ลำนำเพลงบรรเลงก้องราตรี (II)
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json- JSON Pointer
/1080142048
Story Chapters
Story evidence
Ganyu:หาวว... สวัสดีทุกคน ตอนนี้...กี่โมงแล้วเหรอ
Paimon:Ganyu โอเครึเปล่า? พอเรามาก็เห็นคุณสัปหงกอยู่เลย เมื่อคืนไม่ค่อยได้นอนเหรอ?
Ganyu:เอ่อ ฉันไม่เป็นไรหรอก เทียบกันแล้ว ฉันว่าเรามาจัดการเรื่องสำคัญกันก่อนดีกว่า
Ganyu:หลังจากกลับไป ฉันก็วิเคราะห์สถานการณ์ตามที่ Paimon บอกอย่างถี่ถ้วน
Ganyu:ลำพังแค่พูดถึงเรื่อง "ช่วยชีวิตคนจมน้ำ" กับ "การเล่นดนตรี" ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือเทพเซียน ก็มีหลายคนที่ทำได้เลยนะ
Ganyu:แต่หากพูดถึงเรื่องที่เสียงนั้น ทำให้ผู้คนถึงกับลืมไปว่าตนเองอยู่ในสภาวะเสี่ยงตาย แถมพอได้สติอีกทีก็กลับมาอยู่ที่ฝั่งแล้วละก็...
Ganyu:นั่นบางทีอาจเป็นเพราะมนุษย์ทั่วไปไม่สามารถรับรู้ถึงพลังเซียนในดนตรี และไม่เข้าใจถึงแหล่งที่มาของพลังซึ่งวนเวียนอยู่รอบกายตัวเอง ก็เลยอธิบายออกมาได้คลุมเครือแบบนั้น
Ganyu:ถ้าข้อมูลที่เล่าลือกันไม่ผิด งั้นก็คงจะเป็นเซียนนั่นแหละที่ช่วยเอาไว้
Paimon:ฮืม? งั้นเรื่องราวที่แพร่สะพัดใน Fontaine... ก็บังเอิญว่าพูดถูกน่ะสิ?
Paimon:แต่พวกเขาจะจินตนาการเซียนหญิงเป็นยังไงกันนะ? ฉันล่ะสงสัยจริง ๆ
Paimon:อารมณ์แบบ Crystalfly น่ะเหรอ? ก็ฟังดูดีนะ แต่ว่าดูห่างไกลกับเซียนของ Liyue ไปเยอะเลย
Paimon:พอพูดงี้ฉันก็สงสัยขึ้นมาเลย ถ้าให้ Ganyu ไปช่วยคนตอนนี้ คุณจะช่วยยังไงเหรอ?
Ganyu:เอ๋? ถามฉันงั้นเหรอ?
Ganyu:ก็หลังจากลากคนขึ้นฝั่งแล้ว ฉันก็อาจจะแอบอยู่หลังต้นไม้สักต้น และคอยดูอาการเขาก่อน...
Ganyu:ถ้ายืนยันว่าเขาไม่เป็นไรแล้ว ฉันก็จะจากไปแบบเงียบ ๆ...
Paimon:เข้าใจแล้วล่ะ Ganyu เป็นคนที่ทำความดีแบบไม่ประสงค์ออกนามสินะ
Ganyu:ไม่ใช่หรอก... เพราะยากที่จะอธิบายเรื่องราวต่างหาก และฉันก็รับน้ำใจคนอื่นไม่เก่งด้วย...
Paimon:อืม งั้นไม่แน่ว่าเทพเซียนก็อาจจะคิดแบบนี้เหมือนกัน ก็เลยจากไปดื้อ ๆ แบบนั้น
Paimon:ฉันว่านะ...อะแฮ่ม! "ฮึ ข้าก็แค่บังเอิญผ่านมาเลยถือโอกาสช่วยเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องพูดถึงหรอก มนุษย์ตัวกระจ้อยนั่นเกือบจะรบกวนความสุขในการเล่นพิณของข้าเสียแล้ว"
Ganyu:ฮ่าฮ่า Paimon ทำซะเหมือนจ้าววังวนเมฆาเลย
Ganyu:เท่าที่จำได้ จ้าววังวนเมฆาไม่ใช่เซียนที่เก่งในด้านเครื่องดนตรี แต่จะตัดท่านออกเพราะสาเหตุนี้ก็คงจะไม่ได้
Ganyu:อืม... พวกเราไปกันเถอะ ลองไปถามท่านที่ Mt. Aocang กัน
Ganyu:เราจะได้ถามท่านตรง ๆ แล้วอีกอย่าง...
