No text in the selected or fallback locales.
Story Chapters
พร Chenyu แด่หยกพิรุณ
Story evidence
Chapter quests
หยกปฏิญาณในอดีต เปี่ยมด้วยจิตวิญญาณที่สัตย์ซื่อ
Open quest →ไปที่แม่น้ำสายหมอก
Open step page →Mao:พี่ Traveler พี่ Paimon!
Paimon:อ๊าาาา! Mao ระวังด้านหลัง!
Mao:ห๊า? ไม่ใช่นะ! เขาเป็นเพื่อนของฉัน! ฉันเคยเล่าเรื่องเพื่อนให้พวกพี่ฟังเยอะเลยไม่ใช่เหรอ เมื่อกี้เจอเขาพอดี ฉันเลย "ลาก" ตัวเขามาแนะนำให้พวกพี่รู้จักด้วย
Paimon:เอ่อ... สะ...สวัสดี?
???:...
???:...
Mao:อืม... เขากลัวคนแปลกหน้าน่ะ! ปกติฉันจะเรียกเขาว่า "Bluey" เพราะฉันก็ไม่รู้ว่าเขาชื่ออะไร
Mao:โธ่เอ๊ย ไม่ต้องกังวลหรอกน่า พี่ Traveler กับพี่ Paimon เป็นคนดีมาก พวกเขามาผจญภัยกับฉันน่ะ! แถมรู้เรื่องป่าเขาดีมากด้วยนะ!
Lingyuan:ข้ารู้ ข้าเห็นแล้ว ตอบคำถามข้าหนึ่งข้อสิ พลังควบคุมธรรมชาติของพวกเจ้าได้มาจากไหน?
Paimon:ควบคุมธรรมชาติ... หมายความว่ายังไงเหรอ?
Lingyuan:พืชตามหาแสงแดด น้ำฝน น้ำค้าง และเจริญเติบโตในดินที่อุดมสมบูรณ์ ออกผลที่เหมาะแก่การย่อยและเป็นอาหารของนกและสัตว์ รวมถึงใช้วิธีนี้ในการแพร่กระจายพันธุ์ ส่วนสัตว์ที่กินเมล็ดพืชและผลไม้จะกลายเป็นเหยื่อของผู้ล่า และสุดท้ายทุกอย่างก็หวนคืนสู่พื้นดิน
Lingyuan:งูที่ซ่อนอยู่ในกิ่งไม้ ปลาที่ซ่อนอยู่ในลำธาร และสัตว์ที่ซ่อนอยู่ในป่า เดินเตร่อยู่บนพื้นดินแห่งธรรมชาติ เป็นสิ่งที่ดีมาก แล้วพวกเจ้าล่ะ มาเพื่ออะไร?
Mao:เฮ้ ไม่เห็นต้องดุขนาดนั้นเลย Bluey...
Traveler:...คุณได้ถามคำถามสองข้อ
Traveler:และพวกเราต้องช่วยเขาปรับสภาพน้ำ และดินของหุบเขา Chenyu
Paimon:ใช่ เพราะน้ำและดินของหุบเขา Chenyu ขาดความสมดุล เซียน Fujin จึงขอให้พวกเรามาช่วย! ไม่อย่างนั้นละก็... อืม อย่างน้อยคุณภาพใบชาของหมู่บ้าน Qiaoying ก็จะแย่ลงเรื่อย ๆ และทำให้หมู่บ้าน Qiaoying เสื่อมโทรมตามไปด้วย!
Paimon:เซียน Fujin จึงบอกว่าพวกเราต้องจัดพิธีหยกชำระพิรุณ แบบนี้ก็จะฟื้นฟูสภาพดินและน้ำของหุบเขา Chenyu ได้
Lingyuan:พิธีหยกชำระพิรุณ ข้าเข้าใจแล้ว พวกเจ้าตอบคำถามทั้งสองข้อของข้าแล้ว ทีนี้พวกเจ้าก็ถามคำถามข้าได้สองข้อเช่นกัน
Paimon:เอ๊ะ? ทำไมต้องถามคำถามสองข้อด้วยล่ะ?
Lingyuan:เมื่อมีการขอก็ต้องมีการให้ เป็นกฎของธรรมชาติ ยังเหลืออีกหนึ่งคำถาม
Paimon:ห๊า? คำถามเมื่อกี้นับด้วยเหรอ...? เอ่อ งั้นให้ Traveler ถามแล้วกัน!
Traveler:เหมือนกับการ "ปรับสภาพน้ำและดิน" ใช่มั้ย?
Lingyuan:...
Lingyuan:...ไม่เหมือนกัน
Paimon:เอ๊ะ? ไม่เหมือนกันเหรอ? Traveler นี่พวกเธอพูดเรื่องอะไรกันเนี่ย?
Mao:นั่นสิ อะไรไม่เหมือนกันเหรอ?
Lingyuan:...ใบชาใหม่รสชาติดีกว่ามาก เหมือนใบชาสมัยก่อนมากกว่า
Paimon:เอ๋? เหมือนแต่ก่อน... เหวอ หายไปแล้ว!
Mao:พี่ Paimon ไม่ต้องสนใจหรอก เขาก็เป็นแบบนี้แหละ! บางครั้งเขาจะหายเข้าไปในเงาของต้นไม้ตอนที่เราไม่ทันสังเกต บางครั้งเมื่อมีแสงแดดแยงตา หรือได้ยินเสียงนกร้อง ก็จะได้เจอเขาอีกครั้ง
Mao:เอาเถอะน่า ตอนนี้พวกพี่ก็เป็นเพื่อนกันแล้วนะ!
Paimon:งั้นเหรอ... เพื่อนของ Mao นี่แปลกจัง
Mao:งั้นเหรอ? แต่บางที พี่ Traveler อาจจะดูแปลกในสายตาคนอื่นก็ได้นะ!
Mao:ดูสิ ทั้งใช้ "พลังเซียน" ทำให้ตะไคร่น้ำหายไปได้ แถมทำให้หินสีทองนั่นหายไปแล้วโผล่มาอีกครั้ง แล้วก็แปลงร่างเป็นปลาคาร์ปที่บินไปบินมาเหมือนในนิทานได้อีกด้วย!
Paimon:ห๊า?
Mao:...ห๊า?
Paimon:แต่คิดไม่ถึงเลยแฮะว่า "เพื่อน" ที่ Mao พูดถึงมาตลอดจะเป็นแบบนี้... ถ้าบอกว่าเป็น "มอนสเตอร์" หรือ "สิ่งของ" จะดูเสียมารยาทไปหน่อยมั้ยนะ... อืม เพื่อนของ Mao นี่ตัวสีฟ้ามากเลย! มิน่าล่ะถึงได้ชื่อ Bluey!
Mao:อิอิ เพราะแบบนี้ไงฉันถึงไม่บอกให้คนอื่นรู้ ถ้าผู้ใหญ่รู้ว่าเราเป็นเพื่อนกัน พวกเขาอาจจะจับฉันขังไว้ก็ได้!
Traveler:ให้ตายสิ จับขังเลยเหรอ?
Mao:ไม่ได้ขังแบบนั้นหรอก! ก็แค่ไม่ให้ฉันออกไปข้างนอก สั่งให้ฉันล้างหน้า และตั้งใจอ่านหนังสือ... แต่ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็มาเที่ยวเล่นในป่าไม่ได้น่ะสิ
Mao:อิอิ เพราะงั้นฉันเลยไม่เคยบอกให้คนอื่นรู้ไงล่ะ แต่พวกพี่เป็นเพื่อนของฉัน เพราะงั้นก็ไม่เป็นไรหรอก! พี่ Traveler กับพี่ Paimon ตามฉันมาสิ!
Mao:เดี๋ยวฉันพาพวกพี่ไปที่ดี ๆ ที่หนึ่ง!
เดินตาม Mao ไป...
Open step page →กำจัดไอพิษโดยรอบ
Open step page →เข้าไปในถ้ำ
Open step page →ตรวจสอบถ้ำ
Open step page →คุยกับ Mao
Open step page →Mao:พี่ Traveler สุดยอดมากเลย สามารถทำให้ตะไคร่น้ำหดตัวทันที เหมือนกับตอนที่จัดการไอพิษเลย!
Mao:แต่ครั้งก่อนที่มายังไม่มีเลย แบบนี้ก็ถือเป็นเรื่องปกติเหรอ...
Paimon:ไม่เป็นไร! ไม่ว่าจะเป็นตะไคร่น้ำหรือ Hilichurl ก็ตามแต่ Traveler ก็จัดการได้สบายอยู่แล้ว! Mao ภาพนี้สื่อถึงอะไรเหรอ?
Mao:หึหึ! ทีแรกฉันก็ไม่เข้าใจว่าภาพจะสื่อถึงอะไร แต่วันนี้หลังจากได้ฟังเรื่องราวที่พี่ Fujin เล่าแล้ว ฉันก็คิดออกแล้วล่ะ ที่นี่เป็นเรื่องราวก่อนที่จะมีภาพวาดฝาผนังของภูเขา Lingmeng!
Mao:ดูสิ เมื่อนานมาแล้ว คนในสมัยนั้นยังสื่อสารกับเทพเซียนบนสวรรค์ได้อยู่เลย คงจะเป็นเพราะหยกขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงกลางชิ้นนั้น
Mao:ในนั้นยังมีทูตแห่งเทพคอยนำทางพวกเขา และคุ้มครองพวกเขา พี่ Paimon ดูสิ คงเป็นคนร่างทองที่อยู่ในภาพนี้ มีแสงเปล่งประกาย และยังยืนอยู่ข้างหน้าด้วย เขาต้องเป็นคนที่เก่งที่สุดแน่ ๆ
Mao:ต่อมาก็เหมือนที่พี่ Fujin เล่าว่าเกิดเหตุประหลาด ทำให้บรรพบุรุษแห่งหุบเขา Chenyu สูญเสียทูตนำทาง จึงพูดคุยกับเทพบนสวรรค์ไม่ได้อีก ทำให้มีพิธีหยกชำระพิรุณเกิดขึ้นในเวลาต่อมา
Paimon:หืม? ที่ Mao พูดมาก็มีเหตุผลนะ!
Mao:อิอิ ขอบคุณนะพี่ Paimon แล้วพี่ Traveler คิดว่ายังไงล่ะ?
Mao:อิอิ...
Mao:มาคิดดูแล้ว ฉันว่าบรรพบุรุษสุดยอดมากเลยนะ ตั้งแต่หยกที่พวกเขาทิ้งไว้ จนถึงตอนนี้ก็ยังมีพลังมากพอที่จะฟื้นฟูธรรมชาติได้! ของที่เก่าแก่มากแล้วแต่ยังสุดยอดมากขนาดนี้ แสดงว่าเมื่อก่อนต้องเจ๋งกว่าตอนนี้แน่!
Traveler:...ส่วนประสบการณ์ในอดีต คือสมบัติที่ประเมินค่าไม่ได้
Mao:โห... พี่ Traveler สุดยอดจริง ๆ ฉันไม่เคยนึกถึงปัญหาแบบที่พี่คิดมาก่อนเลย
Paimon:อืม แต่ฉันว่า Mao ต่างหากที่สุดยอด ระหว่างที่ผจญภัยเราได้พบเจอสิ่งของโบราณ ปริศนาโบราณ พลังลึกลับโบราณ และมอนสเตอร์โบราณตั้งเยอะแยะมากมาย แต่ฉันไม่เคยคิดถึงสิ่งเหล่านี้เลย...
Mao:อิอิ พี่ Paimon ก็สุดยอดมากที่ไม่คิดถึงสิ่งเหล่านี้ จริง ๆ นะ! รอพี่ Paimon โตขึ้นแล้วจะต้องเป็นคนที่มีความสุขกับการออกผจญภัยเหมือนพี่สาวของฉันแน่ ๆ!
Paimon:เธอมีพี่สาวด้วยเหรอ!
Mao:ไม่ใช่พี่สาวแท้ ๆ หรอก! เขาเคยทำงานที่หุบเขา Chenyu อยู่พักหนึ่ง หนำซ้ำยังต้องขึ้นเขาและไปริมแม่น้ำทุกวัน ฉันก็ตามพี่เขาไปด้วย ถ้ำนี้ฉันก็เจอพร้อมกับเขานั่นแหละ!
