้นบ้านเกี่ยวกับว่าวอีกเยอะเลย
Keqing:เช่น สมัยก่อนทุกครั้งที่บังเอิญเห็นว่าวลอยไปมา ทุกคนก็จะบอกว่าท่านเซียนเรียกสายลมพัดมา เพื่อให้เป็นสิริมงคลแก่ชีวิต
Paimon:มีเรื่องอะไรสนุก ๆ อีกมั้ย?
Keqing:สนุก... ขอฉันคิดก่อนนะ อ๋อ งั้นเล่าเรื่องการทำว่าวมั้ย? นี่ก็เป็นศิลปะดั้งเดิมที่ทรงคุณค่าเหมือนกัน
Keqing:คุณปู่เคยเล่าให้ฟังว่าตอนเด็ก ๆ ท่านได้เรียนรู้วิธีทำว่าวทีละขั้นตอนจากผู้อาวุโส
Keqing:ใช้ไม้ไผ่บาง ๆ มาทำเป็นโครง และวาดลวดลายที่ต้องการลงบนกระดาษ จากนั้นก็แปะกระดาษลงไปแล้วผูกเชือกไว้...
Keqing:แล้วมองขึ้นไปบนฟ้า และปล่อยว่าวลอยขึ้นไปท่ามกลางหมู่เมฆ
Keqing:บางคนจะเขียนชื่อและขอพรลงในว่าวด้วยนะ จากนั้นก็ตัดเชือกแล้วปล่อยให้มันบินไปตามทาง หรือบางคนก็อาจสื่อความหมายที่สวยงามของตัวเองในตอนที่เลือกลวดลาย
Charlotte:ลวดลายกับความหมาย เกี่ยวข้องกันยังไงเหรอ? ฉันอยากจะจดบันทึกไว้สักหน่อย
Keqing:อืม... ก็อย่างเช่นว่าวลายผีเสื้อ ส่วนใหญ่จะหมายถึงการก้าวข้ามขีดจำกัด, การแสวงหาอิสรภาพและความสุข
Charlotte:ว้าว! ยังมีอีกมั้ย?
Keqing:ว่าวหางกรรไกรเป็นลายคลาสสิกที่สุด เป็นสัญลักษณ์ของความโชคดีและข่าวดี ซึ่งสีที่ต่างกันก็จะสื่อความหมายที่ต่างกันด้วย
Charlotte:ทุกคนใน Liyue เข้าใจในความหมายที่สัญลักษณ์พวกนี้สื่อรึเปล่า? เหมือนอย่างภาษาดอกไม้ของ Fontaine น่ะ?
Keqing:ฉันว่าน่าจะใช่นะ แค่ฟังผู้เฒ่าผู้แก่ในบ้านพูดกัน ยังไงก็น่าจะพอเข้าใจบ้างแหละ
Keqing:ถ้าคุณ Charlotte สนใจ เดี๋ยวฉันเอาหนังสือในบ้านที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อพวกนี้ให้คุณยืมได้นะ เผื่อคุณจะเอาไปอ้างอิงเพิ่มเติม
Charlotte:แบบนี้คงช่วยฉันได้เยอะเลย!
Charlotte:เยี่ยม! บทความนี้ทั้งสมจริงและมีชีวิตชีวา... ฉันได้โครงเรื่องแล้วล่ะ
Traveler:ขอให้โชคดีนะ
Paimon:พวกเรากำลังอยากจะเดินเล่นต่ออีกสักหน่อยน่ะ
Keqing:อืม ถ้างั้นฉันพาคุณ Charlotte ไปที่บ้านฉันสักเดี๋ยวละกัน
Keqing:จริงสิ ปีนี้ฝ่ายกิจการทั่วไปจัดการแข่งขันว่าวด้วยนะ กำหนดการคือวันงานเทศกาล Lantern Rite เลย
Keqing:ถ้า Traveler กับ Paimon สนใจ ก็นำว่าวมาร่วมงานด้วยได้นะ
Keqing:กติกาง่ายมาก ว่าวใครบินได้สูงและไกลที่สุดในเวลาที่กำหนด ก็จะได้รับเกียรติยศพิเศษ และได้รางวัลลับด้วย
Charlotte:ฉันเตรียมฟิล์มเปล่าสำหรับคืนนั้นไว้เพียบเลย คิดไว้อยู่แล้วว่าต้องได้เห็นภาพสุดอลังการแน่!
Paimon:ที่ไหนมีรางวัล ที่นั่นย่อมมีพวกเรา!
Keqing:อื้ม ฉันจะรอดูผลงานของพวกเธอนะ
Paimon:งั้นไว้เจอกันตอนนั้นนะ
Paimon:Traveler รอเดี๋ยว! ดูทางขวานั่นสิ ค่อย ๆ แอบดูนะ... เห็นสองคนที่อยู่ทางขวานั่นมั้ย?
Traveler:เห็นแล้ว
Paimon:ฉันไม่รู้ว่าเธอรู้สึกมั้ย แต่ตอนที่เราคุยกับพวก Keqing เขาสองคนนั้นก็เอาแต่จ้องเราตลอดเลย แถมยังทำสีหน้าแปลก ๆ ด้วย
Paimon:เอ๋? มันก็ใช่อยู่หรอก...
Paimon:แต่ฉันไม่ค่อยจะวางใจเท่าไหร่เลย
Paimon:เธอว่า... พวกเขาจะใช่คนของกองโจรล่าสมบัติมั้ย? เมื่อก่อนตอนช่วงเทศกาล Lantern Rite ก็มักจะมีกองโจรล่าสมบัติมาก่อกวนอยู่บ่อย ๆ
Paimon:เราจะรอต่อไปแบบนี้ไม่ได้นะ เราต้องชิงลงมือก่อนพวกเขานะ!
Paimon:ฉันจะไปทางซ้าย เธอไปทางขวานะ!
Traveler:เดี๋ยวก่อน Paimon!
???:หืม?
???:เจ้าสองคนทำท่าเหมือนอยากจะจับพวกข้า หมายใจจะทำอะไรงั้นรึ?
Paimon:เหวอ! ทำไมหมอนี่พูดจาสำบัดสำนวนจังอะ
Paimon:นายต่างหากที่ต้องบอกว่าตั้งใจจะทำอะไรกันแน่!
Paimon:มาแอบฟังคนอื่นคุยกันแบบนี้ แค่ดูก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดี รีบ ๆ บอกมาเลยนะ เริ่มจากชื่อเลยละกัน!
???:เอ่อ...
???:ในเมื่อเป็นพวกเจ้าสองคน งั้นข้าก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไร ข้าคือเซียนสามตาห้าร่าง จ้าวดับจันทร์ตะวันฉาย
Houzhang:การมาท่องเที่ยวในโลกมนุษย์ครั้งนี้ พวกเจ้าเรียกข้าว่า "Houzhang" ก็แล้วกัน
Traveler:...
Paimon:เชื่อก็บ้าแล้ว! เซียนกวางท่านนั้นเป็นคนสำคัญขนาดนั้น เขาจะมาที่ท่าเรือ Liyue ด้วยตัวเองได้ไง
???:อะแฮ่ม Paimon สงบปากสงบคำบ้างเถอะ...
Paimon:ฮึ อย่าคิดว่ารู้ชื่อของฉันแล้วฉันจะเชื่อนะ อย่าบอกนะว่าคุณจะบอกว่าตัวเองเป็น "จ้าวบงการภูผา" น่ะ?
Jiehu:ใช่แล้วล่ะ! ครั้งนี้ข้ากับจ้าวดับจันทร์มาเยือนโลกมนุษย์ด้วยกัน พวกเจ้าเรียกข้าว่า "Jiehu" ก็ได้
Paimon:พวกเขาทำการบ้านมาดีเลยแฮะ แต่จากประสบการณ์ของฉัน สายเบ็ดยิ่งยาว แสดงว่ายิ่งอยากได้ปลาใหญ่!
Paimon:Traveler พวกเรารีบจับคนร้ายสองคนที่แสร้งเป็นเซียนนี่ ไปให้กองทหาร Millelith กันเถอะ
Houzhang:บังอาจ สามหาวยิ่งนัก!
Paimon:ใช่ เอาความจริงที่เฉพาะเจาะจงมาคุยกันเลย! ไม่เอาแบบที่คนทั่วไปตามท้องถนนก็รู้นะ
Jiehu:เฮ้อ...
