No text in the selected or fallback locales.
Story Chapters
วังของเธอกำลังพังทลายลงท่ามกลางพายุหิมะ
Story evidence
Chapter quests
เรือไม้ที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นวิญญาณ
Open quest →ได้รับชิ้นส่วน "เนตรเทา" ทั้งหมด
Open step page →ได้รับชิ้นส่วน "เนตรเทา" ทั้งหมด
Open step page →ได้รับชิ้นส่วน "เนตรเทา" ทั้งหมด
Open step page →(test)隐藏$HIDDEN
Open step page →取得全部的「灰眸」碎片$HIDDEN
Open step page →คุยกับ "เนตรเทา"
Open step page →Paimon:อืม... "สวนไร้โศก" ตอนนี้พวกเรารวบรวมพลังทั้งหมดของ "แว่นตา" ครบแล้ว...
Paimon:ตอนนี้ก็น่าจะเปิดประตูของต้นไม้ประหลาดนี่ได้แล้วสิ "แว่นตา" เองก็น่าจะได้ร่างกายกลับคืนมาแล้วสินะ
"เนตรเทา":ตามที่... คนที่สร้างฉันบอกมา ก็น่าจะเป็นแบบนั้นแหละ
Paimon:คนที่สร้างเธอ... อ๊ะ หรือว่าจะเป็นผู้หญิงแปลก ๆ ที่เจอก่อนหน้านี้?
Traveler:เสียมารยาท! ผู้หญิงแปลก ๆ อะไรกัน!
Paimon:ไม่ใช่ผู้หญิงแปลก ๆ อย่างที่เธอพูดถึงตอนนี้แน่นอน!
Paimon:...ก็คนนั้นไง คนที่โผล่มาในเมืองที่ชื่อแปลก ๆ แล้วก็มีวิหคเพลิง กับปราสาทที่เต็มไปด้วยสเนกอวิกน่ะ ฉันจำได้ว่าชื่อ Ak...
"เนตรเทา":คุณ Aksinya ใช่แล้วล่ะ จากความทรงจำที่ฟื้นกลับมาในตอนนี้ เธอเคยเป็นหนึ่งในสมาชิกองค์กรวิจัย "Aly〔Hvergelmir〕pium" ภายใต้สังกัดของ Belyi Tsar...
"เนตรเทา":เธอสร้างฉันขึ้นมาเพื่อ... ชักนำพลังอันแข็งแกร่งบางอย่าง สร้างโลกแห่ง "วันพรุ่งนี้" ที่จะทำให้ทุกคนไม่ต้องเจ็บปวดอีกต่อไป...
"เนตรเทา":ที่นั่นคือดินแดนที่ละทิ้งทั้งความริษยา ความแค้น และความเห็นแก่ตัว เป็น "สวนไร้โศก" ที่ได้รับการโอบอุ้มจากฝ่ามือของสรรพชีวิต ด้วยเหตุนี้...
"เนตรเทา":"ด้วยเหตุนี้ โลกที่รุ่งโรจน์กำลังจะจุติลงมา และจะไม่มีเส้นแบ่งระหว่างมนุษย์ด้วยกัน หรือแม้กระทั่งมนุษย์กับเทพเจ้าอีกต่อไป"
Paimon:โลกที่ไม่มีเส้นแบ่งระหว่างมนุษย์กับเทพเจ้า อืม นึกภาพไม่ออกเลยว่าจะทำได้ยังไง...
"เนตรเทา":"นั่นเป็นโลกที่เทพเจ้าไม่จำเป็นต้องใช้พลังแห่งเทพ และมนุษย์ก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาเทพเจ้า เป็นโลกของมนุษย์อย่างแท้จริง"
"เนตรเทา":...ในความทรงจำ ผลลัพธ์ของแผนการก็เป็นแบบนี้แหละ
"เนตรเทา":ส่วนรายละเอียดที่ว่าจะทำให้สำเร็จได้ยังไง... ขอโทษทีนะ ฉันเองก็ไม่รู้รายละเอียดทั้งหมดของแผนการหรอก สำหรับแผนการอันยิ่งใหญ่นี้ ฉันก็เป็นแค่ "เครื่องมือ" ชิ้นหนึ่งเท่านั้น
Paimon:ฉันเข้าใจแล้วล่ะ "แว่นตา" ก็คือโต๊ะประกอบชิ้นงาน ที่ผสมของเจ๋ง ๆ ออกมาได้เยอะแยะสินะ เพียงแต่โต๊ะประกอบชิ้นงานมันวิ่งไปวิ่งมา เพื่อกินวัตถุดิบเองไม่ได้ก็เท่านั้น
"เนตรเทา":เป็นการเปรียบเทียบที่เห็นภาพชัดดีจริง ๆ แต่ขอเตือนหน่อยนะ คุณ Paimon ใน Snezhnaya ตอนนี้ การเล่นแร่แปรธาตุ ไม่ใช่สาขาวิชาที่ทางการเขาสนับสนุนหรอก...
Paimon:จะ...จริงด้วยสิ... เอาน่า ยังไงแถวนี้ก็ไม่มีใครได้ยินอยู่แล้วล่ะ!
"เนตรเทา":...ว่าแต่ ฉันต้องตามหาพลังส่วนสุดท้ายมั้ย?
"เนตรเทา":ถ้าหากว่า หลังจากที่เปิดประตูแล้ว สิ่งที่ฉันจำได้กลับไม่ใช่ทุกสิ่งที่ฉันอยากจะจำล่ะ ฉันควรจะทำยังไงดี
"เนตรเทา":ถ้า... ถ้าหากว่านั่นคือเหตุผลเดียวที่ฉันถูกสร้างขึ้นมา เป็นจุดประสงค์ที่ถูกกำหนดไว้แล้วล่ะ...
Paimon:ใช่ การตัดสินใจตอนที่ไม่รู้อะไรเลยไม่ดีหรอกนะ ไม่ว่ายังไงก็ต้องนึกทุกอย่างให้ออกก่อนอยู่ดีนั่นแหละ
Paimon:เอาเป็นว่า... "แว่นตา" ช่วยพวกเราไว้เยอะมาก ต่อให้ตอนแรก "แว่นตา" จะไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อจุดประสงค์นี้ก็เถอะ แต่สำหรับพวกเราแล้ว "แว่นตา" มีประโยชน์สุด ๆ ไปเลยนะ!
Traveler:ถึงตอนนั้น ก็แค่กลับมาอยู่ข้าง ๆ พวกเราก็พอแล้วล่ะ
"เนตรเทา":...งั้นเหรอ
Paimon:แถมก่อนหน้านี้ยังคุยกันไว้ตั้งเยอะเลยนี่นา ว่าถ้าได้ร่างกายคืนมาแล้วจะทำอะไรด้วยกันบ้าง! ทั้งผิงไฟ เล่นปาหิมะ วิ่งเล่นไปมาบนทุ่งน้ำแข็ง พวกเราสัญญากันไว้แล้วนะ!
