บทเบื้องต้นสู่นักโบราณคดีสายทฤษฎี
#ได้ยิน Nachtigal บอกว่า {NICKNAME} ปราบ Stormterror ที่ Mondstadt ได้สำเร็จ จนได้เป็น "อัศวินผู้มีเกียรติ" งั้นเหรอ?73053Open quest →Quest Steps
Story evidence
Jeht:ได้ยิน Nachtigal บอกว่า Traveler ปราบ Stormterror ที่ Mondstadt ได้สำเร็จ จนได้เป็น "อัศวินผู้มีเกียรติ" งั้นเหรอ?
Tirzad:แม้ว่า Traveler จะมีฝีมือไม่ธรรมดา แต่จะเก่งกาจถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?
Paimon:ก็ใช่น่ะสิ Traveler ถือเป็นฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่ของ Mondstadt เชียวนะ
เล่าวีรกรรมการผจญภัยที่ Mondstadt ให้ทุกคนฟัง
Jeht:เป็นเรื่องราวที่สุดยอดไปเลย!
Tirzad:เฮ้อ จะว่าไปแล้ว ฉันเอาแต่หมกตัวอยู่กับหนังสือมาตั้งแต่จำความได้ ไม่เคยได้ออกเดินทางไปไหนไกล ๆ เลย นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันออกจากบ้านมาไกลขนาดนี้คนเดียว...
Jeht:จริงสิ Tirzad เป็นนักวิชาการอะไรน๊า... อ้อ "นักวิชาการสายทฤษฎี" ใช่มั้ย? ฟังดูน่าเบื่อจัง
Tirzad:อืม... ถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่เมื่อเทียบกับการใช้ชีวิตของพวกเธอแล้ว มันก็ดูน่าเบื่อจริง ๆ นั่นแหละ
Tirzad:ก็เหมือนทะเลทรายแห่งนี้ มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่คนอ่อนแอจะพบโอเอซิสที่ไม่มีใครเคยย่างกรายมาถึง
Jeht:ถ้าชีวิตไม่มีความสุขขนาดนั้น ลองไปทำอย่างอื่นดูมั้ย? อย่างเช่น ลองเป็นพ่อค้าเหมือน Nachtigal...
Jeht:หรือทำเรื่องที่ตัวเองถนัด เหมือนอย่างฉันกับพ่อ แบบนี้ไม่ดีกว่าเหรอ?
Tirzad:ฮ่าฮ่า มันง่ายเหมือนที่เธอพูดซะที่ไหนล่ะ ตระกูล Hindi ของเราถือเป็นครอบครัววิชาการ ฉันถูกสอนแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก
Tirzad:เหมือนที่ลูกชาวนาก็เรียนทำนา ลูกช่างตีเหล็กก็เรียนตีเหล็ก แม้ว่าเทียบกับนักวิชาการคนอื่นในครอบครัวที่เก่งกว่า และมีผลงานที่ประสบความสำเร็จแล้ว ฉันจะไม่ได้เรื่องเลยก็ตามเถอะ...
Tirzad:แต่ผ่านมาขนาดนี้แล้ว จะให้ฉันไปทำอย่างอื่น ฉันคงทำไม่ได้หรอก
Tirzad:เฮ้อ สงสัยเมื่อกลางวันฉันคงดื่มมากไป ฉันจะพูดเรื่องพวกนี้ให้พวกเธอฟังทำไมนะ... อืม ถ้าอยากหัวเราะ ก็หัวเราะออกมาเถอะ
Nachtigal:ฉันว่านะ คุณ Tirzad น่ะยึดติดเกินไป ชีวิตคนเรามีทางเลือกเสมอ
Nachtigal:อย่างฉันกับ Bonifaz เดิมทีพวกเราไม่ได้เป็นพ่อค้าหรอก และครอบครัวของเราก็ไม่เคยมีใครมาที่ Sumeru ด้วย...
