No text in the selected or fallback locales.
Quest Steps
ความอบอุ่นอันแสนสั้น
Story evidence
Quest flow
0 lines
Open section page →2 lines
Open section page →Xiao'Guang ยืนนิ่งอยู่ตามลำพัง โบว์สีแดงโดดเด่นสะดุดตา เหมือนตอนที่ปรากฏตัวครั้งแรกที่ Suibian Temple
แต่ตอนนี้ดูเหมือนเธอจะมีเรื่องให้ต้องครุ่นคิดเพิ่มขึ้นมากมาย
0 lines
Open section page →2 lines
Open section page →Wise: อรุณสวัสดิ์ ศิษย์พี่ Xiao'Guang
Ye Shunguang: อรุณสวัสดิ์... ทำไมจู่ๆ เรียกฉันว่าศิษย์พี่ล่ะ?
0 lines
Open section page →1 line
Open section page →Wise: นึกถึงตอนที่พวกเราเจอกันครั้งแรกน่ะ ตอนนั้นศิษย์พี่ชอบให้ฉันเรียกว่าศิษย์พี่มากเลย ในเมื่อตอนนี้ไม่จำเป็นต้องปิดบังตัวตนแล้ว งั้นก็ได้เวลากลับมาใช้คำเรียกสุดเท่อย่างศิษย์พี่อีกครั้งแล้วล่ะ
1 line
Open section page →Ye Shunguang: อื้ม... ศิษย์น้อง
0 lines
Open section page →2 lines
Open section page →Wise: ฉันอยู่นี่แล้ว ศิษย์พี่ Xiao'Guang
ใบหน้าของ Xiao'Guang เผยให้เห็นรอยยิ้มเล็กน้อย
0 lines
Open section page →1 line
Open section page →Wise: (ก่อนที่อาจารย์ Yixuan จะมาถึง ต้องหาทางรั้ง Xiao'Guang ไว้ก่อน จะปล่อยให้เธอมีโอกาสออกไปทำอะไรตามลำพังไม่ได้...)
0 lines
Open section page →2 lines
Open section page →Wise: วันนี้อากาศดีมาก ไปเดินเล่นกับศิษย์น้องคนนี้หน่อยมั้ย? พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ฉันยังไม่เคยได้ไปเดินเที่ยวกับศิษย์พี่ Xiao'Guang อย่างจริงจังเลยนะ
Ye Shunguang: งั้น— ก็ต้องขอให้นาย/เธอช่วยเป็นไกด์ให้แล้วล่ะ
0 lines
Open section page →1 line
Open section page →Ye Shunguang: "Yum Cha Sin"? ดูจากขนาดแล้ว น่าจะเป็นโรงน้ำชาที่ใหญ่มากเลยใช่มั้ย?
0 lines
Open section page →2 lines
Open section page →Wise: อืม ไม่ใช่แค่ธุรกิจไปได้ดีเท่านั้น แต่ข่าวสารก็ไหลลื่น อาหารก็อร่อยด้วยนะ Xiao'Guang อยากไปลองชิมมั้ย?
Ye Shunguang: เอาสิๆ !
0 lines
Open section page →3 lines
Open section page →Wise: ก่อนหน้านี้เพราะเหตุบังเอิญบางอย่าง ฉันเลยมีโอกาสได้มาร่วมงานเลี้ยงที่นี่ด้วย จะแอบบอกอะไรให้นะ อาหารที่ใช้รับรองบรรดาคนสำคัญพวกนั้นน่ะ ที่จริงแล้วอร่อยไม่เท่าอาหารที่กินกันในเวลาทั่วไปด้วยซ้ำ
Ye Shunguang: งั้นหรอกเหรอ?
Sweety: อะแฮ่ม~
0 lines
Open section page →1 line
Open section page →Wise: ซวยแล้ว... คงไม่ได้ถูกได้ยินเข้าหรอกนะ...
5 lines
Open section page →Wise: เอ่อ... คุณ Sweety ขอให้กิจการมั่งคั่งร่ำรวยนะ ช่วงนี้มีขนมอะไรแนะนำบ้างมั้ย?
Sweety: อ๊ะ คุณลูกค้าประจำมาแล้ว คุณผู้หญิงที่ออร่าเปล่งประกายท่านนี้ เป็นเพื่อนของคุณเหรอ? ดูก็รู้ว่าเป็นผู้มีรสนิยมดี อยากลองชิมเมนูใหม่ลิมิเต็ดประจำฤดูกาลของพวกเราหน่อยมั้ย?
Ye Shunguang: เหมือนจะ... ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกหอมหมื่นลี้
Sweety: ขนมหอมหมื่นลี้ "หอมกลิ่นจันทร์เจ้า" ที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ จากร้านเล็กๆ ของเรา ทำจากดอกหอมหมื่นลี้ที่เก็บมาสดๆ ในตอนเช้าตรู่ของวันนี้! ละลายในปาก นุ่มนวลหอมหวาน รับรองว่าเป็นรสชาติที่คุณไม่มีวันลืมแน่นอน
Sweety: ขนมหอมหมื่นลี้มักจะทำให้นึกถึงคนสำคัญเสมอ... มีจำนวนจำกัด บอกเฉพาะลูกค้าประจำเท่านั้น และจะไม่มีให้บริการในงานเลี้ยงแน่นอน
0 lines
Open section page →2 lines
Open section page →Wise: ฮะ... ฮะๆ ...ได้ยินเข้าจริงๆ ด้วย...
Ye Shunguang: ขนมหอมหมื่นลี้...
1 line
Open section page →Ye Shunguang: Wise... อยากลองชิมขนมหอมหมื่นลี้มั้ย?
0 lines
Open section page →1 line
Open section page →Wise: (ขนมหอมหมื่นลี้สื่อถึงความคิดถึง Xiao'Guang คงกำลังคิดถึงศิษย์พี่ Ye อีกแล้วสินะ...)
2 lines
Open section page →Wise: ดีเลย ในเมื่อมาทันพอดี แถมยังได้กลิ่นหอมตั้งแต่หน้าประตูแล้ว งั้นมาชิมด้วยกันดีกว่า! แค่ฟังที่ Sweety เล่ามาก็น้ำลายไหลแล้ว
Sweety: รับรองว่าต้องพึงพอใจแน่นอน เชิญทั้งสองท่านขึ้นไปข้างบนได้เลยค่า~
1 line
Open section page →กินขนมหอมหมื่นลี้กับ Xiao'Guang...
1 line
Open section page →Ye Shunguang: คิดว่า... เป็นยังไงบ้าง?
0 lines
Open section page →4 lines
Open section page →Wise: ที่จริงฉันควรจะเป็นคนถามมากกว่านะ ทั้งหอมแล้วก็หวานมากๆ เลยล่ะ! เนื้อสัมผัสนุ่มละมุนสุดๆ Xiao'Guang กินอีกเยอะๆ สิ!
Ye Shunguang: ขนมหอมหมื่นลี้เข้ากับชาอ่อนๆ ได้ดีที่สุดแล้ว จิบชาตามอีกนิดก็จะช่วยตัดเลี่ยนได้
Ye Shunguang: ...นาย/เธอว่า ความทรงจำบางอย่าง... จะเป็นเหมือนใบชาที่จมอยู่ก้นถ้วย ที่จมลึกเกินไปจนไม่อาจหวนนึกถึงได้อีกรึเปล่า?
แววตาของ Xiao'Guang มีความคาดหวัง และความประหม่าที่ยากจะเข้าใจแฝงอยู่เล็กน้อย
0 lines
Open section page →12 lines
Open section page →Wise: อืม... ความทรงจำไม่ใช่เงาสะท้อนในถ้วยชา ถึงแม้ใบชาจะจมลงไปแล้ว แต่ถ้าวันใดวันนึงมีบางสิ่งมากระทบ มันก็ยังสามารถลอยขึ้นมาได้เหมือนเดิม Xiao'Guang ต้องการถามเรื่องอะไรงั้นเหรอ?
