No text in the selected or fallback locales.
Story Chapters
ควาเรนาห์แห่งความดีชั่ว
Story evidence
Chapter quests
บันทึกเหตุอสิปัตตวน
Open quest →ไปตามหา Mihir ในหนองน้ำ Asipattravana
Open step page →คุยกับ Sorush
Open step page →Paimon:เอ่อ... Sorush เธอแน่ใจนะว่าไม่ได้พามาผิดทางน่ะ?
Sorush:หยุดทำเสียงน่าอับอายแบบนั้นเสียที ข้าจะพามาผิดทางได้ยังไง?
Sorush:ฮึ เจ้าปุยขาวต้องหัดเรียนรู้จาก "ยัสนาปติ" ของข้าบ้างนะ และหัดดูท่าทีนิ่งสงบไม่ไหวติงของเขา/นางนั่นด้วย...
Paimon:ใช่! เจ้าก้อนขมุกขมัวทางนั้น... แค่มองดูก็อันตรายแล้ว...
Sorush:แค่ความยากลำบากเล็ก ๆ น้อย ๆ จะเทียบกับการเสียสละที่ข้าต้องทำในภายหลังได้อย่างไรกัน?
Sorush:เอ่อ ขออภัย ถึงเจ้าปุยขาวจะไม่ได้กล้าหาญชาญชัยเหมือน "ยัสนาปติ" ของข้า... แต่การรู้จักถอยกลับเมื่อต้องเผชิญกับอันตรายเช่นนี้ ก็นับว่าอาจเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่า
Paimon:โอ้ว...ช่าย! Traveler มีหน้าที่กล้าหาญ ส่วนฉันมีหน้าที่ฉลาด พวกเราก็เลยเป็นสุดยอดคู่หูกันยังไงล่ะ!
Traveler:แจ๋วนี่ คู่หู!
Paimon:ฮิฮิ ฉันก็คิดว่าตอบได้แจ๋วเหมือนกัน!
Sorush:...ข้าไม่ได้มอบชื่อ "ยัสนาปติ" ให้เจ้าแบบส่ง ๆ นะ เจ้าควรยกย่องความกล้าหาญของข้าให้มากหน่อย
Paimon:แต่ฉันกับ Traveler รู้จักกันมานานแล้วนี่นา ตอนที่เขาไม่ได้เป็นยัสนาปติของ Sorush ก็ชมฉันได้ไม่เห็นจะเป็นไรเลย!
Paimon:Sorush ก็เหมือนกัน อย่างกไปหน่อยเลยน่า พูดก็พูดเถอะนะ จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังไม่เห็น Sorush ทำอะไรให้ชื่นชมเป็นพิเศษเลย...
Sorush:ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของข้าไม่ใช่ตอนนี้ แต่คือในอนาคตข้างหน้าต่างหาก ตอนนี้... ตอนนี้เป็นโอกาสให้พวกเจ้าได้เป็นสักขีพยานตั้งแต่ต้นจนจบ!
Paimon:ก็ได้... ถ้าเธอจะยืนกรานแบบนั้นน่ะนะ ว่าแต่นี่พวกเรามาหา...
Sorush:Mihir เจ้าทายาทต้นหนามโง่เง่า... ดูจากสถานการณ์แล้ว ตอนนี้นางคงจะทุกข์ทรมานอยู่
Paimon:หืม! เขาถูกขังไว้ด้านในเหรอ? งั้นเราต้องรีบช่วยเขาออกมาสิ!
Sorush:หมอกสีม่วงด้านล่างนั่นมีแหล่งพลังงานเดียวกันกับปีศาจแห่ง Dev ซึ่งเดิมทีจะเป็นหน้าที่ของ Mihir ที่จะป้องกันไม่ให้พลังงานชั่วร้ายสร้างหายนะแก่โลก
Sorush:เพราะอิทธิพลของ "ปรากฏการณ์ Apaosha" ทำให้พลังทั้งสองสายที่ปะทะกันนั้น แปรผันอยู่ตลอดเวลา...
Sorush:ชาวภูตดอกไม้ไม่หวั่นเกรงต่อการเสียสละ แม้ว่าจะต้องต่อสู้จนชีวิตแหลกสลายไปก็ตาม... แต่นั่นคือ Mihir นี่นะ ตอนนี้นางคงดั้นด้นหาวิธีช่วยเหลือตัวเอง และพยายามดิ้นรนอย่างน่าอดสูอยู่ละมั้ง
Paimon:แต่พวกเธอก็เป็นพวกพ้องชาวภูตดอกไม้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? Sorush จะทนเห็นเพื่อนเดือดร้อนโดยไม่ช่วยงี้เหรอ?
Paimon:เอ่อ... ฉันแยกไม่ค่อยออกแล้วล่ะว่า Traveler จะด่าหรือว่าชมกันแน่!
Sorush:เรื่องช่วย Mihir มันไม่ได้ยากเย็นอะไรหรอก เรียกว่าแทบจะไม่ต้องเปลืองแรงอะไรด้วยซ้ำ เพียงแต่ว่าชาวภูตดอกไม้มีภารกิจ... และอุดมการณ์ที่ต่างกัน
Sorush:ข้าเดาว่านางคงหาสถานที่ที่เงียบสงบและปลอดภัย ก่อนจะใช้ "ประตูสีเทา" ทำการผนึกปีศาจรวมถึงตัวนางเองแล้วล่ะ
Sorush:หากนางยังสามารถไปมาได้อย่างอิสระ นางก็อาจจะกระดิกหางขอความเมตตา และร้องขอความช่วยเหลือไปทุกที่เหมือนควาเรนาห์...
Traveler:ควาเรนาห์มีหางให้กระดิกด้วยเหรอ?
Paimon:ถ้าพยายามหน่อยก็คงทำได้แหละมั้ง?
Sorush:ข้าไม่เข้าใจสำนวนของพวกไร้อารยธรรมหรอก เฮอะ กลับเข้าเรื่องเถอะ แต่เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบันแล้ว นางน่าจะจัดการคนเดียวได้ยากนะ น่าสงสารเสียจริง...
