Buraya geldiğimden beri beşinci defa uyandım.
(...) sürdükten sonra neredeyse tüm yanıklarım iyileşti, enfeksiyon riski de geçti sayılır. Muhtemelen iki defa daha uyursam tekrar normal yürüyebileceğim.
Gördüğüm her şeyi kaydetmeli miyim bilmiyorum, zira yaşadıklarımı ne kelimeler ne mantık açıklayabiliyor. Fakat bu anıları silmenin bir yolu olmadığı sürece içimdeki yazma hissine karşı koyamıyorum. Bunları yazarken kimse okumasın diye (...) dua ediyorum.
O acayip dev heykelin altında malum olay yaşandığında Och-Kan'ın ateşinde genç bir kadınla tanıştım.
Bana doğru yavaşça ve sakince yürüdü, alevler onun için hafif bir bahar esintisiydi sanki. Yüzü... Hiç öyle bir yüz görmemiştim. Cildinin yanında en berrak kristaller, gözlerinin yanında en saf turkuazlar sönük kalır. Fakat bu kusursuz güzellikteki surat, açıklayamadığım sebeplerden ötürü bana... Mide bulandırıcı geliyordu.
Kim olduğunu, hatta ne olduğunu bile bilmiyordum. Ağzımı açıp beni kurtarsın diye yalvarmak istedim ona, fakat dudaklarım... Tanınamayacak derecede yanmıştı, tek kelime dökülemedi ağzımdan.
Kadın gülümsedi, zalim ve kötü niyetli bir gülümsemeydi bu. Yüzümü ellerinin arasına aldı ve turkuaz gözlerinden benim gözlerime altın gözyaşları düştü.
İşte o an gördüm.
Ulu dağlardan çok daha büyük, obsidiyenden çok daha parlak, gökyüzünde yanardağ bulutu gibi süzülen devasa bir varlık. Etrafında sayısız devasa metal kuş uçuşuyor, karanlık kanını emip duruyordu. Akan alevlerden çıkan gölgeler uzak ufuklardan aya doğru yükseliyordu. Buradan sarsıntılar ve iç çekişler akıl almaz uzaklıklara altın ve beyaz bakırdan örülmüş tek bir iplikle gönderiliyordu. Kadın küçümseyerek güldü yanı başımda. Sanki insanlığın bugüne dek elde ettiği tüm başarılar bir çocuğun oyunundan ibaretti. Karıncalar kadar önemsizdik sanki. Yalnızca gökyüzünün altında sürünüp önemsiz mezarlarımızı titreyerek arayan canlılardan ibarettik. Savaştıkları rakip ise dünyanın kendisi kadar heybetli, köklü bir düşmandı. O turkuaz gözlerde, neredeyse ürkütücü bir güzelliğe sahip o gözbebeklerinde sonsuz, akılalmaz bir karanlık ve boşluk gördüm yalnızca. Hiçbir dilde hiçbir kelimenin betimleyemeyeceği, bu fani hayatımda asla görmediğim bir boşluk. O yolda sürünürken çığlık atmaya başladım ama kadının kahkahasının yanında benim dehşet verici çığlıklarım duyulmuyordu bile, iz bırakmadan sönüp gittiler.
Yeniden uyandığımda burada tek başıma uzanıyordum. Arkama bakmaya cüret edemedim. Gördüğüm o kirli ve yasak şeyler, kimsenin bilmemesi gereken şeyler beni yakalar da parçalara ayırır diye korktum. Diğer herkes Och-Kan'ın ateşinde yanıp ölmüş olmalı.
Belki gözyaşı sandıklarım kadının gözyaşları değil de arkasındaki korkunç taş heykelden düşen su damlacıklarıydı. Belki ateşte hiçbir şey yoktu, kadın da benim hezeyanımdan kaynaklanan bir yanılsamaydı, ölümün kıyısındayken hayal gücümün bana oynadığı bir oyundu belki de. Fakat hiçbirinin önemi yok artık, zira hâlâ hayattayım. Tek önemli olan da bu.
Och-Kan o ağza alınmayacak şehrin gizli geçitlerini kendi dışında bilen olmadığını düşünüyor, hükümranlığının bin yıl süreceğini sanıyor. Yanlışı var, zira en fazla bin hafta sürecek.
