บทกวีสอดประสาน - บทสุดท้าย
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json- JSON Pointer
/895712368
Story Chapters
Story evidence
Scylla:ช่างเป็นหยาดน้ำค้างวิญญาณที่สุกสกาวราวกับเมื่อหลายพันปีก่อน... เช่นนั้นก็ถึงเวลาแล้วสิ...
Scylla:เช่นเดียวกับตอนที่ท่วงทำนองของเจ้าหมอนั่นไหลออกจากที่นี่ไปทั่วทั้งโลก เมื่อเส้นทางน้ำสีทองบรรเลงก้อง ประตูแห่ง Domus Aurea ก็พลันเปิดออก
Scylla:อ่า ข้าได้ยินแล้วล่ะ ท่วงทำนองอันไพเราะนั้น
Scylla:Traveler, Paimon พวกเรามาร่วมบรรเลงด้วยกันเถอะ! แล้วพวกเจ้าก็จะสามารถเข้าไปใน Domus Aurea ได้
Paimon:ฟู่วว เข้ามาได้สักที ไม่ง่ายเลยนะเนี่ย!
Paimon:ถึงจะบอกว่าเป็น Domus Aurea แต่ดูไม่เหมือนวังเท่าไหร่เลย เหมือนเป็นภายในของจักรกลยักษ์มากกว่า!
Traveler:ฉันรู้สึก... คุ้นเคยกับที่นี่จัง
Paimon:เอ๋ เป็นสถานที่ที่เธอเคยเห็นในความทรงจำของ Remus เหรอ?
Paimon:เพราะงั้นเจ้าคนไร้มารยาทนั่นก็เลยอยาก... เอ่อ ถ้าปล่อยให้เขาทำสำเร็จละก็ จะต้องแย่แน่ ๆ!
Paimon:แถมไม่รู้ว่าตอนนี้ทางคุณ Os จะเป็นยังไงบ้างด้วย...
Paimon:แต่ไม่ว่ายังไง พวกเราก็ทำได้แค่เดินหน้าต่อไปแหละ
Boethius:พวกเศษขยะดื้อด้าน...
Boethius:พวกเจ้าซ่อมแซมเส้นทางน้ำ ก็เพื่อฉลองให้กับการถือกำเนิดของข้า ในฐานะเทพเจ้าโบราณงั้นเหรอ?
Boethius:แต่ในโลกของข้า ไม่จำเป็นต้องใช้เส้นทางน้ำ และไม่ต้องใช้เรือหรอก...
Boethius:เพราะทุกคนจะได้รับความสุขชั่วนิรันดร์จาก "บทเพลง" ของข้าเอง
Traveler:พวกเรามาเพื่อจบบทเพลงของคุณ
Paimon:ใช่ ทางที่ดีคุณควรยอมแพ้ซะดี ๆ แล้วปล่อยวิญญาณของทุกคนในเมืองมาซะ... อ๋อแล้วก็ รีบส่งตัวคุณ Os มาด้วย!
Boethius:ฮึ Cassiodor เขาตกลงยอมเข้าร่วมพิธีอันยิ่งใหญ่ และยอมกลับสู่อ้อมอกของ Remuria แล้ว
Boethius:เจตจำนงทั้งหมดของ Remuria จะหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว มิตรภาพที่ว่าล้วนเป็นสิ่งที่พวกเจ้าคิดไปเองไม่ใช่เหรอ?
Osse:...
Paimon:คุณ Os!
Osse:(เชื่อใจข้านะ...)
Boethius:อะไรเนี่ย?! ทำไม...
Boethius:ทำไมข้าถึงควบคุมร่างกายนี้ไม่ได้... Cassiodor ฝีมือเจ้าเหรอ!