Sorush:ข้าละไม่อยากจะเห็น Mihir ที่ถูกกัดกร่อนด้วยมลทิน ผู้ซึ่งตกจากความไร้มลทินสู่สภาพบาปมหันต์ แต่กลับยังยึดติดกับชีวิตมากเกินทนเช่นนางหรอกนะ ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสบังคับข้ามาละก็...
Paimon:ฮิฮิ พูดซะยาวเหยียด ที่แท้ Sorush ก็เป็นห่วงเพื่อนนี่เอง
Sorush:ไม่ใช่สักหน่อย ข้าก็แค่มาดูว่าเจ้าภูตไม่เอาถ่านนั่นรู้สึกเสียใจบ้างรึเปล่า ถ้านางเปลี่ยนใจแล้วขอความช่วยเหลือจากข้า ก็ใช่ว่าข้าจะหาเวลาให้ไม่ได้
Sorush:...อย่างไรซะ หากไร้ซึ่งใบไม้สีเขียวในฉากประดับ ดอกไม้ที่เป็นตัวเอกในบทเพลงสรรเสริญก็คงไม่อาจฉายความเจิดจรัสออกมาได้
Sorush:แม้ว่าความสำเร็จต่อไปนี้จะเล็กน้อย แต่ก็เป็นชิ้นส่วนแห่งความเจิดจรัสเช่นกัน ดังนั้น "ยัสนาปติ" จงบันทึกด้วยใจที่เทิดทูน และใช้เศษเสี้ยวแห่งแสงที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ เหล่านี้เพื่อประดับบทกวีสรรเสริญของข้าเถิด
Paimon:เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้ค่อยว่ากันทีหลังก็ได้นะ ฉันว่า Sorush บอกวิธีกำจัดหมอกสีม่วงพวกนั้นให้เราก่อนดีกว่า!
Sorush:นี่ใช่เรื่องเล็กน้อยซะที่ไหน! เฮ้อ ช่างเถอะ...
Sorush:ถึงแม้ว่า Mihir จะเป็น "ร่างบาป" และไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ แต่ต้นหนามยังคงอยู่ ตราบใดที่ข้าถ่ายพลังบางส่วนให้พวกมัน พวกมันก็จะสามารถขจัดหมอกสีม่วงเหล่านั้นได้ในทันที
Sorush:ระหว่างทางลงไป พวกเราก็เดินตามควาเรนาห์ที่เห็นก็แล้วกัน...
Paimon:ในเมื่อ Sorush มั่นใจซะขนาดนั้น... Traveler งั้นพวกเราลองเข้าไปดูใกล้ ๆ มั้ย?
Paimon:จริงสิ ถ้ารู้สึกไม่ค่อยดี ก็แค่... กลั้นหายใจไว้แล้วกัน! เอ่อ... แต่ฉันก็กลั้นหายใจไม่เก่งแฮะ เพราะงั้น Sorush ช่วยจัดการเร็ว ๆ หน่อยนะ!
Sorush:อย่าดูถูกข้าเชียวล่ะ เจ้าปุยขาว
Paimon:แต่พวกเธอก็เป็นพวกพ้องชาวภูตดอกไม้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? Sorush จะทนเห็นเพื่อนเดือดร้อนโดยไม่ช่วยงี้เหรอ?
Paimon:เอ่อ... ฉันแยกไม่ค่อยออกแล้วล่ะว่า Traveler จะด่าหรือว่าชมกันแน่!
Sorush:เรื่องช่วย Mihir มันไม่ได้ยากเย็นอะไรหรอก เรียกว่าแทบจะไม่ต้องเปลืองแรงอะไรด้วยซ้ำ เพียงแต่ว่าชาวภูตดอกไม้มีภารกิจ... และอุดมการณ์ที่ต่างกัน
Sorush:ข้าเดาว่านางคงหาสถานที่ที่เงียบสงบและปลอดภัย ก่อนจะใช้ "ประตูสีเทา" ทำการผนึกปีศาจรวมถึงตัวนางเองแล้วล่ะ
Sorush:หากนางยังสามารถไปมาได้อย่างอิสระ นางก็อาจจะกระดิกหางขอความเมตตา และร้องขอความช่วยเหลือไปทุกที่เหมือนควาเรนาห์...
Traveler:ควาเรนาห์มีหางให้กระดิกด้วยเหรอ?
Paimon:ถ้าพยายามหน่อยก็คงทำได้แหละมั้ง?
Sorush:ข้าไม่เข้าใจสำนวนของพวกไร้อารยธรรมหรอก เฮอะ กลับเข้าเรื่องเถอะ แต่เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ปัจจุบันแล้ว นางน่าจะจัดการคนเดียวได้ยากนะ น่าสงสารเสียจริง...
Sorush:ข้าละไม่อยากจะเห็น Mihir ที่ถูกกัดกร่อนด้วยมลทิน ผู้ซึ่งตกจากความไร้มลทินสู่สภาพบาปมหันต์ แต่กลับยังยึดติดกับชีวิตมากเกินทนเช่นนางหรอกนะ ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสบังคับข้ามาละก็...
Paimon:ฮิฮิ พูดซะยาวเหยียด ที่แท้ Sorush ก็เป็นห่วงเพื่อนนี่เอง
Sorush:ไม่ใช่สักหน่อย ข้าก็แค่มาดูว่าเจ้าภูตไม่เอาถ่านนั่นรู้สึกเสียใจบ้างรึเปล่า ถ้านางเปลี่ยนใจแล้วขอความช่วยเหลือจากข้า ก็ใช่ว่าข้าจะหาเวลาให้ไม่ได้
Sorush:...อย่างไรซะ หากไร้ซึ่งใบไม้สีเขียวในฉากประดับ ดอกไม้ที่เป็นตัวเอกในบทเพลงสรรเสริญก็คงไม่อาจฉายความเจิดจรัสออกมาได้
Sorush:แม้ว่าความสำเร็จต่อไปนี้จะเล็กน้อย แต่ก็เป็นชิ้นส่วนแห่งความเจิดจรัสเช่นกัน ดังนั้น "ยัสนาปติ" จงบันทึกด้วยใจที่เทิดทูน และใช้เศษเสี้ยวแห่งแสงที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ เหล่านี้เพื่อประดับบทกวีสรรเสริญของข้าเถิด
Paimon:เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้ค่อยว่ากันทีหลังก็ได้นะ ฉันว่า Sorush บอกวิธีกำจัดหมอกสีม่วงพวกนั้นให้เราก่อนดีกว่า!
