Ghost
Icon · UI_Icon_Read

World Documents

Kutup Yıldızı Balesi Antolojisi (II)

world_document121676

Localized evidence

Text fields

2 fields
Denizkuşu

(Sahne IV)

(Bir kır malikanesinin ziyafet salonunda şık giyimli misafirler dans etmekte, gülüşüp sohbet etmektedirler. Polina ve Boris içeri girer.)

KORO: Müziğin ateşli çağrısına kapılıp dans eder, hayatın bereketi içinde coşup taşarız.
POLINA: Kostya nerede? Kimse görmedi mi oğlumu?
POLINA: Böylesine ışıl ışıl bir gecede, hâlâ o tuhaf melodilerin esiri mi? Yoksa müziğine hiç kulak asmadım diye mi için için kahroluyor?
BORIS: Yeni bir bestenin sancısını çekiyordur muhakkak. Her bestecinin omuzlarındaki yüktür bu. Böyle bir hayatı ben de uzun zamandır bilirim.
BORIS: Bırak, işiyle uğraşsın canım. Gel, biz de balonun tadını çıkaralım.

(Topluluk perdenin ardına çekilir. Işıklar kısılır. Kostya, elinde bestesinin taslak metniyle sahneye girer.)

KOSTYA: Balo sıradan. Müzik sıradan. Tıpkı ellerimde yarım kalan şu beste gibi, hazdan yoksun bir akşam daha...
KOSTYA: Henüz doğmamış bir müziğe açlık duyuyorum, ancak köhnemiş kalıplar ve sıradan zevkler elime koluma zincir vuruyor. Boris'ten yıldızları notalara dökmesini isteyin, anında o bilindik formülüne sarılıverir...
KOSTYA: Hiçbir ağırlığı olmayan birkaç on altılık nota şöyle bir serpiştirilir ve yıldızlar göklerde parıldayıverir. Oysa benim müziğim kesinlikle yapmacılık ve bayağılık değil, soğukluk ve sessizlik barındırmalı...
KOSTYA: Karanlık bir ağıtsa eğer, kalbim neden hâlâ durulmuyor?

(Pencerenin ardından bir ses duyulur. Kostya elindeki taslak metni bırakıp dikkatle dışarı bakar.)

KOSTYA: Kim var orada? O silüet... Tanıyorum onu. Beyaz bir denizkuşu gibi...

(Zarechnaya sahnenin sağındaki kapıyı açar ve içeri girer.)

KOSTYA: Zarechnaya... Zarechnaya! Sen misin gerçekten?
ZARECHNAYA: Kostya.
KOSTYA: İki uzun yıl boyunca sana hasret kaldım. Bir dilenci gibi her gün gelip o eski pencerenin altında seni bekledim.
KOSTYA: Nihayet bekleyişim son bulmuştu. Geri dönmüştün. Ama kapın yüzüme hâlâ kapalıydı. Neden seni bir an olsun görmemi esirgedin benden?
ZARECHNAYA: Benden nefret etmenden korkuyordum.
KOSTYA: Haksız değildin Zarechnaya. Bir zamanlar senden nefret ediyordum. Boris'le Snezhnograd'a gittikten sonra tek bir cevap bile gelmedi.
ZARECHNAYA: Sen artık ünlüsün Kostya. Snezhnaya tiyatrolarında senin bestelerin yankılanıyor.
KOSTYA: Her biri seyirciye yaranmaya çalışan fügler. Dünya yalnızca daha önce bin kez duyduğu şeyleri alkışlar. Ah, nefret ettim senden... Çünkü o tatlı tebessümünü bile benden esirgedin.
ZARECHNAYA: Sadece sıradan bir şarkıcıydım ben. Hayatta kalma korkusuyla bir sefil operadan diğerine çırpınıp duruyordum.
KOSTYA: Geçmişimiz hafızandan silinip gitmiş gibi beni kapıda bırakmanın sebebi bu muydu?

(Zarechnaya, Kostya'ya doğru bir adım atar.)