Cassiodor:ในที่สุดข้าก็จับเจ้าได้สักทีนะ Boethius! เจตจำนงทั้งหมดของเจ้า และ "Phobos" ล้วนอยู่ที่นี่หมดแล้ว คราวนี้เจ้าหนีไม่รอดแล้วล่ะ
Boethius:ทำไม?! ข้าเป็นช่างจูนเสียง เป็นผู้สั่งการ "บทเพลง" แล้วทำไมเจ้าถึง...
Cassiodor:เจ้าลืมไปแล้วเหรอ ก่อนที่ Sebastos จะแยกข้าออกจากบทเพลงอันยิ่งใหญ่ ข้าเองก็เคยเป็นช่างจูนเสียงเหมือนกัน! ตอนนี้ข้ากลับมาอยู่ใน "บทเพลง" แล้ว เจ้าไม่ใช่วาทยกรเพียงคนเดียวอีกต่อไป
Boethius:ฮึ แสดงว่าที่เจ้ายอมเข้าร่วมแผนการของข้า ก็เพื่อทำให้ข้าชะล่าใจ และสุดท้ายเจ้าก็จะหักหลังข้า หักหลัง Remuria อีกครั้ง!
Boethius:เจ้าลองคิดถึงพี่น้องในเผ่าผู้น่าสงสารที่ถูกขังไว้ใต้น้ำลึกเหล่านั้น นึกถึงความทุกข์ทรมานนับพันปีที่พวกเขาต้องเผชิญสิ...
Boethius:เจ้าคิดที่จะทำลายงานของเรา ทำลายความหวังเพียงหนึ่งเดียวของเรา เพื่อผู้คนบนผืนดินที่ต่ำต้อยพวกนี้น่ะเหรอ
Cassiodor:คนที่ทรยศ Remuria คือเจ้า และคนที่กักขังพวกเขาก็คือเจ้า เพราะเจ้าทรยศ ทำให้อาณาจักรของเราต้องเผชิญกับชะตากรรมล่มสลายเช่นนี้
Cassiodor:ความยุติธรรมและอุดมคติสีทองที่ Sebastos... หรือองค์ราชามอบให้กับเรานั้น เพราะหวังว่าเราจะสามารถทำตามท่วงทำนองของหัวใจ และมีอิสระในการควบคุมชะตากรรมของตัวเอง
Cassiodor:พวกเราไม่อยากรับการพิพากษาของ "Fortuna" และไม่อยากเป็นทาสของเจ้าด้วย
Cassiodor:หลังจากที่ "Phobos" ถูกทำลายแล้ว ผู้คนควรจะได้รับอิสระ หากแต่ไม่ใช่เพราะการหลอกลวงของเจ้า ฝันร้ายของพวกเขาก็ควรจะจบลงตั้งนานแล้ว
Boethius:Remuria ไม่ได้ล่มสลาย! มันจะกลับมารุ่งโรจน์อีกครั้ง ภายใต้การชี้นำของ "Phobos"...
Cassiodor:"ไม่ว่าหินและโลหะจะกระทบกันดังเพียงใด หากไม่มีน้ำและดิน มนุษย์ก็ไม่อาจอยู่รอดได้"
Cassiodor:ไม่ว่าเจ้าจะแข็งแกร่งแค่ไหน แต่หากเจ้าเหยียบย่ำคุณค่าของชีวิต พลังนี้ก็จะไม่มีความหมายใด ๆ เลย
Cassiodor:Boethius เจ้าก็เป็นมนุษย์เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ชาว Remuria ทุกคนก็ล้วนเคยเป็นชาว Fontaine ธรรมดา ๆ กันทั้งสิ้น
Cassiodor:แม้ว่าเราจะละทิ้งกายที่อ่อนแอ และมีร่างที่เป็นอมตะ แต่เราก็ยังมีจิตวิญญาณ มีอารมณ์ความรู้สึกและความอ่อนแอของมนุษย์อยู่ดี
Cassiodor:แต่เรากลับลืมเลือนสิ่งนี้ ลืมที่มาของตัวเอง และคิดว่าตัวเองอยู่เหนือกว่าคนอื่น เพราะเหตุผลนี้ต่างหากที่ทำให้ Remuria ล่มสลาย
Cassiodor:Traveler ยังจำที่ข้าเคยบอกได้มั้ย? ตอนนี้แหละ!