Mao:เขาบอกว่า ถ้ำนี้ก็คือ "Rubicon" ของฉัน! ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่า "Rubicon" หมายถึงอะไรก็เถอะ...
Mao:แต่เขาไม่ได้เขียนจดหมายให้ฉันนานมากแล้วนะ คงกำลังผจญภัยอยู่ในที่ที่ไกลมากแน่ ๆ เลย! อย่าง "เมืองโบราณ Ys" อะไรนั่น...
Paimon:จริงด้วย! พี่สาวคนนี้ฟังดูน่าสนใจมากเลย!
Mao:อืม เรายังต้องช่วยพี่ Fujin อีกนะ ไปกันต่อเถอะ!
เสียงของ Fujin:พวกเธออยู่ที่นี่นี่เอง! ฉันเป็นห่วงแทบแย่...
Paimon:ว้าว! ปลาคาร์ปสีทอง!
เสียงของ Fujin:...อะแฮ่ม ทีแรกตัวฉันก็เป็นห่วง เห็นว่าไอพิษในป่าเริ่มก่อตัว สัตว์ร้ายอาละวาด กลัวว่าจะเกิดอันตรายกับพวกเธอระหว่างทาง แต่ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วล่ะ
เสียงของ Fujin:เป็นเพราะพลังพิเศษของ Traveler ที่ทำให้ฉันได้เชื่อมจิตกับปลาคาร์ปสีทองที่ซ่อนอยู่ที่นี่ ฉันก็เลยมีช่องทางสื่อสารกับพวกเธอโดยตรงแบบนี้
เสียงของ Fujin:Traveler, Paimon แล้วก็ Mao ตามฉันมาเถอะ
ตามปลาคาร์ปสีทองไป
Open step page →คุยกับ Fujin
Open step page →Fujin:ไม่ได้มาที่นี่ตั้งนานแล้ว
Fujin:ที่นี่เคยคึกคักมาก กลิ่นธูปเทียนก็อบอวลไปทั่วเช่นกัน... ตอนนั้นพวกเราสามคนสามารถเดินทะลุป่าและแม่น้ำได้อย่างอิสระ
Fujin:ใช่... ตอนนั้นเหมือนกระแสน้ำไหลใต้แสงจันทร์ ที่ถึงแม้จะมืดมิด แต่ก็เป็นช่วงเวลาที่มีแสงเปล่งประกาย...
Fujin:เอาล่ะ คุยถึงเรื่องอดีตแค่นี้ละกัน
Fujin:ขอบใจพวกเธอมาก ที่ทำให้ฉันได้กลับมาที่นี่ และได้เป็นผู้จัดพิธีหยกชำระพิรุณอีกครั้ง
Paimon:เอ๊ะ? พูดแบบนี้แสดงว่า... เซียน Fujin คือบุคคลในภาพวาดฝาผนังนั่นเหรอ?
Mao:โอ๊ะ ฉันรู้แล้ว พี่ Fujin ก็คือคนที่ยืนกอดไข่อยู่บนยอดเขาคนนั้นใช่มั้ย?
Fujin:อ๊า... จริง ๆ เลยนะ Mao! นั่นมันหยกล้ำค่าต่างหาก ใช่ไข่ที่ไหนกันล่ะ!
Fujin:"การโยนหยก" เป็นพิธีที่เปี่ยมล้นด้วยพลังหยกปฏิญาณ สามารถทำให้แม่น้ำนิ่งสงบ ฝนตกถูกต้องตามฤดูกาล แต่ก็กลายเป็นอาวุธแห่งการสังหารได้เหมือนกัน เช่นเดียวกับพลังเซียนที่ช่วยพวกเธอมาตลอดทาง เส้นบาง ๆ ที่คั่นไว้ระหว่างมันก็คือพลังแห่งคำสาป
Fujin:ฉันต้องเข้าใจพิธีหยกชำระพิรุณให้เป็นอย่างดี เพื่อป้องกันไม่ให้คนนำมันไปใช้ในแง่ร้าย ดังนั้น อะแฮ่ม... ใช่แล้วล่ะ ตัวฉันคือเซียนที่ "กอดไข่" อยู่ในภาพวาดฝาผนังเอง
Mao:งั้นเหรอ... ถ้าอย่างนั้น พี่ Fujin ก็เป็นคนโบราณมากเลยสิ
Fujin:อืม แต่ฉันชอบให้ Mao เรียกฉันว่า "พี่" มากกว่า ฟังดูวัยรุ่นดี!
Fujin:ฮ่าฮ่า มันแน่อยู่แล้ว! เพียงแต่ว่าการที่มนุษย์เรียกฉันว่า "เซียน" ...ฉันก็รู้ตัวดีว่า เมื่อเทียบกับเซียนแท้จริงอย่างจ้าวบงการแล้ว ฉันยังห่างชั้นอีกมาก
Fujin:เมื่อเทียบกับเพื่อน ๆ ของฉันแล้ว ฉันเป็นคนที่อ่อนแอที่สุด ปรุงยารักษาชีวิตไม่เป็น หนำซ้ำยังเข้าป่าปีนเขาไม่ได้ด้วย แต่ถึงจะอย่างนั้น ฉันก็ไม่อาจทิ้งความเป็นเซียนเพียงเพราะเข้าใจหลักการนี้เท่านั้นหรอก
Fujin:เพราะถ้าเป็นแบบนั้น ก็เท่ากับฉันทำผิดต่อผู้คนในหุบเขา Chenyu
Fujin:แต่พวกเขาจะเรียกฉันว่าอะไรก็ได้ ตามใจเลย ไม่ต้องคิดมากหรอก เพราะยังไงพวกเรา... ฉันว่าพวกเราคงเป็นเพื่อนกันแล้วล่ะ
Fujin:ยิ่งไปกว่านั้นคือ ช่วงที่ฉันได้รับยกย่องให้เป็นเซียนก็เป็นเรื่องในอดีตแล้ว ก็เหมือนสถานที่แห่งนี้นั่นแหละ
Fujin:ในอดีต พิธีหยกชำระพิรุณเป็นเทศกาลที่รื่นเริงมาก ที่นี่คึกคักมากเลยล่ะ พวกเราเฉลิมฉลองปีแห่งการเก็บเกี่ยว และขับไล่ปีแห่งภัยพิบัติด้วยเสียงหัวเราะ ประทัดและการแสดงวูซู แต่สำหรับคนในปัจจุบันนี้ ที่นี่ก็เป็นแค่โบราณสถานที่ถูกลืมเลือนไปแล้วเท่านั้น
Traveler:ยังไม่ได้ถูกลืมเลือนไปทั้งหมดหรอกนะ...
Paimon:อืม เมื่อก่อนในหมู่บ้าน Qiaoying เคยมีคนเล่าเรื่องที่เซียน Fujin เอาชนะปีศาจและปลูกต้นชาให้เราฟัง บนแพไม้ไผ่ก็มีการกล่าวถึงเช่นกัน คุณปู่ Lu บอกว่าพิธีถวายน้ำชาเป็นพิธีบูชาเซียนปลาคาร์ปบางองค์
Mao:ที่ท่าเรือ Yilong ยังมีคนแสดงละครเล่าเรื่องปลาคาร์ปฆ่านั่นฆ่านี่ด้วยไม่ใช่เหรอ? พี่ Fujin ในเรื่องเก่งมากเลยนะ! และตอนนี้ก็ยังมีคนแสดงวูซูด้วยนะ!
Traveler:และเธอก็เคยพูดถึงคำจำกัดความของ "เซียน" ด้วย...
Fujin:...
Paimon:อีกอย่าง ไม่ต้องไปจำกัดความหรอก ถึงยังไง เซียน Fujin ก็เป็นเพื่อนของพวกเรานี่นา! เพราะงั้นเธอต้องมีความสุขนะ! อย่ามัวแต่คิดเรื่องพิธีหยกชำระพิรุณอะไรนั่นเลย ให้คิดว่ามาผจญภัยกับเพื่อนก็แล้วกัน!
Mao:ไปผจญภัยกันเถอะ!
Fujin:อืม... อืม! พูดได้ดี ขอบคุณพวกเธอมากนะ! จะว่าไปแล้ว ฉันเป็นคนขอให้พวกเธอมาช่วย แต่ตัวเองกลับไม่ฮึดสู้ มัวแต่ระลึกความหลังอยู่แบบนี้ได้ยังไงกันจริงมั้ย!
Fujin:ฉันเลยต้องขอความช่วยเหลือจากพวกเธอในการจัดเตรียมพิธีด้วย
Fujin:ไม่รู้ว่าตอนที่พวกเธอผจญภัยในที่ต่าง ๆ เคยเจอ "รูปปั้นเซียน" หรือเปล่า? มันเป็นภูตพิธีที่นิยมใช้ในสมัยโบราณ ตอนนั้นมนุษย์มักจะใช้มันปกปักรักษาบ้าน แถวนี้น่าจะมีรูปปั้นเซียนนะ
Fujin:Traveler Paimon และ Mao พวกเธอช่วยวางรูปปั้นเซียนโดยรอบให้ดีด้วยนะ เท่านี้ก็จะสามารถปรับปราณวิญญาณของที่นี่ให้เข้ากับพิธีหยกชำระพิรุณได้แล้ว
Traveler:ให้พวกเราจัดการเถอะ
Fujin:อืม ฉันเชื่อมือพวกเธอ
เตรียมพิธีหยกชำระพิรุณ
Open step page →เตรียมพิธีหยกชำระพิรุณ
Open step page →准备投珑仪式$HIDDEN
Open step page →Fujin:รูปปั้นเซียน... ฮ่าฮ่า ในงานวัดยุคแรกเริ่ม ผู้คนยังไม่รู้ว่าจะแกะสลักเป็นรูปอะไรดี ผลงานที่ได้จึงเละเทะไปหมด แม้แต่เพื่อนคนนั้นของฉัน พอเห็นแล้วก็อดหัวเราะไม่ได้...
Fujin:อ๊ะ Traveler... ขอโทษนะ ฉันเผลอจมอยู่ในเรื่องราวในอดีตอีกแล้ว...
คุยกับ Fujin
Open step page →Paimon:เตรียมรูปปั้นเซียนพร้อมแล้ว!
Fujin:อืม เพราะได้พวกเธอช่วยไว้หยกปฏิญาณจึงได้กลับมาอยู่ในมือของนักบวชอีกครั้ง และรูปปั้นเซียนก็ได้กลับไปอยู่ในที่ที่มันควรอยู่เช่นกัน ตอนนี้พิธีหยกชำระพิรุณได้เตรียมการพร้อมแล้วล่ะ
Mao:...แต่ว่าพี่ Fujin หลังจากโยนหยกแล้วหุบเขา Chenyu จะดีขึ้นใช่มั้ย?
Fujin:อืม สำหรับพวกเราแล้วมันจะดีขึ้นแน่ Mao ทั้งธรรมชาติ หยก หรือมนุษย์ ก็ล้วนมีโชคชะตาของตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงของน้ำและดินของหุบเขา Chenyu หรือไอพิษในปราณวิญญาณก็ล้วนเป็นไปตามความผกผันของโลก
Paimon:จริงด้วย ที่แท้ไอพิษก็เกิดจากการที่น้ำและดินขาดความสมดุล...
Fujin:ฮ่าฮ่า ใช่แล้ว พวกเธอสามารถเข้าใจได้ว่า "ไอพิษ" เป็นปรากฏการณ์ที่หุบเขา Chenyu พยายามที่จะ... พูดยังไงดีนะ กลับสู่ธรรมชาติ? และการที่เราปรับสภาพน้ำและดินในครั้งนี้ ก็เพื่อถอนรากถอนโคนต้นตอของปัญหา
Traveler:"กลับสู่ธรรมชาติ"?
Fujin:เพราะก่อนที่มนุษย์จะออกจากถ้ำและป่าเขา เพื่อครอบครองโลก และจัดระเบียบธรรมชาติ ก่อนที่หุบเขา Chenyu จะถูกเรียกว่าหุบเขา Chenyu และก่อนที่แม่น้ำ Bishui จะถูกเรียกว่าแม่น้ำ Bishui พื้นดิน ภูเขาและแม่น้ำล้วนมีกฎของมันเอง
Fujin:ฮ่าฮ่า ก็เหมือนฉันที่บางครั้งก็คิดถึงลำธารกลางป่าที่เย็นสบาย และแม่น้ำที่มีระดับน้ำขึ้นลงตามฤดูกาล เพราะถึงอย่างไรฉันก็เคยเป็นปลาตัวหนึ่ง...
