Ghost
Chapter icon · UI_ChapterIcon_Snezhnaya

Story Chapters

วังของเธอกำลังพังทลายลงท่ามกลางพายุหิมะ

Story evidence

Chapter quests

1

เรือไม้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นวิญญาณ

Open quest →
Quest flow
1

ได้รับชิ้นส่วน "เนตรเทา" ทั้งหมด

Open step page →
2

ได้รับชิ้นส่วน "เนตรเทา" ทั้งหมด

Open step page →
3

ได้รับชิ้นส่วน "เนตรเทา" ทั้งหมด

Open step page →
4

(test)隐藏$HIDDEN

Open step page →
5

取得全部的「灰眸」碎片$HIDDEN

Open step page →
6

คุยกับ "เนตรเทา"

Open step page →
Conversation 1 · 34 linesOpen full page →

Paimon:อืม... "สวนไร้โศก" ตอนนี้พวกเรารวบรวมพลังทั้งหมดของ "แว่นตา" ครบแล้ว...

Paimon:ตอนนี้ก็น่าจะเปิดประตูของต้นไม้ประหลาดนี่ได้แล้วสิ "แว่นตา" เองก็น่าจะได้ร่างกายกลับคืนมาแล้วสินะ

"เนตรเทา":ตามที่... คนที่สร้างฉันบอกมา ก็น่าจะเป็นแบบนั้นแหละ

Paimon:คนที่สร้างเธอ... อ๊ะ หรือว่าจะเป็นผู้หญิงแปลก ๆ ที่เจอก่อนหน้านี้?

Traveler:เสียมารยาท! ผู้หญิงแปลก ๆ อะไรกัน!

Paimon:ไม่ใช่ผู้หญิงแปลก ๆ อย่างที่เธอพูดถึงตอนนี้แน่นอน!

Paimon:...ก็คนนั้นไง คนที่โผล่มาในเมืองที่ชื่อแปลก ๆ แล้วก็มีวิหคเพลิง กับปราสาทที่เต็มไปด้วยสเนกอวิกน่ะ ฉันจำได้ว่าชื่อ Ak...

"เนตรเทา":คุณ Aksinya ใช่แล้วล่ะ จากความทรงจำที่ฟื้นกลับมาในตอนนี้ เธอเคยเป็นหนึ่งในสมาชิกองค์กรวิจัย "Aly〔Hvergelmir〕pium" ภายใต้สังกัดของ Belyi Tsar...

"เนตรเทา":เธอสร้างฉันขึ้นมาเพื่อ... ชักนำพลังอันแข็งแกร่งบางอย่าง สร้างโลกแห่ง "วันพรุ่งนี้" ที่จะทำให้ทุกคนไม่ต้องเจ็บปวดอีกต่อไป...

"เนตรเทา":ที่นั่นคือดินแดนที่ละทิ้งทั้งความริษยา ความแค้น และความเห็นแก่ตัว เป็น "สวนไร้โศก" ที่ได้รับการโอบอุ้มจากฝ่ามือของสรรพชีวิต ด้วยเหตุนี้...

"เนตรเทา":"ด้วยเหตุนี้ โลกที่รุ่งโรจน์กำลังจะจุติลงมา และจะไม่มีเส้นแบ่งระหว่างมนุษย์ด้วยกัน หรือแม้กระทั่งมนุษย์กับเทพเจ้าอีกต่อไป"

Paimon:โลกที่ไม่มีเส้นแบ่งระหว่างมนุษย์กับเทพเจ้า อืม นึกภาพไม่ออกเลยว่าจะทำได้ยังไง...

"เนตรเทา":"นั่นเป็นโลกที่เทพเจ้าไม่จำเป็นต้องใช้พลังแห่งเทพ และมนุษย์ก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาเทพเจ้า เป็นโลกของมนุษย์อย่างแท้จริง"

"เนตรเทา":...ในความทรงจำ ผลลัพธ์ของแผนการก็เป็นแบบนี้แหละ

"เนตรเทา":ส่วนรายละเอียดที่ว่าจะทำให้สำเร็จได้ยังไง... ขอโทษทีนะ ฉันเองก็ไม่รู้รายละเอียดทั้งหมดของแผนการหรอก สำหรับแผนการอันยิ่งใหญ่นี้ ฉันก็เป็นแค่ "เครื่องมือ" ชิ้นหนึ่งเท่านั้น

Paimon:ฉันเข้าใจแล้วล่ะ "แว่นตา" ก็คือโต๊ะประกอบชิ้นงาน ที่ผสมของเจ๋ง ๆ ออกมาได้เยอะแยะสินะ เพียงแต่โต๊ะประกอบชิ้นงานมันวิ่งไปวิ่งมา เพื่อกินวัตถุดิบเองไม่ได้ก็เท่านั้น

"เนตรเทา":เป็นการเปรียบเทียบที่เห็นภาพชัดดีจริง ๆ แต่ขอเตือนหน่อยนะ คุณ Paimon ใน Snezhnaya ตอนนี้ การเล่นแร่แปรธาตุ ไม่ใช่สาขาวิชาที่ทางการเขาสนับสนุนหรอก...

Paimon:จะ...จริงด้วยสิ... เอาน่า ยังไงแถวนี้ก็ไม่มีใครได้ยินอยู่แล้วล่ะ!

"เนตรเทา":...ว่าแต่ ฉันต้องตามหาพลังส่วนสุดท้ายมั้ย?

"เนตรเทา":ถ้าหากว่า หลังจากที่เปิดประตูแล้ว สิ่งที่ฉันจำได้กลับไม่ใช่ทุกสิ่งที่ฉันอยากจะจำล่ะ ฉันควรจะทำยังไงดี

"เนตรเทา":ถ้า... ถ้าหากว่านั่นคือเหตุผลเดียวที่ฉันถูกสร้างขึ้นมา เป็นจุดประสงค์ที่ถูกกำหนดไว้แล้วล่ะ...

Paimon:ใช่ การตัดสินใจตอนที่ไม่รู้อะไรเลยไม่ดีหรอกนะ ไม่ว่ายังไงก็ต้องนึกทุกอย่างให้ออกก่อนอยู่ดีนั่นแหละ

Paimon:เอาเป็นว่า... "แว่นตา" ช่วยพวกเราไว้เยอะมาก ต่อให้ตอนแรก "แว่นตา" จะไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อจุดประสงค์นี้ก็เถอะ แต่สำหรับพวกเราแล้ว "แว่นตา" มีประโยชน์สุด ๆ ไปเลยนะ!

Traveler:ถึงตอนนั้น ก็แค่กลับมาอยู่ข้าง ๆ พวกเราก็พอแล้วล่ะ

"เนตรเทา":...งั้นเหรอ

Paimon:แถมก่อนหน้านี้ยังคุยกันไว้ตั้งเยอะเลยนี่นา ว่าถ้าได้ร่างกายคืนมาแล้วจะทำอะไรด้วยกันบ้าง! ทั้งผิงไฟ เล่นปาหิมะ วิ่งเล่นไปมาบนทุ่งน้ำแข็ง พวกเราสัญญากันไว้แล้วนะ!