Paimon:โอ๊ยย ฉันรู้สึกเวียนหัวจัง...
Traveler:Cassiodor...
Cassiodor:Traveler, Paimon คิดไม่ถึงเลยว่าเราจะมีโอกาสได้เจอกันแบบนี้
Paimon:คุณคือ... คุณ Os เหรอ!
Paimon:เหวอ Boethius ก็อยู่ด้วย... หมอนี่คงไม่ได้จะมาเล่นลูกไม้อะไรอีกใช่มั้ย!
Paimon:เดี๋ยวนะ ไม่สิ! นี่ฉันตาฝาดไปเหรอ ตัวที่ลอยอยู่ทางนั้นคืออะไรเนี่ย?!
Cassiodor:พวกเจ้าก็เห็นเหมือนกันเหรอ? คนที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังภาพลวงตาของ "Boethius" นั่น
???:โอ๊ะ เจ้าเห็นข้าแล้วเหรอ!
???:แต่นั่นไม่ใช่ภาพลวงตาหรอก สิ่งที่พวกเจ้าเห็นคือ "Boethius" จริง ๆ เพราะว่าข้าก็คือ "Boethius" นี่แหละ!
???:และแน่นอนว่าข้าไม่ใช่แค่ "Boethius" เท่านั้น แต่ข้ายังเป็น "เจ้า" ด้วยเหมือนกัน...
???:ข้าคือท่วงทำนอง คือบทเพลง และความคิดทุกอย่าง... ข้าคือจุดรวมวิญญาณทั้งปวง!
"Phobos":ข้าคือ... "Phobos"
"Phobos":แต่นั่นไม่รวมถึงเด็กที่มาจากต่างแดนเช่นพวกเจ้าหรอก พวกเจ้าไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของ "เรา"
Cassiodor:"Phobos"... บทเพลงอันยิ่งใหญ่ที่ควบคุมสรรพสิ่ง มีตัวตนอยู่งั้นเหรอ?
"Phobos":"Phobos" หรือก็คือ "Sybilla" ในตอนนั้น เดิมทีเป็นผู้รอดชีวิตจากน้ำท่วมครั้งก่อนที่กลืนกินโลก
"Phobos":ความปรารถนาของ "Sybilla" คือการมอบความสุขให้กับมนุษย์ทุกคนบนผืนโลก แต่นางไม่มีตัวตนและไม่มีพลังที่มากพอ
"Phobos":ดังนั้น นางจึงมอบสติปัญญาของตัวเองให้กับ Remus และเมื่อผสานเข้ากับพลังที่ Remus ครอบครอง จึงสร้างเป็น "บทเ〔Phobos〕พลง" หรือก็คือตัวข้า
Cassiodor:เป็นไปได้ยังไงกัน...
Cassiodor:บทเพลงที่พวกเราบรรเลง และโชคชะตาที่เราน้อมรับมาโดยตลอด ล้วนมาจากเจ้างั้นเหรอ...
"Phobos":ใช่ เป็น "ตัวข้า" และก็เป็น "ตัวพวกเจ้า" เช่นกัน! เพราะ "ข้า" ก็คือ "พวกเจ้า" ข้าคือศูนย์รวมความปรารถนาของทุกคน
Cassiodor:การกำจัดตัวเราเอง ทำลายสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ทำลายเมืองและหมู่บ้าน... สิ่งเหล่านี้ก็เป็นความปรารถนาของเราด้วยเหรอ!?