Jiehu:เทศกาล Lantern Rite ครั้งก่อน Rex Lapis กับพวกเราอยู่ด้วยกันที่ภูเขา Hulao และจ้าววังวนก็ใช้ "กลไกทำอาหารมหัศจรรย์" ปรุง Bamboo Shoot Soup ให้พวกเราทาน พวกเจ้าคงจำได้ใช่มั้ย?
Jiehu:รสชาติของ Bamboo Shoot Soup นั้นไม่เลวเลย หลังจากนั้นข้าเลยขอยืมกลไกนั้นและขอสูตรอาหารจากจ้าววังวน และหาความสุขกับการปรุงอาหารบ้างเป็นครั้งคราว
Houzhang:"เป็นครั้งคราว"? วันก่อนตอนที่ข้าไปเป็นแขกบนเขา เจ้าเอากลไกไปซ่อนไว้ในอำพันด้านหลังทันทีที่เห็นหน้าข้าเลยไม่ใช่เหรอ?
Jiehu:เอ่อ...
Jiehu:หน็อยจ้าวดับจันทร์ เมื่อกี้ข้ายังช่วยแก้ต่างแทนเจ้าอยู่เลยนะ ทำไมตอนนี้ถึงตอบแทนกันเช่นนี้ล่ะ?
Houzhang:เป็นเพราะสองคนนี้ไม่เชื่อต่างหาก
Jiehu:ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องพูดเรื่องส่วนตัวขนาดนี้เลยนี่ นับวันยิ่งเหมือนจ้าววังวนขึ้นไปทุกที เฮ้อ ช่างเถอะ ๆ ข้าไม่เถียงกับเจ้าแล้ว
Jiehu:ข้าได้ปลูก "Karst Crawler" ไว้รอบ ๆ ภูเขา Hulao เพื่อรักษาความเงียบสงบของภูเขา พวกเจ้าคงจำได้ใช่มั้ย?
Jiehu:ความจริงแล้วเมล็ดพันธุ์ของดอกไม้ชนิดนี้ มาจากจ้าวขับขานล่องนครา ในบรรดาพวกเรา ก็นางนี่แหละที่เก่งเรื่องทำสวนที่สุด
Jiehu:ดอกไม้นี้จะไม่เหี่ยวเฉา และสามารถใช้งานได้จริง แต่ปัญหาคือทุกครั้งที่ออกไปข้างนอก ต้องพยายามอย่างมากในการดูแลมัน... เมื่อเวลาผ่านไป แม้แต่ข้าเองก็ยังเหนื่อยล้าเต็มทน
Jiehu:ก็เลยต้องเข้าเมืองไปขอเมล็ดพันธุ์ดอกไม้ที่อ่อนโยน และง่ายต่อการดูแลกับจ้าวขับขาน
Houzhang:ระหว่างทางก็เจอเด็ก ๆ หลายคนตามตอแย เจ้าไม่กล้าเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง จะเดินหน้าก็ไม่ได้ ถอยหลังก็ไม่ดี สุดท้ายจ้าวขับขานก็ต้องออกหน้ามาช่วยอยู่ดี
Jiehu:เอ่อ...
Jiehu:เจ้ารู้ได้อย่างไร?
Houzhang:ก็เด็กสาวที่ชื่อ "Yaoyao" คนนั้นบอกจ้าววังวนไงล่ะ
Jiehu:...เฮ้อ ช่างเถอะ ๆ เรื่องมันผ่านไปแล้วก็ให้แล้วไปเถอะ
Traveler:แสดงว่าจริงสินะ...
Paimon:พูดซะขนาดนี้แล้ว... ก็ได้ ฉันเข้าใจพวกท่านผิดเอง Paimon ขออภัยอย่างสูง...
Paimon:พวกท่านเป็นเซียนที่ใจกว้างดั่งแม่น้ำ ไม่ถือโทษโกรธกันหรอกเนอะ!
Houzhang:Traveler เจ้าฉลาดเฉลียวมาโดยตลอด ไม่เสียแรงที่จ้าววังวนเอ่ยชมไม่ขาดปาก
Paimon:ฉันขอถามหน่อยได้มั้ย? เอ่อ คือว่า...
Paimon:จ้าวบงการภูผาน่ะฉันก็พอเข้าใจนะ แต่ทำไมจ้าวดับจันทร์ตะวันฉายถึงเข้ามาในเมืองด้วยล่ะ? ปกติท่านจะคอยรักษาหน้าตลอดไม่ใช่เหรอ?
Houzhang:ฮึ...
Jiehu:เฮ้อ...
Houzhang & Jiehu:ข้าจนปัญญา...
Jiehu:ข้าจนปัญญา...
Jiehu:ตั้งแต่ที่จ้าววังวนมาที่ท่าเรือ Liyue ภูเขาก็เงียบสงบลงทุกวี่ทุกวัน...
Jiehu:เทศกาล Lantern Rite ใกล้เข้ามาแล้ว พวกข้าก็นึกว่าจ้าววังวนจะเตรียมมอบหมายแผนงานของปีนี้ล่วงหน้าแล้ว แต่จนถึงวันนี้ ข้าก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของนางเลย
Houzhang:จ้าววังวนไม่ใช่คนขี้ลืมอะไรหรอก
Jiehu:ดังสุภาษิตที่ว่า "แม้ภูผาไม่เคลื่อน แต่สายธารยังรินไหล" ในเมื่อตอนนี้เพื่อนของเรามาอยู่ที่ท่าเรือ Liyue พวกข้าสองคนก็ได้แต่แปลงกายเป็นมนุษย์ และร่วมกันตามหาจ้าววังวนในเมืองเท่านั้นแหละ
Houzhang:เมื่อครู่ข้าได้ยินพวกเจ้าพูดเรื่อง... ว่าวกลไกใช่มั้ย พวกข้าพอจะเดาสถานการณ์ได้แล้วล่ะ เห็นทีคงได้เวลากลับที่พำนักแล้ว
Paimon:อ้าว? พวกท่านไม่ตามหาจ้าววังวนแล้วเหรอ?
Jiehu:Paimon คงไม่รู้สินะ จากนิสัยของจ้าววังวนแล้ว ช่วงนี้นางน่าจะขี้โมโหเป็นพิเศษแน่ ๆ...
Houzhang:จ้าววังวนเป็นคนยโสโอหัง และมั่นใจว่ากลไกของตัวเองไม่ด้อยไปกว่าคนอื่น และไม่มีทางยอมรับสิ่งประดิษฐ์กลไกที่มาจากต่างแดนง่าย ๆ หรอก
Jiehu:ข้าว่าตอนนี้นางคงกำลังเก็บตัว และตั้งใจศึกษาสิ่งประดิษฐ์ของตัวเองอยู่เป็นแน่... พวกข้าไม่ไปรบกวนนางจะดีกว่า
Jiehu:แต่หากพวกเจ้าบังเอิญเจอจ้าววังวนในช่วงนี้ละก็ ฝากทักทายนางแทนพวกข้าทีนะ
Paimon:ได้เลย เดี๋ยวพวกเราจัดการให้เอง!
Paimon:ถ้างั้น... พวกท่านสองคนก็เดินทางกลับดี ๆ ล่ะ เที่ยวชมบรรยากาศให้สนุกนะ แล้วก็สุขสันต์เทศกาล Lantern Rite ด้วย
Houzhang:อืม ขอบใจมาก พวกเจ้าไม่ต้องไปส่งหรอก
Paimon:ไม่คิดเลยว่าฉันจะห่วงไม่เข้าเรื่องแบบนี้ พูดซะยืดยาวที่แท้ก็คนกันเอง...
Paimon:ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลย พวกเราใช้โอกาสนี้ไปเที่ยวเล่นที่แผงขายว่าวทางนั้นดีกว่า
Paimon:ฉันอยากดูว่ามีว่าวที่ใหญ่ ๆ สวย ๆ บ้างมั้ย จะได้เอาไปเข้าร่วมการแข่งขันได้ไงล่ะ!
???:หืม?
???:เจ้าสองคนทำท่าเหมือนอยากจะจับพวกข้า หมายใจจะทำอะไรงั้นรึ?
Paimon:เหวอ! ทำไมหมอนี่พูดจาสำบัดสำนวนจังอะ
Paimon:นายต่างหากที่ต้องบอกว่าตั้งใจจะทำอะไรกันแน่!
