Ghost
Icon · UI_Icon_Read

World Documents

บันทึกช่างฝีมือ II

world_document120895

Localized evidence

Text fields

6 fields
...Sayani ตายแล้ว บางทีอาจจะเป็นวันนี้ หรือไม่ก็เมื่อวาน ฉันเองก็ไม่แน่ใจ ในความมืดมิดน่ะ มองไม่ออกหรอกว่าตายแล้วหรือยังมีชีวิตอยู่... พวกเขานอนเอียงกระเท่เร่เหมือน Alpaca กันหมด ที่นี่เองก็เหมือนกับกระเพาะของ Alpaca ที่มีกลิ่นเหม็นชวนให้คลื่นไส้...

...ไม่มีใครเหลือแรงพอที่จะฝังเธอ ก็เลยโยนเธอลงคูน้ำไปทั้งอย่างนั้น...

...ล้วนเป็นคำสาปแช่งทั้งสิ้น... แล้วควรจะเกลียดชังใครกันล่ะ? พวกเขาเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน...

...ก็เหมือนอย่างที่พวกเขาพูด ทุกคนต่างทำงานเพื่อตัวเอง และเพื่อพี่น้องในสหพันธ์ ไม่ได้ทำงานเพื่อพวกมังกรชั่วร้ายที่เคยกดขี่เราในอดีต... ยังไงก็ไม่มีทางสาปแช่งตัวเองได้หรอก...

...ทำเถอะ... ถ้าขุดคูน้ำไม่เสร็จภายในห้าวัน ก็จะถูกตัดเสบียงแล้ว... ถึงตอนนั้นทุกคนจะตายกันหมด เหมือนกับพวกที่รับผิดชอบเครื่องสูบน้ำพวกนั้น...

...มีอะไรอยู่ใต้น้ำกันแน่นะ? ไม่รู้สิ อย่างน้อยก็ไม่มีชีวิตเราอยู่ในนั้น
...Sayani ตายแล้ว บางทีอาจจะเป็นวันนี้ หรือไม่ก็เมื่อวาน ฉันเองก็ไม่แน่ใจ ในความมืดมิดน่ะ มองไม่ออกหรอกว่าตายแล้วหรือยังมีชีวิตอยู่... พวกเขานอนเอียงกระเท่เร่เหมือน Alpaca กันหมด ที่นี่เองก็เหมือนกับกระเพาะของ Alpaca ที่มีกลิ่นเหม็นชวนให้คลื่นไส้...

...ไม่มีใครเหลือแรงพอที่จะฝังเธอ ก็เลยโยนเธอลงคูน้ำไปทั้งอย่างนั้น...

...ล้วนเป็นคำสาปแช่งทั้งสิ้น... แล้วควรจะเกลียดชังใครกันล่ะ? พวกเขาเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน...

...ก็เหมือนอย่างที่พวกเขาพูด ทุกคนต่างทำงานเพื่อตัวเอง และเพื่อพี่น้องในสหพันธ์ ไม่ได้ทำงานเพื่อพวกมังกรชั่วร้ายที่เคยกดขี่เราในอดีต... ยังไงก็ไม่มีทางสาปแช่งตัวเองได้หรอก...

...ทำเถอะ... ถ้าขุดคูน้ำไม่เสร็จภายในห้าวัน ก็จะถูกตัดเสบียงแล้ว... ถึงตอนนั้นทุกคนจะตายกันหมด เหมือนกับพวกที่รับผิดชอบเครื่องสูบน้ำพวกนั้น...

...มีอะไรอยู่ใต้น้ำกันแน่นะ? ไม่รู้สิ อย่างน้อยก็ไม่มีชีวิตเราอยู่ในนั้น

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Book836_TH.txt
JSON Pointer
/
...ในที่สุดการขุดคูน้ำและบ่อระบายน้ำก็เสร็จสิ้น... เดิมทีมีคนมาที่นี่ทั้งหมด 23 คน แต่ตอนนี้เหลือแค่ 15 คน...