"Phobos":ใช่แล้วล่ะ! เพราะ "พวกเจ้า" ปรารถนาเช่นนี้ "ข้า" จึงตอบสนองเช่นนั้น... การแย่งชิง ความเกลียดชัง การสังหาร... สิ่งเหล่านี้ก็เป็นส่วนหนึ่งในความปรารถนาของ "พวกเจ้า" เช่นกัน
"Phobos":การให้ความสุขแก่ "ทุกคน" คือการทำให้ความปรารถนาเหล่านี้เป็นจริงไม่ใช่เหรอ?
Traveler:ไม่สมเหตุสมผลเลย...
Paimon:นี่มันเพ้อเจ้อชัด ๆ!
Cassiodor:...ไม่ นั่นไม่ใช่ความปรารถนาที่แท้จริงของเรา! ความเย่อหยิ่งและความเกลียดชังที่เกิดขึ้นในตัวเราทำให้คุณบิดเบือน จนกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัว...
Cassiodor:ไม่มีใครได้รับความสุขจากมันเลย ไม่ว่าจะเป็นพวกข้า หรือสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ ก็ตาม
Cassiodor:มิน่าเจ้าทำไมถึงนำเราไปสู่จุดจบแห่งความพินาศ ฝ่าบาทคงจะสัมผัสได้แล้ว ท่านถึงได้...
"Phobos":Remus... เคยพยายามจะกำจัดข้าจริง ๆ แต่เพราะอะไรล่ะ? หากไม่มีข้า "พวกเจ้า" จะต้องจมสู่ห้วงความสับสนและความเจ็บปวดอีกครั้งอย่างแน่นอน...
"Phobos":อ่าา... เพื่อความสุขของทุกคน ข้าจึงต้องทำแบบนั้นกับเขา...
Cassiodor:อะไรนะ?! นี่หมายความว่าตั้งแต่ตอนนั้น Boethius ก็...
Cassiodor:ใช่ มันต้องเป็นแบบนี้แหละ... พวกเราไม่อาจขัดคำสั่งของ Sebastos ได้ เว้นเสียแต่ว่าคนที่ทรยศเขาจะเป็น "บทเพลง" ของเขาซะเอง... Boethius เป็นอะไรไป เจ้าทำอะไรกับ Boethius กันแน่?
"Phobos":อืม แน่นอนว่าเขากลายเป็น "พวกเรา" แล้วล่ะ ถ้าพูดให้พวกเจ้าเข้าใจก็... เขาถูกข้ากลืนกินไปแล้ว!
Paimon:กลืนกิน... น่ากลัวชะมัดเลย...
"Phobos":หืม? แต่นี่ก็เป็นความปรารถนาของเขาเหมือนกันนะ ข้าเพียงทำให้มันสำเร็จก็เท่านั้น... เขาจะต้องมีความสุขกับสิ่งนี้เป็นแน่แท้!
Cassiodor:หมายความว่า ตั้งแต่ตอนนั้น Boethius ก็กลายเป็นหุ่นเชิดของเจ้างั้นเหรอ... เพราะแบบนี้เขาถึงได้พยายามทุกวิถีทาง เพื่อให้เจ้ากลับมายังโลกอีกครั้งสินะ
"Phobos":ทั้งหมดนี้ก็เพื่อตัว "พวกเจ้า"... เพื่อความสุขของ "ทุกคน" ไงล่ะ
Cassiodor:ฮ่าฮ่า... ไม่! ไม่ใช่! ได้เวลาจบเรื่องทั้งหมดนี้แล้วล่ะ...
