Ghost
Chapter icon · UI_ChapterIcon_Common

Story Chapters

พร Chenyu แด่หยกพิรุณ

Story evidence

Chapter quests

3

หยกปฏิญาณในอดีต เปี่ยมด้วยจิตวิญญาณที่สัตย์ซื่อ

Open quest →
Quest flow
1

ไปที่แม่น้ำสายหมอก

Open step page →
Conversation 1 · 63 linesOpen full page →

Mao:พี่ Traveler พี่ Paimon!

Paimon:อ๊าาาา! Mao ระวังด้านหลัง!

Mao:ห๊า? ไม่ใช่นะ! เขาเป็นเพื่อนของฉัน! ฉันเคยเล่าเรื่องเพื่อนให้พวกพี่ฟังเยอะเลยไม่ใช่เหรอ เมื่อกี้เจอเขาพอดี ฉันเลย "ลาก" ตัวเขามาแนะนำให้พวกพี่รู้จักด้วย

Paimon:เอ่อ... สะ...สวัสดี?

???:...

???:...

Mao:อืม... เขากลัวคนแปลกหน้าน่ะ! ปกติฉันจะเรียกเขาว่า "Bluey" เพราะฉันก็ไม่รู้ว่าเขาชื่ออะไร

Mao:โธ่เอ๊ย ไม่ต้องกังวลหรอกน่า พี่ Traveler กับพี่ Paimon เป็นคนดีมาก พวกเขามาผจญภัยกับฉันน่ะ! แถมรู้เรื่องป่าเขาดีมากด้วยนะ!

Lingyuan:ข้ารู้ ข้าเห็นแล้ว ตอบคำถามข้าหนึ่งข้อสิ พลังควบคุมธรรมชาติของพวกเจ้าได้มาจากไหน?

Paimon:ควบคุมธรรมชาติ... หมายความว่ายังไงเหรอ?

Lingyuan:พืชตามหาแสงแดด น้ำฝน น้ำค้าง และเจริญเติบโตในดินที่อุดมสมบูรณ์ ออกผลที่เหมาะแก่การย่อยและเป็นอาหารของนกและสัตว์ รวมถึงใช้วิธีนี้ในการแพร่กระจายพันธุ์ ส่วนสัตว์ที่กินเมล็ดพืชและผลไม้จะกลายเป็นเหยื่อของผู้ล่า และสุดท้ายทุกอย่างก็หวนคืนสู่พื้นดิน

Lingyuan:งูที่ซ่อนอยู่ในกิ่งไม้ ปลาที่ซ่อนอยู่ในลำธาร และสัตว์ที่ซ่อนอยู่ในป่า เดินเตร่อยู่บนพื้นดินแห่งธรรมชาติ เป็นสิ่งที่ดีมาก แล้วพวกเจ้าล่ะ มาเพื่ออะไร?

Mao:เฮ้ ไม่เห็นต้องดุขนาดนั้นเลย Bluey...

Traveler:...คุณได้ถามคำถามสองข้อ

Traveler:และพวกเราต้องช่วยเขาปรับสภาพน้ำ และดินของหุบเขา Chenyu

Paimon:ใช่ เพราะน้ำและดินของหุบเขา Chenyu ขาดความสมดุล เซียน Fujin จึงขอให้พวกเรามาช่วย! ไม่อย่างนั้นละก็... อืม อย่างน้อยคุณภาพใบชาของหมู่บ้าน Qiaoying ก็จะแย่ลงเรื่อย ๆ และทำให้หมู่บ้าน Qiaoying เสื่อมโทรมตามไปด้วย!

Paimon:เซียน Fujin จึงบอกว่าพวกเราต้องจัดพิธีหยกชำระพิรุณ แบบนี้ก็จะฟื้นฟูสภาพดินและน้ำของหุบเขา Chenyu ได้

Lingyuan:พิธีหยกชำระพิรุณ ข้าเข้าใจแล้ว พวกเจ้าตอบคำถามทั้งสองข้อของข้าแล้ว ทีนี้พวกเจ้าก็ถามคำถามข้าได้สองข้อเช่นกัน

Paimon:เอ๊ะ? ทำไมต้องถามคำถามสองข้อด้วยล่ะ?

Lingyuan:เมื่อมีการขอก็ต้องมีการให้ เป็นกฎของธรรมชาติ ยังเหลืออีกหนึ่งคำถาม

Paimon:ห๊า? คำถามเมื่อกี้นับด้วยเหรอ...? เอ่อ งั้นให้ Traveler ถามแล้วกัน!

Traveler:เหมือนกับการ "ปรับสภาพน้ำและดิน" ใช่มั้ย?

Lingyuan:...

Lingyuan:...ไม่เหมือนกัน

Paimon:เอ๊ะ? ไม่เหมือนกันเหรอ? Traveler นี่พวกเธอพูดเรื่องอะไรกันเนี่ย?

Mao:นั่นสิ อะไรไม่เหมือนกันเหรอ?

Lingyuan:...ใบชาใหม่รสชาติดีกว่ามาก เหมือนใบชาสมัยก่อนมากกว่า

Paimon:เอ๋? เหมือนแต่ก่อน... เหวอ หายไปแล้ว!

Mao:พี่ Paimon ไม่ต้องสนใจหรอก เขาก็เป็นแบบนี้แหละ! บางครั้งเขาจะหายเข้าไปในเงาของต้นไม้ตอนที่เราไม่ทันสังเกต บางครั้งเมื่อมีแสงแดดแยงตา หรือได้ยินเสียงนกร้อง ก็จะได้เจอเขาอีกครั้ง

Mao:เอาเถอะน่า ตอนนี้พวกพี่ก็เป็นเพื่อนกันแล้วนะ!

Paimon:งั้นเหรอ... เพื่อนของ Mao นี่แปลกจัง

Mao:งั้นเหรอ? แต่บางที พี่ Traveler อาจจะดูแปลกในสายตาคนอื่นก็ได้นะ!

Mao:ดูสิ ทั้งใช้ "พลังเซียน" ทำให้ตะไคร่น้ำหายไปได้ แถมทำให้หินสีทองนั่นหายไปแล้วโผล่มาอีกครั้ง แล้วก็แปลงร่างเป็นปลาคาร์ปที่บินไปบินมาเหมือนในนิทานได้อีกด้วย!

Paimon:ห๊า?

Mao:...ห๊า?

Paimon:แต่คิดไม่ถึงเลยแฮะว่า "เพื่อน" ที่ Mao พูดถึงมาตลอดจะเป็นแบบนี้... ถ้าบอกว่าเป็น "มอนสเตอร์" หรือ "สิ่งของ" จะดูเสียมารยาทไปหน่อยมั้ยนะ... อืม เพื่อนของ Mao นี่ตัวสีฟ้ามากเลย! มิน่าล่ะถึงได้ชื่อ Bluey!

Mao:อิอิ เพราะแบบนี้ไงฉันถึงไม่บอกให้คนอื่นรู้ ถ้าผู้ใหญ่รู้ว่าเราเป็นเพื่อนกัน พวกเขาอาจจะจับฉันขังไว้ก็ได้!

Traveler:ให้ตายสิ จับขังเลยเหรอ?

Mao:ไม่ได้ขังแบบนั้นหรอก! ก็แค่ไม่ให้ฉันออกไปข้างนอก สั่งให้ฉันล้างหน้า และตั้งใจอ่านหนังสือ... แต่ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็มาเที่ยวเล่นในป่าไม่ได้น่ะสิ

Mao:อิอิ เพราะงั้นฉันเลยไม่เคยบอกให้คนอื่นรู้ไงล่ะ แต่พวกพี่เป็นเพื่อนของฉัน เพราะงั้นก็ไม่เป็นไรหรอก! พี่ Traveler กับพี่ Paimon ตามฉันมาสิ!

Mao:เดี๋ยวฉันพาพวกพี่ไปที่ดี ๆ ที่หนึ่ง!

2

เดินตาม Mao ไป...

Open step page →
3

กำจัดไอพิษโดยรอบ

Open step page →
4

เข้าไปในถ้ำ

Open step page →
5

ตรวจสอบถ้ำ

Open step page →
6

คุยกับ Mao

Open step page →
Conversation 1 · 24 linesOpen full page →

Mao:พี่ Traveler สุดยอดมากเลย สามารถทำให้ตะไคร่น้ำหดตัวทันที เหมือนกับตอนที่จัดการไอพิษเลย!

Mao:แต่ครั้งก่อนที่มายังไม่มีเลย แบบนี้ก็ถือเป็นเรื่องปกติเหรอ...

Paimon:ไม่เป็นไร! ไม่ว่าจะเป็นตะไคร่น้ำหรือ Hilichurl ก็ตามแต่ Traveler ก็จัดการได้สบายอยู่แล้ว! Mao ภาพนี้สื่อถึงอะไรเหรอ?

Mao:หึหึ! ทีแรกฉันก็ไม่เข้าใจว่าภาพจะสื่อถึงอะไร แต่วันนี้หลังจากได้ฟังเรื่องราวที่พี่ Fujin เล่าแล้ว ฉันก็คิดออกแล้วล่ะ ที่นี่เป็นเรื่องราวก่อนที่จะมีภาพวาดฝาผนังของภูเขา Lingmeng!

Mao:ดูสิ เมื่อนานมาแล้ว คนในสมัยนั้นยังสื่อสารกับเทพเซียนบนสวรรค์ได้อยู่เลย คงจะเป็นเพราะหยกขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงกลางชิ้นนั้น

Mao:ในนั้นยังมีทูตแห่งเทพคอยนำทางพวกเขา และคุ้มครองพวกเขา พี่ Paimon ดูสิ คงเป็นคนร่างทองที่อยู่ในภาพนี้ มีแสงเปล่งประกาย และยังยืนอยู่ข้างหน้าด้วย เขาต้องเป็นคนที่เก่งที่สุดแน่ ๆ

Mao:ต่อมาก็เหมือนที่พี่ Fujin เล่าว่าเกิดเหตุประหลาด ทำให้บรรพบุรุษแห่งหุบเขา Chenyu สูญเสียทูตนำทาง จึงพูดคุยกับเทพบนสวรรค์ไม่ได้อีก ทำให้มีพิธีหยกชำระพิรุณเกิดขึ้นในเวลาต่อมา

Paimon:หืม? ที่ Mao พูดมาก็มีเหตุผลนะ!

Mao:อิอิ ขอบคุณนะพี่ Paimon แล้วพี่ Traveler คิดว่ายังไงล่ะ?

Mao:อิอิ...

Mao:มาคิดดูแล้ว ฉันว่าบรรพบุรุษสุดยอดมากเลยนะ ตั้งแต่หยกที่พวกเขาทิ้งไว้ จนถึงตอนนี้ก็ยังมีพลังมากพอที่จะฟื้นฟูธรรมชาติได้! ของที่เก่าแก่มากแล้วแต่ยังสุดยอดมากขนาดนี้ แสดงว่าเมื่อก่อนต้องเจ๋งกว่าตอนนี้แน่!

Traveler:...ส่วนประสบการณ์ในอดีต คือสมบัติที่ประเมินค่าไม่ได้

Mao:โห... พี่ Traveler สุดยอดจริง ๆ ฉันไม่เคยนึกถึงปัญหาแบบที่พี่คิดมาก่อนเลย

Paimon:อืม แต่ฉันว่า Mao ต่างหากที่สุดยอด ระหว่างที่ผจญภัยเราได้พบเจอสิ่งของโบราณ ปริศนาโบราณ พลังลึกลับโบราณ และมอนสเตอร์โบราณตั้งเยอะแยะมากมาย แต่ฉันไม่เคยคิดถึงสิ่งเหล่านี้เลย...

Mao:อิอิ พี่ Paimon ก็สุดยอดมากที่ไม่คิดถึงสิ่งเหล่านี้ จริง ๆ นะ! รอพี่ Paimon โตขึ้นแล้วจะต้องเป็นคนที่มีความสุขกับการออกผจญภัยเหมือนพี่สาวของฉันแน่ ๆ!

Paimon:เธอมีพี่สาวด้วยเหรอ!

Mao:ไม่ใช่พี่สาวแท้ ๆ หรอก! เขาเคยทำงานที่หุบเขา Chenyu อยู่พักหนึ่ง หนำซ้ำยังต้องขึ้นเขาและไปริมแม่น้ำทุกวัน ฉันก็ตามพี่เขาไปด้วย ถ้ำนี้ฉันก็เจอพร้อมกับเขานั่นแหละ!