"เนตรเทา":ใช่ หลังจากที่ได้ร่างกายกลับคืนมา ฉันตั้งตารอ... ที่จะได้ไปออกผจญภัยร่วมกับทั้งสองคนนะ

"เนตรเทา":ถึงแม้ระหว่างการเดินทางจะเคยคิดแบบนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน... แต่คนที่พาฉันออกมาจากที่นั่นได้ก็คือคุณ ดีใจจริง ๆ นะที่ได้มาพบกับพวกคุณทั้งสองคน

"เนตรเทา":พลังสุดท้าย... คำตอบของทุกสิ่ง อยู่หลังประตู...

"เนตรเทา":ตอนนี้ โปรดเปิดประตูบานนี้เถอะ

7

เปิดประตู "สวนไร้โศก"

Open step page →
Conversation 1 · 5 linesOpen full page →

"เนตรเทา":ที่นี่ก็คือประตูของ "สวนไร้โศก" ตอนนี้ฉันควรจะส่งคืนพลังของฉันที่นี่ และเปิดประตูบานนี้ใช่มั้ย...?

"เนตรเทา":ถ้างั้นตอนนี้เรามาทำพิธีส่งคืน แล้วไปเปิด... "ประตูสวน" กันเถอะ

8

คุยกับ Aksinya

Open step page →
Conversation 1 · 92 linesOpen full page →

Paimon:เปิดได้สักที เมื่อกี้หนาวชะมัด

Paimon:เราน่าจะสร้างร่างใหม่ให้ "แว่นตา" ได้แล้วมั้ง... เอ๊ะ "แว่นตา" หายไปไหนแล้ว?

Paimon:เกิดอะไรขึ้นน่ะ ขนาดแว่นตาสีฟ้าอันนั้นก็ยังหายไป...

Aksinya:ไม่ต้องห่วง... ร่างกายที่เคยถูกแบ่งแยก จิตสำนึกที่สิงสถิตอยู่ในสิ่งไม่มีชีวิต ล้วนกลับคืนสู่ตำแหน่งที่ควรจะเป็น

Aksinya:ให้ "เนตรเทา" อยู่ในมือฉันสักพักเถอะ สำหรับฉันแล้ว นี่ก็ถือเป็นการส่งคืนเจ้าของเดิมอย่างหนึ่ง

Paimon:อ๊ะ เธอนี่เอง... A...Aksinya!

Aksinya:ใช่ ฉันดีใจนะที่เธอจำชื่อฉันได้ Paimon

Paimon:"แว่นตา"...

Aksinya:ไม่ต้องห่วง เขาจะฟื้นขึ้นมาแน่ แต่ต้องใช้เวลาสักหน่อย

Paimon:อ๋อ จากนั้นร่างกายของเขาก็จะกลับมาเหมือนเดิม และกลายเป็นรูปร่างมนุษย์แบบเดิมใช่มั้ย?

Aksinya:เปล่า เขาจะเข้าไปใน "ร่างกายของคนอื่น"... แล้วกลายสภาพเป็น "ต้นแบบ" ที่แท้จริง ซึ่งอาจต่างจากที่พวกเธอจินตนาการไว้นิดหน่อย

Paimon:เดี๋ยวนะ... ฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ เขาอยากตามหาร่างของตัวเองกลับคืนมาไม่ใช่เหรอ?

Aksinya:ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก

Aksinya:สำหรับเขาที่ลืมเลือนอดีตไปแล้ว เขาไม่รู้อะไรทั้งสิ้น และมีแค่ความคิดที่ว่า "ต้องตามหาร่างเดิมกลับคืนมา" เท่านั้น นี่อาจเป็นเรื่องที่โหดร้าย...

Aksinya:แต่เขาไม่ได้ถูกเตรียมมาเพื่อ "กลับคืนสู่ร่างเดิม" ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่มีจุดประสงค์เพื่อ "หลอมรวมและดัดแปลงร่างที่มีระดับสูงกว่า"

Aksinya:ถ้าเขาจำทุกอย่างได้ก็น่าจะเข้าใจนะ

Paimon:"หลอมรวมและดัดแปลงร่างที่มีระดับสูงกว่า..." เอ๋ หมายความว่า ร่างกายและพลังของเขา จะเข้าไปอยู่ในร่างของคนอื่นงั้นเหรอ?

Aksinya:อืม ใช่แล้วล่ะ

Paimon:แต่เขาไม่มีร่างกายนี่ ที่นี่จะมีร่างกายไหนให้เขาใช้ได้อีก...?

Paimon:เอ๋ ฉันไม่เอาด้วยหรอก แต่ว่า... อือ แต่ว่าถ้าเป็น "แว่นตา" คงแบ่งที่ว่างให้ได้นิดหน่อยแหละ...

Aksinya:ฮ่าฮ่า ถ้าหลอมรวมเข้าไปในร่างของ Paimon คงกลายเป็นปัญหาอื่นแทนน่ะสิ

Aksinya:Traveler ที่จริงมันก็เดาได้ง่าย ๆ นะ ในสถานที่แห่งนี้มีร่างหนึ่งอยู่ พระราชวังมงกุฎสีจาง สถานที่ฝังร่างของอดีตราชาแห่งแดนเหนือ...

Traveler:ร่างของ... Belyi Tsar?

Paimon:หา? Belyi Tsar เขาตายไปตั้งหลายปีแล้วนี่ ป่านนี้คงเหลือแต่กองกระดูกแล้วมั้ง...

Aksinya:ร่างกายขององค์ Belyi Tsar ค่อนข้างพิเศษ แม้ว่าจิตสำนึกจะดับสูญไปแล้ว แต่ก็ยังคง... มีชีวิตอยู่

Aksinya:อย่างเช่น "เบิร์ชขาวแห่ง Tsar" ที่จริงมันคือเส้นประสาท จากเปลือกที่ยังไม่เคยตายจากไปจริง ๆ ของพระองค์ ซึ่งโหยหาโลกภายนอก... และเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ เบิร์ชขาว... เฮ้อ มองยังไงก็ไม่เหมือนต้นไม้เลยนะ

Aksinya:ห้าร้อยปีแล้ว แต่ร่างกายขององค์ Tsar ยังคงโหยหา...

Paimon:จะเป็นไปได้ยังไง... หมายความว่าร่างกายของ Belyi Tsar ยังมีชีวิตอยู่เหรอ? ร่างกาย... จะมีชีวิตอยู่ได้นานขนาดนั้นได้ยังไง?

Aksinya:เพราะพระองค์คือตัวตนที่พิเศษ แม้จะเทียบไม่ได้กับผู้มาเยือน แต่พระองค์ก็ยังคงสูงส่ง พระองค์ตกผลึกมาจากเทคโนโลยีขั้นสูงสุดของอาณาจักรโบราณ Hyperborea และครอบครองจิตวิญญาณจากแสงสว่าง...

Aksinya:ชาว Hyperborea ถึงขนาดพยายามใช้เลือดเนื้อของมังกรน้ำแข็งบรรพกาล มาเป็นวัสดุในการสร้างร่างกายของพระองค์... เพียงเพื่อให้พระองค์สามารถเอื้อมถึงพลังอำนาจที่ "ท่านผู้นั้น" เคยครอบครอง

Paimon:ท่านผู้นั้นนี่คือ... ท่านไหน?

