ContentReadable 201283
"นกทะเล"
[องก์ที่ 4]
(ภายในห้องจัดเลี้ยงของคฤหาสน์ชนบท ผู้คนสวมชุดหรูหรา กำลังเริงระบำ หัวเราะร่วน และจับกลุ่มพูดคุยกัน Polina และ Boris ก้าวขึ้นมาบนเวที)
กลุ่มคน (พร้อมกัน): ตราบใดที่มีท่วงทำนองอันจับใจ เราจะเริงระบำ ตราบใดที่มีชีวิตอันมั่งคั่ง เราจะสรวลเสเฮฮา
Polina: มีใครเห็น Kostya บ้างมั้ย? ในค่ำคืนที่แสนวิเศษแบบนี้ ลูกของฉันหายไปไหนกัน?
Polina: หรือว่าจะถูกตัวโน้ตประหลาดพวกนั้นจองจำอยู่ หรือบางทีอาจจะกำลังตัดพ้อที่ฉันไม่เคยตั้งใจฟังเพลงของเขาเลย?
Boris: เขาคงกำลังปวดหัวอยู่กับเพลงใหม่นั่นแหละ นักแต่งเพลงก็ต้องอดทนกับเรื่องพรรค์นี้ทั้งนั้น ในฐานะที่เป็นนักแต่งเพลงเหมือนกัน ผมเข้าใจชีวิตแบบนี้ดี
Boris: อย่าไปรบกวนเขาเลย ที่รัก มาสนุกกับงานเต้นรำคืนนี้ไปพร้อมกับผมเถอะ
(ทุกคนถอยกลับเข้าไปหลังม่าน แสงไฟค่อย ๆ หรี่ลง Kostya ปรากฏตัวพร้อมกับต้นฉบับกระดาษโน้ตเพลงในมือ)
Kostya: งานเต้นรำที่แสนจะธรรมดา ท่วงทำนองที่แสนจะจืดชืด ช่างเป็นงานเลี้ยงที่น่าเบื่อหน่ายอีกคืนซะจริง เหมือนกับผลงานที่ยังแต่งไม่เสร็จของฉันไม่มีผิด...
Kostya: ฉันโหยหาในดนตรีแนวใหม่ แต่กลับติดหล่มอยู่กับความจำเจและกระแสสังคม ถ้าให้ Boris เป็นคนถ่ายทอดความงามของแสงดาวละก็ เขาก็คงมีสูตรสำเร็จของเขา...
Kostya: เขาคงแค่ใช้โน้ตเขบ็ตสองชั้นจังหวะพลิ้ว ๆ ไม่กี่ตัว เพื่อสื่อถึงหมู่ดาวที่ทอแสงระยิบระยับบนท้องฟ้า แต่ในผลงานของฉันน่ะ มันต้องการความเหน็บหนาวและความเงียบสงัดด้วย ไม่ใช่ความดาษดื่นหรือการเสแสร้ง...
Kostya: ความมืดมิดช่างเหมือนกับบทสวดสงบวิญญาณ ทำไมจิตใจของฉันถึงได้ว้าวุ่นขนาดนี้นะ
(มีเสียงดังมาจากนอกหน้าต่าง Kostya วางต้นฉบับเพลงลง แล้วชะเง้อมองออกไป)
Kostya: ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ? เงาของเธอคุ้นตามาก อย่างกับนกทะเลสีขาวบริสุทธิ์
(Zarechnaya ผลักบานประตูทางด้านขวาของเวที และก้าวขึ้นมาบนเวที)
Kostya: Zarechnaya... Zarechnaya เป็นคุณจริง ๆ ด้วย!
Zarechnaya: Kostya
Kostya: สองปีเต็มแล้วที่เราไม่ได้เจอกันเลย! ผมเคยทำตัวเหมือนขอทาน ที่เอาแต่ไปยืนอยู่ใต้หน้าต่างบานเก่าของคุณทุกวี่ทุกวัน
Kostya: ในที่สุดผมก็รอจนคุณกลับมา แต่ทำไมคุณถึงยังปิดประตูไว้แน่น ไม่ยอมแม้แต่จะออกมาพบหน้าผมสักครั้งล่ะ?
Zarechnaya: ฉันกลัวว่านายจะเกลียดฉัน
Kostya: Zarechnaya ผมเคยเกลียดคุณ ตั้งแต่ที่คุณไป Snezhnograd กับ Boris ผมก็ไม่เคยได้รับจดหมายตอบกลับจากคุณอีกเลย
Zarechnaya: Kostya ตอนนี้นายกลายเป็นนักแต่งเพลงที่มีชื่อเสียงแล้วนะ ผลงานของนายกำลังโด่งดังไปทั่วโรงละครใน Snezhnaya
Kostya: มันก็เป็นแค่บทเพลงฟิวก์ที่ประจบเอาใจตลาด ผู้คนเข้าถึงและชื่นชมแค่สิ่งซ้ำซากจำเจ อา ผมเคยเกลียดคุณ... เพราะคุณไม่ยอมมอบรอยยิ้มแสนหวานให้ผมอีกแล้ว
Zarechnaya: ฉันมันก็เป็นแค่นักแสดงอุปรากรธรรมดาคนหนึ่ง ที่เคยต้องใช้ชีวิตอย่างอกสั่นขวัญแขวนเพื่อปากท้อง และล้มลุกคลุกคลานอยู่กับบทละครชั้นปลายแถว
Kostya: นี่น่ะเหรอคือเหตุผลที่คุณผลักไสผม แล้วทำเหมือนกับว่าคุณจำอดีตทุกอย่างของเราไม่ได้เลย
(Zarechnaya เดินเข้าไปหา Kostya)
Zarechnaya: Kostya ฉันไม่เคยลืมเลือนอดีต เมื่อก่อนชีวิตของเราทั้งมีความสุขและบริสุทธิ์ นายแต่งเพลงให้ฉัน ส่วนฉันก็ร้องเพลงอยู่บนเวทีที่แสนซอมซ่อ
Zarechnaya: "ผืนปฐพีว่างเปล่าไร้ซึ่งสรรพชีวิตมาเนิ่นนานนับพันหมื่นปี ดวงจันทราผู้น่าสงสารได้แต่จุดตะเกียงส่องสว่างอย่างเปล่าดาย"
Zarechnaya: "รุ่งอรุณไร้ซึ่งเสียงกู่ร้องของนกกระยาง ในพุ่มโพธิ์พฤกษ์ก็ไม่ได้ยินเสียงหริ่งเรไรของแมลงปีกทองตัวน้อยอีกต่อไป..."