"เนตรเทา":ใช่ หลังจากที่ได้ร่างกายกลับคืนมา ฉันตั้งตารอ... ที่จะได้ไปออกผจญภัยร่วมกับทั้งสองคนนะ
"เนตรเทา":ถึงแม้ระหว่างการเดินทางจะเคยคิดแบบนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน... แต่คนที่พาฉันออกมาจากที่นั่นได้ก็คือคุณ ดีใจจริง ๆ นะที่ได้มาพบกับพวกคุณทั้งสองคน
"เนตรเทา":พลังสุดท้าย... คำตอบของทุกสิ่ง อยู่หลังประตู...
"เนตรเทา":ตอนนี้ โปรดเปิดประตูบานนี้เถอะ
เปิดประตู "สวนไร้โศก"
Open step page →"เนตรเทา":ที่นี่ก็คือประตูของ "สวนไร้โศก" ตอนนี้ฉันควรจะส่งคืนพลังของฉันที่นี่ และเปิดประตูบานนี้ใช่มั้ย...?
"เนตรเทา":ถ้างั้นตอนนี้เรามาทำพิธีส่งคืน แล้วไปเปิด... "ประตูสวน" กันเถอะ
คุยกับ Aksinya
Open step page →Paimon:เปิดได้สักที เมื่อกี้หนาวชะมัด
Paimon:เราน่าจะสร้างร่างใหม่ให้ "แว่นตา" ได้แล้วมั้ง... เอ๊ะ "แว่นตา" หายไปไหนแล้ว?
Paimon:เกิดอะไรขึ้นน่ะ ขนาดแว่นตาสีฟ้าอันนั้นก็ยังหายไป...
Aksinya:ไม่ต้องห่วง... ร่างกายที่เคยถูกแบ่งแยก จิตสำนึกที่สิงสถิตอยู่ในสิ่งไม่มีชีวิต ล้วนกลับคืนสู่ตำแหน่งที่ควรจะเป็น
Aksinya:ให้ "เนตรเทา" อยู่ในมือฉันสักพักเถอะ สำหรับฉันแล้ว นี่ก็ถือเป็นการส่งคืนเจ้าของเดิมอย่างหนึ่ง
Paimon:อ๊ะ เธอนี่เอง... A...Aksinya!
Aksinya:ใช่ ฉันดีใจนะที่เธอจำชื่อฉันได้ Paimon
Paimon:"แว่นตา"...
Aksinya:ไม่ต้องห่วง เขาจะฟื้นขึ้นมาแน่ แต่ต้องใช้เวลาสักหน่อย
Paimon:อ๋อ จากนั้นร่างกายของเขาก็จะกลับมาเหมือนเดิม และกลายเป็นรูปร่างมนุษย์แบบเดิมใช่มั้ย?
Aksinya:เปล่า เขาจะเข้าไปใน "ร่างกายของคนอื่น"... แล้วกลายสภาพเป็น "ต้นแบบ" ที่แท้จริง ซึ่งอาจต่างจากที่พวกเธอจินตนาการไว้นิดหน่อย
Paimon:เดี๋ยวนะ... ฉันไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ เขาอยากตามหาร่างของตัวเองกลับคืนมาไม่ใช่เหรอ?
Aksinya:ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก
Aksinya:สำหรับเขาที่ลืมเลือนอดีตไปแล้ว เขาไม่รู้อะไรทั้งสิ้น และมีแค่ความคิดที่ว่า "ต้องตามหาร่างเดิมกลับคืนมา" เท่านั้น นี่อาจเป็นเรื่องที่โหดร้าย...
Aksinya:แต่เขาไม่ได้ถูกเตรียมมาเพื่อ "กลับคืนสู่ร่างเดิม" ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว แต่มีจุดประสงค์เพื่อ "หลอมรวมและดัดแปลงร่างที่มีระดับสูงกว่า"
Aksinya:ถ้าเขาจำทุกอย่างได้ก็น่าจะเข้าใจนะ
Paimon:"หลอมรวมและดัดแปลงร่างที่มีระดับสูงกว่า..." เอ๋ หมายความว่า ร่างกายและพลังของเขา จะเข้าไปอยู่ในร่างของคนอื่นงั้นเหรอ?
Aksinya:อืม ใช่แล้วล่ะ
Paimon:แต่เขาไม่มีร่างกายนี่ ที่นี่จะมีร่างกายไหนให้เขาใช้ได้อีก...?
Paimon:เอ๋ ฉันไม่เอาด้วยหรอก แต่ว่า... อือ แต่ว่าถ้าเป็น "แว่นตา" คงแบ่งที่ว่างให้ได้นิดหน่อยแหละ...
Aksinya:ฮ่าฮ่า ถ้าหลอมรวมเข้าไปในร่างของ Paimon คงกลายเป็นปัญหาอื่นแทนน่ะสิ
Aksinya:Traveler ที่จริงมันก็เดาได้ง่าย ๆ นะ ในสถานที่แห่งนี้มีร่างหนึ่งอยู่ พระราชวังมงกุฎสีจาง สถานที่ฝังร่างของอดีตราชาแห่งแดนเหนือ...
Traveler:ร่างของ... Belyi Tsar?
Paimon:หา? Belyi Tsar เขาตายไปตั้งหลายปีแล้วนี่ ป่านนี้คงเหลือแต่กองกระดูกแล้วมั้ง...
Aksinya:ร่างกายขององค์ Belyi Tsar ค่อนข้างพิเศษ แม้ว่าจิตสำนึกจะดับสูญไปแล้ว แต่ก็ยังคง... มีชีวิตอยู่
Aksinya:อย่างเช่น "เบิร์ชขาวแห่ง Tsar" ที่จริงมันคือเส้นประสาท จากเปลือกที่ยังไม่เคยตายจากไปจริง ๆ ของพระองค์ ซึ่งโหยหาโลกภายนอก... และเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ เบิร์ชขาว... เฮ้อ มองยังไงก็ไม่เหมือนต้นไม้เลยนะ
Aksinya:ห้าร้อยปีแล้ว แต่ร่างกายขององค์ Tsar ยังคงโหยหา...
Paimon:จะเป็นไปได้ยังไง... หมายความว่าร่างกายของ Belyi Tsar ยังมีชีวิตอยู่เหรอ? ร่างกาย... จะมีชีวิตอยู่ได้นานขนาดนั้นได้ยังไง?
Aksinya:เพราะพระองค์คือตัวตนที่พิเศษ แม้จะเทียบไม่ได้กับผู้มาเยือน แต่พระองค์ก็ยังคงสูงส่ง พระองค์ตกผลึกมาจากเทคโนโลยีขั้นสูงสุดของอาณาจักรโบราณ Hyperborea และครอบครองจิตวิญญาณจากแสงสว่าง...
Aksinya:ชาว Hyperborea ถึงขนาดพยายามใช้เลือดเนื้อของมังกรน้ำแข็งบรรพกาล มาเป็นวัสดุในการสร้างร่างกายของพระองค์... เพียงเพื่อให้พระองค์สามารถเอื้อมถึงพลังอำนาจที่ "ท่านผู้นั้น" เคยครอบครอง
Paimon:ท่านผู้นั้นนี่คือ... ท่านไหน?