Aksinya:เจตจำนงที่ถือกำเนิดขึ้นพร้อมกับ Teyvat ผู้ครอบครองพลังภพแห่งแสงดั้งเดิมที่สุด หรือที่เรียกกันว่า "Nibelung" ราชาแห่งเหล่าราชามังกรทั้งปวง

Aksinya:หลังจากที่เขาถูกทำลาย ตำแหน่ง "ปฐมมนุษย์" หรือก็คือ "Narayana" ก็ได้ว่างเว้นลง

Aksinya:บนสรวงสวรรค์ ความโหดเหี้ยมของเจ้านายที่ไม่อาจเอ่ยนาม เป็นดั่งคมดาบที่แขวนอยู่... หึ ให้พูดว่าเป็นตะปูยาวที่แขวนอยู่น่าจะเหมาะกว่า... ดังนั้น...

Traveler:พวกเขาจึง... อยากสร้าง "เทพเจ้า" ของตัวเอง

Paimon:พวกเขาก็เลย... สร้าง Belyi Tsar ขึ้นมาสินะ... อืม แต่ตอนนั้นไม่น่าจะเรียกว่า Belyi Tsar น่าจะเรียกว่า... "ปฐมมนุษย์" รึเปล่า?

Aksinya:พวกเขา "พยายาม" สร้างมันขึ้นมา แต่การทดลองเกิดสูญเสียการควบคุม ไม่งั้นเมืองทองคำอาจจะยังคงตั้งตระหง่านอยู่บนผืนดินนี้ในวันนี้... และที่แห่งนี้ก็คงไม่เป็นอย่างในปัจจุบัน ที่กลายเป็นดินแดนเยือกแข็งทอดยาวสุดลูกหูลูกตา

Aksinya:จากชิ้นส่วนบันทึกที่เราเจอในมิติเงา ซากศพของราชามังกรน้ำแข็ง รวมถึงพลังอำนาจที่สูญเสียการควบคุมของมัน... ได้ส่งผลให้ทั่วทั้ง Snezhnaya กลายเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งน้ำแข็งบรรพกาล

Aksinya:แม้แต่กระแสพลังในบริเวณนั้นก็ได้รับผลกระทบ และกลายเป็นผลึกแก้วที่ควบแน่นบริสุทธิ์... จนกระทั่งท่านผู้นั้นทอดสายตาลงมา และตะปูแห่งสวรรค์ก็ร่วงหล่นลงมา

Paimon:เอ่อ... เอ๋ แต่ในเมื่อล้มเหลว แล้ว Belyi Tsar เกิดขึ้นมาได้ยังไงล่ะ?

Aksinya:เรียกว่าสูญเสียการควบคุมต่างหาก ไม่ได้ล้มเหลวสักหน่อย... หนึ่งพันปีหลังจากสิ้นสุดการทดลองและการปะทะในครั้งนั้น องค์ Tsar ก็ได้ตื่นขึ้นมาจากซากศพของมังกรน้ำแข็ง

Aksinya:แต่พลังของพระองค์ไม่ได้สมบูรณ์ เพราะการทดลองยังไม่เสร็จสิ้น... และในตอนนั้น Hyperborea ก็ได้จมลงสู่มิติเงาไปแล้ว อาณาจักรหิมะเลยมีแค่เงาของภูตเท่านั้น...

Aksinya:ผู้คนต่างคิดว่าองค์ Tsar เป็นภูตที่ทรงพลังประเภทหนึ่ง แต่ตัวตนที่แท้จริงกลับสูงส่งกว่านั้นมาก...

Aksinya:Hyperborea ที่สร้างพระองค์ขึ้นมาได้ล่มสลายไปแล้ว พระองค์จะทอดทิ้งมันไปโดยไม่ไยดีเลยก็ยังได้ แต่พระองค์ก็ยังคงยอมรับ... ยอมรับความจริงที่ว่าตนเองคือ "ปฐมมนุษย์ผู้ล้มเหลว"

Aksinya:รวมถึง... ความรับผิดชอบและผลที่ตามมาทั้งหมด

Aksinya:พระองค์ถึงขั้นยอมโอบรับมวลมนุษย์ ให้เข้ามาอยู่ในอาณาจักรน้ำแข็งที่เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายแห่งนี้ และยังคงยินยอม... ที่จะกลายเป็น "ปฐมมนุษย์" อย่างแท้จริง

Aksinya:นี่คือ "ความเมตตา" ของพระองค์ที่ไม่ควรปล่อยให้สูญเปล่า

Aksinya:และ... "แว่นตา" ซึ่งก็คือ "มนุษย์ต้นแบบ" ที่ถูกสร้างขึ้นหลังจากการทดลองนับครั้งไม่ถ้วน คือกุญแจที่จะทำให้องค์ Tsar กลายเป็น "ปฐมมนุษย์"

Aksinya:ตอนแรก... ตอนแรกมันควรเริ่มขึ้นเร็วกว่านี้ และตอนนี้มันได้กลายเป็นเจตนารมณ์สุดท้ายขององค์ Tsar ไปแล้ว...

Aksinya:แต่ต้องขอบคุณพวกเธอนะ Traveler กับ Paimon ในที่สุดความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ก็มีโอกาสที่จะลุล่วงไปได้แล้ว

Aksinya:นี่ไม่ใช่งานที่ง่ายหรอก ตอนแรกฉันตั้งใจจะทำงานนี้สักยี่สิบปีด้วยซ้ำ

Paimon:แหะ ๆ ถึงจะฟังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ยังไงฉันก็รับคำขอบคุณล่ะนะ...

Traveler:แล้วหลังจาก...

Traveler:...สร้าง "ปฐมมนุษย์" ขึ้นมาแล้วล่ะ?

Paimon:จริงสิ "สวนไร้โศก" ที่พูดถึงมาตลอดก่อนหน้านี้ สรุปแล้วมันคืออะไรกันแน่...?

Aksinya:"นั่นคือโลกแห่ง 'วันพรุ่งนี้' ดินแดนที่ละทิ้งความอิจฉา ความเกลียดชัง และความเห็นแก่ตัว ผู้คนต่างรักใคร่ซึ่งกันและกันเหมือนตอนแรกเริ่ม และความรักนี้จะคงอยู่ชั่วนิรันดร์"

Aksinya:"ด้วยเหตุนี้ โลกที่รุ่งโรจน์กำลังจะจุติลงมา และจะไม่มีเส้นแบ่งระหว่างมนุษย์ด้วยกัน หรือแม้กระทั่งมนุษย์กับเทพเจ้าอีกต่อไป"

Aksinya:...อย่างน้อยนี่ก็เป็นภาพที่พระองค์เล่าให้เราฟัง แต่ตามที่ฉันเข้าใจ ความรักที่พระองค์พูดถึง มันไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้น มันคือการเอ่อล้นของจิตวิญญาณอย่างหนึ่ง

Aksinya:แต่การเอ่อล้นนี้จะเหือดแห้งไป เพราะความทุกข์ทรมานมากมายบนโลกใบนี้ ดังนั้นผู้ที่เคยเอ่อล้นจะกลายเป็นผู้ดูดซับ ความเสียสละจะกลายเป็นความโลภ ความระแวงจะมาแทนที่ความเชื่อใจ...

