Ghost
Chapter icon · UI_ChapterIcon_Common

Story Chapters

ควาเรนาห์แห่งความดีชั่ว

Story evidence

Chapter quests

9

บันทึกเหตุอสิปัตตวน

Open quest →
Quest flow
1

ไปตามหา Mihir ในหนองน้ำ Asipattravana

Open step page →
2

คุยกับ Sorush

Open step page →
Conversation 1 · 22 linesOpen full page →

Paimon:เอ่อ... Sorush เธอแน่ใจนะว่าไม่ได้พามาผิดทางน่ะ?

Sorush:หยุดทำเสียงน่าอับอายแบบนั้นเสียที ข้าจะพามาผิดทางได้ยังไง?

Sorush:ฮึ เจ้าปุยขาวต้องหัดเรียนรู้จาก "ยัสนาปติ" ของข้าบ้างนะ และหัดดูท่าทีนิ่งสงบไม่ไหวติงของเขา/นางนั่นด้วย...

Paimon:ใช่! เจ้าก้อนขมุกขมัวทางนั้น... แค่มองดูก็อันตรายแล้ว...

Sorush:แค่ความยากลำบากเล็ก ๆ น้อย ๆ จะเทียบกับการเสียสละที่ข้าต้องทำในภายหลังได้อย่างไรกัน?

Sorush:เอ่อ ขออภัย ถึงเจ้าปุยขาวจะไม่ได้กล้าหาญชาญชัยเหมือน "ยัสนาปติ" ของข้า... แต่การรู้จักถอยกลับเมื่อต้องเผชิญกับอันตรายเช่นนี้ ก็นับว่าอาจเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่า

Paimon:โอ้ว...ช่าย! Traveler มีหน้าที่กล้าหาญ ส่วนฉันมีหน้าที่ฉลาด พวกเราก็เลยเป็นสุดยอดคู่หูกันยังไงล่ะ!

Traveler:แจ๋วนี่ คู่หู!

Paimon:ฮิฮิ ฉันก็คิดว่าตอบได้แจ๋วเหมือนกัน!

Sorush:...ข้าไม่ได้มอบชื่อ "ยัสนาปติ" ให้เจ้าแบบส่ง ๆ นะ เจ้าควรยกย่องความกล้าหาญของข้าให้มากหน่อย

Paimon:แต่ฉันกับ Traveler รู้จักกันมานานแล้วนี่นา ตอนที่เขาไม่ได้เป็นยัสนาปติของ Sorush ก็ชมฉันได้ไม่เห็นจะเป็นไรเลย!

Paimon:Sorush ก็เหมือนกัน อย่างกไปหน่อยเลยน่า พูดก็พูดเถอะนะ จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังไม่เห็น Sorush ทำอะไรให้ชื่นชมเป็นพิเศษเลย...

Sorush:ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของข้าไม่ใช่ตอนนี้ แต่คือในอนาคตข้างหน้าต่างหาก ตอนนี้... ตอนนี้เป็นโอกาสให้พวกเจ้าได้เป็นสักขีพยานตั้งแต่ต้นจนจบ!

Paimon:ก็ได้... ถ้าเธอจะยืนกรานแบบนั้นน่ะนะ ว่าแต่นี่พวกเรามาหา...

Sorush:Mihir เจ้าทายาทต้นหนามโง่เง่า... ดูจากสถานการณ์แล้ว ตอนนี้นางคงจะทุกข์ทรมานอยู่

Paimon:หืม! เขาถูกขังไว้ด้านในเหรอ? งั้นเราต้องรีบช่วยเขาออกมาสิ!

Sorush:หมอกสีม่วงด้านล่างนั่นมีแหล่งพลังงานเดียวกันกับปีศาจแห่ง Dev ซึ่งเดิมทีจะเป็นหน้าที่ของ Mihir ที่จะป้องกันไม่ให้พลังงานชั่วร้ายสร้างหายนะแก่โลก

Sorush:เพราะอิทธิพลของ "ปรากฏการณ์ Apaosha" ทำให้พลังทั้งสองสายที่ปะทะกันนั้น แปรผันอยู่ตลอดเวลา...

Sorush:ชาวภูตดอกไม้ไม่หวั่นเกรงต่อการเสียสละ แม้ว่าจะต้องต่อสู้จนชีวิตแหลกสลายไปก็ตาม... แต่นั่นคือ Mihir นี่นะ ตอนนี้นางคงดั้นด้นหาวิธีช่วยเหลือตัวเอง และพยายามดิ้นรนอย่างน่าอดสูอยู่ละมั้ง

Conversation 2 · 23 linesOpen full page →

Paimon:แต่พวกเธอก็เป็นพวกพ้องชาวภูตดอกไม้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? Sorush จะทนเห็นเพื่อนเดือดร้อนโดยไม่ช่วยงี้เหรอ?

Paimon:เอ่อ... ฉันแยกไม่ค่อยออกแล้วล่ะว่า Traveler จะด่าหรือว่าชมกันแน่!

Sorush:เรื่องช่วย Mihir มันไม่ได้ยากเย็นอะไรหรอก เรียกว่าแทบจะไม่ต้องเปลืองแรงอะไรด้วยซ้ำ เพียงแต่ว่าชาวภูตดอกไม้มีภารกิจ... และอุดมการณ์ที่ต่างกัน

Sorush:ข้าเดาว่านางคงหาสถานที่ที่เงียบสงบและปลอดภัย ก่อนจะใช้ "ประตูสีเทา" ทำการผนึกปีศาจรวมถึงตัวนางเองแล้วล่ะ

Sorush:หากนางยังสามารถไปมาได้อย่างอิสระ นางก็อาจจะกระดิกหางขอความเมตตา และร้องขอความช่วยเหลือไปทุกที่เหมือนควาเรนาห์...

Traveler:ควาเรนาห์มีหางให้กระดิกด้วยเหรอ?

Paimon:ถ้าพยายามหน่อยก็คงทำได้แหละมั้ง?

Sorush:ข้าไม่เข้าใจสำนวนของพวกไร้อารยธรรมหรอก เฮอะ กลับเข้าเรื่องเถอะ แต่เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบันแล้ว นางน่าจะจัดการคนเดียวได้ยากนะ น่าสงสารเสียจริง...