Aksinya:เจตจำนงที่ถือกำเนิดขึ้นพร้อมกับ Teyvat ผู้ครอบครองพลังภพแห่งแสงดั้งเดิมที่สุด หรือที่เรียกกันว่า "Nibelung" ราชาแห่งเหล่าราชามังกรทั้งปวง
Aksinya:หลังจากที่เขาถูกทำลาย ตำแหน่ง "ปฐมมนุษย์" หรือก็คือ "Narayana" ก็ได้ว่างเว้นลง
Aksinya:บนสรวงสวรรค์ ความโหดเหี้ยมของเจ้านายที่ไม่อาจเอ่ยนาม เป็นดั่งคมดาบที่แขวนอยู่... หึ ให้พูดว่าเป็นตะปูยาวที่แขวนอยู่น่าจะเหมาะกว่า... ดังนั้น...
Traveler:พวกเขาจึง... อยากสร้าง "เทพเจ้า" ของตัวเอง
Paimon:พวกเขาก็เลย... สร้าง Belyi Tsar ขึ้นมาสินะ... อืม แต่ตอนนั้นไม่น่าจะเรียกว่า Belyi Tsar น่าจะเรียกว่า... "ปฐมมนุษย์" รึเปล่า?
Aksinya:พวกเขา "พยายาม" สร้างมันขึ้นมา แต่การทดลองเกิดสูญเสียการควบคุม ไม่งั้นเมืองทองคำอาจจะยังคงตั้งตระหง่านอยู่บนผืนดินนี้ในวันนี้... และที่แห่งนี้ก็คงไม่เป็นอย่างในปัจจุบัน ที่กลายเป็นดินแดนเยือกแข็งทอดยาวสุดลูกหูลูกตา
Aksinya:จากชิ้นส่วนบันทึกที่เราเจอในมิติเงา ซากศพของราชามังกรน้ำแข็ง รวมถึงพลังอำนาจที่สูญเสียการควบคุมของมัน... ได้ส่งผลให้ทั่วทั้ง Snezhnaya กลายเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งน้ำแข็งบรรพกาล
Aksinya:แม้แต่กระแสพลังในบริเวณนั้นก็ได้รับผลกระทบ และกลายเป็นผลึกแก้วที่ควบแน่นบริสุทธิ์... จนกระทั่งท่านผู้นั้นทอดสายตาลงมา และตะปูแห่งสวรรค์ก็ร่วงหล่นลงมา
Paimon:เอ่อ... เอ๋ แต่ในเมื่อล้มเหลว แล้ว Belyi Tsar เกิดขึ้นมาได้ยังไงล่ะ?
Aksinya:เรียกว่าสูญเสียการควบคุมต่างหาก ไม่ได้ล้มเหลวสักหน่อย... หนึ่งพันปีหลังจากสิ้นสุดการทดลองและการปะทะในครั้งนั้น องค์ Tsar ก็ได้ตื่นขึ้นมาจากซากศพของมังกรน้ำแข็ง
Aksinya:แต่พลังของพระองค์ไม่ได้สมบูรณ์ เพราะการทดลองยังไม่เสร็จสิ้น... และในตอนนั้น Hyperborea ก็ได้จมลงสู่มิติเงาไปแล้ว อาณาจักรหิมะเลยมีแค่เงาของภูตเท่านั้น...
Aksinya:ผู้คนต่างคิดว่าองค์ Tsar เป็นภูตที่ทรงพลังประเภทหนึ่ง แต่ตัวตนที่แท้จริงกลับสูงส่งกว่านั้นมาก...
Aksinya:Hyperborea ที่สร้างพระองค์ขึ้นมาได้ล่มสลายไปแล้ว พระองค์จะทอดทิ้งมันไปโดยไม่ไยดีเลยก็ยังได้ แต่พระองค์ก็ยังคงยอมรับ... ยอมรับความจริงที่ว่าตนเองคือ "ปฐมมนุษย์ผู้ล้มเหลว"
Aksinya:รวมถึง... ความรับผิดชอบและผลที่ตามมาทั้งหมด
Aksinya:พระองค์ถึงขั้นยอมโอบรับมวลมนุษย์ ให้เข้ามาอยู่ในอาณาจักรน้ำแข็งที่เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายแห่งนี้ และยังคงยินยอม... ที่จะกลายเป็น "ปฐมมนุษย์" อย่างแท้จริง
Aksinya:นี่คือ "ความเมตตา" ของพระองค์ที่ไม่ควรปล่อยให้สูญเปล่า
Aksinya:และ... "แว่นตา" ซึ่งก็คือ "มนุษย์ต้นแบบ" ที่ถูกสร้างขึ้นหลังจากการทดลองนับครั้งไม่ถ้วน คือกุญแจที่จะทำให้องค์ Tsar กลายเป็น "ปฐมมนุษย์"
Aksinya:ตอนแรก... ตอนแรกมันควรเริ่มขึ้นเร็วกว่านี้ และตอนนี้มันได้กลายเป็นเจตนารมณ์สุดท้ายขององค์ Tsar ไปแล้ว...
Aksinya:แต่ต้องขอบคุณพวกเธอนะ Traveler กับ Paimon ในที่สุดความปรารถนาอันยิ่งใหญ่ก็มีโอกาสที่จะลุล่วงไปได้แล้ว
Aksinya:นี่ไม่ใช่งานที่ง่ายหรอก ตอนแรกฉันตั้งใจจะทำงานนี้สักยี่สิบปีด้วยซ้ำ
Paimon:แหะ ๆ ถึงจะฟังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ยังไงฉันก็รับคำขอบคุณล่ะนะ...
Traveler:แล้วหลังจาก...
Traveler:...สร้าง "ปฐมมนุษย์" ขึ้นมาแล้วล่ะ?
Paimon:จริงสิ "สวนไร้โศก" ที่พูดถึงมาตลอดก่อนหน้านี้ สรุปแล้วมันคืออะไรกันแน่...?
Aksinya:"นั่นคือโลกแห่ง 'วันพรุ่งนี้' ดินแดนที่ละทิ้งความอิจฉา ความเกลียดชัง และความเห็นแก่ตัว ผู้คนต่างรักใคร่ซึ่งกันและกันเหมือนตอนแรกเริ่ม และความรักนี้จะคงอยู่ชั่วนิรันดร์"
Aksinya:"ด้วยเหตุนี้ โลกที่รุ่งโรจน์กำลังจะจุติลงมา และจะไม่มีเส้นแบ่งระหว่างมนุษย์ด้วยกัน หรือแม้กระทั่งมนุษย์กับเทพเจ้าอีกต่อไป"
Aksinya:...อย่างน้อยนี่ก็เป็นภาพที่พระองค์เล่าให้เราฟัง แต่ตามที่ฉันเข้าใจ ความรักที่พระองค์พูดถึง มันไม่ได้ซับซ้อนขนาดนั้น มันคือการเอ่อล้นของจิตวิญญาณอย่างหนึ่ง
Aksinya:แต่การเอ่อล้นนี้จะเหือดแห้งไป เพราะความทุกข์ทรมานมากมายบนโลกใบนี้ ดังนั้นผู้ที่เคยเอ่อล้นจะกลายเป็นผู้ดูดซับ ความเสียสละจะกลายเป็นความโลภ ความระแวงจะมาแทนที่ความเชื่อใจ...