Ye Shunguang: ...เปล่าหรอก แค่รู้สึกว่า... เวลาผ่านไปเร็วจังเลยนะ
Sweety: คุณผู้หญิงคะ "หอมกลิ่นจันทร์เจ้า" อันนี้รสชาติถูกปากคุณรึเปล่า? คุณเพิ่งจะมาที่นี่เป็นครั้งแรก หากต้อนรับได้ไม่ทั่วถึง ยังไงก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ~
Ye Shunguang: คุณ Sweety เกรงใจกันเกินไปแล้ว อร่อยมากเลยค่ะ รสชาติหวานละมุนไม่เลี่ยน กลิ่นดอกหอมหมื่นลี้เข้มข้นมาก แต่ก็ไม่กลบกลิ่นหอมของข้าวจากเนื้อขนม แถมยังละลายในปากทันทีด้วย รู้เลยว่าควบคุมไฟได้แม่นยำมากจริงๆ
Sweety: คุณผู้หญิงเป็นคนที่รู้จริงเลยนะคะเนี่ย วิจารณ์ได้ตรงประเด็นมากเลย
Ye Shunguang: เปล่าหรอก ฉันแค่ชอบทำขนมเป็นงานอดิเรกเท่านั้นเอง
Ye Shunguang: ฉันขอเดาดูเล่นๆ นะ... ขนมหอมหมื่นลี้อันนี้ นอกจากจะใช้ดอกหอมหมื่นลี้เชื่อมน้ำผึ้งแล้ว ยังใส่แป้งข้าวเหนียวที่ผ่านการคั่วเล็กน้อยไว้ข้างในไส้ด้วยรึเปล่า? เนื้อสัมผัสของมันดูมีความนุ่มเด้งมากกว่าปกติ
Ye Shunguang: จากนั้นก็ปิดท้ายด้วยการโรยเปลือกส้มจี๊ดเชื่อมน้ำตาล เพื่อเป็นการเพิ่มกลิ่นหอมให้มันด้วยใช่มั้ย? มีกลิ่นหอมเปรี้ยวสดชื่นของผลไม้ลอยฟุ้งทิ้งทายอยู่ในปากน่ะ
Sweety: โอ้โห นี่แหละคนรู้จริง เป๊ะทุกจุดเลย~
Sweety: แป้งข้าวเหนียวที่ใส่ลงไปนิดหน่อยนั้น ก็เพื่อให้เนื้อขนมมีความนุ่มหนึบแต่ไม่เละ ส่วนเปลือกส้มจี๊ดเชื่อมน้ำตาลบดละเอียดนั้น ก็เป็นการเติมรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ให้มันสมบูรณ์มากขึ้น คุณผู้หญิงเป็นคนต่อมรับรสไวจริงๆ ขอยอมรับเลย
Sweety: ลูกค้าที่รู้ลึกรู้จริงอย่างคุณ Yum Cha Sin ยินดีต้อนรับเสมอนะคะ แวะมานั่งที่นี่บ่อยๆ ได้เลย ฉันขอไม่รบกวนไปมากกว่านี้ดีกว่า หากทั้งสองคนอยากได้อะไรเพิ่มเติม ก็เรียกฉันได้เลยนะ
Sweety ถือกาน้ำชาเดินจากไปพร้อมรอยยิ้มเต็มใบหน้า
0 lines
Open section page →4 lines
Open section page →Wise: Xiao'Guang เธอ... เธอรู้เรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ? เธอนี่มันมืออาชีพชัดๆ !
Ye Shunguang: ไม่ถึงขั้นมืออาชีพหรอก แค่เมื่อก่อนเคยเห็นศิษย์พี่ Pan ทำอาหารตอนอยู่บนเขา เห็นว่าน่าสนใจดี ก็เลยลองเรียนรู้มาบ้างนิดหน่อย หลังจากนั้นก็ลองศึกษาวิธีทำขนมด้วยตัวเองดูบ้าง
Ye Shunguang: แต่ว่านะ... ตอนที่เพิ่งเริ่มหัดทำใหม่ๆ เนี่ย ของที่ทำออกมามันช่าง... อืม... ทั้งพี่ อาจารย์ ศิษย์พี่ Fufu แล้วก็ศิษย์พี่ Pan ต่างก็เคยเป็น "เหยื่อรายแรก" กันทั้งนั้น
Ye Shunguang: พี่ชอบล้อฉันว่า การกินขนมที่ฉันทำตอนนั้น ถือเป็นส่วนนึงของการฝึกฝนที่เรียกว่า "การฝึกฝนจิตใจให้ข้ามผ่านความทุกข์" เหมือนกัน...
0 lines
Open section page →8 lines
Open section page →Wise: ศิษย์พี่ Ye เป็นคนใจกว้าง ยิ่งถ้าเป็นน้องสาวอย่าง Xiao'Guang ด้วยแล้ว ก็ต้องเข้าอกเข้าใจมากขึ้นไปอีกอยู่แล้วล่ะ
Ye Shunguang: ใช่แล้วล่ะ พี่คอยปกป้องฉันมาตั้งแต่เด็ก ทั้งที่ตัวเองก็ยังเด็กเหมือนกัน แต่ก็มักจะคอยเอาใจฉันอยู่เสมอ เขาแทบจะไม่เคยโกรธฉันเลย
Ye Shunguang: เขาสอนอะไรฉันมาตั้งมากมาย... จำได้ว่าตอนที่ฉันเพิ่งมาถึง Yunkui Summit แรกๆ นั้น ฉันซนมาก... ก่อเรื่องใหญ่ไว้แล้วหนีไปซ่อนตัว ไม่กล้าเผชิญหน้ากับใครเลย
Ye Shunguang: แล้วก็เป็นเขานี่แหละที่อดทนตามหาฉันจนเจอ ไม่ได้ตำหนิฉันเลยด้วยซ้ำ แค่ถามคำถามฉันหลายข้อด้วยท่าทางจริงจังว่า—
Ye Shunguang: "ระหว่างคนชราที่ใกล้สิ้นลม กับเยาวชนที่เปี่ยมไปด้วยพลัง หากช่วยได้เพียงคนเดียว ควรจะเลือกช่วยใคร?"
Ye Shunguang: "ในปีแห่งความอดอยาก ระหว่างข้าวสารถังเดียวที่สามารถช่วยชีวิตคนได้ กับตำราหายากที่บันทึกภูมิปัญญานับพันปีเอาไว้ หากเลือกเก็บไว้ได้เพียงอย่างเดียว ควรจะเลือกอะไร?"
Ye Shunguang: "สุดท้าย เมื่อเผชิญหน้ากับภัยพิบัติครั้งใหญ่ จะเลือกเห็นแก่ตัวปกป้องตัวเอง และอยู่อย่างสงบในมุมเล็กๆ ? หรือจะรู้ทั้งรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ก็ยังจะเผชิญหน้ากับความยากลำบาก ด้วยจิตใจที่อยากช่วยเหลือโลกใบนี้?"
Ye Shunguang: ระหว่างสองสิ่งนี้ อะไรสำคัญกว่ากัน?
0 lines
Open section page →6 lines
Open section page →Wise: เอ่อ... ทำไมศิษย์พี่ถึงถามคำถามยากขนาดนี้ล่ะ? มันไม่มีคำตอบที่ตายตัวอยู่แล้ว...
Ye Shunguang: ใช่แล้ว... ตอนนั้นฉันยังเด็ก พอโดนถามก็ได้แต่อึ้งจนพูดไม่ออก แทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว ฉันรู้สึกว่าคำถามพวกนั้นช่างร้ายกาจ ราวกับจะฉีกหัวใจคนให้เป็นเสี่ยงๆ
Ye Shunguang: แต่พี่บอกว่า ไม่ได้ต้องการคำตอบที่ถูกต้อง... แต่ต้องการให้มองให้ชัดๆ ว่าสิ่งที่เราอยากปกป้องจากใจจริงนั้น มี "น้ำหนัก" มากแค่ไหน
Ye Shunguang: เขาบอกฉันว่า ตอนที่พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่มักจะพูดว่า สิ่งที่ยากที่สุดไม่ใช่การตัดสินใจเลือก แต่เป็นความรับผิดชอบที่ตามมา หลังจากการตัดสินใจนั้นต่างหาก
Ye Shunguang: ในโลกนี้ไม่มีทางที่จะเลือกได้ทั้งสองอย่าง การตัดสินใจบางอย่าง คือความรับผิดชอบที่เราต้องแบกรับ— เมื่อถึงเวลานั้น จงกล้าหาญ ทำในสิ่งที่เราควรทำ แล้วเราจะสามารถฝ่าฟันอุปสรรค และเดินบนเส้นทางของตัวเองได้
Ye Shunguang: ...ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจ ตอนนี้... ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่
0 lines
Open section page →3 lines
Open section page →Wise: ศิษย์พี่เขาใส่ใจมากเลย... ถ้าเขารู้ว่าตอนนี้ศิษย์พี่สามารถนั่งคิดทบทวนเรื่องพวกนี้ได้อย่างสงบนิ่ง เขาต้อง... ดีใจมากแน่นอน
Ye Shunguang: ฉันไว้ใจเขา... เหมือนที่เขาไว้ใจฉัน ตอนนี้เขามีเหตุผลที่ต้องทำเรื่องบางอย่าง ส่วนฉันเองก็มี... เหตุผลที่ต้องตามหาเขาให้เจอเหมือนกัน
Ye Shunguang: อ่า... ขอโทษนะที่เผลอพูดพึมพำไปเรื่อยเปื่อยแบบนี้!