Sorush:ข้าละไม่อยากจะเห็น Mihir ที่ถูกกัดกร่อนด้วยมลทิน ผู้ซึ่งตกจากความไร้มลทินสู่สภาพบาปมหันต์ แต่กลับยังยึดติดกับชีวิตมากเกินทนเช่นนางหรอกนะ ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสบังคับข้ามาละก็...

Paimon:ฮิฮิ พูดซะยาวเหยียด ที่แท้ Sorush ก็เป็นห่วงเพื่อนนี่เอง

Sorush:ไม่ใช่สักหน่อย ข้าก็แค่มาดูว่าเจ้าภูตไม่เอาถ่านนั่นรู้สึกเสียใจบ้างรึเปล่า ถ้านางเปลี่ยนใจแล้วขอความช่วยเหลือจากข้า ก็ใช่ว่าข้าจะหาเวลาให้ไม่ได้

Sorush:...อย่างไรซะ หากไร้ซึ่งใบไม้สีเขียวในฉากประดับ ดอกไม้ที่เป็นตัวเอกในบทเพลงสรรเสริญก็คงไม่อาจฉายความเจิดจรัสออกมาได้

Sorush:แม้ว่าความสำเร็จต่อไปนี้จะเล็กน้อย แต่ก็เป็นชิ้นส่วนแห่งความเจิดจรัสเช่นกัน ดังนั้น "ยัสนาปติ" จงบันทึกด้วยใจที่เทิดทูน และใช้เศษเสี้ยวแห่งแสงที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ เหล่านี้เพื่อประดับบทกวีสรรเสริญของข้าเถิด

Paimon:เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้ค่อยว่ากันทีหลังก็ได้นะ ฉันว่า Sorush บอกวิธีกำจัดหมอกสีม่วงพวกนั้นให้เราก่อนดีกว่า!

Sorush:นี่ใช่เรื่องเล็กน้อยซะที่ไหน! เฮ้อ ช่างเถอะ...

Sorush:ถึงแม้ว่า Mihir จะเป็น "ร่างบาป" และไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ แต่ต้นหนามยังคงอยู่ ตราบใดที่ข้าถ่ายพลังบางส่วนให้พวกมัน พวกมันก็จะสามารถขจัดหมอกสีม่วงเหล่านั้นได้ในทันที

Sorush:ระหว่างทางลงไป พวกเราก็เดินตามควาเรนาห์ที่เห็นก็แล้วกัน...

Paimon:ในเมื่อ Sorush มั่นใจซะขนาดนั้น... Traveler งั้นพวกเราลองเข้าไปดูใกล้ ๆ มั้ย?

Paimon:จริงสิ ถ้ารู้สึกไม่ค่อยดี ก็แค่... กลั้นหายใจไว้แล้วกัน! เอ่อ... แต่ฉันก็กลั้นหายใจไม่เก่งแฮะ เพราะงั้น Sorush ช่วยจัดการเร็ว ๆ หน่อยนะ!

Sorush:อย่าดูถูกข้าเชียวล่ะ เจ้าปุยขาว

Conversation 3 · 26 linesOpen full page →

Paimon:แต่พวกเธอก็เป็นพวกพ้องชาวภูตดอกไม้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? Sorush จะทนเห็นเพื่อนเดือดร้อนโดยไม่ช่วยงี้เหรอ?

Paimon:เอ่อ... ฉันแยกไม่ค่อยออกแล้วล่ะว่า Traveler จะด่าหรือว่าชมกันแน่!

Sorush:เรื่องช่วย Mihir มันไม่ได้ยากเย็นอะไรหรอก เรียกว่าแทบจะไม่ต้องเปลืองแรงอะไรด้วยซ้ำ เพียงแต่ว่าชาวภูตดอกไม้มีภารกิจ... และอุดมการณ์ที่ต่างกัน

Sorush:ข้าเดาว่านางคงหาสถานที่ที่เงียบสงบและปลอดภัย ก่อนจะใช้ "ประตูสีเทา" ทำการผนึกปีศาจรวมถึงตัวนางเองแล้วล่ะ

Sorush:หากนางยังสามารถไปมาได้อย่างอิสระ นางก็อาจจะกระดิกหางขอความเมตตา และร้องขอความช่วยเหลือไปทุกที่เหมือนควาเรนาห์...

Traveler:ควาเรนาห์มีหางให้กระดิกด้วยเหรอ?

Paimon:ถ้าพยายามหน่อยก็คงทำได้แหละมั้ง?

Sorush:ข้าไม่เข้าใจสำนวนของพวกไร้อารยธรรมหรอก เฮอะ กลับเข้าเรื่องเถอะ แต่เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบันแล้ว นางน่าจะจัดการคนเดียวได้ยากนะ น่าสงสารเสียจริง...

Sorush:ข้าละไม่อยากจะเห็น Mihir ที่ถูกกัดกร่อนด้วยมลทิน ผู้ซึ่งตกจากความไร้มลทินสู่สภาพบาปมหันต์ แต่กลับยังยึดติดกับชีวิตมากเกินทนเช่นนางหรอกนะ ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสบังคับข้ามาละก็...

Paimon:ฮิฮิ พูดซะยาวเหยียด ที่แท้ Sorush ก็เป็นห่วงเพื่อนนี่เอง

Sorush:ไม่ใช่สักหน่อย ข้าก็แค่มาดูว่าเจ้าภูตไม่เอาถ่านนั่นรู้สึกเสียใจบ้างรึเปล่า ถ้านางเปลี่ยนใจแล้วขอความช่วยเหลือจากข้า ก็ใช่ว่าข้าจะหาเวลาให้ไม่ได้

Sorush:...อย่างไรซะ หากไร้ซึ่งใบไม้สีเขียวในฉากประดับ ดอกไม้ที่เป็นตัวเอกในบทเพลงสรรเสริญก็คงไม่อาจฉายความเจิดจรัสออกมาได้

Sorush:แม้ว่าความสำเร็จต่อไปนี้จะเล็กน้อย แต่ก็เป็นชิ้นส่วนแห่งความเจิดจรัสเช่นกัน ดังนั้น "ยัสนาปติ" จงบันทึกด้วยใจที่เทิดทูน และใช้เศษเสี้ยวแห่งแสงที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ เหล่านี้เพื่อประดับบทกวีสรรเสริญของข้าเถิด

Paimon:เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้ค่อยว่ากันทีหลังก็ได้นะ ฉันว่า Sorush บอกวิธีกำจัดหมอกสีม่วงพวกนั้นให้เราก่อนดีกว่า!