Paimon:เอ่อ เข้าใจยากจังแฮะ
Aksinya:Paimon ชอบกินมากสินะ งั้นยกตัวอย่างแบบนี้ละกัน อย่างเช่น "Sweet Madame"... ตอนที่กินครั้งแรก Paimon ต้องกินแบบมีความสุขมากแน่ ๆ ใช่มั้ยล่ะ
Paimon:ใช่แล้ว ฉันกินรวดเดียวสองตัวเลยล่ะ
Aksinya:อืม... แต่พอกินครั้งที่สองคงอร่อยไม่เท่าครั้งแรก และพอกินครั้งที่สามก็อาจอร่อยไม่เท่าครั้งที่สองด้วย บางทีสักวันหนึ่งก็คงจะกินจนเบื่อไปเอง
Paimon:ไม่น่าจะเบื่อหรอกมั้ง ฉันเชื่อใน "Sweet Madame"... แต่ว่า... อืม ตอนที่ได้กิน "Sweet Madame" ครั้งแรก ก็อร่อยที่สุดจริง ๆ นั่นแหละ...
Aksinya:แล้วเธอก็อยากจะกินของที่อร่อยกว่านี้อีก วนเวียนอยู่แบบนี้ ผลลัพธ์ก็เป็นแค่การเติมเต็มช่องว่างในใจที่ "อยากสัมผัสถึงความประทับใจแบบเดียวกับตอนที่ได้ลิ้มรสครั้งแรก"
Aksinya:กิเลสและความชั่วร้ายมากมายมักเกิดขึ้นไม่หยุดไม่หย่อน แต่ในทางกลับกัน... ไม่ว่าจะกินอะไร จะกินเมื่อไหร่ หรือจะกินเป็นครั้งที่เท่าไหร่ เราจะยังสามารถสัมผัสถึงความประทับใจนั้นได้จริงเหรอ?
Paimon:โห ฟังดูเหมือนโลกในความฝันอะไรทำนองนั้นเลย...
Aksinya:นี่แหละคือโลกแห่ง "วันพรุ่งนี้" ไม่ว่าจะทำอะไร หัวใจก็จะเปี่ยมล้นไปด้วยความรู้สึกประทับใจนี้ และในบรรดาความรู้สึกเหล่านั้น สิ่งที่เด่นชัดที่สุดก็คงจะเป็นความรักล่ะนะ...
Aksinya:มันจะเป็นความรักที่ไม่มีวันดับสูญ มั่นคง และเป็นนิรันดร์ และหลังจากนั้น ก็เพราะถูกเติมเต็มด้วยความรักอันเป็นนิรันดร์นี้ โลกใบนี้ถึงได้เปลี่ยนเป็นดินแดนที่ ปราศจากความทุกข์และความเจ็บปวดใด ๆ อีกต่อไป
Traveler:แต่มันจะไม่เปลี่ยนแปลงอีกต่อไปแล้ว
Aksinya:ใช่ เพราะว่า... เวลาและการเปลี่ยนแปลงคือการบ่อนทำลาย มันจะคอยทำร้ายความเป็นนิรันดร์ของความรักในทุก ๆ วินาที
Paimon:เดี๋ยวนะ? ที่ว่าไม่เปลี่ยนแปลงนี่หมายความว่ายังไงเหรอ?
Traveler:ก็หมายความว่า ของกินทุกอย่างจะมีรสชาติเหมือนกันไปหมดไงล่ะ...
Paimon:เอ๋ อะไรกัน ฉันไม่เห็นได้ยินมาก่อนเลยว่าจะกลายเป็นแบบนี้?
Paimon:อ๊ะ... เพราะไม่ว่าจะกินอะไรก็มีความสุขสุด ๆ ไปเลย สุดท้ายของที่จะกินก็เลยไม่สำคัญแล้วงั้นเหรอ?
Aksinya:ใช่แล้วล่ะ... Paimon เนี่ยฉลาดกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะ
Aksinya:การจะสร้างโลกแบบนั้นขึ้นมาได้ ก้าวแรกก็คือการใช้ประโยชน์จากมิติเงา... แสงสว่างอาจจะสาดส่องเข้ามาในมิติเงาในไม่ช้านี้ แต่ก็คงต้องใช้เวลาอีกสักหน่อย...
Aksinya:ใช้มิติเงาปกคลุม Snezhnaya จากนั้นก็ตามด้วยโลกทั้งใบ ทำให้ความรักทั้งหมดหยุดนิ่งอยู่ในพื้นที่ที่ไม่มีจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด จนกลายมาเป็น... "สวนไร้โศก"
Aksinya:ทำให้การเลือกไม่มีความหมาย ทำให้การถูกเลือกและการไม่ถูกเลือกไม่มีความแตกต่างกันอีกต่อไป ในโลกแบบนั้น แม้แต่ "Abyss" เองก็คงจะดู "น่ารัก" ขึ้นมาเลยล่ะมั้ง
Paimon:ไม่สิ ไม่ใช่แล้ว เอ่อ...
Paimon:"แว่นตา" น่ะ "แว่นตา" ยังบอกอยู่เลยว่าถ้าได้ร่างกายคืนมาเมื่อไหร่ จะไปทำเรื่องต่าง ๆ อีกหลายอย่างกับพวกเรา "แว่นตา" เองก็คงไม่ต้องการโลกแบบนี้เหมือนกันแน่!
Aksinya:ไม่เป็นไรหรอก Paimon, Traveler หรือแม้แต่ "มนุษย์ต้นแบบ" ไม่ว่าพวกเธอจะยินยอมหรือไม่... พวกเธอทุกคนก็จะมีพื้นที่ของตัวเอง ในโลกที่ไร้ซึ่งความกังวลแห่งนี้เสมอ
Traveler:ฉันไม่สนโลกแบบนั้นหรอก...
Aksinya:น่าเสียดายจัง ฉันนึกว่าพวกเธอจะเข้าใจซะอีก ดูเหมือนอุดมการณ์ของเรา จะสวนทางกันสินะ แต่ไม่เป็นไรหรอก ท้ายที่สุดแล้ว ความเข้าใจอย่างถ่องแท้ก็จะมาถึงในสักวัน...
Aksinya:งั้นก็ดูเหมือนว่า ฉันจะกลายเป็นเป้าหมายที่พวกเธอต้องการจะขัดขวางไปซะแล้วล่ะ... แต่ฉัน ก็ยังไม่อยากลงมือกับพวกเธออยู่ดี เพราะงั้น นี่คือทางเลือกของฉัน
Paimon:ไม่ได้นะ ห้ามไปนะ!
ตาม Aksinya ให้ทัน
Open step page →กระโดดเข้าสู่มิติเงา
Open step page →追上阿克西妮娅$HIDDEN
Open step page →ตาม Aksinya ให้ทัน
Open step page →กระโดดเข้าสู่มิติเงา
Open step page →ตาม Aksinya ให้ทัน
Open step page →ตาม Aksinya ให้ทัน
Open step page →追上阿克西妮娅$HIDDEN
Open step page →ตาม Aksinya ให้ทัน
Open step page →คุยกับ Aksinya
Open step page →Aksinya:เท่านี้ก็ได้แล้ว ขอแค่... รออีกสักหน่อย...
Paimon:ว้าว นั่นมันตัวอะไรน่ะ เจ้าตัวประหลาดใหญ่เบ้อเริ่มเลย...
Paimon:เดี๋ยว ๆ ๆ ประเด็นไม่ได้อยู่ตรงนั้นซะหน่อย!