Paimon:เอ่อ เข้าใจยากจังแฮะ

Aksinya:Paimon ชอบกินมากสินะ งั้นยกตัวอย่างแบบนี้ละกัน อย่างเช่น "Sweet Madame"... ตอนที่กินครั้งแรก Paimon ต้องกินแบบมีความสุขมากแน่ ๆ ใช่มั้ยล่ะ

Paimon:ใช่แล้ว ฉันกินรวดเดียวสองตัวเลยล่ะ

Aksinya:อืม... แต่พอกินครั้งที่สองคงอร่อยไม่เท่าครั้งแรก และพอกินครั้งที่สามก็อาจอร่อยไม่เท่าครั้งที่สองด้วย บางทีสักวันหนึ่งก็คงจะกินจนเบื่อไปเอง

Paimon:ไม่น่าจะเบื่อหรอกมั้ง ฉันเชื่อใน "Sweet Madame"... แต่ว่า... อืม ตอนที่ได้กิน "Sweet Madame" ครั้งแรก ก็อร่อยที่สุดจริง ๆ นั่นแหละ...

Aksinya:แล้วเธอก็อยากจะกินของที่อร่อยกว่านี้อีก วนเวียนอยู่แบบนี้ ผลลัพธ์ก็เป็นแค่การเติมเต็มช่องว่างในใจที่ "อยากสัมผัสถึงความประทับใจแบบเดียวกับตอนที่ได้ลิ้มรสครั้งแรก"

Aksinya:กิเลสและความชั่วร้ายมากมายมักเกิดขึ้นไม่หยุดไม่หย่อน แต่ในทางกลับกัน... ไม่ว่าจะกินอะไร จะกินเมื่อไหร่ หรือจะกินเป็นครั้งที่เท่าไหร่ เราจะยังสามารถสัมผัสถึงความประทับใจนั้นได้จริงเหรอ?

Paimon:โห ฟังดูเหมือนโลกในความฝันอะไรทำนองนั้นเลย...

Aksinya:นี่แหละคือโลกแห่ง "วันพรุ่งนี้" ไม่ว่าจะทำอะไร หัวใจก็จะเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกประทับใจนี้ และในบรรดาความรู้สึกเหล่านั้น สิ่งที่เด่นชัดที่สุดก็คงจะเป็นความรักล่ะนะ...

Aksinya:มันจะเป็นความรักที่ไม่มีวันดับสูญ มั่นคง และเป็นนิรันดร์ และหลังจากนั้น ก็เพราะถูกเติมเต็มด้วยความรักอันเป็นนิรันดร์นี้ โลกใบนี้ถึงได้เปลี่ยนเป็นดินแดนที่ ปราศจากความทุกข์และความเจ็บปวดใด ๆ อีกต่อไป

Traveler:แต่มันจะไม่เปลี่ยนแปลงอีกต่อไปแล้ว

Aksinya:ใช่ เพราะว่า... เวลาและการเปลี่ยนแปลงคือการบ่อนทำลาย มันจะคอยทำร้ายความเป็นนิรันดร์ของความรักในทุก ๆ วินาที

Paimon:เดี๋ยวนะ? ที่ว่าไม่เปลี่ยนแปลงนี่หมายความว่ายังไงเหรอ?

Traveler:ก็หมายความว่า ของกินทุกอย่างจะมีรสชาติเหมือนกันไปหมดไงล่ะ...

Paimon:เอ๋ อะไรกัน ฉันไม่เห็นได้ยินมาก่อนเลยว่าจะกลายเป็นแบบนี้?

Paimon:อ๊ะ... เพราะไม่ว่าจะกินอะไรก็มีความสุขสุด ๆ ไปเลย สุดท้ายของที่จะกินก็เลยไม่สำคัญแล้วงั้นเหรอ?

Aksinya:ใช่แล้วล่ะ... Paimon เนี่ยฉลาดกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะ

Aksinya:การจะสร้างโลกแบบนั้นขึ้นมาได้ ก้าวแรกก็คือการใช้ประโยชน์จากมิติเงา... แสงสว่างอาจจะสาดส่องเข้ามาในมิติเงาในไม่ช้านี้ แต่ก็คงต้องใช้เวลาอีกสักหน่อย...

Aksinya:ใช้มิติเงาปกคลุม Snezhnaya จากนั้นก็ตามด้วยโลกทั้งใบ ทำให้ความรักทั้งหมดหยุดนิ่งอยู่ในพื้นที่ที่ไม่มีจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด จนกลายมาเป็น... "สวนไร้โศก"

Aksinya:ทำให้การเลือกไม่มีความหมาย ทำให้การถูกเลือกและการไม่ถูกเลือกไม่มีความแตกต่างกันอีกต่อไป ในโลกแบบนั้น แม้แต่ "Abyss" เองก็คงจะดู "น่ารัก" ขึ้นมาเลยล่ะมั้ง

Paimon:ไม่สิ ไม่ใช่แล้ว เอ่อ...

Paimon:"แว่นตา" น่ะ "แว่นตา" ยังบอกอยู่เลยว่าถ้าได้ร่างกายคืนมาเมื่อไหร่ จะไปทำเรื่องต่าง ๆ อีกหลายอย่างกับพวกเรา "แว่นตา" เองก็คงไม่ต้องการโลกแบบนี้เหมือนกันแน่!

Aksinya:ไม่เป็นไรหรอก Paimon, Traveler หรือแม้แต่ "มนุษย์ต้นแบบ" ไม่ว่าพวกเธอจะยินยอมหรือไม่... พวกเธอทุกคนก็จะมีพื้นที่ของตัวเอง ในโลกที่ไร้ซึ่งความกังวลแห่งนี้เสมอ

Traveler:ฉันไม่สนโลกแบบนั้นหรอก...

Aksinya:น่าเสียดายจัง ฉันนึกว่าพวกเธอจะเข้าใจซะอีก ดูเหมือนอุดมการณ์ของเรา จะสวนทางกันสินะ แต่ไม่เป็นไรหรอก ท้ายที่สุดแล้ว ความเข้าใจอย่างถ่องแท้ก็จะมาถึงในสักวัน...

Aksinya:งั้นก็ดูเหมือนว่า ฉันจะกลายเป็นเป้าหมายที่พวกเธอต้องการจะขัดขวางไปซะแล้วล่ะ... แต่ฉัน ก็ยังไม่อยากลงมือกับพวกเธออยู่ดี เพราะงั้น นี่คือทางเลือกของฉัน

Paimon:ไม่ได้นะ ห้ามไปนะ!

9

ตาม Aksinya ให้ทัน

Open step page →
10

กระโดดเข้าสู่มิติเงา

Open step page →
11

追上阿克西妮娅$HIDDEN

Open step page →
12

ตาม Aksinya ให้ทัน

Open step page →
13

กระโดดเข้าสู่มิติเงา

Open step page →
14

ตาม Aksinya ให้ทัน

Open step page →
15

ตาม Aksinya ให้ทัน

Open step page →
16

追上阿克西妮娅$HIDDEN

Open step page →
17

ตาม Aksinya ให้ทัน

Open step page →
18

คุยกับ Aksinya

Open step page →
Conversation 1 · 75 linesOpen full page →

Aksinya:เท่านี้ก็ได้แล้ว ขอแค่... รออีกสักหน่อย...

Paimon:ว้าว นั่นมันตัวอะไรน่ะ เจ้าตัวประหลาดใหญ่เบ้อเริ่มเลย...