0 lines
Open section page →1 line
Open section page →Wise: มาเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฉันฟังได้ทุกเมื่อเลยนะ ก็ฉันเป็นศิษย์น้องของศิษย์พี่นี่นา
3 lines
Open section page →Ye Shunguang: อื้ม~ รู้สึกว่าในเวลาแบบนี้ นายยังดูเป็นศิษย์พี่มากกว่าฉันซะอีก ศิษย์พี่คนนี้คงต้องฮึดขึ้นมาบ้างแล้ว จะได้เป็นที่พึ่งให้นายได้มากกว่านี้! อย่างที่นายบอกนั่นแหละ ก็นายเป็นศิษย์น้องของฉันนี่นะ
Ye Shunguang: มาพูดเรื่องสบายๆ กันดีกว่า ดูสิ ช่วงนี้ทุกคนต่างก็ยุ่งวุ่นวายกันไปหมด ทั้งอาจารย์ Banyue, Dialyn, Ning Qian, นาย/เธอ รวมถึงเพื่อนร่วมสำนักคนอื่นๆ ใน Suibian Temple ทุกคนต่างก็เหนื่อยกันมากเลย
Ye Shunguang: ฉันอยากจะขอบคุณทุกคนให้ดีๆ ชวนทุกคนมานั่งคุยกันรอบกองไฟ แล้วก็ทำอาหารเลี้ยงขอบคุณด้วยตัวเอง นาย/เธอว่า... แบบนั้นจะดีมั้ย?
0 lines
Open section page →2 lines
Open section page →Wise: ดีอยู่แล้ว! ทุกคนจะต้องตั้งตารอชิมฝีมือการทำอาหารของ Xiao'Guang แน่นอน! เดี๋ยวฉันจะรีบไปบอก Dialyn, อาจารย์ Banyue และ Ning Qian เอง พอศิษย์พี่ Songtao และคนอื่นๆ กลับมาจากการตรวจสอบ ก็จะบอกพวกเขาด้วย
Ye Shunguang: อื้ม! ถึงเวลาที่จะต้องขอบคุณทุกคนให้ดีๆ แล้ว ไปกันเถอะ~
0 lines
Open section page →4 lines
Open section page →Songtao: ศิษย์น้อง Wise, Xiao'Guang!
Ye Shunguang: ทั้งสองกลับมาแล้วเหรอ! ทุกคนเป็นยังไงกันบ้าง? การตรวจสอบคืบหน้าบ้างรึเปล่า?
Songtao: ไม่ต้องกังวลไป! ทุกคนปลอดภัยดี ระหว่างทางเจอปัญหานิดหน่อย แต่ก็พอจะมองเห็นทางออกบ้างแล้ว
Ye Shunguang: ขอบคุณทุกคนที่เหนื่อยกันนะ
1 line
Open section page →Songtao: ไม่เป็นไรหรอก ในฐานะผู้ฝึกตนของ Suibian Temple นี่ก็เป็นหน้าที่ของเราอยู่แล้ว ตอนนี้สีหน้าของ Xiao'Guang ดูดีขึ้นมากแล้ว พวกเราก็วางใจได้แล้วล่ะ... สมแล้วที่เป็นศิษย์น้อง Wise มีวิธีรับมือเสมอเลย
0 lines
Open section page →3 lines
Open section page →Wise: ขอบคุณทุกคนที่ช่วยเหลือ! เมื่อกี้ Xiao'Guang ยังบอกอยู่เลยว่า ทุกคนเหนื่อยกันมามากแล้ว คืนนี้เธอเลยอยากจะจัดงานเลี้ยงเล็กๆ ขึ้นที่ Suibian Temple โดยจะลงมือทำอาหารด้วยตัวเอง กำลังจะเชิญทุกคนไปล้อมวงคุยกันรอบกองไฟพอดีเลย
Songtao: อ่า... Xiao'Guang จะลงมือทำอาหารเอง... ล้อมวงคุยกันรอบกองไฟงั้นเหรอ?
Ye Shunguang: อื้ม! ฝีมือการทำอาหารของฉันยังไม่ดีเท่าไหร่ แต่ก็ขอเชิญทุกคนมาร่วมชิม ถ้ามีอะไรผิดพลาดก็อย่าถือสากันเลยนะ
14 lines
Open section page →Qingyuan: ขอบคุณ Xiao'Guang มากนะ แต่งานเลี้ยงขอบคุณคืนนี้ พวกเราขอยังไม่เข้าร่วมดีกว่า
Ye Shunguang: เอ๋?
Songtao: ไม่ต้องกังวลไป เป็นเพราะมีข่าวดีน่ะ
Songtao: ต้องขอบคุณข่าวกรองที่พวกเธอให้มาก่อนหน้านี้ พวกเราได้ระบุจุดสำคัญที่มี Miasma ผิดปกติได้หลายจุด และยังพบเบาะแสของค่ายกลโบราณที่พูดถึงก่อนหน้านี้ด้วย ตอนนี้มีพี่น้องร่วมสำนักคอยเฝ้าระวังอยู่ในพื้นที่เหมืองเก่าให้แล้ว
Songtao: รายละเอียดทั้งหมดได้รายงานต่ออาจารย์ Yixuan แล้ว เชื่อว่าท่านจะรีบมาช่วยเหลือที่คาบสมุทร Waifei ด้วยตัวเองเร็วๆ นี้แน่นอน
Qingyuan: เพื่อความปลอดภัย สมาชิกของ Suibian Temple จะผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันไปเฝ้าตามจุดสำคัญต่างๆ และคอยสังเกตความเคลื่อนไหวที่น่าสงสัยอย่างใกล้ชิด เผื่อสถานการณ์จะมีการเปลี่ยนแปลง
Qingyuan: Xiao'Guang เธอคือผู้สืบทอดดาบชิงหมิง ตัวตนของเธอมีความพิเศษและสำคัญอย่างยิ่ง ก่อนที่อาจารย์ Yixuan จะมาถึง ขอให้เธอ... อยู่ใน Suibian Temple เพื่อหลีกเลี่ยงอันตราย ส่วนเรื่องข้างนอกนั้น ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเอง
Qingyuan: คืนนี้พวกเธอพักผ่อนกันก่อน อย่าเครียดมากนัก รอจนกว่าเรื่องนี้จะจบ แล้วพวกเราค่อยมาฉลองกันให้เต็มที่ดีมั้ย?
Ye Shunguang: แต่ว่า...
Qingyuan: เอาล่ะ อย่าได้แบกรับภาระไว้ในใจเลย นี่เป็นการตัดสินใจร่วมกันของพวกเราทุกคน พวกเราแต่ละคนต่างก็มีสิ่งที่อยากปกป้อง ทั้งความสงบสุขของคาบสมุทร Waifei และมิตรภาพระหว่างเพื่อนร่วมสำนัก...
Qingyuan: เมื่อเธอปลอดภัยดี พวกเราถึงจะสามารถทำภารกิจให้สำเร็จได้โดยไม่ต้องกังวลนะ Xiao'Guang ยิ่งไปกว่านั้น การปกป้องเธอก็คือการปกป้องอนาคตของทุกคน ตอนนี้... ยิ้มได้แล้วสินะ!
Ye Shunguang: ฉันเข้าใจแล้ว...
Songtao: ถูกต้องแล้ว! งั้นพวกฉันกับ Bolion ไปเข้ากะก่อนนะ ไว้เจอกันใหม่!
Songtao และ Qingyuan พา Bolion ไปด้วยความฮึกเหิม
0 lines
Open section page →This section contains performance actions without dialogue or explicit branches.
3 lines
Open section page →Wise: Xiao'Guang อย่ากังวลไปเลย เรื่องนี้เริ่มมีทิศทางที่ชัดเจนขึ้นแล้ว นี่ถือเป็นเรื่องดีนะ
Ye Shunguang: อื้มๆ ! เราก็กลับกันเถอะ ฉันยังต้องคิดอีกว่าคืนนี้จะทำอะไรให้พวกนาย/เธอกินกันดี~
Xiao'Guang ก้าวเดินนำหน้าไปยังทิศทางของ Suibian Temple ด้วยเงาร่างที่ตั้งตรงดั่งพู่กัน
แสงตะวันยามเย็นทำให้เงาของเธอทอดยาวออกไป ราวกับกำลังแบกรับความรู้สึกอันซับซ้อนในใจของเธอในยามนี้
42 lines
Open section page →และ ณ มุมหนึ่งที่ไม่เป็นที่สังเกตของผู้คนใน Failume Heights...
Dialyn กำลังแลกเปลี่ยนข่าวกรองกับ Zhao...
Zhao: นี่ เรื่องของผู้หญิงที่ชื่อ Sarah น่ะ ฉันสืบมาได้ความแล้วนะ
Zhao: เธอเติบโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าที่อยู่ข้างๆ Hollow แห่งนึง หลังจากนั้นสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนั้นก็ถูกเทศบาลสั่งให้ยุบ แล้วเธอก็หายตัวไปหลายปี จากนั้นก็กลับมาปรากฏตัวอีกครั้งเป็นเวลาไม่กี่เดือน ก่อนจะหายตัวไปอีกช่วงนึง...
Zhao: หลังจากนั้นเมื่อปรากฏตัวต่อสาธารณชนอีกครั้ง ก็เป็นการเคลื่อนไหวโดยอาศัยการสนับสนุนจาก Exaltist แล้ว
Dialyn: หายตัวไปหลายปีเหรอ?