Mao:เขาบอกว่า ถ้ำนี้ก็คือ "Rubicon" ของฉัน! ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่า "Rubicon" หมายถึงอะไรก็เถอะ...

Conversation 2 · 10 linesOpen full page →

Mao:แต่เขาไม่ได้เขียนจดหมายให้ฉันนานมากแล้วนะ คงกำลังผจญภัยอยู่ในที่ที่ไกลมากแน่ ๆ เลย! อย่าง "เมืองโบราณ Ys" อะไรนั่น...

Paimon:จริงด้วย! พี่สาวคนนี้ฟังดูน่าสนใจมากเลย!

Mao:อืม เรายังต้องช่วยพี่ Fujin อีกนะ ไปกันต่อเถอะ!

เสียงของ Fujin:พวกเธออยู่ที่นี่นี่เอง! ฉันเป็นห่วงแทบแย่...

Paimon:ว้าว! ปลาคาร์ปสีทอง!

เสียงของ Fujin:...อะแฮ่ม ทีแรกตัวฉันก็เป็นห่วง เห็นว่าไอพิษในป่าเริ่มก่อตัว สัตว์ร้ายอาละวาด กลัวว่าจะเกิดอันตรายกับพวกเธอระหว่างทาง แต่ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วล่ะ

เสียงของ Fujin:เป็นเพราะพลังพิเศษของ Traveler ที่ทำให้ฉันได้เชื่อมจิตกับปลาคาร์ปสีทองที่ซ่อนอยู่ที่นี่ ฉันก็เลยมีช่องทางสื่อสารกับพวกเธอโดยตรงแบบนี้

เสียงของ Fujin:Traveler, Paimon แล้วก็ Mao ตามฉันมาเถอะ

7

ตามปลาคาร์ปสีทองไป

Open step page →
8

คุยกับ Fujin

Open step page →
Conversation 1 · 33 linesOpen full page →

Fujin:ไม่ได้มาที่นี่ตั้งนานแล้ว

Fujin:ที่นี่เคยคึกคักมาก กลิ่นธูปเทียนก็อบอวลไปทั่วเช่นกัน... ตอนนั้นพวกเราสามคนสามารถเดินทะลุป่าและแม่น้ำได้อย่างอิสระ

Fujin:ใช่... ตอนนั้นเหมือนกระแสน้ำไหลใต้แสงจันทร์ ที่ถึงแม้จะมืดมิด แต่ก็เป็นช่วงเวลาที่มีแสงเปล่งประกาย...

Fujin:เอาล่ะ คุยถึงเรื่องอดีตแค่นี้ละกัน

Fujin:ขอบใจพวกเธอมาก ที่ทำให้ฉันได้กลับมาที่นี่ และได้เป็นผู้จัดพิธีหยกชำระพิรุณอีกครั้ง

Paimon:เอ๊ะ? พูดแบบนี้แสดงว่า... เซียน Fujin คือบุคคลในภาพวาดฝาผนังนั่นเหรอ?

Mao:โอ๊ะ ฉันรู้แล้ว พี่ Fujin ก็คือคนที่ยืนกอดไข่อยู่บนยอดเขาคนนั้นใช่มั้ย?

Fujin:อ๊า... จริง ๆ เลยนะ Mao! นั่นมันหยกล้ำค่าต่างหาก ใช่ไข่ที่ไหนกันล่ะ!

Fujin:"การโยนหยก" เป็นพิธีที่เปี่ยมล้นด้วยพลังหยกปฏิญาณ สามารถทำให้แม่น้ำนิ่งสงบ ฝนตกถูกต้องตามฤดูกาล แต่ก็กลายเป็นอาวุธแห่งการสังหารได้เหมือนกัน เช่นเดียวกับพลังเซียนที่ช่วยพวกเธอมาตลอดทาง เส้นบาง ๆ ที่คั่นไว้ระหว่างมันก็คือพลังแห่งคำสาป

Fujin:ฉันต้องเข้าใจพิธีหยกชำระพิรุณให้เป็นอย่างดี เพื่อป้องกันไม่ให้คนนำมันไปใช้ในแง่ร้าย ดังนั้น อะแฮ่ม... ใช่แล้วล่ะ ตัวฉันคือเซียนที่ "กอดไข่" อยู่ในภาพวาดฝาผนังเอง

Mao:งั้นเหรอ... ถ้าอย่างนั้น พี่ Fujin ก็เป็นคนโบราณมากเลยสิ

Fujin:อืม แต่ฉันชอบให้ Mao เรียกฉันว่า "พี่" มากกว่า ฟังดูวัยรุ่นดี!

Fujin:ฮ่าฮ่า มันแน่อยู่แล้ว! เพียงแต่ว่าการที่มนุษย์เรียกฉันว่า "เซียน" ...ฉันก็รู้ตัวดีว่า เมื่อเทียบกับเซียนแท้จริงอย่างจ้าวบงการแล้ว ฉันยังห่างชั้นอีกมาก

Fujin:เมื่อเทียบกับเพื่อน ๆ ของฉันแล้ว ฉันเป็นคนที่อ่อนแอที่สุด ปรุงยารักษาชีวิตไม่เป็น หนำซ้ำยังเข้าป่าปีนเขาไม่ได้ด้วย แต่ถึงจะอย่างนั้น ฉันก็ไม่อาจทิ้งความเป็นเซียนเพียงเพราะเข้าใจหลักการนี้เท่านั้นหรอก

Fujin:เพราะถ้าเป็นแบบนั้น ก็เท่ากับฉันทำผิดต่อผู้คนในหุบเขา Chenyu

Fujin:แต่พวกเขาจะเรียกฉันว่าอะไรก็ได้ ตามใจเลย ไม่ต้องคิดมากหรอก เพราะยังไงพวกเรา... ฉันว่าพวกเราคงเป็นเพื่อนกันแล้วล่ะ

Fujin:ยิ่งไปกว่านั้นคือ ช่วงที่ฉันได้รับยกย่องให้เป็นเซียนก็เป็นเรื่องในอดีตแล้ว ก็เหมือนสถานที่แห่งนี้นั่นแหละ

Fujin:ในอดีต พิธีหยกชำระพิรุณเป็นเทศกาลที่รื่นเริงมาก ที่นี่คึกคักมากเลยล่ะ พวกเราเฉลิมฉลองปีแห่งการเก็บเกี่ยว และขับไล่ปีแห่งภัยพิบัติด้วยเสียงหัวเราะ ประทัดและการแสดงวูซู แต่สำหรับคนในปัจจุบันนี้ ที่นี่ก็เป็นแค่โบราณสถานที่ถูกลืมเลือนไปแล้วเท่านั้น

Traveler:ยังไม่ได้ถูกลืมเลือนไปทั้งหมดหรอกนะ...

Paimon:อืม เมื่อก่อนในหมู่บ้าน Qiaoying เคยมีคนเล่าเรื่องที่เซียน Fujin เอาชนะปีศาจและปลูกต้นชาให้เราฟัง บนแพไม้ไผ่ก็มีการกล่าวถึงเช่นกัน คุณปู่ Lu บอกว่าพิธีถวายน้ำชาเป็นพิธีบูชาเซียนปลาคาร์ปบางองค์

Mao:ที่ท่าเรือ Yilong ยังมีคนแสดงละครเล่าเรื่องปลาคาร์ปฆ่านั่นฆ่านี่ด้วยไม่ใช่เหรอ? พี่ Fujin ในเรื่องเก่งมากเลยนะ! และตอนนี้ก็ยังมีคนแสดงวูซูด้วยนะ!

Traveler:และเธอก็เคยพูดถึงคำจำกัดความของ "เซียน" ด้วย...

Fujin:...

Paimon:อีกอย่าง ไม่ต้องไปจำกัดความหรอก ถึงยังไง เซียน Fujin ก็เป็นเพื่อนของพวกเรานี่นา! เพราะงั้นเธอต้องมีความสุขนะ! อย่ามัวแต่คิดเรื่องพิธีหยกชำระพิรุณอะไรนั่นเลย ให้คิดว่ามาผจญภัยกับเพื่อนก็แล้วกัน!

Mao:ไปผจญภัยกันเถอะ!

Fujin:อืม... อืม! พูดได้ดี ขอบคุณพวกเธอมากนะ! จะว่าไปแล้ว ฉันเป็นคนขอให้พวกเธอมาช่วย แต่ตัวเองกลับไม่ฮึดสู้ มัวแต่ระลึกความหลังอยู่แบบนี้ได้ยังไงกันจริงมั้ย!

Fujin:ฉันเลยต้องขอความช่วยเหลือจากพวกเธอในการจัดเตรียมพิธีด้วย

Fujin:ไม่รู้ว่าตอนที่พวกเธอผจญภัยในที่ต่าง ๆ เคยเจอ "รูปปั้นเซียน" หรือเปล่า? มันเป็นภูตพิธีที่นิยมใช้ในสมัยโบราณ ตอนนั้นมนุษย์มักจะใช้มันปกปักรักษาบ้าน แถวนี้น่าจะมีรูปปั้นเซียนนะ

Fujin:Traveler Paimon และ Mao พวกเธอช่วยวางรูปปั้นเซียนโดยรอบให้ดีด้วยนะ เท่านี้ก็จะสามารถปรับปราณวิญญาณของที่นี่ให้เข้ากับพิธีหยกชำระพิรุณได้แล้ว

Traveler:ให้พวกเราจัดการเถอะ

Fujin:อืม ฉันเชื่อมือพวกเธอ

9

เตรียมพิธีหยกชำระพิรุณ

Open step page →
10

เตรียมพิธีหยกชำระพิรุณ

Open step page →
11

准备投珑仪式$HIDDEN

Open step page →
Conversation 1 · 2 linesOpen full page →

Fujin:รูปปั้นเซียน... ฮ่าฮ่า ในงานวัดยุคแรกเริ่ม ผู้คนยังไม่รู้ว่าจะแกะสลักเป็นรูปอะไรดี ผลงานที่ได้จึงเละเทะไปหมด แม้แต่เพื่อนคนนั้นของฉัน พอเห็นแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้...

Fujin:อ๊ะ Traveler... ขอโทษนะ ฉันเผลอจมอยู่ในเรื่องราวในอดีตอีกแล้ว...

12

คุยกับ Fujin

Open step page →
Conversation 1 · 35 linesOpen full page →

Paimon:เตรียมรูปปั้นเซียนพร้อมแล้ว!

Fujin:อืม เพราะได้พวกเธอช่วยไว้หยกปฏิญาณจึงได้กลับมาอยู่ในมือของนักบวชอีกครั้ง และรูปปั้นเซียนก็ได้กลับไปอยู่ในที่ที่มันควรอยู่เช่นกัน ตอนนี้พิธีหยกชำระพิรุณได้เตรียมการพร้อมแล้วล่ะ

Mao:...แต่ว่าพี่ Fujin หลังจากโยนหยกแล้วหุบเขา Chenyu จะดีขึ้นใช่มั้ย?

Fujin:อืม สำหรับพวกเราแล้วมันจะดีขึ้นแน่ Mao ทั้งธรรมชาติ หยก หรือมนุษย์ ก็ล้วนมีโชคชะตาของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงของน้ำและดินของหุบเขา Chenyu หรือไอพิษในปราณวิญญาณก็ล้วนเป็นไปตามความผกผันของโลก

Paimon:จริงด้วย ที่แท้ไอพิษก็เกิดจากการที่น้ำและดินขาดความสมดุล...

Fujin:ฮ่าฮ่า ใช่แล้ว พวกเธอสามารถเข้าใจได้ว่า "ไอพิษ" เป็นปรากฏการณ์ที่หุบเขา Chenyu พยายามที่จะ... พูดยังไงดีนะ กลับสู่ธรรมชาติ? และการที่เราปรับสภาพน้ำและดินในครั้งนี้ ก็เพื่อถอนรากถอนโคนต้นตอของปัญหา

Traveler:"กลับสู่ธรรมชาติ"?

Fujin:เพราะก่อนที่มนุษย์จะออกจากถ้ำและป่าเขา เพื่อครอบครองโลก และจัดระเบียบธรรมชาติ ก่อนที่หุบเขา Chenyu จะถูกเรียกว่าหุบเขา Chenyu และก่อนที่แม่น้ำ Bishui จะถูกเรียกว่าแม่น้ำ Bishui พื้นดิน ภูเขาและแม่น้ำล้วนมีกฎของมันเอง

Fujin:ฮ่าฮ่า ก็เหมือนฉันที่บางครั้งก็คิดถึงลำธารกลางป่าที่เย็นสบาย และแม่น้ำที่มีระดับน้ำขึ้นลงตามฤดูกาล เพราะถึงอย่างไรฉันก็เคยเป็นปลาตัวหนึ่ง...