Paimon:เดี๋ยว ๆ ๆ ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนั้นซะหน่อย!

Paimon:Aksinya คนนิสัยไม่ดี รีบเอา "แว่นตา" คืนให้เราเดี๋ยวนี้เลยนะ!

Aksinya:ดูท่าพวกเธอจะชอบ "เนตรเทา" สินะ... ถ้าอดีตเพื่อนร่วมงานของฉัน เห็นคุณค่าของสิ่งประดิษฐ์ชิ้นนี้ได้ก็คงดีสิ

Aksinya:...แม้ว่ากายเนื้อจะแปลงสภาพไปแล้ว แต่จิตสำนึกกลับยังเข้ามาสถิตไม่สมบูรณ์... องค์ Tsar...

Paimon:อ๊ะ นี่ก็คือ...

Aksinya:นี่คือร่างแห่งเทพดั้งเดิมขององค์ Tsar เพียงแต่เวลาที่สนทนากับพวกเรา หรือร่วมเดินทางกับเหล่าภูต จะแปลงเป็นร่างจำแลงของภูตที่คล้ายมนุษย์

Aksinya:หลังจากสิ้นชีพไป พระองค์ก็ไม่สามารถคงร่างจำแลงไว้ได้ นี่ต่างหากคือรูปลักษณ์ดั้งเดิมของพระองค์ ร่างกายอันใหญ่โตน่าเกรงขาม ที่ราวกับเป็นรูปลักษณ์ของผู้ก้าวข้าม

Aksinya:ฉันเคยบอกพวกเธอมั้ยว่า ใบหน้าของ "มนุษย์ต้นแบบ" แท้จริงแล้วจำลองมาจากพระพักตร์ในร่างมนุษย์ขององค์ Belyi Tsar

Traveler:เอา "แว่นตา" คืนมานะ...

Paimon:ใช่ ฉันไม่อยากรู้เรื่องที่เธอเพิ่งพูดไปเมื่อกี้หรอกนะ...

Aksinya:ได้ คืนให้พวกเธอก็ได้

Aksinya:เดิมที "เนตรเทา" ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นภาชนะรองรับจิตสำนึกของ "มนุษย์ต้นแบบ"... เพื่อไม่ให้เขาต้องสูญสลายไป หลังจากอุทิศเลือดเนื้อให้แก่องค์ Tsar...

Aksinya:อันที่จริง มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรั้ง "เขา" ให้อยู่ต่อไปต่างหากล่ะ

Aksinya:ตอนนี้มันก็ถือว่าหมดหน้าที่แล้วสำหรับฉัน ฉันขอยกมันให้เธออย่างเป็นทางการ ฉันเชื่อว่าเธอจะต้องใช้มันได้อย่างดีแน่

Aksinya:ฉันขอโอนกรรมสิทธิ์ให้แก่... Traveler

Paimon:..."แว่นตา"?

"เนตรเทา":กลับสู่สถานะเริ่มต้นแล้ว "เนตร〔ดวงตาแห่ง Graeae〕เทา" พร้อมให้บริการแล้ว...

Traveler:นี่ไม่ใช่ "เขา"

Paimon:นี่ไม่ใช่ "แว่นตา" สักหน่อย นี่เป็นแค่... แค่เครื่องมือชิ้นนั้น มันเป็นแค่เปลือกกลวง ๆ เท่านั้น!

Aksinya:ขอโทษด้วยนะ ตอนนี้จิตสำนึกของ "เขา" น่าจะกลายเป็นแกนกลางของปฐมมนุษย์ ยักษ์แ〔Svarod〕ห่งแสงไปแล้ว

Aksinya:นี่คือสิ่งที่ฉันคืนให้พวกเธอไม่ได้ แต่ไม่เป็นไร อีกไม่นานพวกเธอจะไม่เศร้ากับเรื่องนี้แล้วล่ะ... เพราะว่า...

???:...เฮ้อ

Aksinya:เพราะว่า... "ปฐมมนุษย์" ได้ตื่นขึ้นมาแล้วน่ะสิ

"ปฐมมนุษย์":Traveler, Paimon... แล้วก็ Aksinya

Paimon:"แว่นตา"?

"ปฐมมนุษย์":อืม ฉันเอง... ฉันจำทุกอย่างได้แล้ว Aksinya เป็นช่วงเวลาที่ยาวนานจริง ๆ นะ ไม่ว่าจะสำหรับคุณหรือสำหรับฉันก็ตาม

"ปฐมมนุษย์":แต่ก็เพราะอย่างนี้แหละ ถึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจให้กับความตลกร้ายของโชคชะตา ทั้ง ๆ ที่นี่คือสถานการณ์ที่ฉันในตอนที่ยังเป็น "ต้นแบบ" พยายามหลีกเลี่ยงที่สุดแท้ ๆ

Aksinya:เพราะโชคชะตาก็เป็นแบบนี้ยังไงล่ะ ไม่ว่ายังไงมันก็จะผลักไสเธอไปสู่ปากเหว ราวกับแขกผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ

Paimon:สถานการณ์ที่พยายามหลีกเลี่ยงที่สุด...?

"ปฐมมนุษย์":ใช่ เพราะงั้นฉันเลยคอยไปเกลี้ยกล่อม Koshchei, Pavlina และ Alvis อยู่บ้าง เพื่อหยุดยั้งเธอก่อนที่เธอจะเริ่มต้นการทดลองขั้นสุดท้ายขึ้นจริง ๆ

"ปฐมมนุษย์":เพราะยังไงซะ อำนาจที่ "ปฐมมนุษย์" สามารถอาจเอื้อมถึงได้นั้น ก็เป็นเหมือนกับยา〔Eitr〕พิษร้ายแรงสำหรับเหล่ามนุษย์ และภูตที่มีความปรารถนาอันซับซ้อน...

Paimon:อ๊ะ... งั้นสาหร่ายสีน้ำเงินในเมืองวิหคเพลิง สเนกูรอชคาตนนั้น แล้วก็แกรนด์ดยุกโดโมวอยแห่ง Novokitezhgrad ที่พวกเขาทรยศ Aksinya ก็เป็นเพราะเธอหรอกเหรอ?

Paimon:เอ๋...

"ปฐมมนุษย์":ฉันให้สัญญากับพวกเขาน่ะ ว่าวิธีนี้จะหยุดยั้ง Aksinya ได้ และจะช่วยให้พวกเขาได้ในสิ่งที่ต้องการ

"ปฐมมนุษย์":พวกเขาต่างก็มีอุดมการณ์... หรือความทะเยอทะยานที่อยากจะก้าวขึ้นเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือทุกสรรพสิ่ง การนำจุดนี้มาใช้ประโยชน์เลยเป็นเรื่องที่ง่ายมาก ๆ

"ปฐมมนุษย์":ถ้าเทียบกันแล้ว Aksinya ของพวกเรา Aksinya ที่น่ารักของพวกเรา ความแน่วแน่ของเธอน่ะ กลับดูผิดปกติยิ่งกว่าซะอีก ว่ามั้ยล่ะ

"ปฐมมนุษย์":ฉันล่อลวงให้พวกเขาแบ่งแยกตัวฉัน สับฉันออกเป็นชิ้น ๆ ล่อลวงให้พวกเขาหักหลัง Aksinya... ก็เพราะว่า...