...ขอแค่เปิดเครื่องสูบน้ำได้ ทุกอย่างก็คุ้มค่าแล้ว... ผู้คนที่อุทิศทุกสิ่งให้กับสหพันธ์ จะถูกสหพันธ์จดจำประหนึ่งผู้กล้า... ทุกคนจะกลายเป็น Ahpub และ Ixquieh ทุกคนจะกลายเป็น Yupanqui... Yupanqui อย่างน้อยพวกเขาก็พูดแบบนี้กัน
...ในที่สุดการขุดคูน้ำและบ่อระบายน้ำก็เสร็จสิ้น... เดิมทีมีคนมาที่นี่ทั้งหมด 23 คน แต่ตอนนี้เหลือแค่ 15 คน...

...ขอแค่เปิดเครื่องสูบน้ำได้ ทุกอย่างก็คุ้มค่าแล้ว... ผู้คนที่อุทิศทุกสิ่งให้กับสหพันธ์ จะถูกสหพันธ์จดจำประหนึ่งผู้กล้า... ทุกคนจะกลายเป็น Ahpub และ Ixquieh ทุกคนจะกลายเป็น Yupanqui... Yupanqui อย่างน้อยพวกเขาก็พูดแบบนี้กัน

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Book837_TH.txt
JSON Pointer
/
ขอให้คำสาปของ (...) จงตกแก่สายเลือดของทรราช Och-Kan ขอให้ครอบครัวของเขาถูกฝังอยู่ใต้ผืนดินรกร้างที่ถูกหยามเหยียด ขอให้รวงข้าวของเขาเน่าเสียเสมือนซากศพที่ยังไม่ผ่านกระบวนการจัดการ ส่งกลิ่นเหม็นเน่าที่แม้แต่สายน้ำก็ชะล้างไม่ออก ขอให้นามของเขาถูกแผดเผาจนสิ้นสลายในเปลวเพลิง ห้าครั้งหลังจากนั้นก็อีกห้าครั้ง คำสาปนี้ถูกเขียนขึ้นโดย Manqu ช่างฝีมือแห่ง (...) หวังว่ามันจะยังไม่เสื่อมสลายไปจนกว่าจะสิ้นสุดรอบของสี่ศตวรรษครั้งที่สิบเก้า

เขาสั่งให้พวกเรา (...) และปิดล้อม (...) โดยมีเจตนาจะเผาฆ่าคนงานทั้งหมดที่รู้ความลับของ Secret Source Automaton เพื่อปิดตายเส้นทางไปยัง (...)

สรรเสริญแด่ (...) ฉันไม่ได้ตายในเปลวไฟที่ไม่ศักดิ์สิทธิ์ ฉัน...

(เนื้อหาต่อจากนี้ถูกลบออกอย่างจงใจ จนไม่สามารถอ่านได้)
ขอให้คำสาปของ (...) จงตกแก่สายเลือดของทรราช Och-Kan ขอให้ครอบครัวของเขาถูกฝังอยู่ใต้ผืนดินรกร้างที่ถูกหยามเหยียด ขอให้รวงข้าวของเขาเน่าเสียเสมือนซากศพที่ยังไม่ผ่านกระบวนการจัดการ ส่งกลิ่นเหม็นเน่าที่แม้แต่สายน้ำก็ชะล้างไม่ออก ขอให้นามของเขาถูกแผดเผาจนสิ้นสลายในเปลวเพลิง ห้าครั้งหลังจากนั้นก็อีกห้าครั้ง คำสาปนี้ถูกเขียนขึ้นโดย Manqu ช่างฝีมือแห่ง (...) หวังว่ามันจะยังไม่เสื่อมสลายไปจนกว่าจะสิ้นสุดรอบของสี่ศตวรรษครั้งที่สิบเก้า

เขาสั่งให้พวกเรา (...) และปิดล้อม (...) โดยมีเจตนาจะเผาฆ่าคนงานทั้งหมดที่รู้ความลับของ Secret Source Automaton เพื่อปิดตายเส้นทางไปยัง (...)

สรรเสริญแด่ (...) ฉันไม่ได้ตายในเปลวไฟที่ไม่ศักดิ์สิทธิ์ ฉัน...

