ตำราอรัญญกา: บทที่ 1
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json- JSON Pointer
/3729371618
Story Chapters
Story evidence
Rana:ไว้เธอว่างเมื่อไหร่ ฉันจะคุ้มกันเธอไปที่หมู่บ้าน Vimara เองแล้วกัน เลียบทางน้ำไปเรื่อย ๆ จากตรงนั้นไปถึงเมือง Sumeru หรือท่าเรือ Ormos สะดวกมากเลยล่ะ
Rana:ไม่ว่ายังไง ฉันก็เป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่านะ การคุ้มกันนักท่องเที่ยวคืองานของฉันอยู่แล้ว
Rana:ได้เลย ตามฉันมาแล้วกัน!
Rana:อ้าก เพิ่งไม่กี่วันเอง ทำไมถึงมี "แดนมรณะ" ใหม่ ๆ โผล่มาได้ล่ะเนี่ย... แถมยังโผล่มาใกล้กับถนนใหญ่อีกด้วย...
Paimon:หวาา แดนมรณะอีกแล้ว...
Rana:ที่แท้ Traveler กับรุ่นพี่ Tighnari ก็เคยจัดการแดนมรณะกันไปแล้วเหรอ? งั้นฉันก็ไม่ต้องบอกอันตรายของแดนมรณะให้มากความแล้วสินะ
Rana:เอาเป็นว่าตอนนี้จำตำแหน่งและรัศมีผลกระทบของแดนมรณะไว้ให้ได้ก่อน พอส่งพวกเธอถึงหมู่บ้าน Vimara แล้ว ฉันก็จะไปรายงานรุ่นพี่ที่ Gandharva Ville เพื่อให้เขามาช่วยงาน
Paimon:Rana ไม่ต้องห่วง! เรื่องนี้ยกให้เป็นหน้าที่ของเราได้เลย
Rana:ได้ไงล่ะ! แดนมรณะอันตรายถึงตายเลยนะ ต่อให้เป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่ามากประสบการณ์ ยังไม่สามารถเข้าใกล้แดนมรณะได้ง่าย ๆ เลย
Paimon:Traveler มีพลังที่สามารถควบคุมพลังธาตุได้นี่นะ มีสิ่งนี้แล้ว น่าจะป้องกันการโจมตีจากแดนมรณะได้อยู่บ้างนะ
Rana:เอ๋? งั้นแปลว่าเมื่อคราวก่อน Traveler ได้ใช้พลังธาตุในการช่วยโจมตี Fungus จริง ๆ งั้นเหรอ...
Rana:แต่ยังไงก็ไม่ควรทำแบบนี้ ถ้าพวกเธออุตส่าห์มาตั้งไกล แต่กลับต้องมาบาดเจ็บเพราะแดนมรณะละก็...
Paimon:Rana สบายใจได้เลย! Traveler ไว้ใจได้จริง ๆ เราผ่านเรื่องราวระหว่างทางมากตั้งมากมายแล้ว...
Rana:เฮ้อ ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะดูอยู่ตรงนี้นะ ถ้าทนไม่ไหว ก็ออกมาจากแดนมรณะมาพักผ่อนหรือร้องขอความช่วยเหลือได้เลยนะ ฉันจะไปช่วยเธอเอง
Rana:อ้าก เพิ่งไม่กี่วันเอง ทำไมถึงมี "แดนมรณะ" ใหม่ ๆ โผล่มาได้ล่ะเนี่ย... แถมยังโผล่มาใกล้กับถนนใหญ่อีกด้วย...
Traveler:"แดนมรณะ"?
Rana:อา น่าจะพูดว่าเป็น "ภัยพิบัติ" ที่มีเฉพาะใน Sumeru ของเราน่ะ มันจะโผล่ขึ้นมาเอง และจะช่วงชิงพลังชีวิตบริเวณนั้นไป
Paimon:จริงด้วย พืชข้างในล้วนสูญเสียพลังชีวิตไปแล้ว...
Rana:อืม ถ้ารุ่นพี่ Tighnari อยู่ น่าจะกำจัดแดนมรณะได้อย่างราบรื่น แต่ฉันไม่มีวิชั่นและควบคุมธาตุไม่ได้ ถ้าเข้าไปในแดนมรณะจะเป็นอันตรายมาก
Rana:เอาเป็นว่าตอนนี้จำตำแหน่งและรัศมีผลกระทบของแดนมรณะไว้ให้ได้ก่อน พอส่งพวกเธอถึงหมู่บ้าน Vimara แล้ว ฉันก็จะไปรายงานรุ่นพี่ที่ Gandharva Ville เพื่อให้เขามาช่วยงาน
Paimon:แต่ Traveler ควบคุมพลังของธาตุได้ไม่ใช่เหรอ? คล้ายกับอะไรนะ... อ๋อ "โผบินไปกับสายลม!"
Paimon:ในเมื่อมันควบคุมพลังของธาตุได้ มันก็น่าจะช่วยได้อยู่นะ!
Rana:เอ๋? จะว่าไปแล้ว ตอนที่ Traveler ช่วยโจมตี Fungus ก่อนหน้านี้ก็เหมือนจะเป็นแบบนั้นจริง ๆ แฮะ...
Rana:แต่ว่าก็ไม่ควรทำแบบนี้อยู่ดี แดนมรณะอันตรายถึงชีวิตจริง ๆ นะ ต่อให้เป็นหัวหน้าเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่ามากประสบการณ์ ยังไม่สามารถเข้าใกล้แดนมรณะได้ง่าย ๆ เลย
Paimon:ถึงจะพูดแบบนี้ก็เถอะ แต่ Traveler ไว้ใจได้จริง ๆ! เราผ่านเรื่องราวระหว่างทางมากตั้งมากมายแล้ว...
Rana:เฮ้อ ฉันเข้าใจแล้ว ฉันจะดูอยู่ตรงนี้นะ ถ้าทนไม่ไหว ก็ออกมาจากแดนมรณะมาพักผ่อนหรือร้องขอความช่วยเหลือได้เลยนะ ฉันจะไปช่วยเธอเอง
Rana:Traveler ฉันจะดูอยู่ตรงนี้นะ ถ้าทนไม่ไหว ก็ออกมาจากแดนมรณะมาพักผ่อนหรือร้องขอความช่วยเหลือได้เลยนะ ฉันจะไปช่วยเธอเอง
Paimon:Rana เธอดูสิ Traveler เจ๋งใช่ป่ะล่ะ
Rana:สุดยอดไปเลย! Traveler เธอนี่... เจ๋งสุดยอดไปเลย!
Paimon:Rana เธอก็ตื่นเต้นเกินไปแล้ว...
Rana:เอ่อ ขอโทษด้วย... อะแฮ่ม! คุณ... เอ่อ... Traveler...
Rana:อื้ม... คือว่า สนใจเข้าร่วมกับเรามั้ยล่ะ? ฉันจะเป็นผู้รับประกันให้ทั้งสองคนเอง!
Rana:คนที่มีความสามารถและมีน้ำใจอย่าง Traveler และ Paimon ถ้ายินดีเข้าร่วมกลุ่มกับเรา ก็คงจะดีมากเลยล่ะ!
Rana:ถ้ามีพวกเธออยู่ มันก็จะควบคุมการแพร่กระจายของแดนมรณะได้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น...เอ่อ ถึงพวกเธอจะไม่ค่อยคุ้นเคยกับป่าเขาเท่าไหร่ แต่เรื่องนี้แก้ได้ง่ายมาก...
Paimon:เอ่อ จริงด้วย! พอพูดถึงป่า ฉันก็มีคำถามอยากถาม Rana เหมือนกัน
Paimon:Traveler เธอยังจำสิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์... ที่เราเคยเห็นเมื่อคราวก่อนได้มั้ย?