"ปฐมมนุษย์":เพราะเมื่อไหร่ที่ฉันกลายเป็น "ปฐมมนุษย์" และได้ครอบครองตำแหน่งของผู้ก้าวข้าม... เหมือนที่เป็นในตอนนี้... ไม่ว่ายังไง การเปลี่ยนแปลงของโลกก็จะเกิดขึ้นอยู่ดี

"ปฐมมนุษย์":Zver เยาะเย้ยฉัน เพราะมันเชื่อว่ามันได้ทำภารกิจของตัวเองสำเร็จแล้ว ในขณะที่ฉัน พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะหนีจากภารกิจของตัวเอง แต่ท้ายที่สุดก็ยังต้องกลับมาตรงนี้อยู่ดี

"ปฐมมนุษย์":ก็ใช่น่ะสิ เพราะว่า... เฮ้อ Aksinya...

"ปฐมมนุษย์":ในโลกที่ถือกำเนิดขึ้นตามแบบแผนใหม่นั้น Aksinya คุณไม่ได้เผื่อที่ทางเอาไว้ให้ตัวเองเลย ใช่มั้ยล่ะ?

Paimon:เอ๋?

Aksinya:...ใช่ ฉันยอมเชื่อในดินแดนแห่งความรักนิรันดร์ ฉันเชื่อมั่นในวิสัยทัศน์ขององค์ Tsar เพราะฉันศรัทธาในพระองค์

Aksinya:ที่นั่นคือดินแดนแห่งความรักอันเป็นนิรันดร์ แต่คนที่หมดความเชื่อมั่นในรักไปแล้ว ย่อมต้องถูกเนรเทศออกไปจากแผนการอันยิ่งใหญ่ของโลกใบใหม่ เรื่องที่จะให้ก้าวเข้าสู่โลกใหม่น่ะเหรอ? ฉันไม่มีสิทธิ์นั้นหรอก

"ปฐมมนุษย์":เนรเทศงั้นเหรอ? เรียกว่าถูกสังหารทิ้งจะดีกว่านะ ความรักอันเป็นนิรันดร์ ความรู้สึกที่เอ่อล้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ความปีติยินดีชั่วนิรันดร์... แต่ผู้ที่ไม่เชื่อมั่นในความรักและความปีติ กลับไม่มีวันได้ก้าวเข้าสู่ดินแดนแห่งนี้

"ปฐมมนุษย์":แต่มีเพียงผู้ที่ปราศจากความเชื่อมั่นในความรักและความปีติเท่านั้นแหละ... ที่จะสามารถวางแผนการอันโหดร้ายแบบนั้นได้ลงคอ... หึ เรื่องนี้ Belyi Tsar ผู้ "เมตตา" ก็คงคาดการณ์เอาไว้แต่แรกแล้วสินะ

Aksinya:นี่แหละคือความยิ่งใหญ่ของพระองค์ พระองค์เลือกฉัน มันคือภารกิจของฉัน เป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันยังมีชีวิตอยู่... แม้ว่าฉันจะไม่อาจก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ได้ก็ตาม...

Aksinya:ฉันจะขอใช้สองตานี้เฝ้ามองมันจุติลงมา บนรากฐานที่ก่อร่างขึ้นจากซากศพของฉันเอง

Aksinya:...แล้วเธอล่ะ เธอยังคงเชื่อจริง ๆ งั้นเหรอว่า ถ้าไม่พึ่งพาแผนการขององค์ Tsar จะสามารถบรรลุสิ่งที่เรียกว่ารักนิรันดร์ได้น่ะ

Aksinya:ปณิธานที่ Alvis, Koshchei และ Pavlina ต่างมุ่งมั่นไล่ตาม ล้วนพังทลายลงไม่ต่างอะไรกับหิมะที่ละลายหายไป... ไม่มีใครทนรับการกัดเซาะของกาลเวลา ความแห้งผากของจิตวิญญาณ และความเหี่ยวเฉาของความฝันได้หรอก

Aksinya:เพื่อให้จิตวิญญาณอันแสนเริงร่านั้นยังคงสถิตอยู่ในใจ... สิ่งที่ทุกคนบนโลกใบนี้ยอมแลกไปมันยังไม่มากพออีกเหรอ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครทำสำเร็จเลยสักคน

Aksinya:เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอจะยังมีทางเลือกอะไรได้อีก?

"ปฐมมนุษย์":Aksinya คุณก็รู้ดีว่าหลังจากที่ฉันจำทุกอย่างได้ ฉันจะไม่มีวันปฏิเสธคุณได้ลง ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อกลายมาเป็น "ปฐมมนุษย์" แล้ว อันที่จริงฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกต่อไป

Paimon:งั้น... "แว่นตา" นี่เธอตั้งใจจะเปิดประตู "สวนไร้โศก" บานนั้นจริง ๆ เหรอ?

Traveler:หรือว่าจะยังมีทางเลือกอื่นอยู่อีก?

"ปฐมมนุษย์":ฉันขอบคุณพวกคุณมากนะ Traveler แล้วก็ Paimon ที่ถึงแม้จะมาจนถึงจุดนี้แล้ว ก็ยังยินดีมอบโอกาสให้ฉันได้ถอยกลับ

"ปฐมมนุษย์":แต่... เสียดายจริง ๆ ที่ฉันไม่อาจปล่อยให้แผนการของเธอต้องสูญเปล่าได้ เพราะงั้น ถ้าพวกคุณไม่อยากเห็นเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นละก็ คุณทั้งสองคนช่วยหยุด... หยุดฉันกับเธอเอาไว้ที

"ปฐมมนุษย์":แต่ก่อนหน้านั้น Traveler ฉันมีบางอย่างที่จะต้องแสดงให้ Aksinya ดู... และฉันหวังว่าคุณจะช่วยตอบคำถามฉันสักข้อหนึ่ง...

"ปฐมมนุษย์":คุณออกเดินทางฝ่าฟันเพื่อฝาแฝดของคุณ รอนแรมข้ามผ่านโลกมาเกือบทั้งใบ... เพื่อที่จะเข้าใจเขา เพื่อไขว่คว้าทุกสิ่งที่ขาดหายไประหว่างกันกลับคืนมา เพื่อที่จะได้ไปยืนอยู่เบื้องหน้าเขา

"ปฐมมนุษย์":แต่ถ้ากำแพงที่ขวางกั้นระหว่างพวกคุณมันหนาเกินไป จนท้ายที่สุดคุณค้นพบว่า คนที่คุณตามหาจนเจอไม่ใช่เขาในแบบที่คุณวาดฝันไว้ ฝาแฝดที่คุณเคยรักหมดหัวใจไม่ใช่คนเดิมของคุณอีกต่อไป...

"ปฐมมนุษย์":เขาเปลี่ยนไปแล้ว เขากลายเป็นคนอื่น กลายเป็นสิ่งที่คุณไม่มีวันนึกฝันถึง...

Paimon:อ้าว ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ น้องสาว/พี่ชายของ Traveler ไม่มีทางเปลี่ยนไปหรอกนะ!

"ปฐมมนุษย์":มันก็แค่เรื่องสมมติน่ะ ไม่ต้องเครียดขนาดนั้นก็ได้ Paimon

"ปฐมมนุษย์":คุณจะทำยังไงล่ะ Traveler ฉันอยาก... รู้คำตอบของคุณนะ

Traveler:ถ้าเธอ/เขาเปลี่ยนไป...