ZARECHNAYA: Kostya, geçmiş peşimi hiç bırakmadı. O zamanlar mutluyduk, masumduk... Benim için şarkılar yazardın, ben de onları o boş sahnede söylerdim.
ZARECHNAYA: "Artık binlerce yüzyıldır yeryüzü tek bir canlı varlık taşımıyor üzerinde ve bu zavallı ay boşu boşuna yakıyor fenerini."
ZARECHNAYA: "Çayırlarda çığrışarak uyanan turna kuşları yok artık ve kutsal incir koru­larında altın böceklerin vızıltıları işitilmiyor..."
ZARECHNAYA: Sana olan sevgim o günlere aitti... O günlerse çoktan geçip gitti.
KOSTYA: Snezhnograd'ı seçip onunla çekip gittiğin o günler...
ZARECHNAYA: Şarkılarla şöhrete kavuşmayı, sil baştan yaratılmış bir hayatı ve sırf benim için bestelenmiş melodileri düşlediğim o günler...
KOSTYA: Sen yeter ki kal, senin için yine besteler yaparım. Yazdığım ne varsa, yalnız senin için olur.
ZARECHNAYA: Hayır. Yalnızca elveda demeye geldim. Yarın tren alıp götürecek beni buralardan. Kendi ekmeğimi kazanmam gerek.
KOSTYA: Snezhnograd'a sırtını döndün, ama yüzünü bana dönmedin mi?
ZARECHNAYA: Ben geçmişe dönüp bakmam. Bütün kış Svetloledovka'da, operadan hiç anlamayan seyircilere şarkı söyleyeceğim.

(Zarechnaya bir adım öne çıkar ve derin düşüncelere dalmış halde sahnenin tam ortasında durur. Spot ışığı onu izlerken, Kostya arkasında, gölgelerin içinde kalır.)

ZARECHNAYA: Snezhnograd'da şarkısından mahrum kalmış bir denizkuşu oldum ben. Evet, bir denizkuşu... Ve Boris, yürekten sevdiğim her hayale gülüp geçti.
ZARECHNAYA: Sesimle alay etti, beni hayatında sahneye adım dahi atmamış bir sirenden bile aşağı gördüğünü söyledi. Ve yine de... Onu sevdim.
KOSTYA: Senin o vefasız aşığın Boris, bir kez daha annemin kollarına döndü.
ZARECHNAYA: Bilmez miyim hiç? Aşk beni bile isteye sığlaştırdı, aşk korkuttu beni şarkı söylemekten. Snezhnograd'da yitirdim sahnemi.
KOSTYA: Sonunda geri döndün Zarechnaya. Kal öyleyse.
KOSTYA: Eğer içinde bana karşı hâlâ biraz merhamet varsa, dinle beni: İçimdeki her bir melodi bütün hissini yitirirken, yokluğunda geçen her gün ayaklarının bastığı toprağı öptüm.
ZARECHNAYA: Kostya, neden bastığım toprağı öptüğünü söyledin bana? Beni öldürmek gerek.
ZARECHNAYA: Beni de o denizkuşunu vurup ellerime bıraktığın gibi öldürmeliydin... Adamın biri, bir denizkuşuna rastlamış. Sırf yapacak başka bir işi olmadığından sonunu getirmiş onun.

(Kostya, gitmesine engel olmak için Zarechnaya'ya doğru uzanır. Spot ışığı ikisini de çemberine alır.)