Sorush:นี่ใช่เรื่องเล็กน้อยซะที่ไหน! เฮ้อ ช่างเถอะ...
Sorush:ถึงแม้ว่า Mihir จะเป็น "ร่างบาป" และไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ แต่ต้นหนามยังคงอยู่ ตราบใดที่ข้าถ่ายพลังบางส่วนให้พวกมัน พวกมันก็จะสามารถขจัดหมอกสีม่วงเหล่านั้นได้ในทันที
Sorush:ระหว่างทางลงไป พวกเราก็เดินตามควาเรนาห์ที่เห็นก็แล้วกัน...
Paimon:ในเมื่อ Sorush มั่นใจซะขนาดนั้น... Traveler งั้นพวกเราลองเข้าไปดูใกล้ ๆ มั้ย?
Paimon:จริงสิ ถ้ารู้สึกไม่ค่อยดี ก็แค่... กลั้นหายใจไว้แล้วกัน! เอ่อ... แต่ฉันก็กลั้นหายใจไม่เก่งแฮะ เพราะงั้น Sorush ช่วยจัดการเร็ว ๆ หน่อยนะ!
Sorush:อย่าดูถูกข้าเชียวล่ะ เจ้าปุยขาว
Paimon:เอ่อ... Sorush เธอแน่ใจนะว่าไม่ได้พามาผิดทางน่ะ? รู้สึกเหมือนเราเคยเดินผ่านตรงนี้แล้วนะ...
Sorush:หยุดทำเสียงน่าอับอายแบบนั้นเสียที ข้าจะพามาผิดทางได้ยังไง?
Sorush:ฮึ เจ้าปุยขาวต้องหัดเรียนรู้จาก "ยัสนาปติ" ของข้าบ้างนะ และหัดดูท่าทีนิ่งสงบไม่ไหวติงของเขา/นางนั่นด้วย...
Paimon:นั่นน่ะสิ! ก่อนหน้านี้ที่เคยมาที่นี่ ฉันก็ไม่ได้คิดว่ามันเป็นสถานที่ปลอดภัยอะไรอยู่แล้ว!
Sorush:แค่ความยากลำบากเล็ก ๆ น้อย ๆ จะเทียบกับการเสียสละที่ข้าต้องทำในภายหลังได้อย่างไรกัน?
Sorush:เอ่อ ขออภัย ถึงเจ้าปุยขาวจะไม่ได้กล้าหาญชาญชัยเหมือน "ยัสนาปติ" ของข้า... แต่การรู้จักถอยกลับเมื่อต้องเผชิญกับอันตรายเช่นนี้ ก็นับว่าอาจเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่า
Paimon:โอ้ว...ช่าย! Traveler มีหน้าที่กล้าหาญ ส่วนฉันมีหน้าที่ฉลาด พวกเราก็เลยเป็นสุดยอดคู่หูกันยังไงล่ะ!
Traveler:แจ๋วนี่ คู่หู!
Paimon:ฮิฮิ ฉันก็คิดว่าตอบได้แจ๋วเหมือนกัน!
Sorush:...ข้าไม่ได้มอบชื่อ "ยัสนาปติ" ให้เจ้าแบบส่ง ๆ นะ เจ้าควรยกย่องความกล้าหาญของข้าให้มากหน่อย
Paimon:แต่ฉันกับ Traveler รู้จักกันมานานแล้วนี่นา ตอนที่เขาไม่ได้เป็นยัสนาปติของ Sorush ก็ชมฉันได้ไม่เห็นจะเป็นไรเลย!
Paimon:Sorush ก็เหมือนกัน อย่างกไปหน่อยเลยน่า พูดก็พูดเถอะนะ จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังไม่เห็น Sorush ทำอะไรให้ชื่นชมเป็นพิเศษเลย...
Sorush:ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของข้าไม่ใช่ตอนนี้ แต่คือในอนาคตข้างหน้าต่างหาก ตอนนี้... ตอนนี้เป็นโอกาสให้พวกเจ้าได้เป็นสักขีพยานตั้งแต่ต้นจนจบ!
Paimon:ก็ได้... ถ้าเธอจะยืนกรานแบบนั้นน่ะนะ ว่าแต่นี่พวกเรามาหา...
Sorush:Mihir เจ้าทายาทต้นหนามโง่เง่า... ดูจากสถานการณ์แล้ว ตอนนี้นางคงจะทุกข์ทรมานอยู่
Paimon:หืม! เขาถูกขังไว้ด้านในเหรอ? งั้นเราต้องรีบช่วยเขาออกมาสิ!
Sorush:หมอกสีม่วงที่พวกเจ้าเคยเห็นนั้น มีแหล่งพลังงานเดียวกันกับปีศาจแห่ง Dev ซึ่งเดิมทีจะเป็นหน้าที่ของ Mihir ที่จะป้องกันไม่ให้พลังงานชั่วร้ายสร้างหายนะแก่โลก
Sorush:เพราะอิทธิพลของ "ปรากฏการณ์ Apaosha" ทำให้พลังทั้งสองสายที่ปะทะกันนั้น แปรผันอยู่ตลอดเวลา...
Sorush:ชาวภูตดอกไม้ไม่หวั่นเกรงต่อการเสียสละ แม้ว่าจะต้องต่อสู้จนชีวิตแหลกสลายไปก็ตาม... แต่นั่นคือ Mihir นี่นะ ตอนนี้นางคงดั้นด้นหาวิธีช่วยเหลือตัวเอง และพยายามดิ้นรนอย่างน่าอดสูอยู่ละมั้ง
Paimon:แต่พวกเธอก็เป็นพวกพ้องชาวภูตดอกไม้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? Sorush จะทนเห็นเพื่อนเดือดร้อนโดยไม่ช่วยงี้เหรอ?
Paimon:เอ่อ... ฉันแยกไม่ค่อยออกแล้วล่ะว่า Traveler จะด่าหรือว่าชมกันแน่!