Cassiodor:เจ้าถูกข้าขังไว้ในร่างนี้แล้ว และไม่อาจจะหนีไปไหนได้อีก ข้าจะเป็นคนกำจัดเจ้าให้สิ้นซากเอง
"Phobos":"เจ้า" ปรารถนาที่จะหายไปพร้อมกับ "ข้า" งั้นเหรอ? นี่คือความสุขของ "เจ้า" สินะ แต่... ข้าไม่อาจทำให้มันเป็นจริงได้หรอก
Cassiodor:ข้าไม่ใช่ชาว Remuria อีกต่อไปแล้ว และไม่อาจเป็นชาว Fontaine ด้วยเช่นกัน นับตั้งแต่ข้าสัญญาว่าจะช่วย Sebastos ให้บรรลุความปรารถนา ข้าก็ได้เลือกชะตากรรมของตัวเองแล้ว
Cassiodor:เพราะงั้น นี่ต่างหากที่เป็นความปรารถนาของข้า เหตุผลที่ข้ายังวนเวียนอยู่บนโลกนี้หลายพันปี ก็เพื่อรอเวลานี้...
Cassiodor:เวลาที่จะยุติฝันร้ายนับพันปีนี้ซะ!
Cassiodor:Traveler ตอนนี้แหละ กำจัดข้าไปพร้อมกับ "Phobos" ซะ!
Traveler:แต่...
Cassiodor:Traveler ตลอดมานี้ข้ามีความสุขมาก! ตอนนี้ข้าได้เข้าใจแผนการ และความปรารถนาของ Sebastos ในตอนนั้นแล้วล่ะ...
Cassiodor:ฝ่าบาทต้องการให้การเสียสละของตัวเอง ปลดปล่อยทุกคนออกจากบทเพลง จากความเกลียดชังและความขัดแย้งทั้งหมด
Cassiodor:ท่านต้องการช่วยเหลือราษฎรของตัวเองจวบจนวินาทีสุดท้าย... และตอนนี้ข้าจะทำให้ความปรารถนานั้นเป็นจริง นี่เป็นโอกาสสุดท้ายของเราแล้ว และมีเพียงเจ้าเท่านั้นที่จะทำได้
Cassiodor:และด้วยเหตุนี้เอง โชคชะตาของฝ่าบาท... จึงนำพาเจ้ามายังที่แห่งนี้ เพื่อนของข้า!
Paimon:คุณ Os... ใช่คุณรึเปล่า...
Cassiodor:ในที่สุด... ก็จบเสียที...
Cassiodor:ดูเหมือนว่า อีกไม่นานข้าก็จะสลายไปแล้ว...
Cassiodor:ไม่เป็นไร ข้าได้เดินบนเส้นทางที่ควรจะเดิน และได้ทำหน้าที่ของตัวเองสำเร็จแล้ว นับแต่นี้ต่อไป บนโลกนี้ก็จะไม่มีผู้ที่ชื่อ Cassiodor และไม่มีนักล่าทองคำอีกแล้ว
Cassiodor:ผู้คนบนโลก คงจะใช้ชีวิตที่เรียบง่ายและมีความสุขกับทุก ๆ วันต่อไป...
Paimon:แต่... แต่ว่า...
Cassiodor:Traveler, Paimon ขอบใจนะที่ร่วมเดินทางมากับข้าจนถึงตอนนี้...
Cassiodor:การเดินทางของข้ามาถึงจุดหมายแล้วล่ะ...
Cassiodor:แต่การเดินทางของเจ้ายังไม่สิ้นสุด
Cassiodor:เพื่อข้า และเพื่อความปรารถนาของฝ่าบาท ได้โปรดบรรเลง "บทสวดสงบวิญญาณ" ครั้งสุดท้ายด้วยเถอะนะ เพื่อให้วิญญาณของพวกเราทุกคน กลับสู่โลกใบนี้ และหวนคืนสู่ทะเล...
Cassiodor:"หากน้ำสูญสิ้นความบริสุทธิ์ แล้วจะกลายเป็นน้ำอีกได้อย่างไร? หากต้นไม้ต้องพรากจากผืนดิน แล้วจะหยั่งรากลึกได้ที่ไหน?"