Ganyu:ฉันอยู่ที่ท่าเรือ Liyue มานานมากแล้ว ปฏิสัมพันธ์กับเหล่าเทพเซียนก็น้อยลงไปทุกที ถ้าอยากรู้เรื่องพวกนี้ ฉันว่าท่านน่าจะรู้ดีที่สุดแล้วล่ะ
Paimon:ได้เลย ยังไงเราก็สนิทกับจ้าววังวนเมฆามากอยู่แล้ว ครั้งนี้ก็ไม่ต้องนำของกินไปแล้วล่ะ
Ganyu:ฉันได้เตรียมของขวัญเทศกาลไว้แล้วล่ะ เพียงแต่ว่า...
Traveler:ยังกังวลอยู่งั้นเหรอ?
Ganyu:อื้ม... จ้าววังวนเมฆามักจะศึกษากลไกอยู่หลังประตูเสมอ พออยู่เพียงลำพังมานาน เมื่อสบโอกาสได้สนทนาที ท่านก็จะ...
Ganyu:...ช่างเถอะ ฉันรับปากแล้วว่าจะช่วยคุณ Dvorak เมื่อ "สัญญา" แล้วก็ไม่จำเป็นต้องคิดมากอีก
Ganyu:ทั้งสอง เราไปยังที่พำนักของจ้าววังวนเมฆากันเถอะ
Paimon:Ganyu ดูตัดสินใจครั้งใหญ่เลยนะ
Paimon:ฉันเข้าใจความลำบากใจของเธอเลย งั้นเอางี้มั้ย Traveler ถ้าปีนี้จ้าววังวนเมฆาอยากจะ "เล่าเรื่อง" อีก เราก็ช่วยเธอเปลี่ยนหัวข้อสนทนากัน...
Paimon:โอ๊ะ หายไปซะแล้ว? เฮ้ Ganyu รอพวกเราด้วยสิ...
Paimon:ฟู่ว ฟู่ว... ตามจนฉันเหนื่อยละเนี่ย นี่พวกเธอไม่คิดจะหยุดพักกันเลยเหรอ?
Ganyu:ไม่คิดเลยว่าจ้าววังวนเมฆา... จะไม่ได้อยู่ในที่พำนัก
Paimon:หา? นี่เรามาเสียเที่ยวเหรอเนี่ย?
Ganyu:จ้าววังวนเมฆามักจะชอบเก็บตัวอยู่คนเดียว ช่วงเทศกาลในอดีต ก็มักจะเป็นเซียนท่านอื่นที่มาเยี่ยมเยียนท่านเสมอ...
Ganyu:อืม คิดดูดี ๆ แล้ว จ้าววังวนเมฆาสามารถรับมือกับสถานการณ์ต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดี... เพราะงั้นไม่ต้องกังวลหรอก
Ganyu:ไหน ๆ ที่นี่ก็มาเสียเที่ยวแล้ว งั้น... เราไปเยี่ยมเยียนที่พำนักของเหล่าเซียนทั้งหมดเลยดีมั้ย
Paimon:หา... ยังจะไปต่ออีกเหรอ?
Paimon:กะ...ก็ได้...
Paimon:โอ๊ะ! ฉันคิดอะไรออกแล้ว!
Ganyu:Paimon ว่ามาเลย
Paimon:เป้าหมายของพวกเราก็คือหาเซียนท่านนั้นให้พบ ใช่มั้ย?
Paimon:ถึงแม้ตอนนี้จะไม่ได้ยินเสียงเพลง แต่เพราะเซียนท่านนั้นเป็นคนดี ไม่ว่าใครจะตกน้ำตอนไหน ท่านก็จะยื่นมือเข้ามาช่วยสินะ?
Ganyu:อื้ม ใช่แล้วล่ะ...
Paimon:ถ้างั้น... แค่เขาแสร้งทำเป็นว่าตกน้ำ ก็สามารถล่อเทพเซียนออกมาได้แล้วสิ!