Fujin:แต่ถ้าปล่อยให้ธรรมชาติทวงคืนกฎของมัน ก็จะทำให้ชาวบ้านในหุบเขา Chenyu มีอันตรายและเสื่อมถอยลง หวังว่าเธอจะเข้าใจนะ
Mao:อืม...
Fujin:ถ้างั้น...
Fujin:...
Paimon:...เอ๋? แบบนี้ถือว่าสำเร็จแล้วเหรอ?
Fujin:พลังของฉันในตอนนี้ยังอ่อนแอเกินไป
Paimon:เอ๊ะ? ได้หยกปฏิญาณมาแล้วและวางรูปปั้นเซียนเรียบร้อยแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้งั้นเหรอ?
Fujin:ขอโทษจริง ๆ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่พวกเธอหรอก ฉันต้องการพลังมากขึ้นเพื่อเอาชนะอุปสรรค หลายปีมานี้พลังของฉันได้หายไป เหมือนที่พลังเซียนของหยกปฏิญาณสลายไปตามปราณวิญญาณ
Mao:เอ๊ะ? ถ้างั้นพี่ Fujin จะตัวใหญ่มหึมาเหมือนหยกปฏิญาณมั้ย?
Fujin:คะ...คงจะไม่หรอก...
Paimon:อิอิ เซียน Fujin ผู้ใหญ่เบิ้มสามเท่า! ถ้างั้นพอจะมีวิธีที่จะฟื้นฟูพลังของเซียน Fujin ได้มั้ย?
Traveler:ปลาคาร์ปสีทอง
Fujin:Traveler นี่ฉลาดเกินคนจริง ๆ ก่อนที่ทุกคนจะเจอปลาคาร์ปสีทองเหล่านี้ ฉันไม่มีกำลังที่จะแสดงตัวที่นี่ด้วยซ้ำ ทีแรกฉันคิดว่าขอแค่เตรียมสิ่งสำคัญที่ใช้ในพิธีได้ครบ แม้พลังของฉันอ่อนแอก็ไม่เป็นไร...
Fujin:...ไม่ว่าจะเป็นฉันในตอนนี้หรือในอดีต ก็เทียบเหล่าเซียนทางทิศใต้ไม่ได้เลย ที่ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้บอกพวกเธอตามตรง ก็เพราะกลัวพวกเธอเห็นว่าฉันต่ำต้อยแล้วจะไม่อยากช่วย...
Paimon:หึ ฉันก็นึกว่า Fujin มีเรื่องสำคัญอะไรจะพูดซะอีก!
Fujin:เอ๊ะ?
Paimon:เราไม่มีทางที่จะไม่ช่วยเธอ และไม่เป็นเพื่อนกับเธอเพราะเหตุผลนี้หรอกนะ!
Paimon:ฉันเองก็อยากพูดเหมือน Traveler นั่นแหละ ยกเว้นแค่ไม่เติมคำว่า "คุณชาย/คุณหนู"!
Mao:ฉันฟังเพื่อนเล่าเรื่องราวของพี่ Fujin มามากมาย สำหรับฉันแล้ว ถึงแม้พวกเราจะเพิ่งรู้จักกัน แต่พี่ก็เป็นเพื่อนฉันนานแล้วนะ และฉันก็หวังว่าพี่ Fujin จะมีความสุขเหมือนกัน!
Fujin:อื้ม เอาล่ะ ๆ... ยังไงก็ขอบใจมากนะ
Paimon:มันต้องแบบนี้สิ! ถ้าอย่างงั้น เราจะไปหาปลาคาร์ปสีทองที่ไหนต่อดีล่ะ?
Fujin:อาจต้องรบกวนทุกคนไปที่หุบเขา Yaodie สักหน่อย ที่นั่นมีถ้ำอยู่หนึ่งแห่ง ข้างในน่าจะมีปลาคาร์ปสีทองซ่อนอยู่
ไปที่ถ้ำพักเซียน
Open step page →กำจัดไอพิษโดยรอบ
Open step page →ตรวจสอบเบาะแสในบริเวณใกล้เคียง
Open step page →ตรวจสอบเบาะแสในบริเวณใกล้เคียง
Open step page →ตรวจสอบเบาะแสในบริเวณใกล้เคียง
Open step page →Mao:พี่ Fujin พวกเรามาแล้ว! พี่รอพวกเราอยู่ที่นี่ตลอดเลยเหรอ?
Fujin:แหะ ๆ เปล่าหรอก หลังจากที่ออกจากสวนผ้าทอร่วงโรย ฉันก็ต้องยืมใช้พลังเซียนจาก Traveler และปรากฏตัวในที่ที่มีพลังของฉันหลงเหลืออยู่เท่านั้น
Paimon:ถ้าอย่างนั้น... ส่วนที่หายไปที่อยู่ตรงกลางภาพวาดฝาผนังของที่นี่ ก็คือส่วนเดียวกับภาพวาดฝาผนังที่มีรูปปลาคาร์ปสีทองน่ะสิ?
Fujin:...ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน จริง ๆ ฉันก็เพิ่งเห็นภาพวาดฝาผนังนี้เป็นครั้งแรก
Paimon:เอ๊ะ?
Fujin:ทุกคนคงเคยได้ยินเรื่องสงครามในอดีตมาบ้างแล้ว
Fujin:เอ๊ะ?
Fujin:ขอโทษนะ ตัวฉันเป็นแค่เซียนของหุบเขา Chenyu ก็เลยไม่รู้เรื่องสงคราม "Khaenri'ah" ที่เธอพูดถึง
Paimon:สงครามเทพอสูรใช่มั้ย?
Fujin:อืม ถ้ำแห่งนี้คงเป็นหนึ่งในศูนย์หลบภัยที่พวกเราสร้างไว้ให้ชาวบ้านในหุบเขา Chenyu ในตอนนั้น ตอนที่เกิดน้ำท่วมและแผ่นดินถล่ม ผู้บริสุทธิ์ที่ถูกดึงเข้าไปในการต่อสู้ก็เลยมีสถานที่หลบภัย
Fujin:แต่คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะวาดภาพวาดฝาผนังไว้ที่นี่ ในภาพนี้คงจะเป็นฉัน... อะแฮ่ม ก็ "ปลาคาร์ปตัวใหญ่ที่กลมกลิ้ง" เหมือนที่ Mao บอก และเพื่อนอีกคน
Mao:โอ๊ะ... ถ้าอย่างนั้น ทำไมส่วนสำคัญที่สุดถึงได้ถูกนำออกไปข้างนอกล่ะ?
Fujin:จริงด้วย ทำไมเหรอ?
Fujin:...อาจจะเพราะยอมรับไม่ได้มั้ง พวกเราสามคนเคยเป็นเพื่อนรักกัน สองคนถูกนับถือเป็นเซียน ส่วนอีกคนเป็นเจ้าแห่งขุนเขา
Fujin:ต่อมาฉันและราชาโอสถได้แปรพักตร์ ส่วนเขาน่าจะตายไปแล้ว บางทีหลังจากทุกอย่างจบลง คนที่ต่อสู้จนถึงวินาทีสุดท้ายอาจจะไม่ยอมแพ้ และตอนนั้นเองที่เขาเพิ่งจะได้ข่าวของพวกเรา
Fujin:สำหรับเขาแล้วพวกเราคงเป็นคนทรยศ รูปลักษณ์ของฉันและราชาโอสถที่มนุษย์วาดขึ้น จึงกลายเป็นชนวนที่ทำให้เขาโกรธละมั้ง
Mao:เอ๋... ใช่แบบนี้จริง ๆ เหรอ? ภาพที่อยู่ข้างนอกนั่น มองดูแล้ว...
Fujin:ใครจะไปรู้ล่ะ? ล้วนเป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้วทั้งนั้น
Fujin:ฉันก็เลยอยากขอแรงจากทุกคน ช่วยปรับสภาพน้ำและดินของหุบเขา Chenyu ด้วยเถอะนะ นอกจากที่นี่แล้ว ฉันยังสัมผัสได้ว่ามีปลาคาร์ปสีทองอีกหนึ่งตัววนเวียนอยู่ใน... ในภูเขา Xuanlian ที่ฉันเคยอยู่ในอดีต
Traveler:ยังมีปลาคาร์ปสีทองอยู่ที่อื่นอีกเหรอ?
Fujin:หากนับรวมปลาตัวนั้น ฉันก็จะมีพลังมากพอทำพิธีหยกชำระพิรุณแล้ว
Fujin:พูดถึงเรื่องนี้แล้ว หวังว่าเธอจะรับคำขอโทษจากฉันนะ ก็อย่างที่เธอเห็น ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันจะมีเธออยู่ด้วย แต่ก็ไม่สามารถควบคุมปลาคาร์ปสีทองได้ดีนัก เพราะงั้นตอนที่พวกมันแหวกว่ายในอากาศ ก็อาจสร้างความยุ่งยากให้เธอไม่น้อยเลย
Paimon:ว่าแต่คุยมาตั้งนานแล้ว สรุปว่าปลาคาร์ปสีทองอยู่ที่ไหนเหรอ
Fujin:ฮ่าฮ่า ก็ซ่อนอยู่ในภาพไง ยังไงก็รบกวน Traveler ใช้พลังเซียนปลุกมันให้ตื่นทีนะ
ตรวจสอบภาพวาดฝาผนัง
Open step page →(test)判断宝珠是否激活$HIDDEN
Open step page →ไปที่ Mt. Xuanlian
Open step page →สำรวจ Mt. Xuanlian
Open step page →คุยกับ Mao
Open step page →Paimon:บนเขามีศาลาด้วย!
Traveler:ก็ดูจะเป็นสไตล์ของเซียนนะ...
Paimon:หืม... ไม่รู้ว่าปลาคาร์ปสีทองที่เราตามหาอยู่ที่ไหน ที่นี่ใหญ่เกินไปปะ!
Mao:จะเหมือนคราวก่อนมั้ย? พี่ Traveler คราวก่อนใช้พลังเซียนกับปลาคาร์ปในภาพวาดฝาผนัง ผลคือปลาคาร์ปไปซ่อนอยู่ข้างในจริง ๆ!
Mao:พวกพี่ดูสิ ตรงนี้มีรูปปั้นปลาคาร์ปสี่ตัว! อาจมีปลาคาร์ปตัวใหญ่สี่ตัวซ่อนอยู่ข้างในก็ได้!
Paimon:โอ๊ะ! Mao ฉลาดมาก อาจเป็นแบบนั้นจริง ๆ ก็ได้! Traveler พลังเซียนมีปฏิกิริยาตอบสนองอะไรบ้างมั้ย?
Traveler:ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง
Traveler:...แต่เหมือนข้างในขาดอะไรบางอย่าง
Paimon:หืม... มันอาจเป็นเบาะแสสำคัญก็ได้นะ
Mao:อ๊า! พี่ Traveler ดูนั่น ดูสิ มีรูปปั้นปลาคาร์ปแค่หนึ่งตัวที่มีไข่มุก!
Mao:ฉันจำได้แล้ว ตอนที่เราอยู่ตีนเขา มีรูปปั้นปลาคาร์ปกับไข่มุกขนาดใหญ่จำนวนหนึ่งใช่มั้ย? บางทีไข่มุกพวกนั้นอาจมีประโยชน์ก็ได้!