Sorush:นี่ใช่เรื่องเล็กน้อยซะที่ไหน! เฮ้อ ช่างเถอะ...

Sorush:ถึงแม้ว่า Mihir จะเป็น "ร่างบาป" และไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ แต่ต้นหนามยังคงอยู่ ตราบใดที่ข้าถ่ายพลังบางส่วนให้พวกมัน พวกมันก็จะสามารถขจัดหมอกสีม่วงเหล่านั้นได้ในทันที

Sorush:ระหว่างทางลงไป พวกเราก็เดินตามควาเรนาห์ที่เห็นก็แล้วกัน...

Paimon:ในเมื่อ Sorush มั่นใจซะขนาดนั้น... Traveler งั้นพวกเราลองเข้าไปดูใกล้ ๆ มั้ย?

Paimon:จริงสิ ถ้ารู้สึกไม่ค่อยดี ก็แค่... กลั้นหายใจไว้แล้วกัน! เอ่อ... แต่ฉันก็กลั้นหายใจไม่เก่งแฮะ เพราะงั้น Sorush ช่วยจัดการเร็ว ๆ หน่อยนะ!

Sorush:อย่าดูถูกข้าเชียวล่ะ เจ้าปุยขาว

Conversation 4 · 22 linesOpen full page →

Paimon:เอ่อ... Sorush เธอแน่ใจนะว่าไม่ได้พามาผิดทางน่ะ? รู้สึกเหมือนเราเคยเดินผ่านตรงนี้แล้วนะ...

Sorush:หยุดทำเสียงน่าอับอายแบบนั้นเสียที ข้าจะพามาผิดทางได้ยังไง?

Sorush:ฮึ เจ้าปุยขาวต้องหัดเรียนรู้จาก "ยัสนาปติ" ของข้าบ้างนะ และหัดดูท่าทีนิ่งสงบไม่ไหวติงของเขา/นางนั่นด้วย...

Paimon:นั่นน่ะสิ! ก่อนหน้านี้ที่เคยมาที่นี่ ฉันก็ไม่ได้คิดว่ามันเป็นสถานที่ปลอดภัยอะไรอยู่แล้ว!

Sorush:แค่ความยากลำบากเล็ก ๆ น้อย ๆ จะเทียบกับการเสียสละที่ข้าต้องทำในภายหลังได้อย่างไรกัน?

Sorush:เอ่อ ขออภัย ถึงเจ้าปุยขาวจะไม่ได้กล้าหาญชาญชัยเหมือน "ยัสนาปติ" ของข้า... แต่การรู้จักถอยกลับเมื่อต้องเผชิญกับอันตรายเช่นนี้ ก็นับว่าอาจเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่า

Paimon:โอ้ว...ช่าย! Traveler มีหน้าที่กล้าหาญ ส่วนฉันมีหน้าที่ฉลาด พวกเราก็เลยเป็นสุดยอดคู่หูกันยังไงล่ะ!

Traveler:แจ๋วนี่ คู่หู!

Paimon:ฮิฮิ ฉันก็คิดว่าตอบได้แจ๋วเหมือนกัน!

Sorush:...ข้าไม่ได้มอบชื่อ "ยัสนาปติ" ให้เจ้าแบบส่ง ๆ นะ เจ้าควรยกย่องความกล้าหาญของข้าให้มากหน่อย

Paimon:แต่ฉันกับ Traveler รู้จักกันมานานแล้วนี่นา ตอนที่เขาไม่ได้เป็นยัสนาปติของ Sorush ก็ชมฉันได้ไม่เห็นจะเป็นไรเลย!

Paimon:Sorush ก็เหมือนกัน อย่างกไปหน่อยเลยน่า พูดก็พูดเถอะนะ จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังไม่เห็น Sorush ทำอะไรให้ชื่นชมเป็นพิเศษเลย...

Sorush:ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของข้าไม่ใช่ตอนนี้ แต่คือในอนาคตข้างหน้าต่างหาก ตอนนี้... ตอนนี้เป็นโอกาสให้พวกเจ้าได้เป็นสักขีพยานตั้งแต่ต้นจนจบ!

Paimon:ก็ได้... ถ้าเธอจะยืนกรานแบบนั้นน่ะนะ ว่าแต่นี่พวกเรามาหา...

Sorush:Mihir เจ้าทายาทต้นหนามโง่เง่า... ดูจากสถานการณ์แล้ว ตอนนี้นางคงจะทุกข์ทรมานอยู่

Paimon:หืม! เขาถูกขังไว้ด้านในเหรอ? งั้นเราต้องรีบช่วยเขาออกมาสิ!

Sorush:หมอกสีม่วงที่พวกเจ้าเคยเห็นนั้น มีแหล่งพลังงานเดียวกันกับปีศาจแห่ง Dev ซึ่งเดิมทีจะเป็นหน้าที่ของ Mihir ที่จะป้องกันไม่ให้พลังงานชั่วร้ายสร้างหายนะแก่โลก

Sorush:เพราะอิทธิพลของ "ปรากฏการณ์ Apaosha" ทำให้พลังทั้งสองสายที่ปะทะกันนั้น แปรผันอยู่ตลอดเวลา...

Sorush:ชาวภูตดอกไม้ไม่หวั่นเกรงต่อการเสียสละ แม้ว่าจะต้องต่อสู้จนชีวิตแหลกสลายไปก็ตาม... แต่นั่นคือ Mihir นี่นะ ตอนนี้นางคงดั้นด้นหาวิธีช่วยเหลือตัวเอง และพยายามดิ้นรนอย่างน่าอดสูอยู่ละมั้ง

Conversation 5 · 21 linesOpen full page →

Paimon:แต่พวกเธอก็เป็นพวกพ้องชาวภูตดอกไม้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? Sorush จะทนเห็นเพื่อนเดือดร้อนโดยไม่ช่วยงี้เหรอ?

Paimon:เอ่อ... ฉันแยกไม่ค่อยออกแล้วล่ะว่า Traveler จะด่าหรือว่าชมกันแน่!