Fujin:แต่ถ้าปล่อยให้ธรรมชาติทวงคืนกฎของมัน ก็จะทำให้ชาวบ้านในหุบเขา Chenyu มีอันตรายและเสื่อมถอยลง หวังว่าเธอจะเข้าใจนะ

Mao:อืม...

Fujin:ถ้างั้น...

Fujin:...

Paimon:...เอ๋? แบบนี้ถือว่าสำเร็จแล้วเหรอ?

Fujin:พลังของฉันในตอนนี้ยังอ่อนแอเกินไป

Paimon:เอ๊ะ? ได้หยกปฏิญาณมาแล้วและวางรูปปั้นเซียนเรียบร้อยแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้งั้นเหรอ?

Fujin:ขอโทษจริง ๆ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่พวกเธอหรอก ฉันต้องการพลังมากขึ้นเพื่อเอาชนะอุปสรรค หลายปีมานี้พลังของฉันได้หายไป เหมือนที่พลังเซียนของหยกปฏิญาณสลายไปตามปราณวิญญาณ

Mao:เอ๊ะ? ถ้างั้นพี่ Fujin จะตัวใหญ่มหึมาเหมือนหยกปฏิญาณมั้ย?

Fujin:คะ...คงจะไม่หรอก...

Paimon:อิอิ เซียน Fujin ผู้ใหญ่เบิ้มสามเท่า! ถ้างั้นพอจะมีวิธีที่จะฟื้นฟูพลังของเซียน Fujin ได้มั้ย?

Traveler:ปลาคาร์ปสีทอง

Fujin:Traveler นี่ฉลาดเกินคนจริง ๆ ก่อนที่ทุกคนจะเจอปลาคาร์ปสีทองเหล่านี้ ฉันไม่มีกำลังที่จะแสดงตัวที่นี่ด้วยซ้ำ ทีแรกฉันคิดว่าขอแค่เตรียมสิ่งสำคัญที่ใช้ในพิธีได้ครบ แม้พลังของฉันอ่อนแอก็ไม่เป็นไร...

Fujin:...ไม่ว่าจะเป็นฉันในตอนนี้หรือในอดีต ก็เทียบเหล่าเซียนทางทิศใต้ไม่ได้เลย ที่ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้บอกพวกเธอตามตรง ก็เพราะกลัวพวกเธอเห็นว่าฉันต่ำต้อยแล้วจะไม่อยากช่วย...

Paimon:หึ ฉันก็นึกว่า Fujin มีเรื่องสำคัญอะไรจะพูดซะอีก!

Fujin:เอ๊ะ?

Paimon:เราไม่มีทางที่จะไม่ช่วยเธอ และไม่เป็นเพื่อนกับเธอเพราะเหตุผลนี้หรอกนะ!

Paimon:ฉันเองก็อยากพูดเหมือน Traveler นั่นแหละ ยกเว้นแค่ไม่เติมคำว่า "คุณชาย/คุณหนู"!

Mao:ฉันฟังเพื่อนเล่าเรื่องราวของพี่ Fujin มามากมาย สำหรับฉันแล้ว ถึงแม้พวกเราจะเพิ่งรู้จักกัน แต่พี่ก็เป็นเพื่อนฉันนานแล้วนะ และฉันก็หวังว่าพี่ Fujin จะมีความสุขเหมือนกัน!

Fujin:อื้ม เอาล่ะ ๆ... ยังไงก็ขอบใจมากนะ

Paimon:มันต้องแบบนี้สิ! ถ้าอย่างงั้น เราจะไปหาปลาคาร์ปสีทองที่ไหนต่อดีล่ะ?

Fujin:อาจต้องรบกวนทุกคนไปที่หุบเขา Yaodie สักหน่อย ที่นั่นมีถ้ำอยู่หนึ่งแห่ง ข้างในน่าจะมีปลาคาร์ปสีทองซ่อนอยู่

13

ไปที่ถ้ำพักเซียน

Open step page →
14

กำจัดไอพิษโดยรอบ

Open step page →
15

ตรวจสอบเบาะแสในบริเวณใกล้เคียง

Open step page →
16

ตรวจสอบเบาะแสในบริเวณใกล้เคียง

Open step page →
17

ตรวจสอบเบาะแสในบริเวณใกล้เคียง

Open step page →
Conversation 1 · 28 linesOpen full page →

Mao:พี่ Fujin พวกเรามาแล้ว! พี่รอพวกเราอยู่ที่นี่ตลอดเลยเหรอ?

Fujin:แหะ ๆ เปล่าหรอก หลังจากที่ออกจากสวนผ้าทอร่วงโรย ฉันก็ต้องยืมใช้พลังเซียนจาก Traveler และปรากฏตัวในที่ที่มีพลังของฉันหลงเหลืออยู่เท่านั้น

Paimon:ถ้าอย่างนั้น... ส่วนที่หายไปที่อยู่ตรงกลางภาพวาดฝาผนังของที่นี่ ก็คือส่วนเดียวกับภาพวาดฝาผนังที่มีรูปปลาคาร์ปสีทองน่ะสิ?

Fujin:...ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน จริง ๆ ฉันก็เพิ่งเห็นภาพวาดฝาผนังนี้เป็นครั้งแรก

Paimon:เอ๊ะ?

Fujin:ทุกคนคงเคยได้ยินเรื่องสงครามในอดีตมาบ้างแล้ว

Fujin:เอ๊ะ?

Fujin:ขอโทษนะ ตัวฉันเป็นแค่เซียนของหุบเขา Chenyu ก็เลยไม่รู้เรื่องสงคราม "Khaenri'ah" ที่เธอพูดถึง

Paimon:สงครามเทพอสูรใช่มั้ย?

Fujin:อืม ถ้ำแห่งนี้คงเป็นหนึ่งในศูนย์หลบภัยที่พวกเราสร้างไว้ให้ชาวบ้านในหุบเขา Chenyu ในตอนนั้น ตอนที่เกิดน้ำท่วมและแผ่นดินถล่ม ผู้บริสุทธิ์ที่ถูกดึงเข้าไปในการต่อสู้ก็เลยมีสถานที่หลบภัย

Fujin:แต่คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะวาดภาพวาดฝาผนังไว้ที่นี่ ในภาพนี้คงจะเป็นฉัน... อะแฮ่ม ก็ "ปลาคาร์ปตัวใหญ่ที่กลมกลิ้ง" เหมือนที่ Mao บอก และเพื่อนอีกคน

Mao:โอ๊ะ... ถ้าอย่างนั้น ทำไมส่วนสำคัญที่สุดถึงได้ถูกนำออกไปข้างนอกล่ะ?

Fujin:จริงด้วย ทำไมเหรอ?

Fujin:...อาจจะเพราะยอมรับไม่ได้มั้ง พวกเราสามคนเคยเป็นเพื่อนรักกัน สองคนถูกนับถือเป็นเซียน ส่วนอีกคนเป็นเจ้าแห่งขุนเขา

Fujin:ต่อมาฉันและราชาโอสถได้แปรพักตร์ ส่วนเขาน่าจะตายไปแล้ว บางทีหลังจากทุกอย่างจบลง คนที่ต่อสู้จนถึงวินาทีสุดท้ายอาจจะไม่ยอมแพ้ และตอนนั้นเองที่เขาเพิ่งจะได้ข่าวของพวกเรา

Fujin:สำหรับเขาแล้วพวกเราคงเป็นคนทรยศ รูปลักษณ์ของฉันและราชาโอสถที่มนุษย์วาดขึ้น จึงกลายเป็นชนวนที่ทำให้เขาโกรธละมั้ง

Mao:เอ๋... ใช่แบบนี้จริง ๆ เหรอ? ภาพที่อยู่ข้างนอกนั่น มองดูแล้ว...

Fujin:ใครจะไปรู้ล่ะ? ล้วนเป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้วทั้งนั้น

Fujin:ฉันก็เลยอยากขอแรงจากทุกคน ช่วยปรับสภาพน้ำและดินของหุบเขา Chenyu ด้วยเถอะนะ นอกจากที่นี่แล้ว ฉันยังสัมผัสได้ว่ามีปลาคาร์ปสีทองอีกหนึ่งตัววนเวียนอยู่ใน... ในภูเขา Xuanlian ที่ฉันเคยอยู่ในอดีต

Traveler:ยังมีปลาคาร์ปสีทองอยู่ที่อื่นอีกเหรอ?

Fujin:หากนับรวมปลาตัวนั้น ฉันก็จะมีพลังมากพอทำพิธีหยกชำระพิรุณแล้ว

Fujin:พูดถึงเรื่องนี้แล้ว หวังว่าเธอจะรับคำขอโทษจากฉันนะ ก็อย่างที่เธอเห็น ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันจะมีเธออยู่ด้วย แต่ก็ไม่สามารถควบคุมปลาคาร์ปสีทองได้ดีนัก เพราะงั้นตอนที่พวกมันแหวกว่ายในอากาศ ก็อาจสร้างความยุ่งยากให้เธอไม่น้อยเลย

Paimon:ว่าแต่คุยมาตั้งนานแล้ว สรุปว่าปลาคาร์ปสีทองอยู่ที่ไหนเหรอ

Fujin:ฮ่าฮ่า ก็ซ่อนอยู่ในภาพไง ยังไงก็รบกวน Traveler ใช้พลังเซียนปลุกมันให้ตื่นทีนะ

18

ตรวจสอบภาพวาดฝาผนัง

Open step page →
19

(test)判断宝珠是否激活$HIDDEN

Open step page →
20

ไปที่ Mt. Xuanlian

Open step page →
21

สำรวจ Mt. Xuanlian

Open step page →
22

คุยกับ Mao

Open step page →
Conversation 1 · 15 linesOpen full page →

Paimon:บนเขามีศาลาด้วย!

Traveler:ก็ดูจะเป็นสไตล์ของเซียนนะ...

Paimon:หืม... ไม่รู้ว่าปลาคาร์ปสีทองที่เราตามหาอยู่ที่ไหน ที่นี่ใหญ่เกินไปปะ!

Mao:จะเหมือนคราวก่อนมั้ย? พี่ Traveler คราวก่อนใช้พลังเซียนกับปลาคาร์ปในภาพวาดฝาผนัง ผลคือปลาคาร์ปไปซ่อนอยู่ข้างในจริง ๆ!

Mao:พวกพี่ดูสิ ตรงนี้มีรูปปั้นปลาคาร์ปสี่ตัว! อาจมีปลาคาร์ปตัวใหญ่สี่ตัวซ่อนอยู่ข้างในก็ได้!

Paimon:โอ๊ะ! Mao ฉลาดมาก อาจเป็นแบบนั้นจริง ๆ ก็ได้! Traveler พลังเซียนมีปฏิกิริยาตอบสนองอะไรบ้างมั้ย?

Traveler:ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง

Traveler:...แต่เหมือนข้างในขาดอะไรบางอย่าง

Paimon:หืม... มันอาจเป็นเบาะแสสำคัญก็ได้นะ

Mao:อ๊า! พี่ Traveler ดูนั่น ดูสิ มีรูปปั้นปลาคาร์ปแค่หนึ่งตัวที่มีไข่มุก!

Mao:ฉันจำได้แล้ว ตอนที่เราอยู่ตีนเขา มีรูปปั้นปลาคาร์ปกับไข่มุกขนาดใหญ่จำนวนหนึ่งใช่มั้ย? บางทีไข่มุกพวกนั้นอาจมีประโยชน์ก็ได้!