Paimon:อืม! พวกเราลองดูกันเถอะ
เก็บไข่มุกวิญญาณ
Open step page →เก็บไข่มุกวิญญาณ
Open step page →เก็บไข่มุกวิญญาณ
Open step page →收取灵珠$HIDDEN
Open step page →(test)收宝珠防回滚$HIDDEN
Open step page →放置灵珠(1/3)$HIDDEN
Open step page →放置灵珠(2/3)$HIDDEN
Open step page →放置灵珠(3/3)$HIDDEN
Open step page →ใช้พลังเซียนเพื่อเปิดใช้งานไข่มุกวิญญาณ
Open step page →(test)激活宝珠存档$HIDDEN
Open step page →ไปที่ศาลาบนเขา
Open step page →ไปที่ศาลาบนเขา
Open step page →Fujin:ขอโทษด้วยที่ฉันดูแลได้ไม่ทั่วถึง ฉันไม่ได้ดื่มชากับคนอื่นมานานแล้ว หวังว่าฝีมือในการชงชาจะยังเหมือนเดิมนะ
Fujin:ตัวฉัน... อะแฮ่ม ฉันมีความเชี่ยวชาญในการดื่มชามากพอตัว เพราะงั้นฉันจึงรู้ว่าชาในพิธีถวายน้ำชาปีนี้มีกลิ่นอายผิดปกติ และทำให้พบปัญหาน้ำและดินขาดความสมดุล
Fujin:หึหึ ถ้าอย่างนั้น ฉันก็บอกคนที่ไม่เข้าใจในความน่าสนใจของการดื่มชาได้เต็มปากแล้วสิ ว่าชาเป็นของดี มาเร็ว Traveler มาดื่มชาด้วยกันสิ
Paimon:นั่นสิ เราเคยช่วยมาดาม Ping ทำความสะอาดกาต้มชาที่ท่าเรือ Liyue ด้วยนะ! อิอิ จะว่าไปแล้วดูเหมือนว่าเรามีวาสนากับชาเหมือนกันนะเนี่ย!
Fujin:มาดาม Ping?... อ๊า ฉันพอจะรู้แล้วว่าเธอหมายถึงใคร ฮ่าฮ่า ตอนนั้นเราก็รู้จักกัน แล้วก็รู้จักเพื่อน ๆ ของเขาด้วย
Fujin:ก็เหมือนที่ Mao บอกไง จริง ๆ แล้วฉันเป็น "ปลาคาร์ปตัวใหญ่" อยู่ห่างจากน้ำสะอาดได้ไม่นาน และดำรงชีวิตในน้ำเค็มไม่ได้ด้วย พวกเขาก็เลยมอบ "กาน้ำชา" ใบนี้ให้ฉันมา
Fujin:แบบนี้เพื่อนของฉันก็สามารถพาฉันที่อยู่ในกาน้ำชาไปที่ Guili Plains และท่าเรือ Liyue เพื่อพบกับคนที่พวกเขาบอกว่าน่ารักได้ เสียดายที่เรายังไม่มีโอกาสนั้น
Fujin:Traveler, Paimon พวกเธอเคยไปท่าเรือ Liyue กันแล้ว พวกเธอช่วยเล่าเรื่องของท่าเรือ Liyue ให้ฉันฟังหน่อยได้มั้ย?
Mao:พี่ Traveler พี่ Paimon ฉันก็อยากฟัง! ฉันยังไม่เคยไปเลย!
Paimon:งั้นคงต้องเริ่มเล่าจากภัตตาคาร Wanmin...
Traveler:หรือให้ฉันเล่ามั้ย?
Paimon:อืม! แต่ Traveler อย่าข้ามตอนกินนะ!
"ที่นั่นเป็นเมืองท่าเรือที่สร้างใกล้ภูเขา..."
คุณบอกไปแบบนั้น แต่ Fujin กลับขัดจังหวะขึ้น เธอบอกว่าอยากฟัง "คุณ" เล่าเรื่องท่าเรือ Liyue มากกว่า
คุณเข้าใจความหมายของเธอดี
"ตอนที่ไปถึงท่าเรือ Liyue ฉันและ Paimon ไปทันงานพิธีอัญเชิญเทพพอดี..."
เด็กหนุ่มและเซียนที่อยู่ตรงหน้าค่อย ๆ โน้มตัวไปเข้ามาฟังเรื่องเล่าของคุณ (และการพูดเสริมเป็นระยะ ๆ ของ Paimon) จากนั้นก็ส่งเสียงตกใจเบา ๆ และถอนหายใจอย่างโล่งใจตามเนื้อหาของเรื่องราว
พวกเขาต่างวิจารณ์และตั้งคำถามเกี่ยวกับท่าเรือ Liyue แทรกเข้ามาระหว่างการเล่าเรื่องอยู่ตลอด (เช่น รสชาติและอาหารของภัตตาคารต่าง ๆ ประเภทของเล่นที่คุณยายขาย และอัญมณีของ Feiyun Slope ฯลฯ)
เมื่อเห็น Fujin, Mao และ Paimon ที่มีอารมณ์หวั่นไหวไปตามเรื่องราวและน้ำเสียงการเล่าเรื่องแล้ว...
Traveler:(ตลอดทางมานี้...)
Traveler:(เราได้รู้จักเพื่อนมากมาย)
Traveler:(เราได้รู้จักเพื่อนมากมาย)
Traveler:(และได้พบเจอเรื่องราวมากมาย)
Traveler:(และได้พบเจอเรื่องราวมากมาย)
Mao:...ว้าว! สัตว์ประหลาดตัวใหญ่ในทะเล! สุดยอดไปเลย!
Fujin:ท่าเรือ Liyue... ไม่เหมือนกับที่คิดไว้เลย
Traveler:สู้ที่เธอคิดไว้ไม่ได้เหรอ?
Fujin:ไม่ใช่ มันไม่เหมือนกัน แต่ไม่เหมือนไม่ได้แปลว่าไม่ดี ไม่ใช่เหรอ? ฉันชอบท่าเรือ Liyue ที่เธอเล่ามากเลยนะ
Fujin:...หลังจากที่เวลาผ่านไปเนิ่นนานแล้ว การได้ยินว่าราชาโอสถได้ตั้งรกรากอยู่ที่ท่าเรือ Liyue เป็นเรื่องที่ดีที่สุดสำหรับฉันเลยนะ
Fujin:...
Fujin:แล้ว Mao ล่ะ? Mao เธอเล่าเรื่องของเธอกับเพื่อนให้ฟังได้มั้ย? ฉันอยากรู้ว่าเขาเป็นคนแบบไหน
Mao:อืม... ก็ได้ ในเมื่อพี่ Paimon และพี่ Traveler เคยเจอแล้ว ถ้าไม่เล่าให้พี่ Fujin ฟังก็คงจะไม่ยุติธรรมกับเพื่อนแหละเนอะ
Mao:พวกเราเริ่มรู้จักกันจาก...
ตอนนั้นฉันยังเป็นเด็ก ยังไม่ค่อยรู้เรื่องในเขาสักเท่าไหร่ ตอนนั้นเป็นตอนค่ำ ในป่ามีสัตว์ร้ายบางอย่างเดินตามฉัน มันน่ากลัวมากเลย!
สุดท้าย ฉันก็ถูกไล่ตามมาถึงที่ดินร้างแห่งหนึ่ง สัตว์ร้ายเดินออกมาจากในป่า และล้อมฉันเอาไว้ ทีแรกฉันคิดว่าต้องถูกมันกินแน่ ๆ! แต่แล้วจู่ ๆ มอนสเตอร์ทั้งหมดก็ถอยหลังกลับเข้าไปในป่า แล้วก็หายวับไปเลย
พอฉันหันกลับไปมอง ก็เห็นว่าเขาโผล่มาอยู่ข้างหลังฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ และมองฉันอยู่อย่างนั้น เขาเหมือนกับหยกเลย แต่ดูน่าเกรงขามมากกว่า
ตอนนั้นฉันถึงได้รู้ว่า เขาต้องเป็นเจ้าแห่งขุนเขาในนิทานที่ปู่กับย่าเล่าให้ฟังแน่เลย ฉันไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย แต่กลับพูดกับเขาไปว่า...
"ในที่สุดฉันก็เจอเธอ! ฉันตามหาเธอมานานมาก!"
แต่ไม่รู้ทำไมพอเขาได้ยินแล้วกลับก้มหน้าครุ่นคิดอยู่แป๊บนึง แล้วก็เดินจากไป ตอนที่เขาเดินไม่มีเสียงเลยแม้แต่นิดเดียว ฉันตั้งใจฟังแล้ว แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงเดินเหยียบกิ่งไม้หรือใบไม้ร่วงเลย
ต่อมาเวลาที่ฉันไปเล่นในป่า บางครั้งก็จะเห็นเขาแวบหายไปในร่องระหว่างต้นไม้สองต้น เวลาที่พระจันทร์ลอยสู่ท้องฟ้า อยู่เหนือยอดเขาที่สูงชัน พระจันทร์จะทอแสงเห็นเป็นเงาของเขา
ตอนนั้นเองที่ฉันรู้สึกว่าแปลก ทำไมเมื่อก่อนไม่เคยเห็นเขามาก่อนเลย? ทั้ง ๆ ที่เขาก็อยู่ตรงนั้นตลอด
ทุกครั้งที่เจอเขาฉันจะเข้าไปคุยด้วย แต่เขาก็เบือนหน้าและเดินจากไปตลอด จนในที่สุดเขาก็ยอมคุยกับฉัน และหลังจากนั้นเขาได้พาฉันไปบนเขาที่สูงมาก ๆ และไปในป่าที่ลึกมาก เขาถามคำถามฉันมากมาย และเขาก็เล่าเรื่องราวให้ฉันฟังมากมายเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนด้วยเช่นกัน
ตอนแรกเริ่ม หมู่บ้าน Qiaoying เป็นเพียงภูเขาร้างที่ไม่มีชื่อ แม้แต่แม่น้ำก็มีอารมณ์ของตัวเอง บางครั้งก็ล้นทะลัก บางครั้งก็เหือดแห้ง
แต่เขาได้รู้จักเพื่อนสองคนบนภูเขาร้างและในแม่น้ำ ซึ่งก็คือปลาและงูนั่นเอง...
Mao:...แต่สุดท้าย งูถูกจับตัดเป็นหลายท่อน ส่วนปลาก็จมลงสู่ใต้น้ำ เหลือแค่ Bluey เพียงคนเดียว
Fujin:ขอบใจนะ Mao
Mao:อืม... พวกพี่อย่าเล่าเรื่องเพื่อนให้คนอื่นฟังนะ!
Paimon:ไม่เล่าแน่นอน!
Traveler:ดูเหมือนเธอจะคุ้นเคยกับ "เพื่อน" ของ Mao
Fujin:อืม แต่มันเป็นเรื่องของชาติที่แล้วแล้วล่ะ หลังจากที่ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ พอหลาย ๆ ปีผ่านไป ตอนนี้ฉันไม่ได้สนิทกับเขาอีกแล้ว ถึงแม้ว่าถ้าฟังจากคำบอกเล่าของ Mao เขาอาจจะเปลี่ยนไปไม่มากก็เถอะ
Paimon:ชะ...ชาติที่แล้ว?
Fujin:ฮ่าฮ่า จะพูดแบบนี้ก็ไม่ค่อยถูกหรอก ฉันยังไม่ได้ตายไปจริง ๆ แค่สูญเสียรูปร่างเดิม แม้แต่พลังและสติก็หายตามปราณวิญญาณไปด้วย
Fujin:นี่ก็คือเหตุผลที่ฉันเชิญ Traveler และเธอมาที่สวนผ้าทอร่วงโรย ถ้าไม่ใช่ที่นั่น ฉันก็คงไม่สามารถเปิดเผยตัวตนและส่งเสียงพูดคุยกับพวกเธอได้หรอก
Fujin:โชคดีที่ได้พวกเธอช่วยไว้ ฉันจึงค่อย ๆ ตามหาพลังที่เคยมีกลับคืนมา จนได้กลับมาที่นี่ในที่สุด ฉันสามารถมองเห็นทัศนียภาพเหล่านี้ด้วยดวงตาทั้งสองของตัวเอง ได้เจอกับเพื่อนเก่าอีกครั้ง... และที่สำคัญไปกว่านั้นคือ ได้รู้จักเพื่อนใหม่ที่อยู่ข้าง ๆ นี้ด้วย
Fujin:ฉันมีความสุขมากเลยล่ะ
Traveler:แล้วเธอตายได้ยังไงเหรอ?