Zarechnaya: ในตอนนั้นฉันรักนายนะ แต่คืนวันเหล่านั้นมันผ่านพ้นไปนานแล้ว
Kostya: ตอนนั้นคุณเลือก Snezhnograd คุณจากไปพร้อมกับเขา...
Zarechnaya: ตอนนั้นฉันเองก็ใฝ่ฝันถึงเกียรติยศบนเส้นทางนักร้อง โหยหาชีวิตใหม่ และท่วงทำนองที่แต่งขึ้นเพื่อฉัน
Kostya: ผมยังคงยินดีที่จะแต่งเพลงให้คุณ ผมจะแต่งมันเพื่อคุณ ขอแค่คุณไม่ไปไหน
Zarechnaya: ไม่ล่ะ ที่ฉันมาก็เพื่อจะมาบอกลาต่างหาก พรุ่งนี้ฉันต้องไปแล้ว นั่งรถไฟออกเดินทาง เพื่อดิ้นรนหาเลี้ยงชีพ
Kostya: คุณจาก Snezhnograd มาแล้ว แต่กลับไม่ยอมกลับมาอยู่เคียงข้างผมงั้นเหรอ?
Zarechnaya: ฉันจะไม่หยุดรั้งอยู่กับอดีตหรอกนะ ตลอดฤดูหนาวนี้ ฉันจะต้องไปที่ Svetloledovka เพื่อร้องเพลงให้ผู้ชมที่ไม่ประสีประสาเรื่องอุปรากรฟัง
(Zarechnaya ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว และยืนอยู่กลางเวที ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง แสงไฟส่องตามร่างของ Zarechnaya โดยมี Kostya ยืนอยู่ในเงามืดด้านหลัง Zarechnaya)
Zarechnaya: ตอนอยู่ที่ Snezhnograd ฉันเคยเป็นเหมือนนกทะเลที่ไร้สุ้มเสียง ฉันคือนกทะเลตัวหนึ่ง... Boris เย้ยหยันความฝันของฉัน
Zarechnaya: เขาหัวเราะเยาะเสียงร้องของฉัน ถากถางว่าฉันสู้ไซเรนที่ไม่เคยแม้แต่จะก้าวขึ้นเวทีไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่ฉันก็รักเขา...
Kostya: Boris ชายคนรักผู้ไม่ซื่อสัตย์ของคุณ เขากลับไปสู่อ้อมอกของแม่ผมแล้วล่ะ
Zarechnaya: ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะ ความรักทำให้ฉันยอมลดคุณค่าของตัวเอง ความรักทำให้ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเปล่งเสียงร้องเพลงอีกต่อไป ที่ Snezhnograd ฉันได้สูญเสียเวทีของฉันไปแล้ว
Kostya: ถ้าอย่างนั้นก็อย่าจากไปเลย Zarechnaya ในเมื่อคุณกลับมาแล้ว
Kostya: ถ้าคุณยังพอจะมีความเวทนาให้ผมอยู่บ้าง... ตลอดเวลาที่ผมไม่มีคุณ ผมได้แต่จุมพิตผืนดินที่คุณเคยเดินย่ำ และไม่สามารถแต่งท่วงทำนองที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกได้อีกเลย
Zarechnaya: Kostya นายไม่ควรจุมพิตผืนดินที่ฉันเคยเดินผ่าน นายควรจะฆ่าฉันซะ
Zarechnaya: เหมือนกับที่นายเคยฆ่านกทะเลตัวนั้น แล้วมอบมันให้กับฉัน... คนคนหนึ่งบังเอิญพบนกทะเลตัวหนึ่ง และเพียงเพราะไม่มีอะไรทำ ก็เลยเลือกทำลายชีวิตมันทิ้ง
(Kostya ยื่นมือออกไปเพื่อเหนี่ยวรั้ง Zarechnaya เอาไว้ สปอตไลต์สาดส่องลงมาที่พวกเขาทั้งสองคน)
Kostya: ผมขอร้องล่ะ Zarechnaya ผมขอร้องให้คุณช่วยอยู่ต่อ ผมจะแต่งบทเพลงใหม่ ๆ ให้คุณ
Zarechnaya: ฉันจำเป็นต้องไป ฉันเข้าใจความหมายของการร้องเพลงแล้วล่ะ ว่ามันไม่ใช่เพื่อเกียรติยศ และไม่ได้ทำไปเพื่อชื่อเสียง
Kostya: ผมขอร้องล่ะ อย่าทิ้งผมไว้คนเดียวเลย ตอนนี้ผมไม่รู้แล้วว่าจะแต่งเพลงไปเพื่อใคร ผมโหยหารอยยิ้มของคุณเหลือเกิน
Zarechnaya: ฉันต้องไป เพราะฉันเข้าใจแล้วว่า คนเราควรขับร้องเพื่อความสุขและความเคลิบเคลิ้มในตอนที่ได้เปล่งเสียงร้องต่างหาก
Kostya: ผมขอร้องล่ะ ถ้างั้นก็ให้ผมตามคุณไปด้วยเถอะ ไม่ว่าจุดหมายปลายทางของคุณจะเป็นที่ไหนก็ตาม
Zarechnaya: ฉันจะไปคนเดียว ฉันได้เรียนรู้ที่จะแบกรับความเจ็บปวด และเรียนรู้ที่จะมีความเชื่อมั่นแล้ว
Kostya: ผมขอร้องล่ะ... ผมโดดเดี่ยวเหลือเกิน
Zarechnaya: ฉันรู้แล้วว่าจุดมุ่งหมายในชีวิตของฉันคืออะไร และสักวันหนึ่งนายเองก็จะรู้เหมือนกัน จุดมุ่งหมายนี้จะทำให้เราไม่หวาดกลัวต่อความโดดเดี่ยว และไม่หวั่นเกรงต่อการมีชีวิตอีกต่อไป
Zarechnaya: "ผืนปฐพีว่างเปล่าไร้ซึ่งสรรพชีวิตมาเนิ่นนานนับพันหมื่นปี ดวงจันทราผู้น่าสงสารได้แต่จุดตะเกียงส่องสว่างอย่างเปล่าดาย"
Zarechnaya: "รุ่งอรุณไร้ซึ่งเสียงกู่ร้องของนกกระยาง ในพุ่มโพธิ์พฤกษ์ก็ไม่ได้ยินเสียงหริ่งเรไรของแมลงปีกทองตัวน้อยอีกต่อไป..."