(เนื้อหาต่อจากนี้ถูกลบออกอย่างจงใจ จนไม่สามารถอ่านได้)

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Book838_TH.txt
JSON Pointer
/
ฉันตื่นขึ้นมาที่นี่เป็นครั้งที่ห้าแล้ว

หลังจากทา (...) แผลไหม้ก็เริ่มหายดี ความเสี่ยงในการติดเชื้อก็น้อยลงมาก คาดว่านอนพักฟื้นอีกสักสองตื่น ขาทั้งสองข้างก็น่าจะเดินได้ตามปกติแล้ว

ฉันไม่รู้ว่าควรบันทึกทุกอย่างที่ฉันเห็นหรือไม่ เพราะไม่ว่าจะเป็นตัวอักษรหรือตรรกะ ก็ไม่สามารถอธิบายประสบการณ์ของฉันได้ แต่ถ้าไม่อาจลบความทรงจำเหล่านี้ได้ ฉันก็ไม่สามารถยับยั้งความปรารถนาที่จะเขียนหนังสือได้ ฉันจะบันทึกสิ่งเหล่านี้ไว้ที่นี่ และขอพรกับ (...) หวังว่าจะไม่มีใครเห็นมัน

ตอนนั้น ภายใต้รูปปั้นที่ทั้งใหญ่โตและน่าเกลียดนั้น ในเปลวไฟของ Och-Kan ฉันได้พบกับหญิงสาวคนหนึ่ง

เธอเดินมาหาฉันอย่างไม่รีบร้อน ราวกับว่าเปลวไฟเป็นเพียงสายลมอันอ่อนโยนในฤดูใบไม้ผลิ ใบหน้าของเธอ... ฉันไม่เคยเห็นใบหน้าแบบนั้นมาก่อน แม้แต่คริสตัลที่ใสที่สุดก็ไม่อาจเลียนแบบผิวพรรณที่เรียบเนียนอย่างนั้นได้ แม้แต่ "Cocouik" ที่บริสุทธิ์ที่สุดก็ยังไม่อาจแกะสลักเป็นดวงตาที่สวยงามเช่นนั้น ฉันไม่สามารถบอกสาเหตุได้ แต่ใบหน้าที่ควรถูกนิยามว่างดงามนั้น... กลับน่าสะอิดสะเอียนเหลือเกิน

ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นอะไร ฉันอ้าปากคิดจะอ้อนวอนเธอ ขอร้องให้เธอช่วยฉัน แต่ริมฝีปากของฉันไหม้จนกลายเป็นก้อนเนื้อแหลกเละไปหมด จนไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใดส่งไปถึงเธอได้เลย

เธอยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยความอำมหิตและเย่อหยิ่ง เธอยกใบหน้าของฉันขึ้นมา น้ำตาสีทองไหลรินออกมาจากดวงตาของ "Cocouik" คู่นั้น แล้วร่วงลงมาในดวงตาของฉัน

ฉันก็เลยได้เห็นมัน

ฉันเห็นสิ่งประดิษฐ์ขนาดใหญ่ยิ่งกว่าทิวเขาที่ยาวต่อเนื่องกัน และเปล่งประกายแวววาวยิ่งกว่าหินออบซิเดียน ลอยอยู่บนท้องฟ้าราวกับเมฆหมอกของภูเขาไฟ และมีนกโลหะยักษ์มากมายนับไม่ถ้วนรายล้อมมัน กำลังดูดเลือดสีดำอย่างตะกละตะกลาม ฉันเห็นเงาที่ขับเคลื่อนด้วยเปลวไฟ และจันทราที่เคลื่อนตัวจากขอบฟ้าอันไกลโพ้นสู่ท้องฟ้า ด้วยเส้นลวดที่ถักทอจากทองคำและทองเหลืองเพียงเส้นเดียว ก็สามารถส่งต่อแรงสั่นสะเทือนและเสียงถอนหายใจไปยังดินแดนไกลโพ้นอันสุดจะจินตนาการได้ในพริบตา เธอหัวเราะเยาะหยันอยู่ข้างหูฉัน คล้ายกับว่าทุกสิ่งที่มนุษย์ทำสำเร็จมาจนถึงตอนนี้เป็นแค่เด็กเล่นขายของที่ไร้ค่าเหมือนมดปลวก ทำได้เพียงหมอบคลานอยู่ใต้ท้องฟ้า ขดตัวมองหาหลุมฝังศพอันต้อยต่ำสำหรับตน และสิ่งที่พวกมัน... สิ่งที่พวกมันต่อต้านนั้น เป็นศัตรูตัวฉกาจที่แข็งแกร่งเทียมเท่าโลกทั้งใบ เมื่อมองผ่านม่านตาที่คล้ายดั่ง Cocouik เข้าไป ในดวงตาที่งดงามจนแทบทำให้ฉันพรั่นใจคู่นั้น ฉันเห็นแต่ความมืดมิดและความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขตและมองไม่เห็นเท่านั้น: เป็นมิติที่ไม่อาจหาคำใดมาอธิบายได้ และไม่มีความคล้ายคลึงกับสิ่งใด ๆ ที่ฉันเคยเห็นในชีวิตอันแสนสั้นในรอบหลายทศวรรษเลย ฉันจึงกรีดร้องเสียงดัง ปีนขึ้นไปบนเส้นทางเล็ก ๆ นั้นอย่างทุลักทุเล ทว่าเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวนั้นกลับจมหายไปท่ามกลางเสียงหัวเราะของเธอ ก่อนจะค่อย ๆ หายไปอย่างไร้ร่องรอย