Fujin:...ความทรงจำเหล่านั้นเลือนรางมากแล้ว ฉันและราชาโอสถเคยเป็นผู้ใต้บัญชาของเทพอสูรอีกตนหนึ่ง ฉันเป็นผู้จัดงานในพิธีหยกชำระพิรุณ มีหน้าที่จัดการแม่น้ำและลำธารกลางป่าแทนนายท่าน ยังมีอีกตนหนึ่ง... เป็นสัตว์ร้ายที่รักอิสระมาแต่ไหนแต่ไร
Fujin:ปกติแล้วฉันมักจะขึ้นไปที่น้ำตก ไปที่ภูเขา Aocang และภูเขา Hulao เพื่อทำความรู้จักกับเหล่าเทพที่มีพลังและความรู้มากกว่าฉัน แน่นอนว่าทุกอย่างได้สิ้นสุดลงเมื่อเกิดสงครามขึ้น
Fujin:นายท่านไม่ใช่คนที่บาปหนาจนอภัยให้ไม่ได้ เขาเคยนำมาซึ่งความฝันมากมาย คนชั่วร้ายที่แท้จริงคงเป็นสงครามเทพอสูรนั่นมากกว่า ส่วนเรื่องราวต่อจากนั้น ทุกคนก็คงจะได้ยินและรับรู้กันมาแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้ฉันพูดก็คงจะเข้าใจได้
Traveler:เธอเคยพูดถึงเรื่องการแปรพักตร์ ของเธอกับราชาโอสถ...
Fujin:ฮ่าฮ่า ใช่แล้ว คงเป็นเรื่องที่พวกเรากล้าหาญที่สุดในชีวิตแล้ว!
Fujin:นายท่านคลุ้มคลั่งเพราะต้องการตำแหน่งเทพแห่งโลกมนุษย์... หรืออาจเพราะต้องการเอาตัวรอด แต่เขาไม่มีพลังที่สามารถเอาชนะ Morax ได้
Fujin:ในขณะที่เขาทุ่มสุดตัวเป็นครั้งสุดท้ายนั้น เขาทำให้เกิดน้ำท่วมจากคลื่นยักษ์ของแม่น้ำ Bishui เพื่อต้องการใช้มันทำลายปลายน้ำทั้งหมด แล้วคนในหุบเขา Chenyu จะเป็นอย่างไร เขาย่อมเข้าใจดี
Paimon:ฮือ... แต่ฉันว่า ไม่ว่ายังไงก็ไม่ควรทำเรื่องแบบนั้นนะ...
Fujin:บางทีมันอาจจะเป็นสงครามละมั้ง ถึงยังไงนั่นก็เป็นการผจญภัยร่วมกันครั้งสุดท้ายของพวกเราสามคน
Fujin:Lingyuan พาผู้ติดตามของเขาโจมตีมนุษย์ ไล่ต้อนพวกเขาไปยังศูนย์หลบภัยที่เราเตรียมเอาไว้ ราชาโอสถแยกเขี้ยวใส่นายท่าน ส่วนฉันขึ้นไปบนภูเขา Lingmeng เพื่อโยนหยกปฏิญาณลงไปในน้ำที่ท่วมสูงขึ้นเรื่อย ๆ
Fujin:แน่นอนว่านั่นไม่ใช่พิธีหยกชำระพิรุณที่ถูกต้อง เพียงแต่เป็นการปล่อยพลังเซียนที่เก็บอยู่ในหยกมาเป็นเวลานานออกมา เพื่อให้แผ่นดินเปิดออกและกลืนแม่น้ำลงไป และทำให้หยกมีขนาดใหญ่ขึ้น จนสามารถควบคุมสายน้ำให้มั่นคงได้
Paimon:แล้วยังไงต่อ?
Fujin:ฮ่าฮ่า Mao เล่าตอนจบให้ฟังแล้วไม่ใช่เหรอ?
Mao:อืม...
Paimon:จริงด้วย... เอ๊ะ? เล่าแล้วเหรอ? เมื่อไหร่?
Fujin:เอาล่ะ พูดถึงเรื่องในอดีตแค่นี้ก่อนละกัน หลังจากนี้ควรกลับไปจัดพิธีหยกชำระพิรุณได้แล้ว
Paimon:โอ๊ะ... แล้วปลาคาร์ปสีทองล่ะ? ไหนบอกว่าให้มาหาปลาคาร์ปสีทองที่นี่ไม่ใช่เหรอ?
Fujin:จริง ๆ ก็เหมือนกับตัวก่อนหน้านั่นแหละ พวกเธอหาเจอแล้ว เพราะแบบนี้ฉันถึงได้มาปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนไงล่ะ
Fujin:ฉันแค่คิดถึงทัศนียภาพของที่นี่มากไปหน่อย ก็เลยชวนพวกเธอคุยซะนานเลย เพราะฉันรู้ดีว่าเวลาของพวกเธอกับเวลาของฉันไม่เหมือนกัน เมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว พวกเธอคงไม่อยู่ต่อใช่มั้ย?
Fujin:ขอโทษด้วยนะ หวังว่าพวกเธอจะให้อภัยในความเอาแต่ใจของฉันนะ
กลับไปหา Fujin
Open step page →คุยกับ Fujin
Open step page →Fujin:ถึงแม้จะต่างจากอดีตมาก แต่โชคดีที่ได้พวกเธอช่วยไว้ ตอนนี้พลังของฉันฟื้นฟูขึ้นเยอะแล้วล่ะ ขอบคุณพวกเธอนะ ต่อไปก็เป็นพิธีหยกชำระพิรุณแล้วล่ะ
Traveler:พิธีนี้มีผลยังไงบ้าง?
Fujin:เหตุการณ์ครั้งก่อนผ่านมาหลายพันปีแล้ว ตอนนี้ป่าเขา แม่น้ำและปราณวิญญาณล้วนเปลี่ยนแปลงไปมาก ถ้าทุกอย่างราบรื่นหยกปฏิญาณจะแก้ไขปัญหาทั้งหมด
Fujin:งั้นก็เริ่มกันเลยเถอะ
Performance section
Open step page →คุยกับ Fujin
Open step page →Paimon:หมอกหายไปแล้ว...
Paimon:ว้าว! นั่นอะไรน่ะ? นั่นคือ?
Mao:เอ๊ะ... เหมือนสิ่งที่อยู่ในภาพวาดฝาผนังเลย! พี่ Paimon ยังจำได้มั้ย? ที่มีคนร่างทองสองคน และมีบางอย่างที่อยู่ตรงกลางที่เราไม่รู้ว่าเป็นอะไรไง!
Paimon:เยี่ยมไปเลย Mao ฉันจำสิ่งที่เธอพูดถึงไม่ได้เลยสักนิด!
Fujin:ขณะนี้ ภูเขาเซียนปรากฏแล้ว
Fujin:ในยุคของฉัน การขึ้น "ภูเขาเซียน" นับว่าเป็นเรื่องที่ล่วงเกินอย่างมาก ตอนนี้ไม่มีบรรพบุรุษแล้ว ช่องทางในการสื่อสารก็ถูกตัดขาดแล้ว ไม่รู้ว่าจะยังมีใครวิจารณ์การกระทำของเราอีกหรือเปล่า?
Fujin:นั่นเป็นสถานที่รวมตัวของปราณวิญญาณแห่งหุบเขา Chenyu ฉันสามารถใช้มันปล่อยพลังเซียนของฉันให้กระจายทั่วหุบเขา Chenyu ได้ในชั่วพริบตา เพื่อปรับสภาพน้ำและดิน...
Fujin:อีกแค่ขั้นตอนเดียวเราก็จะบรรลุเป้าหมายแล้ว Traveler พวกเธอพร้อมหรือยัง?
Traveler:เราไปกันเถอะ
Fujin:อืม
ขึ้นภูเขาเซียน
Open step page →อยู่เป็นเพื่อน Fujin
Open step page →กำจัดไอพิษโดยรอบ
Open step page →อยู่เป็นเพื่อน Fujin
Open step page →คุยกับ Lingyuan
Open step page →Fujin:Lingyuan... ข้าก็สัมผัสได้แล้ว คงเป็นเจ้าสินะ ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน แต่ข้าไม่อยากเจอเจ้าที่นี่ในเวลาแบบนี้เลยจริง ๆ
Mao:ห๊า? ที่แท้ชื่อจริง ๆ ของ Bluey ก็คือ Lingyuan เหรอ...
Lingyuan:...
Fujin:อย่าทำแบบนี้สิ พูดกับข้าเถอะนะ
Lingyuan:เรามีโอกาสได้คุยกันแน่ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ เจ้าเข้าใจใช่มั้ย
Fujin:ข้าเข้าใจ แต่ข้ายอมไม่ได้
Lingyuan:รออีกหน่อยเถอะ มันใกล้จะจบแล้ว
Lingyuan:ข้าเกลียดสิ่งที่อยู่ข้างบนนั้นเหลือเกิน แต่ไม่เป็นไร เจ้าปล่อยให้ข้าจัดการเถอะ Fujin
Lingyuan:พวกเจ้าอย่าได้ขึ้นมาเชียว
เอาชนะอสูรเสวียนเหวิน
Open step page →อยู่เป็นเพื่อน Fujin
Open step page →คุยกับ Fujin
Open step page →Fujin:ขอโทษจริง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้บอกพวกเธอตรง ๆ...
Fujin:ถึงแม้ระหว่างทางฉันจะรู้แล้ว แต่ก็ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในหุบเขา Chenyu ในครั้งนี้ จะเป็นฝีมือของ Lingyuan อดีตเพื่อนรักของฉันเอง
Paimon:เอ๊ะ? ตั้งแต่เมื่อไหร่? คิดได้ยังไงเนี่ย?
Fujin:เขา ฉันและราชาโอสถเคยปกป้องหุบเขา Chenyu ด้วยกัน คิดไม่ถึงว่าจะทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้ได้ ก่อกวนปราณวิญญาณทำให้เกิดไอพิษแผ่ซ่าน คนที่ขัดขวางตอนที่ฉันทำพิธีหยกชำระพิรุณครั้งแรกก็คือเขา
Mao:แต่ว่าพี่ Fujin... Bluey... Lingyuan ไม่ใช่คนเลว...
Fujin:...อืม Mao เขาเป็นเพื่อนของเธอ แต่ตอนนี้เขาเป็นภัยคุกคามที่ใหญ่ที่สุดของหุบเขา Chenyu ถ้าปล่อยให้เขาควบคุม "ภูเขาเซียน" ตามอำเภอใจ เขาก็จะเปลี่ยนแปลงน้ำและดินของหุบเขา Chenyu ได้ในพริบตา
Fujin:ฉันกลัวว่า Lingyuan จะเข้าไปใน "แท่นสังเกตการณ์มณีราค" ก่อนพวกเรา และกำลังพยายามแก้ไขละติจูดของปราณวิญญาณและเส้นทางการไหลผ่านอยู่... เราเหลือเวลาไม่มากแล้ว
Fujin:Traveler ตอนนี้เธอสามารถควบคุม "พลังเซียน" ของหุบเขา Chenyu ได้อย่างเชี่ยวชาญแล้ว Lingyuan และผู้ติดตามของเขาจึงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเธออีกต่อไป
Fujin:เพื่อผู้คนในหุบเขา Chenyu ได้โปรดช่วยฉันต่ออีกหน่อยนะ ฉันจะเริ่มพิธีเพื่อเปิดทางไปสู่ "แท่นสังเกตการณ์มณีราค" โปรดอยู่ข้างกายฉัน... เพื่อปกป้องฉันด้วยนะ
กำจัดไอพิษโดยรอบ
Open step page →คุยกับ Fujin
Open step page →Lingyuan:ทำไมเจ้าไม่ฟังที่ข้าพูด แล้วรอไปก่อน?
Lingyuan:ตอนนี้พลังของเจ้าอ่อนแรงมากแล้ว เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าอีกแล้ว แต่ไม่ต้องกังวลไป อีกไม่นานพลังของเจ้าก็จะฟื้นฟู
Fujin:Lingyuan... ไม่ต้องพูดแล้ว Traveler กับข้าจะขัดขวางเจ้า ขัดขวางแผนการ... ทำลายหุบเขา Chenyu นี้ซะ
Fujin:ตอนนี้แหละ พิธีกรรมสำเร็จแล้ว ทางเข้าของ "แท่นสังเกตการณ์มณีราค" เปิดแล้ว!
与浮锦对话$HIDDEN
Open step page →เข้าสู่แท่นสังเกตการณ์มณีราค
Open step page →ทำให้ Lingyuan สงบลง
Open step page →คุยกับ Fujin
Open step page →Fujin:Lingyuan...
Lingyuan:มนุษย์ ข้าจะบอกให้เองว่าต้องทำยังไง เจ้าต้องใช้ธนูยิงเข้าที่หัวใจของข้า หากเจ้าเข้าใกล้ข้า ก็จงใช้ดาบซะ และข้าจะสู้จนสุดชีวิต
Lingyuan:เจ้าเป็นคนเดียวที่จะสู้ข้าได้ หากข้ากัดคอเจ้าจนขาด ข้าก็จะชนะ
Mao:ไม่!