Sorush:เรื่องช่วย Mihir มันไม่ได้ยากเย็นอะไรหรอก เรียกว่าแทบจะไม่ต้องเปลืองแรงอะไรด้วยซ้ำ เพียงแต่ว่าชาวภูตดอกไม้มีภารกิจ... และอุดมการณ์ที่ต่างกัน

Sorush:ข้าเดาว่านางคงหาสถานที่ที่เงียบสงบและปลอดภัย ก่อนจะใช้ "ประตูสีเทา" ทำการผนึกปีศาจรวมถึงตัวนางเองแล้วล่ะ

Sorush:หากนางยังสามารถไปมาได้อย่างอิสระ นางก็อาจจะกระดิกหางขอความเมตตา และร้องขอความช่วยเหลือไปทุกที่เหมือนควาเรนาห์...

Traveler:ควาเรนาห์มีหางให้กระดิกด้วยเหรอ?

Paimon:ถ้าพยายามหน่อยก็คงทำได้แหละมั้ง?

Sorush:ข้าไม่เข้าใจสำนวนของพวกไร้อารยธรรมหรอก เฮอะ กลับเข้าเรื่องเถอะ แม้ว่าก่อนหน้านี้เราจะกำจัดหมอกสีม่วงไปบางส่วนแล้ว แต่เรายังไม่ได้แก้ไขต้นตอของสาเหตุ และดูเหมือนว่านางน่าจะจัดการคนเดียวได้ยากด้วย น่าสงสารเสียจริง...

Sorush:ข้าละไม่อยากจะเห็น Mihir ที่ถูกกัดกร่อนด้วยมลทิน ผู้ซึ่งตกจากความไร้มลทินสู่สภาพบาปมหันต์ แต่กลับยังยึดติดกับชีวิตมากเกินทนเช่นนางหรอกนะ ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสบังคับข้ามาละก็...

Paimon:ฮิฮิ พูดซะยาวเหยียด ที่แท้ Sorush ก็เป็นห่วงเพื่อนนี่เอง

Sorush:ไม่ใช่สักหน่อย ข้าก็แค่มาดูว่าเจ้าภูตไม่เอาถ่านนั่นรู้สึกเสียใจบ้างรึเปล่า ถ้านางเปลี่ยนใจแล้วขอความช่วยเหลือจากข้า ก็ใช่ว่าข้าจะหาเวลาให้ไม่ได้

Sorush:...อย่างไรซะ หากไร้ซึ่งใบไม้สีเขียวในฉากประดับ ดอกไม้ที่เป็นตัวเอกในบทเพลงสรรเสริญก็คงไม่อาจฉายความเจิดจรัสออกมาได้

Sorush:แม้ว่าความสำเร็จต่อไปนี้จะเล็กน้อย แต่ก็เป็นชิ้นส่วนแห่งความเจิดจรัสเช่นกัน ดังนั้น "ยัสนาปติ" จงบันทึกด้วยใจที่เทิดทูน และใช้เศษเสี้ยวแห่งแสงที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ เหล่านี้เพื่อประดับบทกวีสรรเสริญของข้าเถิด

Paimon:เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้ค่อยว่ากันทีหลังก็ได้นะ ฉันว่า Sorush บอกวิธีช่วย Mihir ให้เราดีกว่า!

Sorush:นี่ใช่เรื่องเล็กน้อยซะที่ไหน! เฮ้อ ช่างเถอะ...

Sorush:ถึงแม้ว่า Mihir จะเป็น "ร่างบาป" และไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ แต่ต้นหนามยังคงอยู่ ตราบใดที่ข้าถ่ายพลังบางส่วนให้พวกมัน เรื่องขจัดมลทินแค่นี้ก็ไม่เปลืองเรี่ยวแรงอะไรนักหรอก

Sorush:ระหว่างทางลงไป พวกเราก็เดินตามควาเรนาห์ที่เห็นก็แล้วกัน...

Paimon:ในเมื่อ Sorush มั่นใจซะขนาดนั้น... Traveler งั้นพวกเราลองเข้าไปดูใกล้ ๆ มั้ย?

Conversation 6 · 24 linesOpen full page →

Paimon:แต่พวกเธอก็เป็นพวกพ้องชาวภูตดอกไม้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? Sorush จะทนเห็นเพื่อนเดือดร้อนโดยไม่ช่วยงี้เหรอ?

Paimon:เอ่อ... ฉันแยกไม่ค่อยออกแล้วล่ะว่า Traveler จะด่าหรือว่าชมกันแน่!

Sorush:เรื่องช่วย Mihir มันไม่ได้ยากเย็นอะไรหรอก เรียกว่าแทบจะไม่ต้องเปลืองแรงอะไรด้วยซ้ำ เพียงแต่ว่าชาวภูตดอกไม้มีภารกิจ... และอุดมการณ์ที่ต่างกัน

Sorush:ข้าเดาว่านางคงหาสถานที่ที่เงียบสงบและปลอดภัย ก่อนจะใช้ "ประตูสีเทา" ทำการผนึกปีศาจรวมถึงตัวนางเองแล้วล่ะ

Sorush:หากนางยังสามารถไปมาได้อย่างอิสระ นางก็อาจจะกระดิกหางขอความเมตตา และร้องขอความช่วยเหลือไปทุกที่เหมือนควาเรนาห์...

Traveler:ควาเรนาห์มีหางให้กระดิกด้วยเหรอ?

Paimon:ถ้าพยายามหน่อยก็คงทำได้แหละมั้ง?

Sorush:ข้าไม่เข้าใจสำนวนของพวกไร้อารยธรรมหรอก เฮอะ กลับเข้าเรื่องเถอะ แม้ว่าก่อนหน้านี้เราจะกำจัดหมอกสีม่วงไปบางส่วนแล้ว แต่เรายังไม่ได้แก้ไขต้นตอของสาเหตุ และดูเหมือนว่านางน่าจะจัดการคนเดียวได้ยากด้วย น่าสงสารเสียจริง...

Sorush:ข้าละไม่อยากจะเห็น Mihir ที่ถูกกัดกร่อนด้วยมลทิน ผู้ซึ่งตกจากความไร้มลทินสู่สภาพบาปมหันต์ แต่กลับยังยึดติดกับชีวิตมากเกินทนเช่นนางหรอกนะ ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสบังคับข้ามาละก็...