Traveler:ฉันก็จะเรียนรู้ที่จะรักเธอ/เขาใหม่อีกครั้ง...

Traveler:ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็ตาม

Aksinya:...

"ปฐมมนุษย์":ขอบคุณนะ Traveler วิเศษมากเลยล่ะ มันเป็นคำตอบที่ดีกว่าที่ฉันจินตนาการไว้หลายเท่าเลย

"ปฐมมนุษย์":ถึงเวลาแล้วล่ะ "สวนไร้โศก" กำลังจะเปิดออกแล้ว น่าเสียดายจริง ๆ...

"ปฐมมนุษย์":"แต่ว่า จะให้ทำยังไงได้ล่ะ? ใครที่มีความรัก ก็ย่อมต้องร่วมแบ่งปันชะตากรรมกับคนที่เขารัก"

19

เอาชนะ Aksinya

Open step page →
20

เอาชนะ "ปฐมมนุษย์"

Open step page →
21

เอาชนะ "ปฐมมนุษย์"

Open step page →
22

เอาชนะ "ปฐมมนุษย์"

Open step page →
23

เอาชนะ "ปฐมมนุษย์"

Open step page →
24

หาวิธีคลี่คลายสถานการณ์อันยากลำบาก

Open step page →
25

(test)ยกเลิก

Open step page →
26

มุ่งหน้าไปตามทางเพื่อไปยังด้านหลังของ "ปฐมมนุษย์"

Open step page →
27

เอาชนะ "ปฐมมนุษย์"

Open step page →
28

เอาชนะ "ปฐมมนุษย์"

Open step page →
29

เอาชนะ "ปฐมมนุษย์"

Open step page →
30

จัดการเส้นประสาทบนรถไฟ

Open step page →
31

บทสนทนาสุดท้าย

Open step page →
Conversation 1 · 42 linesOpen full page →

ประตูที่ทอดสู่โลกถูกปิดลงแล้ว
ตัวการราวกับกำลังสลัดปีกเกล็ดของผีเสื้อกลางคืนตายซากที่เกาะติดอยู่บนบ่าออก...
สลัดรูปลักษณ์ของยักษ์ทิ้งไปท่ามกลางการสั่นไหวเพียงไม่กี่ครั้ง
จากนั้น "เขา" ก็ปรากฏตัวขึ้น...

เจตจำนงที่เคยสถิตอยู่ใน "เนตรเทา"...
มาถึงตอนนี้กลับมีร่างกายที่ไม่มีสิ่งใดต่างจากคนทั่วไปอย่างแท้จริง
มีรูปลักษณ์ที่เหมือนกับ Tsar แห่งทุ่งหิมะในวัยเยาว์ไม่มีผิดเพี้ยน

ดังนั้น โลกในเงามืดนี้จึงเหลือเพียงคนที่อยู่ในไข่และคนที่อยู่นอกไข่
เหลือเพียงผู้ทรยศและผู้ถูกทรยศ
เหลือเพียง...
คนที่ตกหลุมรักคนตรงหน้าตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาครั้งแรก กับผู้ถูกรักที่ไม่รู้จักทั้งความรักและความเศร้า

Aksinya:ท้ายที่สุดแล้ว... ฉันก็ยังไม่ทันได้ทำ... ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย...

Aksinya:น่าเสียดายซะจริง ทั้ง ๆ ที่นั่นเป็นภารกิจสำคัญเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันต้องทำให้สำเร็จแท้ ๆ

"ปฐมมนุษย์":ในสายตาของฉัน คุณทำมามากพอแล้วล่ะ... แม้ในสถานที่แบบนี้ คุณก็ยังอุตส่าห์ยืนหยัดอดทนมาได้อย่างยาวนาน

"ปฐมมนุษย์":คุณมีความปรารถนาอันแรงกล้ามากถึงขนาดนั้น ถึงขนาดที่กิ่งก้านแห่งชะตากรรมยังต้องโน้มลงมาหา... จนทำให้คุณหนีออกไปจากที่นี่ได้

Aksinya:การที่ฉันหลุดพ้นจากการปิดล้อมของมิติเงามาได้... อันที่จริงส่วนใหญ่ก็ต้องยกความดีความชอบให้ Izmaylov... เขาบอกว่านี่คือสิ่งสุดท้ายที่เขาจะสามารถทำให้ฉันได้

Aksinya:แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังล้มเหลว และสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปอยู่ดี... เฮ้อ แล้วตอนนี้พวกเราจะร่วงหล่นไปที่ไหนกันล่ะ?

"ปฐมมนุษย์":คงจะร่วงหล่นลงไปยังส่วนลึกอันไร้ที่สิ้นสุดของมิติเงา ร่วงหล่นลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า ห้าร้อยปีแล้วห้าร้อยปีเล่า

"ปฐมมนุษย์":แต่นี่ก็ถือเป็นจุดจบที่ดีที่สุดสำหรับฉันแล้วล่ะ

Aksinya:งั้นเหรอ?

"ปฐมมนุษย์":ใช่แล้วล่ะ Aksinya ที่นี่ไม่มีองค์ Belyi Tsar ที่นี่ไม่มี "ปฐมมนุษย์" ไม่มีตัวตลกในราชสำนักแห่ง Snezhnaya ไม่มีสเนกูรอชคาหรือภูตนานาชนิด

"ปฐมมนุษย์":ที่นี่มีแค่ฉันกับคุณ และในที่แห่งนี้... แม้แต่ "ชื่อ" ก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป

Aksinya:นี่คือสิ่งที่เธอต้องการงั้นเหรอ?

"ปฐมมนุษย์":...นี่แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ และมันคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว ในโลกที่เปรียบเสมือนเปลือกวอลนัทใบจ้อยกลางมิติเงาแห่งนี้ ท้ายที่สุดแล้วก็มีแค่ฉันกับคุณสองคนเท่านั้น

Aksinya:...ฉันเคยคิดมาตลอด ว่าตัวฉันจะไม่มีวันมีสิทธิ์ก้าวเข้ามาในโลกแบบนี้ได้...

Aksinya:...นั่นสินะ Traveler พูดถูก ทำไมเราถึงต้องกลัวการเลือนหายไปของความรัก ทำไมถึงต้องยึดติดกับความรักอันเป็นนิรันดร์...

Aksinya:ถ้าคนเรามีความกล้าพอที่จะเชื่อมั่นในความรัก ก็จะไม่ยึดติดกับการสูญเสีย... ถ้าฉันเชื่อว่ามันมีอยู่จริง ต่อให้ต้องสูญเสียมันไปแล้วจะทำไมล่ะ?

Aksinya:แค่ลุกขึ้นใหม่อีกครั้ง ปัดเศษฝุ่นเศษดินตามตัวทิ้งไป แล้วออกไปไล่ตาม ช่วงชิง มุ่งทะยาน และรักให้เต็มที่อีกครั้งก็พอ!

Aksinya:ทำไม... ทำไมถึงต้อง...

"ปฐมมนุษย์":Aksinya...