Paimon:มาแอบฟังคนอื่นคุยกันแบบนี้ แค่ดูก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดี รีบ ๆ บอกมาเลยนะ เริ่มจากชื่อเลยละกัน!
???:เอ่อ...
???:ในเมื่อเป็นพวกเจ้าสองคน งั้นข้าก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไร ข้าคือเซียนสามตาห้าร่าง จ้าวดับจันทร์ตะวันฉาย
Houzhang:การมาท่องเที่ยวในโลกมนุษย์ครั้งนี้ พวกเจ้าเรียกข้าว่า "Houzhang" ก็แล้วกัน
Traveler:...
Paimon:เชื่อก็บ้าแล้ว! เซียนกวางท่านนั้นเป็นคนสำคัญขนาดนั้น เขาจะมาที่ท่าเรือ Liyue ด้วยตัวเองได้ไง
???:อะแฮ่ม Paimon สงบปากสงบคำบ้างเถอะ...
Paimon:ฮึ อย่าคิดว่ารู้ชื่อของฉันแล้วฉันจะเชื่อนะ อย่าบอกนะว่าคุณจะบอกว่าตัวเองเป็น "จ้าวบงการภูผา" น่ะ?
Jiehu:ใช่แล้วล่ะ! ครั้งนี้ข้ากับจ้าวดับจันทร์มาเยือนโลกมนุษย์ด้วยกัน พวกเจ้าเรียกข้าว่า "Jiehu" ก็ได้
Paimon:พวกเขาทำการบ้านมาดีเลยแฮะ แต่จากประสบการณ์ของฉัน สายเบ็ดยิ่งยาว แสดงว่ายิ่งอยากได้ปลาใหญ่!
Paimon:Traveler พวกเรารีบจับคนร้ายสองคนที่แสร้งเป็นเซียนนี่ ไปให้กองทหาร Millelith กันเถอะ
Houzhang:บังอาจ สามหาวยิ่งนัก!
Paimon:ใช่ เอาความจริงที่เฉพาะเจาะจงมาคุยกันเลย! ไม่เอาแบบที่คนทั่วไปตามท้องถนนก็รู้นะ
Jiehu:เฮ้อ...
Jiehu:เทศกาล Lantern Rite ครั้งก่อน Rex Lapis กับพวกเราอยู่ด้วยกันที่ภูเขา Hulao และจ้าววังวนก็ใช้ "กลไกทำอาหารมหัศจรรย์" ปรุง Bamboo Shoot Soup ให้พวกเราทาน พวกเจ้าคงจำได้ใช่มั้ย?
Jiehu:รสชาติของ Bamboo Shoot Soup นั้นไม่เลวเลย หลังจากนั้นข้าเลยขอยืมกลไกนั้นและขอสูตรอาหารจากจ้าววังวน และหาความสุขกับการปรุงอาหารบ้างเป็นครั้งคราว
Houzhang:"เป็นครั้งคราว"? วันก่อนตอนที่ข้าไปเป็นแขกบนเขา เจ้าเอากลไกไปซ่อนไว้ในอำพันด้านหลังทันทีที่เห็นหน้าข้าเลยไม่ใช่เหรอ?
Jiehu:เอ่อ...
Jiehu:หน็อยจ้าวดับจันทร์ เมื่อกี้ข้ายังช่วยแก้ต่างแทนเจ้าอยู่เลยนะ ทำไมตอนนี้ถึงตอบแทนกันเช่นนี้ล่ะ?
Houzhang:เป็นเพราะสองคนนี้ไม่เชื่อต่างหาก
Jiehu:ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องพูดเรื่องส่วนตัวขนาดนี้เลยนี่ นับวันยิ่งเหมือนจ้าววังวนขึ้นไปทุกที เฮ้อ ช่างเถอะ ๆ ข้าไม่เถียงกับเจ้าแล้ว
Jiehu:ข้าได้ปลูก "Karst Crawler" ไว้รอบ ๆ ภูเขา Hulao เพื่อรักษาความเงียบสงบของภูเขา พวกเจ้าคงจำได้ใช่มั้ย?
Jiehu:ความจริงแล้วเมล็ดพันธุ์ของดอกไม้ชนิดนี้ มาจากจ้าวขับขานล่องนครา ในบรรดาพวกเรา ก็นางนี่แหละที่เก่งเรื่องทำสวนที่สุด
Jiehu:ดอกไม้นี้จะไม่เหี่ยวเฉา และสามารถใช้งานได้จริง แต่ปัญหาคือทุกครั้งที่ออกไปข้างนอก ต้องพยายามอย่างมากในการดูแลมัน... เมื่อเวลาผ่านไป แม้แต่ข้าเองก็ยังเหนื่อยล้าเต็มทน
Jiehu:ก็เลยต้องเข้าเมืองไปขอเมล็ดพันธุ์ดอกไม้ที่อ่อนโยน และง่ายต่อการดูแลกับจ้าวขับขาน
Houzhang:ระหว่างทางก็เจอเด็ก ๆ หลายคนตามตอแย เจ้าไม่กล้าเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง จะเดินหน้าก็ไม่ได้ ถอยหลังก็ไม่ดี สุดท้ายจ้าวขับขานก็ต้องออกหน้ามาช่วยอยู่ดี
Jiehu:เอ่อ...
Jiehu:เจ้ารู้ได้อย่างไร?
Houzhang:ก็เด็กสาวที่ชื่อ "Yaoyao" คนนั้นบอกจ้าววังวนไงล่ะ
Jiehu:...เฮ้อ ช่างเถอะ ๆ เรื่องมันผ่านไปแล้วก็ให้แล้วไปเถอะ
Traveler:แสดงว่าจริงสินะ...
Paimon:พูดซะขนาดนี้แล้ว... ก็ได้ ฉันเข้าใจพวกท่านผิดเอง Paimon ขออภัยอย่างสูง...
Paimon:พวกท่านเป็นเซียนที่ใจกว้างดั่งแม่น้ำ ไม่ถือโทษโกรธกันหรอกเนอะ!
Houzhang:Traveler เจ้าฉลาดเฉลียวมาโดยตลอด ไม่เสียแรงที่จ้าววังวนเอ่ยชมไม่ขาดปาก
Paimon:ฉันขอถามหน่อยได้มั้ย? เอ่อ คือว่า...
Paimon:จ้าวบงการภูผาน่ะฉันก็พอเข้าใจนะ แต่ทำไมจ้าวดับจันทร์ตะวันฉายถึงเข้ามาในเมืองด้วยล่ะ? ปกติท่านจะคอยรักษาหน้าตลอดไม่ใช่เหรอ?
Houzhang:ฮึ...
Jiehu:เฮ้อ...
Houzhang & Jiehu:ข้าจนปัญญา...
Jiehu:ข้าจนปัญญา...
Jiehu:ตั้งแต่ที่จ้าววังวนมาที่ท่าเรือ Liyue ภูเขาก็เงียบสงบลงทุกวี่ทุกวัน...
Jiehu:เทศกาล Lantern Rite ใกล้เข้ามาแล้ว พวกข้าก็นึกว่าจ้าววังวนจะเตรียมมอบหมายแผนงานของปีนี้ล่วงหน้าแล้ว แต่จนถึงวันนี้ ข้าก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของนางเลย
Houzhang:จ้าววังวนไม่ใช่คนขี้ลืมอะไรหรอก
Jiehu:ดังสุภาษิตที่ว่า "แม้ภูผาไม่เคลื่อน แต่สายธารยังรินไหล" ในเมื่อตอนนี้เพื่อนของเรามาอยู่ที่ท่าเรือ Liyue พวกข้าสองคนก็ได้แต่แปลงกายเป็นมนุษย์ และร่วมกันตามหาจ้าววังวนในเมืองเท่านั้นแหละ
Houzhang:เมื่อครู่ข้าได้ยินพวกเจ้าพูดเรื่อง... ว่าวกลไกใช่มั้ย พวกข้าพอจะเดาสถานการณ์ได้แล้วล่ะ เห็นทีคงได้เวลากลับที่พำนักแล้ว
Paimon:อ้าว? พวกท่านไม่ตามหาจ้าววังวนแล้วเหรอ?
Jiehu:Paimon คงไม่รู้สินะ จากนิสัยของจ้าววังวนแล้ว ช่วงนี้นางน่าจะขี้โมโหเป็นพิเศษแน่ ๆ...