Paimon:ฮิฮิ พูดซะยาวเหยียด ที่แท้ Sorush ก็เป็นห่วงเพื่อนนี่เอง

Sorush:ไม่ใช่สักหน่อย ข้าก็แค่มาดูว่าเจ้าภูตไม่เอาถ่านนั่นรู้สึกเสียใจบ้างรึเปล่า ถ้านางเปลี่ยนใจแล้วขอความช่วยเหลือจากข้า ก็ใช่ว่าข้าจะหาเวลาให้ไม่ได้

Sorush:...อย่างไรซะ หากไร้ซึ่งใบไม้สีเขียวในฉากประดับ ดอกไม้ที่เป็นตัวเอกในบทเพลงสรรเสริญก็คงไม่อาจฉายความเจิดจรัสออกมาได้

Sorush:แม้ว่าความสำเร็จต่อไปนี้จะเล็กน้อย แต่ก็เป็นชิ้นส่วนแห่งความเจิดจรัสเช่นกัน ดังนั้น "ยัสนาปติ" จงบันทึกด้วยใจที่เทิดทูน และใช้เศษเสี้ยวแห่งแสงที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ เหล่านี้เพื่อประดับบทกวีสรรเสริญของข้าเถิด

Paimon:เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้ค่อยว่ากันทีหลังก็ได้นะ ฉันว่า Sorush บอกวิธีช่วย Mihir ให้เราดีกว่า!

Sorush:นี่ใช่เรื่องเล็กน้อยซะที่ไหน! เฮ้อ ช่างเถอะ...

Sorush:ถึงแม้ว่า Mihir จะเป็น "ร่างบาป" และไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ แต่ต้นหนามยังคงอยู่ ตราบใดที่ข้าถ่ายพลังบางส่วนให้พวกมัน เรื่องขจัดมลทินแค่นี้ก็ไม่เปลืองเรี่ยวแรงอะไรนักหรอก

Sorush:ระหว่างทางลงไป พวกเราก็เดินตามควาเรนาห์ที่เห็นก็แล้วกัน...

Paimon:ในเมื่อ Sorush มั่นใจซะขนาดนั้น... Traveler งั้นพวกเราลองเข้าไปดูใกล้ ๆ มั้ย?

3

ตามควาเรนาห์ที่ล่องลอยไป

Open step page →
4

ปลุกพลังควาเรนาห์แห่งต้นหนาม เพื่อปัดเป่าหมอกสีม่วง...

Open step page →
5

ตามควาเรนาห์ที่ล่องลอยไป

Open step page →
6

ปลุกพลังควาเรนาห์แห่งต้นหนาม เพื่อปัดเป่าหมอกสีม่วง...

Open step page →
7

ตามควาเรนาห์ที่ล่องลอยไป

Open step page →
8

ตามหา Mihir

Open step page →
9

คุยกับ Sorush

Open step page →
Conversation 1 · 13 linesOpen full page →

Paimon:นี่คือ Mihir เหรอ? นี่เธอ...ถูกขังไว้เหรอ? ไม่คิดเลยว่าหมอกสีม่วงด้านนอกจะเข้ามาถึงข้างในนี้ด้วย...

Paimon:Sorush! พวกเราจะทำยังไงดีล่ะ? ถ้าถ่ายพลังของ Sorush ไปให้ขวากหนามเหมือนเมื่อกี้ จะสามารถช่วยเขาได้มั้ยอะ?

Sorush:ได้สิ ข้าสามารถช่วยนางได้ง่าย ๆ อยู่แล้ว ยังไง Mihir ในตอนนี้... ก็แปดเปื้อนไปด้วยมลทินมากเกินไป พอเห็นสภาพไร้กำลังของนางแบบนี้แล้ว ก็ช่างน่าสงสารซะเหลือเกิน

Traveler:ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาซ้ำเติมนะ

Paimon:Traveler พูดถูก! รีบหาทางช่วยเธอเถอะ...

Sorush:แต่ข้ายังไม่ได้ยินคำสารภาพผิดของนางเลย! ข้าอยากเห็นนางเสียใจ ข้าอยากได้ยินว่านางไม่ควรดื้อรั้น และอ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากข้า...

Paimon:โห ขนาดนี้แล้ว Sorush ยังเอาแต่พูดแบบนี้อีก ก่อนหน้านี้ฉันก็นึกว่าพูดเพราะความโกรธ... ไม่คิดเลยว่าจะคิดจริงจังเหรอเนี่ย?

Paimon:เธอก็อย่าเออออไปกับเขาสิ!

Sorush:ก็ได้... ในเมื่อเป็นคำขอของ "ยัสนาปติ" ของข้า อย่างไรเสีย การบรรลุความปรารถนาของ "ยัสนาปติ" ก็เป็นหน้าที่ของผู้สูงส่งอย่างข้าอยู่แล้ว

Paimon:หา?! ฉันล่ะอยากให้ Sorush ฟังคำขอของฉันบ้างจริงจริ๊ง...

10

หาทางปัดเป่าหมอกสีม่วงและช่วย Mihir

Open step page →
11

คุยกับ Mihir

Open step page →
Conversation 1 · 42 linesOpen full page →

Paimon:โล่งไปที! Mihir ไม่เป็นไรใช่มั้ย?

Sorush:ถึงแม้ว่าจะเป็น "ร่างบาป" ที่แปดเปื้อนด้วยมลพิษ และยังอ่อนแอลงจนน่าสมเพช ได้แต่ฝืนปกป้องตัวเองไปวัน ๆ... แต่อย่างน้อยก็ยังมีลมหายใจเหลืออยู่

Mihir:Sorush... Sorush... Sorush ผู้คบค้ามนุษย์เป็นสหาย Sorush ผู้หลงทาง...

Paimon:เอ่อ... ฟังดูเหมือนมีความหมายอื่นแฝงนะ?