Nachtigal:แต่ในเมื่อพวกเรามาที่นี่แล้ว แม้จะตกระกำลำบาก พวกเราก็ไม่เสียใจในสิ่งที่เลือกแม้แต่นิดเดียว การได้เห็นโลกกว้างด้วยตาตัวเอง มันทำให้เราได้รับรู้ถึงความอิสระ
Jeht:ใช่แล้วล่ะ ฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน Tirzad อย่าคิดอะไรจริงจังนักเลย
Jeht:อ้อ เหมือนญาติคนนั้นที่คุณเคยพูดถึงก่อนหน้านี้ไง... เธอละทิ้งพวกกฎระเบียบ ธรรมเนียม และสิ่งต่าง ๆ ของตระกูล ออกไปใช้ชีวิตอย่างที่ตัวเองต้องการไม่ใช่เหรอ?
Jeht:ไม่แน่ว่าตอนนี้เธออาจจะอยู่ที่ไหนสักแห่งของทะเลทรายแห่งนี้เหมือนกับพวกเรา อาบแสงจันทร์นวลผ่องราวกับน้ำนม ท้าลมหนาวยามราตรีที่แห้งผาก และหวนนึกถึงวันวานที่มีความสุขของตัวเองอยู่ก็ได้
Tirzad:เฮ้อ ถ้าฉันมีความกล้าหาญได้สักเสี้ยวหนึ่งของเธอล่ะก็...
Jeht:ไม่นึกเลยว่าการตัดสินใจ มันจะเป็นเรื่องที่ยากขนาดนี้ เมื่อก่อนฉันไม่เคยคิดอะไรให้ยุ่งยากเลย เหมือนว่าตั้งแต่จำความได้ ฉันก็ใช้ชีวิตตามที่ใจต้องการมาตลอดเลย
Paimon:ก็ดูน่าจะเป็นอย่างนั้น...
Traveler:การตัดสินใจเลือก...มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
Jeht:อย่างนั้นเหรอ?
Traveler:การเลือกสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ย่อมหมายถึงการละทิ้งสิ่งที่เหลือ
Paimon:หมายความว่า ถ้ามีอาหารแสนอร่อยสิบอย่างอยู่ตรงหน้า ถ้าเลือกหนึ่งอย่าง อีกเก้าอย่างที่เหลือก็จะหายไป...? อืม... ถ้ามี Paimon สักสิบคน แล้วเลือกกันคนละอย่างได้ก็คงดี!
Jebrael:ก็เหมือนกับกิ่งก้านของต้นไม้นั่นแหละ แม้จะเติบโตมาจากรากเดียวกัน แต่หลังจากแตกกิ่งก้านสาขาครั้งแล้วครั้งเล่า พวกมันอาจไม่เคยได้สัมผัสกันเลยนับสิบนับร้อยปีก็ได้
Jebrael:จนกระทั่งต้นไม้ตายลง ลำต้นเน่าเปื่อย กิ่งก้านที่แยกจากกัน ถึงจะได้พบกันอีกครั้งบนผืนดิน
Jeht:ว่าแต่ทำไมตอนนั้นพ่อถึงเลือกที่จะไปจากทะเลทรายล่ะ? เพราะพ่อไม่ค่อยพูดถึงเรื่องในอดีตของตัวเอง ฉันกับ Tirzad เลยมีมุมมองที่ค่อนข้างจะแตกต่างกันเลยทีเดียว...
Jeht:ฉันไม่มีธรรมเนียมของตระกูล แถมยังจำหน้าตาของแม่ไม่ได้ด้วยซ้ำ ฉันมีแค่พ่อ และพ่อก็มีแค่ฉัน ไม่มีต้นไม้ใหญ่ และไม่มีกิ่งก้านคอยรั้งพวกเราไว้
Jeht:แม้ว่าพ่อจะย้ายไปจากทะเลทรายนานแล้ว และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เข้ามาในทะเลทราย แต่ฉันกลับรู้สึกราวกับว่า พวกเราคือเม็ดทรายในทะเลทรายแห่งนี้เลย
Jeht:ไม่มีตระกูล และไม่มีเป้าหมายด้วย... แต่มันก็อิสระดีนะ ฮ่าฮ่า
Paimon:Jeht...