Zhao: สิ่งที่น่าสนใจอยู่ตรงนี้ มีคนบอกว่าในช่วงเวลาไม่กี่เดือน ที่เธอกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง เธอได้ก่อความวุ่นวายที่สำนักงานใหญ่ H.A.N.D. หลายครั้ง โดยอ้างว่าตัวเองเป็นส่วนนึงของทีมสืบสวนพิเศษ ภายใต้หน่วยปฏิบัติการพิเศษ Hollow...
Zhao: เธอบอกว่านอกจากเธอแล้ว เพื่อนร่วมทีมทั้งหมดของเธอ ต่างก็ต้องเสียชีวิตจากการเข้าไปพัวพันกับ... อุบัติเหตุครั้งนึง
Zhao: แต่ H.A.N.D. กลับบอกว่าไม่เคยมีทีมนี้... ในบันทึกก็ไม่เคยมีข้อมูลของเธอคนนี้อยู่เลย
Dialyn: หึ "ทีมผีที่ไม่มีอยู่จริง" งั้นเหรอ... ทุกครั้งที่รับสายร้องเรียนจากลูกค้า ฉันก็มักจะตั้งตารอฟังเรื่องซุบซิบพวกนี้อยู่เสมอเลย
Dialyn: ความเป็นไปได้ของเรื่องราวมีอยู่สองทางเท่านั้น ถ้าไม่ใช่ผู้หญิงคนนี้เสียสติไปแล้ว งั้นก็— เป้าหมายที่แท้จริงของทีมนี้... ก็คือการถูกฝังกลบ และส่งไปสู่ความตาย...
Zhao: เธอก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลเหมือนกันใช่มั้ย?
Dialyn: ก็แค่เดาไปเรื่อยเท่านั้นแหละ โอ๊ย ฉันไม่กล้าแพร่ข่าว ที่จะทำให้ชื่อเสียงของเทศบาลเสื่อมเสียหรอกนะ... อีกอย่าง ข้อมูลพวกนี้ ก็ไม่ค่อยเกี่ยวกับเรื่องที่เราต้องสืบหาความจริงเท่าไหร่
Zhao: ก็จริงอยู่ ผู้หญิงที่มักจะสูญเสีย "บ้าน" อยู่เสมอ จะตกสู่หลุมพรางแห่งความหลงผิดอะไรก็ได้ทั้งนั้น บทละครชีวิตอันแสนธรรมดาและน่าสลดนี้ ไม่สำคัญจริงๆ นั่นแหละ
Zhao: ที่น่าสนใจกว่าก็คือ "ผู้นำ" ที่เธอยึดติดนักหนานั่นต่างหาก... ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ร่องรอยต่างๆ บ่งชี้ว่าใน Hollow ซ่อนบางสิ่งที่พวกเราไม่รู้จักอยู่จริงๆ
Zhao: ฉันรายงานบอสแล้ว ต่อจากนี้จะทำยังไงต่อ คงต้องรอดูว่าทางบอสจะว่ายังไง...
Zhao: เทียบกับเรื่องนี้แล้ว ฉันต้องเตือนเธออีกเรื่องนึง เรื่อง Miasma ที่ผิดปกตินั่น คนเบื้องบนก็ทราบเรื่องแล้วเหมือนกัน
Zhao: พวกเขาไม่อยากให้คาบสมุทร Waifei ถูกทำลายหรอก ยังไงที่นี่ก็มีคุณค่าที่สำคัญอยู่ เพราะงั้นเรื่องยุ่งยากนี้ ก็เลยกลายเป็นภารกิจของเธอไปซะแล้วล่ะ~
Dialyn: เฮ้อ พวกไดโนเสาร์ใน TOPS นี่ชอบสั่งงานยากๆ จริงๆ เลย... เรื่องที่ควรจะเป็นแค่การไปเก็บของกลับมา ตอนนี้ดูเหมือนว่าฉันจะเจองานหนักเข้าให้อีกแล้วสิ...
Zhao: ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ฉันตรวจสอบแล้วว่าคัมภีร์โบราณเล่มนั้น มีการบันทึกเกี่ยวกับค่ายกลที่ย้อนไปได้ถึงร้อยปีก่อน ซึ่งถูกสร้างขึ้นโดยบรรพบุรุษเพื่อปราบ Miasma
Zhao: มันสามารถดูดซับ Miasma ได้จริงๆ เพียงแค่ต้องเติมพลังงานอีเทอร์จำนวนมาก ลงในศูนย์กลางค่ายกลเท่านั้น
Zhao: แต่สิ่งที่คนส่วนใหญ่ไม่รู้คือ เพื่อป้องกันไม่ให้ Ethereal ที่ถูกกักขังหลุดออกไป กลไกของค่ายกลจะสร้างเขตแดนขึ้นมา และขังผู้เปิดค่ายกลเอาไว้ด้านใน
Zhao: ดังนั้นการกลายเป็น "กุญแจ" ก็เปรียบเสมือนชะตากรรมแห่งการเสียสละตนเอง
Dialyn: ในตอนนั้นพ่อแม่ของ Ye Shiyuan ก็ตามสืบเรื่องของค่ายกลเหมือนกัน เขารู้เรื่องนี้มากกว่าน้องสาวของเขา ดูเหมือนว่า... ความลับจะถูกซ่อนอยู่ในส่วนลึกของพื้นที่เหมืองเก่า หรือว่า Sarah ต้องการให้ Ye Shiyuan กลายเป็นกุญแจดอกนี้กันนะ?
Zhao: ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นะ~ ดังนั้นสำหรับภารกิจของเธอ ฉันว่าต้องมีวิธีที่ได้ประโยชน์ทั้งสองทางแน่ เธอต้องคิดออกอยู่แล้วล่ะ...
Zhao: ไปหาค่ายกลกับพวกเขา แล้วลองใช้ Banyue เป็นกุญแจดูมั้ยล่ะ? ใช้มันเปิดค่ายกลเพื่อระงับ Miasma แล้วค่ายกลนั้นก็จะทำให้มันหมดพลังไปด้วย
Zhao: สุดท้ายพอมันไม่มีแรงต้านทานแล้ว ค่อยเอา Core ของมันออกมา ง่ายๆ แค่นี้แหละ
Zhao: ส่วน Ye Shunguang คนนั้น ถึงเธอไม่พูด ฉันก็พอมองออกว่าเธอค่อนข้างชอบเธอคนนั้นนะ การช่วยกำจัดอันตรายให้พี่ชายของเธอไปด้วย ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ~
Dialyn: ...
Zhao: ทำไม? เธอลังเลอยู่รึไง?
Dialyn: เปล่า... เพียงแต่ในฐานะผู้เก็บกู้ Core ฉันจำเป็นต้องตรวจสอบให้แน่ใจว่า Core จะปลอดภัย—
Zhao: อย่าลืมสิ คำสั่งจากเบื้องบนระบุว่า ถ้าไม่สามารถเก็บกลับไปได้ ก็ให้ทำลายทิ้งได้เลย ทำไมกัน นี่เธอยังมีข้อกังวลอื่น... หรือว่าข้ออ้างอะไรอีกงั้นเหรอ?
Zhao: หรือว่าการต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมาตลอดหลายวันนี้ ทำให้เธอเกิดความเห็นใจที่ไม่ควรจะเกิดขึ้น...?
Dialyn: ความเห็นใจ?... ฉันไม่มีความเห็นใจให้กับคนเป็นๆ ขนาดนั้นด้วยซ้ำ แล้วจะนับประสาอะไรกับเครื่องจักรสังหารที่ยังไม่ผ่านการทดสอบ Forbidden Fruit กันล่ะ
Zhao: ใช่แล้ว เครื่องจักรสังหาร ไม่ว่าตอนนี้มันจะถูกเรียกว่าอะไร แต่มันก็ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นเครื่องจักรสังหารที่ไร้ความปราณีเพื่อปราบปราม Miasma— สัญชาตญาณมันเปลี่ยนยากนะ
Zhao: Dialyn ในฐานะที่เป็นผู้พิพากษาของ Krampus หวังว่าเธอจะไม่ลืมเรื่องนี้นะ
Dialyn: คิดว่าฉันจะใช้อารมณ์ความรู้สึกมาทำให้เรื่องพังงั้นเหรอ ดูถูกฉันเกินไปแล้วนะ รุ่นพี่ Zhao...
Dialyn: ฉันแค่คิดว่า การที่บอกว่าสงบ Miasma ลงได้... บางทีอาจจะเป็นแค่ฉากบังหน้า ไม่งั้น Miasma ที่ลดระดับลงในพื้นที่ Lemnian Hollow... จะหายไปไหนกันนะ?
Dialyn: นอกจากนี้ ฉันยังได้ยินชื่ออีกชื่อนึงโดยบังเอิญ... จากเสียงของผู้ล่วงลับในพื้นที่เหมืองเก่าด้วย เป็นชื่อที่... คุ้นเคยดีในช่วงหลายวันมานี้
Dialyn: ที่แท้ก็มีคนที่ต้องการให้ Banyue สูญสลายไปอย่างสิ้นเชิง... มากกว่าพวกเราซะอีก
Zhao: หมายความว่ายังไง? ใครกัน?