Traveler:ฉันไม่ได้ต้องการจะฆ่าคุณ
Lingyuan:...ทำไม? ข้าไม่เข้าใจ
Lingyuan:...ได้ เจ้าถามคำถามข้าได้หนึ่งข้อ
Paimon:แพ้แล้ว ยังจะสนใจเรื่องนี้อีกเหรอ...
Traveler:งั้นเราสลับกันถามแล้วกัน
Traveler:Mao เธอมีอะไรจะถามมั้ย?
Mao:อืม... Bluey... ทำไมต้องสู้กันด้วย? พวกเราทั้งหมดเป็นเพื่อนกันไม่ได้เหรอ?
Lingyuan:เจ้าพวกมนุษย์สองขา... แล้วก็เจ้า Fujin ถึงแม้จะมีพลังไม่พอที่จะสร้างขาสองข้าง ก็ยังอยากที่จะร่วมเดินทางกับพวกเขาในร่างของ "มนุษย์" และพูดคุยกับข้า มนุษย์กับสัตว์ร้ายจะเป็นเพื่อนกันได้อย่างไร
Mao:แต่ว่า Bluey เธอโกหก ถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมตอนนั้นเธอไม่ปล่อยให้สัตว์ร้ายกินฉันล่ะ? ถ้ามนุษย์กับสัตว์ร้ายเป็นเพื่อนกันไม่ได้ เธอที่เป็นพวกเดียวกับสัตว์ร้ายก็ไม่ควรช่วยฉันสิ!
Lingyuan:...บางที ข้าก็ไม่เข้าใจการกระทำของตัวเองเหมือนกัน เจ้าก็แค่โชคดีเท่านั้นแหละ
Mao:ถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมไม่กิน Mountain ไปเลยล่ะ! ตอนนั้นฉันเห็นเขาหลงทางอยู่ในไอพิษที่ด้านล่างภูเขา จนเกือบจะชนเธอเข้าแล้ว
Lingyuan:...
Lingyuan:มนุษย์อย่างพวกเจ้ามีสติปัญญาที่ชาญฉลาด จนถึงขั้นที่ทำให้ธรรมชาติยอมศิโรราบให้กับความมุ่งมั่นของพวกเจ้าได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นพวกเจ้าช่วยบอกข้าทีเถอะ ทำไมข้าถึงไม่กินมนุษย์ผู้นั้นซะล่ะ?
Paimon:เอ๊ะ? นี่มันคำถามอะไรเนี่ย...
Traveler:ภูเขา Laixin สำคัญกับเซียน Fujin มาก
Lingyuan:...ถือว่าเจ้าพูดมีเหตุผล เพราะ Fujin เคยเล่าเรื่องพิธีหยกชำระพิรุณให้ข้าฟังมากมาย บางทีความทรงจำเหล่านี้อาจส่งผลต่อการกระทำของข้าได้
Fujin:นี่เจ้าจำเรื่องที่ข้าบอกได้หมดเลยเหรอ...
Lingyuan:...ก่อนวันพิธีในปีนั้น เจ้าบอกข้ากับงูขาว ว่าเจ้าตั้งตารอและตื่นเต้นมากแค่ไหน หลังวันพิธี เจ้าบอกพวกเราว่าในงานวัดสนุกและคึกคักมากแค่ไหน เจ้าเอาแต่พร่ำพูดตลอดจนข้าไม่มีทางที่จะลืมมันได้เลย
Lingyuan:มีแค่มนุษย์เท่านั้นแหละที่จะลืม ข้าจำทุกอย่างได้เป็นอย่างดี
Lingyuan:เจ้าไขข้อสงสัยให้กับข้าแล้ว ตอนนี้ถึงตาพวกเจ้าถามบ้างแล้ว
Traveler:เซียน Fujin มีอะไรจะถามมั้ย?
Fujin:ขอบคุณนะ Traveler... Lingyuan เมื่อไม่นานมานี้ข้าเพิ่งจะเล่าเรื่องในอดีตของพวกเราให้พวกเขาฟังเอง... ทำไมเจ้าต้องทำลายหุบเขา Chenyu ที่เราเคยช่วยกันปกป้องด้วยล่ะ?
Lingyuan:...เรื่องที่เจ้าปลูกต้นชา และสัญญากับเราว่าจะดื่มชาด้วยกัน ข้าก็ไม่เคยลืมนะ แต่ตอนนี้ไม่มีชาแบบนั้นอีกแล้วล่ะ
Lingyuan:ข้าต้องการเปลี่ยนแปลงพื้นดินแห่งนี้ ทำให้มันกลับไปเป็นเหมือนเมื่อหลายพันปีก่อน เจ้าอยู่กับมนุษย์นานเกินไป ลืมไปว่าเจ้า ข้าและงูล้วนมาจากธรรมชาติ
Lingyuan:ข้ารู้ว่าเจ้าไม่เคยตายไปจริง ๆ และเจ้าก็ไม่เหมือนงูที่จากที่นี่ไปแล้ว ข้าจึงอยากเปลี่ยนผืนดินแห่งนี้ให้กลับไปเป็นเหมือนตอนที่เจ้าเกิด ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ข้าพยายามปรับปราณวิญญาณอย่างช้า ๆ
Mao:ฉันรู้แล้ว ที่แท้ไอพิษก็เกิดจากสาเหตุนี้เอง...
Lingyuan:ถูกต้อง นั่นเป็นผลข้างเคียงของมัน สุดท้ายแล้วดิน น้ำและป่าจะกลับสู่สภาพที่มันควรจะเป็น
Fujin:ดิน น้ำและป่า... กลับสู่สภาพที่ควรจะเป็นงั้นเหรอ?
Lingyuan:เจ้าลืมอดีตไปแล้วจริง ๆ กระแสน้ำขึ้นลงตามสายฝน เส้นทางน้ำกลับไม่ถูกยึดติด ต้นชาและดอกไม้ไม่จำเป็นต้องตัดแต่ง หรือบ่มเพาะ และไม่จำเป็นต้องมีชีวิตอยู่เพื่อมนุษย์
Lingyuan:ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ เจ้าจะสามารถฟื้นฟูร่างกายและแหวกว่ายในแม่น้ำได้อีกครั้ง เจ้าจะสามารถฟื้นฟูพลังได้ใหม่ ตอนนั้นทุกสิ่งเต็มเปี่ยมด้วยพลังจิต พืชไม้เจริญงอกงาม และตอนนี้ภูเขาเงียบสงบ น้ำพุไร้ซึ่งเสียงดังกังวาน
Lingyuan:แต่เจ้าไม่เข้าใจ เจ้ารั้นแต่จะขัดขวางข้าให้ได้
Fujin:...Lingyuan การที่ข้าเคยมีชีวิตที่มีความสุขแบบนั้น และสุดท้ายวิญญาณยังได้กลับบ้านเกิด ก็นับว่าโชคดีกว่าคนมากมายแล้ว เจ้าต่างหากที่ไม่เข้าใจ
Lingyuan:ใช่ ข้าไม่เคยเข้าใจเลย หลังจากที่เจ้าเอาชนะข้าได้ ก็ควรเก็บดินแดนของข้าไว้ในมือ เจ้าปลูกต้นชาบนภูเขาของข้า และยกดินแดนเหล่านี้ให้มนุษย์ ข้าไม่เข้าใจ เหตุใดเจ้าถึงได้ทำแบบนี้
Lingyuan:หุบเขา Chenyu เคยเป็นแค่ดินแดนที่ไร้ชื่อ และพวกเราก็เคยเป็นแค่สัตว์เลื้อยคลาน สัตว์สี่เท้า และปลานิรนาม ข้าเคยเป็นเจ้าของภูเขาร้าง แต่ตอนนี้ที่นั่นไม่ใช่ของข้า และไม่ใช่ของเจ้าด้วย
Lingyuan:เจ้ากลายร่างเป็นมนุษย์ เดินอยู่ในหมู่พวกเขา เป็นผู้จัดพิธีหยกชำระพิรุณ ช่วยพวกเขาเปลี่ยนแปลงน้ำและดิน ข้าไม่เข้าใจ แต่ข้าพอมองออกว่าเจ้ามีความสุขมาก
Lingyuan:งูกลายร่างเป็นมนุษย์ ใช้ความรู้ที่มีเกี่ยวกับธรรมชาติปรุงยาเพื่อช่วยชีวิตคน ข้ารู้ว่าร่างของมนุษย์มีมือที่คล่องแคล่ว จึงทำให้นางทำทุกสิ่งได้อย่างสะดวก แต่ข้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าเหตุใดนางจึงต้องทำแบบนี้
Lingyuan:และเรื่องราวหลังจากนั้นยิ่งทำให้ข้าไม่เข้าใจ พวกเจ้าและมนุษย์ต่อสู้กับสิ่งที่พวกเขาเรียกว่าเทพ แล้วหลังจากนั้นก็ตายไป มนุษย์เสมือนสัตว์ร้ายที่เข่นฆ่ากันเพราะต้องการชิงดินแดนและเอาตัวรอด นี่คือสิ่งที่ข้าพอจะเข้าใจได้
Lingyuan:พวกเจ้าเป็นสิ่งมีชีวิตของแม่น้ำและป่าเขา เดิมทีพวกเจ้าสามารถเลือกที่จะไปจากพวกเขา และกลับมาใช้ชีวิตกับข้าได้ ปล่อยให้มนุษย์เป็นของมนุษย์ ธรรมชาติเป็นของธรรมชาติ ถึงแม้ดินแดนจะเล็กลง แต่ก็ยังมีชีวิตอย่างอิสระได้เหมือนเดิม
Lingyuan:ตอนนี้เจ้าเลือกที่จะขัดขวางข้า เพียงเพื่อปกป้องพื้นดินที่ถูกมนุษย์ควบคุม ตอบข้าทีเถอะ เหตุใดจึงต้องทำแบบนี้
Fujin:Lingyuan เพื่อนรัก... ใช่ ข้าอยากจะปกป้องพวกเขาอย่างที่เจ้าบอก
Lingyuan:...อย่าใช้คำถามของข้ามาตอบข้านะ! สิ่งที่ข้าถามคือสาเหตุต่างหาก
Paimon:(ถึงแม้ว่า Lingyuan จะเป็นสัตว์ร้าย แต่เข้าใจถึงเหตุและผลชัดเจนนะ...)
Mao:(อืม! เพราะแบบนี้ฉันจึงเรียนรู้สิ่งต่าง ๆ จากเขาได้มากมายเลยไงล่ะพี่ Paimon)
Traveler:(...เวลาที่พวกเธออยู่ในป่า ก็คุยกันแบบนี้เหรอ?)
Mao:(เอ่อ ก็ไม่ใช่ทั้งหมดหรอก แต่ตอนที่ได้ยิน Bluey พูดเรื่องพี่ Fujin มากมาย ฉันยังคิดเลยว่าพวกเขาต้องดีใจมากแน่ที่ได้เจอกัน...)
Fujin:ทีแรกข้าก็ไม่เข้าใจมนุษย์และไม่ชอบพวกเขาเหมือนเจ้านั่นแหละ... พวกเขาเรียกร้องและกักตุนมากเกินไป ต้องการสิ่งของมากเกินความจำเป็นของตัวเอง และมักจะมองข้ามความต้องการของผู้ยากไร้เสมอ...
Fujin:ทั้ง "การซื้อขาย" และ "ทรัพย์สินเงินทอง" ข้าเองก็ไม่เข้าใจความหมายของสิ่งเหล่านี้เหมือนกับเจ้านั่นแหละ และไม่เข้าใจว่าทำไมพวกมันถึงมีผลกระทบต่อความสุขและความทุกข์ของมนุษย์ได้
Fujin:แต่ในเวลาที่เนิ่นนานนี้ ข้าก็ได้พบเห็นเรื่องราวอื่น ๆ อีกมากมาย
Fujin:เช่นเดียวกับ เสียงร้องไห้ของเด็กทำให้หัวใจข้าแตกสลาย เสียงความทรงจำที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ ของคนแก่ทำให้ข้าเสียใจ... เฮ้อ เหมือนภาพจำลองของภูเขาและสายน้ำแห่งนี้
Fujin:เด็ก ๆ ที่กำลังล้างเท้าน้อย ๆ อยู่ในลำธาร ชาวประมงที่ยิ้มแย้มท่ามกลางแสงสายรุ้ง คู่รักที่ถูกแสงจันทร์สาดส่องจนกลายเป็นสีเงิน... ถ้าเจ้าเคยสังเกตและเคยชื่นชม...