KOSTYA: Benimle kal Zarechnaya. Yalvarırım sana. Kal, bırak da sana yeni şarkılar yazayım.
ZARECHNAYA: Gitmeliyim. Artık anladım... İnsan ne şan ne de şöhret uğruna şarkı söylüyormuş.
KOSTYA: Beni yalnız bırakma. Yalvarırım sana. Artık ezgilerimi kimin için yazdığımı bile bilmiyorum. Gülüşüne nasıl da hasretim...
ZARECHNAYA: Gitmeliyim. Nihayet anladım ki insan, sırf şarkının içinde yükselen o haz için, şarkı söylemenin coşkusu için söylemeli şarkısını.
KOSTYA: Öyleyse bırak ben de geleyim seninle. Yalvarırım sana. Nereye gidersen git, peşinden geleyim.
ZARECHNAYA: Hayır. Yalnız gitmeliyim. Acıya dayanmayı öğrendim ben. İnanmayı öğrendim.
KOSTYA: Yalvarırım... Beni yalnızlığımla bir başıma bırakma.
ZARECHNAYA: Kendi yolumu artık çok net görebiliyorum. Bir gün seninki de netleşecek. Bu bilgiyle, yalnızlıktan korkmayacağız artık; hayatın ta kendisinden bile korkmayacağız.
ZARECHNAYA: "Artık binlerce yüzyıldır yeryüzü tek bir canlı varlık taşımıyor üzerinde ve bu zavallı ay boşu boşuna yakıyor fenerini."
ZARECHNAYA: "Çayırlarda çığrışarak uyanan turna kuşları yok artık ve kutsal incir koru­larında altın böceklerin vızıltıları işitilmiyor..."
ZARECHNAYA: Ah, Kostya, bir zamanlar ne kadar da mutluyduk. Elveda Kostya... Yeniden görüşene dek.

(Zarechnaya hafif bir dansla süzülür, perdenin altındaki gölgeye karışarak yavaşça gözden kaybolur.)

(Polina, Boris ve topluluk sahneye döner; ziyafet cümbüşü, dans edenler ve elden ele dolaşan kadehlerle sahne yeniden hayat bulur.)
(Kostya en sağda tek başına durur. Polina ve Boris soldan öne çıkar. Polina sahneyi tarasa da Kostya'yı bir türlü göremez.)

KORO: Müziğin ateşli çağrısına kapılıp dans eder, hayatın bereketi içinde coşup taşarız.
KOSTYA: İnanç... Bir çağrı... Zarechnaya kendine çizilen yolu buldu. Yalnızlık korkutmuyor artık yüreğini.
POLINA: Kostya nerede? Kimse görmedi mi oğlumu? Yoksa hâlâ o tuhaf melodilerin esiri mi?
KOSTYA: Artık içimden dökülen tek şey cansız melodiler... Gel gör ki müziğe sağır dinleyiciler, onları yine de övgü nidalarıyla karşılıyor.
BORIS: Belli ki hâlâ yeni bir bestenin sancısını çekiyor. Bırak, işiyle baş başa kalsın.
KOSTYA: Ama yalnızım, ah, yapayalnızım. İnancım beni terk etti. Adandığım bu yol beni nereye götürüyor, göremiyorum.
POLINA: Böylesine ışıl ışıl bir gecede, müziğine hiç kulak asmadım diye mi için için kahroluyor?
KOSTYA: Ne uğruna beste yapıyorum? Kime sesleniyor bu şarkılar?
BORIS: Her bestecinin omuzlarındaki yüktür bu. Böyle bir hayatı ben de uzun zamandır bilirim.

(Bütün ışıklar söner. Müzik ansızın kesilir ve sahne karanlığa gömülür.)

KOSTYA: Bir denizkuşu öldürdüm. O suları çok severdi, karların arasında mutlu ve özgür yaşardı.
KOSTYA: Bir denizkuşunu öldürdüm. Adamın biri, sırf yapacak başka bir işi olmadığından onun sonunu getirdi.

(Bir el silah sesi duyulur. Spot ışığı geri döndüğünde Kostya'nın sahnede boylu boyunca yattığı görülür.)

(Perde Kapanır)
Denizkuşu

(Sahne IV)

(Bir kır malikanesinin ziyafet salonunda şık giyimli misafirler dans etmekte, gülüşüp sohbet etmektedirler. Polina ve Boris içeri girer.)