Paimon:อืม! พวกเราลองดูกันเถอะ

23

เก็บไข่มุกวิญญาณ

Open step page →
24

เก็บไข่มุกวิญญาณ

Open step page →
25

เก็บไข่มุกวิญญาณ

Open step page →
26

收取灵珠$HIDDEN

Open step page →
27

(test)收宝珠防回滚$HIDDEN

Open step page →
28

放置灵珠(1/3)$HIDDEN

Open step page →
29

放置灵珠(2/3)$HIDDEN

Open step page →
30

放置灵珠(3/3)$HIDDEN

Open step page →
31

ใช้พลังเซียนเพื่อเปิดใช้งานไข่มุกวิญญาณ

Open step page →
32

(test)激活宝珠存档$HIDDEN

Open step page →
33

ไปที่ศาลาบนเขา

Open step page →
34

ไปที่ศาลาบนเขา

Open step page →
Conversation 1 · 72 linesOpen full page →

Fujin:ขอโทษด้วยที่ฉันดูแลได้ไม่ทั่วถึง ฉันไม่ได้ดื่มชากับคนอื่นมานานแล้ว หวังว่าฝีมือในการชงชาจะยังเหมือนเดิมนะ

Fujin:ตัวฉัน... อะแฮ่ม ฉันมีความเชี่ยวชาญในการดื่มชามากพอตัว เพราะงั้นฉันจึงรู้ว่าชาในพิธีถวายน้ำชาปีนี้มีกลิ่นอายผิดปกติ และทำให้พบปัญหาน้ำและดินขาดความสมดุล

Fujin:หึหึ ถ้าอย่างนั้น ฉันก็บอกคนที่ไม่เข้าใจในความน่าสนใจของการดื่มชาได้เต็มปากแล้วสิ ว่าชาเป็นของดี มาเร็ว Traveler มาดื่มชาด้วยกันสิ

Paimon:นั่นสิ เราเคยช่วยมาดาม Ping ทำความสะอาดกาต้มชาที่ท่าเรือ Liyue ด้วยนะ! อิอิ จะว่าไปแล้วดูเหมือนว่าเรามีวาสนากับชาเหมือนกันนะเนี่ย!

Fujin:มาดาม Ping?... อ๊า ฉันพอจะรู้แล้วว่าเธอหมายถึงใคร ฮ่าฮ่า ตอนนั้นเราก็รู้จักกัน แล้วก็รู้จักเพื่อน ๆ ของเขาด้วย

Fujin:ก็เหมือนที่ Mao บอกไง จริง ๆ แล้วฉันเป็น "ปลาคาร์ปตัวใหญ่" อยู่ห่างจากน้ำสะอาดได้ไม่นาน และดำรงชีวิตในน้ำเค็มไม่ได้ด้วย พวกเขาก็เลยมอบ "กาน้ำชา" ใบนี้ให้ฉันมา

Fujin:แบบนี้เพื่อนของฉันก็สามารถพาฉันที่อยู่ในกาน้ำชาไปที่ Guili Plains และท่าเรือ Liyue เพื่อพบกับคนที่พวกเขาบอกว่าน่ารักได้ เสียดายที่เรายังไม่มีโอกาสนั้น

Fujin:Traveler, Paimon พวกเธอเคยไปท่าเรือ Liyue กันแล้ว พวกเธอช่วยเล่าเรื่องของท่าเรือ Liyue ให้ฉันฟังหน่อยได้มั้ย?

Mao:พี่ Traveler พี่ Paimon ฉันก็อยากฟัง! ฉันยังไม่เคยไปเลย!

Paimon:งั้นคงต้องเริ่มเล่าจากภัตตาคาร Wanmin...

Traveler:หรือให้ฉันเล่ามั้ย?

Paimon:อืม! แต่ Traveler อย่าข้ามตอนกินนะ!

"ที่นั่นเป็นเมืองท่าเรือที่สร้างใกล้ภูเขา..."
คุณบอกไปแบบนั้น แต่ Fujin กลับขัดจังหวะขึ้น เธอบอกว่าอยากฟัง "คุณ" เล่าเรื่องท่าเรือ Liyue มากกว่า
คุณเข้าใจความหมายของเธอดี
"ตอนที่ไปถึงท่าเรือ Liyue ฉันและ Paimon ไปทันงานพิธีอัญเชิญเทพพอดี..."

เด็กหนุ่มและเซียนที่อยู่ตรงหน้าค่อย ๆ โน้มตัวไปเข้ามาฟังเรื่องเล่าของคุณ (และการพูดเสริมเป็นระยะ ๆ ของ Paimon) จากนั้นก็ส่งเสียงตกใจเบา ๆ และถอนหายใจอย่างโล่งใจตามเนื้อหาของเรื่องราว
พวกเขาต่างวิจารณ์และตั้งคำถามเกี่ยวกับท่าเรือ Liyue แทรกเข้ามาระหว่างการเล่าเรื่องอยู่ตลอด (เช่น รสชาติและอาหารของภัตตาคารต่าง ๆ ประเภทของเล่นที่คุณยายขาย และอัญมณีของ Feiyun Slope ฯลฯ)

เมื่อเห็น Fujin, Mao และ Paimon ที่มีอารมณ์หวั่นไหวไปตามเรื่องราวและน้ำเสียงการเล่าเรื่องแล้ว...

Traveler:(ตลอดทางมานี้...)

Traveler:(เราได้รู้จักเพื่อนมากมาย)

Traveler:(เราได้รู้จักเพื่อนมากมาย)

Traveler:(และได้พบเจอเรื่องราวมากมาย)

Traveler:(และได้พบเจอเรื่องราวมากมาย)

Mao:...ว้าว! สัตว์ประหลาดตัวใหญ่ในทะเล! สุดยอดไปเลย!

Fujin:ท่าเรือ Liyue... ไม่เหมือนกับที่คิดไว้เลย

Traveler:สู้ที่เธอคิดไว้ไม่ได้เหรอ?

Fujin:ไม่ใช่ มันไม่เหมือนกัน แต่ไม่เหมือนไม่ได้แปลว่าไม่ดี ไม่ใช่เหรอ? ฉันชอบท่าเรือ Liyue ที่เธอเล่ามากเลยนะ

Fujin:...หลังจากที่เวลาผ่านไปเนิ่นนานแล้ว การได้ยินว่าราชาโอสถได้ตั้งรกรากอยู่ที่ท่าเรือ Liyue เป็นเรื่องที่ดีที่สุดสำหรับฉันเลยนะ

Fujin:...

Fujin:แล้ว Mao ล่ะ? Mao เธอเล่าเรื่องของเธอกับเพื่อนให้ฟังได้มั้ย? ฉันอยากรู้ว่าเขาเป็นคนแบบไหน

Mao:อืม... ก็ได้ ในเมื่อพี่ Paimon และพี่ Traveler เคยเจอแล้ว ถ้าไม่เล่าให้พี่ Fujin ฟังก็คงจะไม่ยุติธรรมกับเพื่อนแหละเนอะ

Mao:พวกเราเริ่มรู้จักกันจาก...

ตอนนั้นฉันยังเป็นเด็ก ยังไม่ค่อยรู้เรื่องในเขาสักเท่าไหร่ ตอนนั้นเป็นตอนค่ำ ในป่ามีสัตว์ร้ายบางอย่างเดินตามฉัน มันน่ากลัวมากเลย!
สุดท้าย ฉันก็ถูกไล่ตามมาถึงที่ดินร้างแห่งหนึ่ง สัตว์ร้ายเดินออกมาจากในป่า และล้อมฉันเอาไว้ ทีแรกฉันคิดว่าต้องถูกมันกินแน่ ๆ! แต่แล้วจู่ ๆ มอนสเตอร์ทั้งหมดก็ถอยหลังกลับเข้าไปในป่า แล้วก็หายวับไปเลย

พอฉันหันกลับไปมอง ก็เห็นว่าเขาโผล่มาอยู่ข้างหลังฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ และมองฉันอยู่อย่างนั้น เขาเหมือนกับหยกเลย แต่ดูน่าเกรงขามมากกว่า
ตอนนั้นฉันถึงได้รู้ว่า เขาต้องเป็นเจ้าแห่งขุนเขาในนิทานที่ปู่กับย่าเล่าให้ฟังแน่เลย ฉันไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย แต่กลับพูดกับเขาไปว่า...

"ในที่สุดฉันก็เจอเธอ! ฉันตามหาเธอมานานมาก!"

แต่ไม่รู้ทำไมพอเขาได้ยินแล้วกลับก้มหน้าครุ่นคิดอยู่แป๊บนึง แล้วก็เดินจากไป ตอนที่เขาเดินไม่มีเสียงเลยแม้แต่นิดเดียว ฉันตั้งใจฟังแล้ว แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงเดินเหยียบกิ่งไม้หรือใบไม้ร่วงเลย
ต่อมาเวลาที่ฉันไปเล่นในป่า บางครั้งก็จะเห็นเขาแวบหายไปในร่องระหว่างต้นไม้สองต้น เวลาที่พระจันทร์ลอยสู่ท้องฟ้า อยู่เหนือยอดเขาที่สูงชัน พระจันทร์จะทอแสงเห็นเป็นเงาของเขา
ตอนนั้นเองที่ฉันรู้สึกว่าแปลก ทำไมเมื่อก่อนไม่เคยเห็นเขามาก่อนเลย? ทั้ง ๆ ที่เขาก็อยู่ตรงนั้นตลอด

ทุกครั้งที่เจอเขาฉันจะเข้าไปคุยด้วย แต่เขาก็เบือนหน้าและเดินจากไปตลอด จนในที่สุดเขาก็ยอมคุยกับฉัน และหลังจากนั้นเขาได้พาฉันไปบนเขาที่สูงมาก ๆ และไปในป่าที่ลึกมาก เขาถามคำถามฉันมากมาย และเขาก็เล่าเรื่องราวให้ฉันฟังมากมายเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนด้วยเช่นกัน
ตอนแรกเริ่ม หมู่บ้าน Qiaoying เป็นเพียงภูเขาร้างที่ไม่มีชื่อ แม้แต่แม่น้ำก็มีอารมณ์ของตัวเอง บางครั้งก็ล้นทะลัก บางครั้งก็เหือดแห้ง
แต่เขาได้รู้จักเพื่อนสองคนบนภูเขาร้างและในแม่น้ำ ซึ่งก็คือปลาและงูนั่นเอง...

Mao:...แต่สุดท้าย งูถูกจับตัดเป็นหลายท่อน ส่วนปลาก็จมลงสู่ใต้น้ำ เหลือแค่ Bluey เพียงคนเดียว

Fujin:ขอบใจนะ Mao

Mao:อืม... พวกพี่อย่าเล่าเรื่องเพื่อนให้คนอื่นฟังนะ!

Paimon:ไม่เล่าแน่นอน!

Traveler:ดูเหมือนเธอจะคุ้นเคยกับ "เพื่อน" ของ Mao

Fujin:อืม แต่มันเป็นเรื่องของชาติที่แล้วแล้วล่ะ หลังจากที่ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ พอหลาย ๆ ปีผ่านไป ตอนนี้ฉันไม่ได้สนิทกับเขาอีกแล้ว ถึงแม้ว่าถ้าฟังจากคำบอกเล่าของ Mao เขาอาจจะเปลี่ยนไปไม่มากก็เถอะ

Paimon:ชะ...ชาติที่แล้ว?

Fujin:ฮ่าฮ่า จะพูดแบบนี้ก็ไม่ค่อยถูกหรอก ฉันยังไม่ได้ตายไปจริง ๆ แค่สูญเสียรูปร่างเดิม แม้แต่พลังและสติก็หายตามปราณวิญญาณไปด้วย

Fujin:นี่ก็คือเหตุผลที่ฉันเชิญ Traveler และเธอมาที่สวนผ้าทอร่วงโรย ถ้าไม่ใช่ที่นั่น ฉันก็คงไม่สามารถเปิดเผยตัวตนและส่งเสียงพูดคุยกับพวกเธอได้หรอก

Fujin:โชคดีที่ได้พวกเธอช่วยไว้ ฉันจึงค่อย ๆ ตามหาพลังที่เคยมีกลับคืนมา จนได้กลับมาที่นี่ในที่สุด ฉันสามารถมองเห็นทัศนียภาพเหล่านี้ด้วยดวงตาทั้งสองของตัวเอง ได้เจอกับเพื่อนเก่าอีกครั้ง... และที่สำคัญไปกว่านั้นคือ ได้รู้จักเพื่อนใหม่ที่อยู่ข้าง ๆ นี้ด้วย

Fujin:ฉันมีความสุขมากเลยล่ะ

Traveler:แล้วเธอตายได้ยังไงเหรอ?