Fujin:ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตบนผืนแผ่นดินนี้เหมือนกัน ความไร้เดียงสาของมนุษย์ต่างกับพวกเราตรงไหนเหรอ?
Lingyuan:...เจ้าหมายความว่า เจ้าเลือกอยู่ข้างมนุษย์เพราะความรู้สึกแบบนี้ ไม่ใช่เพราะหลักการและกฎของธรรมชาติ และไม่ใช่เพราะทำตามคำสั่งของใคร
Fujin:ข้าว่าเหตุผลของราชาโอสถก็คงเหมือนกันนั่นแหละ ฮ่าฮ่า ถึงแม้นิสัยและวิธีการพูดของเขาจะต่างกับข้ามากก็เถอะ!
Lingyuan:ข้าไม่พอใจคำตอบของเจ้า Fujin ข้าไม่เข้าใจ
Fujin:จริงเหรอ? Lingyuan เจ้าเข้าใจตั้งนานแล้ว ตอนที่นายท่าน... เทพอสูรในอดีตทำให้เกิดน้ำท่วม เจ้าเป็นคนพาผู้ติดตามไปโจมตีมนุษย์และไล่ต้อนพวกเขาไปยังศูนย์หลบภัย ที่เราเตรียมเอาไว้
Lingyuan:ข้าก็แค่...!
Lingyuan:...ข้าก็แค่ช่วยเพื่อนของข้า ทำให้สิ่งที่พวกเขาต้องการเป็นจริง
Fujin:ถึงแม้จะฝ่าฝืนธรรมชาติ ฝ่าฝืนหลักการที่ยึดมั่น เจ้าก็ยังจะทำงั้นเหรอ?
Lingyuan:ถึงแม้จะฝ่าฝืนธรรมชาติ ฝ่าฝืนหลักการที่ข้ายึดมั่น ข้าก็จะทำ
Fujin:ฮ่าฮ่า จริง ๆ แล้วเราสองคนก็ไม่ได้ต่างกันเลยนะ สิ่งที่เจ้าทำ ก็คือการเลือกจุดยืนของตัวเองตามความรู้สึกไม่ใช่เหรอ?
Lingyuan:...
Lingyuan:ข้ายอมรับคำตอบของเจ้า Fujin ตอนนี้ เชิญพวกเจ้าถามมาเถอะ
Fujin:ได้ งั้นฉันขอถามคำถามต่อไปได้มั้ย Traveler, Paimon?
Paimon:อืม... ฉันนึกไม่ออกว่าจะถามอะไรดี ในเมื่อเซียน Fujin อยากถาม งั้นก็ให้เธอถามละกัน!
Fujin:เมื่อกี้เจ้ายอมรับคำตอบของข้า ยอมรับข้า และการเลือกโดยใช้ความรู้สึกของตัวเจ้าเองแล้ว ตอนนี้ ข้าขอถามเจ้าบ้าง...
Lingyuan:...ไม่ ไม่ต้องถาม
Fujin:เจ้ารู้ว่าข้าจะถามอะไร ใช่มั้ย?
Lingyuan:..."ถ้าข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า เจ้าจะตัดสินใจเหมือนเดิมใช่หรือไม่"
Fujin:ใช่ ถ้างั้น คำตอบของเจ้าคือ?
Lingyuan:เฮ้อ...
Lingyuan:ใช่ ถึงแม้จะผ่านไปอีกพันปี ถึงแม้เจ้าจะถามอีกพันครั้ง คำตอบของข้าก็ยังเหมือนเดิม
Fujin:ถ้างั้น Lingyuan ข้าต้องการความช่วยเหลือจากเจ้า เพราะข้าอยากจะปกป้องชาวบ้านในหุบเขา Chenyu จึงอยากขอร้องเจ้าอย่าขัดขวางข้าปรับสภาพน้ำและดินเลยนะ?
Lingyuan:...ได้ Fujin เจ้าอยู่กับมนุษย์มานานมากแล้วจริง ๆ เจ้าเรียนรู้ความเจ้าเล่ห์ของมนุษย์ ส่วนข้าก็คงเป็นสัตว์ร้ายที่โง่เขลา ถึงแม้รูปร่างของข้าจะแข็งแกร่ง เขี้ยวเล็บแหลมคม แต่ข้าก็ไม่มีทางชนะเจ้าได้
Fujin:อืม ขอบคุณนะ Lingyuan
Fujin:ขอบคุณ Traveler กับ Paimon แล้วก็ Mao ด้วยนะ พวกเธออยู่กับฉันมาตั้งนาน แถมยังช่วยฉันได้มากเลย... ต้องบอกว่า ถ้าไม่มีพวกเธอ ฉันก็คงไม่มีทางมาที่นี่ได้
Mao:อิอิ... ฉันก็ดีใจที่ได้ช่วยพี่ Fujin และยังทำให้ Bluey ได้รู้จักกับพวกพี่ด้วย ตอนที่พวกพี่สู้กัน ฉันกังวลแทบแย่แน่ะ...
Lingyuan:ข้าเองก็ต้องขอบใจ Traveler กับ Mao เหมือนกัน พวกเจ้าเป็นคนพา Fujin มาหาข้า ถึงแม้สถานการณ์ที่เจอกันจะไม่เป็นอย่างที่ข้าคาดหวังก็เถอะ
Paimon:แล้วฉันล่ะ ฉันล่ะ?
Lingyuan:?
Fujin:เอาล่ะ งั้นเริ่มกันเถอะ
คุยกับ Fujin
Open step page →คุยกับ Mao
Open step page →Mao:พี่ Fujin! พี่ Fujin...
Paimon:เซียน Fujin หายไปไหนแล้ว?
Lingyuan:พวกเจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ เพื่อปรับสภาพน้ำและดินแล้ว นางได้ใช้พลังที่สะสมมาจนหมดเกลี้ยงแล้ว
Paimon:เอ๊ะ? ถ้าอย่างนั้น... หรือว่า...
Lingyuan:...ใช่ เป็นอย่างที่เจ้าคิดนั่นแหละ
Paimon:แต่... ทั้ง ๆ ที่อุตส่าห์...
Fujin:ถึงแม้จะปรับสภาพน้ำและดินสำเร็จแล้ว แต่ไอพิษที่หลงเหลืออยู่ทั่วทั้งพื้นดินคงยังไม่หายไปในทันที ตอนที่ทุกคนเดินอยู่ในป่าต้องระวังตัวด้วยนะ
Paimon:เอ๊ะ?
Fujin:น่าอายจริง ๆ ที่ทุกคนต้องมาเห็นฉันในสภาพแบบนี้ อย่างที่ Lingyuan บอกนั่นแหละ ฉันใช้พลังที่สะสมมาจนหมดแล้ว จึงรักษารูปร่างที่ตัวเองชื่นชอบต่อไปไม่ได้แล้ว
Paimon:เหวอออ ฉันอุตส่าห์... ตอนแรกอุตส่าห์คิดว่า...
Mao:พี่ Paimon เป็นอะไรไป?
Paimon:เฮ้อ...! ไม่มีอะไรหรอก! เซียน Fujin ยังอยู่ก็ดีแล้ว! หึ เป็นเพราะ Lingyuan นั่นแหละ...
Lingyuan:ข้าทำไมเหรอ
Fujin:ถึงแม้ฉันจะกลายเป็นสภาพแบบนี้ แต่ก็เป็นอิสระมากกว่าเมื่อก่อน เดิมทีฉันถูกผนึกอยู่แต่ในสวนผ้าทอร่วงโรย ต้องอาศัยพลังของพิธีถวายน้ำชาในการรำลึกถึงเรื่องราวภายนอก
Fujin:ถ้าไม่ใช่เพราะเจอ Traveler กับ Paimon ที่เข้ากับปราณวิญญาณได้เป็นอย่างดีแบบนี้ ฉันก็คงได้แต่คุยกับเงาของตัวเองเท่านั้นแหละ ส่วนการออกจากสวนผ้าทอร่วงโรย ก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย
Fujin:ขอบคุณพวกเธอที่เป็นห่วงฉันนะ และขอโทษด้วยที่ฉันต้องขอตัวก่อน ฉันต้องกลับไปพักผ่อนสักหน่อยแล้วล่ะ
Fujin:แล้วก็ Lingyuan
Lingyuan:พูดมาเถอะ ยังมีเรื่องอะไรที่จะให้ข้าทำ หรือไม่ให้ข้าทำอีกมั้ย
Fujin:ไม่มีอะไร แค่เพราะสถานการณ์ก่อนหน้านี้ ข้าเลยยังไม่มีโอกาสได้พูด...
Fujin:ข้าดีใจนะที่ได้เจอเจ้าอีก!
Lingyuan:ข้ารู้
Lingyuan:...
Lingyuan:ขอบคุณพวกเจ้ามาก
Paimon:เอ๊ะ? จู่ ๆ ก็พูดแบบนี้โดยไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยเลยแฮะ...
Lingyuan:ข้าควรจะขอบคุณพวกเจ้าที่พานางกลับมา นางกลับมาอย่างปลอดภัยและราบรื่น แม้แต่ท่าพลิ้วไหวของครีบปลาก็ยังเหมือนในความทรงจำของข้าไม่มีผิด
Paimon:เอ่อ วิธีจำคนของคุณนี่แปลกดีนะ... ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าจำปลาสิเนอะ?
Lingyuan:ข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าทำได้อย่างไร และไม่รู้ว่าเหตุใดพวกเจ้าถึงได้รับพลังเซียนของนาง ทั้ง ๆ ที่ข้าไม่ได้ยินเสียงของนางมาหลายพันปีแล้ว
Paimon:คงเป็นเพราะร่างกายของ Traveler ค่อนข้าง... เอ่อ พิเศษมั้ง?
Lingyuan:แบบนี้นี่เอง แต่ข้าเป็นแค่สัตว์ร้ายที่โง่เขลา ถึงแม้จะอยากเจอนางเพียงใด ก็ไม่รู้ว่ามีวิธีไหนที่จะดีกว่านี้
Lingyuan:จึงทำได้เพียงใช้เวลาหลายพันปีในการปรับสภาพปราณวิญญาณของดินแดนแห่งนี้ ตามที่นางเคยทำอย่างเงอะ ๆ งะ ๆ
Lingyuan:ก็เหมือนการตักน้ำทุกหยดจากแม่น้ำที่หลั่งไหล และพัดทรายทุกเม็ดในทะเลทรายที่กว้างใหญ่ เพราะข้าโง่เหลือเกิน และข้ารู้เพียงวิธีนี้ จึงได้ทำแบบนั้นไป
Lingyuan:ข้ารู้ดีว่าถึงแม้จะทำให้ป่าแห่งนี้กลับสู่สภาพเดิมได้ นางก็ไม่มีทางยิ้มได้เหมือนเดิม
Lingyuan:เหมือนที่นาง ข้าและงูเคยหัวเราะอย่างมีความสุขในป่าและสายธาร ช่วงเวลาแบบนั้นไม่มีอีกแล้ว
Lingyuan:นางรักมนุษย์มาก มากกว่าตัวเองเสียอีก ถ้าข้าทำสำเร็จจริง ๆ นางก็คงจะเกลียดข้าเข้าไส้
Lingyuan:เกลียดข้าน่ะไม่เป็นไรหรอก ขอแค่นางได้ฟื้นฟูร่างเดิม และได้แหวกว่ายอย่างอิสระอีกครั้งก็เพียงพอแล้ว
Paimon:เอ๋ ฉันคิดว่าคุณสนใจพื้นดินของธรรมชาติมากกว่าซะอีก...
Lingyuan:ข้าย่อมสนใจอยู่แล้ว พื้นดินที่ยังไม่ถูกมนุษย์กำราบ พื้นดินที่เป็นที่อยู่อาศัยของฝูงสัตว์ แต่ทั้งหมดนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องของ Fujin เลย
Lingyuan:ในเมื่อนางคิดว่าพื้นดินที่ถูกมนุษย์กำราบดีกว่า ใบชาประหลาดที่เติบโตบนพื้นดินนี้รสชาติดีกว่า ข้าก็จะทำตามความต้องการของนาง
Lingyuan:เพราะฉะนั้น ขอบใจพวกเจ้ามากนะ
Traveler:เอ่อ ไม่ต้องเกรงใจหรอก?