KORO: Müziğin ateşli çağrısına kapılıp dans eder, hayatın bereketi içinde coşup taşarız.
POLINA: Kostya nerede? Kimse görmedi mi oğlumu?
POLINA: Böylesine ışıl ışıl bir gecede, hâlâ o tuhaf melodilerin esiri mi? Yoksa müziğine hiç kulak asmadım diye mi için için kahroluyor?
BORIS: Yeni bir bestenin sancısını çekiyordur muhakkak. Her bestecinin omuzlarındaki yüktür bu. Böyle bir hayatı ben de uzun zamandır bilirim.
BORIS: Bırak, işiyle uğraşsın canım. Gel, biz de balonun tadını çıkaralım.

(Topluluk perdenin ardına çekilir. Işıklar kısılır. Kostya, elinde bestesinin taslak metniyle sahneye girer.)

KOSTYA: Balo sıradan. Müzik sıradan. Tıpkı ellerimde yarım kalan şu beste gibi, hazdan yoksun bir akşam daha...
KOSTYA: Henüz doğmamış bir müziğe açlık duyuyorum, ancak köhnemiş kalıplar ve sıradan zevkler elime koluma zincir vuruyor. Boris'ten yıldızları notalara dökmesini isteyin, anında o bilindik formülüne sarılıverir...
KOSTYA: Hiçbir ağırlığı olmayan birkaç on altılık nota şöyle bir serpiştirilir ve yıldızlar göklerde parıldayıverir. Oysa benim müziğim kesinlikle yapmacılık ve bayağılık değil, soğukluk ve sessizlik barındırmalı...
KOSTYA: Karanlık bir ağıtsa eğer, kalbim neden hâlâ durulmuyor?

(Pencerenin ardından bir ses duyulur. Kostya elindeki taslak metni bırakıp dikkatle dışarı bakar.)

KOSTYA: Kim var orada? O silüet... Tanıyorum onu. Beyaz bir denizkuşu gibi...

(Zarechnaya sahnenin sağındaki kapıyı açar ve içeri girer.)

KOSTYA: Zarechnaya... Zarechnaya! Sen misin gerçekten?
ZARECHNAYA: Kostya.
KOSTYA: İki uzun yıl boyunca sana hasret kaldım. Bir dilenci gibi her gün gelip o eski pencerenin altında seni bekledim.
KOSTYA: Nihayet bekleyişim son bulmuştu. Geri dönmüştün. Ama kapın yüzüme hâlâ kapalıydı. Neden seni bir an olsun görmemi esirgedin benden?
ZARECHNAYA: Benden nefret etmenden korkuyordum.
KOSTYA: Haksız değildin Zarechnaya. Bir zamanlar senden nefret ediyordum. Boris'le Snezhnograd'a gittikten sonra tek bir cevap bile gelmedi.
ZARECHNAYA: Sen artık ünlüsün Kostya. Snezhnaya tiyatrolarında senin bestelerin yankılanıyor.
KOSTYA: Her biri seyirciye yaranmaya çalışan fügler. Dünya yalnızca daha önce bin kez duyduğu şeyleri alkışlar. Ah, nefret ettim senden... Çünkü o tatlı tebessümünü bile benden esirgedin.
ZARECHNAYA: Sadece sıradan bir şarkıcıydım ben. Hayatta kalma korkusuyla bir sefil operadan diğerine çırpınıp duruyordum.
KOSTYA: Geçmişimiz hafızandan silinip gitmiş gibi beni kapıda bırakmanın sebebi bu muydu?

(Zarechnaya, Kostya'ya doğru bir adım atar.)