Rana:สิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์หมายถึง...?
บรรยายภาพรวมของสิ่งมีชีวิตมหัศจรรย์ที่เจอเมื่อคราวก่อน
Rana:เอ่อ... ฟังดูแล้วนี่น่าจะเป็น Aranara ในตำนานสินะ ภูตตัวน้อยกลม ๆ คล้ายพืช อาศัยอยู่ในป่า เป็นเทพพิทักษ์ของต้นไม้
Rana:...แต่จะว่าไป เราทุกคนนึกว่าจะเป็นแค่เรื่องในตำนานซะอีก Traveler พวกเธอจำ "Shroomboar" ผิดตัวหรือเปล่า?
Paimon:"Shroomboar"?
Rana:อื้ม เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีแค่ในป่า Sumeru ของเรานั่นแหละ! ตัวกลม ๆ เขียว ๆ อาศัยอยู่ในป่า บางครั้งพวกเราก็ใช้ Shroomboar เพื่อตามหาเห็ดล้ำค่าเหมือนกัน
Rana:อื้ม... ไม่ว่ายังไง ฉันก็ร่อนเร่อยู่ในป่านี้อยู่หลายปีแล้ว แต่ไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อนเลย
Rana:แต่ไว้ถ้าถึงหมู่บ้าน Vimara แล้ว พวกเธอไปถามพวกเด็ก ๆ ดูก็ได้ พวกเขาดูจะสนใจตำนานของ "Aranara" มากเลยล่ะ
Rana:ถึงแม้จะชอบปิดบังไม่ให้ผู้ใหญ่รู้ แต่จิตใจของเด็กน้อยเข้าใจง่ายมากจริง ๆ
Traveler:Paimon ก็เหมือนกันนะ
Paimon:เฮ้! นั่นเพราะเราเป็นคู่หูกัน ก็เลยเข้าใจกันและกันต่างหากล่ะ!
Rana:(test)这里就到了。
Rana:(test)我们出发吧。
Rana:คุณปู่ Amadhiah ฉันกลับมาแล้ว!
Amadhiah:อ้าว Rana เองเหรอ ขอบใจมากนะ ถึงงานของหัวหน้าเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าจะสำคัญมาก แต่ก็ต้องกลับมาบ่อย ๆ นะ...
Rana:อื้ม เข้าใจแล้วล่ะ การลาดตระเวนในป่าก็เพื่อให้ "เจ้าเสือน้อย" พวกนั้น เที่ยวเล่นข้างนอกได้อย่างปลอดภัย สถานการณ์ตอนนี้ น่าเป็นกังวลมากจริง ๆ
Paimon:...หมู่บ้าน Vimara มีเสือด้วยเหรอ?
Amadhiah:"เจ้าเสือน้อย" น่ะหมายถึงพวก Iotham ที่เป็นเด็กน้อยร่าเริงและฉลาดต่างหาก... ว่าแต่ นี่เป็นเสียงที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยแฮะ มีแขกงั้นเหรอ?
Rana:อา คืองี้นะ คุณปู่ Amadhiah สองคนนี้คือ...
Rana เล่าสิ่งที่พบเจอก่อนหน้านี้ให้ Amadhiah ฟัง
Amadhiah:อ้ออ้อ อย่างงี้นี่เอง ยินดีต้อนรับทั้งสองคนสู่หมู่บ้าน Vimara และฝากพวกเธอช่วยดูแล Rana ให้ดี ๆ ด้วยนะ
Rana:คุณปู่ Amadhiah ฉันว่าจะสร้างกลุ่มสายตรวจกลางคืน เรียก Alphonso, Bahram กับ Aurelius มาร่วมด้วย เพื่อเพิ่มการป้องกันรอบ ๆ หมู่บ้าน
Amadhiah:เอ่อ อืม งั้นก็เอาตามที่เธอคิดก็แล้วกัน ยังไงมันก็ดีสำหรับพวกเด็ก ๆ อยู่แล้ว
Traveler:ช่วงนี้ที่หมู่บ้าน Vimara มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเหรอ?
Paimon:เอ๋? ว่าแต่ มันจะเกี่ยวกับสิ่งกลม ๆ คล้ายพืชที่เราเคยเห็นก่อนหน้านี้รึเปล่านะ?
Amadhiah:คุยอะไรกันอยู่เหรอ? ฟังจากที่แขกตัวน้อยบรรยายแล้ว เหมือนจะคล้ายกะหล่ำปลีเลย
Rana:ไม่มีอะไรหรอก แค่ช่วงนี้เกิดเรื่องนิดหน่อยน่ะ ทุกคนเลยรู้สึกกังวลไปบ้างน่ะ
Amadhiah:อยู่หมู่บ้าน Vimara มาทั้งชีวิต ไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย เฮ้อ...
Amadhiah:ปู่ไม่รบกวนเวลาพวกเธอแล้ว แขกตัวน้อยทั้งสองฝากพวกเธอดูแล Rana ให้ดี ๆ นะ เจ้าเด็กคนนี้ ตั้งแต่เด็กก็ชอบทำให้คนเป็นห่วงตลอด...
Amadhiah:ตอนอายุเจ็ดแปดขวบ เด็กนี่ก็เคยหลงทางในป่าอยู่ครั้งหนึ่ง ตอนนั้นหลงอยู่สองสามวัน...
Rana:เฮ้! คุณปู่ Amadhiah!
Amadhiah:เอาล่ะ ๆ รู้แล้ว Rana เธอต้องทำหน้าที่ผู้นำทางให้ดีนะ อย่าทำให้แขกตัวน้อยทั้งสองต้องผิดหวังล่ะ
Rana:อืม แน่นอน!
Rana:ฉันขอแนะนำก่อนนะ นักเดินทางมากความสามารถสองคนนี้เคยช่วยฉันไว้มากมายเลย นี่คือ Alphonso เรียกว่าแทบจะเป็นคนที่น่าเชื่อถือที่สุดในหมู่บ้าน Vimara ของเราเลยล่ะ!
Alphonso:ฮ่าฮ่า จริง ๆ เลยนะ Rana เธอนี่ล้อกันเล่นอีกแล้ว เอาเป็นว่ายินดีที่ได้รู้จักทั้งสองคนนะ และขอบคุณที่พวกเธอช่วยดูแล Rana ด้วยนะ
Paimon:ดูเหมือน Alphonso จะไม่ใช่คนในพื้นที่ คุณเองก็เป็นนักเดินทางเหมือนกันเหรอ?
Alphonso:ฮ่าฮ่าฮ่า สมกับเป็นนักเดินทางมากประสบการณ์ มองปราดเดียวก็รู้แล้ว
Alphonso:เดิมทีฉันเป็นเด็กฝึกงานช่างของ Fontaine และเพราะชอบบรรยากาศของที่นี่ ก็เลยตั้งรกรากที่นี่ซะเลย
Rana:แป๊บเดียวก็ผ่านไปหลายปีแล้ว! ตอนนี้ Alphonso กลายเป็นคนของหมู่บ้าน Vimara เต็มตัวไปแล้วล่ะ ฮิฮิ
Rana:แล้ว พวกเด็ก ๆ เป็นไงบ้างเหรอ? ไม่ได้วิ่งเพ่นพ่านไปไหนใช่มั้ย? ยังไงสถานการณ์ช่วงนี้ก็ไม่ค่อยดีเลย...
Alphonso:ตอนนี้ก็อยู่ในหมู่บ้าน รอเธอกลับมาน่ะ หลังจาก Kavus กลับมาตอนนั้น...
Alphonso:...พูดต่อหน้าแขกแบบนี้จะไม่เป็นไรเหรอ? เดี๋ยวเราค่อยคุยกันดีกว่า...