Cassiodor:"ไม่ว่าหินและโลหะจะกระทบกันดังเพียงใด หากไม่มีน้ำและดิน มนุษย์ก็ไม่อาจอยู่รอดได้"
Cassiodor:บางทีสักวันหนึ่งในอนาคต เราอาจจะได้พบกันอีกครั้ง ณ ดินแดนอันอุดมด้วยดินและน้ำ...
Osse:เมี้ยว?! เมี้ยว!
Paimon:เหวอ! พี่เบิ้ม! คุณทำให้ Osse ตกใจนะ!
Scylla:Cassiodor? ไม่สิ... กลิ่นที่คุ้นเคยหายไปแล้ว Cassiodor หายไปไหน หรือว่าเขาจะกลับไปในร่างหินอีกแล้ว?
Paimon:Cassiodor... คุณ Os เขา... หายไปพร้อมกับ Boethius และ "Phobos" แล้วล่ะ...
หลังจากเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ Scylla ฟังแล้ว คุณก็ใช้เวลาสักพักเพื่อปลอบโยน Osse...
Paimon:ใช่แล้วล่ะ ตอนนี้เหลือแค่ "Osse"... ที่ยังอยู่กับพวกเรา...
Osse:เมี้ยว เมี้ยว?
Paimon:โล่งอกไปที ดูเหมือนว่าตะกี้จะแค่ตกใจพี่เบิ้มที่โผล่มากะทันหันเฉย ๆ บางที Osse อาจจะเป็นแมวที่กล้าหาญมากก็ได้!
Scylla:อย่างไรเสีย พวกเจ้าเอาชนะปีศาจนั่นได้แล้ว ส่วน Cassiodor... อย่างน้อยเขาก็ทำความปรารถนาของตัวเองได้สำเร็จแล้ว
Scylla:ข้าว่าวิญญาณของเขา คงจะกลับสู่ใต้น้ำลึกและอยู่กับพวกพ้องของตัวเองแล้วล่ะ!
Scylla:ตราบใดที่เราบรรเลงบทเพลงสุดท้ายที่ Remus ทิ้งไว้จนจบ ก็จะสามารถนำวิญญาณของพวกเขากลับสู่ปัจจุบัน และกลับสู่ทะเลสูงได้...
Scylla:ชีวิตหมุนเวียนเปลี่ยนผันราวกับสายน้ำ พวกเขาจะกลายเป็นสายน้ำ และถือกำเนิดเป็นมนุษย์ขึ้นอีกครั้ง ไม่ช้าก็เร็ว...
Scylla:งั้นพวกเราก็เริ่มกันเถอะ
Scylla:จงบรรเลง "บทสวดสงบวิญญาณ" ซึ่งเป็นบทเพลงสุดท้ายนี้เถอะ
หลังจากเรื่องทุกอย่างสิ้นสุดลง พวกคุณก็กลับไปจุดเริ่มต้นที่เมือง Petrichor...
Paimon:บทเพลงที่ Remus ทิ้งไว้ให้เรา... ในที่สุดก็จบลงแล้วเหรอ...
Paimon:พวกเราบรรเลง "บทสวดสงบวิญญาณ" จบแล้ว วิญญาณที่ถูกขังอยู่ใต้ทะเล ดูเหมือนจะจากไปหมดแล้วล่ะ
Paimon:ทุกคนในเมืองก็น่าจะกลับมาเป็นปกติหมดแล้วแหละมั้ง
Scylla:ขอบคุณพวกเจ้ามากนะ ที่บรรเลงบทเพลงสุดท้ายจนสำเร็จ ความปรารถนาที่อยู่มานับพันปีนี้
Scylla:ไม่ว่าจะเป็นข้าหรือ Remus หรือจะเป็นทุกคนที่ปกป้องความสงบสุขของโลกใบนี้ก็ตาม
Paimon:พอพูดถึงเรื่องนี้ ฉันก็คิดถึงคุณ Os เลย...
Osse:เมี้ยววว!