Zarechnaya: อา Kostya เมื่อก่อนพวกเรามีความสุขกันมากเลยเนอะ ลาก่อนนะ Kostya แล้วเราคงได้พบกันใหม่...
(Zarechnaya ร่ายรำอย่างแผ่วพลิ้ว และค่อย ๆ เร้นกายหายเข้าไปในเงามืดหลังม่าน)
(Polina, Boris และเหล่านักเต้นกลับขึ้นมาบนเวทีอีกครั้ง ในฉากงานเลี้ยงอันแสนคึกคักที่มีการเฉลิมฉลองชนแก้วกัน
Kostya ยืนโดดเดี่ยวอยู่ที่ขอบเวทีฝั่งขวา Polina และ Boris ก้าวออกมาทางฝั่งซ้ายของเวที Polina มองกวาดสายตาไปรอบ ๆ ทว่ากลับดูเหมือนมองไม่เห็น Kostya เลย)
กลุ่มคน (พร้อมกัน): ตราบใดที่มีท่วงทำนองอันจับใจ เราจะเริงระบำ ตราบใดที่มีชีวิตอันมั่งคั่ง เราจะสรวลเสเฮฮา
Kostya: ความเชื่อมั่น จุดมุ่งหมาย... Zarechnaya ค้นพบเส้นทางของตัวเองแล้ว เธอไม่หวาดกลัวต่อความโดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว
Polina: ลูกของฉันหายไปไหนกันนะ? หรือว่าจะถูกจองจำด้วยตัวโน้ตประหลาด ๆ พวกนั้นอีกแล้ว?
Kostya: ฉันก็แต่งได้แค่ท่วงทำนองที่จืดชืดน่าเบื่อ แล้วก็ประสบความสำเร็จในหมู่ผู้ฟังที่ไม่ประสีประสาในเรื่องดนตรี
Boris: เขาคงกำลังกลุ้มใจเรื่องเพลงใหม่อยู่แน่ ๆ พวกเราอย่าไปรบกวนเขาเลยดีกว่า
Kostya: แต่ฉันอ้างว้างเหลือเกิน ฉันโดดเดี่ยวเกินไป ฉันไร้ซึ่งความเชื่อมั่น และไม่รู้เลยว่าจุดมุ่งหมายชี้ไปทางไหน
Polina: ในค่ำคืนที่แสนวิเศษแบบนี้ เขาจะยังมัวตัดพ้อที่ฉันไม่เคยตั้งใจฟังบทเพลงของเขาอยู่อีกหรือเปล่านะ?
Kostya: ฉันแต่งเพลงไปเพื่ออะไรกันแน่ แล้วเพลงของฉันแต่งขึ้นเพื่อใครกัน?
Boris: นี่แหละคือชะตากรรมของนักแต่งเพลง ฉันรู้ซึ้งมาโดยตลอด
(แสงไฟทุกดวงดับลง เสียงดนตรีหยุดชะงักกะทันหัน เวทีจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด)
Kostya: ฉันฆ่านกทะเลตัวหนึ่งตาย มันรักผืนทะเลสาบแห่งนั้น มันเคยใช้ชีวิตอย่างเปี่ยมสุขและเสรีอยู่บนทุ่งหิมะ
Kostya: ฉันฆ่านกทะเลตัวหนึ่งตาย แค่เพราะเป็นคนคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรทำ ก็เลยทำลายชีวิตมันทิ้งซะ
(เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด สปอตไลต์สว่างขึ้นอีกครั้ง Kostya ล้มลงไปกองกับพื้น)
[ปิดม่าน]
[องก์ที่ 4]
(ภายในห้องจัดเลี้ยงของคฤหาสน์ชนบท ผู้คนสวมชุดหรูหรา กำลังเริงระบำ หัวเราะร่วน และจับกลุ่มพูดคุยกัน Polina และ Boris ก้าวขึ้นมาบนเวที)
กลุ่มคน (พร้อมกัน): ตราบใดที่มีท่วงทำนองอันจับใจ เราจะเริงระบำ ตราบใดที่มีชีวิตอันมั่งคั่ง เราจะสรวลเสเฮฮา
Polina: มีใครเห็น Kostya บ้างมั้ย? ในค่ำคืนที่แสนวิเศษแบบนี้ ลูกของฉันหายไปไหนกัน?
Polina: หรือว่าจะถูกตัวโน้ตประหลาดพวกนั้นจองจำอยู่ หรือบางทีอาจจะกำลังตัดพ้อที่ฉันไม่เคยตั้งใจฟังเพลงของเขาเลย?
Boris: เขาคงกำลังปวดหัวอยู่กับเพลงใหม่นั่นแหละ นักแต่งเพลงก็ต้องอดทนกับเรื่องพรรค์นี้ทั้งนั้น ในฐานะที่เป็นนักแต่งเพลงเหมือนกัน ผมเข้าใจชีวิตแบบนี้ดี
Boris: อย่าไปรบกวนเขาเลย ที่รัก มาสนุกกับงานเต้นรำคืนนี้ไปพร้อมกับผมเถอะ
(ทุกคนถอยกลับเข้าไปหลังม่าน แสงไฟค่อย ๆ หรี่ลง Kostya ปรากฏตัวพร้อมกับต้นฉบับกระดาษโน้ตเพลงในมือ)
Kostya: งานเต้นรำที่แสนจะธรรมดา ท่วงทำนองที่แสนจะจืดชืด ช่างเป็นงานเลี้ยงที่น่าเบื่อหน่ายอีกคืนซะจริง เหมือนกับผลงานที่ยังแต่งไม่เสร็จของฉันไม่มีผิด...