Dialyn: ความลับ~ จนกว่าฉันจะทำความเข้าใจกับการ "ยืมดาบฆ่าคน" นี้ได้อย่างกระจ่าง... อย่าปล่อยให้ Banyue ตายง่ายๆ ล่ะ ถ้าจะต้องสละทิ้ง ก็ต้องสละตามแผนของพวกเรา ต้องตายอย่างสมเหตุสมผลเท่านั้น
Dialyn: ส่วน "ความจริง" เกี่ยวกับ Banyue ที่ฉันต้องการ ฉันจะมอบทางเลือกสุดท้ายให้ Banyue เอง ทางเลือกที่ไม่มีช่องว่างให้โกหกหรือแต่งเติมใดๆ
0 lines
Open section page →1 line
Open section page →Banyue: มีเรื่องนึงที่ผมอยากจะปรึกษาท่าน
0 lines
Open section page →4 lines
Open section page →Wise: เรื่องอะไรเหรอ? อาจารย์ Banyue เชิญว่ามาได้เลย
Banyue: Xiao'Guang เธอ... แบบรับความรู้สึกที่หนักอึ้งเอาไว้ การที่เธอจัดงานเลี้ยงขอบคุณในวันนี้ เกรงว่าเธอได้ตัดสินใจอะไรบางอย่างในใจแล้ว
Banyue: Miasma ในครั้งนี้ผิดปกติ ข้างหน้าอาจเต็มไปด้วยอันตรายที่หนักหน่วง ผม... ไม่อยากให้เธอตกอยู่ในอันตราย
Banyue: ดูเหมือนว่าเธอจะไว้ใจท่านมาก บางทีเธออาจจะยอมรับฟังคำเตือนจากท่าน ขอรบกวนท่านช่วยพูดกับเธออีกครั้งได้รึเปล่า? ให้เธออยู่ในวัด อย่าได้เอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตรายเด็ดขาด แบบนี้... ถึงจะปลอดภัยที่สุด
0 lines
Open section page →1 line
Open section page →Wise: ฉันจะลองคุยกับเธอดูอีกครั้งนะ แต่อาจารย์ Banyue ฉันคิดอยู่เสมอเลยว่าการที่เราปกป้อง Xiao'Guang ราวกับว่าเธอเป็นสิ่งที่เปราะบางแตกหักง่ายแบบนี้ มันจะดีต่อ Xiao'Guang จริงๆ เหรอ?
5 lines
Open section page →Wise: ดาบชิงหมิงและพวกเราที่ควรจะเป็นเกราะป้องกันให้ Xiao'Guang... แต่กลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่พันธนาการเธอมาตลอด
Banyue: ...แต่ดาบชิงหมิงก็มีความพิเศษจริงๆ ผมจึงทำได้แค่มาปรึกษาหารือกับท่านอีกครั้ง...
Dialyn: แหมๆ ช่างเป็นการพึ่งพาที่น่าซาบซึ้งจริงๆ เลยนะ...
Dialyn พูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความคมกริบ พร้อมสีหน้าที่ดูคล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่เชิง
Dialyn: แต่ว่านะ "อาจารย์ Banyue" พูดแบบนี้ต่อหน้าเป้าหมาย ที่อัลกอริทึมของนายเคยตัดสินว่าไร้ค่า และต้องมาเห็นพ่อแม่ถูก Miasma กลืนกินต่อหน้าต่อตา... นายไม่คิดบ้างเหรอว่า... มันช่างฟังดูแสลงหูเหลือเกิน?
0 lines
Open section page →7 lines
Open section page →Wise: ...?!
Dialyn: Proxy ดูเหมือนว่านาย/เธอจะยังไม่รู้สินะ? มา ฉันขอแนะนำอาจารย์ Banyue ผู้อ่อนโยน และน่าเชื่อถือที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้อย่างเป็นทางการ— โค้ดเนม "Purge Unit - Type Zero" หุ่นยนต์ปราบปราม Miasma ที่ถูกสร้างขึ้นอย่างลับๆ โดย TOPS
Dialyn: การปราบปรามที่ว่า วิธีที่มีประสิทธิภาพสูงสุดก็คือ... การกวาดล้างแบบไม่เลือกหน้า ก่อนที่จะมาสวมหน้ากากคนใจดีแบบในปัจจุบัน... เขาเคยเป็นมือสังหารที่คมกริบ และโหดเหี้ยมที่สุดของ TOPS
Dialyn: เขาล้มเหลวในการทำภารกิจครั้งนึง จนถูก TOPS ทิ้งไว้ใน Hollow หลังจากนั้นไม่รู้ว่าใครเป็นคนเก็บไปซ่อมแซม เขาถึงได้แปลงโฉมปะปนอยู่ในฝูงชนได้อย่างไม่น่าอเนจอนาถนัก
Dialyn: ผู้คนต่างไว้วางใจและพึ่งพาเขา ถือว่าเขาเป็นเพื่อนร่วมทางที่มี "หัวใจ"
Dialyn: และเมื่อ 10 ปีก่อน ตอนที่เกิดการปะทุของ Miasma ขึ้นในพื้นที่เหมืองเก่า เขาได้แต่มองดูผู้คนมากมายถูก Miasma กลืนกิน... และในบรรดาผู้คนเหล่านั้น ก็มีพ่อแม่ของ Xiao'Guang รวมอยู่ด้วย
Dialyn: ไม่อย่างนั้นนาย/เธอคิดว่า... ตอนที่พวกนาย/เธอไปตามหาผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์นั้นที่ Sailume Bay— ทำไมพวกเขาเหล่านั้น ถึงได้มีปฏิกิริยาที่รุนแรงและรังเกียจ Banyue ขนาดนั้นกันล่ะ?
0 lines
Open section page →12 lines
Open section page →Wise: อาจารย์ Banyue... เรื่องพวกนี้...
Banyue: ...รอยแผลในอดีต ไม่อาจลบเลือน... นั่นคือความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้
Dialyn: อดีตงั้นเหรอ? ช่างเป็นคำสารภาพที่ฟังดูง่ายดายเหลือเกิน งั้นฉันถามหน่อยสิว่า... ตอนนั้นที่ช่วยคนพวกนั้นไว้ไม่ได้ เป็นเพราะสิ่งที่เรียกว่าระบบตรรกะของอัลกอรึทึมงั้นเหรอ?
Dialyn: "ปราบปราม Miasma ไม่ว่าต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม"... คำสั่งสุดโต่งที่ทำให้มองชีวิตมนุษย์เป็นเพียงเศษหญ้านั้น... ตอนนี้ยังคงทำงานอยู่ใน Core ของนายอยู่รึเปล่า?
Dialyn: ท่าทางใจดีมีเมตตาที่แสดงออกมาตอนนี้ มันเป็นตัวตนที่แท้จริงของนาย หรือแค่แสดงละครให้พวกเรากับตัวเองดู เพื่อที่จะได้ลืมมือที่เปื้อนเลือดของนายไปชั่วคราวกันล่ะ?!
Banyue: ...
Dialyn: ฮึ... ความเงียบช่างเป็น... การตอบสนองที่ฉันเกลียดที่สุดเลย
Dialyn: ฉันแทบจะแยกไม่ออกแล้ว... ตอนนี้ฉันกำลังคุยกับ "คน" ที่รู้สึกผิดและพยายามไถ่บาป... หรือกำลังเสียเวลาพูดกับ... เครื่องจักรที่แม้แต่การทดสอบ Forbidden Fruit ก็ยังผ่านไม่ได้ด้วยซ้ำกันแน่?
บรรยากาศอึดอัดราวกับขาดอากาศหายใจ... จนกระทั่งเสียงเรียกใสกังวานของ Xiao'Guang ทำลายบรรยากาศที่เย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง
"อ๊ะ เจอตัวแล้ว... อาจารย์ Banyue ช่วยมาดูหน่อยได้มั้ย เตาเก่าๆ นี่ หนูจัดการมันไม่ไหวจริงๆ —"
Banyue: ...จะไปเดี๋ยวนี้ อย่าเพิ่งร้อนใจไป
แผ่นหลังของ Banyue ที่กำลังเดินจากไปยังคงสง่างามดั่งขุนเขา และก้าวย่างอย่างมั่นคง
2 lines
Open section page →Dialyn: ไม่ต้องกังวล เรื่องราวเก่าๆ เหล่านั้น ฉันไม่ได้คิดจะเล่าให้ Xiao'Guang ฟังตอนนี้หรอก บอกเธอไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร นอกจากจะเพิ่มความเกลียดชังและความไม่แน่นอนเท่านั้น
Dialyn: Banyue มีสิ่งที่ Krampus ต้องการ วิธีที่ง่ายที่สุด... ก็คือบอกกับ Xiao'Guang ตรงๆ ให้เธอเกลียดชังเขา หรือไม่ก็... ใช้ประโยชน์จากเขาให้คุ้มค่า ให้เขาเป็น "กุญแจ" ดอกนั้นซะ
0 lines
Open section page →4 lines
Open section page →Wise: ..."กุญแจ"?