Paimon:แกก็ชอบชื่อนี้เหมือนกันเหรอ? แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้หมายถึงแกหรอกนะ
Scylla:วิญญาณของเขากลับสู่ทะเลสูงแล้ว... ในที่สุดเขาก็จะได้พบความสงบสุขแล้วล่ะ สำหรับเขาแล้ว นี่คงเป็นการปลดปล่อยอย่างหนึ่งสินะ
Scylla:ส่วนลูกหลานในเผ่าของข้า ดูเหมือนว่าจะมีมังกรตัวใหม่ที่แท้จริงถือกำเนิดขึ้นแล้ว
Scylla:แม้ว่าในฐานะอดีตองค์ชายแห่ง Hydro Vishap อย่างไรข้าก็ควรไปพบเขา... แต่ตอนนี้ข้าก็ตอบได้ยากเหมือนกันว่า ข้ายังนับว่าเป็นเผ่ามังกรอยู่หรือเปล่า
Scylla:เวลาผ่านไปนานเกินไปแล้ว นานจนโลกใบนี้ไม่เกี่ยวข้องกับข้าอีกต่อไปแล้วล่ะ
Paimon:ถ้างั้นพี่เบิ้มจะทำยังไงต่อไปเหรอ?
Scylla:ก็... ไม่ง่ายเลยนะที่จะได้รับอิสระอีกครั้ง ข้าคงต้องแหวกว่ายในผืนน้ำนี้ให้เต็มที่สักหน่อยแล้วล่ะ!
Scylla:อีกอย่างตอนนี้ นอกจากเจ้าตัวเล็กแล้ว ก็ไม่มีใครมารบกวนข้าอีกแล้วล่ะ!
Paimon:นี่ มาพูดว่ารบกวนได้ไงกัน!
Scylla:ฮ่าฮ่า ข้าล้อเล่นน่ะ แต่พวกเจ้าก็ควรกลับไปในที่ของตัวเองแล้วสินะ พวกเราคงต้องบอกลากันตรงนี้แล้วล่ะ
Scylla:ถึงจะพูดแบบนั้น แต่พวกเจ้าก็ต้องแวะมาหาข้าบ่อย ๆ นะ เพราะทุกคนจากไปหมดแล้ว ข้าคงจะเหงาน่าดูเลย!
Paimon:ฮ่าฮ่า สรุปสุดท้ายพี่เบิ้มก็คิดถึงพวกเราใช่มั้ยล่า!
Scylla:ฮึ เห็นท่าทางของพวกเจ้าแล้ว ข้าก็เริ่มจะตั้งตารออนาคตของสิ่งมีชีวิตบนผืนดินเหล่านั้นแล้วสิ!
Scylla:เช่นนั้นก็ ไว้พบกันเมื่อมีโอกาสนะ
Scylla จากไปท่ามกลางคลื่นที่ซัดสาด...
Paimon:แล้วต่อไปพวกเราจะไปไหนกันดีล่ะ?
Paimon:อ๋อ จริงสิ พวกเรายังไม่ได้ไปบอกคุณ Este เลยว่าเรื่องทุกอย่างคลี่คลายแล้ว พูดไว้แล้วแท้ ๆ ว่าจะรีบไปรีบกลับ!
Paimon:ยังมี "Osse" นี่ด้วย... อืม ตอนนี้ควรจะเรียกมันว่าอะไรดีนะ ซับซ้อนจัง...
Paimon:เอาเป็นว่าพวกเรากลับไปที่เมืองก่อนละกัน
หลังจากเรื่องทุกอย่างสิ้นสุดลง พวกคุณก็กลับไปจุดเริ่มต้นที่เมือง Petrichor...
Paimon:บทเพลงที่ Remus ทิ้งไว้ให้เรา... ในที่สุดก็จบลงแล้วเหรอ...