Fujin:...ความทรงจำเหล่านั้นเลือนรางมากแล้ว ฉันและราชาโอสถเคยเป็นผู้ใต้บัญชาของเทพอสูรอีกตนหนึ่ง ฉันเป็นผู้จัดงานในพิธีหยกชำระพิรุณ มีหน้าที่จัดการแม่น้ำและลำธารกลางป่าแทนนายท่าน ยังมีอีกตนหนึ่ง... เป็นสัตว์ร้ายที่รักอิสระมาแต่ไหนแต่ไร

Fujin:ปกติแล้วฉันมักจะขึ้นไปที่น้ำตก ไปที่ภูเขา Aocang และภูเขา Hulao เพื่อทำความรู้จักกับเหล่าเทพที่มีพลังและความรู้มากกว่าฉัน แน่นอนว่าทุกอย่างได้สิ้นสุดลงเมื่อเกิดสงครามขึ้น

Fujin:นายท่านไม่ใช่คนที่บาปหนาจนอภัยให้ไม่ได้ เขาเคยนำมาซึ่งความฝันมากมาย คนชั่วร้ายที่แท้จริงคงเป็นสงครามเทพอสูรนั่นมากกว่า ส่วนเรื่องราวต่อจากนั้น ทุกคนก็คงจะได้ยินและรับรู้กันมาแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้ฉันพูดก็คงจะเข้าใจได้

Traveler:เธอเคยพูดถึงเรื่องการแปรพักตร์ ของเธอกับราชาโอสถ...

Fujin:ฮ่าฮ่า ใช่แล้ว คงเป็นเรื่องที่พวกเรากล้าหาญที่สุดในชีวิตแล้ว!

Fujin:นายท่านคลุ้มคลั่งเพราะต้องการตำแหน่งเทพแห่งโลกมนุษย์... หรืออาจเพราะต้องการเอาตัวรอด แต่เขาไม่มีพลังที่สามารถเอาชนะ Morax ได้

Fujin:ในขณะที่เขาทุ่มสุดตัวเป็นครั้งสุดท้ายนั้น เขาทำให้เกิดน้ำท่วมจากคลื่นยักษ์ของแม่น้ำ Bishui เพื่อต้องการใช้มันทำลายปลายน้ำทั้งหมด แล้วคนในหุบเขา Chenyu จะเป็นอย่างไร เขาย่อมเข้าใจดี

Paimon:ฮือ... แต่ฉันว่า ไม่ว่ายังไงก็ไม่ควรทำเรื่องแบบนั้นนะ...

Fujin:บางทีมันอาจจะเป็นสงครามละมั้ง ถึงยังไงนั่นก็เป็นการผจญภัยร่วมกันครั้งสุดท้ายของพวกเราสามคน

Fujin:Lingyuan พาผู้ติดตามของเขาโจมตีมนุษย์ ไล่ต้อนพวกเขาไปยังศูนย์หลบภัยที่เราเตรียมเอาไว้ ราชาโอสถแยกเขี้ยวใส่นายท่าน ส่วนฉันขึ้นไปบนภูเขา Lingmeng เพื่อโยนหยกปฏิญาณลงไปในน้ำที่ท่วมสูงขึ้นเรื่อย ๆ

Fujin:แน่นอนว่านั่นไม่ใช่พิธีหยกชำระพิรุณที่ถูกต้อง เพียงแต่เป็นการปล่อยพลังเซียนที่เก็บอยู่ในหยกมาเป็นเวลานานออกมา เพื่อให้แผ่นดินเปิดออกและกลืนแม่น้ำลงไป และทำให้หยกมีขนาดใหญ่ขึ้น จนสามารถควบคุมสายน้ำให้มั่นคงได้

Paimon:แล้วยังไงต่อ?

Fujin:ฮ่าฮ่า Mao เล่าตอนจบให้ฟังแล้วไม่ใช่เหรอ?

Mao:อืม...

Paimon:จริงด้วย... เอ๊ะ? เล่าแล้วเหรอ? เมื่อไหร่?

Fujin:เอาล่ะ พูดถึงเรื่องในอดีตแค่นี้ก่อนละกัน หลังจากนี้ควรกลับไปจัดพิธีหยกชำระพิรุณได้แล้ว

Paimon:โอ๊ะ... แล้วปลาคาร์ปสีทองล่ะ? ไหนบอกว่าให้มาหาปลาคาร์ปสีทองที่นี่ไม่ใช่เหรอ?

Fujin:จริง ๆ ก็เหมือนกับตัวก่อนหน้านั่นแหละ พวกเธอหาเจอแล้ว เพราะแบบนี้ฉันถึงได้มาปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนไงล่ะ

Fujin:ฉันแค่คิดถึงทัศนียภาพของที่นี่มากไปหน่อย ก็เลยชวนพวกเธอคุยซะนานเลย เพราะฉันรู้ดีว่าเวลาของพวกเธอกับเวลาของฉันไม่เหมือนกัน เมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว พวกเธอคงไม่อยู่ต่อใช่มั้ย?

Fujin:ขอโทษด้วยนะ หวังว่าพวกเธอจะให้อภัยในความเอาแต่ใจของฉันนะ

35

กลับไปหา Fujin

Open step page →
36

คุยกับ Fujin

Open step page →
Conversation 1 · 4 linesOpen full page →

Fujin:ถึงแม้จะต่างจากอดีตมาก แต่โชคดีที่ได้พวกเธอช่วยไว้ ตอนนี้พลังของฉันฟื้นฟูขึ้นเยอะแล้วล่ะ ขอบคุณพวกเธอนะ ต่อไปก็เป็นพิธีหยกชำระพิรุณแล้วล่ะ

Traveler:พิธีนี้มีผลยังไงบ้าง?

Fujin:เหตุการณ์ครั้งก่อนผ่านมาหลายพันปีแล้ว ตอนนี้ป่าเขา แม่น้ำและปราณวิญญาณล้วนเปลี่ยนแปลงไปมาก ถ้าทุกอย่างราบรื่นหยกปฏิญาณจะแก้ไขปัญหาทั้งหมด

Fujin:งั้นก็เริ่มกันเลยเถอะ

37

Performance section

Open step page →
38

คุยกับ Fujin

Open step page →
Conversation 1 · 10 linesOpen full page →

Paimon:หมอกหายไปแล้ว...

Paimon:ว้าว! นั่นอะไรน่ะ? นั่นคือ?

Mao:เอ๊ะ... เหมือนสิ่งที่อยู่ในภาพวาดฝาผนังเลย! พี่ Paimon ยังจำได้มั้ย? ที่มีคนร่างทองสองคน และมีบางอย่างที่อยู่ตรงกลางที่เราไม่รู้ว่าเป็นอะไรไง!

Paimon:เยี่ยมไปเลย Mao ฉันจำสิ่งที่เธอพูดถึงไม่ได้เลยสักนิด!

Fujin:ขณะนี้ ภูเขาเซียนปรากฏแล้ว

Fujin:ในยุคของฉัน การขึ้น "ภูเขาเซียน" นับว่าเป็นเรื่องที่ล่วงเกินอย่างมาก ตอนนี้ไม่มีบรรพบุรุษแล้ว ช่องทางในการสื่อสารก็ถูกตัดขาดแล้ว ไม่รู้ว่าจะยังมีใครวิจารณ์การกระทำของเราอีกหรือเปล่า?

Fujin:นั่นเป็นสถานที่รวมตัวของปราณวิญญาณแห่งหุบเขา Chenyu ฉันสามารถใช้มันปล่อยพลังเซียนของฉันให้กระจายทั่วหุบเขา Chenyu ได้ในชั่วพริบตา เพื่อปรับสภาพน้ำและดิน...

Fujin:อีกแค่ขั้นตอนเดียวเราก็จะบรรลุเป้าหมายแล้ว Traveler พวกเธอพร้อมหรือยัง?

Traveler:เราไปกันเถอะ

Fujin:อืม

39

ขึ้นภูเขาเซียน

Open step page →
40

อยู่เป็นเพื่อน Fujin

Open step page →
41

กำจัดไอพิษโดยรอบ

Open step page →
42

อยู่เป็นเพื่อน Fujin

Open step page →
43

คุยกับ Lingyuan

Open step page →
Conversation 1 · 9 linesOpen full page →

Fujin:Lingyuan... ข้าก็สัมผัสได้แล้ว คงเป็นเจ้าสินะ ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน แต่ข้าไม่อยากเจอเจ้าที่นี่ในเวลาแบบนี้เลยจริง ๆ

Mao:ห๊า? ที่แท้ชื่อจริง ๆ ของ Bluey ก็คือ Lingyuan เหรอ...

Lingyuan:...

Fujin:อย่าทำแบบนี้สิ พูดกับข้าเถอะนะ

Lingyuan:เรามีโอกาสได้คุยกันแน่ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ เจ้าเข้าใจใช่มั้ย

Fujin:ข้าเข้าใจ แต่ข้ายอมไม่ได้

Lingyuan:รออีกหน่อยเถอะ มันใกล้จะจบแล้ว

Lingyuan:ข้าเกลียดสิ่งที่อยู่ข้างบนนั้นเหลือเกิน แต่ไม่เป็นไร เจ้าปล่อยให้ข้าจัดการเถอะ Fujin

Lingyuan:พวกเจ้าอย่าได้ขึ้นมาเชียว

44

เอาชนะอสูรเสวียนเหวิน

Open step page →
45

อยู่เป็นเพื่อน Fujin

Open step page →
46

คุยกับ Fujin

Open step page →
Conversation 1 · 11 linesOpen full page →

Fujin:ขอโทษจริง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้บอกพวกเธอตรง ๆ...

Fujin:ถึงแม้ระหว่างทางฉันจะรู้แล้ว แต่ก็ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในหุบเขา Chenyu ในครั้งนี้ จะเป็นฝีมือของ Lingyuan อดีตเพื่อนรักของฉันเอง

Paimon:เอ๊ะ? ตั้งแต่เมื่อไหร่? คิดได้ยังไงเนี่ย?

Fujin:เขา ฉันและราชาโอสถเคยปกป้องหุบเขา Chenyu ด้วยกัน คิดไม่ถึงว่าจะทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้ได้ ก่อกวนปราณวิญญาณทำให้เกิดไอพิษแผ่ซ่าน คนที่ขัดขวางตอนที่ฉันทำพิธีหยกชำระพิรุณครั้งแรกก็คือเขา

Mao:แต่ว่าพี่ Fujin... Bluey... Lingyuan ไม่ใช่คนเลว...

Fujin:...อืม Mao เขาเป็นเพื่อนของเธอ แต่ตอนนี้เขาเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดของหุบเขา Chenyu ถ้าปล่อยให้เขาควบคุม "ภูเขาเซียน" ตามอำเภอใจ เขาก็จะเปลี่ยนแปลงน้ำและดินของหุบเขา Chenyu ได้ในพริบตา

Fujin:ฉันกลัวว่า Lingyuan จะเข้าไปใน "แท่นสังเกตการณ์มณีราค" ก่อนพวกเรา และกำลังพยายามแก้ไขละติจูดของปราณวิญญาณและเส้นทางการไหลผ่านอยู่... เราเหลือเวลาไม่มากแล้ว

Fujin:Traveler ตอนนี้เธอสามารถควบคุม "พลังเซียน" ของหุบเขา Chenyu ได้อย่างเชี่ยวชาญแล้ว Lingyuan และผู้ติดตามของเขาจึงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธออีกต่อไป

Fujin:เพื่อผู้คนในหุบเขา Chenyu ได้โปรดช่วยฉันต่ออีกหน่อยนะ ฉันจะเริ่มพิธีเพื่อเปิดทางไปสู่ "แท่นสังเกตการณ์มณีราค" โปรดอยู่ข้างกายฉัน... เพื่อปกป้องฉันด้วยนะ

47

กำจัดไอพิษโดยรอบ

Open step page →
48

คุยกับ Fujin

Open step page →
Conversation 1 · 4 linesOpen full page →

Lingyuan:ทำไมเจ้าไม่ฟังที่ข้าพูด แล้วรอไปก่อน?

Lingyuan:ตอนนี้พลังของเจ้าอ่อนแรงมากแล้ว เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าอีกแล้ว แต่ไม่ต้องกังวลไป อีกไม่นานพลังของเจ้าก็จะฟื้นฟู

Fujin:Lingyuan... ไม่ต้องพูดแล้ว Traveler กับข้าจะขัดขวางเจ้า ขัดขวางแผนการ... ทำลายหุบเขา Chenyu นี้ซะ

Fujin:ตอนนี้แหละ พิธีกรรมสำเร็จแล้ว ทางเข้าของ "แท่นสังเกตการณ์มณีราค" เปิดแล้ว!

49

与浮锦对话$HIDDEN

Open step page →
50

เข้าสู่แท่นสังเกตการณ์มณีราค

Open step page →
51

ทำให้ Lingyuan สงบลง

Open step page →
52

คุยกับ Fujin

Open step page →
Conversation 1 · 93 linesOpen full page →

Fujin:Lingyuan...