Kostya: ฉันโหยหาในดนตรีแนวใหม่ แต่กลับติดหล่มอยู่กับความจำเจและกระแสสังคม ถ้าให้ Boris เป็นคนถ่ายทอดความงามของแสงดาวละก็ เขาก็คงมีสูตรสำเร็จของเขา...
Kostya: เขาคงแค่ใช้โน้ตเขบ็ตสองชั้นจังหวะพลิ้ว ๆ ไม่กี่ตัว เพื่อสื่อถึงหมู่ดาวที่ทอแสงระยิบระยับบนท้องฟ้า แต่ในผลงานของฉันน่ะ มันต้องการความเหน็บหนาวและความเงียบสงัดด้วย ไม่ใช่ความดาษดื่นหรือการเสแสร้ง...
Kostya: ความมืดมิดช่างเหมือนกับบทสวดสงบวิญญาณ ทำไมจิตใจของฉันถึงได้ว้าวุ่นขนาดนี้นะ
(มีเสียงดังมาจากนอกหน้าต่าง Kostya วางต้นฉบับเพลงลง แล้วชะเง้อมองออกไป)
Kostya: ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ? เงาของเธอคุ้นตามาก อย่างกับนกทะเลสีขาวบริสุทธิ์
(Zarechnaya ผลักบานประตูทางด้านขวาของเวที และก้าวขึ้นมาบนเวที)
Kostya: Zarechnaya... Zarechnaya เป็นคุณจริง ๆ ด้วย!
Zarechnaya: Kostya
Kostya: สองปีเต็มแล้วที่เราไม่ได้เจอกันเลย! ผมเคยทำตัวเหมือนขอทาน ที่เอาแต่ไปยืนอยู่ใต้หน้าต่างบานเก่าของคุณทุกวี่ทุกวัน
Kostya: ในที่สุดผมก็รอจนคุณกลับมา แต่ทำไมคุณถึงยังปิดประตูไว้แน่น ไม่ยอมแม้แต่จะออกมาพบหน้าผมสักครั้งล่ะ?
Zarechnaya: ฉันกลัวว่านายจะเกลียดฉัน
Kostya: Zarechnaya ผมเคยเกลียดคุณ ตั้งแต่ที่คุณไป Snezhnograd กับ Boris ผมก็ไม่เคยได้รับจดหมายตอบกลับจากคุณอีกเลย
Zarechnaya: Kostya ตอนนี้นายกลายเป็นนักแต่งเพลงที่มีชื่อเสียงแล้วนะ ผลงานของนายกำลังโด่งดังไปทั่วโรงละครใน Snezhnaya
Kostya: มันก็เป็นแค่บทเพลงฟิวก์ที่ประจบเอาใจตลาด ผู้คนเข้าถึงและชื่นชมแค่สิ่งซ้ำซากจำเจ อา ผมเคยเกลียดคุณ... เพราะคุณไม่ยอมมอบรอยยิ้มแสนหวานให้ผมอีกแล้ว
Zarechnaya: ฉันมันก็เป็นแค่นักแสดงอุปรากรธรรมดาคนหนึ่ง ที่เคยต้องใช้ชีวิตอย่างอกสั่นขวัญแขวนเพื่อปากท้อง และล้มลุกคลุกคลานอยู่กับบทละครชั้นปลายแถว
Kostya: นี่น่ะเหรอคือเหตุผลที่คุณผลักไสผม แล้วทำเหมือนกับว่าคุณจำอดีตทุกอย่างของเราไม่ได้เลย
(Zarechnaya เดินเข้าไปหา Kostya)
Zarechnaya: Kostya ฉันไม่เคยลืมเลือนอดีต เมื่อก่อนชีวิตของเราทั้งมีความสุขและบริสุทธิ์ นายแต่งเพลงให้ฉัน ส่วนฉันก็ร้องเพลงอยู่บนเวทีที่แสนซอมซ่อ
Zarechnaya: "ผืนปฐพีว่างเปล่าไร้ซึ่งสรรพชีวิตมาเนิ่นนานนับพันหมื่นปี ดวงจันทราผู้น่าสงสารได้แต่จุดตะเกียงส่องสว่างอย่างเปล่าดาย"
Zarechnaya: "รุ่งอรุณไร้ซึ่งเสียงกู่ร้องของนกกระยาง ในพุ่มโพธิ์พฤกษ์ก็ไม่ได้ยินเสียงหริ่งเรไรของแมลงปีกทองตัวน้อยอีกต่อไป..."
Zarechnaya: ในตอนนั้นฉันรักนายนะ แต่คืนวันเหล่านั้นมันผ่านพ้นไปนานแล้ว
Kostya: ตอนนั้นคุณเลือก Snezhnograd คุณจากไปพร้อมกับเขา...
Zarechnaya: ตอนนั้นฉันเองก็ใฝ่ฝันถึงเกียรติยศบนเส้นทางนักร้อง โหยหาชีวิตใหม่ และท่วงทำนองที่แต่งขึ้นเพื่อฉัน
Kostya: ผมยังคงยินดีที่จะแต่งเพลงให้คุณ ผมจะแต่งมันเพื่อคุณ ขอแค่คุณไม่ไปไหน
Zarechnaya: ไม่ล่ะ ที่ฉันมาก็เพื่อจะมาบอกลาต่างหาก พรุ่งนี้ฉันต้องไปแล้ว นั่งรถไฟออกเดินทาง เพื่อดิ้นรนหาเลี้ยงชีพ
Kostya: คุณจาก Snezhnograd มาแล้ว แต่กลับไม่ยอมกลับมาอยู่เคียงข้างผมงั้นเหรอ?
Zarechnaya: ฉันจะไม่หยุดรั้งอยู่กับอดีตหรอกนะ ตลอดฤดูหนาวนี้ ฉันจะต้องไปที่ Svetloledovka เพื่อร้องเพลงให้ผู้ชมที่ไม่ประสีประสาเรื่องอุปรากรฟัง
(Zarechnaya ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว และยืนอยู่กลางเวที ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง แสงไฟส่องตามร่างของ Zarechnaya โดยมี Kostya ยืนอยู่ในเงามืดด้านหลัง Zarechnaya)
Zarechnaya: ตอนอยู่ที่ Snezhnograd ฉันเคยเป็นเหมือนนกทะเลที่ไร้สุ้มเสียง ฉันคือนกทะเลตัวหนึ่ง... Boris เย้ยหยันความฝันของฉัน
Zarechnaya: เขาหัวเราะเยาะเสียงร้องของฉัน ถากถางว่าฉันสู้ไซเรนที่ไม่เคยแม้แต่จะก้าวขึ้นเวทีไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่ฉันก็รักเขา...