Jebrael:ทะเลทรายมีเพียงอดีต ไม่มีอนาคต ถ้าสิ่งที่ถูกฝังอยู่ใต้ผืนทรายเรียกว่าความจริงได้ บางทีมันอาจจะไม่ใช่สิ่งที่น่ายินดีสำหรับทุกคนก็ได้
Jebrael:ที่ฉันเลิกหันหลังให้สังคม ไม่ใช่เพราะนั่นเป็นหนทางที่ผิด แต่เป็นเพราะฉันเจอหนทางที่ดีกว่าต่างหาก Jeht พ่อหวังว่าลูกจะสามารถเดินไปบนเส้นทางที่สดใสนั้นได้นะ
Jeht:พ่อพูดอะไรฟังเข้าใจยากจังแฮะ ถ้าเส้นทางแห่งผืนทรายไม่ใช่เส้นทางที่พ่ออยากจะไป แล้วทำไมถึงรับคำขอของ Tirzad ล่ะ? นี่ไม่ใช่เพราะพ่ออยากหวนรำลึกอดีตของตัวเองหรอกเหรอ?
Jeht:ฉันว่านะ พ่อคงยังลืมผืนทราย และลมร้อนของที่นี่ไม่ได้มากกว่า
Jeht:จะว่าไปก็แปลกนะ ทั้ง ๆ ที่ฉันไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับทะเลทรายสักกะนิด แต่พอมาถึงที่นี่ ฉันกลับรู้สึกเหมือนได้กลับมาบ้านอย่างนั้นแหละ
Jeht:ฉันชอบผืนทรายมาก เหมือนกับที่ชอบ Paimon และ Benben เลย
Jeht:ที่นี่ก็มีความหวังเหมือนกัน มันต้องมีอยู่แน่ ๆ การที่เราเจอ Benben ก็คือข้อพิสูจน์เรื่องนี้ไม่ใช่เหรอ?
Jeht:ฮิฮิ พรุ่งนี้ก็เป็นวันใหม่แล้ว โบราณสถานตรงโน้นกำลังรอพวกเราไปสำรวจอยู่นะ
Jeht:Tirzad ก็อย่ามัวแต่หมดอาลัยตายอยากอยู่เลย ไม่ว่าคนอื่นจะพูดยังไง ฉันก็คิดว่าคุณเป็นคนกล้าหาญอยู่ดี เพราะคุณเริ่มต้นก้าวแรก โดยก้าวออกมาจากบ้านที่แสนสบายแล้วไงล่ะ
Jeht:หลังจากนั้นก็แค่ทำเหมือนก้าวแรก เดินก้าวที่สอง ก้าวที่สามต่อไป...
Jeht:จนไปถึงจุดที่ "ไม่มีใครก้าวไปถึง" และจะเจอข้อมูลงานวิจัยแบบที่... "มีในสิ่งที่คนอื่นไม่มี" ได้อย่างแน่นอน!