Houzhang:จ้าววังวนเป็นคนยโสโอหัง และมั่นใจว่ากลไกของตัวเองไม่ด้อยไปกว่าคนอื่น และไม่มีทางยอมรับสิ่งประดิษฐ์กลไกที่มาจากต่างแดนง่าย ๆ หรอก
Jiehu:ข้าว่าตอนนี้นางคงกำลังเก็บตัว และตั้งใจศึกษาสิ่งประดิษฐ์ของตัวเองอยู่เป็นแน่... พวกข้าไม่ไปรบกวนนางจะดีกว่า
Jiehu:แต่หากพวกเจ้าบังเอิญเจอจ้าววังวนในช่วงนี้ละก็ ฝากทักทายนางแทนพวกข้าทีนะ
Paimon:ได้เลย เดี๋ยวพวกเราจัดการให้เอง!
Paimon:ถ้างั้น... พวกท่านสองคนก็เดินทางกลับดี ๆ ล่ะ เที่ยวชมบรรยากาศให้สนุกนะ แล้วก็สุขสันต์เทศกาล Lantern Rite ด้วย
Houzhang:อืม ขอบใจมาก พวกเจ้าไม่ต้องไปส่งหรอก
Paimon:ไม่คิดเลยว่าฉันจะห่วงไม่เข้าเรื่องแบบนี้ พูดซะยืดยาวที่แท้ก็คนกันเอง...
Paimon:ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลย พวกเราใช้โอกาสนี้ไปเที่ยวเล่นที่แผงขายว่าวทางนั้นดีกว่า
Paimon:ฉันอยากดูว่ามีว่าวที่ใหญ่ ๆ สวย ๆ บ้างมั้ย จะได้เอาไปเข้าร่วมการแข่งขันได้ไงล่ะ!
Zhenyuan:ยินดีต้อนรับ ทั้งสองมาซื้อว่าวเหรอ? ให้ฉันช่วยแนะนำแต่ละแบบให้ฟังมั้ย?
Paimon:ว่าวหางกรรไกร... ว่าวผีเสื้อ... หืม?!
Zhenyuan:อ๋อ! ว่าวลาย Jade Chamber นี้เป็นรุ่นใหม่ล่าสุด สองวันมานี้ขายดีมากเลยนะ
Paimon:หรือว่ามันมีความหมายแฝงอยู่ด้วย?
Zhenyuan:แน่นอน "Jade Chamber" หมายถึงความมั่งคั่ง จะอำนวยอวยพรให้คุณรวยรวยรวยในอนาคตไงล่ะ
Paimon:ว้าว! อันนี้เด็ดเลย!
Longzhou:ขอโทษนะ ฉันขอแทรกหน่อย คุณเตรียมสินค้าเสร็จแล้วรึยัง คุณ Zhenyuan?
Zhenyuan:อ๋อ ๆ ของวางอยู่ทางนั้นน่ะ กระดาษ ไม้ไผ่ แล้วก็สีย้อม... เป็นของสำหรับทำว่าวทั้งหมดเลย
Longzhou:ดีเลย งั้นฉันห่อให้เอง แล้วเดี๋ยวจะเรียกคนคุ้มกันไปส่งของให้ที่ท่าเรือ Yilong
Paimon:ท่าเรือ Yilong? ช่วงเทศกาล Lantern Rite แบบนี้ ทางนั้นจะเป็นยังไงบ้างนะ อยากไปดูจังเลย
Longzhou:พวกเธอสนใจท่าเรือ Yilong เหรอ? ถ้าพวกเธอจะไปที่นั่น ฉันรบกวนช่วยเรียก Gaming มาขนสินค้าชุดนี้ไปด้วยได้มั้ย?
Paimon:Gaming คือคนคุ้มกันที่คุณพูดถึงเมื่อกี้เหรอ?
Longzhou:ใช่แล้วล่ะ สำนักงานการสื่อสารของเรา มีหน้าที่รับผิดชอบเรื่องการขนส่งในพื้นที่ Liyue เป็นหลัก และสำนักงานผู้คุ้มกันเป็นหน่วยงานในสังกัดของสำนักงานการสื่อสาร
Longzhou:ปัญหาก็คือ ในช่วงเทศกาล Lantern Rite นี้ เพื่อนร่วมงานส่วนใหญ่ต่างลากลับบ้าน ไปอยู่กับครอบครัวกันหมด จำนวนพนักงานที่มาทำงานก็เลยน้อยลงมาก
Longzhou:ถ้าพวกเธอยินดีช่วยละก็ ฉันจะได้ล่วงหน้าไปพบลูกค้าคนต่อไปก่อน...
Paimon:ก็พอมองออกแหละว่าคุณรีบมากจริง ๆ...
Longzhou:เยี่ยมไปเลย! ฉันจะจ่ายค่าตอบแทนให้อย่างดีเลย!
Longzhou:ตอนนี้... Gaming น่าจะอยู่แถว ๆ นี้แหละ เดินตรงไปตามถนนสายหลัก แล้วทางด้านขวามือจะมีหัวสัตว์อสูรที่ใช้ในการแสดงวูซูอยู่
Zhenyuan:ถ้าจะซื้อว่าวก็ค่อยกลับมาซื้อก็ได้นะ เดี๋ยวฉันลดราคาให้
???:ไม่จริงน่า? ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าใครแพ้ต้องเลี้ยงชายามเช้า ดูสิ โกรธจนทำหน้าบูดเป็นตูดลิงแล้วนิ
???:อย่าอารมณ์เสียไปเลยน่า นายชวนฉันไป แต่เดี๋ยวฉันจ่ายตังค์ก็ได้นิ
Xiaqing:งั้นก็เหมือนเดิมน่ะสิ! จะทำแบบนี้ได้ไง Gaming
Xiaqing:ไม่ใช่ว่าฉันไม่ยอมแพ้นะ เฮ้อ แต่ฉันแค่... แค่ไม่คิดว่านายจะใช้วิธีแบบนี้พลิกเกมนี่นา!
Gaming:ฮิฮิ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง ง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากนิ
Paimon:เยี่ยมเลย Gaming อยู่ที่นี่ด้วย!
Paimon:ขอโทษนะ Gaming! เมื่อตะกี้มีคนจาก "สำนักงานการสื่อสาร" ขอให้เธอเอาของไปส่งที่ท่าเรือ Yilong น่ะ...
Gaming:อ๋อ พี่ Longzhou น่ะเหรอ? ฉันต้องทำงานละ ไปก่อนนิ
Xiaqing:ไปทำงานของนายเถอะ
Xiaqing:รอนายกลับมา ไว้ว่าง ๆ พวกเราค่อยมาเล่นกันใหม่ละกัน คราวหน้าฉันไม่ยอมให้นายชนะอีกแน่
Gaming:เอาล่ะนิ เอาของมาให้ฉันได้เลย พวกเธอแบกมาตลอดทางนี่หนักมั้ย? เดี๋ยวฉันทำเองนิ
Paimon:ก็พอไหวอยู่ แค่วัสดุสำหรับทำว่าวน่ะ แค่เดินมาไม่กี่ก้าวเอง
Gaming:ว่าวเหรอ... เข้าใจแล้ว ๆ
Gaming:ขอบคุณมากนะ Paimon ฉันจะตอบแทนพวกเธออย่างดีเลยนิ!
Gaming:เธอคงจะเป็น Traveler สินะ? สวัสดี ๆ! ขอบคุณเธอมากนะที่ช่วย
Paimon:เอ๋? นี่เธอรู้จักพวกเราด้วยเหรอ
Gaming:ฮ่าฮ่า ใน Liyue นี้มีแค่ส่วนน้อยละมั้งที่ไม่รู้จักพวกเธอ ฉันเคยได้ยินคนอื่น ๆ พูดถึงเรื่องของพวกเธอมาเยอะเลย พวกเธอนี่ดังมาก ๆ เลยนิ!
Gaming:อ๋อ! ถ้าพี่ Longzhou ไม่ได้พูดขอบคุณพวกเธอ ก็อย่าถือสาเขาเลยนะ! เดี๋ยวฉันขอบคุณแทนเขาเอง
Gaming:เขาเป็นคนดีมากนะ เพียงแต่ว่าช่วงนี้งานยุ่งไปหน่อย เห็นวิ่งวุ่นไปมาอยู่ตลอดเลย... อย่าถือสาเขาเลย ฮี่ฮี่
Gaming:ครั้งนี้พวกเธอมาฉลองเทศกาล Lantern Rite เหรอนิ?