Sorush:เรื่องช่วย Mihir มันไม่ได้ยากเย็นอะไรหรอก เรียกว่าแทบจะไม่ต้องเปลืองแรงอะไรด้วยซ้ำ เพียงแต่ว่าชาวภูตดอกไม้มีภารกิจ... และอุดมการณ์ที่ต่างกัน
Sorush:ข้าเดาว่านางคงหาสถานที่ที่เงียบสงบและปลอดภัย ก่อนจะใช้ "ประตูสีเทา" ทำการผนึกปีศาจรวมถึงตัวนางเองแล้วล่ะ
Sorush:หากนางยังสามารถไปมาได้อย่างอิสระ นางก็อาจจะกระดิกหางขอความเมตตา และร้องขอความช่วยเหลือไปทุกที่เหมือนควาเรนาห์...
Traveler:ควาเรนาห์มีหางให้กระดิกด้วยเหรอ?
Paimon:ถ้าพยายามหน่อยก็คงทำได้แหละมั้ง?
Sorush:ข้าไม่เข้าใจสำนวนของพวกไร้อารยธรรมหรอก เฮอะ กลับเข้าเรื่องเถอะ แม้ว่าก่อนหน้านี้เราจะกำจัดหมอกสีม่วงไปบางส่วนแล้ว แต่เรายังไม่ได้แก้ไขต้นตอของสาเหตุ และดูเหมือนว่านางน่าจะจัดการคนเดียวได้ยากด้วย น่าสงสารเสียจริง...
Sorush:ข้าละไม่อยากจะเห็น Mihir ที่ถูกกัดกร่อนด้วยมลทิน ผู้ซึ่งตกจากความไร้มลทินสู่สภาพบาปมหันต์ แต่กลับยังยึดติดกับชีวิตมากเกินทนเช่นนางหรอกนะ ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสบังคับข้ามาละก็...
Paimon:ฮิฮิ พูดซะยาวเหยียด ที่แท้ Sorush ก็เป็นห่วงเพื่อนนี่เอง
Sorush:ไม่ใช่สักหน่อย ข้าก็แค่มาดูว่าเจ้าภูตไม่เอาถ่านนั่นรู้สึกเสียใจบ้างรึเปล่า ถ้านางเปลี่ยนใจแล้วขอความช่วยเหลือจากข้า ก็ใช่ว่าข้าจะหาเวลาให้ไม่ได้
Sorush:...อย่างไรซะ หากไร้ซึ่งใบไม้สีเขียวในฉากประดับ ดอกไม้ที่เป็นตัวเอกในบทเพลงสรรเสริญก็คงไม่อาจฉายความเจิดจรัสออกมาได้
Sorush:แม้ว่าความสำเร็จต่อไปนี้จะเล็กน้อย แต่ก็เป็นชิ้นส่วนแห่งความเจิดจรัสเช่นกัน ดังนั้น "ยัสนาปติ" จงบันทึกด้วยใจที่เทิดทูน และใช้เศษเสี้ยวแห่งแสงที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ เหล่านี้เพื่อประดับบทกวีสรรเสริญของข้าเถิด
Paimon:เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้ค่อยว่ากันทีหลังก็ได้นะ ฉันว่า Sorush บอกวิธีช่วย Mihir ให้เราดีกว่า!
Sorush:นี่ใช่เรื่องเล็กน้อยซะที่ไหน! เฮ้อ ช่างเถอะ...
Sorush:ถึงแม้ว่า Mihir จะเป็น "ร่างบาป" และไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ แต่ต้นหนามยังคงอยู่ ตราบใดที่ข้าถ่ายพลังบางส่วนให้พวกมัน เรื่องขจัดมลทินแค่นี้ก็ไม่เปลืองเรี่ยวแรงอะไรนักหรอก
Sorush:ระหว่างทางลงไป พวกเราก็เดินตามควาเรนาห์ที่เห็นก็แล้วกัน...
Paimon:ในเมื่อ Sorush มั่นใจซะขนาดนั้น... Traveler งั้นพวกเราลองเข้าไปดูใกล้ ๆ มั้ย?
Paimon:แต่พวกเธอก็เป็นพวกพ้องชาวภูตดอกไม้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? Sorush จะทนเห็นเพื่อนเดือดร้อนโดยไม่ช่วยงี้เหรอ?
Paimon:เอ่อ... ฉันแยกไม่ค่อยออกแล้วล่ะว่า Traveler จะด่าหรือว่าชมกันแน่!
Sorush:เรื่องช่วย Mihir มันไม่ได้ยากเย็นอะไรหรอก เรียกว่าแทบจะไม่ต้องเปลืองแรงอะไรด้วยซ้ำ เพียงแต่ว่าชาวภูตดอกไม้มีภารกิจ... และอุดมการณ์ที่ต่างกัน
Sorush:ข้าเดาว่านางคงหาสถานที่ที่เงียบสงบและปลอดภัย ก่อนจะใช้ "ประตูสีเทา" ทำการผนึกปีศาจรวมถึงตัวนางเองแล้วล่ะ
Sorush:หากนางยังสามารถไปมาได้อย่างอิสระ นางก็อาจจะกระดิกหางขอความเมตตา และร้องขอความช่วยเหลือไปทุกที่เหมือนควาเรนาห์...
Traveler:ควาเรนาห์มีหางให้กระดิกด้วยเหรอ?
Paimon:ถ้าพยายามหน่อยก็คงทำได้แหละมั้ง?
Sorush:ข้าไม่เข้าใจสำนวนของพวกไร้อารยธรรมหรอก เฮอะ กลับเข้าเรื่องเถอะ แม้ว่าก่อนหน้านี้เราจะกำจัดหมอกสีม่วงไปบางส่วนแล้ว แต่เรายังไม่ได้แก้ไขต้นตอของสาเหตุ และดูเหมือนว่านางน่าจะจัดการคนเดียวได้ยากด้วย น่าสงสารเสียจริง...
Sorush:ข้าละไม่อยากจะเห็น Mihir ที่ถูกกัดกร่อนด้วยมลทิน ผู้ซึ่งตกจากความไร้มลทินสู่สภาพบาปมหันต์ แต่กลับยังยึดติดกับชีวิตมากเกินทนเช่นนางหรอกนะ ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสบังคับข้ามาละก็...