</>
Buraya geldiğimden beri beşinci defa uyandım.
(...) sürdükten sonra neredeyse tüm yanıklarım iyileşti, enfeksiyon riski de geçti sayılır. Muhtemelen iki defa daha uyursam tekrar normal yürüyebileceğim.
Gördüğüm her şeyi kaydetmeli miyim bilmiyorum, zira yaşadıklarımı ne kelimeler ne mantık açıklayabiliyor. Fakat bu anıları silmenin bir yolu olmadığı sürece içimdeki yazma hissine karşı koyamıyorum. Bunları yazarken kimse okumasın diye (...) dua ediyorum.
O acayip dev heykelin altında malum olay yaşandığında Och-Kan'ın ateşinde genç bir kadınla tanıştım.
Bana doğru yavaşça ve sakince yürüdü, alevler onun için hafif bir bahar esintisiydi sanki. Yüzü... Hiç öyle bir yüz görmemiştim. Cildinin yanında en berrak kristaller, gözlerinin yanında en saf turkuazlar sönük kalır. Fakat bu kusursuz güzellikteki surat, açıklayamadığım sebeplerden ötürü bana... Mide bulandırıcı geliyordu.
Kim olduğunu, hatta ne olduğunu bile bilmiyordum. Ağzımı açıp beni kurtarsın diye yalvarmak istedim ona, fakat dudaklarım... Tanınamayacak derecede yanmıştı, tek kelime dökülemedi ağzımdan.
Kadın gülümsedi, zalim ve kötü niyetli bir gülümsemeydi bu. Yüzümü ellerinin arasına aldı ve turkuaz gözlerinden benim gözlerime altın gözyaşları düştü.
İşte o an gördüm.
Ulu dağlardan çok daha büyük, obsidiyenden çok daha parlak, gökyüzünde yanardağ bulutu gibi süzülen devasa bir varlık. Etrafında sayısız devasa metal kuş uçuşuyor, karanlık kanını emip duruyordu. Akan alevlerden çıkan gölgeler uzak ufuklardan aya doğru yükseliyordu. Buradan sarsıntılar ve iç çekişler akıl almaz uzaklıklara altın ve beyaz bakırdan örülmüş tek bir iplikle gönderiliyordu. Kadın küçümseyerek güldü yanı başımda. Sanki insanlığın bugüne dek elde ettiği tüm başarılar bir çocuğun oyunundan ibaretti. Karıncalar kadar önemsizdik sanki. Yalnızca gökyüzünün altında sürünüp önemsiz mezarlarımızı titreyerek arayan canlılardan ibarettik. Savaştıkları rakip ise dünyanın kendisi kadar heybetli, köklü bir düşmandı. O turkuaz gözlerde, neredeyse ürkütücü bir güzelliğe sahip o gözbebeklerinde sonsuz, akılalmaz bir karanlık ve boşluk gördüm yalnızca. Hiçbir dilde hiçbir kelimenin betimleyemeyeceği, bu fani hayatımda asla görmediğim bir boşluk. O yolda sürünürken çığlık atmaya başladım ama kadının kahkahasının yanında benim dehşet verici çığlıklarım duyulmuyordu bile, iz bırakmadan sönüp gittiler.
Yeniden uyandığımda burada tek başıma uzanıyordum. Arkama bakmaya cüret edemedim. Gördüğüm o kirli ve yasak şeyler, kimsenin bilmemesi gereken şeyler beni yakalar da parçalara ayırır diye korktum. Diğer herkes Och-Kan'ın ateşinde yanıp ölmüş olmalı.
Belki gözyaşı sandıklarım kadının gözyaşları değil de arkasındaki korkunç taş heykelden düşen su damlacıklarıydı. Belki ateşte hiçbir şey yoktu, kadın da benim hezeyanımdan kaynaklanan bir yanılsamaydı, ölümün kıyısındayken hayal gücümün bana oynadığı bir oyundu belki de. Fakat hiçbirinin önemi yok artık, zira hâlâ hayattayım. Tek önemli olan da bu.
Och-Kan o ağza alınmayacak şehrin gizli geçitlerini kendi dışında bilen olmadığını düşünüyor, hükümranlığının bin yıl süreceğini sanıyor. Yanlışı var, zira en fazla bin hafta sürecek.