Traveler:ทำไมเธอไม่ลองเองล่ะ?
Paimon:เธอก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าฉันว่ายน้ำไม่เป็นน่ะ! เดี๋ยวฉันก็ได้สำลักน้ำ บะลั่กบะลั่กแล้วก็จมลงไปจริง ๆ หรอก!
Paimon:ฮิฮิ เชื่อฉันน่ะถูกแล้ว! น้ำทางนั้นลึกดีนะ เร็วเข้า ว่ายไปตรงกลางเลย!
ยังไม่ทันได้มองเห็นคนที่มาช่วย ก็ถูกอุ้มขึ้นฝั่งเสียแล้ว...
Xiao:เกิดเรื่องอะไรขึ้น?
Shenhe:รู้สึกยังไงบ้าง?
Traveler:...
Ganyu:เอ่อ... Shenhe... ผู้กำราบอสูร...
Paimon:พะ พวกเธอรีบพูดเร็วเข้าสิ คงไม่ใช่ว่าจะให้ฉันอธิบายอีกนะ...
Xiao:...
Paimon:ก็ได้ ฉันพูดก็ได้
Paimon:ตอนนี้พวกเรากำลังหาเซียนที่สามารถเล่นดนตรีและช่วยชีวิตคนจมน้ำได้
Paimon:แต่เหล่าเทพเซียนอาจจะไม่ได้อยู่แต่ในที่พำนัก แถมพอไปแล้วก็ไม่แน่ว่าจะได้รู้ความจริงอะไร...
Xiao:ไม่ใช่ฉันหรอก
Paimon:ฮือฮือ... ฉันรู้ เซียนท่านนั้นน่าจะเป็นผู้หญิง...
Shenhe:ฉันไม่ใช่เซียน Traveler กับ Paimon ก็น่าจะรู้ดี
Paimon:งื้อ... ฉันยอมรับก็ได้ นี่เป็นความผิดฉันเอง...
Paimon:ถ้ารู้ว่าจะมีเรื่องน่าอายแบบนี้เกิดขึ้น ฉันคงไม่คิดไอเดียแย่ ๆ ขึ้นมาหรอก...
Xiao:ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว
Traveler:จะไปแล้วเหรอ?
Xiao:เท่าที่ฉันรู้ ในหมู่ยักษาไม่มีคนที่พวกเธอกำลังตามหาหรอก อีกอย่าง...
Xiao:...วิธีการแบบนี้มีแต่จะทำให้คนอื่นเป็นห่วง คราวหน้าอย่าได้ทำอีก
Shenhe:ผู้กำราบอสูรยังคงไปมาราวกับสายลมเสมอ
Ganyu:นะ...นั่นสิ ทำเอาฉันไม่กล้าพูดแทรกเลย
Ganyu:ช่วงนี้ Shenhe ฝึกฝนราบรื่นดีมั้ย? ช่วงเทศกาล Lantern Rite มีแพลนอะไรรึเปล่า จะกลับมาเข้าร่วมเทศกาลที่ท่าเรือ Liyue ด้วยกันมั้ย?
Shenhe:เดิมทีปีนี้ฉันอยากจะฉลองกับท่านอาจารย์ แต่ว่า...
Ganyu:พูดถึงจ้าววังวนเมฆา เธอได้เจอท่านครั้งล่าสุดคือเมื่อไหร่เหรอ?
Shenhe:เพิ่งจะเจอวันนี้เอง ท่านออกจากที่พำนักตั้งแต่เช้าตรู่ มุ่งหน้าไปทาง Mt. Hulao
Shenhe:ฉันเห็นท่านกำลังใช้วิชาเซียนปกป้องกลไกรูปทรงหม้อน้ำอันหนึ่ง คงจะเอาไปให้จ้าวบงการภูผาแหละมั้ง... ฉันจึงไม่ได้ถามอะไรมาก
Ganyu:ที่แท้ก็คลาดกันนี่เอง...
Ganyu:คุยกันไปก่อนนะ เดี๋ยวฉันเอาของขวัญไปวางไว้ในที่พำนักก่อน
Shenhe:อื้ม ฝากด้วยนะ
Paimon:ฟังดูแล้วเหมือน Shenhe กับ Ganyu จะสนิทกันขึ้นเยอะเลยนะ!