Kostya: Boris ชายคนรักผู้ไม่ซื่อสัตย์ของคุณ เขากลับไปสู่อ้อมอกของแม่ผมแล้วล่ะ
Zarechnaya: ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะ ความรักทำให้ฉันยอมลดคุณค่าของตัวเอง ความรักทำให้ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเปล่งเสียงร้องเพลงอีกต่อไป ที่ Snezhnograd ฉันได้สูญเสียเวทีของฉันไปแล้ว
Kostya: ถ้าอย่างนั้นก็อย่าจากไปเลย Zarechnaya ในเมื่อคุณกลับมาแล้ว
Kostya: ถ้าคุณยังพอจะมีความเวทนาให้ผมอยู่บ้าง... ตลอดเวลาที่ผมไม่มีคุณ ผมได้แต่จุมพิตผืนดินที่คุณเคยเดินย่ำ และไม่สามารถแต่งท่วงทำนองที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกได้อีกเลย
Zarechnaya: Kostya นายไม่ควรจุมพิตผืนดินที่ฉันเคยเดินผ่าน นายควรจะฆ่าฉันซะ
Zarechnaya: เหมือนกับที่นายเคยฆ่านกทะเลตัวนั้น แล้วมอบมันให้กับฉัน... คนคนหนึ่งบังเอิญพบนกทะเลตัวหนึ่ง และเพียงเพราะไม่มีอะไรทำ ก็เลยเลือกทำลายชีวิตมันทิ้ง
(Kostya ยื่นมือออกไปเพื่อเหนี่ยวรั้ง Zarechnaya เอาไว้ สปอตไลต์สาดส่องลงมาที่พวกเขาทั้งสองคน)
Kostya: ผมขอร้องล่ะ Zarechnaya ผมขอร้องให้คุณช่วยอยู่ต่อ ผมจะแต่งบทเพลงใหม่ ๆ ให้คุณ
Zarechnaya: ฉันจำเป็นต้องไป ฉันเข้าใจความหมายของการร้องเพลงแล้วล่ะ ว่ามันไม่ใช่เพื่อเกียรติยศ และไม่ได้ทำไปเพื่อชื่อเสียง
Kostya: ผมขอร้องล่ะ อย่าทิ้งผมไว้คนเดียวเลย ตอนนี้ผมไม่รู้แล้วว่าจะแต่งเพลงไปเพื่อใคร ผมโหยหารอยยิ้มของคุณเหลือเกิน
Zarechnaya: ฉันต้องไป เพราะฉันเข้าใจแล้วว่า คนเราควรขับร้องเพื่อความสุขและความเคลิบเคลิ้มในตอนที่ได้เปล่งเสียงร้องต่างหาก
Kostya: ผมขอร้องล่ะ ถ้างั้นก็ให้ผมตามคุณไปด้วยเถอะ ไม่ว่าจุดหมายปลายทางของคุณจะเป็นที่ไหนก็ตาม
Zarechnaya: ฉันจะไปคนเดียว ฉันได้เรียนรู้ที่จะแบกรับความเจ็บปวด และเรียนรู้ที่จะมีความเชื่อมั่นแล้ว
Kostya: ผมขอร้องล่ะ... ผมโดดเดี่ยวเหลือเกิน
Zarechnaya: ฉันรู้แล้วว่าจุดมุ่งหมายในชีวิตของฉันคืออะไร และสักวันหนึ่งนายเองก็จะรู้เหมือนกัน จุดมุ่งหมายนี้จะทำให้เราไม่หวาดกลัวต่อความโดดเดี่ยว และไม่หวั่นเกรงต่อการมีชีวิตอีกต่อไป
Zarechnaya: "ผืนปฐพีว่างเปล่าไร้ซึ่งสรรพชีวิตมาเนิ่นนานนับพันหมื่นปี ดวงจันทราผู้น่าสงสารได้แต่จุดตะเกียงส่องสว่างอย่างเปล่าดาย"
Zarechnaya: "รุ่งอรุณไร้ซึ่งเสียงกู่ร้องของนกกระยาง ในพุ่มโพธิ์พฤกษ์ก็ไม่ได้ยินเสียงหริ่งเรไรของแมลงปีกทองตัวน้อยอีกต่อไป..."
Zarechnaya: อา Kostya เมื่อก่อนพวกเรามีความสุขกันมากเลยเนอะ ลาก่อนนะ Kostya แล้วเราคงได้พบกันใหม่...
(Zarechnaya ร่ายรำอย่างแผ่วพลิ้ว และค่อย ๆ เร้นกายหายเข้าไปในเงามืดหลังม่าน)
(Polina, Boris และเหล่านักเต้นกลับขึ้นมาบนเวทีอีกครั้ง ในฉากงานเลี้ยงอันแสนคึกคักที่มีการเฉลิมฉลองชนแก้วกัน
Kostya ยืนโดดเดี่ยวอยู่ที่ขอบเวทีฝั่งขวา Polina และ Boris ก้าวออกมาทางฝั่งซ้ายของเวที Polina มองกวาดสายตาไปรอบ ๆ ทว่ากลับดูเหมือนมองไม่เห็น Kostya เลย)
กลุ่มคน (พร้อมกัน): ตราบใดที่มีท่วงทำนองอันจับใจ เราจะเริงระบำ ตราบใดที่มีชีวิตอันมั่งคั่ง เราจะสรวลเสเฮฮา
Kostya: ความเชื่อมั่น จุดมุ่งหมาย... Zarechnaya ค้นพบเส้นทางของตัวเองแล้ว เธอไม่หวาดกลัวต่อความโดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว
Polina: ลูกของฉันหายไปไหนกันนะ? หรือว่าจะถูกจองจำด้วยตัวโน้ตประหลาด ๆ พวกนั้นอีกแล้ว?