Paimon:Aksinya คนนิสัยไม่ดี รีบเอา "แว่นตา" คืนให้เราเดี๋ยวนี้เลยนะ!
Aksinya:ดูท่าพวกเธอจะชอบ "เนตรเทา" สินะ... ถ้าอดีตเพื่อนร่วมงานของฉัน เห็นคุณค่าของสิ่งประดิษฐ์ชิ้นนี้ได้ก็คงดีสิ
Aksinya:...แม้ว่ากายเนื้อจะแปลงสภาพไปแล้ว แต่จิตสำนึกกลับยังเข้ามาสถิตไม่สมบูรณ์... องค์ Tsar...
Paimon:อ๊ะ นี่ก็คือ...
Aksinya:นี่คือร่างแห่งเทพดั้งเดิมขององค์ Tsar เพียงแต่เวลาที่สนทนากับพวกเรา หรือร่วมเดินทางกับเหล่าภูต จะแปลงเป็นร่างจำแลงของภูตที่คล้ายมนุษย์
Aksinya:หลังจากสิ้นชีพไป พระองค์ก็ไม่สามารถคงร่างจำแลงไว้ได้ นี่ต่างหากคือรูปลักษณ์ดั้งเดิมของพระองค์ ร่างกายอันใหญ่โตน่าเกรงขาม ที่ราวกับเป็นรูปลักษณ์ของผู้ก้าวข้าม
Aksinya:ฉันเคยบอกพวกเธอมั้ยว่า ใบหน้าของ "มนุษย์ต้นแบบ" แท้จริงแล้วจำลองมาจากพระพักตร์ในร่างมนุษย์ขององค์ Belyi Tsar
Traveler:เอา "แว่นตา" คืนมานะ...
Paimon:ใช่ ฉันไม่อยากรู้เรื่องที่เธอเพิ่งพูดไปเมื่อกี้หรอกนะ...
Aksinya:ได้ คืนให้พวกเธอก็ได้
Aksinya:เดิมที "เนตรเทา" ถูกสร้างขึ้นเพื่อเป็นภาชนะรองรับจิตสำนึกของ "มนุษย์ต้นแบบ"... เพื่อไม่ให้เขาต้องสูญสลายไป หลังจากอุทิศเลือดเนื้อให้แก่องค์ Tsar...
Aksinya:อันที่จริง มันถูกสร้างขึ้นมาเพื่อรั้ง "เขา" ให้อยู่ต่อไปต่างหากล่ะ
Aksinya:ตอนนี้มันก็ถือว่าหมดหน้าที่แล้วสำหรับฉัน ฉันขอยกมันให้เธออย่างเป็นทางการ ฉันเชื่อว่าเธอจะต้องใช้มันได้อย่างดีแน่
Aksinya:ฉันขอโอนกรรมสิทธิ์ให้แก่... Traveler
Paimon:..."แว่นตา"?
"เนตรเทา":กลับสู่สถานะเริ่มต้นแล้ว "เนตร〔ดวงตาแห่ง Graeae〕เทา" พร้อมให้บริการแล้ว...
Traveler:นี่ไม่ใช่ "เขา"
Paimon:นี่ไม่ใช่ "แว่นตา" สักหน่อย นี่เป็นแค่... แค่เครื่องมือชิ้นนั้น มันเป็นแค่เปลือกกลวง ๆ เท่านั้น!
Aksinya:ขอโทษด้วยนะ ตอนนี้จิตสำนึกของ "เขา" น่าจะกลายเป็นแกนกลางของปฐมมนุษย์ ยักษ์แ〔Svarod〕ห่งแสงไปแล้ว
Aksinya:นี่คือสิ่งที่ฉันคืนให้พวกเธอไม่ได้ แต่ไม่เป็นไร อีกไม่นานพวกเธอจะไม่เศร้ากับเรื่องนี้แล้วล่ะ... เพราะว่า...
???:...เฮ้อ
Aksinya:เพราะว่า... "ปฐมมนุษย์" ได้ตื่นขึ้นมาแล้วน่ะสิ
"ปฐมมนุษย์":Traveler, Paimon... แล้วก็ Aksinya
Paimon:"แว่นตา"?
"ปฐมมนุษย์":อืม ฉันเอง... ฉันจำทุกอย่างได้แล้ว Aksinya เป็นช่วงเวลาที่ยาวนานจริง ๆ นะ ไม่ว่าจะสำหรับคุณหรือสำหรับฉันก็ตาม
"ปฐมมนุษย์":แต่ก็เพราะอย่างนี้แหละ ถึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจให้กับความตลกร้ายของโชคชะตา ทั้ง ๆ ที่นี่คือสถานการณ์ที่ฉันในตอนที่ยังเป็น "ต้นแบบ" พยายามหลีกเลี่ยงที่สุดแท้ ๆ
Aksinya:เพราะโชคชะตาก็เป็นแบบนี้ยังไงล่ะ ไม่ว่ายังไงมันก็จะผลักไสเธอไปสู่ปากเหว ราวกับแขกผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ
Paimon:สถานการณ์ที่พยายามหลีกเลี่ยงที่สุด...?
"ปฐมมนุษย์":ใช่ เพราะงั้นฉันเลยคอยไปเกลี้ยกล่อม Koshchei, Pavlina และ Alvis อยู่บ้าง เพื่อหยุดยั้งเธอก่อนที่เธอจะเริ่มต้นการทดลองขั้นสุดท้ายขึ้นจริง ๆ
"ปฐมมนุษย์":เพราะยังไงซะ อำนาจที่ "ปฐมมนุษย์" สามารถอาจเอื้อมถึงได้นั้น ก็เป็นเหมือนกับยา〔Eitr〕พิษร้ายแรงสำหรับเหล่ามนุษย์ และภูตที่มีความปรารถนาอันซับซ้อน...
Paimon:อ๊ะ... งั้นสาหร่ายสีน้ำเงินในเมืองวิหคเพลิง สเนกูรอชคาตนนั้น แล้วก็แกรนด์ดยุกโดโมวอยแห่ง Novokitezhgrad ที่พวกเขาทรยศ Aksinya ก็เป็นเพราะเธอหรอกเหรอ?
Paimon:เอ๋...
"ปฐมมนุษย์":ฉันให้สัญญากับพวกเขาน่ะ ว่าวิธีนี้จะหยุดยั้ง Aksinya ได้ และจะช่วยให้พวกเขาได้ในสิ่งที่ต้องการ
"ปฐมมนุษย์":พวกเขาต่างก็มีอุดมการณ์... หรือความทะเยอทะยานที่อยากจะก้าวขึ้นเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่เหนือทุกสรรพสิ่ง การนำจุดนี้มาใช้ประโยชน์เลยเป็นเรื่องที่ง่ายมาก ๆ
"ปฐมมนุษย์":ถ้าเทียบกันแล้ว Aksinya ของพวกเรา Aksinya ที่น่ารักของพวกเรา ความแน่วแน่ของเธอน่ะ กลับดูผิดปกติยิ่งกว่าซะอีก ว่ามั้ยล่ะ
"ปฐมมนุษย์":ฉันล่อลวงให้พวกเขาแบ่งแยกตัวฉัน สับฉันออกเป็นชิ้น ๆ ล่อลวงให้พวกเขาหักหลัง Aksinya... ก็เพราะว่า...