เมื่อฉันตื่นขึ้นมา ก็พบว่ามีแค่ฉันที่นอนอยู่ตรงนี้ ฉันไม่กล้าหันกลับไปมอง เพราะกลัวว่าสิ่งต้องห้ามที่ไม่ควรถูกใครล่วงรู้นั้นจะไล่ตามฉันมา และฉีกฉันเป็นชิ้น ๆ ส่วนคนอื่น ๆ คงตายไปในเปลวไฟของ Och-Kan แล้ว

บางทีนั่นอาจไม่ใช่น้ำตาของเธอ บางทีนั่นอาจเป็นหยดน้ำที่หล่นมาจากรูปปั้นหินยักษ์น่าเกลียดที่อยู่ข้างหลังเธอ บางทีไฟอาจไม่มีอยู่ตั้งแต่แรก และผู้หญิงคนนั้นก็เป็นเพียงภาพหลอนที่เกิดขึ้นตอนที่ฉันใกล้ตายเท่านั้น แต่สิ่งเหล่านั้นมันไม่สำคัญอะไรแล้ว ฉันยังมีชีวิตอยู่ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

Och-Kan คิดว่าไม่มีใครรู้เส้นทางลับของเมืองต้องห้าม และการปกครองของเขาจะคงอยู่สืบไปอีกนับพันปี แต่เขาคิดผิด การปกครองของเขาดำรงอยู่ได้แค่หนึ่งพันสัปดาห์เท่านั้น
ฉันตื่นขึ้นมาที่นี่เป็นครั้งที่ห้าแล้ว

หลังจากทา (...) แผลไหม้ก็เริ่มหายดี ความเสี่ยงในการติดเชื้อก็น้อยลงมาก คาดว่านอนพักฟื้นอีกสักสองตื่น ขาทั้งสองข้างก็น่าจะเดินได้ตามปกติแล้ว

ฉันไม่รู้ว่าควรบันทึกทุกอย่างที่ฉันเห็นหรือไม่ เพราะไม่ว่าจะเป็นตัวอักษรหรือตรรกะ ก็ไม่สามารถอธิบายประสบการณ์ของฉันได้ แต่ถ้าไม่อาจลบความทรงจำเหล่านี้ได้ ฉันก็ไม่สามารถยับยั้งความปรารถนาที่จะเขียนหนังสือได้ ฉันจะบันทึกสิ่งเหล่านี้ไว้ที่นี่ และขอพรกับ (...) หวังว่าจะไม่มีใครเห็นมัน

ตอนนั้น ภายใต้รูปปั้นที่ทั้งใหญ่โตและน่าเกลียดนั้น ในเปลวไฟของ Och-Kan ฉันได้พบกับหญิงสาวคนหนึ่ง

เธอเดินมาหาฉันอย่างไม่รีบร้อน ราวกับว่าเปลวไฟเป็นเพียงสายลมอันอ่อนโยนในฤดูใบไม้ผลิ ใบหน้าของเธอ... ฉันไม่เคยเห็นใบหน้าแบบนั้นมาก่อน แม้แต่คริสตัลที่ใสที่สุดก็ไม่อาจเลียนแบบผิวพรรณที่เรียบเนียนอย่างนั้นได้ แม้แต่ "Cocouik" ที่บริสุทธิ์ที่สุดก็ยังไม่อาจแกะสลักเป็นดวงตาที่สวยงามเช่นนั้น ฉันไม่สามารถบอกสาเหตุได้ แต่ใบหน้าที่ควรถูกนิยามว่างดงามนั้น... กลับน่าสะอิดสะเอียนเหลือเกิน

ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นอะไร ฉันอ้าปากคิดจะอ้อนวอนเธอ ขอร้องให้เธอช่วยฉัน แต่ริมฝีปากของฉันไหม้จนกลายเป็นก้อนเนื้อแหลกเละไปหมด จนไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใดส่งไปถึงเธอได้เลย

เธอยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยความอำมหิตและเย่อหยิ่ง เธอยกใบหน้าของฉันขึ้นมา น้ำตาสีทองไหลรินออกมาจากดวงตาของ "Cocouik" คู่นั้น แล้วร่วงลงมาในดวงตาของฉัน

ฉันก็เลยได้เห็นมัน

ฉันเห็นสิ่งประดิษฐ์ขนาดใหญ่ยิ่งกว่าทิวเขาที่ยาวต่อเนื่องกัน และเปล่งประกายแวววาวยิ่งกว่าหินออบซิเดียน ลอยอยู่บนท้องฟ้าราวกับเมฆหมอกของภูเขาไฟ และมีนกโลหะยักษ์มากมายนับไม่ถ้วนรายล้อมมัน กำลังดูดเลือดสีดำอย่างตะกละตะกลาม ฉันเห็นเงาที่ขับเคลื่อนด้วยเปลวไฟ และจันทราที่เคลื่อนตัวจากขอบฟ้าอันไกลโพ้นสู่ท้องฟ้า ด้วยเส้นลวดที่ถักทอจากทองคำและทองเหลืองเพียงเส้นเดียว ก็สามารถส่งต่อแรงสั่นสะเทือนและเสียงถอนหายใจไปยังดินแดนไกลโพ้นอันสุดจะจินตนาการได้ในพริบตา เธอหัวเราะเยาะหยันอยู่ข้างหูฉัน คล้ายกับว่าทุกสิ่งที่มนุษย์ทำสำเร็จมาจนถึงตอนนี้เป็นแค่เด็กเล่นขายของที่ไร้ค่าเหมือนมดปลวก ทำได้เพียงหมอบคลานอยู่ใต้ท้องฟ้า ขดตัวมองหาหลุมฝังศพอันต้อยต่ำสำหรับตน และสิ่งที่พวกมัน... สิ่งที่พวกมันต่อต้านนั้น เป็นศัตรูตัวฉกาจที่แข็งแกร่งเทียมเท่าโลกทั้งใบ เมื่อมองผ่านม่านตาที่คล้ายดั่ง Cocouik เข้าไป ในดวงตาที่งดงามจนแทบทำให้ฉันพรั่นใจคู่นั้น ฉันเห็นแต่ความมืดมิดและความว่างเปล่าอันไร้ขอบเขตและมองไม่เห็นเท่านั้น: เป็นมิติที่ไม่อาจหาคำใดมาอธิบายได้ และไม่มีความคล้ายคลึงกับสิ่งใด ๆ ที่ฉันเคยเห็นในชีวิตอันแสนสั้นในรอบหลายทศวรรษเลย ฉันจึงกรีดร้องเสียงดัง ปีนขึ้นไปบนเส้นทางเล็ก ๆ นั้นอย่างทุลักทุเล ทว่าเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวนั้นกลับจมหายไปท่ามกลางเสียงหัวเราะของเธอ ก่อนจะค่อย ๆ หายไปอย่างไร้ร่องรอย

เมื่อฉันตื่นขึ้นมา ก็พบว่ามีแค่ฉันที่นอนอยู่ตรงนี้ ฉันไม่กล้าหันกลับไปมอง เพราะกลัวว่าสิ่งต้องห้ามที่ไม่ควรถูกใครล่วงรู้นั้นจะไล่ตามฉันมา และฉีกฉันเป็นชิ้น ๆ ส่วนคนอื่น ๆ คงตายไปในเปลวไฟของ Och-Kan แล้ว