Sorush:พวกเจ้าอย่าได้เข้าใกล้นางนัก มิฉะนั้น มลทินในร่างกายของนางจะไหลออกมาแปดเปื้อนเราได้

Sorush:ดูท่านอกจากนางจะลืมซาบซึ้งบุญคุณข้าแล้ว สติปัญญาก็ดูจะขาดตกไปไม่น้อย ไม่อย่างนั้น นางคงไม่ใช้คำที่ไม่มีมูลความจริงมากล่าวหาข้าเช่นนี้หรอก

Mihir:ขอบใจนะ Sorush หากไม่ได้เจ้ากับเพื่อนแล้วละก็ ข้าคงต้องใช้เวลาสั่งสมพลังอีกนานโขเชียวละ...

Mihir:ถึงจะเป็นอย่างนั้น แต่ข้าก็ไม่รู้ว่าจะสามารถเอาชนะมลทินที่นับวันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นได้หรือเปล่า

Mihir:"ปรากฏการณ์ Apaosha" สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนจากด้านล่างของหุบเขา แต่ต้นหนามสามารถเลื้อยไปตามพื้นเท่านั้น ไม่สามารถขึ้นสู่ฟ้าได้ แม้แต่เงาของท้องฟ้าที่สะท้อนมายังโลกก็...

Sorush:ฮึ แน่อยู่แล้วล่ะ เพราะอย่างไรซะ ข้าต่างหากล่ะ ที่เป็นผู้มีชะตาถูกลิขิตให้ต้องเสียสละเพื่อดับ "ปรากฏการณ์ Apaosha"

Sorush:อีกอย่าง Traveler กับ Paimon หาใช่สหายแต่อย่างไร เขาคือ "ยัสนาปติ" ของข้า ผู้ที่ยินดีจะปฏิบัติตามคำสั่งและบันทึกการกระทำที่ยิ่งใหญ่ของข้า

Paimon:ฉันก็อยากเป็นหมายเลขหนึ่งเหมือนกันนะ! เดี๋ยวนะ... ทำไมฉันต้องมาเถียงเรื่องนี้กับ Traveler ด้วยเนี่ย? พวกเราไม่ใช่ลูกน้องที่ต้องทำตาม "คำสั่ง" ของ Sorush สักหน่อย!

Paimon:เอ่อ... ลำพังแค่ช่วย Mihir ออกมา น่าจะยังไม่ถือว่าทำคำขอของ Zurvan สำเร็จนะ?

Mihir:อย่างนี้นี่เอง Sorush มีเรื่องจะขอให้ข้าช่วยงั้นสิ

Sorush:หรือว่าในขณะที่ถูกคุมขังอยู่ที่นี่ สติที่หลงเหลือของเจ้าจะถูก Tumbleweed ดูดกลืน แล้วพากลิ้งจนออกจากภูเขา Temir ไปยังทะเลทรายไร้ชื่อนั่นเสียแล้ว?

Sorush:ครั้งนี้ความเอื้อเฟื้อที่ไม่ไยดีต่ออดีตของข้าได้ประจักษ์ชัดแล้ว และข้าอนุญาตให้ "ยัสนาปติ" เขียนบันทึกเจ้าลงในบทสรรเสริญของข้าด้วยก็ได้

Sorush:เดิมทีร่างบาปอันแปดเปื้อนมลทินอย่าง Mihir นั้น ไม่ควรจะอยู่ในบทกวีสรรเสริญอันยิ่งใหญ่ของข้าด้วยซ้ำ...

Sorush:Mihir เจ้าควรจะสำนึกบุญคุณข้าให้มากนะ หากไม่ใช่เพราะผู้อาวุโส... เอาเถอะ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้ได้มาซึ่ง "มงกุฎดอกไม้เขาคู่" เจ้าต้องกลับไปที่ทุ่งดอกไม้อมฤตกับข้า

Paimon:ว่าแต่ Sorush เอาแต่พูดถึง "แปดเปื้อนมลทิน" แล้วก็ "ร่างบาป" อะไรพวกนี้ตลอดเลย... สรุปแล้วมันหมายความว่าไงเหรอ?

Mihir:การป้องกันไม่ให้มลทินแพร่กระจายไปทั่วแผ่นดินและป้องกันการกัดกร่อนของมัน เป็นหน้าที่ของเราทายาทตระกูลต้นหนาม แต่เมื่อเราต่อสู้กับปีศาจแห่ง Dev การบาดเจ็บก็แทบจะเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

Sorush:หากสู้รบกับปีศาจแห่ง Dev จนเละเป็นผุยผง มันก็คุ้มค่าแก่การสรรเสริญอยู่หรอก... ทว่าอย่าง Mihir ที่แปดเปื้อนด้วยมลทินเช่นนี้ แทบจะนับเป็นส่วนหนึ่งของภูตดอกไม้อย่างเราไม่ได้ด้วยซ้ำ

Sorush:หากไม่ได้ข้าช่วย เห็นทีก็คงจะต้องดิ้นรนอย่างน่าสมเพชในถ้ำที่มืดมิดและคับแคบแบบนี้ จนกว่าโลกจะลืมเลือน และสุดท้ายก็จางหายไปในที่สุด

Mihir:พวกมนุษย์ที่เป็นเพื่อนกับ Sorush ก็พูดเช่นนั้นแหละ

Sorush:เขาหาใช่มนุษย์ธรรมดาซะที่ไหน เขาคือ "Nasuraia" แห่ง "กลุ่มวิมตินิยม"

Paimon:อย่างนี้นี่เอง...

Traveler:นี่คือบาดแผลแห่งเกียรติยศนะ

Paimon:นั่นสิ ถูกเรียกว่า "ร่างบาป" เพราะเหตุผลแบบนี้... งี้ Mihir ก็น่าสงสารเกินไปแล้ว

Mihir:การทำตามหน้าที่ไม่ใช่เรื่องน่าสงสารหรอก เพื่อที่จะปฏิบัติหน้าที่ได้ยาวนานยิ่งขึ้น การดิ้นรนเอาชีวิตรอดก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไร

Sorush:ผู้อาวุโสก็ไม่เท่าไหร่หรอก ข้าไม่ได้ตกต่ำถึงขนาดต้องให้ Mihir มาสั่งสอน แต่ไหน ๆ เจ้าก็ได้รับการช่วยเหลือจากข้าไปแล้ว งั้นก็น่าจะตอบแทนข้าหน่อยนะ

Paimon:Sorush อย่าใจร้ายกับคนเจ็บนักสิ! อืม... ในเมื่อ Mihir ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ งั้นก็เรียกว่าเป็นคนเจ็บได้ใช่มั้ย?