Kostya: ฉันก็แต่งได้แค่ท่วงทำนองที่จืดชืดน่าเบื่อ แล้วก็ประสบความสำเร็จในหมู่ผู้ฟังที่ไม่ประสีประสาในเรื่องดนตรี
Boris: เขาคงกำลังกลุ้มใจเรื่องเพลงใหม่อยู่แน่ ๆ พวกเราอย่าไปรบกวนเขาเลยดีกว่า
Kostya: แต่ฉันอ้างว้างเหลือเกิน ฉันโดดเดี่ยวเกินไป ฉันไร้ซึ่งความเชื่อมั่น และไม่รู้เลยว่าจุดมุ่งหมายชี้ไปทางไหน
Polina: ในค่ำคืนที่แสนวิเศษแบบนี้ เขาจะยังมัวตัดพ้อที่ฉันไม่เคยตั้งใจฟังบทเพลงของเขาอยู่อีกหรือเปล่านะ?
Kostya: ฉันแต่งเพลงไปเพื่ออะไรกันแน่ แล้วเพลงของฉันแต่งขึ้นเพื่อใครกัน?
Boris: นี่แหละคือชะตากรรมของนักแต่งเพลง ฉันรู้ซึ้งมาโดยตลอด
(แสงไฟทุกดวงดับลง เสียงดนตรีหยุดชะงักกะทันหัน เวทีจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด)
Kostya: ฉันฆ่านกทะเลตัวหนึ่งตาย มันรักผืนทะเลสาบแห่งนั้น มันเคยใช้ชีวิตอย่างเปี่ยมสุขและเสรีอยู่บนทุ่งหิมะ
Kostya: ฉันฆ่านกทะเลตัวหนึ่งตาย แค่เพราะเป็นคนคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรทำ ก็เลยทำลายชีวิตมันทิ้งซะ
(เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด สปอตไลต์สว่างขึ้นอีกครั้ง Kostya ล้มลงไปกองกับพื้น)
[ปิดม่าน]
"นกทะเล" [องก์ที่ 4] (ภายในห้องจัดเลี้ยงของคฤหาสน์ชนบท ผู้คนสวมชุดหรูหรา กำลังเริงระบำ หัวเราะร่วน และจับกลุ่มพูดคุยกัน Polina และ Boris ก้าวขึ้นมาบนเวที) กลุ่มคน (พร้อมกัน): ตราบใดที่มีท่วงทำนองอันจับใจ เราจะเริงระบำ ตราบใดที่มีชีวิตอันมั่งคั่ง เราจะสรวลเสเฮฮา Polina: มีใครเห็น Kostya บ้างมั้ย? ในค่ำคืนที่แสนวิเศษแบบนี้ ลูกของฉันหายไปไหนกัน? Polina: หรือว่าจะถูกตัวโน้ตประหลาดพวกนั้นจองจำอยู่ หรือบางทีอาจจะกำลังตัดพ้อที่ฉันไม่เคยตั้งใจฟังเพลงของเขาเลย? Boris: เขาคงกำลังปวดหัวอยู่กับเพลงใหม่นั่นแหละ นักแต่งเพลงก็ต้องอดทนกับเรื่องพรรค์นี้ทั้งนั้น ในฐานะที่เป็นนักแต่งเพลงเหมือนกัน ผมเข้าใจชีวิตแบบนี้ดี Boris: อย่าไปรบกวนเขาเลย ที่รัก มาสนุกกับงานเต้นรำคืนนี้ไปพร้อมกับผมเถอะ (ทุกคนถอยกลับเข้าไปหลังม่าน แสงไฟค่อย ๆ หรี่ลง Kostya ปรากฏตัวพร้อมกับต้นฉบับกระดาษโน้ตเพลงในมือ) Kostya: งานเต้นรำที่แสนจะธรรมดา ท่วงทำนองที่แสนจะจืดชืด ช่างเป็นงานเลี้ยงที่น่าเบื่อหน่ายอีกคืนซะจริง เหมือนกับผลงานที่ยังแต่งไม่เสร็จของฉันไม่มีผิด... Kostya: ฉันโหยหาในดนตรีแนวใหม่ แต่กลับติดหล่มอยู่กับความจำเจและกระแสสังคม ถ้าให้ Boris เป็นคนถ่ายทอดความงามของแสงดาวละก็ เขาก็คงมีสูตรสำเร็จของเขา... Kostya: เขาคงแค่ใช้โน้ตเขบ็ตสองชั้นจังหวะพลิ้ว ๆ ไม่กี่ตัว เพื่อสื่อถึงหมู่ดาวที่ทอแสงระยิบระยับบนท้องฟ้า แต่ในผลงานของฉันน่ะ มันต้องการความเหน็บหนาวและความเงียบสงัดด้วย ไม่ใช่ความดาษดื่นหรือการเสแสร้ง... Kostya: ความมืดมิดช่างเหมือนกับบทสวดสงบวิญญาณ ทำไมจิตใจของฉันถึงได้ว้าวุ่นขนาดนี้นะ (มีเสียงดังมาจากนอกหน้าต่าง Kostya วางต้นฉบับเพลงลง แล้วชะเง้อมองออกไป) Kostya: ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ? เงาของเธอคุ้นตามาก อย่างกับนกทะเลสีขาวบริสุทธิ์ (Zarechnaya ผลักบานประตูทางด้านขวาของเวที และก้าวขึ้นมาบนเวที) Kostya: Zarechnaya... Zarechnaya เป็นคุณจริง ๆ ด้วย! Zarechnaya: Kostya Kostya: สองปีเต็มแล้วที่เราไม่ได้เจอกันเลย! ผมเคยทำตัวเหมือนขอทาน ที่เอาแต่ไปยืนอยู่ใต้หน้าต่างบานเก่าของคุณทุกวี่ทุกวัน Kostya: ในที่สุดผมก็รอจนคุณกลับมา แต่ทำไมคุณถึงยังปิดประตูไว้แน่น ไม่ยอมแม้แต่จะออกมาพบหน้าผมสักครั้งล่ะ? Zarechnaya: ฉันกลัวว่านายจะเกลียดฉัน Kostya: Zarechnaya ผมเคยเกลียดคุณ ตั้งแต่ที่คุณไป