Paimon:ฮิฮิ พูดซะยาวเหยียด ที่แท้ Sorush ก็เป็นห่วงเพื่อนนี่เอง
Sorush:ไม่ใช่สักหน่อย ข้าก็แค่มาดูว่าเจ้าภูตไม่เอาถ่านนั่นรู้สึกเสียใจบ้างรึเปล่า ถ้านางเปลี่ยนใจแล้วขอความช่วยเหลือจากข้า ก็ใช่ว่าข้าจะหาเวลาให้ไม่ได้
Sorush:...อย่างไรซะ หากไร้ซึ่งใบไม้สีเขียวในฉากประดับ ดอกไม้ที่เป็นตัวเอกในบทเพลงสรรเสริญก็คงไม่อาจฉายความเจิดจรัสออกมาได้
Sorush:แม้ว่าความสำเร็จต่อไปนี้จะเล็กน้อย แต่ก็เป็นชิ้นส่วนแห่งความเจิดจรัสเช่นกัน ดังนั้น "ยัสนาปติ" จงบันทึกด้วยใจที่เทิดทูน และใช้เศษเสี้ยวแห่งแสงที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ เหล่านี้เพื่อประดับบทกวีสรรเสริญของข้าเถิด
Paimon:เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้ค่อยว่ากันทีหลังก็ได้นะ ฉันว่า Sorush บอกวิธีช่วย Mihir ให้เราดีกว่า!
Sorush:นี่ใช่เรื่องเล็กน้อยซะที่ไหน! เฮ้อ ช่างเถอะ...
Sorush:ถึงแม้ว่า Mihir จะเป็น "ร่างบาป" และไม่สามารถปฏิบัติหน้าที่ได้ แต่ต้นหนามยังคงอยู่ ตราบใดที่ข้าถ่ายพลังบางส่วนให้พวกมัน เรื่องขจัดมลทินแค่นี้ก็ไม่เปลืองเรี่ยวแรงอะไรนักหรอก
Sorush:ระหว่างทางลงไป พวกเราก็เดินตามควาเรนาห์ที่เห็นก็แล้วกัน...
Paimon:ในเมื่อ Sorush มั่นใจซะขนาดนั้น... Traveler งั้นพวกเราลองเข้าไปดูใกล้ ๆ มั้ย?
ตามควาเรนาห์ที่ล่องลอยไป
Open step page →ปลุกพลังควาเรนาห์แห่งต้นหนาม เพื่อปัดเป่าหมอกสีม่วง...
Open step page →ตามควาเรนาห์ที่ล่องลอยไป
Open step page →ปลุกพลังควาเรนาห์แห่งต้นหนาม เพื่อปัดเป่าหมอกสีม่วง...
Open step page →ตามควาเรนาห์ที่ล่องลอยไป
Open step page →ตามหา Mihir
Open step page →คุยกับ Sorush
Open step page →Paimon:นี่คือ Mihir เหรอ? นี่เธอ...ถูกขังไว้เหรอ? ไม่คิดเลยว่าหมอกสีม่วงด้านนอกจะเข้ามาถึงข้างในนี้ด้วย...
Paimon:Sorush! พวกเราจะทำยังไงดีล่ะ? ถ้าถ่ายพลังของ Sorush ไปให้ขวากหนามเหมือนเมื่อกี้ จะสามารถช่วยเขาได้มั้ยอะ?
Sorush:ได้สิ ข้าสามารถช่วยนางได้ง่าย ๆ อยู่แล้ว ยังไง Mihir ในตอนนี้... ก็แปดเปื้อนไปด้วยมลทินมากเกินไป พอเห็นสภาพไร้กำลังของนางแบบนี้แล้ว ก็ช่างน่าสงสารซะเหลือเกิน
Traveler:ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาซ้ำเติมนะ
Paimon:Traveler พูดถูก! รีบหาทางช่วยเธอเถอะ...
Sorush:แต่ข้ายังไม่ได้ยินคำสารภาพผิดของนางเลย! ข้าอยากเห็นนางเสียใจ ข้าอยากได้ยินว่านางไม่ควรดื้อรั้น และอ้อนวอนขอความช่วยเหลือจากข้า...
Paimon:โห ขนาดนี้แล้ว Sorush ยังเอาแต่พูดแบบนี้อีก ก่อนหน้านี้ฉันก็นึกว่าพูดเพราะความโกรธ... ไม่คิดเลยว่าจะคิดจริงจังเหรอเนี่ย?
Paimon:เธอก็อย่าเออออไปกับเขาสิ!
Sorush:ก็ได้... ในเมื่อเป็นคำขอของ "ยัสนาปติ" ของข้า อย่างไรเสีย การบรรลุความปรารถนาของ "ยัสนาปติ" ก็เป็นหน้าที่ของผู้สูงส่งอย่างข้าอยู่แล้ว
Paimon:หา?! ฉันล่ะอยากให้ Sorush ฟังคำขอของฉันบ้างจริงจริ๊ง...
หาทางปัดเป่าหมอกสีม่วงและช่วย Mihir
Open step page →คุยกับ Mihir
Open step page →Paimon:โล่งไปที! Mihir ไม่เป็นไรใช่มั้ย?
Sorush:ถึงแม้ว่าจะเป็น "ร่างบาป" ที่แปดเปื้อนด้วยมลพิษ และยังอ่อนแอลงจนน่าสมเพช ได้แต่ฝืนปกป้องตัวเองไปวัน ๆ... แต่อย่างน้อยก็ยังมีลมหายใจเหลืออยู่
Mihir:Sorush... Sorush... Sorush ผู้คบค้ามนุษย์เป็นสหาย Sorush ผู้หลงทาง...
Paimon:เอ่อ... ฟังดูเหมือนมีความหมายอื่นแฝงนะ?