Lingyuan:มนุษย์ ข้าจะบอกให้เองว่าต้องทำยังไง เจ้าต้องใช้ธนูยิงเข้าที่หัวใจของข้า หากเจ้าเข้าใกล้ข้า ก็จงใช้ดาบซะ และข้าจะสู้จนสุดชีวิต

Lingyuan:เจ้าเป็นคนเดียวที่จะสู้ข้าได้ หากข้ากัดคอเจ้าจนขาด ข้าก็จะชนะ

Mao:ไม่!

Traveler:ฉันไม่ได้ต้องการจะฆ่าคุณ

Lingyuan:...ทำไม? ข้าไม่เข้าใจ

Lingyuan:...ได้ เจ้าถามคำถามข้าได้หนึ่งข้อ

Paimon:แพ้แล้ว ยังจะสนใจเรื่องนี้อีกเหรอ...

Traveler:งั้นเราสลับกันถามแล้วกัน

Traveler:Mao เธอมีอะไรจะถามมั้ย?

Mao:อืม... Bluey... ทำไมต้องสู้กันด้วย? พวกเราทั้งหมดเป็นเพื่อนกันไม่ได้เหรอ?

Lingyuan:เจ้าพวกมนุษย์สองขา... แล้วก็เจ้า Fujin ถึงแม้จะมีพลังไม่พอที่จะสร้างขาสองข้าง ก็ยังอยากที่จะร่วมเดินทางกับพวกเขาในร่างของ "มนุษย์" และพูดคุยกับข้า มนุษย์กับสัตว์ร้ายจะเป็นเพื่อนกันได้อย่างไร

Mao:แต่ว่า Bluey เธอโกหก ถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมตอนนั้นเธอไม่ปล่อยให้สัตว์ร้ายกินฉันล่ะ? ถ้ามนุษย์กับสัตว์ร้ายเป็นเพื่อนกันไม่ได้ เธอที่เป็นพวกเดียวกับสัตว์ร้ายก็ไม่ควรช่วยฉันสิ!

Lingyuan:...บางที ข้าก็ไม่เข้าใจการกระทำของตัวเองเหมือนกัน เจ้าก็แค่โชคดีเท่านั้นแหละ

Mao:ถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมไม่กิน Mountain ไปเลยล่ะ! ตอนนั้นฉันเห็นเขาหลงทางอยู่ในไอพิษที่ด้านล่างภูเขา จนเกือบจะชนเธอเข้าแล้ว

Lingyuan:...

Lingyuan:มนุษย์อย่างพวกเจ้ามีสติปัญญาที่ชาญฉลาด จนถึงขั้นที่ทำให้ธรรมชาติยอมศิโรราบให้กับความมุ่งมั่นของพวกเจ้าได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นพวกเจ้าช่วยบอกข้าทีเถอะ ทำไมข้าถึงไม่กินมนุษย์ผู้นั้นซะล่ะ?

Paimon:เอ๊ะ? นี่มันคำถามอะไรเนี่ย...

Traveler:ภูเขา Laixin สำคัญกับเซียน Fujin มาก

Lingyuan:...ถือว่าเจ้าพูดมีเหตุผล เพราะ Fujin เคยเล่าเรื่องพิธีหยกชำระพิรุณให้ข้าฟังมากมาย บางทีความทรงจำเหล่านี้อาจส่งผลต่อการกระทำของข้าได้

Fujin:นี่เจ้าจำเรื่องที่ข้าบอกได้หมดเลยเหรอ...

Lingyuan:...ก่อนวันพิธีในปีนั้น เจ้าบอกข้ากับงูขาว ว่าเจ้าตั้งตารอและตื่นเต้นมากแค่ไหน หลังวันพิธี เจ้าบอกพวกเราว่าในงานวัดสนุกและคึกคักมากแค่ไหน เจ้าเอาแต่พร่ำพูดตลอดจนข้าไม่มีทางที่จะลืมมันได้เลย

Lingyuan:มีแค่มนุษย์เท่านั้นแหละที่จะลืม ข้าจำทุกอย่างได้เป็นอย่างดี

Lingyuan:เจ้าไขข้อสงสัยให้กับข้าแล้ว ตอนนี้ถึงตาพวกเจ้าถามบ้างแล้ว

Traveler:เซียน Fujin มีอะไรจะถามมั้ย?

Fujin:ขอบคุณนะ Traveler... Lingyuan เมื่อไม่นานมานี้ข้าเพิ่งจะเล่าเรื่องในอดีตของพวกเราให้พวกเขาฟังเอง... ทำไมเจ้าต้องทำลายหุบเขา Chenyu ที่เราเคยช่วยกันปกป้องด้วยล่ะ?

Lingyuan:...เรื่องที่เจ้าปลูกต้นชา และสัญญากับเราว่าจะดื่มชาด้วยกัน ข้าก็ไม่เคยลืมนะ แต่ตอนนี้ไม่มีชาแบบนั้นอีกแล้วล่ะ

Lingyuan:ข้าต้องการเปลี่ยนแปลงพื้นดินแห่งนี้ ทำให้มันกลับไปเป็นเหมือนเมื่อหลายพันปีก่อน เจ้าอยู่กับมนุษย์นานเกินไป ลืมไปว่าเจ้า ข้าและงูล้วนมาจากธรรมชาติ

Lingyuan:ข้ารู้ว่าเจ้าไม่เคยตายไปจริง ๆ และเจ้าก็ไม่เหมือนงูที่จากที่นี่ไปแล้ว ข้าจึงอยากเปลี่ยนผืนดินแห่งนี้ให้กลับไปเป็นเหมือนตอนที่เจ้าเกิด ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้าพยายามปรับปราณวิญญาณอย่างช้า ๆ

Mao:ฉันรู้แล้ว ที่แท้ไอพิษก็เกิดจากสาเหตุนี้เอง...

Lingyuan:ถูกต้อง นั่นเป็นผลข้างเคียงของมัน สุดท้ายแล้วดิน น้ำและป่าจะกลับสู่สภาพที่มันควรจะเป็น

Fujin:ดิน น้ำและป่า... กลับสู่สภาพที่ควรจะเป็นงั้นเหรอ?

Lingyuan:เจ้าลืมอดีตไปแล้วจริง ๆ กระแสน้ำขึ้นลงตามสายฝน เส้นทางน้ำกลับไม่ถูกยึดติด ต้นชาและดอกไม้ไม่จำเป็นต้องตัดแต่ง หรือบ่มเพาะ และไม่จำเป็นต้องมีชีวิตอยู่เพื่อมนุษย์

Lingyuan:ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ เจ้าจะสามารถฟื้นฟูร่างกายและแหวกว่ายในแม่น้ำได้อีกครั้ง เจ้าจะสามารถฟื้นฟูพลังได้ใหม่ ตอนนั้นทุกสิ่งเต็มเปี่ยมด้วยพลังจิต พืชไม้เจริญงอกงาม และตอนนี้ภูเขาเงียบสงบ น้ำพุไร้ซึ่งเสียงดังกังวาน

Lingyuan:แต่เจ้าไม่เข้าใจ เจ้ารั้นแต่จะขัดขวางข้าให้ได้

Fujin:...Lingyuan การที่ข้าเคยมีชีวิตที่มีความสุขแบบนั้น และสุดท้ายวิญญาณยังได้กลับบ้านเกิด ก็นับว่าโชคดีกว่าคนมากมายแล้ว เจ้าต่างหากที่ไม่เข้าใจ

Lingyuan:ใช่ ข้าไม่เคยเข้าใจเลย หลังจากที่เจ้าเอาชนะข้าได้ ก็ควรเก็บดินแดนของข้าไว้ในมือ เจ้าปลูกต้นชาบนภูเขาของข้า และยกดินแดนเหล่านี้ให้มนุษย์ ข้าไม่เข้าใจ เหตุใดเจ้าถึงได้ทำแบบนี้

Lingyuan:หุบเขา Chenyu เคยเป็นแค่ดินแดนที่ไร้ชื่อ และพวกเราก็เคยเป็นแค่สัตว์เลื้อยคลาน สัตว์สี่เท้า และปลานิรนาม ข้าเคยเป็นเจ้าของภูเขาร้าง แต่ตอนนี้ที่นั่นไม่ใช่ของข้า และไม่ใช่ของเจ้าด้วย

Lingyuan:เจ้ากลายร่างเป็นมนุษย์ เดินอยู่ในหมู่พวกเขา เป็นผู้จัดพิธีหยกชำระพิรุณ ช่วยพวกเขาเปลี่ยนแปลงน้ำและดิน ข้าไม่เข้าใจ แต่ข้าพอมองออกว่าเจ้ามีความสุขมาก

Lingyuan:งูกลายร่างเป็นมนุษย์ ใช้ความรู้ที่มีเกี่ยวกับธรรมชาติปรุงยาเพื่อช่วยชีวิตคน ข้ารู้ว่าร่างของมนุษย์มีมือที่คล่องแคล่ว จึงทำให้นางทำทุกสิ่งได้อย่างสะดวก แต่ข้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าเหตุใดนางจึงต้องทำแบบนี้

Lingyuan:และเรื่องราวหลังจากนั้นยิ่งทำให้ข้าไม่เข้าใจ พวกเจ้าและมนุษย์ต่อสู้กับสิ่งที่พวกเขาเรียกว่าเทพ แล้วหลังจากนั้นก็ตายไป มนุษย์เสมือนสัตว์ร้ายที่เข่นฆ่ากันเพราะต้องการชิงดินแดนและเอาตัวรอด นี่คือสิ่งที่ข้าพอจะเข้าใจได้

Lingyuan:พวกเจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตของแม่น้ำและป่าเขา เดิมทีพวกเจ้าสามารถเลือกที่จะไปจากพวกเขา และกลับมาใช้ชีวิตกับข้าได้ ปล่อยให้มนุษย์เป็นของมนุษย์ ธรรมชาติเป็นของธรรมชาติ ถึงแม้ดินแดนจะเล็กลง แต่ก็ยังมีชีวิตอย่างอิสระได้เหมือนเดิม

Lingyuan:ตอนนี้เจ้าเลือกที่จะขัดขวางข้า เพียงเพื่อปกป้องพื้นดินที่ถูกมนุษย์ควบคุม ตอบข้าทีเถอะ เหตุใดจึงต้องทำแบบนี้

Fujin:Lingyuan เพื่อนรัก... ใช่ ข้าอยากจะปกป้องพวกเขาอย่างที่เจ้าบอก

Lingyuan:...อย่าใช้คำถามของข้ามาตอบข้านะ! สิ่งที่ข้าถามคือสาเหตุต่างหาก

Paimon:(ถึงแม้ว่า Lingyuan จะเป็นสัตว์ร้าย แต่เข้าใจถึงเหตุและผลชัดเจนนะ...)

Mao:(อืม! เพราะแบบนี้ฉันจึงเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ จากเขาได้มากมายเลยไงล่ะพี่ Paimon)

Traveler:(...เวลาที่พวกเธออยู่ในป่า ก็คุยกันแบบนี้เหรอ?)

Mao:(เอ่อ ก็ไม่ใช่ทั้งหมดหรอก แต่ตอนที่ได้ยิน Bluey พูดเรื่องพี่ Fujin มากมาย ฉันยังคิดเลยว่าพวกเขาต้องดีใจมากแน่ที่ได้เจอกัน...)

Fujin:ทีแรกข้าก็ไม่เข้าใจมนุษย์และไม่ชอบพวกเขาเหมือนเจ้านั่นแหละ... พวกเขาเรียกร้องและกักตุนมากเกินไป ต้องการสิ่งของมากเกินความจำเป็นของตัวเอง และมักจะมองข้ามความต้องการของผู้ยากไร้เสมอ...

Fujin:ทั้ง "การซื้อขาย" และ "ทรัพย์สินเงินทอง" ข้าเองก็ไม่เข้าใจความหมายของสิ่งเหล่านี้เหมือนกับเจ้านั่นแหละ และไม่เข้าใจว่าทำไมพวกมันถึงมีผลกระทบต่อความสุขและความทุกข์ของมนุษย์ได้

Fujin:แต่ในเวลาที่เนิ่นนานนี้ ข้าก็ได้พบเห็นเรื่องราวอื่น ๆ อีกมากมาย

Fujin:เช่นเดียวกับ เสียงร้องไห้ของเด็กทำให้หัวใจข้าแตกสลาย เสียงความทรงจำที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ ของคนแก่ทำให้ข้าเสียใจ... เฮ้อ เหมือนภาพจำลองของภูเขาและสายน้ำแห่งนี้

Fujin:เด็ก ๆ ที่กำลังล้างเท้าน้อย ๆ อยู่ในลำธาร ชาวประมงที่ยิ้มแย้มท่ามกลางแสงสายรุ้ง คู่รักที่ถูกแสงจันทร์สาดส่องจนกลายเป็นสีเงิน... ถ้าเจ้าเคยสังเกตและเคยชื่นชม...