ZARECHNAYA: Kostya, geçmiş peşimi hiç bırakmadı. O zamanlar mutluyduk, masumduk... Benim için şarkılar yazardın, ben de onları o boş sahnede söylerdim.
ZARECHNAYA: "Artık binlerce yüzyıldır yeryüzü tek bir canlı varlık taşımıyor üzerinde ve bu zavallı ay boşu boşuna yakıyor fenerini."
ZARECHNAYA: "Çayırlarda çığrışarak uyanan turna kuşları yok artık ve kutsal incir koru­larında altın böceklerin vızıltıları işitilmiyor..."
ZARECHNAYA: Sana olan sevgim o günlere aitti... O günlerse çoktan geçip gitti.
KOSTYA: Snezhnograd'ı seçip onunla çekip gittiğin o günler...
ZARECHNAYA: Şarkılarla şöhrete kavuşmayı, sil baştan yaratılmış bir hayatı ve sırf benim için bestelenmiş melodileri düşlediğim o günler...
KOSTYA: Sen yeter ki kal, senin için yine besteler yaparım. Yazdığım ne varsa, yalnız senin için olur.
ZARECHNAYA: Hayır. Yalnızca elveda demeye geldim. Yarın tren alıp götürecek beni buralardan. Kendi ekmeğimi kazanmam gerek.
KOSTYA: Snezhnograd'a sırtını döndün, ama yüzünü bana dönmedin mi?
ZARECHNAYA: Ben geçmişe dönüp bakmam. Bütün kış Svetloledovka'da, operadan hiç anlamayan seyircilere şarkı söyleyeceğim.

(Zarechnaya bir adım öne çıkar ve derin düşüncelere dalmış halde sahnenin tam ortasında durur. Spot ışığı onu izlerken, Kostya arkasında, gölgelerin içinde kalır.)

ZARECHNAYA: Snezhnograd'da şarkısından mahrum kalmış bir denizkuşu oldum ben. Evet, bir denizkuşu... Ve Boris, yürekten sevdiğim her hayale gülüp geçti.
ZARECHNAYA: Sesimle alay etti, beni hayatında sahneye adım dahi atmamış bir sirenden bile aşağı gördüğünü söyledi. Ve yine de... Onu sevdim.
KOSTYA: Senin o vefasız aşığın Boris, bir kez daha annemin kollarına döndü.
ZARECHNAYA: Bilmez miyim hiç? Aşk beni bile isteye sığlaştırdı, aşk korkuttu beni şarkı söylemekten. Snezhnograd'da yitirdim sahnemi.
KOSTYA: Sonunda geri döndün Zarechnaya. Kal öyleyse.
KOSTYA: Eğer içinde bana karşı hâlâ biraz merhamet varsa, dinle beni: İçimdeki her bir melodi bütün hissini yitirirken, yokluğunda geçen her gün ayaklarının bastığı toprağı öptüm.
ZARECHNAYA: Kostya, neden bastığım toprağı öptüğünü söyledin bana? Beni öldürmek gerek.
ZARECHNAYA: Beni de o denizkuşunu vurup ellerime bıraktığın gibi öldürmeliydin... Adamın biri, bir denizkuşuna rastlamış. Sırf yapacak başka bir işi olmadığından sonunu getirmiş onun.

(Kostya, gitmesine engel olmak için Zarechnaya'ya doğru uzanır. Spot ışığı ikisini de çemberine alır.)

KOSTYA: Benimle kal Zarechnaya. Yalvarırım sana. Kal, bırak da sana yeni şarkılar yazayım.
ZARECHNAYA: Gitmeliyim. Artık anladım... İnsan ne şan ne de şöhret uğruna şarkı söylüyormuş.
KOSTYA: Beni yalnız bırakma. Yalvarırım sana. Artık ezgilerimi kimin için yazdığımı bile bilmiyorum. Gülüşüne nasıl da hasretim...
ZARECHNAYA: Gitmeliyim. Nihayet anladım ki insan, sırf şarkının içinde yükselen o haz için, şarkı söylemenin coşkusu için söylemeli şarkısını.
KOSTYA: Öyleyse bırak ben de geleyim seninle. Yalvarırım sana. Nereye gidersen git, peşinden geleyim.
ZARECHNAYA: Hayır. Yalnız gitmeliyim. Acıya dayanmayı öğrendim ben. İnanmayı öğrendim.
KOSTYA: Yalvarırım... Beni yalnızlığımla bir başıma bırakma.
ZARECHNAYA: Kendi yolumu artık çok net görebiliyorum. Bir gün seninki de netleşecek. Bu bilgiyle, yalnızlıktan korkmayacağız artık; hayatın ta kendisinden bile korkmayacağız.
ZARECHNAYA: "Artık binlerce yüzyıldır yeryüzü tek bir canlı varlık taşımıyor üzerinde ve bu zavallı ay boşu boşuna yakıyor fenerini."
ZARECHNAYA: "Çayırlarda çığrışarak uyanan turna kuşları yok artık ve kutsal incir koru­larında altın böceklerin vızıltıları işitilmiyor..."
ZARECHNAYA: Ah, Kostya, bir zamanlar ne kadar da mutluyduk. Elveda Kostya... Yeniden görüşene dek.