Sorush:พวกเจ้าอย่าได้เข้าใกล้นางนัก มิฉะนั้น มลทินในร่างกายของนางจะไหลออกมาแปดเปื้อนเราได้
Sorush:ดูท่านอกจากนางจะลืมซาบซึ้งบุญคุณข้าแล้ว สติปัญญาก็ดูจะขาดตกไปไม่น้อย ไม่อย่างนั้น นางคงไม่ใช้คำที่ไม่มีมูลความจริงมากล่าวหาข้าเช่นนี้หรอก
Mihir:ขอบใจนะ Sorush หากไม่ได้เจ้ากับเพื่อนแล้วละก็ ข้าคงต้องใช้เวลาสั่งสมพลังอีกนานโขเชียวละ...
Mihir:ถึงจะเป็นอย่างนั้น แต่ข้าก็ไม่รู้ว่าจะสามารถเอาชนะมลทินที่นับวันยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นได้หรือเปล่า
Mihir:"ปรากฏการณ์ Apaosha" สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนจากด้านล่างของหุบเขา แต่ต้นหนามสามารถเลื้อยไปตามพื้นเท่านั้น ไม่สามารถขึ้นสู่ฟ้าได้ แม้แต่เงาของท้องฟ้าที่สะท้อนมายังโลกก็...
Sorush:ฮึ แน่อยู่แล้วล่ะ เพราะอย่างไรซะ ข้าต่างหากล่ะ ที่เป็นผู้มีชะตาถูกลิขิตให้ต้องเสียสละเพื่อดับ "ปรากฏการณ์ Apaosha"
Sorush:อีกอย่าง Traveler กับ Paimon หาใช่สหายแต่อย่างไร เขาคือ "ยัสนาปติ" ของข้า ผู้ที่ยินดีจะปฏิบัติตามคำสั่งและบันทึกการกระทำที่ยิ่งใหญ่ของข้า
Paimon:ฉันก็อยากเป็นหมายเลขหนึ่งเหมือนกันนะ! เดี๋ยวนะ... ทำไมฉันต้องมาเถียงเรื่องนี้กับ Traveler ด้วยเนี่ย? พวกเราไม่ใช่ลูกน้องที่ต้องทำตาม "คำสั่ง" ของ Sorush สักหน่อย!
Paimon:เอ่อ... ลำพังแค่ช่วย Mihir ออกมา น่าจะยังไม่ถือว่าทำคำขอของ Zurvan สำเร็จนะ?
Mihir:อย่างนี้นี่เอง Sorush มีเรื่องจะขอให้ข้าช่วยงั้นสิ
Sorush:หรือว่าในขณะที่ถูกคุมขังอยู่ที่นี่ สติที่หลงเหลือของเจ้าจะถูก Tumbleweed ดูดกลืน แล้วพากลิ้งจนออกจากภูเขา Temir ไปยังทะเลทรายไร้ชื่อนั่นเสียแล้ว?
Sorush:ครั้งนี้ความเอื้อเฟื้อที่ไม่ไยดีต่ออดีตของข้าได้ประจักษ์ชัดแล้ว และข้าอนุญาตให้ "ยัสนาปติ" เขียนบันทึกเจ้าลงในบทสรรเสริญของข้าด้วยก็ได้
Sorush:เดิมทีร่างบาปอันแปดเปื้อนมลทินอย่าง Mihir นั้น ไม่ควรจะอยู่ในบทกวีสรรเสริญอันยิ่งใหญ่ของข้าด้วยซ้ำ...
Sorush:Mihir เจ้าควรจะสำนึกบุญคุณข้าให้มากนะ หากไม่ใช่เพราะผู้อาวุโส... เอาเถอะ ทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้ได้มาซึ่ง "มงกุฎดอกไม้เขาคู่" เจ้าต้องกลับไปที่ทุ่งดอกไม้อมฤตกับข้า
Paimon:ว่าแต่ Sorush เอาแต่พูดถึง "แปดเปื้อนมลทิน" แล้วก็ "ร่างบาป" อะไรพวกนี้ตลอดเลย... สรุปแล้วมันหมายความว่าไงเหรอ?
Mihir:การป้องกันไม่ให้มลทินแพร่กระจายไปทั่วแผ่นดินและป้องกันการกัดกร่อนของมัน เป็นหน้าที่ของเราทายาทตระกูลต้นหนาม แต่เมื่อเราต่อสู้กับปีศาจแห่ง Dev การบาดเจ็บก็แทบจะเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
Sorush:หากสู้รบกับปีศาจแห่ง Dev จนเละเป็นผุยผง มันก็คุ้มค่าแก่การสรรเสริญอยู่หรอก... ทว่าอย่าง Mihir ที่แปดเปื้อนด้วยมลทินเช่นนี้ แทบจะนับเป็นส่วนหนึ่งของภูตดอกไม้อย่างเราไม่ได้ด้วยซ้ำ
Sorush:หากไม่ได้ข้าช่วย เห็นทีก็คงจะต้องดิ้นรนอย่างน่าสมเพชในถ้ำที่มืดมิดและคับแคบแบบนี้ จนกว่าโลกจะลืมเลือน และสุดท้ายก็จางหายไปในที่สุด
Mihir:พวกมนุษย์ที่เป็นเพื่อนกับ Sorush ก็พูดเช่นนั้นแหละ
Sorush:เขาหาใช่มนุษย์ธรรมดาซะที่ไหน เขาคือ "Nasuraia" แห่ง "กลุ่มวิมตินิยม"
Paimon:อย่างนี้นี่เอง...
Traveler:นี่คือบาดแผลแห่งเกียรติยศนะ
Paimon:นั่นสิ ถูกเรียกว่า "ร่างบาป" เพราะเหตุผลแบบนี้... งี้ Mihir ก็น่าสงสารเกินไปแล้ว
Mihir:การทำตามหน้าที่ไม่ใช่เรื่องน่าสงสารหรอก เพื่อที่จะปฏิบัติหน้าที่ได้ยาวนานยิ่งขึ้น การดิ้นรนเอาชีวิตรอดก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายอะไร
Sorush:ผู้อาวุโสก็ไม่เท่าไหร่หรอก ข้าไม่ได้ตกต่ำถึงขนาดต้องให้ Mihir มาสั่งสอน แต่ไหน ๆ เจ้าก็ได้รับการช่วยเหลือจากข้าไปแล้ว งั้นก็น่าจะตอบแทนข้าหน่อยนะ
Paimon:Sorush อย่าใจร้ายกับคนเจ็บนักสิ! อืม... ในเมื่อ Mihir ได้รับบาดเจ็บจากการต่อสู้ งั้นก็เรียกว่าเป็นคนเจ็บได้ใช่มั้ย?