Fujin:ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตบนผืนแผ่นดินนี้เหมือนกัน ความไร้เดียงสาของมนุษย์ต่างกับพวกเราตรงไหนเหรอ?

Lingyuan:...เจ้าหมายความว่า เจ้าเลือกอยู่ข้างมนุษย์เพราะความรู้สึกแบบนี้ ไม่ใช่เพราะหลักการและกฎของธรรมชาติ และไม่ใช่เพราะทำตามคำสั่งของใคร

Fujin:ข้าว่าเหตุผลของราชาโอสถก็คงเหมือนกันนั่นแหละ ฮ่าฮ่า ถึงแม้นิสัยและวิธีการพูดของเขาจะต่างกับข้ามากก็เถอะ!

Lingyuan:ข้าไม่พอใจคำตอบของเจ้า Fujin ข้าไม่เข้าใจ

Fujin:จริงเหรอ? Lingyuan เจ้าเข้าใจตั้งนานแล้ว ตอนที่นายท่าน... เทพอสูรในอดีตทำให้เกิดน้ำท่วม เจ้าเป็นคนพาผู้ติดตามไปโจมตีมนุษย์และไล่ต้อนพวกเขาไปยังศูนย์หลบภัย ที่เราเตรียมเอาไว้

Lingyuan:ข้าก็แค่...!

Lingyuan:...ข้าก็แค่ช่วยเพื่อนของข้า ทำให้สิ่งที่พวกเขาต้องการเป็นจริง

Fujin:ถึงแม้จะฝ่าฝืนธรรมชาติ ฝ่าฝืนหลักการที่ยึดมั่น เจ้าก็ยังจะทำงั้นเหรอ?

Lingyuan:ถึงแม้จะฝ่าฝืนธรรมชาติ ฝ่าฝืนหลักการที่ข้ายึดมั่น ข้าก็จะทำ

Fujin:ฮ่าฮ่า จริง ๆ แล้วเราสองคนก็ไม่ได้ต่างกันเลยนะ สิ่งที่เจ้าทำ ก็คือการเลือกจุดยืนของตัวเองตามความรู้สึกไม่ใช่เหรอ?

Lingyuan:...

Lingyuan:ข้ายอมรับคำตอบของเจ้า Fujin ตอนนี้ เชิญพวกเจ้าถามมาเถอะ

Fujin:ได้ งั้นฉันขอถามคำถามต่อไปได้มั้ย Traveler, Paimon?

Paimon:อืม... ฉันนึกไม่ออกว่าจะถามอะไรดี ในเมื่อเซียน Fujin อยากถาม งั้นก็ให้เธอถามละกัน!

Fujin:เมื่อกี้เจ้ายอมรับคำตอบของข้า ยอมรับข้า และการเลือกโดยใช้ความรู้สึกของตัวเจ้าเองแล้ว ตอนนี้ ข้าขอถามเจ้าบ้าง...

Lingyuan:...ไม่ ไม่ต้องถาม

Fujin:เจ้ารู้ว่าข้าจะถามอะไร ใช่มั้ย?

Lingyuan:..."ถ้าข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า เจ้าจะตัดสินใจเหมือนเดิมใช่หรือไม่"

Fujin:ใช่ ถ้างั้น คำตอบของเจ้าคือ?

Lingyuan:เฮ้อ...

Lingyuan:ใช่ ถึงแม้จะผ่านไปอีกพันปี ถึงแม้เจ้าจะถามอีกพันครั้ง คำตอบของข้าก็ยังเหมือนเดิม

Fujin:ถ้างั้น Lingyuan ข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า เพราะข้าอยากจะปกป้องชาวบ้านในหุบเขา Chenyu จึงอยากขอร้องเจ้าอย่าขัดขวางข้าปรับสภาพน้ำและดินเลยนะ?

Lingyuan:...ได้ Fujin เจ้าอยู่กับมนุษย์มานานมากแล้วจริง ๆ เจ้าเรียนรู้ความเจ้าเล่ห์ของมนุษย์ ส่วนข้าก็คงเป็นสัตว์ร้ายที่โง่เขลา ถึงแม้รูปร่างของข้าจะแข็งแกร่ง เขี้ยวเล็บแหลมคม แต่ข้าก็ไม่มีทางชนะเจ้าได้

Fujin:อืม ขอบคุณนะ Lingyuan

Fujin:ขอบคุณ Traveler กับ Paimon แล้วก็ Mao ด้วยนะ พวกเธออยู่กับฉันมาตั้งนาน แถมยังช่วยฉันได้มากเลย... ต้องบอกว่า ถ้าไม่มีพวกเธอ ฉันก็คงไม่มีทางมาที่นี่ได้

Mao:อิอิ... ฉันก็ดีใจที่ได้ช่วยพี่ Fujin และยังทำให้ Bluey ได้รู้จักกับพวกพี่ด้วย ตอนที่พวกพี่สู้กัน ฉันกังวลแทบแย่แน่ะ...

Lingyuan:ข้าเองก็ต้องขอบใจ Traveler กับ Mao เหมือนกัน พวกเจ้าเป็นคนพา Fujin มาหาข้า ถึงแม้สถานการณ์ที่เจอกันจะไม่เป็นอย่างที่ข้าคาดหวังก็เถอะ

Paimon:แล้วฉันล่ะ ฉันล่ะ?

Lingyuan:?

Fujin:เอาล่ะ งั้นเริ่มกันเถอะ

53

คุยกับ Fujin

Open step page →
54

คุยกับ Mao

Open step page →
Conversation 1 · 68 linesOpen full page →

Mao:พี่ Fujin! พี่ Fujin...

Paimon:เซียน Fujin หายไปไหนแล้ว?

Lingyuan:พวกเจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ เพื่อปรับสภาพน้ำและดินแล้ว นางได้ใช้พลังที่สะสมมาจนหมดเกลี้ยงแล้ว

Paimon:เอ๊ะ? ถ้าอย่างนั้น... หรือว่า...

Lingyuan:...ใช่ เป็นอย่างที่เจ้าคิดนั่นแหละ

Paimon:แต่... ทั้ง ๆ ที่อุตส่าห์...

Fujin:ถึงแม้จะปรับสภาพน้ำและดินสำเร็จแล้ว แต่ไอพิษที่หลงเหลืออยู่ทั่วทั้งพื้นดินคงยังไม่หายไปในทันที ตอนที่ทุกคนเดินอยู่ในป่าต้องระวังตัวด้วยนะ

Paimon:เอ๊ะ?

Fujin:น่าอายจริง ๆ ที่ทุกคนต้องมาเห็นฉันในสภาพแบบนี้ อย่างที่ Lingyuan บอกนั่นแหละ ฉันใช้พลังที่สะสมมาจนหมดแล้ว จึงรักษารูปร่างที่ตัวเองชื่นชอบต่อไปไม่ได้แล้ว

Paimon:เหวอออ ฉันอุตส่าห์... ตอนแรกอุตส่าห์คิดว่า...

Mao:พี่ Paimon เป็นอะไรไป?

Paimon:เฮ้อ...! ไม่มีอะไรหรอก! เซียน Fujin ยังอยู่ก็ดีแล้ว! หึ เป็นเพราะ Lingyuan นั่นแหละ...

Lingyuan:ข้าทำไมเหรอ

Fujin:ถึงแม้ฉันจะกลายเป็นสภาพแบบนี้ แต่ก็เป็นอิสระมากกว่าเมื่อก่อน เดิมทีฉันถูกผนึกอยู่แต่ในสวนผ้าทอร่วงโรย ต้องอาศัยพลังของพิธีถวายน้ำชาในการรำลึกถึงเรื่องราวภายนอก

Fujin:ถ้าไม่ใช่เพราะเจอ Traveler กับ Paimon ที่เข้ากับปราณวิญญาณได้เป็นอย่างดีแบบนี้ ฉันก็คงได้แต่คุยกับเงาของตัวเองเท่านั้นแหละ ส่วนการออกจากสวนผ้าทอร่วงโรย ก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย

Fujin:ขอบคุณพวกเธอที่เป็นห่วงฉันนะ และขอโทษด้วยที่ฉันต้องขอตัวก่อน ฉันต้องกลับไปพักผ่อนสักหน่อยแล้วล่ะ

Fujin:แล้วก็ Lingyuan

Lingyuan:พูดมาเถอะ ยังมีเรื่องอะไรที่จะให้ข้าทำ หรือไม่ให้ข้าทำอีกมั้ย

Fujin:ไม่มีอะไร แค่เพราะสถานการณ์ก่อนหน้านี้ ข้าเลยยังไม่มีโอกาสได้พูด...

Fujin:ข้าดีใจนะที่ได้เจอเจ้าอีก!

Lingyuan:ข้ารู้

Lingyuan:...

Lingyuan:ขอบคุณพวกเจ้ามาก

Paimon:เอ๊ะ? จู่ ๆ ก็พูดแบบนี้โดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยเลยแฮะ...

Lingyuan:ข้าควรจะขอบคุณพวกเจ้าที่พานางกลับมา นางกลับมาอย่างปลอดภัยและราบรื่น แม้แต่ท่าพลิ้วไหวของครีบปลาก็ยังเหมือนในความทรงจำของข้าไม่มีผิด

Paimon:เอ่อ วิธีจำคนของคุณนี่แปลกดีนะ... ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าจำปลาสิเนอะ?

Lingyuan:ข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าทำได้อย่างไร และไม่รู้ว่าเหตุใดพวกเจ้าถึงได้รับพลังเซียนของนาง ทั้ง ๆ ที่ข้าไม่ได้ยินเสียงของนางมาหลายพันปีแล้ว

Paimon:คงเป็นเพราะร่างกายของ Traveler ค่อนข้าง... เอ่อ พิเศษมั้ง?

Lingyuan:แบบนี้นี่เอง แต่ข้าเป็นแค่สัตว์ร้ายที่โง่เขลา ถึงแม้จะอยากเจอนางเพียงใด ก็ไม่รู้ว่ามีวิธีไหนที่จะดีกว่านี้

Lingyuan:จึงทำได้เพียงใช้เวลาหลายพันปีในการปรับสภาพปราณวิญญาณของดินแดนแห่งนี้ ตามที่นางเคยทำอย่างเงอะ ๆ งะ ๆ

Lingyuan:ก็เหมือนการตักน้ำทุกหยดจากแม่น้ำที่หลั่งไหล และพัดทรายทุกเม็ดในทะเลทรายที่กว้างใหญ่ เพราะข้าโง่เหลือเกิน และข้ารู้เพียงวิธีนี้ จึงได้ทำแบบนั้นไป

Lingyuan:ข้ารู้ดีว่าถึงแม้จะทำให้ป่าแห่งนี้กลับสู่สภาพเดิมได้ นางก็ไม่มีทางยิ้มได้เหมือนเดิม

Lingyuan:เหมือนที่นาง ข้าและงูเคยหัวเราะอย่างมีความสุขในป่าและสายธาร ช่วงเวลาแบบนั้นไม่มีอีกแล้ว

Lingyuan:นางรักมนุษย์มาก มากกว่าตัวเองเสียอีก ถ้าข้าทำสำเร็จจริง ๆ นางก็คงจะเกลียดข้าเข้าไส้

Lingyuan:เกลียดข้าน่ะไม่เป็นไรหรอก ขอแค่นางได้ฟื้นฟูร่างเดิม และได้แหวกว่ายอย่างอิสระอีกครั้งก็เพียงพอแล้ว

Paimon:เอ๋ ฉันคิดว่าคุณสนใจพื้นดินของธรรมชาติมากกว่าซะอีก...

Lingyuan:ข้าย่อมสนใจอยู่แล้ว พื้นดินที่ยังไม่ถูกมนุษย์กำราบ พื้นดินที่เป็นที่อยู่อาศัยของฝูงสัตว์ แต่ทั้งหมดนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องของ Fujin เลย

Lingyuan:ในเมื่อนางคิดว่าพื้นดินที่ถูกมนุษย์กำราบดีกว่า ใบชาประหลาดที่เติบโตบนพื้นดินนี้รสชาติดีกว่า ข้าก็จะทำตามความต้องการของนาง

Lingyuan:เพราะฉะนั้น ขอบใจพวกเจ้ามากนะ

Traveler:เอ่อ ไม่ต้องเกรงใจหรอก?