Tirzad:Jeht... ก็พูดอะไรน่าฟังแบบนี้ได้เหมือนกันเหรอเนี่ย
Jeht:ฮ่าฮ่า งั้นเหรอ? ฉันก็แค่พูดออกมาตามที่คิดเท่านั้นเอง เพราะฉันเป็นเม็ดทรายที่แสนอิสระไงล่ะ
Jeht:แต่ต่อให้เม็ดทรายจะอิสระยังไง เมื่อมาถึงโอเอซิสก็ควรพักผ่อนซะหน่อย นี่ก็ดึกมากแล้ว ทุกคนรีบพักผ่อนเถอะ
Jebrael:เดี๋ยวฉันอยู่เฝ้ายามเอง
Jeht:ถ้าพ่อเป็นคนเฝ้ายาม ก็หายห่วงได้เลย
ก่อนหลับใหล คุณได้ยินเสียงเพลงแผ่วเบา สบาย ๆ ของ Jebrael ท่วงทำนองอันนุ่มนวล ชวนให้จิตใจรู้สึกสงบ คงเป็นเพลงท้องถิ่นที่สืบทอดต่อ ๆ กันมาล่ะมั้ง
หมู่ดาวล่องลอยขึ้นเหนือท้องทุ่งอันรกร้าง
ไนติงเกลเหนื่อยล้ากับวันเวลาอันไร้ที่สิ้นสุด
ได้เวลาถอดมงกุฎดอกกุหลาบออกแล้ว
ชำระล้างกายให้สะอาดด้วยเหล้าองุ่นเสียเถอะ
นอนเสียเถอะ นอนเสีย
แดนฝันทองคำเพรียกหาเม็ดทรายล่องพเนจร
ณ ที่แห่งนี้มิต้องดื่มน้ำเกลือรสขมฝาดนั้นอีก
ณ ที่แห่งนี้จะไร้ซึ่งความโศกเศร้าในวันรุ่งขึ้น
Tirzad:เฮ้อ... การพักค้างคืนกลางทะเลทราย ไม่ใช่ประสบการณ์ที่ดีเอาซะเลย
Paimon:Tirzad นี่จริง ๆ เลยเชียว... ไหงพูดอะไรชวนหดหู่อีกแล้วล่ะ?
Tirzad:Paimon และ Traveler เป็นนักผจญภัยทั้งคู่ ขอไม่พูดถึงแล้วกัน มาพูดถึง Jeht กันดีกว่า ธะ...เธอเป็นผู้หญิงแท้ ๆ ไหงถึงทนแต่งตัวแบบนั้นนอนบนพื้นทรายได้ล่ะ? ฉันไม่เข้าใจเลย
Jeht:Tirzad ถูกโอ๋มาตั้งแต่เด็กสินะ ถ้ามีถั่วหนึ่งเม็ดวางอยู่ใต้ฟูกสิบชั้น มันจะกวนใจจนทำให้คุณนอนไม่หลับหรือเปล่า?
Tirzad:ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก... แล้วใครมันจะไปนอนบนฟูกสิบชั้นกันล่ะ?!
Jeht:ฮ่าฮ่า มันอาจจะเป็นงานอดิเรกของคนรวยก็ได้ แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างการนอนกลางแจ้งแบบนี้ ก่อนออกเดินทางก็น่าจะพอรู้อยู่แล้วสิ ไม่งั้นตอนนี้จะให้ทำยังไงล่ะ ให้ย้อนกลับไปทางเดิมเหรอ?
Tirzad:ไม่ได้นะ! ลำพังแค่ข้อมูลอันน้อยนิดเมื่อวาน ยังไม่มากพอให้เขียนอะไรดี ๆ ได้ อย่าว่าแต่ส่งให้สถาบันเลย ต่อให้เอาไปอ่านที่จัตุรัสให้คนอื่นฟัง ก็คงไม่พ้นถูกหัวเราะเยาะหรอก
Jeht:โอ้ว! ดูท่าจะกระตือรือร้นขึ้นมาแล้วสินะ!
Tirzad:ก็...ก็แน่ล่ะสิ โบราณสถานขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้านั่น ต้องเป็น "Khemenu Temple" แน่ ๆ... ฉันก็เป็นนักวิชาการคนหนึ่ง จะไม่อยากเข้าไปดูได้ยังไงล่ะ
Tirzad:แล้วก็ยังมีเจ้า... เจ้า...
Paimon:Benben?
Tirzad:อื้ม เจ้า "Benben" ที่แสนประหลาดนั่นด้วย...
Benben:ปี๊บปี๊บ!
Tirzad:เอ่อ ฉันหมายถึง... แสน "พิเศษ" น่ะ ดีไม่ดีมันอาจจะมีความเกี่ยวข้องอย่างลึกซึ้งกับอารยธรรมราชา Deshret ก็ได้... ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันคงเมินเฉยไม่ได้หรอก
Tirzad:ถ้าย้อนกลับไปทางเดิม มันคงแย่ยิ่งกว่าการมีถั่ววางอยู่ใต้ฟูกซะอีก เพราะมันคงเหมือนการให้ฉันนอนบนเจ้า "Benben" หนึ่งร้อยตัวเลยล่ะ! ฉันต้องนอนไม่หลับแหง ๆ!