Paimon:ใช่แล้วล่ะ ช่วงเวลานี้ของทุกปีจะคึกคักมากเป็นพิเศษ พวกเรายังพูดอยู่เลยว่าอยากลองไปเที่ยวที่ท่าเรือ Yilong กับเธอดูบ้าง
Gaming:ไปสิ ๆ ไปด้วยกันสินิ
Gaming:ฉันคุ้นเคยกับเส้นทางนี้เป็นอย่างดี เดี๋ยวฉันนำทางเอง รับรองว่าไม่พาอ้อมไปมาแม้แต่นิดเดียวเลย แถมฉันยังเล่าเรื่องเก่ง ตบมุกได้ คุยแก้เบื่อแก้เซ็งก็ได้หมดนิ
Gaming:อ๋อ ระหว่างทางมีร้านอาหารอยู่หลายร้านที่ฉันชอบไปบ่อย ๆ เดี๋ยวพวกเราไปทานอาหารด้วยกันเลยดีมั้ยนิ?
Gaming:วัตถุดิบสดใหม่ ปริมาณเยอะ คุณภาพและราคาสมเหตุสมผล รับรองว่าจะสั่งยังไงก็อร่อยทุกเมนู
Paimon:รับรองว่าจะอร่อย...
Traveler:Paimon น้ำลายไหลเป็นทางแล้วเนี่ย
Paimon:ช็อตฟีลกันต่อหน้าเพื่อนใหม่แบบนี้ มันเสียมารยาทนะ!
Gaming:ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจดี แบบนี้แสดงว่าพวกเธอสนิทกันยังไงล่ะ ฉันกับพวกเพื่อน ๆ ก็ชอบหยอกกันแบบนี้แหละนิ
Gaming:ต้องเก็บของอะไรอีกมั้ย? ฉันรอพวกเธอได้
Paimon:ไม่ต้องแล้ว พวกเราเดินทางอยู่ตลอด ของต่าง ๆ ถูกเก็บไว้ในกระเป๋าเรียบร้อยแล้วล่ะ
Gaming:อ๋อจริงด้วยเนอะ งั้นพวกเราไปกันเถอะ ฉันจะปกป้องพวกเธอให้ดีเอง เพราะยังไงฉันก็เป็นผู้คุ้มกันนิ
Paimon:เฮ้อ กันยังไงก็ไม่ไหวหรอก ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็มีกองโจรล่าสมบัติทุกที่นั่นแหละ...
Gaming:เป็นธรรมดาที่ผู้คนมักจะเจอดักปล้นระหว่างทาง เพราะงั้นก็เลยต้องมีคนคุ้มกันอย่างพวกเรายังไงล่ะนิ
Paimon:ท่าทางเธอดูเหมือนจะมีฝีมือมากเลยนะ เธอเป็นมือโปรเลยสินะ?
Gaming:อ๋อ! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับอาชีพคนคุ้มกันหรอกนิ เป็นงานอดิเรกของฉันเองแหละ
Gaming:พวกเธอเคยได้ยินการแสดงวูซูมั้ยนิ?
Gaming:จริงปะเนี่ย? การแสดงวูซูมีชื่อเสียงในหุบเขา Chenyu มากเลยนิ!
Gaming:ไม่ว่าใครเปิดร้านใหม่ หรือบ้านไหนอยากจะเรียกโชคเข้าบ้านในเทศกาล ก็มักจะเชิญคนไปทำการแสดง
Gaming:แต่ก็ยอมรับว่าเทียบกับละครงิ้วของ Liyue ไม่ได้หรอกนิ
Gaming:ฉันรู้ว่าในท่าเรือ Liyue ไม่ค่อยมีคนเต็มใจดูการแสดงวูซูเท่าไหร่หรอก... ฉันเลยต้องทำมันเป็นอาชีพเสริมเท่านั้น
Paimon:เอ๋ นี่เธอมีอาชีพเสริมด้วยเหรอ? Gaming ไฟแรงขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย?
Gaming:ก็ไม่เหนื่อยอะไรหรอกนิ พักเดี๋ยวเดียวก็หายเหนื่อยแล้ว
Paimon:ฉันเข้าใจ แสดงว่าเธอได้พักผ่อนเยอะเลยอะดิ?
Gaming:ก็ไม่นะ เมื่อคืนฉันก็เล่นการ์ดทั้งคืนเลยนิ
Paimon:เอ่อ...
Gaming:ไปกันเถอะ ท่าเรืออยู่ข้างหน้านี้เอง ตามฉันมานะนิ
Gaming เดินไปคุยกับคนพายแพที่จอดอยู่ข้างท่า จากนั้นเขาก็ชวนทุกคนขึ้นมาบนแพไม้ไผ่...
Paimon:ในที่สุด! ก็สามารถพักผ่อนสักที ไหล่ฉันแข็งไปหมดแล้วเนี่ย แถมท้องก็ว่างเปล่ามากด้วย...
Gaming:ขอโทษที ๆ ฉันเดินเร็วไปเหรอ? ก็พวกเธอบอกว่าเดินทางอยู่ตลอดไม่ใช่รึไงนิ
Paimon:ก็เพราะ Liyue มีภูเขาเยอะนั่นแหละ ฉันบินจนเหนื่อยเต็มทีแล้ว! อุตส่าห์กินข้าวมาตั้งเยอะ ตอนนี้ก็เริ่มหิวอีกละเนี่ย...
Gaming:กิน Winter Melon Cake มั้ย? ฉันซื้อมาจากที่ร้านน่ะ ไม่ได้ทำเองหรอกนิ
Paimon:กิน! มีเท่าไหร่ก็จัดมาเท่านั้นเลย!
Gaming:จริงปะเนี่ย ทำไมตะกละจังอะ? ถ้ากินอิ่มเกินเดี๋ยวจะกินข้าวไม่ลงนะนิ
Paimon:ฉันเกิดมาเพื่อกิน! ก็เหมือน... เหมือนกับที่เธอฮึกเหิมมากนั่นแหละ ไม่ว่าจะเดินหรือทำงานหนักมากแค่ไหน ก็ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยไง
Gaming:เข้าใจแล้วล่ะ อะ Paimon รับไปสิ Traveler เองก็มีนะนิ
Gaming:และนี่ของคุณ ฉันวางไว้ข้าง ๆ นี่นะนิ คุณ Bosu
Traveler:(Gaming ดูเหมือนจะเข้ากับคนอื่นได้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นใคร เขาก็คุยด้วยได้หมด และปฏิบัติกับทุกคนราวกับเพื่อน)
Paimon:อ๋า ทั้งหอมทั้งหวาน ฉันฟื้นคืนชีพแล้วล่ะ
Gaming:ฮ่า ไม่ต้องเวอร์ขนาดนั้นหรอกมั้งนิ?
Gaming:ฉันกิน Winter Melon Cake มาตั้งแต่เด็กแล้ว ตั้งแต่แผงลอยเล็ก ๆ ไปจนถึงร้านค้าใหญ่ ๆ หลายแห่ง ต่างก็ทำเมนูนี้เป็นทั้งนั้น แต่รสชาติของแต่ละร้านก็จะแตกต่างกันเล็กน้อย
Gaming:ถ้าเธอชอบละก็ ไว้กลับไปแล้วฉันจะหาข้อมูล แล้วเขียนที่อยู่ร้านให้เธอนะนิ
Gaming:โอ๊ะ! ฉันพูดเยอะเกินไปจนรบกวนเวลาชมวิวของพวกเธอรึเปล่า? ถ้ารู้สึกว่าฉันพูดมากก็บอกได้นะ ไม่ต้องเกรงใจหรอก พูดมาได้เลยนิ
Paimon:ไม่เป็นไร! เห็นเธอพูดรัวเหมือนตีกลองแล้วก็น่าสนใจดีเหมือนกัน
Gaming:พอ Paimon กินอิ่มก็อารมณ์ดีเลยนะนิ
Paimon:ไม่ใช่เพราะแบบนั้นสักหน่อย!
Paimon:โห พวกเราถึงแล้ว!
Gaming:อย่าลืมเก็บของด้วยล่ะ ตอนลงจากแพก็ระวังด้วย ถ้าเผลอก้าวผิดก็ตกน้ำเลยนะนิ
Gaming:ขอบคุณนะคุณ Bosu รักษาสุขภาพด้วยนะ ไว้เจอกันใหม่นิ
Gaming:ตามฉันมาเลย ไปทางนี้ใกล้สุด สำนักงานผู้คุ้มกันอยู่ข้างบน เราต้องขึ้นลิฟต์ไปน่ะ
Gaming:เอ่อ คือ... อืม จะว่ายังไงดีนิ...