Paimon:เอ่อ พอคุณพูดแบบนี้ ฉันก็อดแปลกใจไม่ได้ ใบชาในอดีตรสชาติเป็นยังไงเหรอ?

Lingyuan:ก่อนที่น้ำและดินจะเกิดการเปลี่ยนแปลง รสชาติของใบชาใกล้เคียงกับในอดีตมาก เพียงแต่เพราะได้รับผลกระทบจากมนุษย์ ทำให้แตกต่างกันเล็กน้อย แต่โดยรวมก็ถือว่าเหมือนกันมาก

Paimon:ห๊า? คงไม่ใช่รสชาติแบบเค้กชาประหลาดที่เราเคยกินที่หมู่บ้าน Qiaoying หรอกนะ...

Traveler:ถ้างั้นฉันว่ารสชาติของใบชาตอนนี้อร่อยกว่า...

Lingyuan:ใบชาที่ปลูกโดยมนุษย์ ย่อมต้องมีรสชาติที่มนุษย์ชื่นชอบมากกว่าอยู่แล้ว ที่ข้าไม่เข้าใจคือรสนิยมของ Fujin

Lingyuan:หากงูอยู่ที่นี่ด้วย ยังพอจะถามความเห็นของนางได้บ้าง อาจเพราะพวกเขาอยู่กับมนุษย์นานเกินไป แม้แต่รสนิยมก็แปลกไปด้วย

Lingyuan:Traveler ก่อนที่เจ้าจะไป ข้ายังมีอีกหนึ่งคำถามที่จะถามเจ้า

Lingyuan:สิ่งที่เกิดจากธรรมชาติเหล่านั้น จะฝ่าฝืนต่อธรรมชาติ และฝ่าฝืนต่อหลักการแรกเริ่มของธรรมชาติเพราะสาเหตุต่าง ๆ นานา

Lingyuan:มนุษย์จะฝ่าฝืนมนุษย์ และฝ่าฝืนหลักการแรกเริ่มของพวกเขาเพราะสาเหตุต่าง ๆ ด้วยหรือไม่?

Lingyuan:ขอบคุณนะ ข้าได้คำตอบที่ต้องการแล้ว

Lingyuan:ถ้าอย่างนั้น แล้วเจอกันใหม่นะ Mao, Traveler แล้วก็ Paimon

Mao:อื้ม ไว้เจอกันนะ Bluey!

Mao:ใช่แล้ว แล้วก็อย่าลืมดูแลพี่ Fujin ให้ดีด้วยนะ! ดูเหมือนตอนนี้เขาจะอ่อนแอมากเลย ต้องใส่ใจเขามาก ๆ นะ!

Lingyuan:ข้ารู้แล้ว ลาก่อน

Traveler:Lingyuan เดี๋ยวก่อน

Traveler:ฉันก็มีคำถามที่อยากจะถามคุณ

Lingyuan:ว่ามาเถอะ ข้ายังติดค้างคำถามเจ้าอยู่ข้อหนึ่ง

Traveler:ถ้าการกระทำของมนุษย์ เป็นส่วนหนึ่งของกฎธรรมชาติ...

Traveler:แล้วคุณคิดอย่างไรกับมนุษย์เหรอ?

Lingyuan:ช่างเป็นคำถามที่ประหลาดนัก ในอดีตที่แสนนาน มนุษย์เคยเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ แต่ตอนนี้ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว เพราะ...

Lingyuan:...

Lingyuan:...ไม่ ข้าต้องขอเวลาคิดก่อน เมื่อเจอกันครั้งหน้า ข้าจะให้คำตอบเจ้า

55

ส่ง Mao กลับไปที่หมู่บ้าน Qiaoying

Open step page →
Conversation 1 · 23 linesOpen full page →

ลุง Luo:โอ๊ะ พวกคุณกลับมาแล้วเหรอ! พวกเราเพิ่งพูดอยู่หยก ๆ ว่าฝนตกต้องมีเรื่องดีแน่ ๆ... ดูสิ แขกสำคัญทั้งสองท่านมาถึงพอดีเลย!

ผู้เฒ่า Lu:เป็นไงบ้าง ทุกอย่างราบรื่นดีมั้ย? เล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิ!

ลุง Luo:แสดงว่า พวกคุณเจอเซียนปลาคาร์ปในตำนานแล้วสินะ?! โห สมแล้วที่เป็นคุณชาย/คุณหนูของสมาคมการค้า Feiyun มีวาสนาจะได้เจอเซียนตัวเป็น ๆ เลย!

Paimon:เอ่อ... ถ้างั้น ปัญหาน้ำและดินก็น่าจะได้รับการแก้ไขแล้วสินะ!

ผู้เฒ่า Lu:ฮ่าฮ่า เป็นยังไงตา Luo? ฉันเคยบอกนายแล้วว่าดินมีปัญหา แต่นายก็ไม่เชื่อ ถ้าไม่ได้สองคนนี้ช่วยไว้ละก็ มีหวังเทศกาล Lantern Rite ปีหน้า เราคงไม่มีชาใหม่หรอก!

ลุง Luo:อะแฮ่ม เรื่องนี้... ไม่ว่ายังไงก็ต้องขอบคุณพวกคุณที่ช่วยไว้นะ!

ลุง Luo:มีพวกคุณช่วยเหลือและมีเซียนปลาคาร์ปคุ้มครองแบบนี้ ปีหน้าใบชาของหมู่บ้าน Qiaoying จะต้องเก็บเกี่ยวได้แน่!

ลุง Luo:โปรดรับของพวกนี้ไว้ด้วยเถอะ! มันเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากพวกเรา ขอบคุณมากนะ!

Paimon:จริงด้วย! ไม่ใช่แค่ปัญหานี้นะ ฉันเกือบลืมไปเลย... พวกเราเจอเด็กคนนี้ระหว่างทางที่ผจญภัย เขาเป็นเด็กที่หมู่บ้านนี้หรือเปล่า?

Mao:อิอิ ลุง Luo ฉันกลับมาแล้ว!

ลุง Luo:โอ๊ะ เจ้า Mao นี่นา! กลับมาได้แล้วเหรอ?

Paimon:เอ๋? ลุง Luo ดูเหมือนไม่เป็นห่วงเลยสักนิด...

ลุง Luo:โธ่เอ้ย มีอะไรให้ต้องเป็นห่วงล่ะ? เด็กคนนี้วิ่งเข้าป่าแทบทุกวัน พอเหนื่อยก็กลับมาเอง ฉันว่านะ ต้องมีเซียนคอยคุ้มครองเขาอยู่แน่ ๆ! อาจจะเป็นเซียนปลาคาร์ปผู้นั้นก็ได้...

Mao:ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ใช่เซียน แต่เป็น Bluey...

ผู้เฒ่า Lu:เอาเถอะ Mao อย่าไปเถียงกับตา Luo เลย เขาไม่รู้แต่แกล้งทำเป็นรู้ไปงั้นแหละ เดี๋ยวมาที่บ้านปู่นะ ปู่จะทำไข่ตุ๋นให้กิน!

Mao:ดีเลยฮะ! ไข่ตุ๋น!

ลุง Luo:หึ เวลาแบบนี้ทำตัวเป็นเด็กดีขึ้นมาเชียวนะ... เดี๋ยวนะ นี่คุณว่าใครไม่รู้แต่แกล้งทำเป็นรู้ห๊ะ?!

ลุง Luo:ยังไงก็ตามแต่ แขกทั้งสอง... ฉันไม่รู้ว่าจะตอบแทนพวกคุณยังไงเลยจริง ๆ

ลุง Luo:ถ้าในอนาคตพวกคุณต้องการความช่วยเหลือ หมู่บ้าน Qiaoying ยินดีช่วยพวกคุณเสมอนะ!

Conversation 2 · 24 linesOpen full page →

ลุง Luo:โอ๊ะ พวกคุณกลับมาแล้วเหรอ! พวกเราเพิ่งพูดอยู่หยก ๆ ว่าฝนตกต้องมีเรื่องดีแน่ ๆ... ดูสิ แขกสำคัญทั้งสองท่านมาถึงพอดีเลย!

ผู้เฒ่า Lu:เป็นไงบ้าง ทุกอย่างราบรื่นดีมั้ย? เล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิ!

อธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นให้ลุง Luo และผู้เฒ่า Lu ฟัง...

ลุง Luo:แสดงว่า พวกคุณเจอเซียนปลาคาร์ปในตำนานแล้วสินะ?! โห สมแล้วที่เป็นคุณชาย/คุณหนูของสมาคมการค้า Feiyun มีวาสนาจะได้เจอเซียนตัวเป็น ๆ เลย!

Paimon:เอ่อ... ถ้างั้น ปัญหาน้ำและดินก็น่าจะได้รับการแก้ไขแล้วสินะ!

ผู้เฒ่า Lu:ฮ่าฮ่า เป็นยังไงตา Luo? ฉันเคยบอกนายแล้วว่าดินมีปัญหา แต่นายก็ไม่เชื่อ ถ้าไม่ได้สองคนนี้ช่วยไว้ ก็ไม่รู้ว่าปัญหาใบชาจะแก้ไขได้เมื่อไหร่!

ลุง Luo:อะแฮ่ม เรื่องนี้... ไม่ว่ายังไงก็ต้องขอบคุณพวกคุณที่ช่วยไว้นะ!

ลุง Luo:มีพวกคุณช่วยเหลือและมีเซียนปลาคาร์ปคุ้มครองแบบนี้ ปีหน้าใบชาของหมู่บ้าน Qiaoying จะต้องเก็บเกี่ยวได้แน่!

ลุง Luo:โปรดรับของพวกนี้ไว้ด้วยเถอะ! มันเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากพวกเรา ขอบคุณมากนะ!

Paimon:จริงด้วย! ไม่ใช่แค่ปัญหานี้นะ ฉันเกือบลืมไปเลย... พวกเราเจอเด็กคนนี้ระหว่างทางที่ผจญภัย เขาเป็นเด็กที่หมู่บ้านนี้หรือเปล่า?

Mao:อิอิ ลุง Luo ฉันกลับมาแล้ว!

ลุง Luo:โอ๊ะ เจ้า Mao นี่นา! กลับมาได้แล้วเหรอ?

Paimon:เอ๋? ลุง Luo ดูเหมือนไม่เป็นห่วงเลยสักนิด...

ลุง Luo:โธ่เอ้ย มีอะไรให้ต้องเป็นห่วงล่ะ? เด็กคนนี้วิ่งเข้าป่าแทบทุกวัน พอเหนื่อยก็กลับมาเอง ฉันว่านะ ต้องมีเซียนคอยคุ้มครองเขาอยู่แน่ ๆ! อาจจะเป็นเซียนปลาคาร์ปผู้นั้นก็ได้...

Mao:ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ใช่เซียน แต่เป็น Bluey...

ผู้เฒ่า Lu:เอาเถอะ Mao อย่าไปเถียงกับตา Luo เลย เขาไม่รู้แต่แกล้งทำเป็นรู้ไปงั้นแหละ เดี๋ยวมาที่บ้านปู่นะ ปู่จะทำไข่ตุ๋นให้กิน!

Mao:ดีเลยฮะ! ไข่ตุ๋น!

ลุง Luo:หึ เวลาแบบนี้ทำตัวเป็นเด็กดีขึ้นมาเชียวนะ... เดี๋ยวนะ นี่คุณว่าใครไม่รู้แต่แกล้งทำเป็นรู้ห๊ะ?!

ลุง Luo:ยังไงก็ตามแต่ แขกทั้งสอง... ฉันไม่รู้ว่าจะตอบแทนพวกคุณยังไงเลยจริง ๆ

ลุง Luo:ถ้าในอนาคตพวกคุณต้องการความช่วยเหลือ หมู่บ้าน Qiaoying ยินดีช่วยพวกคุณเสมอนะ!

Localized evidence

Text fields

3 fields
Chapter numberTextMap 1623489992
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
พร Chenyu แด่หยกพิรุณ
พร Chenyu แด่หยกพิรุณ

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/3337665658

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Chapter icon · UI_ChapterIcon_Common
Chapter iconchapterIcon202 × 198 · 14 KBUI_ChapterIcon_CommonResource name

Properties

7

chapter10168

Source evidence
Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json
JSON Pointer
/319
id
10168
cityId
2
questType
WQ
endQuestId
7110060
chapterIcon
UI_ChapterIcon_Common
beginQuestId
7110207
chapterCategory
world