Snezhnograd กับ Boris ผมก็ไม่เคยได้รับจดหมายตอบกลับจากคุณอีกเลย Zarechnaya: Kostya ตอนนี้นายกลายเป็นนักแต่งเพลงที่มีชื่อเสียงแล้วนะ ผลงานของนายกำลังโด่งดังไปทั่วโรงละครใน Snezhnaya Kostya: มันก็เป็นแค่บทเพลงฟิวก์ที่ประจบเอาใจตลาด ผู้คนเข้าถึงและชื่นชมแค่สิ่งซ้ำซากจำเจ อา ผมเคยเกลียดคุณ... เพราะคุณไม่ยอมมอบรอยยิ้มแสนหวานให้ผมอีกแล้ว Zarechnaya: ฉันมันก็เป็นแค่นักแสดงอุปรากรธรรมดาคนหนึ่ง ที่เคยต้องใช้ชีวิตอย่างอกสั่นขวัญแขวนเพื่อปากท้อง และล้มลุกคลุกคลานอยู่กับบทละครชั้นปลายแถว Kostya: นี่น่ะเหรอคือเหตุผลที่คุณผลักไสผม แล้วทำเหมือนกับว่าคุณจำอดีตทุกอย่างของเราไม่ได้เลย (Zarechnaya เดินเข้าไปหา Kostya) Zarechnaya: Kostya ฉันไม่เคยลืมเลือนอดีต เมื่อก่อนชีวิตของเราทั้งมีความสุขและบริสุทธิ์ นายแต่งเพลงให้ฉัน ส่วนฉันก็ร้องเพลงอยู่บนเวทีที่แสนซอมซ่อ Zarechnaya: "ผืนปฐพีว่างเปล่าไร้ซึ่งสรรพชีวิตมาเนิ่นนานนับพันหมื่นปี ดวงจันทราผู้น่าสงสารได้แต่จุดตะเกียงส่องสว่างอย่างเปล่าดาย" Zarechnaya: "รุ่งอรุณไร้ซึ่งเสียงกู่ร้องของนกกระยาง ในพุ่มโพธิ์พฤกษ์ก็ไม่ได้ยินเสียงหริ่งเรไรของแมลงปีกทองตัวน้อยอีกต่อไป..." Zarechnaya: ในตอนนั้นฉันรักนายนะ แต่คืนวันเหล่านั้นมันผ่านพ้นไปนานแล้ว Kostya: ตอนนั้นคุณเลือก Snezhnograd คุณจากไปพร้อมกับเขา... Zarechnaya: ตอนนั้นฉันเองก็ใฝ่ฝันถึงเกียรติยศบนเส้นทางนักร้อง โหยหาชีวิตใหม่ และท่วงทำนองที่แต่งขึ้นเพื่อฉัน Kostya: ผมยังคงยินดีที่จะแต่งเพลงให้คุณ ผมจะแต่งมันเพื่อคุณ ขอแค่คุณไม่ไปไหน Zarechnaya: ไม่ล่ะ ที่ฉันมาก็เพื่อจะมาบอกลาต่างหาก พรุ่งนี้ฉันต้องไปแล้ว นั่งรถไฟออกเดินทาง เพื่อดิ้นรนหาเลี้ยงชีพ Kostya: คุณจาก Snezhnograd มาแล้ว แต่กลับไม่ยอมกลับมาอยู่เคียงข้างผมงั้นเหรอ? Zarechnaya: ฉันจะไม่หยุดรั้งอยู่กับอดีตหรอกนะ ตลอดฤดูหนาวนี้ ฉันจะต้องไปที่ Svetloledovka เพื่อร้องเพลงให้ผู้ชมที่ไม่ประสีประสาเรื่องอุปรากรฟัง (Zarechnaya ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว และยืนอยู่กลางเวที ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง แสงไฟส่องตามร่างของ Zarechnaya โดยมี Kostya ยืนอยู่ในเงามืดด้านหลัง Zarechnaya) Zarechnaya: ตอนอยู่ที่ Snezhnograd ฉันเคยเป็นเหมือนนกทะเลที่ไร้สุ้มเสียง ฉันคือนกทะเลตัวหนึ่ง... Boris เย้ยหยันความฝันของฉัน Zarechnaya: เขาหัวเราะเยาะเสียงร้องของฉัน ถากถางว่าฉันสู้ไซเรนที่ไม่เคยแม้แต่จะก้าวขึ้นเวทีไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่ฉันก็รักเขา... Kostya: Boris ชายคนรักผู้ไม่ซื่อสัตย์ของคุณ เขากลับไปสู่อ้อมอกของแม่ผมแล้วล่ะ Zarechnaya: ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะ ความรักทำให้ฉันยอมลดคุณค่าของตัวเอง ความรักทำให้ฉันไม่กล้าแม้แต่จะเปล่งเสียงร้องเพลงอีกต่อไป ที่ Snezhnograd ฉันได้สูญเสียเวทีของฉันไปแล้ว Kostya: ถ้าอย่างนั้นก็อย่าจากไปเลย Zarechnaya ในเมื่อคุณกลับมาแล้ว Kostya: ถ้าคุณยังพอจะมีความเวทนาให้ผมอยู่บ้าง... ตลอดเวลาที่ผมไม่มีคุณ ผมได้แต่จุมพิตผืนดินที่คุณเคยเดินย่ำ และไม่สามารถแต่งท่วงทำนองที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกได้อีกเลย Zarechnaya: Kostya นายไม่ควรจุมพิตผืนดินที่ฉันเคยเดินผ่าน นายควรจะฆ่าฉันซะ Zarechnaya: เหมือนกับที่นายเคยฆ่านกทะเลตัวนั้น แล้วมอบมันให้กับฉัน... คนคนหนึ่งบังเอิญพบนกทะเลตัวหนึ่ง และเพียงเพราะไม่มีอะไรทำ ก็เลยเลือกทำลายชีวิตมันทิ้ง (Kostya ยื่นมือออกไปเพื่อเหนี่ยวรั้ง Zarechnaya