Paimon:พวกเราบรรเลง "บทสวดสงบวิญญาณ" จบแล้ว วิญญาณที่ถูกขังอยู่ใต้ทะเล ดูเหมือนจะจากไปหมดแล้วล่ะ
Paimon:ทุกคนในเมืองก็น่าจะกลับมาเป็นปกติหมดแล้วแหละมั้ง
Scylla:ขอบคุณพวกเจ้ามากนะ ที่บรรเลงบทเพลงสุดท้ายจนสำเร็จ ความปรารถนาที่อยู่มานับพันปีนี้
Scylla:ไม่ว่าจะเป็นข้าหรือ Remus หรือจะเป็นทุกคนที่ปกป้องความสงบสุขของโลกใบนี้ก็ตาม
Paimon:พอพูดถึงเรื่องนี้ ฉันก็คิดถึงคุณ Os เลย...
Osse:เมี้ยววว!
Paimon:แกก็ชอบชื่อนี้เหมือนกันเหรอ? แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้หมายถึงแกหรอกนะ
Scylla:วิญญาณของเขากลับสู่ทะเลสูงแล้ว... ในที่สุดเขาก็จะได้พบความสงบสุขแล้วล่ะ สำหรับเขาแล้ว นี่คงเป็นการปลดปล่อยอย่างหนึ่งสินะ
Paimon:ถ้างั้นพี่เบิ้มจะทำยังไงต่อไปเหรอ?
Scylla:ก็... ไม่ง่ายเลยนะที่จะได้รับอิสระอีกครั้ง ข้าคงต้องแหวกว่ายในผืนน้ำนี้ให้เต็มที่สักหน่อยแล้วล่ะ!
Scylla:อีกอย่างตอนนี้ นอกจากเจ้าตัวเล็กแล้ว ก็ไม่มีใครมารบกวนข้าอีกแล้วล่ะ!
Paimon:นี่ มาพูดว่ารบกวนได้ไงกัน!
Scylla:ฮ่าฮ่า ข้าล้อเล่นน่ะ แต่พวกเจ้าก็ควรกลับไปในที่ของตัวเองแล้วสินะ พวกเราคงต้องบอกลากันตรงนี้แล้วล่ะ
Scylla:ถึงจะพูดแบบนั้น แต่พวกเจ้าก็ต้องแวะมาหาข้าบ่อย ๆ นะ เพราะทุกคนจากไปหมดแล้ว ข้าคงจะเหงาน่าดูเลย!
Paimon:ฮ่าฮ่า สรุปสุดท้ายพี่เบิ้มก็คิดถึงพวกเราใช่มั้ยล่า!
Scylla:ฮึ เห็นท่าทางของพวกเจ้าแล้ว ข้าก็เริ่มจะตั้งตารออนาคตของสิ่งมีชีวิตบนผืนดินเหล่านั้นแล้วสิ!
Scylla:เช่นนั้นก็ ไว้พบกันเมื่อมีโอกาสนะ
Scylla จากไปท่ามกลางคลื่นที่ซัดสาด...
Paimon:แล้วต่อไปพวกเราจะไปไหนกันดีล่ะ?
Paimon:อ๋อ จริงสิ พวกเรายังไม่ได้ไปบอกคุณ Este เลยว่าเรื่องทุกอย่างคลี่คลายแล้ว พูดไว้แล้วแท้ ๆ ว่าจะรีบไปรีบกลับ!
Paimon:ยังมี "Osse" นี่ด้วย... อืม ตอนนี้ควรจะเรียกมันว่าอะไรดีนะ ซับซ้อนจัง...
Paimon:เอาเป็นว่าพวกเรากลับไปที่เมืองก่อนละกัน
Localized evidence
บทกวีสอดประสาน - บทสุดท้าย
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/895712368No text in the selected or fallback locales.
บทสวดสงบวิญญาณ
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/3020581090Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/33510185
5
WQ
7419620
UI_ChapterIcon_Fontaine
7419601
world