Paimon:เป็นเรื่องสำคัญอะไรหรือเปล่า? เดี๋ยวพวกเรากลับก่อนก็ได้นะ...
Rana:โอ้ว สบายใจได้เลย! พวกเขาเป็นผู้มีพระคุณที่ได้ช่วยชีวิตฉันไว้น่ะ!
Rana:เวลาก็คือชีวิต พวกเธอช่วยฉันประหยัดเวลา ก็เท่ากับเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตฉันเอาไว้ด้วย!
Rana:ยังไงซะช่วงนี้พวกเด็ก ๆ ของหมู่บ้าน Vimara ก็หายตัวกันไปบ่อย ๆ
Paimon:นี่เป็นปัญหาใหญ่มากเลยนะ! ไปติดต่อนายอำเภอที่เมือง Sumeru ดูมั้ย? มีอะไรที่เราพอจะช่วยได้บ้างรึเปล่า?
Rana:พวกเธอใจเย็น แล้วฟังฉันพูดก่อน! หลังจากเด็กหายตัวไปไม่กี่วันก็จะกลับมา แต่จะจำเรื่องราวอะไรไม่ได้เลยก็เท่านั้น
Alphonso:ทุกครั้งที่ฉันจะระดมทีมช่วยตามหาพวกเขา บางครั้งก็จะเจอกับอสูร บางครั้งก็จะเจอกับแดนมรณะหรือบางครั้งก็อาจเจอคนนอกที่ไม่ค่อยเป็นมิตรหรือมีเจตนาไม่ดี
Alphonso:แต่ไม่ว่ายังไงเราก็หาไม่เจอ ป่ากว้างใหญ่และลึกมาก ขนาด Rana เองก็ยังไม่ไหวเลย
Rana:อื้ม แต่สุดท้าย พวกเขาจะกลับมาที่หมู่บ้านตอนที่ทุกคนไม่ทันได้สังเกต พอถามว่าไปเจออะไรมาบ้างก็จะบอกว่าตัวเองจำไม่ได้
Rana:โอ๊ย หรือว่านี่จะเป็นเรื่องปกติสำหรับเด็ก?
Paimon:เฮ้! พวกเธอสองคนทำไมเป็นแบบนี้กันล่ะ!
Rana:ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ขอโทษที กลับเข้าเรื่องดีกว่า...
Traveler:จำอะไรไม่ได้เลยเหรอ?
Alphonso:ก็ไม่ทั้งหมดหรอก ฉันว่าพวกเขาก็แค่ไม่อยากบอก "ผู้ใหญ่" อย่างพวกเรามากกว่า
Alphonso:เฮ้อ มันน่านัก ฉันเองก็แก่กว่าพวกเขาไม่กี่ปีเอง
Paimon:อืม... แต่ต่อให้เป็นแบบนี้ ก็ยังทำให้คนเป็นห่วงมากอยู่ดี
Rana:อื้ม ช่วงนี้ฉันเดินสำรวจอยู่แถวนี้ตลอด เพื่อดูว่ามีอะไรแปลก ๆ บ้างมั้ย เมื่อกี้ก็เพิ่งบอกคุณปู่ Amadhiah ไป ว่าอยากจะรวมกลุ่มสายตรวจกลางคืนก็เพราะเรื่องนี้
Rana:ตอนแรกก็รบกวนให้ Alphonso ช่วยดู ๆ ให้ อย่าให้พวกเขาไปวิ่งเพ่นพ่านไปที่ไหน...
Alphonso:ขอโทษนะ
Rana:ไม่เป็นไรหรอก อย่าไปใส่ใจเลย ถ้าพวกเขาอยู่นิ่ง ๆ ไม่ขยับเลย คงจะน่าเป็นห่วงมากกว่านะ!
Rana:จริง ๆ เลย กลับไปฉันคงต้องคิดบัญชีกับพี่ Iosaphat ซะหน่อยแล้ว เรื่องดูแล Kavus และ Sudabeh เป็นหน้าที่เขาชัด ๆ
Alphonso:Rana ช่วงนี้เธอพักผ่อนอยู่ในหมู่บ้านสักหน่อยละกัน ในหมู่บ้าน Vimara เองก็มีแค่เธอที่จัดการเจ้าเด็กน้อยกลุ่มนั้นได้
Alphonso:ช่วงนี้สถานการณ์ด้านนอกอันตรายมาก นอกจากแดนมรณะแล้ว "Fatui" ของ Snezhnaya ยังพาทหารรับจ้างแต่งตัวเต็มยศมาเคลื่อนไหวกันในป่าอีก ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา...
Traveler:Fatui...?
Rana:เข้าใจแล้วล่ะ ฉันจะระวังไว้ แต่เพราะสถานการณ์มันไม่ค่อยดีด้วย ฉันก็เลยยิ่งต้องไปจัดการปัจจัยเสี่ยงน่ะสิ
Alphonso:ต่อให้รับมือกับอสูรในป่าได้ แต่ถ้าเจอ Fatui เข้า Rana เธอจะรับมือไม่ไหวนะ...
Paimon:ฟังดูแล้ว เหมือน Alphonso จะเข้าใจ Fatui เป็นอย่างดีเลยแฮะ...
Alphonso:...เอ๊ะ ฉันเคยได้ยินมาจากนักเดินทางที่มาท่าเรือ Ormos กับเมือง Sumeru น่ะ
Iotham:พี่ Rana! พี่ Rana กลับมาแล้ว! พี่ Alphonso ก็อยู่ด้วย!
Rana:ฮ่าฮ่าฮ่า ครั้งนี้เจอปัญหาแล้วสิ
Alphonso:เอาเป็นว่าเรื่องที่พูดไปเมื่อกี้ Rana ก็คิดดูดี ๆ แล้วกัน
Iotham:พี่ Rana ผมเก็บ Starshroom มาให้พี่กินเยอะแยะเลย!
Rana:ไม่! Iotham เธอต้องเป็นเด็กดีนะ พี่ Rana บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าออกไปนอกหมู่บ้าน? ถ้าไม่เชื่อฟัง เดี๋ยวจะถูก "ราชสมิงเครายาว" จับไปนะ!
Iotham:ผมโตแล้ว ต่อให้เป็นเสือตัวใหญ่ก็ไม่กลัวหรอก!
Kavus:ครั้งนี้พี่ Rana จับราชาจระเข้มาได้หรือเปล่า?
Sudabeh:Sudabeh อยากฟังพี่ Rana เล่าเรื่องในป่า!
Rana:อื้ม... ครั้งนี้ไม่เจอราชาจระเข้เลย แต่พี่ Rana พาสิงโตสีทองกับ... เอิ่ม...
Rana:อะไรสีเงินดีน้าา ปวดหัวจัง...
Paimon:ว้าว! ฮี่ฮี่ งั้นสีของเราก็เข้ากันพอดีเลย
Iotham:Dusk Bird สีเงิน!
Kavus:ปลากะพงสีขาวเงิน!
Sudabeh:Specter สีขาวจั๊วะ!
Paimon:???
Alphonso:พอแล้ว ๆ เลิกรังแกคนอื่นได้แล้วน่า พวก Traveler เขาเป็นเพื่อนของพี่ Rana นะ
Paimon:ฮู่ว... ฉันไม่โกรธเด็กน้อยหรอก แต่ยังไง พวกเธอก็รู้จักสิ่งมีชีวิตเยอะมากเหมือนกันนะเนี่ย!
Iotham:อื้ม! ทุกครั้งที่พี่ Rana กลับมาก็จะเล่าเรื่องในป่าให้เราฟัง ครั้งก่อนยังเล่าเรื่องจระเข้ตัวใหญ่เบิ้มตัวนั้น แล้วก็เรื่อง Sumpter Beastlord ให้เราฟังด้วยนะ!