Paimon:พูดมาเลยสิ
Gaming:...เธอเห็นคุณลุงคุณป้าที่อยู่ตรงนั้นมั้ย?
Gaming:เป็นญาติของฉันทั้งนั้นเลย
Paimon:โห งี้ก็เป็นครอบครัวใหญ่มากเลยอะดิ
Gaming:เมื่อไหร่ที่เริ่มซื้อของนะ ถ้าไม่เดินจนมืดค่ำไม่มีวันยอมกลับบ้านเลย คราวนี้เราจบเห่แน่ ๆ นิ
Paimon:ญาติ ๆ กันทั้งนั้น ไม่ใช่ศัตรูสักหน่อย ไม่เห็นต้องกลัวเลย หรือว่า... เธอทำเรื่องเลวร้ายอะไรไว้เหรอ!
Gaming:นี่เธอคิดบ้าอะไรนิ
Gaming:ฉัน... รับมือกับญาติของตัวเองไม่เก่ง
Gaming:ถ้าเลี่ยงได้ก็เลี่ยงดีกว่า...
Gaming:ไว้ถ้ามีโอกาสฉันจะอธิบายให้ฟังนะ ตอนนี้งานสำคัญกว่า
Traveler:งั้นก็แอบย่องไปสิ
"Gaming นี่นา!"
หลังจากสิ้นเสียงตะโกน บรรดาญาติหลายคนก็ล้อมเข้ามา...
Gaming:พวกเธอฝีมือไม่ธรรมดาเลย นับถือ ๆ
Paimon:แค่นี้เองจิ๊บ ๆ น่า! ก็เหมือนกับ Winter Melon Cake นั่นแหละ กัดไม่กี่คำก็หมดละ
Gaming:ชอบขนาดนั้นเลยเหรอ? งั้นเดี๋ยวฉันจะซื้อ Winter Melon Cake ที่สูงเท่าภูเขาเล็ก ๆ ให้เลย แล้วก็วางเธอไว้ตรงกลางนิ
Paimon:ฮิฮิ อย่าลืมเหลือที่ให้ฉันโผล่หัวออกมาด้วยนะ!
Paimon:น่ากลัวจัง... ขนาดฉันยังพูดแทรกไม่ได้เลย
Gaming:ขอโทษนะ ที่จริงพวกเขาเป็นคนดีกันทั้งนั้นแหละนิ
Gaming:เฮ้อ... ฉันไม่พูดละดีกว่า เดี๋ยวเอาของไปส่งก่อนละกันนิ
Paimon:ก็ได้ ไว้เธออยากเล่าเมื่อไร่ก็ค่อยเล่าละกัน
Gaming:ลุง Zhigui ฉันมาแล้วนิ สองคนนี้เป็นเพื่อนของฉัน ชื่อ Traveler กับ Paimon พวกเขาเอาของมาส่งกับฉันน่ะ
Gaming:งั้นฉันเอาของไปส่งให้ที่ลุง Yongzan นะนิ?
Zhigui:ได้ ขอบใจมากนะ
Zhigui:ขอบใจพวกเธอสองคนด้วยนะ เดี๋ยวฉันไปชงชามาให้ นั่งพักขากันสักหน่อยนะ
Paimon:ไม่เป็นไร ๆ เดี๋ยวพวกเราก็ไปแล้ว
Gaming:โธ่ ไหน ๆ ก็มาแล้วนิ บอกให้นั่งก็นั่งสักหน่อยเถอะน่า "ชา Sunglo" ของสำนักงานผู้คุ้มกันเราเป็นรสชาติต้นตำรับเลยนะ รับรองว่าดื่มแล้วจะลืมไม่ลงเลยล่ะ
Gaming:ลุง Zhigui ก็นั่งลงเลย ฉันจะปล่อยให้ลุงเทียวไปเทียวมาแบบนี้ได้ไง มา ๆ เดี๋ยวฉันทำเองนิ
Gaming:ฉันคุ้นเคยกับสองเรื่องนี้เป็นอย่างดีแล้ว เดี๋ยวจัดการพร้อมกันทีเดียว แป๊บเดียวก็เสร็จ
Gaming:Traveler ไม่ได้แพ้อะไรใช่มั้ย? Paimon ชอบรสหวาน งั้นฉันจะชงชาให้เธออ่อน ๆ หน่อย และเพิ่มติ่มซำให้อีกสองชิ้น
Paimon:เอ๋? นี่เธอจำได้หมดเลยเหรอ?
Zhigui:พวกเธอรู้จักกับ Gaming มานานเท่าไหร่แล้ว?
Paimon:ไม่นาน ๆ เราเพิ่งจะบังเอิญมาท่าเรือ Yilong ด้วยกันนี่เอง
Paimon:หลัก ๆ ก็เป็นเพราะเขาเข้ากับคนง่ายนั่นแหละ พวกเราคุยกันแค่ไม่กี่ประโยคก็กลายเป็นเพื่อนกันแล้ว
Zhigui:ฮ่าฮ่า เด็กคนนี้ก็เป็นงี้แหละ ความจำดี และให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์เสมอ
Zhigui:เรามีคนคุ้มกันชราคนหนึ่ง ช่วงก่อนที่ฝนตกเขาได้ลาหยุดไปวันหนึ่งเพราะว่าปวดข้อกระดูก
Zhigui:Gaming ก็ยังอุตส่าห์ไปหาอาจารย์ Bai ที่ Bubu Pharmacy เพื่อขอยา แถมยังเอายาไปส่งให้เขาทั้งคืนเลย
Zhigui:คิดดูสิ เขาเป็นคนดีซะขนาดนี้ แล้วจะไม่ให้ทุกคนรักได้ไง?
Zhigui:ก็มีแต่คนที่บ้านเขานั่นแหละ...
Gaming:ลุง Zhigui... เห็นลุง Yongzan บอกว่าช่วงนี้ไม่มีคนไปส่งพัสดุเหรอ งั้นเดี๋ยวฉันเอาไปส่งให้แทนดีมั้ยนิ?
Zhigui:รบกวนเธอเปล่า ๆ น่า
Gaming:บางทีวัสดุทำว่าวพวกนั้นอาจจะทำให้เด็ก ๆ เล่นก็ได้นะ
Gaming:พวกเขาส่งของกันตอนนี้ สงสัยคงอยากให้ทันก่อนเทศกาล Lantern Rite แน่นิ
Gaming:โอ๊ะ! มา ๆ ดื่มชากันก่อนนะนิ
กลิ่นหอมสดชื่นและรสที่ค้างอยู่ในคอของ "ชา Sunglo" ช่วยเติมพลังให้คุณรู้สึกมีพลัง...
Zhigui:เอาเถอะ ถ้าอยากส่งก็ไปส่งไป
Gaming:ตอนเช้าวันมะรืนพวกเธอว่างรึเปล่า ไปดื่มชายามเช้าที่ Xinyue Kiosk กันมั้ย? เดี๋ยวฉันเลี้ยงเองนิ
Paimon:โอ๊ย... เกรงใจน่ะ
Gaming:ไม่เป็นไรหรอก ฉันสร้างปัญหาให้พวกเธอตั้งเยอะ อีกอย่าง เรื่องราวสถานการณ์ในบ้านของฉันก็ย๊าวยาว คงต้องนั่งคุยกันนานเลยนิ...
Paimon:ก็ได้ แค่มีของกินฉันก็ไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว!
Traveler:งั้นเจอกันที่ร้าน Xinyue Kiosk นะ
Gaming:ได้ งั้นฉันไปก่อนนะนิ วันมะรืนเจอกัน Paimon อย่าลืมเผื่อท้องไว้ด้วยนะ เดี๋ยวจะหาว่าฉันไม่เตือนนิ
Paimon:นี่เขาดูถูกฉันใช่มั้ยเนี่ย? เดี๋ยวก็รู้ว่าท้องของฉันมันจุได้มากแค่ไหน!
Paimon:ว่าแต่เรื่องในครอบครัวของ Gaming ซับซ้อนขนาดนั้นเลยเหรอ?