Dialyn: อืม ตามที่บันทึกไว้ในคัมภีร์โบราณ หากต้องการเปิดใช้งานค่ายกลเพื่อปราบ Miasma จะต้องมีแหล่งพลังอีเทอร์ที่ทรงพลังและไม่มีวันหมดเป็นกุญแจ ในจุดศูนย์กลางของค่ายกล
Dialyn: เขาก็เหมาะสมดีนะ ไม่ใช่เหรอ? เครื่องจักรสังหารในอดีต และตัวเขาเองก็เป็นอสูรพลังงานอยู่แล้ว การสละหุ่นยนต์ที่ไม่ผ่านการทดสอบ Forbidden Fruit เพื่อแลกกับความสงบสุขของคาบสมุทร Waifei บางทีทุกคนอาจจะรู้สึกสบายใจขึ้นก็ได้
Dialyn: แต่ตอนนี้...
0 lines
Open section page →4 lines
Open section page →Wise: ตอนนี้...? Dialyn เธอ... ทำไมถึงมาบอกเรื่องพวกนี้กับฉันตอนนี้? "ความจริง" ที่เธอเคยบอกฉันก่อนหน้านี้... อย่าบอกนะว่า... เธอตั้งใจใช้ความรู้สึกผิดเพื่อให้อาจารย์ Banyue...!
Dialyn: เขาจะมี "หัวใจ" หรือไม่ การกระทำต่อไปของ Banyue จะเป็นคำตอบให้ฉันเอง ฉันเคยบอกไว้แล้วนี่ ว่าฉันยังมีเรื่องที่อยากจะยืนยัน เกี่ยวกับ "ความจริง" ของเขาอยู่
Dialyn: หน้าที่ของฉันในฐานะผู้พิพากษาของ Krampus ก็คือการนำความจริงทั้งหมดที่ถูกซ่อนเร้น ปลอมแปลง และบิดเบือน มาตีแผ่ไว้ใต้แสงอาทิตย์ และมุ่งหน้าไปสู่จุดหมายที่เรียกว่า "ความจริง" โดยไม่คำนึงถึงต้นทุนและวิธีการใดๆ
Dialyn: Proxy ฟังคำเตือนนี้ไว้— นรกที่โหดร้ายที่สุดในความเป็นจริง ก็ยังดีกว่าการจมดิ่งลงในหล่มโคลนที่หอมหวาน
0 lines
Open section page →1 line
Open section page →Wise: ...ที่พูดมาก็มีเหตุผลนะ...
1 line
Open section page →Wise: แต่ Dialyn ทำไมไม่ลองเชื่อในสิ่งที่เธอได้เห็นและได้ยินในช่วงนี้ล่ะ? สิ่งที่เธอเพิ่งเปิดเผยออกมาเมื่อกี้ เธอแน่ใจรึเปล่าว่า มันไม่ใช่ความจริงที่ถูกขัดเกลา และบิดเบือนมาอย่างพิถีพิถัน?
3 lines
Open section page →Wise: ถ้า... ถ้าเธอกำลังเดินอยู่บนเส้นทางที่คนอื่นปูไว้ให้ ซึ่งเป็นทางแยกที่จะนำไปสู่ "ความจริง" ที่พวกเขาต้องการล่ะ?
Dialyn: ฮึ... ดูเหมือนว่า "Phaethon" จะไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่เห็นจริงๆ สินะ... คำเตือนของนาย/เธอ ฉันจะรับมันไว้แล้วกัน
Dialyn: ส่วนเรื่อง Banyue... นาย/เธอไม่ต้องกังวล ก่อนจะทำการประเมินขั้นสุดท้าย ฉันจะรักษาสถานะเดิมไว้ ก้อนเหล็กนั่น จะยังคงเป็น "อาจารย์ Banyue" ของที่นี่
0 lines
Open section page →0 lines
Open section page →This section contains performance actions without dialogue or explicit branches.
0 lines
Open section page →2 lines
Open section page →Wise: Xiao'Guang...
Ye Shunguang: หืม? เป็นอะไรไป? หิวแล้วเหรอ? รอเดี๋ยวนะ ใกล้เสร็จแล้วล่ะ!
0 lines
Open section page →10 lines
Open section page →Wise: Xiao'Guang จัดงานเลี้ยงรอบกองไฟในคืนนี้... เพราะตัดสินใจอะไรบางอย่างแล้วสินะ?
Ye Shunguang: ...
Ye Shunguang: เฮ้อ... สุดท้ายก็... โดนนาย/เธอจับได้จริงๆ ด้วย...
Ye Shunguang: จริงๆ แล้วก็ตั้งใจว่าจะไม่ปิดบังอย่างที่เคยสัญญานาย/เธอไว้
Ye Shunguang: เมื่อคืนหลังจากพวกนาย/เธอเข้านอนกันแล้ว ฉันเจอสิ่งนี้อยู่ที่ช่องประตู
Xiao'Guang หยิบกระดาษที่มีรอยยับย่นตามขอบ ราวกับถูกขยำอย่างแรง และถูกรีดให้เรียบอีกครั้งออกมา
"Xiao'Guang พี่พบวิธีที่จะปลดการเชื่อมโยงระหว่างเธอกับดาบชิงหมิงแล้ว"
"พลังของผู้นำนั้นเหนือความคาดหมาย ณ ส่วนลึกในดินแดนเก่าแก่ มีกุญแจที่จะปลุกท่านอยู่"
"เมื่อถึงวันที่ท่านกลับมาสู่โลกนี้ ความปรารถนาอันแสนเศร้าของพี่จะเป็นจริง"
"Xiao'Guang ไม่ว่าพี่จะต้องแลกมาด้วยอะไร เธอจะต้องได้รับอิสรภาพในที่สุด"
0 lines
Open section page →2 lines
Open section page →Wise: จดหมายฉบับนี้... ดูเหมือนจะมาจากศิษย์พี่ Ye?
Ye Shunguang: ลายมือดูคล้ายกับของพี่ แต่ไม่มีเอกลักษณ์ในการเขียนตัวอักษรของพี่เลย... แล้วก็เนื้อหาพวกนี้...
0 lines
Open section page →1 line
Open section page →Wise: จริงอย่างที่ว่า ศิษย์พี่ Ye อาจจะยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ศิษย์พี่อยู่ที่คาบสมุทร Waifei แต่จู่ๆ กลับส่งข่าวมาแบบนี้
6 lines
Open section page →Wise: ด้วยความรักและความห่วงใยที่เขามีต่อศิษย์พี่ เมื่อตัดสินใจทำแบบนี้แล้ว ยิ่งไม่มีทางที่จะบอกเรื่องนี้ให้ศิษย์พี่รู้... จดหมายฉบับนี้ดูแล้ว...
Ye Shunguang: ดูเหมือนมันกำลังล่อให้ฉันไป ความเชื่อมโยงระหว่างฉันกับดาบชิงหมิง... ฉันรู้ดีกว่าใครทั้งนั้น การที่จะปลดมันออก ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย...
Ye Shunguang: ในตอนนั้น ฉันได้รับเลือกจากดาบชิงหมิงโดยบังเอิญ พี่ชายที่ยังไม่รู้ถึงผลข้างเคียงของการใช้ดาบ ก็ยังรู้สึกดีใจกับฉันจากใจจริง
Ye Shunguang: เขาลูบผมของฉันพลางพูดด้วยดวงตาเป็นประกายว่า "Xiao'Guang เก่งขนาดนี้ ต่อไปพี่คงต้องพึ่งเธอแล้วล่ะ"
Ye Shunguang: ฉันรู้ว่าเขาดีใจที่ฉันได้รับการยอมรับและกลายเป็นส่วนนึงของ "ครอบครัว" Yunkui Summit อย่างสมบูรณ์ ได้พบที่ใหม่ที่เป็นของฉัน
Ye Shunguang: หลังจากนั้น... เขาก็ได้รู้ความจริงเกี่ยวกับดาบชิงหมิง และชะตากรรมของผู้ครองดาบคนก่อนๆ ...
0 lines
Open section page →5 lines
Open section page →Wise: สำหรับศิษย์พี่แล้ว... มันโหดร้ายเกินไป...
Ye Shunguang: ตอนที่ได้รับข่าวยืนยันว่าพ่อแม่เสียชีวิต พี่ยังฝืนไม่ร้องไห้ต่อหน้าฉัน เพราะไม่อยากให้ฉันกลัวมากไปกว่านี้...
Ye Shunguang: แต่ในวันที่ได้รู้ถึงโชคชะตาของผู้ครองดาบชิงหมิง... พี่ที่ไม่เคยแสดงความอ่อนแอต่อหน้าใคร กลับหลั่งน้ำตาต่อหน้าฉัน... พูดขอโทษฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า...