Sudabeh:แล้วยังมีเรื่องราชสมิงเครายาวที่ใครก็จับตัวไม่ได้อีกด้วย!
Rana:ใช่แล้ว ถ้าพวกเธอไม่เชื่อฟัง ก็จะถูกจับตัวไปนะ!
เหล่าเด็ก ๆ:หวาา!
Paimon:(คนในหมู่บ้านนี้ สนิทกันมากเลยแฮะ!)
Rana:...เอาเป็นว่า พี่ชายและพี่สาวคนนี้/พี่สาวสองคนนี้มาจากสถานที่ที่ไกลมากเลยนะ! วันนี้ก็ให้ทั้งคู่เป็นคนเล่าเรื่องก็แล้วกัน!
Paimon:อื้ม... ระหว่างทางที่เรามาที่ Sumeru มีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย!
Kavus:เย้! เราไปบ้านพี่ Rana กัน!
Iotham:ใครวิ่งช้าสุด คนนั้นเป็น Specter!
Alphonso:เวลาข้ามสะพานต้องระวัง ๆ นะ อย่าตกลงไปในน้ำล่ะ!
Rana:ไปกันเล้ย!
Paimon:เจ้าพวกนี้ วิ่งไปเร็วกว่าบินซะอีก...
Rana:เฮ้ พวกเธอนี่นะ วิ่งเก่งขึ้นทุกวันจริง ๆ นะ มันน่านัก วันหน้าถ้าพวกเธอวิ่งหายไป ฉันคงต้องปวดหัวแย่แน่ ๆ
Iotham:พี่ Rana อยู่นี่ เราไม่หนีหายไปไหนหรอก!
Sudabeh:ไว้ Sudabeh โตแล้ว จะมาแต่งงานกับพี่ Rana นะ!
Kavus:หา ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะแต่งงานกับฉันน่ะ? คนหลอกลวง!
Rana:ฮ่าฮ่าฮ่า เรื่องพวกนี้ค่อยคุยกันทีหลังก็ได้ เดี๋ยวพอพวกเธอโตขึ้นก็จะเจอคนที่หลากหลายขึ้น! อาจมีคนที่เก่งและดีกว่าพี่ Rana อีกเยอะแยะเลย
Rana:พี่ชาย/พี่สาวผมทองคนนี้เก่งกว่าพี่ Rana อีกนะ เขามาจากที่แสนไกล ระหว่างทางก็เจอคนที่ดีหลายคน ใช่มั้ยล่ะ?
Kavus:พี่ชาย/พี่สาว เดินทางมานานมาก ๆ แล้วเหรอ?
Sudabeh:พี่ Rana บอกว่า พี่จะเล่าเรื่องให้เราฟัง!
Rana:งั้นเจ้าเสือน้อยพวกนั้นก็ยกให้เธอแล้วกัน ฉันมีเรื่องต้องปรึกษากับทุกคนสักหน่อย พวกเธอต้องเชื่อฟังพี่ชาย/พี่สาวนะ อย่าวิ่งเพ่นพ่านไปไหนล่ะ รอพี่ Rana กลับมานะ
เหล่าเด็ก ๆ:อื้ม!
Paimon:เอาล่ะ ถ้างั้น เล่าเรื่องอะไรดีล่ะ ... เธอคือ Iotham ใช่มั้ย? Iotham มีเรื่องอะไรที่อยากฟังมั้ย?
Iotham:ผมอยากฟังเรื่องของ "มังกร"! พี่ Alphonso เคยบอกว่า มังกรเป็นสิ่งที่เก่าแก่มาก และเป็นสิ่งที่ร้ายกาจมากด้วย!
Kavus:ผมอยากฟังเรื่องของ สัตว์ประหลาดใหญ่ในทะเล! ได้ยินมาว่า ในทะเลมีสัตว์ประหลาดเยอะแยะมากมายเลย!
Sudabeh:Sudabeh อยากฟังเรื่องของพี่สาว! แล้วในเรื่องพี่สาวจะต้องทั้งเก่ง ทั้งฉลาดด้วยนะ!
Sudabeh:ถ้าโตขึ้น Sudabeh อยากจะเป็นคนแบบพี่ Rana! ก็เลยอยากฟังเรื่องพวกนั้นไงล่ะ!/อื้ม... พี่สาวเองก็เก่งเหมือนกัน แถมยังสวยอีกด้วย! แต่ต่อไป Sudabeh จะเป็นเจ้าสาวของพี่ Rana เพราะงั้นก็เลยต้องเก่งกว่าพี่ให้ได้!
Paimon:เรื่องที่ทุกคนอยากฟังไม่เหมือนกันเลยแฮะ...
Paimon:...จะว่าไปแล้วก็เหมือนจะมีคนรู้เรื่องไฮดร้าแปดหัว แบนชีผมสีเงิน และมังกรหุบเหวลึกอะไรพวกนี้อยู่นะ? ถ้าเขาอยู่ล่ะก็ คงจะทำให้ทุกคนดีใจหรือเปล่า?
Paimon:งั้นเอางี้มั้ย! พวกเรารู้เรื่องราวเยอะแยะเลย เดี๋ยวจะเล่าให้พวกเธอฟังทีละเรื่องเลยละกัน!
Paimon:(มีเหตุผล พวกเด็ก ๆ อาจจะรู้เรื่องที่ผู้ใหญ่ไม่รู้ก็ได้! แถมยังถามเรื่องที่หายตัวไปได้ด้วย...)
Paimon:เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน Iotham, Kavus, Sudabeh เธอต้องเล่าเรื่องที่พวกเธอรู้ให้เราฟังเหมือนกันนะ!
เหล่าเด็ก ๆ:ได้เลย!
Iotham:ผมอยากฟังเรื่องมังกร! พี่ Alphonso เคยบอกว่า มีมังกรอยู่บนโลกนี้จริง ๆ! เขาพูดถึงสถานที่ที่ชื่อว่า "Mondstadt" บอกว่าที่นั่นมีมังกรดุร้ายตัวใหญ่อยู่!
Paimon:อืม พวกเราก็รู้เรื่องนี้นะ!
Iotham:ว้าว! มังกรเป็นแบบไหนเหรอ? พี่ Alphonso บอกว่า มังกรน่ากลัวมาก แถมยังโจมตี Mondstadt อีกด้วย!
Paimon:เอ่อ... เรื่องนี้ จะเล่าไงดีนะ?
Paimon:อะแฮ่ม! เรื่องมันเป็นแบบนี้: กาลครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว ณ ดินแดนอันไกลโพ้น มีมังกรปีกใหญ่ ฟันแหลมคม หลับใหลอยู่ตลอดเวลา...
"หลังจากมังกรยักษ์ตื่นขึ้น ก็พบว่าโลกได้เปลี่ยนไปจากแต่ก่อนแล้ว"
"'โฮกกกก!' มังกรยักษ์คำรามประกาศก้อง 'ข้าโมโหเหลือทน ข้าจะทำลายบ้านหลังเล็กหลังใหญ่ของพวกเจ้าให้ย่อยยับซะ!'"
"ที่จริงแล้วมังกรยักษ์ไม่ได้เลวร้ายเลย แต่มันถูกไสยเวทชั่วร้ายคนหนึ่งสาปและหลอกมัน ทำให้มันคิดว่าทุกคนเป็นคนไม่ดี"
"แต่แล้ววันหนึ่ง ก็มีนักเดินทางสองคนมาถึงสถานที่แห่งนี้..."