Paimon:Gaming ออกจะเป็นคนร่าเริงง่าย ๆ สบาย ๆ... แถมยังเป็นคนคล่องแคล่วว่องไว ทำงานก็ละเอียดรอบคอบ ฉันนึกภาพไม่ออกเลยว่าพวกเขาจะมีปัญหาอะไรกัน...
Zhigui:อืม... จะว่ายังไงดี
Zhigui:ในเมื่อเขากำลังจะบอกเรื่องนี้กับพวกเธอด้วยตัวเองแล้ว งั้นลุงอย่างฉันก็คงไม่พูดมากแล้วล่ะ
Zhigui:พวกเธอสองคนดูอายุไล่เลี่ยกัน ไม่แน่อาจจะมีอะไรคล้ายกันก็ได้
Zhigui:ถ้าเธอเต็มใจละก็ ช่วยฉันเกลี้ยกล่อมเขาหน่อยได้มั้ย... เรื่องนี้ถือว่าฉันขอก็ได้
Traveler:ฉันจะลองดู
Paimon:ถ้าคุณลุงพอมีเวลาว่าง ช่วยทำธงเล็ก ๆ ให้พวกเราหน่อยได้มั้ย
Paimon:แล้วก็เขียนบนนั้นว่า... "การช่วยผู้คนคือความสุข"
Zhigui:งั้นฉันจะไปขอให้คนอื่นทำให้ละนะ พวกเธอสองคนอยากจะเพิ่ม หรือเติมอะไรลงไปอีกมั้ย
Paimon:จริงปะเนี่ย? ฉันก็แค่ล้อเล่นเองนิ...
Zhigui:ฮ่าฮ่าฮ่า คำพูดคำจาเริ่มจะเหมือน Gaming แล้วนะ
Zhigui:ชายังเหลืออยู่มั้ย? ให้ฉันเติมให้พวกเธออีกหน่อยมั้ย?
Paimon:ไม่ต้องหรอก นาน ๆ ทีจะมีโอกาสได้มาที่นี่ พวกเราอยากไปเดินเล่นที่ท่าเรือหน่อยน่ะ เมื่อกี้ตอนหลบพวกญาติ ๆ ของเขา ฉันแอบเห็นแผงลอยเยอะแยะเต็มไปหมดเลย
Paimon:เผลอ ๆ อาจจะมีว่าวที่ไม่มีในท่าเรือ Liyue ก็ได้!
Traveler:เธอนี่วางแผนเก่งจริง ๆ เลยนะ
Zhigui:ได้ งั้นก็ตามสบายนะ ถ้าอยากเติมชาเมื่อไหร่ก็บอกฉันได้ หรือถ้าอยากพักขาก็พักได้เต็มที่เลย
Paimon:อ้าว! ทำไมถึงเป็นท่านล่ะ?
Xianyun:พูดแบบนี้ หรือว่าไม่ดีใจที่เจอตัวข้าผู้เป็นเซียน?
Xianyun:หัดทำอย่างเขาบ้าง แบบนี้สิถึงจะเรียกว่ารู้จักเคารพผู้หลักผู้ใหญ่
Paimon:อ้างความอาวุโสอีกแล้ว...
Paimon:Xianyun ตอนนี้ท่านน่าจะหมกตัวอยู่ในที่พำนัก เพื่อทำการวิจัยว่าวกลไกของตัวเองไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงมีอารมณ์ออกมาเดินเล่นด้วยล่ะ?
Paimon:แถมยังพกกล่องใบใหญ่ขนาดนี้มาด้วย... เอ๋ นี่... ท่านกำลังชอปปิ้งเหรอ?
Xianyun:ถ้าใช่แล้วจะทำไม?
Xianyun:Qixing นำเทคโนโลยีของ Fontaine มาจัดการแข่งขันว่าว แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย
Xianyun:นี่พวกเจ้าเห็นข้าเป็นพวกที่ชอบแข่งขันกับกระแสโลก และพาลโมโหกับเรื่องเหล่านั้นงั้นรึ?
Paimon:เอ่อ... ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นหรอกนะ แต่จ้าวบงการกับจ้าวดับจันทร์ว่างั้นมาน่ะ! พวกเขาตั้งชื่ออะไรไม่รู้ให้ตัวเอง ออกเสียงยากสุด ๆ... จำยากชะมัดเลย
Paimon:เอาเป็นว่า พวกเขาสองคนตามมาหาท่านในเมืองน่ะ แถมฝากพวกเราทักทายท่านด้วยนะ
Xianyun:...
Paimon:Xianyun?
Xianyun:...
Traveler:อย่าบอกนะว่า...
Xianyun:(ตั้งแต่มาที่ท่าเรือ Liyue เวลาก็ผ่านไปเร็วขึ้นทุก ๆ วัน ทำไมถึงได้ลืมเพื่อนเก่าสองคนนี้ไปได้ล่ะ)
Xianyun:(เอาสมุนไพรวิเศษไปให้พวกเขาเป็นการขอโทษก็แล้วกัน... ไม่สิ นาน ๆ ทีจะได้กลับท่าเรือ Yilong เลือกใบชาอย่างดีไปให้ดีกว่า)
Xianyun:ข้าเพิ่งนึกได้ว่ายังมีของอย่างอื่นที่ต้องซื้อ
Xianyun:พวกเจ้ารออยู่ที่นี่สักครู่เถอะ ข้าจะรีบไปรีบกลับ
Paimon:เอ๋? เดี๋ยวนะ นี่ให้พวกเราเฝ้าของให้เหรอเนี่ย?
Paimon:ผู้หญิงคนนี้ไปไวมาไวอย่างกับสายลม อิสรเสรีจริงจริ๊ง
Paimon:เฮ่... อย่ามาทำเป็นเลียนแบบเขาสิ!
Paimon:เธอต้องรีบกลับมานะ! ฉะ...ฉันกลัวคนจะมาขโมยอะ!
Fenglian:เชิญแวะชม แวะดูกันก่อน "ชา Sunglo" ชาชั้นดีส่งตรงมาจากหมู่บ้าน Qiaoying คุณลูกค้าต้องการซื้อชามั้ย?
Xianyun:(ฟังดูไม่เลวเลยนี่ เอาไปฝากพวกเขาสองคน คนละกล่องก็แล้วกัน...)
Xianyun:ขอสองกล่อง
Fenglian:ได้เลย อ๋อคุณลูกค้า ร้านของเรากำลังจัดโปรโมชันช่วงเทศกาล Lantern Rite ซื้อสามกล่องลด 10% ซื้อสี่กล่องลด 20%...
Xianyun:(สี่กล่องลด 20%? คุ้มดีนี่ งั้นก็เอาไปฝาก Rex Lapis กับ Ping ด้วยละกัน)
Xianyun:งั้นเอาสี่กล่อง
Fenglian:โอ้ว คุณลูกค้าจะซื้อไปฝากคนอื่นเหรอ? ถ้างั้นซื้อเซ็ตกล่องของขวัญสุดหรูจากทางร้านเราไปด้วยมั้ย ซื้อสิบชิ้นลดครึ่งราคา
Fenglian:คุณดูสิ กล่องของขวัญนี้สวยงามแค่ไหน! ถ้าผูกริบบิ้นสีแดง ยิ่งเข้ากับเทศกาลเลย เอาไปฝากเพื่อฝากญาติก็มีหน้ามีตาไม่อายใครเลยนะ
Xianyun:(สิบกล่อง... จะเยอะไปหน่อยรึเปล่านะ? แต่ถ้านับรวมผู้กำราบอสูรกับลูกศิษย์ของเราด้วยแล้วละก็...)
Xianyun:อืม...
Fenglian:คุณลูกค้าลองคิดดูสิ เลขสิบเป็นเลขมงคล เป็นเลขสวยเลขงามอุดมสมบูรณ์ เดี๋ยวฉันให้ราคาพิเศษอีกเป็นไง?
Xianyun:ก็ได้ งั้นห่อให้ตัวข้า... ห่อให้ฉันเลย
Fenglian:ได้เลย ๆ
Charbonnier:คุณผู้หญิงท่านนี้ตาถึงจริง ๆ ลองมาดูทางนี้บ้างสิ!
Charbonnier:ฉันเป็นพ่อค้าของเล่นมาจาก Fontaine ของเล่นที่ฉันขายทั้งหมดนี้จะใช้เครื่องลานในการขับเคลื่อน สวยงามกะทัดรัด เล่นสนุกอย่างไม่รู้จบเลยนะ
Xianyun:...ฮึ
Xianyun:ไหนลองว่ามาสิว่ามันสนุกตรงไหน?