"ปฐมมนุษย์":เพราะเมื่อไหร่ที่ฉันกลายเป็น "ปฐมมนุษย์" และได้ครอบครองตำแหน่งของผู้ก้าวข้าม... เหมือนที่เป็นในตอนนี้... ไม่ว่ายังไง การเปลี่ยนแปลงของโลกก็จะเกิดขึ้นอยู่ดี
"ปฐมมนุษย์":Zver เยาะเย้ยฉัน เพราะมันเชื่อว่ามันได้ทำภารกิจของตัวเองสำเร็จแล้ว ในขณะที่ฉัน พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะหนีจากภารกิจของตัวเอง แต่ท้ายที่สุดก็ยังต้องกลับมาตรงนี้อยู่ดี
"ปฐมมนุษย์":ก็ใช่น่ะสิ เพราะว่า... เฮ้อ Aksinya...
"ปฐมมนุษย์":ในโลกที่ถือกำเนิดขึ้นตามแบบแผนใหม่นั้น Aksinya คุณไม่ได้เผื่อที่ทางเอาไว้ให้ตัวเองเลย ใช่มั้ยล่ะ?
Paimon:เอ๋?
Aksinya:...ใช่ ฉันยอมเชื่อในดินแดนแห่งความรักนิรันดร์ ฉันเชื่อมั่นในวิสัยทัศน์ขององค์ Tsar เพราะฉันศรัทธาในพระองค์
Aksinya:ที่นั่นคือดินแดนแห่งความรักอันเป็นนิรันดร์ แต่คนที่หมดความเชื่อมั่นในรักไปแล้ว ย่อมต้องถูกเนรเทศออกไปจากแผนการอันยิ่งใหญ่ของโลกใบใหม่ เรื่องที่จะให้ก้าวเข้าสู่โลกใหม่น่ะเหรอ? ฉันไม่มีสิทธิ์นั้นหรอก
"ปฐมมนุษย์":เนรเทศงั้นเหรอ? เรียกว่าถูกสังหารทิ้งจะดีกว่านะ ความรักอันเป็นนิรันดร์ ความรู้สึกที่เอ่อล้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ความปีติยินดีชั่วนิรันดร์... แต่ผู้ที่ไม่เชื่อมั่นในความรักและความปีติ กลับไม่มีวันได้ก้าวเข้าสู่ดินแดนแห่งนี้
"ปฐมมนุษย์":แต่มีเพียงผู้ที่ปราศจากความเชื่อมั่นในความรักและความปีติเท่านั้นแหละ... ที่จะสามารถวางแผนการอันโหดร้ายแบบนั้นได้ลงคอ... หึ เรื่องนี้ Belyi Tsar ผู้ "เมตตา" ก็คงคาดการณ์เอาไว้แต่แรกแล้วสินะ
Aksinya:นี่แหละคือความยิ่งใหญ่ของพระองค์ พระองค์เลือกฉัน มันคือภารกิจของฉัน เป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันยังมีชีวิตอยู่... แม้ว่าฉันจะไม่อาจก้าวเข้าสู่โลกใบใหม่ได้ก็ตาม...
Aksinya:ฉันจะขอใช้สองตานี้เฝ้ามองมันจุติลงมา บนรากฐานที่ก่อร่างขึ้นจากซากศพของฉันเอง
Aksinya:...แล้วเธอล่ะ เธอยังคงเชื่อจริง ๆ งั้นเหรอว่า ถ้าไม่พึ่งพาแผนการขององค์ Tsar จะสามารถบรรลุสิ่งที่เรียกว่ารักนิรันดร์ได้น่ะ
Aksinya:ปณิธานที่ Alvis, Koshchei และ Pavlina ต่างมุ่งมั่นไล่ตาม ล้วนพังทลายลงไม่ต่างอะไรกับหิมะที่ละลายหายไป... ไม่มีใครทนรับการกัดเซาะของกาลเวลา ความแห้งผากของจิตวิญญาณ และความเหี่ยวเฉาของความฝันได้หรอก
Aksinya:เพื่อให้จิตวิญญาณอันแสนเริงร่านั้นยังคงสถิตอยู่ในใจ... สิ่งที่ทุกคนบนโลกใบนี้ยอมแลกไปมันยังไม่มากพออีกเหรอ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครทำสำเร็จเลยสักคน
Aksinya:เรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้ว เธอจะยังมีทางเลือกอะไรได้อีก?
"ปฐมมนุษย์":Aksinya คุณก็รู้ดีว่าหลังจากที่ฉันจำทุกอย่างได้ ฉันจะไม่มีวันปฏิเสธคุณได้ลง ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อกลายมาเป็น "ปฐมมนุษย์" แล้ว อันที่จริงฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกต่อไป
Paimon:งั้น... "แว่นตา" นี่เธอตั้งใจจะเปิดประตู "สวนไร้โศก" บานนั้นจริง ๆ เหรอ?
Traveler:หรือว่าจะยังมีทางเลือกอื่นอยู่อีก?
"ปฐมมนุษย์":ฉันขอบคุณพวกคุณมากนะ Traveler แล้วก็ Paimon ที่ถึงแม้จะมาจนถึงจุดนี้แล้ว ก็ยังยินดีมอบโอกาสให้ฉันได้ถอยกลับ
"ปฐมมนุษย์":แต่... เสียดายจริง ๆ ที่ฉันไม่อาจปล่อยให้แผนการของเธอต้องสูญเปล่าได้ เพราะงั้น ถ้าพวกคุณไม่อยากเห็นเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นละก็ คุณทั้งสองคนช่วยหยุด... หยุดฉันกับเธอเอาไว้ที
"ปฐมมนุษย์":แต่ก่อนหน้านั้น Traveler ฉันมีบางอย่างที่จะต้องแสดงให้ Aksinya ดู... และฉันหวังว่าคุณจะช่วยตอบคำถามฉันสักข้อหนึ่ง...
"ปฐมมนุษย์":คุณออกเดินทางฝ่าฟันเพื่อฝาแฝดของคุณ รอนแรมข้ามผ่านโลกมาเกือบทั้งใบ... เพื่อที่จะเข้าใจเขา เพื่อไขว่คว้าทุกสิ่งที่ขาดหายไประหว่างกันกลับคืนมา เพื่อที่จะได้ไปยืนอยู่เบื้องหน้าเขา
"ปฐมมนุษย์":แต่ถ้ากำแพงที่ขวางกั้นระหว่างพวกคุณมันหนาเกินไป จนท้ายที่สุดคุณค้นพบว่า คนที่คุณตามหาจนเจอไม่ใช่เขาในแบบที่คุณวาดฝันไว้ ฝาแฝดที่คุณเคยรักหมดหัวใจไม่ใช่คนเดิมของคุณอีกต่อไป...
"ปฐมมนุษย์":เขาเปลี่ยนไปแล้ว เขากลายเป็นคนอื่น กลายเป็นสิ่งที่คุณไม่มีวันนึกฝันถึง...
Paimon:อ้าว ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ น้องสาว/พี่ชายของ Traveler ไม่มีทางเปลี่ยนไปหรอกนะ!