เล่าเรื่องของมังกรยักษ์สีฟ้าในแบบที่แม้แต่เด็กยังติดใจ
Paimon:...ดังนั้น ด้วยความช่วยเหลือจากทุกคน นักเดินทางได้ถอนคำสาปของมังกรยักษ์ และช่วยมังกรตามหาเพื่อนของมันกลับมาได้
Iotham:อ๋อ! เรื่องเป็นแบบนี้นี่เอง! ตอนแรกคิดว่ามังกรจะน่ากลัวมาก และสามารถกิน Sumpter Beast กับคนได้ซะอีก
Iotham:ว่าแต่ มังกรยักษ์ตัวใหญ่ขนาดไหนเหรอ? ใหญ่เท่าบ้านมั้ย?
Iotham:Paimon คือพี่สาวตัวสีขาวนี่เหรอ? งั้นมังกรยักษ์ก็ไม่ได้ตัวใหญ่ขนาดนั้นน่ะสิ...
Paimon:เฮ้! อย่าเห็นว่าฉันเตี้ยนะ สมองของฉันใหญ่มากเลยนะ ขอบอก!
Traveler:กินจุมากด้วย
Paimon:หึ! ฉันก็เหมือนกับมังกรยักษ์ที่สามารถกลืนหมู่บ้าน Vimara ได้หมดภายในคำเดียวนั่นแหละ!
Iotham:ว้าว! ถ้าเป็นแบบนี้ เราก็บินเล่นในท้องมังกรยักษ์ได้เลยน่ะสิ!
Iotham:ตอนอากาศร้อน ๆ ก็ไปที่ "Snezhnaya" ที่มีหิมะเยอะ ๆ ตามที่พี่ Alphonso บอก! ถ้าตอนที่ฝนตกบ่อย ๆ ก็ไปที่ "Valuka" ที่ที่คุณย่า Jehiet จากมา!
Paimon:"Valuka"?
Iotham:อ๋อ... เป็นทะเลทรายน่ะ! ไปที่ทะเลทราย! เอาเป็นว่า ถ้าโตขึ้น ผมจะเป็นเหมือนพี่ชายกับพี่สาว/พวกพี่สาวที่เดินทางไปทุกหนทุกแห่ง!
Paimon:อื้ม! ออกเดินทาง แล้วก็เจอเพื่อน ดูสิ เราเดินทางไปทุกหนทุกแห่ง ก็เลยได้รู้จัก Iotham ไงล่ะ! เราเองก็มีเรื่องที่อยากจะถามเหมือนกัน Iotham พอจะบอกเราได้มั้ย?
Traveler:ถามเรื่องสิ่งมีชีวิตลึกลับในป่า...
Paimon:ก่อนหน้านี้ตอนถามพี่ Rana เธอบอกว่าน่าจะเป็น "Aranara"! Iotham เธอเคยได้ยินเรื่องของ Aranara บ้างมั้ย?
Iotham:อืม... เรื่องนั้น...
Iotham:Aranara? ไม่เคยอ่ะ!
Iotham:พอคิดดูดี ๆ แล้ว ก็เหมือนกันอยู่นะ! ฮ่าฮ่าฮ่า!
Paimon:เอ๋? Iotham เธอเคยเห็น Aranara เหรอ?
Iotham:ที่จริง...ที่จริงก็ได้ยินจากที่คุณย่า Jehiet เล่าให้ฟังนั่นแหละ!
Iotham:อย่านะ...
Paimon:ก็ได้ เราไม่ถามเรื่องนี้แล้วก็ได้ Iotham พวกพี่ Rana เขาเป็นห่วงพวกเธอมากนะ ช่วงนี้เธอได้หลงทางอยู่ในป่าบ้างมั้ย?
Iotham:ไม่นะ ผมคุ้นเคยกับเรื่องในป่าเป็นอย่างดี ไม่มีทางหลงทางได้หรอก!
Iotham:แต่ก่อนหน้านี้ Sudabeh กับ Kavus เคยหลงทางอยู่นะ ทุกคนเป็นห่วงกันมากเลย แต่ผมไม่เป็นห่วงหรอก เพราะรู้ดีว่า Arana จะต้องช่วยพาพวกเขากลับบ้านอยู่แล้ว
Paimon:Arana? Arana คือใครเหรอ?
Iotham:...อ๋อ หมายถึง Rana น่ะ! พี่ Rana จะต้องเจอตัวพวกเขาและพาพวกเขากลับบ้านได้แน่!
Paimon:(ถึงจะน่าสงสัย แต่รู้สึกเหมือนจะถามแล้วไม่ได้อะไรเลย...)
Paimon:เปลี่ยนเรื่องดีกว่า! Iotham ทำไมถึงอยากฟังเรื่องของมังกรล่ะ?
Iotham:ผมอยากเก่งเหมือนมังกร จะได้ช่วยพี่ Rana กับพี่ Alphonso ได้ พวกเขาลำบากมาก ทุกครั้งที่พี่ Rana ออกไปลาดตระเวนในป่า กว่าจะกลับก็นานมากเลยล่ะ
Iotham:พี่ Alphonso เองก็ชอบแอบหนีออกไปบ่อย ๆ ถ้าโตเร็วกว่านี้หน่อย ผมก็จะสามารถช่วยพวกเขาได้ พี่ Rana กับพี่ Alphonso จะได้อยู่ในหมู่บ้านตลอดไงล่ะ
Paimon:แบบนี้นี่เอง Iotham เป็นเด็กดี! ต้องเชื่อฟังนะ!
Kavus:อยากฟังเรื่องของสัตว์ประหลาดใหญ่ในทะเล! พวกเขาบอกว่า ในทะเลมีสัตว์ประหลาดตัวใหญ่เยอะแยะเต็มไปหมด...
Kavus:เช่น เรื่องที่มีปลาตัวใหญ่เท่าเกาะ มีปลาหมึกตัวยาวเท่าแม่น้ำ แล้วก็มีหุ่นไม้กับปลาวาฬตัวใหญ่ยักษ์! แถมยังมีเต่าตัวใหญ่ที่แบกช้างอยู่บนกระดองของมันอีกด้วย!
Paimon:เรื่องที่ Kavus เคยฟังนี่เยอะจริง ๆ เลยนะ! ทำไมถึงได้สนใจเรื่องสัตว์ประหลาดใหญ่ในทะเลนักล่ะ?
Kavus:ถ้าโตขึ้น ผมอยากจะเป็นกัปตันเรือผู้ยิ่งใหญ่ที่ออกเดินเรือเจ็ดครั้ง เพื่อค้นหาเกาะหรือแผ่นดินที่ไม่มีใครเคยเจอมาก่อน! ดังนั้น ผมก็เลยอยากฟังเรื่องของสัตว์ประหลาดใหญ่ในทะเล เพื่อที่ว่าต่อไปจะได้ไปปราบพวกมันได้!
Kavus:ว้าว! สุดยอดไปเลย! พวกเขาเจอสมบัติอะไรมั้ย? มีเรื่องราวผจญภัยอะไรบ้างรึเปล่า?
Paimon:ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่นะ แต่ถ้าเป็นสัตว์ประหลาดใหญ่ในทะเล ก่อนหน้านี้ก็เหมือนจะมีเรื่องแบบนี้อยู่...
Paimon:อ่ะแฮ่ม! กาลครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว มีงูน้ำยักษ์หลายหัวตัวหนึ่งอยู่ในท้องทะเล! ถ้างูน้ำยักษ์ยืดคอออกมา มันจะสูงกว่าภูเขาซะอีก...
"งูน้ำยักษ์ร้ายกาจมาก เทพเจ้าก็เลยเอาก้อนหินทับมันไว้ใต้ทะเล เพื่อไม่ให้มันสร้างคลื่นทะเลทำลายท่าเรือ"
"แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานแสนนาน มันก็ตื่นขึ้นในทะเล พร้อมพูดว่า: 'เทพเจ้าและเจ้าพวกมนุษย์ตัวน้อยน่ารังเกียจ! น่าโมโหชะมัด!' "
" 'ข้าจะซัดพวกเจ้า รวมทั้งบ้านและทรัพย์สินของพวกเจ้าลงมาในทะเลให้หมด และยึดเป็นของข้าซะ!' มันเอ่ยพูดขึ้น และพูดเสริมต่อว่า:'แว๊กกกก!' "
"จากนั้นมันก็ยกหัวขึ้นมาจนสูงกว่าภูเขา ทำให้ผืนทะเลที่กว้างใหญ่เกิดคลื่นยักษ์มหึมา..."