(Zarechnaya hafif bir dansla süzülür, perdenin altındaki gölgeye karışarak yavaşça gözden kaybolur.)

(Polina, Boris ve topluluk sahneye döner; ziyafet cümbüşü, dans edenler ve elden ele dolaşan kadehlerle sahne yeniden hayat bulur.)
(Kostya en sağda tek başına durur. Polina ve Boris soldan öne çıkar. Polina sahneyi tarasa da Kostya'yı bir türlü göremez.)

KORO: Müziğin ateşli çağrısına kapılıp dans eder, hayatın bereketi içinde coşup taşarız.
KOSTYA: İnanç... Bir çağrı... Zarechnaya kendine çizilen yolu buldu. Yalnızlık korkutmuyor artık yüreğini.
POLINA: Kostya nerede? Kimse görmedi mi oğlumu? Yoksa hâlâ o tuhaf melodilerin esiri mi?
KOSTYA: Artık içimden dökülen tek şey cansız melodiler... Gel gör ki müziğe sağır dinleyiciler, onları yine de övgü nidalarıyla karşılıyor.
BORIS: Belli ki hâlâ yeni bir bestenin sancısını çekiyor. Bırak, işiyle baş başa kalsın.
KOSTYA: Ama yalnızım, ah, yapayalnızım. İnancım beni terk etti. Adandığım bu yol beni nereye götürüyor, göremiyorum.
POLINA: Böylesine ışıl ışıl bir gecede, müziğine hiç kulak asmadım diye mi için için kahroluyor?
KOSTYA: Ne uğruna beste yapıyorum? Kime sesleniyor bu şarkılar?
BORIS: Her bestecinin omuzlarındaki yüktür bu. Böyle bir hayatı ben de uzun zamandır bilirim.

(Bütün ışıklar söner. Müzik ansızın kesilir ve sahne karanlığa gömülür.)

KOSTYA: Bir denizkuşu öldürdüm. O suları çok severdi, karların arasında mutlu ve özgür yaşardı.
KOSTYA: Bir denizkuşunu öldürdüm. Adamın biri, sırf yapacak başka bir işi olmadığından onun sonunu getirdi.

(Bir el silah sesi duyulur. Spot ışığı geri döndüğünde Kostya'nın sahnede boylu boyunca yattığı görülür.)

(Perde Kapanır)

Evidence locale: tr

Text source
Path
Readable/TR/Book1283_TR.txt
JSON Pointer
/
Kutup Yıldızı Balesi Antolojisi (II)
Kutup Yıldızı Balesi Antolojisi (II)

Evidence locale: tr

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTR.json
JSON Pointer
/2979000359

Relationships

1 links

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Icon · UI_Icon_Read
IconpreviewPath62 × 68 · 1 KBART/UI/Atlas/ItemIcon/UI_Icon_ReadResource name

Properties

4
Source evidence
Path
ExcelBinOutput/DocumentExcelConfigData.json
JSON Pointer
/1193
id
121676
splitType
DOCUMENT_SPLIT_TYPE_BY_LINE
previewPath
ART/UI/Atlas/ItemIcon/UI_Icon_Read
questIDList
[
  201283
]