"ปฐมมนุษย์":มันก็แค่เรื่องสมมติน่ะ ไม่ต้องเครียดขนาดนั้นก็ได้ Paimon
"ปฐมมนุษย์":คุณจะทำยังไงล่ะ Traveler ฉันอยาก... รู้คำตอบของคุณนะ
Traveler:ถ้าเธอ/เขาเปลี่ยนไป...
Traveler:ฉันก็จะเรียนรู้ที่จะรักเธอ/เขาใหม่อีกครั้ง...
Traveler:ไม่ว่าจะกี่ครั้งก็ตาม
Aksinya:...
"ปฐมมนุษย์":ขอบคุณนะ Traveler วิเศษมากเลยล่ะ มันเป็นคำตอบที่ดีกว่าที่ฉันจินตนาการไว้หลายเท่าเลย
"ปฐมมนุษย์":ถึงเวลาแล้วล่ะ "สวนไร้โศก" กำลังจะเปิดออกแล้ว น่าเสียดายจริง ๆ...
"ปฐมมนุษย์":"แต่ว่า จะให้ทำยังไงได้ล่ะ? ใครที่มีความรัก ก็ย่อมต้องร่วมแบ่งปันชะตากรรมกับคนที่เขารัก"
เอาชนะ Aksinya
Open step page →เอาชนะ "ปฐมมนุษย์"
Open step page →เอาชนะ "ปฐมมนุษย์"
Open step page →เอาชนะ "ปฐมมนุษย์"
Open step page →เอาชนะ "ปฐมมนุษย์"
Open step page →หาวิธีคลี่คลายสถานการณ์อันยากลำบาก
Open step page →(test)ยกเลิก
Open step page →มุ่งหน้าไปตามทางเพื่อไปยังด้านหลังของ "ปฐมมนุษย์"
Open step page →เอาชนะ "ปฐมมนุษย์"
Open step page →เอาชนะ "ปฐมมนุษย์"
Open step page →เอาชนะ "ปฐมมนุษย์"
Open step page →จัดการเส้นประสาทบนรถไฟ
Open step page →บทสนทนาสุดท้าย
Open step page →ประตูที่ทอดสู่โลกถูกปิดลงแล้ว
ตัวการราวกับกำลังสลัดปีกเกล็ดของผีเสื้อกลางคืนตายซากที่เกาะติดอยู่บนบ่าออก...
สลัดรูปลักษณ์ของยักษ์ทิ้งไปท่ามกลางการสั่นไหวเพียงไม่กี่ครั้ง
จากนั้น "เขา" ก็ปรากฏตัวขึ้น...
เจตจำนงที่เคยสถิตอยู่ใน "เนตรเทา"...
มาถึงตอนนี้กลับมีร่างกายที่ไม่มีสิ่งใดต่างจากคนทั่วไปอย่างแท้จริง
มีรูปลักษณ์ที่เหมือนกับ Tsar แห่งทุ่งหิมะในวัยเยาว์ไม่มีผิดเพี้ยน
ดังนั้น โลกในเงามืดนี้จึงเหลือเพียงคนที่อยู่ในไข่และคนที่อยู่นอกไข่
เหลือเพียงผู้ทรยศและผู้ถูกทรยศ
เหลือเพียง...
คนที่ตกหลุมรักคนตรงหน้าตั้งแต่ลืมตาขึ้นมาครั้งแรก กับผู้ถูกรักที่ไม่รู้จักทั้งความรักและความเศร้า
Aksinya:ท้ายที่สุดแล้ว... ฉันก็ยังไม่ทันได้ทำ... ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย...
Aksinya:น่าเสียดายซะจริง ทั้ง ๆ ที่นั่นเป็นภารกิจสำคัญเพียงหนึ่งเดียวที่ฉันต้องทำให้สำเร็จแท้ ๆ
"ปฐมมนุษย์":ในสายตาของฉัน คุณทำมามากพอแล้วล่ะ... แม้ในสถานที่แบบนี้ คุณก็ยังอุตส่าห์ยืนหยัดอดทนมาได้อย่างยาวนาน
"ปฐมมนุษย์":คุณมีความปรารถนาอันแรงกล้ามากถึงขนาดนั้น ถึงขนาดที่กิ่งก้านแห่งชะตากรรมยังต้องโน้มลงมาหา... จนทำให้คุณหนีออกไปจากที่นี่ได้
Aksinya:การที่ฉันหลุดพ้นจากการปิดล้อมของมิติเงามาได้... อันที่จริงส่วนใหญ่ก็ต้องยกความดีความชอบให้ Izmaylov... เขาบอกว่านี่คือสิ่งสุดท้ายที่เขาจะสามารถทำให้ฉันได้
Aksinya:แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังล้มเหลว และสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปอยู่ดี... เฮ้อ แล้วตอนนี้พวกเราจะร่วงหล่นไปที่ไหนกันล่ะ?
"ปฐมมนุษย์":คงจะร่วงหล่นลงไปยังส่วนลึกอันไร้ที่สิ้นสุดของมิติเงา ร่วงหล่นลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า ห้าร้อยปีแล้วห้าร้อยปีเล่า
"ปฐมมนุษย์":แต่นี่ก็ถือเป็นจุดจบที่ดีที่สุดสำหรับฉันแล้วล่ะ
Aksinya:งั้นเหรอ?
"ปฐมมนุษย์":ใช่แล้วล่ะ Aksinya ที่นี่ไม่มีองค์ Belyi Tsar ที่นี่ไม่มี "ปฐมมนุษย์" ไม่มีตัวตลกในราชสำนักแห่ง Snezhnaya ไม่มีสเนกูรอชคาหรือภูตนานาชนิด
"ปฐมมนุษย์":ที่นี่มีแค่ฉันกับคุณ และในที่แห่งนี้... แม้แต่ "ชื่อ" ก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป
Aksinya:นี่คือสิ่งที่เธอต้องการงั้นเหรอ?
"ปฐมมนุษย์":...นี่แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ และมันคือสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว ในโลกที่เปรียบเสมือนเปลือกวอลนัทใบจ้อยกลางมิติเงาแห่งนี้ ท้ายที่สุดแล้วก็มีแค่ฉันกับคุณสองคนเท่านั้น
Aksinya:...ฉันเคยคิดมาตลอด ว่าตัวฉันจะไม่มีวันมีสิทธิ์ก้าวเข้ามาในโลกแบบนี้ได้...
Aksinya:...นั่นสินะ Traveler พูดถูก ทำไมเราถึงต้องกลัวการเลือนหายไปของความรัก ทำไมถึงต้องยึดติดกับความรักอันเป็นนิรันดร์...
Aksinya:ถ้าคนเรามีความกล้าพอที่จะเชื่อมั่นในความรัก ก็จะไม่ยึดติดกับการสูญเสีย... ถ้าฉันเชื่อว่ามันมีอยู่จริง ต่อให้ต้องสูญเสียมันไปแล้วจะทำไมล่ะ?
Aksinya:แค่ลุกขึ้นใหม่อีกครั้ง ปัดเศษฝุ่นเศษดินตามตัวทิ้งไป แล้วออกไปไล่ตาม ช่วงชิง มุ่งทะยาน และรักให้เต็มที่อีกครั้งก็พอ!