บางทีนั่นอาจไม่ใช่น้ำตาของเธอ บางทีนั่นอาจเป็นหยดน้ำที่หล่นมาจากรูปปั้นหินยักษ์น่าเกลียดที่อยู่ข้างหลังเธอ บางทีไฟอาจไม่มีอยู่ตั้งแต่แรก และผู้หญิงคนนั้นก็เป็นเพียงภาพหลอนที่เกิดขึ้นตอนที่ฉันใกล้ตายเท่านั้น แต่สิ่งเหล่านั้นมันไม่สำคัญอะไรแล้ว ฉันยังมีชีวิตอยู่ แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

Och-Kan คิดว่าไม่มีใครรู้เส้นทางลับของเมืองต้องห้าม และการปกครองของเขาจะคงอยู่สืบไปอีกนับพันปี แต่เขาคิดผิด การปกครองของเขาดำรงอยู่ได้แค่หนึ่งพันสัปดาห์เท่านั้น

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Book839_TH.txt
JSON Pointer
/
...บาดแผลเริ่มหายดีแล้ว ได้เวลาออกไปแล้วล่ะ...

...จะต้องไปที่ไหนเหรอ? ไม่รู้สิ ตอนนี้แม้แต่วงศ์ปีกบุปผาก็ใช่ว่าจะปลอดภัยแน่นอน เพราะเห็นได้ชัดว่าผู้สืบทอดโฆษกของพวกเขาจงรักภักดีต่อ Och-Kan...

...บางทีไปขอความคุ้มครองจาก Yupanqui ก็น่าจะได้... นายพลผู้เฒ่าไปไหนมาไหนคนเดียวมาตั้งแต่ไหนแต่ไร อย่าว่าแต่สายลับเลย แม้แต่คนใช้ข้างกายก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ...

...ตราบใดที่เขาสนใจเส้นทางใต้ดินที่ช่างฝีมือเผ่ามังกรโบราณขุดขึ้นมาเหล่านั้น ก็รับประกันได้ว่าเขาไม่มีทางแพร่งพรายความลับให้ Och-Kan รู้แน่นอน...

...ไม่ว่ายังไง ก็ปล่อยให้ชื่อของช่าง Manqu ถูกลืมเลือนไปพร้อมกับโบราณสถานที่ถูกสาปแช่งนี้เถอะ...
...บาดแผลเริ่มหายดีแล้ว ได้เวลาออกไปแล้วล่ะ...

...จะต้องไปที่ไหนเหรอ? ไม่รู้สิ ตอนนี้แม้แต่วงศ์ปีกบุปผาก็ใช่ว่าจะปลอดภัยแน่นอน เพราะเห็นได้ชัดว่าผู้สืบทอดโฆษกของพวกเขาจงรักภักดีต่อ Och-Kan...

...บางทีไปขอความคุ้มครองจาก Yupanqui ก็น่าจะได้... นายพลผู้เฒ่าไปไหนมาไหนคนเดียวมาตั้งแต่ไหนแต่ไร อย่าว่าแต่สายลับเลย แม้แต่คนใช้ข้างกายก็ยังไม่มีด้วยซ้ำ...

...ตราบใดที่เขาสนใจเส้นทางใต้ดินที่ช่างฝีมือเผ่ามังกรโบราณขุดขึ้นมาเหล่านั้น ก็รับประกันได้ว่าเขาไม่มีทางแพร่งพรายความลับให้ Och-Kan รู้แน่นอน...

...ไม่ว่ายังไง ก็ปล่อยให้ชื่อของช่าง Manqu ถูกลืมเลือนไปพร้อมกับโบราณสถานที่ถูกสาปแช่งนี้เถอะ...

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Book840_TH.txt
JSON Pointer
/
บันทึกช่างฝีมือ II
บันทึกช่างฝีมือ II

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/1733818455

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Icon · UI_Icon_Read
IconpreviewPath62 × 68 · 1 KBART/UI/Atlas/ItemIcon/UI_Icon_ReadResource name

Properties

4
Source evidence
Path
ExcelBinOutput/DocumentExcelConfigData.json
JSON Pointer
/813
id
120895
previewPath
ART/UI/Atlas/ItemIcon/UI_Icon_Read
questIDList
[
  200836,
  200837,
  200838,
  200839,
  200840
]
documentType
Paged