เล่าเรื่องราวที่ผู้คนรวมใจกันเป็นหนึ่งเดียวต่อสู้กับงูน้ำหลายหัวบนปราสาทลอยฟ้า ในแบบที่เด็กน้อยฟังแล้วยังติดใจ
Paimon:...เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละ ทุกคนร่วมแรงร่วมใจกันเอาชนะงูน้ำยักษ์ ก็เลยปกป้องเมืองเอาไว้ได้!
Kavus:เฮ้อ ที่แท้งูน้ำยักษ์ก็แพ้แล้วเหรอ ไม่สนุกเลย ตอนแรกผมคิดไว้ว่าโตขึ้นจะไปปราบมันด้วยตัวเองด้วยซ้ำ!
Kavus:แหะแหะ มันแน่อยู่แล้ว! ยังไงผมก็โตกว่า Iotham กับน้องสาว ก็ต้องเจ๋งกว่าพวกเขาอยู่แล้ว แบบนี้ถึงจะปกป้องพวกเขาได้!
Kavus:เคยรับปากไว้แล้วว่า ถ้าได้ฟังเรื่องเล่าของพี่ชายกับพี่สาว/พี่สาวทั้งสองแล้ว ก็จะเล่าเรื่องราวที่ผมรู้ให้พี่ชายกับพี่สาว/พี่สาวทั้งสองฟังน่ะ พวกพี่ ๆ อยากรู้อะไรล่ะ?
Traveler:เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตลึกลับในป่า...
Kavus:อืม... ในป่ามีสิ่งมีชีวิตลึกลับเยอะแยะเลย! อย่างเช่น Sumpter Beastlord ในตำนาน มันจะแตกต่างจาก Sumpter Beast ทั่วไป ตรงที่มันจะโจมตีมนุษย์ที่บุกรุกเข้าไปน่ะ!
Kavus:และมีราชสมิงเครายาวที่จะจับตัวเด็กเกเรไปด้วย! แต่เพราะผมโตแล้ว ก็เลยรู้ว่าพี่ Rana แค่พูดขู่พวกเขาเท่านั้นเอง
Paimon:ถึงเรื่องนี้จะน่าสนใจเหมือนกัน แต่เราอยากถามเรื่องภูตตัวน้อยที่ตัวกลม ๆ คล้ายพืชมากกว่า! เห็นในตำนานเรียกว่า "Aranara" อะไรสักอย่าง พวกเธอพอรู้มั้ย?
Kavus:อืม... Aranara ...
Kavus:ไม่เคยได้ยินนะ แต่ผมรู้เรื่องราชาจระเข้นะ! ในป่ามีจระเข้ตัวใหญ่ยักษ์ตัวหนึ่ง มันใช้ชีวิตมานานแสนนานจนมีนิสัยเจ้าเล่ห์ มีอยู่ครั้งหนึ่ง...
Paimon:(รู้สึกฝืน ๆ แฮะ...)
Paimon:อื้ม ๆ! ที่แท้ยังมีจระเข้ที่เก่งกาจขนาดนี้อยู่ด้วยเหรอ เจ๋งมากเลยนะเนี่ย! ปกติ Kavus เองก็เข้าไปในป่าบ่อย ๆ เหรอ?
Kavus:อื้ม เมื่อก่อนไปบ่อย แต่ช่วงนี้ไม่ไปแล้วล่ะ เพราะว่าผมเคยเดินหลงเข้าไปในป่าอยู่ครั้งนึง ผู้ใหญ่บอกมาแบบนี้น่ะ
Traveler:"ผู้ใหญ่บอกแบบนี้?"
Kavus:เพราะผมจำอะไรไม่ได้เลย ผมวิ่งไปหาเพื่อนเล่นในป่า อยากคุยเรื่องน้องสาวกับเพื่อน แล้ว... แล้วผมก็จำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ
Kavus:พอผมได้สติอีกที ก็อยู่ในหมู่บ้านแล้ว พ่อคอยอุ้มผมอยู่ตลอด ทุกคนล้อมผมไว้ ถามผมเจ็บตรงไหนมั้ย หิวรึเปล่า อยากกินน้ำมั้ย หลังจากนั้นก็ไม่อนุญาตให้ผมไปอีกเลย
Paimon:อื้ม... ว่าแต่ว่า เพื่อนของ Kavus อยู่ในป่าเหรอ? ทุกคนก็อยู่ในหมู่บ้านกันหมดไม่ใช่รึไงกัน?
Kavus:อื้ม เป็นเพื่อนสนิทของทุกคนเลย อาศัยอยู่ในป่า และสอนพวกเราหลาย ๆ อย่างด้วย เช่น ผลไม้อะไรกินไม่ได้ แล้วก็สอนว่าต้องทำยังไง ต้นไม้ถึงจะยอมให้เราปีนน่ะ
Paimon:ที่แท้ก็แบบนี้เอง เพื่อนคนนั้นเป็นคนแบบไหนล่ะ?
Kavus:อ๊ะ...
Kavus:บอกผู้ใหญ่ไม่ได้ ขอโทษนะ ถึงเราจะเป็นเพื่อนกัน แต่ผมตกลงกับน้องสาวกับ Iotham ไว้แล้ว
Paimon:(ดูเหมือนจะเป็นความลับระหว่างเด็กน้อยที่บอกผู้ใหญ่ไม่ได้...)
Traveler:(ดูเหมือนว่าไม่มีทางถามให้รู้ไปมากกว่านี้แล้วล่ะ)
Paimon:อื้ม พวกเราเข้าใจแล้วล่ะ! Kavus เป็นเด็กดีพูดรู้เรื่อง อย่าเที่ยววิ่งออกไปข้างนอกนะ!
Kavus:แน่นอน! ผมจะเป็นพี่ชายที่ดี แล้วก็จะคอยดูแล Sudabeh กับ Iotham ให้ดี ๆ ด้วย
Paimon:Sudabeh เธออยากฟังเรื่องแบบไหนล่ะ?
Sudabeh:เรื่องแบบไหนก็ได้! แต่ Sudabeh อยากได้เรื่องที่มีพี่สาวที่ทั้งฉลาดและเก่งอยู่ในนั้น หรือไม่ต้องเป็นพี่สาวก็ได้ แต่ต้องเป็นเรื่องที่มีความมุ่งมั่นและความรักนะ
Sudabeh:อย่างเช่น เจ้าหญิง Cinnamon ที่ออกไปจากพระราชวังกับเสือ!
Traveler:เรียกร้องเยอะจังแฮะ...
Paimon:อื้ม... ก็มีพี่สาวแบบนี้อยู่บ้างแหละ แต่ก็เกี่ยวข้องกับธาตุไฟฟ้ากันหมดเลยนะ...
Sudabeh:ธาตุไฟฟ้าเป็นสิ่งที่ดี มันช่วยให้พืชเจริญเติบโตแข็งแรงขึ้น และให้ผลอุดมสมบูรณ์ขึ้น
Paimon:Sudabeh รู้เยอะจริง ๆ เลยนะ! ควรเริ่มต้นเรื่องยังไงดีนะ...
Paimon:เล่าเรื่องคุณ Lisa ก็ได้ แต่ที่ฉันอยากเล่าเป็นอีกคนต่างหาก...