Charbonnier:เอ่อ... ของเล่นนี้ เอ่อ ต้องลองเล่นก่อนสิถึงจะรู้ รอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวฉันสาธิตให้ดู
Xianyun:...!
Xianyun:อะแฮ่ม... ไม่ต้องละ
Charbonnier:เอ่อ คุณลูกค้า...
Xianyun:เอาแบบใหม่ที่สุดและดีที่สุดมาอันหนึ่ง ห่อให้แน่นหนาหน่อยนะ
Charbonnier:เอ๋ ได้เลย ๆ... นี่เลยคุณลูกค้า
Charbonnier:คู่มืออยู่ที่...
Xianyun:ไม่เป็นไร ขอบใจ
Xianyun:(ที่นี่มีผู้คนพลุกพล่าน ถ้ามีคนเห็นว่าข้าสนใจของเล่นกลไกของเด็ก ๆ เข้าละก็ คงจะน่าอายน่าดูเลย)
Xianyun:(แอบเอากลับไปศึกษาหน่อยดีกว่า...)
Traveler:(รีบกลับไปตอนที่ Xianyun ยังไม่ทันสังเกตเห็นดีกว่า...)
Paimon:โอ๊ะ Xianyun ซื้อของราบรื่นดีมั้ย?
Xianyun:แน่นอนสิ ข้าไม่ชอบเข้าสังคมก็จริง แต่ใช่ว่าจะเสวนากับผู้คนไม่เป็นสักหน่อย
Traveler:(Xianyun มักจะตกเป็นทาสการตลาดได้ง่าย... เผลอแป๊บเดียว กล่องก็ถูกยัดจนใกล้จะเต็มแล้ว)
Xianyun:แล้วพวกเจ้าล่ะ มาถึงนี่แล้วไม่ซื้อของหน่อยเหรอ?
Paimon:ยังไม่ว่างเดินชอปน่ะ แต่ดูเหมือนว่าท่าเรือ Yilong จะไม่มีร้านขายว่าวเลย... แต่กลับมีสินค้าจาก Fontaine เต็มไปหมด
Xianyun:อย่าบอกนะว่าพวกเจ้าเข้าร่วมการแข่งขันว่าวนั่นเหมือนกัน?
Traveler:เหมือนกัน...?
Xianyun:อะแฮ่ม ข้าหมายถึง... พวกเด็ก ๆ ต่างก็อยากเข้าร่วมกันน่ะ
Xianyun:เดี๋ยวก็กระโดดโลดเต้น เดี๋ยวก็ปั้นหน้าตาน่าสงสาร วนเวียนไปมาอยู่ข้างหน้าคนอื่นไม่ยอมจากไปไหน แล้วแบบนี้ใครมันจะทนได้?
Xianyun:ข้าเลยจำใจต้องจัดตั้งกลุ่มคนสนใจว่าวประดิษฐ์ เพื่อสอนให้ทุกคนทำว่าวด้วยตัวเอง
Paimon:โอ้ มีใครเข้าร่วมบ้าง?
Xianyun:Shuyu, Shenhe, Ganyu และ Yaoyao
Paimon:คนเยอะจังเลย!
Paimon:แต่ว่านะ Xianyun คุณก็เป็นคนดีเหมือนกันนะเนี่ย ถ้าแค่อยากเข้าร่วมการแข่งขัน ก็แค่ซื้อว่าวสำเร็จรูปก็สิ้นเรื่องแล้วแท้ ๆ
Xianyun:ฮึ กลไกอุปกรณ์ยกแนวตั้งอะไรกัน กะอีกแค่กลไกหยาบ ๆ ที่มนุษย์สร้างขึ้นเท่านั้นแหละ
Xianyun:วิชากลไกที่ข้าศึกษามานับพันปีนั้น อย่าให้เราพูดถึงแหล่งที่มาของพลังเซียนเหล่านั้นเลย มาว่าแค่เรื่องโครงสร้างกลไกที่ข้าสร้างขึ้นดีกว่า
Xianyun:โครงสร้างนั้นประกอบด้วยวัสดุที่เบาเหมือนไม้ไผ่และแข็งแรงพอ ๆ กับเหล็ก เมื่อขึ้นสู่ฟ้าจะอาศัยสายลมลอยได้หลายพันลี้ นอกจากนี้วิธีก่อสร้างยังมีจุดตัดกันเป็นหกจุดสิบสองเส้น...
Xianyun:...อะแฮ่ม ช่างเถอะ ต่อให้อธิบายให้พวกเจ้าฟัง พวกเจ้าก็คงไม่เข้าใจหรอก เปลืองน้ำลายข้าเปล่า ๆ
Paimon:พูดซะคล่องปากคล่องคอเลยนะ อย่างกับว่าอัดอั้นมานานแน่ะ...
Xianyun:...สรุปพวกเจ้าจะมาด้วยมั้ย?
Paimon:เอ๋... หา? ที่แท้ก็กำลังชวนพวกเราหรอกเหรอเนี่ย?
Traveler:ฉันสนใจ
Xianyun:ดี พวกเจ้าไม่ต้องเตรียมวัสดุอะไรหรอก เดี๋ยวข้าจัดการเอง
Xianyun:อีกสองวัน เจอกันที่ภูเขา Aocang ตอนเที่ยงนะ
Paimon:Xianyun จะไปแล้วเหรอ? กล่องไม้ใบใหญ่ขนาดนี้ ไม่ต้องจ้างคนคุ้มกันไปส่งเหรอ?
Xianyun:น่าขัน ตัวข้าผู้เป็นเซียนไปไหนมาไหนด้วยตัวเองตลอด ไม่จำเป็นต้องพึ่งผู้อื่นหรอก
Paimon:หา?! กล่องใบนี้... สามารถลอยได้ด้วยเหรอ? ทำไมถึงมีสิ่งประดิษฐ์แบบนี้ด้วยล่ะ?
Xianyun:สิ่งนี้ชื่อว่า "กลไกขนย้ายมหัศจรรย์"
Paimon:...เอ่อ เขาดูภูมิใจจังเลยนะ
Paimon:ท่าทางการเดินของเขาสง่าผ่าเผยมากเลยนะ แต่คนรอบข้างกลับมองแบบแปลก ๆ เฮ้อ ฉันไม่สนใจล่ะ...
Paimon:นี่ Traveler ฉันจะบอกอะไรให้ กล่องใบนั้นของเขามีอุปกรณ์... กลไกอะไรไม่รู้เต็มไปหมด
Paimon:ฉันไม่ได้แอบดูนะ! ฉันบินไม่มั่นคงก็เลยเผลอชนเข้ากับผ้าคลุมด้านบนน่ะ...
Paimon:ขนาดของที่อยู่ด้านในก็เกือบจะไถลออกมาแน่ะ ฉันอุตส่าห์ช่วยพยุงไว้เลยนะ!
Traveler:เฮ้อ เธอนี่นะ
Paimon:ผู้หญิงคนนี้ไม่เคยทิ้งศักดิ์ศรีเลยจริง ๆ...
Paimon:ปากก็บอกว่ากลไกหยาบ ๆ แต่จริง ๆ คงอยากจะซื้อกลับไปแกะดูว่าข้างในมีอะไรแน่ ๆ
Traveler:ก็ดูเป็นตัวเขาดีนะ
Paimon:อื้ม แต่เห็นแก่ความรู้สึกของเขา พวกเราก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ก็แล้วกัน
Paimon:แบบนี้ใช่มั้ยล่ะที่เขาเรียกว่า รู้จักเคารพผู้หลักผู้ใหญ่?
Zhigui:เจ้าหนู Gaming น่ะดีทุกอย่าง จะมีก็แค่ปัญหาเรื่องนั้นนั่นแหละที่ฉันเป็นกังวล
Zhigui:พวกเธออายุเท่า ๆ กัน คงจะพูดคุยกันได้เข้าใจมากกว่า ยังไงก็รบกวนพวกเธอช่วยเกลี้ยกล่อมเขาหน่อยนะ
Localized evidence
สายลมวสันต์ผลิบาน - 1
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/595255768No text in the selected or fallback locales.
นกขมิ้นโบยบินกลางลมโชย นำส่งมงคลจากนภาสู่สวรรค์
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/1801710674Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/31610165
EQ
4013910
UI_ChapterIcon_SeaLamp
4013902
event