Mihir:ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวต่อไป Sorush ก็จะเข้าใจเอง ไม่อย่างนั้น นางคงจะรับ "มงกุฎดอกไม้เขาคู่" จาก Zurvan ไม่ได้หรอก
Mihir:แต่ก็อย่างที่ Sorush ว่านั่นแหละ "ร่างบาป" ไม่ได้รับการยอมรับจากภูตดอกไม้ตนอื่น ๆ ดังนั้นข้าจึงไม่อาจกลับไปยังทุ่งดอกไม้อมฤตได้...
Sorush:แค่เดิน "เส้นทางจาริกล้างบาป" สักรอบก็น่าจะพอแล้วนี่
Paimon:"เส้นทางจาริกล้างบาป"? เอ่อ... เส้นทางนั้นไกลรึเปล่า? แล้วอันตรายมั้ย?
Sorush:เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลกับเรื่องของ Mihir นักหรอก อย่างไรซะ บทสรรเสริญของข้าก็ไม่ได้มีที่ว่างให้นางมากมายขนาดนั้น
Sorush:นางคุ้นเคยกับเส้นทางนี้ดี แต่ด้วยสภาพที่อ่อนแอและไร้กำลังของนางในตอนนี้ หากเกิดถูกโจมตีระหว่างทาง คราวนี้เห็นทีคงไม่มีชีวิตรอดแน่
Paimon:ฮิฮิ ฉันว่า Sorush คงอยากจะพูดว่า ตราบใดที่เราพาเธอกลับไป เธอจะต้องไม่เป็นไรแน่ ไม่ต้องห่วงนะ เรื่องนี้ฉันกับ Traveler มีประสบการณ์อย่างโชกโชนเลยล่ะ
คุ้มครอง Mihir ไปยังพื้นที่สูง
Open step page →คุยกับ Mihir
Open step page →Paimon:ในที่สุดก็ออกมาจากด้านใน และได้เห็นต้นมาตาสรรพสิ่งสักที
Sorush:และได้เห็น "ปรากฏการณ์ Apaosha" ด้วย...
Traveler:หากวิกฤตด้านบนเหนือหัวยังไม่ได้รับการแก้ไข ก็วางใจไม่ลงเลยแฮะ
Paimon:อืม แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ คือการพา Mihir เดินตามเส้นทางจาริกล้างบาปให้สำเร็จ เพื่อที่เธอจะได้คืนความบริสุทธิ์ และกลับไปหาเพื่อน ๆ ได้เร็ว ๆ ไงล่ะ
Paimon:ไม่งั้น Mihir ก็น่าสงสารเกินไปแล้ว ตัวเองอุตส่าห์ยืนหยัดต่อสู้มาโดยตลอด ตอนนี้พอบาดเจ็บแล้วดันกลับไปไม่ได้ซะงั้น...
Sorush:ผู้ที่แปดเปื้อนด้วยมลทิน แต่ยังยึดมั่นในการปกป้องชีวิตของตัวเอง ไม่ควรมี "ยัสนาปติ" คอยบันทึกการกระทำของตนเองด้วยซ้ำ
Paimon:Sorush พูดอะไรเนี่ย Mihir อุตส่าห์พยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้สำเร็จ อดทนต่อสู้เพียงลำพังมาตั้งนาน... นี่เป็นการกระทำที่กล้าหาญมากเลยนะ
Paimon:เราควรจะจดจำความทุ่มเทของเขา และชมเชยเขาให้มากสิ
Sorush:มีแต่มนุษย์เท่านั้นแหละที่ต้องการความกล้าหาญ พวกเราชาวภูตดอกไม้ไม่ต้องการของสิ่งนี้หรอก
Mihir:Sorush พูดถูกแล้วล่ะ ชาวภูตดอกไม้เกิดมาก็รู้ภารกิจของตนเองแล้ว และมีชีวิตอยู่เพื่อบรรลุภารกิจเท่านั้น ดังนั้นเราจึงไม่จำเป็นต้องเป็นที่จดจำหรอก
Mihir:บางทีการถูกลืมอาจจะเป็นเรื่องดีเสียด้วยซ้ำ
Paimon:เอ๋? แต่ว่า...
Mihir:เมื่อใดที่ไม่มีใครเอ่ยถึงวีรกรรมของชาวภูตดอกไม้ เมื่อนั้นโลกทั้งใบคงจะถูกชำระล้างจากภัยพิบัติทั้งปวงจนหมดสิ้นแล้วอย่างแน่นอน
Mihir:เนื่องจากไม่มีความทุกข์ทรมานให้จดจำ จึงไม่จำเป็นต้องยกย่องการเสียสละอีก
Mihir:วันนั้นจะต้องเป็นวันที่สวยงามมากอย่างแน่นอน
Paimon:Mihir...
Sorush:วันนั้นมันยังอีกไกลนัก อย่างน้อยก็ไม่ใช่ก่อนที่ข้าจะเสียสละตัวเอง เพื่อดับ "ปรากฏการณ์ Apaosha" แล้วกัน...
Sorush:เอาเถอะ แทนที่จะเสียเวลาอยู่ที่นี่ สู้รีบไปเดิน "เส้นทางจาริกล้างบาป" ให้เสร็จจะดีกว่า
Sorush:ข้าไม่น่าปล่อยให้การเตรียมการล่าช้ามาถึงขนาดนี้เลย... ข้าต่างหากที่เป็นตัวเอกของบทสรรเสริญ... ข้าผู้นี้ต่างหาก...
Mihir:ขอบใจพวกเจ้ามากที่ร่วมเดินเส้นทางที่ยากลำบากนี้กับข้า เส้นทางข้างหน้าคงจะราบรื่นขึ้นกว่านี้ พวกเจ้ายังจะไปกับข้าอยู่หรือไม่?