Aksinya:ฮะ... ฉันเคยชิงชังโลกใบนี้ที่ถูกกักขังเอาไว้ใต้เปลือกไข่ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าท้ายที่สุดแล้ว ฉันกลับเป็นคนสร้างเปลือกไข่อีกชั้นขึ้นมาซะเอง

"ปฐมมนุษย์":บางทีอาจเป็นเพราะโชคชะตาก็มักจะเป็นแบบนี้เสมอ ไม่ว่ายังไงมันก็จะผลักไสคุณไปสู่ปากเหว ราวกับแขกผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ

Aksinya:คราวนี้กลับกลายเป็นเธอสินะที่ต้องมาพูดประโยคนี้กับฉัน

Aksinya:...ตอนที่ได้รู้ความจริงทั้งหมดของโลกใบนี้ ฉันเคยโกรธแค้นมาก เคยแค้นถึงขั้นที่เอ่ยถามองค์ Tsar ไปว่า:

Aksinya:"หากการดำรงอยู่ของไข่สักใบ ไม่ได้มีไว้เพื่อให้ชีวิตที่อยู่ภายในเจาะทะลวงเปลือกออกมา ถ้าอย่างนั้น ความหมายของการที่มันถือกำเนิดขึ้นมาในจักรวาลนี้คืออะไรกันล่ะ?"

Aksinya:แต่ฉันก็ไม่เคยได้รับคำตอบที่ต้องการจากพระองค์เลย

"ปฐมมนุษย์":คุณเคยคิดแบบนี้เองสินะ อย่างนี้นี่เอง

"ปฐมมนุษย์":แล้วตอนนี้ล่ะ Aksinya คุณยังคิดแบบนั้นอยู่รึเปล่า? คุณทำอะไรมาตั้งมากมาย เคยลองค้นหาจนพบคำตอบของคำถามนั้นบ้างมั้ย?

Aksinya:ก็คงงั้นมั้ง ความจริงแล้วคำตอบก็คือ... เฮ้อ เธอน่ะ รู้มาตั้งนานแล้ว ใช่มั้ยล่ะ?

"ปฐมมนุษย์":...คุณเคยคิดว่าฉันเห็นแก่ตัวเกินไป

"ปฐมมนุษย์":แต่ไม่ว่าจะเป็นความรักในรูปแบบไหน จะเป็นการทุ่มเทหรือการครอบครอง ความรักที่คุณส่งออกไปสู่ภายนอก ก็ล้วนเป็นเหมือนกับภาพสะท้อนที่ย้อนกลับเข้ามาสู่ภายใน

"ปฐมมนุษย์":การรักโลกใบนี้ ก็เพื่อที่จะรักตัวเอง...

"ปฐมมนุษย์":แต่นั่นก็เป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่นะ เพราะโลกก็เป็นแบบนี้แหละ ความปรารถนาที่จะกอบกู้ตัวเองต้องแรงกล้ามากพอ ถึงจะสามารถขยายจากตัวเองไปสู่ผู้อื่น และกอบกู้โลกใบนี้ได้

"ปฐมมนุษย์":ถึงแม้ฉันจะรู้สึกมาตลอดว่า คนเราควรจะรักตัวเองให้ได้ก่อนถึงจะไปรักโลกใบนี้ได้ ไม่อย่างนั้นมันก็จะเกิดความผิดเพี้ยนขึ้น เหมือนอย่างที่เป็นในวันนี้

"ปฐมมนุษย์":แต่คุณน่ะเก่งมากเลยนะ Aksinya

Aksinya:...เป็นคำชมที่ไร้ราคาซะจริง

"ปฐมมนุษย์":เสียใจจัง คำชมนั้นมาจากใจจริงของฉันอย่างไม่ต้องสงสัยเลยนะ

Aksinya:ฮึ่ม...

Aksinya:นั่นสินะ ที่แท้แล้วทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้ง Pavlina, Koshchei, Alvis รวมถึงเธอ แล้วก็... แล้วก็องค์ Tsar ทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเธอต้องการ...

Aksinya:ทำไมฉันถึงเพิ่งมารู้ตัวเอาป่านนี้นะ... ว่าความจริงแล้ว ฉันเองก็เคย... โหยหามันอย่างสุดหัวใจเหมือนกัน...

32

คุยกับ Paimon

Open step page →
Conversation 1 · 14 linesOpen full page →

Paimon:ในที่สุด... แฮ่ก ในที่สุดก็หนีออกมาจากมิติเงานั่นได้สักที

Paimon:"แว่นตา" กับ Aksinya... แล้วก็ร่างของ Belyi Tsar หายไปหมดเลย พวกเขาไปไหนแล้ว?

Traveler:คงไม่โผล่มาอีกแล้วล่ะ...

Paimon:ฮือ เธอว่าเป็นไปได้มั้ยที่ "แว่นตา" จะยังซ่อนอยู่ในกลไกอันนั้นที่ Aksinya ทิ้งไว้ให้เธอน่ะ?

Paimon:หลายเรื่องก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ? คนที่คิดว่าหายไปแล้ว จู่ ๆ ก็โผล่พรวดออกมาอีกครั้งน่ะ

Paimon:เอาเป็นว่าให้ฉันดูหน่อยละกัน

ดังนั้น Paimon จึงพยายามอยู่หลายครั้ง
แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมามีเพียงน้ำเสียงที่เย็นชา
พวกคุณจึงรู้ว่า ถึงแม้ความสามารถบางอย่างจะยังเหมือนเดิม แต่ตอนนี้ "แว่นตา" เป็นเพียง "แว่นตาอันหนึ่ง" เท่านั้นจริง ๆ

Paimon:เขาตกลงไปในที่ที่ลึกขนาดนั้นจริง ๆ สินะ

Paimon:สมควรแล้วล่ะที่เขาไปเลือกเปิด "สวนไร้โศก" อะไรนั่นน่ะ... แต่ก็นะ ตอนที่เขาตัดสินใจช่วย Aksinya ก็ดูเท่ไม่เบาเลย

Paimon:ฮิฮิ ถ้าวันหนึ่ง เธอต้องเป็นศัตรูกับทั้งโลก ฉันก็จะยืนอยู่เคียงข้างเธอแบบนั้นแน่นอน

Traveler:ฉันเองก็เหมือนกันนะ Paimon

Paimon:อื้ม!

Paimon:อ้ะ... จะว่าไป ร่างของ Belyi Tsar ที่เคยอยู่ตรงนี้ก็หายไปแล้ว แถมตอนนี้พวกเราก็ดันมาอยู่แถวนี้อีก... ถ้าเกิดมีใครมาเห็นเข้า งานนี้มีหวังแก้ตัวไม่ขึ้นแน่ ๆ!

Paimon:พวกเรารีบหนีกันก่อนดีกว่า!

Localized evidence

Text fields

3 fields
Chapter numberTextMap 898600384
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
วังของเธอกำลังพังทลายลงท่ามกลางพายุหิมะ
วังของเธอกำลังพังทลายลงท่ามกลางพายุหิมะ

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json
JSON Pointer
/2866022810

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Chapter icon · UI_ChapterIcon_Snezhnaya
Chapter iconchapterIcon232 × 256 · 22 KBUI_ChapterIcon_SnezhnayaResource name

Properties

6

chapter10188

Source evidence
Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json
JSON Pointer
/337
id
10188
cityId
8
groupId
10188
questType
WQ
chapterIcon
UI_ChapterIcon_Snezhnaya
chapterCategory
world