Paimon:อะแฮ่ม! อีกด้านของทะเลอันไกลแสนไกล มีพี่โชกุนกับพี่มิโกะ
Paimon:อ้อ... จริงสิ มิโกะก็คือนักบวช ส่วนโชกุนคือราชินี พูดแบบนี้ Sudabeh น่าจะเข้าใจง่ายกว่าใช่มั้ย?
Sudabeh:เป็นพี่สาวทั้งหมดเลยมั้ย?
Paimon:อื้ม เป็นพี่สาวทั้งหมดเลย!
"กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในอาณาจักรอันแสนไกลโพ้น มีราชินีที่ทั้งสวยและเก่งกาจคนหนึ่ง แต่ต่อมาได้เกิดสงครามขึ้น ถึงแม้ราชินีจะคว้าชัยชนะมาได้ แต่ก็สูญเสียมิตรสหายไปมากมาย"
"'ฮือฮือ' นางพูดเคล้าน้ำตาว่า 'ข้าจะสร้างหุ่นยนต์ขึ้นมาช่วยงานข้าตัวหนึ่ง แล้วข้าจะพำนักอยู่ในพระราชวังไปชั่วชีวิต โดยไม่หามิตรสหายอีกต่อไป หากทำเช่นนี้ ข้าก็จะไม่สูญเสียมิตรสหายอีกต่อไป ฮือฮือ'"
"'ปี๊บปี๊บ ข้ารู้แล้ว เริ่มทำงาน'หุ่นยนต์พูด แล้วก็ปกครองอาณาจักรแทนราชินี สุดท้ายก็มีคนไม่ดีบางกลุ่มเริ่มเคลื่อนไหวทำเรื่องชั่วร้ายขึ้น!"
Sudabeh:เดี๋ยวก่อน แล้วพี่สาวนักบวชล่ะ?
"อะแฮ่ม จะว่าไปราชินียังมีเพื่อนนักบวชที่ทั้งสวยและเก่งมากอยู่คนหนึ่ง นางทนเห็นเพื่อนเอาแต่ขังตัวอยู่แต่ในพระราชวังไม่ได้"
"ในตอนนั้นเอง นักเดินทางก็มาถึงอาณาจักรแห่งนี้ เขา/เธอและคู่หูของเขา/เธอทั้งฉลาดและกล้าหาญ"
"นักบวชคิดในใจว่า: 'ติ๊งต่อง นักเดินทางกลุ่มนี้แข็งแรงกำยำ มุ่งมั่นแน่วแน่ ถ้าได้ความช่วยเหลือจากพวกเขาละก็...'"
เล่าเรื่องของราชินีกับนักบวช (ทั้งสองล้วนเป็นผู้หญิง) ในแบบที่แม้แต่เด็กน้อยยังติดใจ
Paimon:...สรุปแล้ว พอถึงตอนสุดท้าย หุ่นยนต์ผู้โดดเดี่ยวยังคงขยันทำงานอยู่ แต่นั่นก็เป็นอีกเรื่องนึงแล้วล่ะ
Sudabeh:ทุกคนเก่งมากเลย! ถึงแม้พี่ชาย/พี่สาวนักเดินทางคนนั้นไม่ใช่พี่สาวสุดเลิศ แต่ก็เก่งมากเหมือนกัน พอ Sudabeh โตขึ้นก็จะเป็นคนแบบนี้เหมือนกัน
Paimon:ไม่มีปัญหา ต้องเป็นได้แน่ ๆ! แต่ถ้าไม่ยอมเชื่อฟัง และวิ่งเพ่นพ่านล่ะก็ เกิดหลงทางขึ้นมา ก็เป็นพี่สาวที่เก่งกาจไม่ได้แล้วนะ
Sudabeh:อื้ม Sudabeh จะเป็นเด็กดีเชื่อฟัง ไม่ออกไปวิ่งเพ่นพ่านข้างนอกเด็ดขาด
Traveler:ตอนที่หลงทางเมื่อครั้งก่อน เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?
Sudabeh:Sudabeh จำไม่ได้แล้ว ตอนแรกก็ไปหาสมุนไพรในป่า
Paimon:หาสมุนไพร?
Sudabeh:อื้ม พี่ Alphonso บอกว่ามีสมุนไพรตัวนึงรักษาตาของคุณปู่ได้ ตอนนี้ตาของคุณปู่ไม่ดีเลย มีคนเดินผ่านไปมา คุณปู่ก็มองไม่เห็น หนูก็เลยอยากรักษาตาของคุณปู่ให้หายดี
Traveler:Alphonso บอกให้เธอไปเหรอ?
Sudabeh:ไม่ใช่หรอก พี่ Alphonso ก็เคยพูดว่า ห้ามเข้าไปในป่าตามใจชอบ แต่ Sudabeh อยากช่วย ก็เลยแอบเข้าไป แล้วหลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ
Paimon:จำอะไรไม่ได้เลยเหรอ?
Sudabeh:จำไม่ได้แล้ว ตอนที่รู้สึกตัว Sudabeh ก็ถึงบ้านแล้ว พี่ชายบอกว่าทุกคนเป็นห่วงกันมาก Sudabeh รู้ว่าตัวเองทำผิด ต่อไปจะไม่แอบไปที่ป่าอีกแล้วล่ะ
Paimon:อื้ม เป็นเด็กดีจริง ๆ พูดถึงป่าแล้ว...
Traveler:เกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตลึกลับในป่า...
Sudabeh:Sudabeh ไม่รู้!
Paimon:เอ๋? ทำไมถึงตอบเร็วฉับไวขนาดนี้ล่ะ...
Sudabeh:แบบไหนถึงจะเรียกว่า "ลึกลับ" ล่ะ? สิ่งที่ Sudabeh รู้ไม่ลึกลับเลย ไม่รู้ก็คือไม่รู้ Sudabeh ไม่พูดแล้ว ขอโทษนะ พี่ชายกับพี่สาว/พี่สาวทั้งสอง
Paimon:อื้ม... ถึงจะพูดมีเหตุผล แต่ฟังฉันพูดก่อนสิ! ภูตตัวน้อยที่ตัวกลม ๆ คล้ายพืช...
Sudabeh:ตัวกลม ๆ คล้ายพืช... อ๊ะ!
Paimon:เป็นไงบ้าง Sudabeh นึกอะไรออกบ้างมั้ย?
Sudabeh:อื้ม... ไม่รู้! ลึกลับจริง ๆ ด้วยแฮะ!
Paimon:เฮ้อ... งั้นเหรอ น่าเสียดายจัง พี่ Rana ก็พูดว่าอยากรู้มาก ๆ ว่า "Aranara" คืออะไรกันแน่!
Sudabeh:เอ๋ พี่ Rana ก็อยากรู้เหรอ? ถ้าอย่างนั้น...
Paimon:อื้ม! อีกอย่าง พี่นักบวชในเรื่องก็พูดไว้แล้วไม่ใช่เหรอว่า: "ติ๊งต่อง เธออย่าทำตัวเหมือนเด็กงอแง ไม่ยอมคุยกับใครสิ!"
Traveler:"ติ๊งต่อง!"
Sudabeh:อื้ม... หนูรู้แล้วล่ะ พี่นักบวชกับพี่ราชินีเป็นเพื่อนที่ดีมากจริง ๆ
Sudabeh:แต่ไม่ว่ายังไง เหมือนที่พี่สองคนนั้นเชื่อใจอีกฝ่าย หนูว่าพี่ Rana ก็จะเชื่อ Sudabeh และเข้าใจสาเหตุที่ Sudabeh ไม่พูดเหมือนกัน
Sudabeh:เดี๋ยวพอ Sudabeh โตขึ้นและได้รู้เรื่องอะไรมากมาย ก็จะบอกพี่ Rana และบอกพี่ชายกับพี่สาว/พี่สาวทั้งสองเอง แต่ตอนนี้ยังไม่ได้หรอกนะ
Sudabeh:อื้ม! ขอบคุณนะพี่ชาย/พี่สาว!