Mihir:อื้ม พวกเจ้ารู้ว่าจะไปหาข้าได้ที่ไหน
ไปที่ทุ่งดอกไม้อมฤต
Open step page →คุยกับ Mihir
Open step page →Paimon:กลับมาแล้ว! แบบนี้ก็เท่ากับว่า Mihir เดิน "เส้นทางจาริกล้างบาป" เสร็จแล้วใช่มั้ย? คงไม่มีปัญหาเรื่อง "แปดเปื้อนมลทิน" อะไรอีกแล้วใช่ปะ?
Mihir:การเดิน "เส้นทางจาริกล้างบาป" เสร็จสิ้นแล้วล่ะ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้พยายามด้วยตัวเองทั้งหมด แต่ก็สำเร็จได้ด้วยความช่วยเหลือ
Mihir:ที่แห่งนี้มีลม มีน้ำ และพลังงานหมุนเวียนที่ดี ข้าไม่ต้องกังวลเรื่องมลทินได้สักพักแหละนะ
Paimon:ถ้าเทียบกับหุบเขาลึกที่เต็มไปด้วยหมอกสีม่วงแล้ว... ที่นี่ก็ดีกว่าจริง ๆ นั่นแหละ! จะว่ายังไงดี มันให้ความรู้สึกเหมือนสามารถ "ชะล้างจิตใจ" ได้น่ะ
Mihir:ชะล้างจิตใจ?... ก็จริงอย่างเจ้าว่า
Paimon:ฮิฮิ ภารกิจในครั้งนี้สบายกว่าที่คิดอีกแฮะ ตอนนี้ภูตดอกไม้ตนอื่น ๆ ก็ไม่ต้องปฏิเสธ Mihir ด้วยเหตุผลเรื่อง "แปดเปื้อนมลทิน" อะไรนั่นอีกแล้ว
Paimon:Mihir เองก็เหมือนกัน เหนื่อยมานานขนาดนั้นแล้ว ในที่สุดตอนนี้ก็สามารถพักผ่อนได้แล้วล่ะนะ
Traveler:Sorush ก็เข้าใกล้ "มงกุฎดอกไม้" มากขึ้นแล้ว
Paimon:ใช่ เป็นตอนจบที่สวยงามจริง ๆ!
Sorush:มันอาจจะเป็นตอนจบที่ดีสำหรับ Mihir แต่ตอนจบเช่นนี้ไม่เหมาะกับข้าหรอก
Sorush:แน่นอนว่าตอนจบของข้าต้องไม่ธรรมดา ไม่ได้สงบสุข... หรือเบาหวิวไร้คุณค่าเหมือนเจ้าปุยขาวหรอก
Paimon:ฉันไม่ได้เบาหวิวไร้คุณค่านะ! โอ๊ะ... ไม่สิ และฉันก็ไม่ได้ตัวหนักเพราะความตะกละตะกลามด้วย!
Sorush:ตอนจบของข้าต้องรุ่งโรจน์และเจิดจรัสมากกว่านี้ เหมือนกับวิหคศักดิ์สิทธิ์ "ซีเมิร์ก" ที่จะกลายเป็นควาเรนาห์จำนวนนับไม่ถ้วนชำระล้างมลทินบนแผ่นดิน...
Sorush:สิ่งที่ Mihir ทำสำเร็จนั้น สู้สิ่งที่ข้าทำไม่ได้หรอก เอามาเทียบกันไม่ได้ด้วยซ้ำ
Mihir:แต่โลกใบนี้มีซีเมิร์กเพียงตัวเดียว และมี Sorush แค่ตนเดียวด้วย
Sorush:"ยัสนาปติ" ของข้า ดูเหมือนว่านอกจากเจ้าจะไม่รู้ถึงความยิ่งใหญ่ของซีเมิร์กแล้ว เจ้ายังดูถูกปณิธานและความมุ่งมั่นของชาวภูตดอกไม้ด้วย
Sorush:ฮึ เจ้าพวกโง่เขลาเบาปัญญา ริอ่านเอ่ยวาจาว่างเปล่าที่ไม่ควรค่าแก่การสนใจ ข้าตัดสินใจแล้ว และจะไม่หวั่นไหวกับคำพวกนี้ง่าย ๆ หรอก
Paimon:เอ่อ... ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ทำไม Sorush ถึงยืนกรานที่จะเสียสละตัวเองแก้ไขเรื่อง "ปรากฏการณ์ Apaosha" นี้ด้วย แถมยังเย็นชากับ Mihir อีก...
Paimon:Traveler หมายถึง Sorush ยังไม่มีผลงานงั้นเหรอ? อืม... พอคิด ๆ ดูแล้ว Mihir ก็ทุ่มเทอย่างหนัก เพื่อปกป้องดินแดนนี้จากมลทินมาโดยตลอดนี่นะ แต่ Sorush กลับ...
Traveler:เขาก็น่าจะกังวลมากแหละ
Paimon:ฉันพอจะเข้าใจละ! Sorush คงกลัวว่าถ้าพวกเราไปชมเชย Mihir ต่อไปก็คงจะไม่สรรเสริญเขาแล้ว เพราะงั้นเขาเลยจะทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า Mihir สินะ...
Paimon:อะไรกัน ที่แท้ก็กลัวว่า Mihir จะมาแย่ง "ยัสนาปติ" ของตัวเองนี่เอง
Paimon:Sorush ไม่เห็นต้องกังวลเลย ฉันกับ Traveler น่ะอวยยศเก่งอยู่แล้ว ใช่ม้า?
Paimon:ขอคิดก่อนนะ... ในบทกวีสรรเสริญของ Sorush เราก็สรรเสริญเขา 4 ประโยค แล้วก็สรรเสริญ Mihir 2 ประโยค แบบนี้ต้องมีความสุขกันทุกฝ่ายแน่! ฮิฮิ
Localized evidence
Text fields
No text in the selected or fallback locales.
ควาเรนาห์แห่งความดีชั่ว
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json- JSON Pointer
/2041631025
Published Sprites
Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
Properties
Source evidence
- Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json- JSON Pointer
/169
- id
10121
- cityId
4
- groupId
10121
- questType
WQ
- endQuestId
7323218
- chapterIcon
UI_ChapterIcon_Common
- beginQuestId
7323803
- chapterCategory
world