Paimon:Benben หนึ่งร้อยตัว... นะ นั่นคงเจ็บน่าดูเลยเนอะ
Tirzad:เอาเป็นว่า แค่รวบรวมข้อมูลเพียงพอสำหรับเขียนวิทยานิพนธ์... อะแฮ่ม ฉันหมายถึง ฉันจะไม่กลับไป จนกว่าจะเข้าใจปริศนาทางวิชาการเหล่านี้อย่างแจ่มแจ้งน่ะ
Tirzad:พวกเธอก็ด้วย ฉันจะจ่ายค่าตอบแทนให้อย่างงามแน่นอน เพราะงั้น... ถ้าเจออันตรายล่ะก็ พวกเธอต้องทำงานให้ฉันดี ๆ นะ!
Jeht:เฮ้อ พวกเราเป็นเพื่อนร่วมทางกันแล้วไม่ใช่เหรอ? ถ้าเจออันตรายล่ะก็ พวกเราต้องปกป้องคุณอยู่แล้ว ฉันกับพ่อก็เป็นมืออาชีพนะ
Paimon:ใช่แล้วล่ะ Traveler ก็เก่งเหมือนกัน ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงหรอก
Tirzad:ไม่มีใครบอกได้หรอกว่า อนาคตจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง...
Jebrael:ระวังตัวไว้ก่อนย่อมดีกว่า
Jeht:พ่อ?
Jebrael:ระหว่างที่พวกเราไม่อยู่ พ่อค้าก็พักผ่อนรออยู่ที่โอเอซิสแล้วกัน
Nachtigal:ใจตรงกันเลย
Jebrael:เราเตรียมการรับมือกับเหตุฉุกเฉินไว้แล้ว แต่ก่อนที่เราจะออกเดินทาง ต้องเอาเสบียงข้าวของส่วนหนึ่งไปฝังไว้ก่อน
Jebrael:ในกรณีที่เลวร้ายที่สุด ถ้ากองคาราวานถูกบีบให้จากไป... ถึงจะเป็นอย่างนั้น ขากลับพวกเราก็ยังเหลือเสบียงข้าวของส่วนหนึ่งอยู่
Paimon:เอ๋? ต้องทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอ...
Jebrael:ถ้าประมาทเม็ดทราย ระวังจะเอาชีวิตไม่รอดนะ
Jeht:ในเมื่อพ่อพูดแบบนี้ มันต้องมีเหตุผลแน่ ๆ อืม ยังไงก็เตรียมพร้อมไว้ก่อนย่อมดีกว่า
ทุกคนฝังข้าวของบางส่วนไว้ตามที่ Jebrael บอก
Jeht:เท่านี้ก็เรียบร้อยแล้วสินะ? ออกเดินทางได้!
Tirzad:พะ... พวกเธอช้า ๆ หน่อยสิ อาการเมาค้างของฉันยัง...
Jeht:ฮ่าฮ่า ถ้า Tirzad ยังมัวโอ้เอ้อยู่อีกล่ะก็ ระวังวิทยานิพนธ์จะถูกคนอื่นแย่งไปเผยแพร่ก่อนนะ!
Tirzad:...อย่าพูดอะไรไม่เป็นมงคลอย่างนั้นสิ!
Paimon:Traveler ถ้าพร้อมแล้ว เราก็ออกเดินทางกันเถอะ!
Localized evidence
No text in the selected or fallback locales.
完成对话(隐藏)$HIDDEN
Evidence locale: zh-CN
TextMap/TextMapCHS.json/2610380644ExcelBinOutput/QuestExcelConfigData.json/140475
7305322
73053
QUEST_GUIDE_ITEM_DISABLE
2610380644
QUEST_HIDDEN
{
"param": [
"",
"",
"",
"",
""
]
}{}5