เอาไว้ สปอตไลต์สาดส่องลงมาที่พวกเขาทั้งสองคน) Kostya: ผมขอร้องล่ะ Zarechnaya ผมขอร้องให้คุณช่วยอยู่ต่อ ผมจะแต่งบทเพลงใหม่ ๆ ให้คุณ Zarechnaya: ฉันจำเป็นต้องไป ฉันเข้าใจความหมายของการร้องเพลงแล้วล่ะ ว่ามันไม่ใช่เพื่อเกียรติยศ และไม่ได้ทำไปเพื่อชื่อเสียง Kostya: ผมขอร้องล่ะ อย่าทิ้งผมไว้คนเดียวเลย ตอนนี้ผมไม่รู้แล้วว่าจะแต่งเพลงไปเพื่อใคร ผมโหยหารอยยิ้มของคุณเหลือเกิน Zarechnaya: ฉันต้องไป เพราะฉันเข้าใจแล้วว่า คนเราควรขับร้องเพื่อความสุขและความเคลิบเคลิ้มในตอนที่ได้เปล่งเสียงร้องต่างหาก Kostya: ผมขอร้องล่ะ ถ้างั้นก็ให้ผมตามคุณไปด้วยเถอะ ไม่ว่าจุดหมายปลายทางของคุณจะเป็นที่ไหนก็ตาม Zarechnaya: ฉันจะไปคนเดียว ฉันได้เรียนรู้ที่จะแบกรับความเจ็บปวด และเรียนรู้ที่จะมีความเชื่อมั่นแล้ว Kostya: ผมขอร้องล่ะ... ผมโดดเดี่ยวเหลือเกิน Zarechnaya: ฉันรู้แล้วว่าจุดมุ่งหมายในชีวิตของฉันคืออะไร และสักวันหนึ่งนายเองก็จะรู้เหมือนกัน จุดมุ่งหมายนี้จะทำให้เราไม่หวาดกลัวต่อความโดดเดี่ยว และไม่หวั่นเกรงต่อการมีชีวิตอีกต่อไป Zarechnaya: "ผืนปฐพีว่างเปล่าไร้ซึ่งสรรพชีวิตมาเนิ่นนานนับพันหมื่นปี ดวงจันทราผู้น่าสงสารได้แต่จุดตะเกียงส่องสว่างอย่างเปล่าดาย" Zarechnaya: "รุ่งอรุณไร้ซึ่งเสียงกู่ร้องของนกกระยาง ในพุ่มโพธิ์พฤกษ์ก็ไม่ได้ยินเสียงหริ่งเรไรของแมลงปีกทองตัวน้อยอีกต่อไป..." Zarechnaya: อา Kostya เมื่อก่อนพวกเรามีความสุขกันมากเลยเนอะ ลาก่อนนะ Kostya แล้วเราคงได้พบกันใหม่... (Zarechnaya ร่ายรำอย่างแผ่วพลิ้ว และค่อย ๆ เร้นกายหายเข้าไปในเงามืดหลังม่าน) (Polina, Boris และเหล่านักเต้นกลับขึ้นมาบนเวทีอีกครั้ง ในฉากงานเลี้ยงอันแสนคึกคักที่มีการเฉลิมฉลองชนแก้วกัน Kostya ยืนโดดเดี่ยวอยู่ที่ขอบเวทีฝั่งขวา Polina และ Boris ก้าวออกมาทางฝั่งซ้ายของเวที Polina มองกวาดสายตาไปรอบ ๆ ทว่ากลับดูเหมือนมองไม่เห็น Kostya เลย) กลุ่มคน (พร้อมกัน): ตราบใดที่มีท่วงทำนองอันจับใจ เราจะเริงระบำ ตราบใดที่มีชีวิตอันมั่งคั่ง เราจะสรวลเสเฮฮา Kostya: ความเชื่อมั่น จุดมุ่งหมาย... Zarechnaya ค้นพบเส้นทางของตัวเองแล้ว เธอไม่หวาดกลัวต่อความโดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว Polina: ลูกของฉันหายไปไหนกันนะ? หรือว่าจะถูกจองจำด้วยตัวโน้ตประหลาด ๆ พวกนั้นอีกแล้ว? Kostya: ฉันก็แต่งได้แค่ท่วงทำนองที่จืดชืดน่าเบื่อ แล้วก็ประสบความสำเร็จในหมู่ผู้ฟังที่ไม่ประสีประสาในเรื่องดนตรี Boris: เขาคงกำลังกลุ้มใจเรื่องเพลงใหม่อยู่แน่ ๆ พวกเราอย่าไปรบกวนเขาเลยดีกว่า Kostya: แต่ฉันอ้างว้างเหลือเกิน ฉันโดดเดี่ยวเกินไป ฉันไร้ซึ่งความเชื่อมั่น และไม่รู้เลยว่าจุดมุ่งหมายชี้ไปทางไหน Polina: ในค่ำคืนที่แสนวิเศษแบบนี้ เขาจะยังมัวตัดพ้อที่ฉันไม่เคยตั้งใจฟังบทเพลงของเขาอยู่อีกหรือเปล่านะ? Kostya: ฉันแต่งเพลงไปเพื่ออะไรกันแน่ แล้วเพลงของฉันแต่งขึ้นเพื่อใครกัน? Boris: นี่แหละคือชะตากรรมของนักแต่งเพลง ฉันรู้ซึ้งมาโดยตลอด (แสงไฟทุกดวงดับลง เสียงดนตรีหยุดชะงักกะทันหัน เวทีจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด) Kostya: ฉันฆ่านกทะเลตัวหนึ่งตาย มันรักผืนทะเลสาบแห่งนั้น มันเคยใช้ชีวิตอย่างเปี่ยมสุขและเสรีอยู่บนทุ่งหิมะ Kostya: ฉันฆ่านกทะเลตัวหนึ่งตาย แค่เพราะเป็นคนคนหนึ่งที่ไม่มีอะไรทำ ก็เลยทำลายชีวิตมันทิ้งซะ (เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด สปอตไลต์สว่างขึ้นอีกครั้ง Kostya ล้มลงไปกองกับพื้น) [ปิดม่าน]
Evidence locale: th
Text source
- Path
Readable/TH/Book1283_TH.txt- JSON Pointer
/