Ye Shunguang: สุดท้ายเขาก็น้ำตาคลอ กำมือแน่น พูดราวกับกำลังบอกฉัน หรืออาจจะเป็นการย้ำเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า: ต้องมีหนทางอยู่แน่ๆ เขาต้องหาทางออกได้แน่นอน
Ye Shunguang: "หนทาง" นี้กลายเป็นความหมกมุ่นของเขาในช่วงหลายปีนั้น เขาถึงขั้น... เคยแอบศึกษาวิชาต้องห้ามโดยไม่ให้ฉันและอาจารย์รู้ หวังจะถ่ายโอนผลข้างเคียงของดาบชิงหมิงมาไว้ที่ตัวเอง...
0 lines
Open section page →3 lines
Open section page →Wise: ...ถ่ายโอนมาที่ตัวเอง?!
Ye Shunguang: ...โชคดี ...โชคดีที่อาจารย์พบเจอได้ทันเวลา นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นอาจารย์โกรธถึงขนาดนั้น ไม่ใช่เพราะวิชาต้องห้ามหรอก แต่เป็นเพราะพี่ไม่ห่วงใยตัวเองต่างหาก...
Ye Shunguang: อาจารย์ไม่ได้ลงโทษเขา... สุดท้ายก็แค่... ถอนหายใจยาวๆ แล้วตบบ่าเขาเบาๆ นั่งเป็นเพื่อนเขาทั้งคืนใต้แสงจันทร์อยู่หลังภูเขา
0 lines
Open section page →7 lines
Open section page →Wise: บางที... คงมีเพียงอาจารย์ Yixuan ที่เคยสูญเสียและแบกรับภาระเช่นนี้มาก่อน... ถึงจะเข้าใจความรู้สึกของศิษย์พี่ Ye ในตอนนั้นได้อย่างแท้จริงละมั้ง... ความรู้สึกอันหนักอึ้งนั่น...
Ye Shunguang: อืม... หลังจากวันนั้น พี่ก็ได้สัญญากับอาจารย์ ว่าจะไม่ยอมให้ความดื้อรั้นในใจ พาตัวเองร่วงหล่นลงสู่ห้วงเหวอันไม่มีวันหวนกลับ... เพื่อฉัน...
Ye Shunguang: กล่องดาบชิงหมิงเป็นสิ่งที่อาจารย์ทุ่มเททุกอย่าง เพื่อทำขึ้นมาหลังจากที่พี่สาวของท่านจากไป เมื่อมีกล่องดาบนี้ หากฉันตั้งใจเก็บตัวฝึกฝน เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับตราผนึก ก็จะสามารถใช้ชีวิตเหมือนคนทั่วไปได้...
Ye Shunguang: แต่ถึงแม้จะมีกล่องดาบคอยปกป้องอยู่ อาจารย์และพี่ก็ยังคงดูแลฉันเป็นอย่างดี... ฉันจะไม่เข้าใจได้ยังไง? ทุกตารางนิ้วของผนึกนี้ ล้วนตอกย้ำถึงความเจ็บปวด ในอดีตของอาจารย์ รวมถึงความหวาดกลัวที่ฝังลึกในใจของพี่... ที่ในความเป็นจริงแล้วไม่เคยจางหายไปเลยแม้แต่น้อย
Ye Shunguang: ดังนั้น... ครั้งนี้ฉันต้องไป
Ye Shunguang: สติสัมปชัญญะของฉันบอกฉันว่า ตอนที่พี่ถูกความสิ้นหวังครอบงำ พี่ยังไม่เคยคิดจะเอาความปลอดภัยของคนอื่นมาแลกกับความสงบสุขของฉัน แต่กลับพยายามรับพลังสะท้อนกลับของดาบชิงหมิงเอาไว้ด้วยตัวเอง
Ye Shunguang: ฉันไม่เชื่อว่าพี่ที่เคยตัดสินใจแบบนั้นในตอนนั้น เพื่อฉันแล้ว... จะเลือกก้าวเข้าสู่อ้อมกอดของผู้นำ... พี่ต้องมีเรื่องอื่นที่ต้องการจะทำอยู่แน่ๆ
0 lines
Open section page →7 lines
Open section page →Wise: อืม ฉันก็เชื่อในตัวศิษย์พี่ Ye เหมือนกัน
Ye Shunguang: แต่... ฉันก็มักจะควบคุมความคิดที่น่ากลัวพวกนี้ไม่ค่อยได้...
Ye Shunguang: ไม่ว่านี่จะเป็นกับดักหรือไม่ ไม่ว่าเบื้องหน้าจะเป็นเหวลึกหรือไม่ ฉันไม่อาจปล่อยให้เขาเผชิญกับอันตรายที่ไม่รู้จักนี้เพียงลำพัง ฉันต้องยืนเคียงข้างเขา!
Ye Shunguang: ฉันรู้ว่าแบบนี้เป็นการเอาแต่ใจ... และอันตรายมากด้วย แต่เมื่ออยู่ต่อหน้านาย/เธอ ฉันรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้อง "เป็นผู้ใหญ่" อยู่ตลอดเวลา
Ye Shunguang: ฉันอยากเลือกเส้นทางที่ตัวเองต้องการจะก้าวเดิน และแบกรับความรับผิดชอบที่ควรจะต้องแบกรับ
Ye Shunguang: ถ้างั้น... ในเมื่อขัดขวางฉันไม่ได้ งั้นก็... ช่วยปิดบังเรื่องนี้ให้ฉันอีกครั้ง จะได้มั้ย?
Ye Shunguang: เหมือนกับตอนนั้นที่ฉันอ้างตัวว่าเป็น "ตัวแทนเจ้าอาวาส" แล้วนาย/เธอก็เล่นตามน้ำตามคำพูดเหลวไหลของฉัน ต่อหน้าทุกคนอย่างเป็นธรรมชาติ แถมยังช่วยปกปิดตัวตนที่แท้จริงของฉันอย่างเต็มที่ด้วย
0 lines
Open section page →1 line
Open section page →Wise: ฉันไม่ได้มาเพื่อขัดขวางเธอ... ฉันมาเพื่อให้คำมั่นในฐานะผู้ร่วมทาง ไม่ได้มาประกาศตัวเป็นผู้พิทักษ์หรอกนะ
2 lines
Open section page →Wise: ไม่ว่าเบื้องหน้าจะเป็นห้วงเหวหรือแสงอันริบหรี่ Xiao'Guang ให้ฉันเป็น Proxy ของเธอ เป็นคู่หูที่เธอไว้ใจได้เสมอ... และเดินทางไปยังอีกปลายทางหนึ่ง ของเส้นทางนี้ด้วยกันเถอะนะ
Ye Shunguang: ...ทำยังไงดี ...พอได้ยินคำพูดแบบนี้แล้ว ทั้งที่มันหนักอึ้งขนาดนี้ แต่หัวใจกลับอบอุ่น ทำไมถึงได้ดีใจจนอยากร้องไห้แบบนี้กันนะ...
0 lines
Open section page →3 lines
Open section page →Wise: เอาล่ะๆ น้ำตาแห่งความซาบซึ้งเอาไว้ร้องไห้ให้หนำใจ ตอนที่เราตามหาศิษย์พี่ Ye กลับมาได้ดีกว่านะ! ตอนนี้น่ะ... เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าคืนนี้จะให้ทุกคนมารวมตัวกันอย่างสนุกสนานครื้นเครง
Ye Shunguang: อื้ม! งั้น... ฉันไปดูก่อนนะว่าขนมเสร็จรึยัง! ยังมีของอร่อยอีกเพียบเลย ที่อยากแบ่งปันกับทุกคน!
กลิ่นหอมของเครื่องเทศลอยตามย่างก้าวที่ร่าเริงและมั่นคงของเธอ แผ่ซ่านไปทั่วลานเล็กๆ ในพริบตา
เสียงดังเป๊าะแป๊ะของไฟในเตาผิงที่อบอุ่น เปลวไฟสีส้มแดงเลียไล้ความมืดที่ค่อยๆ ทอดตัวลง...
ราวกับจะเผาไหม้ช่วงเวลาแห่งความอบอุ่น และการรวมตัวกันอันแสนสั้นนี้ให้สว่างไสว และร้อนแรงยิ่งขึ้น
14 lines
Open section page →Ye Shunguang: โอเคๆ ทุกอย่างพร้อมแล้ว ต้องขอบคุณ Belion, Eous และอาจารย์ Banyue เป็นพิเศษที่คอยช่วยเหลือมาตลอดเลย! ไม่งั้นฉันคนเดียวคงจัดการไม่ไหวแน่!
Belion: อืดงืด อืดงืดงืด!
(Belion ช่วยเยอะเลย!)
Eous: อืดงืด!
(Xiao'Guang เก่งมาก ไม่ต้องเกรงใจหรอก~)
Ye Shunguang: Dialyn ลองชิมนี่สิ ฉันใส่น้ำผึ้งเพิ่มเป็นพิเศษ หวานแบบที่เธอชอบเลย!
Dialyn: ถึงกับรู้ว่าฉันชอบกินของหวานด้วย ฮึๆ ถือว่าใส่ใจดีนะ~
Dialyn: เฮ้ๆ ๆ Belion ดูมือของเธอสิ เลอะน้ำมันไปหมดแล้ว เธอกินอะไรไม่ได้ซะหน่อย...