Paimon:เอาเถอะ เราไม่ถามแล้ว Sudabeh ต้องเชื่อฟังนะ อย่าเที่ยววิ่งเพ่นพ่านล่ะ
Sudabeh:อื้ม! ขอบคุณพี่ ๆ ที่เล่าเรื่องให้ Sudabeh ฟังนะ หนูชอบเรื่องนี้มากเลย ต่อไปหนูจะเป็นเหมือนพี่นักบวชที่ทั้งฉลาด ทั้งสวยและเก่งกาจเล้ย!
Sudabeh:จากนั้นค่อยไปสู่ขอพี่ Rana มาเป็นเจ้าสาว!
Paimon:เฮ้อ เด็กพวกนี้ ดูเหมือนจะรู้ว่าสิ่งมีชีวิตลึกลับที่เราจะถามคืออะไร แต่แค่ไม่ยอมบอก...
Paimon:จะบ้าเหรอ ไม่ได้จัดการกับคนร้ายอะไรสักหน่อย เลิกคิดแบบนี้เลยนะ! คิดซะว่าเป็นความลับระหว่างเด็กน้อยที่ไม่อยากให้ผู้ใหญ่รู้ก็แล้วกัน
Paimon:เราน่าจะต้องอยู่ที่ Sumeru ต่ออีกสักหน่อย แล้วค่อย ๆ สำรวจกันดีกว่า!
Rana:ฉันกลับมาแล้ว! เป็นไงบ้าง? พวกเธอเล่นกันสนุกมั้ย?
Iotham:สนุกมากเลย! พี่ชายกับพี่สาว/พี่สาวสองคนเล่าเรื่องให้เราฟังด้วย! พี่ Rana ความจริงแล้วมังกรยักษ์ไม่ได้กินคนนะ!
Rana:เอ้าเหรอ? งั้นก็ดีแล้วล่ะ พี่ Rana ยังกลัวว่าวันหนึ่ง จะมีมังกรบินผ่านมาและงับพวกเธอกินเข้าไปซะอีก!
เหล่าเด็ก ๆ:หวาา!
Paimon:เล่าเรื่องสนุกมากเลยล่ะ!
Rana:โอเค นี่ก็ได้เวลาแล้ว พวกเธอควรกลับไปกินข้าวได้แล้วนะ คุณลุง Iosaphat บอกว่าวันนี้ตกได้ของดีมาด้วยแหละ!
Kavus:พี่ Rana มากินด้วยกันสิ! พี่ชายกับพี่สาว/พี่สาวสองคนก็มาด้วยกันนะ!
Rana:เรามีธุระต่อ ขอตัวก่อนละกัน
Sudabeh:Sudabeh อยากกินข้าวกับพี่ Rana...
Rana:ครั้งหน้าพี่จะมานะ! เร็วเข้า รีบไปได้แล้ว! ไม่งั้นคุณลุง Iosaphat จะกินคนเดียวจนหมดเอานะ!
เหล่าเด็ก ๆ:อื้ม! แล้วเจอกันนะพี่ Rana แล้วเจอกันนะ พี่ชายกับพี่สาว/พี่สาว!
Rana:Iotham อย่าเพิ่งไป พี่ Rana มีเรื่องอยากจะพูดกับเธอหน่อย
Rana:พี่ Rana เป็นห่วงเธอมาก ช่วงนี้ในป่าไม่เหมือนกับเมื่อก่อนแล้ว สิ่งมีชีวิตต่างบ้าคลั่ง Fungus ก็มีเยอะขึ้น แดนมรณะก็โผล่มาไม่หยุดไม่หย่อน
Rana:Iotham ช่วงนี้เธอก็อย่าเพิ่งไปเก็บเห็ดในป่าเลย โอเคมั้ย?
Iotham:ไม่ต้องเป็นห่วง ผมรู้ว่าที่ไหนปลอดภัย ที่ไหนไม่ปลอดภัย อีกอย่าง Starshroom ก็อร่อยมากด้วย พี่ Rana ต้องลำบากลำบนอยู่ข้างนอก ถ้าได้กินก็จะรู้สึกดีขึ้นไงล่ะ
Rana:ไม่ได้ ฉันกับคุณยาย Jehiet เป็นห่วง รับปากพี่นะ? จนกว่าพี่ Rana จะรู้ว่าข้างนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เธอต้องห้ามออกไปวิ่งเพ่นพ่านคนเดียวเด็ดขาด
Iotham:...อื้ม
Rana:ดีมาก Iotham เชื่อฟังจริง ๆ ต่อไปจะต้องเป็นลูกผู้ชายตัวจริงได้แน่ เอาล่ะ รีบไปกินข้าวกับพวกพี่ Kavus ได้แล้ว
Iotham:อื้ม เข้าใจแล้ว
Rana:จริง ๆ เลย หวังว่าพวกเขาจะเติบโตได้อย่างปลอดภัยนะ
Rana:Traveler เธอว่าเด็กพวกนี้เป็นไงบ้าง?
Rana:อืม ฉันเข้าใจสิ่งที่เธอคิดแล้ว แต่ไม่ว่ายังไง ฉันหวังว่าพวกเขาจะโตมาอย่างปลอดภัย
Rana:ที่จริงการลาดตระเวนครั้งนี้ของฉันยังไม่จบ ฉันยังต้องไปดูทางตะวันตกอีก และ...
Rana:และฉันยังมีเรื่องอยากจะขอร้องอีก Traveler, Paimon พวกเธอไปกับฉันหน่อยได้มั้ย?
Paimon:เอ๋? ทำไมเหรอ?
Rana:ก่อนหน้านี้เจอแดนมรณะตรงนั้นน่ะ และยังไม่มีใครเข้าไปจัดการ ฉันกังวลมากกว่า ถ้าพวกเด็ก ๆ วิ่งเข้าไป จะทำยังไงดี โชคดีที่มี Traveler อยู่ เพราะงั้นเธอพอจะช่วยได้มั้ย?
Rana:ขอร้องล่ะ ถึงฉันจะไม่มีอะไรที่ตอบแทนพวกเธอได้...
Paimon:เฮ้! Traveler ล้อเล่นน่ะ เราไม่ต้องการอะไรตอบแทนหรอก? จริงมั้ย Traveler?
Rana:จริงเหรอ? งั้นก็ขอบคุณมากนะ! ไม่รู้จะตอบแทนพวกเธอยังไงดีเลยจริง ๆ อุตส่าห์ช่วยเหลือมากมายขนาดนี้
Paimon:ฮึฮึ เราปล่อยคนที่กำลังลำบากไปเฉย ๆ ไม่ได้หรอก
Rana:อื้ม! งั้นเราไปกันเถอะ
Rana:ข้อดีของบ้านฉันก็คือแอบหนีออกไปเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่มีใครรู้ด้วย ตอนเด็ก ๆ ฉันชอบหนีออกมาเล่นแบบนี้เป็นประจำ...
Rana:กลับเข้าเรื่องดีกว่า ถ้า Traveler พร้อมแล้ว เราก็ไปกันเลย!
Rana:อื้ม! อยู่ทางตะวันตกออกไปไม่ไกลนัก
Rana:ถ้าTravelerพร้อมแล้ว เราก็ไปกันเลย!
Rana:อื้ม! อยู่ทางตะวันตกออกไปไม่ไกลนัก
Localized evidence
ตำราอรัญญกา: บทที่ 1
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/3729371618ตำราอรัญญกา
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/1435738237การพบเจอสุดอัศจรรย์กลางผืนป่า
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/1187662225Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/13710073
4
10073
WQ
UI_ChapterIcon_Sumeru
7300102
world
UI_QuestType_Chapter_1