Paimon:เอ่อ พอคุณพูดแบบนี้ ฉันก็อดแปลกใจไม่ได้ ใบชาในอดีตรสชาติเป็นยังไงเหรอ?
Lingyuan:ก่อนที่น้ำและดินจะเกิดการเปลี่ยนแปลง รสชาติของใบชาใกล้เคียงกับในอดีตมาก เพียงแต่เพราะได้รับผลกระทบจากมนุษย์ ทำให้แตกต่างกันเล็กน้อย แต่โดยรวมก็ถือว่าเหมือนกันมาก
Paimon:ห๊า? คงไม่ใช่รสชาติแบบเค้กชาประหลาดที่เราเคยกินที่หมู่บ้าน Qiaoying หรอกนะ...
Traveler:ถ้างั้นฉันว่ารสชาติของใบชาตอนนี้อร่อยกว่า...
Lingyuan:ใบชาที่ปลูกโดยมนุษย์ ย่อมต้องมีรสชาติที่มนุษย์ชื่นชอบมากกว่าอยู่แล้ว ที่ข้าไม่เข้าใจคือรสนิยมของ Fujin
Lingyuan:หากงูอยู่ที่นี่ด้วย ยังพอจะถามความเห็นของนางได้บ้าง อาจเพราะพวกเขาอยู่กับมนุษย์นานเกินไป แม้แต่รสนิยมก็แปลกไปด้วย
Lingyuan:Traveler ก่อนที่เจ้าจะไป ข้ายังมีอีกหนึ่งคำถามที่จะถามเจ้า
Lingyuan:สิ่งที่เกิดจากธรรมชาติเหล่านั้น จะฝ่าฝืนต่อธรรมชาติ และฝ่าฝืนต่อหลักการแรกเริ่มของธรรมชาติเพราะสาเหตุต่าง ๆ นานา
Lingyuan:มนุษย์จะฝ่าฝืนมนุษย์ และฝ่าฝืนหลักการแรกเริ่มของพวกเขาเพราะสาเหตุต่าง ๆ ด้วยหรือไม่?
Lingyuan:ขอบคุณนะ ข้าได้คำตอบที่ต้องการแล้ว
Lingyuan:ถ้าอย่างนั้น แล้วเจอกันใหม่นะ Mao, Traveler แล้วก็ Paimon
Mao:อื้ม ไว้เจอกันนะ Bluey!
Mao:ใช่แล้ว แล้วก็อย่าลืมดูแลพี่ Fujin ให้ดีด้วยนะ! ดูเหมือนตอนนี้เขาจะอ่อนแอมากเลย ต้องใส่ใจเขามาก ๆ นะ!
Lingyuan:ข้ารู้แล้ว ลาก่อน
Traveler:Lingyuan เดี๋ยวก่อน
Traveler:ฉันก็มีคำถามที่อยากจะถามคุณ
Lingyuan:ว่ามาเถอะ ข้ายังติดค้างคำถามเจ้าอยู่ข้อหนึ่ง
Traveler:ถ้าการกระทำของมนุษย์ เป็นส่วนหนึ่งของกฎธรรมชาติ...
Traveler:แล้วคุณคิดอย่างไรกับมนุษย์เหรอ?
Lingyuan:ช่างเป็นคำถามที่ประหลาดนัก ในอดีตที่แสนนาน มนุษย์เคยเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ แต่ตอนนี้ไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว เพราะ...
Lingyuan:...
Lingyuan:...ไม่ ข้าต้องขอเวลาคิดก่อน เมื่อเจอกันครั้งหน้า ข้าจะให้คำตอบเจ้า
ส่ง Mao กลับไปที่หมู่บ้าน Qiaoying
Open step page →ลุง Luo:โอ๊ะ พวกคุณกลับมาแล้วเหรอ! พวกเราเพิ่งพูดอยู่หยก ๆ ว่าฝนตกต้องมีเรื่องดีแน่ ๆ... ดูสิ แขกสำคัญทั้งสองท่านมาถึงพอดีเลย!
ผู้เฒ่า Lu:เป็นไงบ้าง ทุกอย่างราบรื่นดีมั้ย? เล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิ!
ลุง Luo:แสดงว่า พวกคุณเจอเซียนปลาคาร์ปในตำนานแล้วสินะ?! โห สมแล้วที่เป็นคุณชาย/คุณหนูของสมาคมการค้า Feiyun มีวาสนาจะได้เจอเซียนตัวเป็น ๆ เลย!
Paimon:เอ่อ... ถ้างั้น ปัญหาน้ำและดินก็น่าจะได้รับการแก้ไขแล้วสินะ!
ผู้เฒ่า Lu:ฮ่าฮ่า เป็นยังไงตา Luo? ฉันเคยบอกนายแล้วว่าดินมีปัญหา แต่นายก็ไม่เชื่อ ถ้าไม่ได้สองคนนี้ช่วยไว้ละก็ มีหวังเทศกาล Lantern Rite ปีหน้า เราคงไม่มีชาใหม่หรอก!
ลุง Luo:อะแฮ่ม เรื่องนี้... ไม่ว่ายังไงก็ต้องขอบคุณพวกคุณที่ช่วยไว้นะ!
ลุง Luo:มีพวกคุณช่วยเหลือและมีเซียนปลาคาร์ปคุ้มครองแบบนี้ ปีหน้าใบชาของหมู่บ้าน Qiaoying จะต้องเก็บเกี่ยวได้แน่!
ลุง Luo:โปรดรับของพวกนี้ไว้ด้วยเถอะ! มันเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากพวกเรา ขอบคุณมากนะ!
Paimon:จริงด้วย! ไม่ใช่แค่ปัญหานี้นะ ฉันเกือบลืมไปเลย... พวกเราเจอเด็กคนนี้ระหว่างทางที่ผจญภัย เขาเป็นเด็กที่หมู่บ้านนี้หรือเปล่า?
Mao:อิอิ ลุง Luo ฉันกลับมาแล้ว!
ลุง Luo:โอ๊ะ เจ้า Mao นี่นา! กลับมาได้แล้วเหรอ?
Paimon:เอ๋? ลุง Luo ดูเหมือนไม่เป็นห่วงเลยสักนิด...
ลุง Luo:โธ่เอ้ย มีอะไรให้ต้องเป็นห่วงล่ะ? เด็กคนนี้วิ่งเข้าป่าแทบทุกวัน พอเหนื่อยก็กลับมาเอง ฉันว่านะ ต้องมีเซียนคอยคุ้มครองเขาอยู่แน่ ๆ! อาจจะเป็นเซียนปลาคาร์ปผู้นั้นก็ได้...
Mao:ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ใช่เซียน แต่เป็น Bluey...
ผู้เฒ่า Lu:เอาเถอะ Mao อย่าไปเถียงกับตา Luo เลย เขาไม่รู้แต่แกล้งทำเป็นรู้ไปงั้นแหละ เดี๋ยวมาที่บ้านปู่นะ ปู่จะทำไข่ตุ๋นให้กิน!
Mao:ดีเลยฮะ! ไข่ตุ๋น!
ลุง Luo:หึ เวลาแบบนี้ทำตัวเป็นเด็กดีขึ้นมาเชียวนะ... เดี๋ยวนะ นี่คุณว่าใครไม่รู้แต่แกล้งทำเป็นรู้ห๊ะ?!
ลุง Luo:ยังไงก็ตามแต่ แขกทั้งสอง... ฉันไม่รู้ว่าจะตอบแทนพวกคุณยังไงเลยจริง ๆ
ลุง Luo:ถ้าในอนาคตพวกคุณต้องการความช่วยเหลือ หมู่บ้าน Qiaoying ยินดีช่วยพวกคุณเสมอนะ!
ลุง Luo:โอ๊ะ พวกคุณกลับมาแล้วเหรอ! พวกเราเพิ่งพูดอยู่หยก ๆ ว่าฝนตกต้องมีเรื่องดีแน่ ๆ... ดูสิ แขกสำคัญทั้งสองท่านมาถึงพอดีเลย!
ผู้เฒ่า Lu:เป็นไงบ้าง ทุกอย่างราบรื่นดีมั้ย? เล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิ!
อธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นให้ลุง Luo และผู้เฒ่า Lu ฟัง...
ลุง Luo:แสดงว่า พวกคุณเจอเซียนปลาคาร์ปในตำนานแล้วสินะ?! โห สมแล้วที่เป็นคุณชาย/คุณหนูของสมาคมการค้า Feiyun มีวาสนาจะได้เจอเซียนตัวเป็น ๆ เลย!
Paimon:เอ่อ... ถ้างั้น ปัญหาน้ำและดินก็น่าจะได้รับการแก้ไขแล้วสินะ!
ผู้เฒ่า Lu:ฮ่าฮ่า เป็นยังไงตา Luo? ฉันเคยบอกนายแล้วว่าดินมีปัญหา แต่นายก็ไม่เชื่อ ถ้าไม่ได้สองคนนี้ช่วยไว้ ก็ไม่รู้ว่าปัญหาใบชาจะแก้ไขได้เมื่อไหร่!
ลุง Luo:อะแฮ่ม เรื่องนี้... ไม่ว่ายังไงก็ต้องขอบคุณพวกคุณที่ช่วยไว้นะ!
ลุง Luo:มีพวกคุณช่วยเหลือและมีเซียนปลาคาร์ปคุ้มครองแบบนี้ ปีหน้าใบชาของหมู่บ้าน Qiaoying จะต้องเก็บเกี่ยวได้แน่!
ลุง Luo:โปรดรับของพวกนี้ไว้ด้วยเถอะ! มันเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากพวกเรา ขอบคุณมากนะ!
Paimon:จริงด้วย! ไม่ใช่แค่ปัญหานี้นะ ฉันเกือบลืมไปเลย... พวกเราเจอเด็กคนนี้ระหว่างทางที่ผจญภัย เขาเป็นเด็กที่หมู่บ้านนี้หรือเปล่า?
Mao:อิอิ ลุง Luo ฉันกลับมาแล้ว!
ลุง Luo:โอ๊ะ เจ้า Mao นี่นา! กลับมาได้แล้วเหรอ?
Paimon:เอ๋? ลุง Luo ดูเหมือนไม่เป็นห่วงเลยสักนิด...
ลุง Luo:โธ่เอ้ย มีอะไรให้ต้องเป็นห่วงล่ะ? เด็กคนนี้วิ่งเข้าป่าแทบทุกวัน พอเหนื่อยก็กลับมาเอง ฉันว่านะ ต้องมีเซียนคอยคุ้มครองเขาอยู่แน่ ๆ! อาจจะเป็นเซียนปลาคาร์ปผู้นั้นก็ได้...
Mao:ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ใช่เซียน แต่เป็น Bluey...
ผู้เฒ่า Lu:เอาเถอะ Mao อย่าไปเถียงกับตา Luo เลย เขาไม่รู้แต่แกล้งทำเป็นรู้ไปงั้นแหละ เดี๋ยวมาที่บ้านปู่นะ ปู่จะทำไข่ตุ๋นให้กิน!
Mao:ดีเลยฮะ! ไข่ตุ๋น!
ลุง Luo:หึ เวลาแบบนี้ทำตัวเป็นเด็กดีขึ้นมาเชียวนะ... เดี๋ยวนะ นี่คุณว่าใครไม่รู้แต่แกล้งทำเป็นรู้ห๊ะ?!
ลุง Luo:ยังไงก็ตามแต่ แขกทั้งสอง... ฉันไม่รู้ว่าจะตอบแทนพวกคุณยังไงเลยจริง ๆ
ลุง Luo:ถ้าในอนาคตพวกคุณต้องการความช่วยเหลือ หมู่บ้าน Qiaoying ยินดีช่วยพวกคุณเสมอนะ!
Localized evidence
Text fields
No text in the selected or fallback locales.
พร Chenyu แด่หยกพิรุณ
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json- JSON Pointer
/3337665658
Published Sprites
Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
Properties
Source evidence
- Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json- JSON Pointer
/319
- id
10168
- cityId
2
- questType
WQ
- endQuestId
7110060
- chapterIcon
UI_ChapterIcon_Common
- beginQuestId
7110207
- chapterCategory
world