Mihir:ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวต่อไป Sorush ก็จะเข้าใจเอง ไม่อย่างนั้น นางคงจะรับ "มงกุฎดอกไม้เขาคู่" จาก Zurvan ไม่ได้หรอก

Mihir:แต่ก็อย่างที่ Sorush ว่านั่นแหละ "ร่างบาป" ไม่ได้รับการยอมรับจากภูตดอกไม้ตนอื่น ๆ ดังนั้นข้าจึงไม่อาจกลับไปยังทุ่งดอกไม้อมฤตได้...

Sorush:แค่เดิน "เส้นทางจาริกล้างบาป" สักรอบก็น่าจะพอแล้วนี่

Paimon:"เส้นทางจาริกล้างบาป"? เอ่อ... เส้นทางนั้นไกลรึเปล่า? แล้วอันตรายมั้ย?

Sorush:เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลกับเรื่องของ Mihir นักหรอก อย่างไรซะ บทสรรเสริญของข้าก็ไม่ได้มีที่ว่างให้นางมากมายขนาดนั้น

Sorush:นางคุ้นเคยกับเส้นทางนี้ดี แต่ด้วยสภาพที่อ่อนแอและไร้กำลังของนางในตอนนี้ หากเกิดถูกโจมตีระหว่างทาง คราวนี้เห็นทีคงไม่มีชีวิตรอดแน่

Paimon:ฮิฮิ ฉันว่า Sorush คงอยากจะพูดว่า ตราบใดที่เราพาเธอกลับไป เธอจะต้องไม่เป็นไรแน่ ไม่ต้องห่วงนะ เรื่องนี้ฉันกับ Traveler มีประสบการณ์อย่างโชกโชนเลยล่ะ

12

คุ้มครอง Mihir ไปยังพื้นที่สูง

Open step page →
13

คุยกับ Mihir

Open step page →
Conversation 1 · 24 linesOpen full page →

Paimon:ในที่สุดก็ออกมาจากด้านใน และได้เห็นต้นมาตาสรรพสิ่งสักที

Sorush:และได้เห็น "ปรากฏการณ์ Apaosha" ด้วย...

Traveler:หากวิกฤตด้านบนเหนือหัวยังไม่ได้รับการแก้ไข ก็วางใจไม่ลงเลยแฮะ

Paimon:อืม แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ คือการพา Mihir เดินตามเส้นทางจาริกล้างบาปให้สำเร็จ เพื่อที่เธอจะได้คืนความบริสุทธิ์ และกลับไปหาเพื่อน ๆ ได้เร็ว ๆ ไงล่ะ

Paimon:ไม่งั้น Mihir ก็น่าสงสารเกินไปแล้ว ตัวเองอุตส่าห์ยืนหยัดต่อสู้มาโดยตลอด ตอนนี้พอบาดเจ็บแล้วดันกลับไปไม่ได้ซะงั้น...

Sorush:ผู้ที่แปดเปื้อนด้วยมลทิน แต่ยังยึดมั่นในการปกป้องชีวิตของตัวเอง ไม่ควรมี "ยัสนาปติ" คอยบันทึกการกระทำของตนเองด้วยซ้ำ

Paimon:Sorush พูดอะไรเนี่ย Mihir อุตส่าห์พยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้สำเร็จ อดทนต่อสู้เพียงลำพังมาตั้งนาน... นี่เป็นการกระทำที่กล้าหาญมากเลยนะ

Paimon:เราควรจะจดจำความทุ่มเทของเขา และชมเชยเขาให้มากสิ

Sorush:มีแต่มนุษย์เท่านั้นแหละที่ต้องการความกล้าหาญ พวกเราชาวภูตดอกไม้ไม่ต้องการของสิ่งนี้หรอก

Mihir:Sorush พูดถูกแล้วล่ะ ชาวภูตดอกไม้เกิดมาก็รู้ภารกิจของตนเองแล้ว และมีชีวิตอยู่เพื่อบรรลุภารกิจเท่านั้น ดังนั้นเราจึงไม่จำเป็นต้องเป็นที่จดจำหรอก

Mihir:บางทีการถูกลืมอาจจะเป็นเรื่องดีเสียด้วยซ้ำ

Paimon:เอ๋? แต่ว่า...

Mihir:เมื่อใดที่ไม่มีใครเอ่ยถึงวีรกรรมของชาวภูตดอกไม้ เมื่อนั้นโลกทั้งใบคงจะถูกชำระล้างจากภัยพิบัติทั้งปวงจนหมดสิ้นแล้วอย่างแน่นอน

Mihir:เนื่องจากไม่มีความทุกข์ทรมานให้จดจำ จึงไม่จำเป็นต้องยกย่องการเสียสละอีก

Mihir:วันนั้นจะต้องเป็นวันที่สวยงามมากอย่างแน่นอน

Paimon:Mihir...

Sorush:วันนั้นมันยังอีกไกลนัก อย่างน้อยก็ไม่ใช่ก่อนที่ข้าจะเสียสละตัวเอง เพื่อดับ "ปรากฏการณ์ Apaosha" แล้วกัน...

Sorush:เอาเถอะ แทนที่จะเสียเวลาอยู่ที่นี่ สู้รีบไปเดิน "เส้นทางจาริกล้างบาป" ให้เสร็จจะดีกว่า

Sorush:ข้าไม่น่าปล่อยให้การเตรียมการล่าช้ามาถึงขนาดนี้เลย... ข้าต่างหากที่เป็นตัวเอกของบทสรรเสริญ... ข้าผู้นี้ต่างหาก...

Mihir:ขอบใจพวกเจ้ามากที่ร่วมเดินเส้นทางที่ยากลำบากนี้กับข้า เส้นทางข้างหน้าคงจะราบรื่นขึ้นกว่านี้ พวกเจ้ายังจะไปกับข้าอยู่หรือไม่?