Dialyn: ระวังประกายไฟกระเด็นใส่แล้วไฟลุก "ซู่" ขึ้นมานะ... เดี๋ยวก็เปลี่ยนเธอเป็น "หัวสิงโตย่างถ่าน" กรอบนอกนุ่มในซะหรอก!
Dialyn: อ๊ะ ปากฉันนี่มัน... ขอโทษทีๆ ลืมไปเลยว่าที่นี่ยังมีหัวสิงโตอยู่อีกลูกนึง~
Banyue: ...
Belion: อืดงืดงืด อืดงืด!
(อาจารย์ Dialyn นี่ร้ายกาจจริงๆ เลย!)
Ye Shunguang: อาจารย์ Banyue ลองชิมซาลาเปาหมูแดงนี่ดูมั้ย? จำได้ว่าอาจารย์ไม่ชอบอาหารมันๆ หนูเลยเรียนรู้วิธีจากศิษย์พี่ Pan เพิ่มผิวส้มแห้งลงไปในเครื่องหมักเพื่อช่วยลดความมัน ไม่รู้ว่าจะถูกปากอาจารย์รึเปล่า?
Banyue: กลมกล่อมพอดีเลย
Ye Shunguang: ถ้าทุกคนชอบก็ดีแล้ว มีแต่อาหารรสชาติบ้านๆ ทั้งนั้น...
Ning Qian: อาจารย์ Xiao'Guang ถ่อมตัวเกินไปแล้ว ฝีมือระดับนี้เปิดร้านอาหารได้สบายๆ เลย รสชาติเค็มหวานกำลังดี น้ำซุปเข้มข้น ทำให้ข้าน้อยนึกถึงรสชาติ... ที่เคยได้ลิ้มลองตอนวัยเด็กเลยขอรับ
1 line
Open section page →Wise: ได้กินของที่ Xiao'Guang เตรียมมาพวกนี้แล้ว รู้สึกอบอุ่นไปทั้งตัวเลย แถมพลังก็กลับมาแล้วด้วย
16 lines
Open section page →Belle: ใช่ๆ นานมากแล้วที่ไม่ได้ลิ้มรสอาหารมื้อเด็ดขนาดนี้~
Dialyn: แต่เมื่อเทียบกับตอนที่แทบจะเผาก้นหม้อทะลุ แล้วเดินกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจเมื่อกี้นี้ Xiao'Guang ปรับตัวได้เร็วมากเลยนะ?
Ye Shunguang: Dialyn ไหนบอกว่าจะไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้วไง! อะแฮ่ม... ก็เตาเก่าๆ นั่นมันเอาใจยากนี่นา... ไฟมันติดๆ ดับๆ ดีนะที่มีอาจารย์ Banyue อยู่
Ye Shunguang: ต่อไป ระหว่างที่ทุกคนนั่งอยู่ด้วยกัน เรามาพูดคุยกันหน่อยดีมั้ย?
Dialyn: หืม? คุยกันเหรอ ฉันชอบคุยที่สุดเลย จะคุยเรื่องอะไรดีล่ะ?
Ye Shunguang: อืม... ขอคิดก่อนนะ... เอางี้! ให้แต่ละคนเล่าเรื่องน่าอายหรือเรื่องสนุกๆ ที่เจอมาช่วงนี้กันคนละเรื่องละกัน เริ่มจาก Dialyn ก่อนเลย—
ไฟในเตาเผาแตกเปรี๊ยะ ประกายไฟกระเด็นราวกับดวงดาว เสียงหัวเราะร่า เสียงหยอกล้อเย้าแหย่ เสียงกระทบกันของถ้วยชามและแก้วจาน ทั้งหมดทั้งมวลผสานรวมกันเป็นความครึกครื้น ที่แทบไม่เคยได้พบเห็นในยามปกติ ปราศจากเงาหม่นหมองใดๆ มาบดบัง
สายใยแห่งความตึงเครียดทั้งหมดค่อยๆ คลายลงโดยไม่รู้ตัว ความลับอันหนักอึ้งทั้งหลายก็ราวกับถูกไออุ่นนี้ขับไล่ไปชั่วคราว
เวลายามค่ำคืนถูกโค้งแสงอันอบอุ่นนี้ทอดยาวออกไปอย่างแผ่วเบา ไหลเอื่อยผ่านห้วงความบริสุทธิ์นี้... เมื่อเสียงหัวเราะค่อยๆ เงียบลง จึงได้ตระหนักว่า— ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาว
Ye Shunguang: ว้าว ดูสิ หลังจากเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี้ ดวงดาวดูเหมือนจะสว่างขึ้นนะ?
Ye Shunguang: มีอยู่ปีนึง ฉันกับพี่และศิษย์พี่ Fufu ไปปล่อยโคมที่หลังเขา Yunkui Summit วันนั้นลมแรงมาก พัดจนจุดไฟในโคมลอยไม่ติดซักที ทำเอาฉันร้อนใจจนกระทืบเท้าเลย
Ye Shunguang: ฉันเลยโยนโคมลอยทิ้งแล้วล้มตัวลงนอนบนพื้นหญ้า... แล้วก็ได้เห็น... ดวงดาวมากมายเต็มท้องฟ้า แต่ละดวงล้วนเปล่งประกายสว่างไสว ยิ่งกว่าโคมลอยซะอีก
Ye Shunguang: พี่บอกว่า ดวงดาวคือโคมลอยที่ดีที่สุดสำหรับการอธิษฐาน ตอนนั้น... ฉันอธิษฐานขออะไรไปกันนะ...
Ye Shunguang: รู้สึกว่า... นานมากแล้วที่ไม่ได้เป็นแบบนี้... แค่มองดูดาวและพูดคุยกัน โดยไม่ต้องคำนึงถึงเรื่องอะไรเลย
ทุกคนนั่งฟังอย่างเงียบสงบ มีเพียงเสียงเป๊าะแป๊ะ ของเปลวไฟที่ลุกไหม้ในเตาผิง ดังก้องชัดเจนท่ามกลางความเงียบ ประกายไฟลอยละล่องเบาๆ ราวกับจะไปรวมตัวกับห้วงดาราจักรอันกว้างใหญ่
ส่วนกล่องดาบชิงหมิงนั้น ดูราวกับมีรัศมีแสงริบหรี่เรืองรองอยู่ใต้แสงดารา...
Source evidence
- Path
Assets/NapResources/Data/ScriptConfig/Perform/Data/GalGame/Chapter150/Main_GalGame_Chapter150_11500280.json- Path
Assets/NapResources/Data/ScriptConfig/Perform/Data/GalGame/Chapter150/Main_GalGame_Chapter150_11500290.json- Path
Assets/NapResources/Data/ScriptConfig/Perform/Data/GalGame/Chapter150/Main_GalGame_Chapter150_11500300.json- Path
Assets/NapResources/Data/ScriptConfig/Perform/Data/GalGame/Chapter150/Main_GalGame_Chapter150_11500340.json- Path
Assets/NapResources/Data/ScriptConfig/Perform/Data/GalGame/Chapter150/Main_GalGame_Chapter150_11500320.json- Path
Assets/NapResources/Data/ScriptConfig/Perform/Data/GalGame/Chapter150/Main_GalGame_Chapter150_11500350.json- Path
Assets/NapResources/Data/ScriptConfig/Perform/Data/GalGame/Chapter150/Main_GalGame_Chapter150_11500380.json- Path
Assets/NapResources/Data/ScriptConfig/Perform/Data/GalGame/Chapter150/Main_GalGame_Chapter150_11500390.json
Localized evidence
Text fields
No text in the selected or fallback locales.
ความอบอุ่นอันแสนสั้น
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/th/main.json- JSON Pointer
/QuestName_12213005
No text in the selected or fallback locales.
Relationships
Properties
Source evidence
- Path
Assets/NapResources/FileCfg/QuestConfigTemplate.json- JSON Pointer
/records/7792
- Name
QuestName_12213005
- QuestID
12213005
- field_2
1
- field_3
QuestDesc_12213005
- field_4
QuestTarget_12213005
- field_5
QuestFinishDesc_12213005
- field_6
- field_7
1
- field_10
{ "$wire": "inline-non-uoffset-exact-4-bytes", "bytesHex": "01000000", "rawLittleEndianBits": 1 }- field_12
1040140862
- field_13
null
- field_14
null
- field_15
null
- field_16
{ "$wire": "empty-string-or-vector<alignment8-element-type-unresolved>", "length": 0, "stringInterpretation": "", "vectorInterpretation": [], "vectorElementAlignmentBytes": 8 }- field_18
{ "$wire": "empty-string-or-vector<alignment8-element-type-unresolved>", "length": 0, "stringInterpretation": "", "vectorInterpretation": [], "vectorElementAlignmentBytes": 8 }- field_21
null
- field_22
null
- field_23
null
- field_25
null
- field_27
null
- field_28
null
- field_29
- field_30
null
- field_31
null
- tableName
QuestConfigTemplate
- tableIdentity
6650075698645347761
- unlockCondition
1040140862