Aksinya:ทำไม... ทำไมถึงต้อง...
"ปฐมมนุษย์":Aksinya...
Aksinya:ฮะ... ฉันเคยชิงชังโลกใบนี้ที่ถูกกักขังเอาไว้ใต้เปลือกไข่ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าท้ายที่สุดแล้ว ฉันกลับเป็นคนสร้างเปลือกไข่อีกชั้นขึ้นมาซะเอง
"ปฐมมนุษย์":บางทีอาจเป็นเพราะโชคชะตาก็มักจะเป็นแบบนี้เสมอ ไม่ว่ายังไงมันก็จะผลักไสคุณไปสู่ปากเหว ราวกับแขกผู้มาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ
Aksinya:คราวนี้กลับกลายเป็นเธอสินะที่ต้องมาพูดประโยคนี้กับฉัน
Aksinya:...ตอนที่ได้รู้ความจริงทั้งหมดของโลกใบนี้ ฉันเคยโกรธแค้นมาก เคยแค้นถึงขั้นที่เอ่ยถามองค์ Tsar ไปว่า:
Aksinya:"หากการดำรงอยู่ของไข่สักใบ ไม่ได้มีไว้เพื่อให้ชีวิตที่อยู่ภายในเจาะทะลวงเปลือกออกมา ถ้าอย่างนั้น ความหมายของการที่มันถือกำเนิดขึ้นมาในจักรวาลนี้คืออะไรกันล่ะ?"
Aksinya:แต่ฉันก็ไม่เคยได้รับคำตอบที่ต้องการจากพระองค์เลย
"ปฐมมนุษย์":คุณเคยคิดแบบนี้เองสินะ อย่างนี้นี่เอง
"ปฐมมนุษย์":แล้วตอนนี้ล่ะ Aksinya คุณยังคิดแบบนั้นอยู่รึเปล่า? คุณทำอะไรมาตั้งมากมาย เคยลองค้นหาจนพบคำตอบของคำถามนั้นบ้างมั้ย?
Aksinya:ก็คงงั้นมั้ง ความจริงแล้วคำตอบก็คือ... เฮ้อ เธอน่ะ รู้มาตั้งนานแล้ว ใช่มั้ยล่ะ?
"ปฐมมนุษย์":...คุณเคยคิดว่าฉันเห็นแก่ตัวเกินไป
"ปฐมมนุษย์":แต่ไม่ว่าจะเป็นความรักในรูปแบบไหน จะเป็นการทุ่มเทหรือการครอบครอง ความรักที่คุณส่งออกไปสู่ภายนอก ก็ล้วนเป็นเหมือนกับภาพสะท้อนที่ย้อนกลับเข้ามาสู่ภายใน
"ปฐมมนุษย์":การรักโลกใบนี้ ก็เพื่อที่จะรักตัวเอง...
"ปฐมมนุษย์":แต่นั่นก็เป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่นะ เพราะโลกก็เป็นแบบนี้แหละ ความปรารถนาที่จะกอบกู้ตัวเองต้องแรงกล้ามากพอ ถึงจะสามารถขยายจากตัวเองไปสู่ผู้อื่น และกอบกู้โลกใบนี้ได้
"ปฐมมนุษย์":ถึงแม้ฉันจะรู้สึกมาตลอดว่า คนเราควรจะรักตัวเองให้ได้ก่อนถึงจะไปรักโลกใบนี้ได้ ไม่อย่างนั้นมันก็จะเกิดความผิดเพี้ยนขึ้น เหมือนอย่างที่เป็นในวันนี้
"ปฐมมนุษย์":แต่คุณน่ะเก่งมากเลยนะ Aksinya
Aksinya:...เป็นคำชมที่ไร้ราคาซะจริง
"ปฐมมนุษย์":เสียใจจัง คำชมนั้นมาจากใจจริงของฉันอย่างไม่ต้องสงสัยเลยนะ
Aksinya:ฮึ่ม...
Aksinya:นั่นสินะ ที่แท้แล้วทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้ง Pavlina, Koshchei, Alvis รวมถึงเธอ แล้วก็... แล้วก็องค์ Tsar ทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเธอต้องการ...
Aksinya:ทำไมฉันถึงเพิ่งมารู้ตัวเอาป่านนี้นะ... ว่าความจริงแล้ว ฉันเองก็เคย... โหยหามันอย่างสุดหัวใจเหมือนกัน...
คุยกับ Paimon
Open step page →Paimon:ในที่สุด... แฮ่ก ในที่สุดก็หนีออกมาจากมิติเงานั่นได้สักที
Paimon:"แว่นตา" กับ Aksinya... แล้วก็ร่างของ Belyi Tsar หายไปหมดเลย พวกเขาไปไหนแล้ว?
Traveler:คงไม่โผล่มาอีกแล้วล่ะ...
Paimon:ฮือ เธอว่าเป็นไปได้มั้ยที่ "แว่นตา" จะยังซ่อนอยู่ในกลไกอันนั้นที่ Aksinya ทิ้งไว้ให้เธอน่ะ?
Paimon:หลายเรื่องก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ? คนที่คิดว่าหายไปแล้ว จู่ ๆ ก็โผล่พรวดออกมาอีกครั้งน่ะ
Paimon:เอาเป็นว่าให้ฉันดูหน่อยละกัน
ดังนั้น Paimon จึงพยายามอยู่หลายครั้ง
แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมามีเพียงน้ำเสียงที่เย็นชา
พวกคุณจึงรู้ว่า ถึงแม้ความสามารถบางอย่างจะยังเหมือนเดิม แต่ตอนนี้ "แว่นตา" เป็นเพียง "แว่นตาอันหนึ่ง" เท่านั้นจริง ๆ
Paimon:เขาตกลงไปในที่ที่ลึกขนาดนั้นจริง ๆ สินะ
Paimon:สมควรแล้วล่ะที่เขาไปเลือกเปิด "สวนไร้โศก" อะไรนั่นน่ะ... แต่ก็นะ ตอนที่เขาตัดสินใจช่วย Aksinya ก็ดูเท่ไม่เบาเลย
Paimon:ฮิฮิ ถ้าวันหนึ่ง เธอต้องเป็นศัตรูกับทั้งโลก ฉันก็จะยืนอยู่เคียงข้างเธอแบบนั้นแน่นอน
Traveler:ฉันเองก็เหมือนกันนะ Paimon
Paimon:อื้ม!
Paimon:อ้ะ... จะว่าไป ร่างของ Belyi Tsar ที่เคยอยู่ตรงนี้ก็หายไปแล้ว แถมตอนนี้พวกเราก็ดันมาอยู่แถวนี้อีก... ถ้าเกิดมีใครมาเห็นเข้า งานนี้มีหวังแก้ตัวไม่ขึ้นแน่ ๆ!
Paimon:พวกเรารีบหนีกันก่อนดีกว่า!
Localized evidence
Text fields
No text in the selected or fallback locales.
วังของเธอกำลังพังทลายลงท่ามกลางพายุหิมะ
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json- JSON Pointer
/2866022810
Published Sprites
Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
Properties
Source evidence
- Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json- JSON Pointer
/337
- id
10188
- cityId
8
- groupId
10188
- questType
WQ
- chapterIcon
UI_ChapterIcon_Snezhnaya
- chapterCategory
world