Mihir:อื้ม พวกเจ้ารู้ว่าจะไปหาข้าได้ที่ไหน

14

ไปที่ทุ่งดอกไม้อมฤต

Open step page →
15

คุยกับ Mihir

Open step page →
Conversation 1 · 30 linesOpen full page →

Paimon:กลับมาแล้ว! แบบนี้ก็เท่ากับว่า Mihir เดิน "เส้นทางจาริกล้างบาป" เสร็จแล้วใช่มั้ย? คงไม่มีปัญหาเรื่อง "แปดเปื้อนมลทิน" อะไรอีกแล้วใช่ปะ?

Mihir:การเดิน "เส้นทางจาริกล้างบาป" เสร็จสิ้นแล้วล่ะ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้พยายามด้วยตัวเองทั้งหมด แต่ก็สำเร็จได้ด้วยความช่วยเหลือ

Mihir:ที่แห่งนี้มีลม มีน้ำ และพลังงานหมุนเวียนที่ดี ข้าไม่ต้องกังวลเรื่องมลทินได้สักพักแหละนะ

Paimon:ถ้าเทียบกับหุบเขาลึกที่เต็มไปด้วยหมอกสีม่วงแล้ว... ที่นี่ก็ดีกว่าจริง ๆ นั่นแหละ! จะว่ายังไงดี มันให้ความรู้สึกเหมือนสามารถ "ชะล้างจิตใจ" ได้น่ะ

Mihir:ชะล้างจิตใจ?... ก็จริงอย่างเจ้าว่า

Paimon:ฮิฮิ ภารกิจในครั้งนี้สบายกว่าที่คิดอีกแฮะ ตอนนี้ภูตดอกไม้ตนอื่น ๆ ก็ไม่ต้องปฏิเสธ Mihir ด้วยเหตุผลเรื่อง "แปดเปื้อนมลทิน" อะไรนั่นอีกแล้ว

Paimon:Mihir เองก็เหมือนกัน เหนื่อยมานานขนาดนั้นแล้ว ในที่สุดตอนนี้ก็สามารถพักผ่อนได้แล้วล่ะนะ

Traveler:Sorush ก็เข้าใกล้ "มงกุฎดอกไม้" มากขึ้นแล้ว

Paimon:ใช่ เป็นตอนจบที่สวยงามจริง ๆ!

Sorush:มันอาจจะเป็นตอนจบที่ดีสำหรับ Mihir แต่ตอนจบเช่นนี้ไม่เหมาะกับข้าหรอก

Sorush:แน่นอนว่าตอนจบของข้าต้องไม่ธรรมดา ไม่ได้สงบสุข... หรือเบาหวิวไร้คุณค่าเหมือนเจ้าปุยขาวหรอก

Paimon:ฉันไม่ได้เบาหวิวไร้คุณค่านะ! โอ๊ะ... ไม่สิ และฉันก็ไม่ได้ตัวหนักเพราะความตะกละตะกลามด้วย!

Sorush:ตอนจบของข้าต้องรุ่งโรจน์และเจิดจรัสมากกว่านี้ เหมือนกับวิหคศักดิ์สิทธิ์ "ซีเมิร์ก" ที่จะกลายเป็นควาเรนาห์จำนวนนับไม่ถ้วนชำระล้างมลทินบนแผ่นดิน...

Sorush:สิ่งที่ Mihir ทำสำเร็จนั้น สู้สิ่งที่ข้าทำไม่ได้หรอก เอามาเทียบกันไม่ได้ด้วยซ้ำ

Mihir:แต่โลกใบนี้มีซีเมิร์กเพียงตัวเดียว และมี Sorush แค่ตนเดียวด้วย

Sorush:"ยัสนาปติ" ของข้า ดูเหมือนว่านอกจากเจ้าจะไม่รู้ถึงความยิ่งใหญ่ของซีเมิร์กแล้ว เจ้ายังดูถูกปณิธานและความมุ่งมั่นของชาวภูตดอกไม้ด้วย

Sorush:ฮึ เจ้าพวกโง่เขลาเบาปัญญา ริอ่านเอ่ยวาจาว่างเปล่าที่ไม่ควรค่าแก่การสนใจ ข้าตัดสินใจแล้ว และจะไม่หวั่นไหวกับคำพวกนี้ง่าย ๆ หรอก

Paimon:เอ่อ... ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ทำไม Sorush ถึงยืนกรานที่จะเสียสละตัวเองแก้ไขเรื่อง "ปรากฏการณ์ Apaosha" นี้ด้วย แถมยังเย็นชากับ Mihir อีก...

Paimon:Traveler หมายถึง Sorush ยังไม่มีผลงานงั้นเหรอ? อืม... พอคิด ๆ ดูแล้ว Mihir ก็ทุ่มเทอย่างหนัก เพื่อปกป้องดินแดนนี้จากมลทินมาโดยตลอดนี่นะ แต่ Sorush กลับ...

Traveler:เขาก็น่าจะกังวลมากแหละ

Paimon:ฉันพอจะเข้าใจละ! Sorush คงกลัวว่าถ้าพวกเราไปชมเชย Mihir ต่อไปก็คงจะไม่สรรเสริญเขาแล้ว เพราะงั้นเขาเลยจะทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า Mihir สินะ...

Paimon:อะไรกัน ที่แท้ก็กลัวว่า Mihir จะมาแย่ง "ยัสนาปติ" ของตัวเองนี่เอง

Paimon:Sorush ไม่เห็นต้องกังวลเลย ฉันกับ Traveler น่ะอวยยศเก่งอยู่แล้ว ใช่ม้า?

Paimon:ขอคิดก่อนนะ... ในบทกวีสรรเสริญของ Sorush เราก็สรรเสริญเขา 4 ประโยค แล้วก็สรรเสริญ Mihir 2 ประโยค แบบนี้ต้องมีความสุขกันทุกฝ่ายแน่! ฮิฮิ

Localized evidence

Text fields

3 fields
Chapter numberTextMap 2900292930
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
ควาเรนาห์แห่งความดีชั่ว
ควาเรนาห์แห่งความดีชั่ว

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json
JSON Pointer
/2041631025

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Chapter icon · UI_ChapterIcon_Common
Chapter iconchapterIcon202 × 198 · 14 KBUI_ChapterIcon_CommonResource name

Properties

8

chapter10121

Source evidence
Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json
JSON Pointer
/169
id
10121
cityId
4
groupId
10121
questType
WQ
endQuestId
7323218
chapterIcon
UI_ChapterIcon_Common
beginQuestId
7323803
chapterCategory
world