Shenhe:อื้ม ฉันฝึกฝนกับอาจารย์ในฤดูหนาวและฤดูร้อน และใช้เวลาที่เหลือ "ปรับตัวให้เข้ากับชีวิตโลกมนุษย์" ในท่าเรือ Liyue
Shenhe:Ganyu คอยช่วยจัดหาที่อยู่อาศัยในเมืองให้ฉัน และคอยแนะนำงานหลายอย่างให้...
Shenhe:แต่เมื่อฉันลองเรียกเธอเหมือนกับที่คนอื่น ๆ เรียกว่า "รุ่นพี่ Ganyu" หรือ "พี่ Ganyu" เธอกลับปฏิเสธซะอย่างนั้น
Shenhe:เรื่องบางอย่างต้องเรียนรู้ แต่บางอย่างก็ไม่จำเป็น จำยากมาก ๆ เลย
Shenhe:อย่างนี้นี่เอง ฉันจะจำไว้นะ
Shenhe:ว่าแต่พวกเธอสองคนอยากเจออาจารย์ไปทำไมเหรอ เกี่ยวกับเรื่องเซียนที่พวกเธอกำลังตามหารึเปล่า?
Paimon:ใช่แล้วล่ะ
Paimon:จริงสิ ตอนที่ Shenhe ฝึกฝนอยู่บนภูเขา เคยได้ยินเสียงดนตรีอะไรบ้างมั้ย?
Shenhe:ดนตรี... คืออะไรเหรอ?
Paimon:เป็นเสียงที่ทำให้เธอรู้สึกมีความสุขหรือผ่อนคลายน่ะ! อืม...เสียงตื่นเต้นหรือหวาดกลัวก็ใช่เหมือนกันนะ...
Ganyu:ฉันจัดการเรียบร้อยแล้วล่ะ ถ้าจ้าววังวนเมฆาเห็นข้อความที่ทิ้งไว้ให้ ท่านจะต้องหาพวกเราเจอแน่ ไม่ต้องกลัวเรื่องจะคลาดกันอีก
Paimon:ว้าว... สะดวกดีจัง!
Shenhe:พวกเรากำลังคุยเรื่อง "ดนตรี" อยู่เลย ถ้าพูดถึงสิ่งนี้ละก็... ฉันได้ยินทุกวันเลยล่ะ ตามฉันมาเถอะ
Paimon:เอ๋ จริงเหรอ? งั้นเรารีบไปกันเถอะ!
Shenhe:ถึงแล้วล่ะ ปกติฉันจะชอบมาฝึกวิชาพร้อมกับเสียงดนตรีที่นี่
Paimon:อืม...
Paimon:อืมมม...!
Paimon:อื้มมมมมมม...!!
Paimon:แย่แล้ว นี่ฉันหูหนวกแล้วรึเปล่า ทำไมฉันถึงไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย!
Shenhe:เสียงนกเพรียกร้อง เสียงน้ำไหลริน เสียงที่ทำให้ผู้คนผ่อนคลาย นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกเธอตามหาหรอกเหรอ?
Paimon:เอ่อ...คือ... ตอนนั้นฉันยังพูดไม่จบน่ะ...
Paimon:เอาล่ะฉันผิดเองแหละ! Shenhe เสียงที่เรากำลังตามหาไม่ใช่เสียงจากธรรมชาติ แต่เป็นท่วงทำนองที่บรรเลงโดยเครื่องดนตรี
Shenhe:ทำนองคืออะไรเหรอ?
Paimon:อย่าทำเหมือนฉันเป็นเด็กสิ! ฮึ เพลงช้างน่ะฉันร้องได้อยู่แล้ว แต่ทำไมฉันต้องทำทุกอย่างที่เธอสั่งด้วยไม่ทราบ!
Paimon:ฉันว่านะ ทำไมเธอไม่ร้องเองเลยล่ะ ที่ Shenhe เคยได้ยินตอนนั้นไง! อาจจะทำให้ Shenhe เข้าใจมากขึ้นด้วย...
Traveler:ก็ได้
Traveler:♪♪♪♪♪♪♪... ♪♪♪♪♪♪♪...
Shenhe:นี่มัน...เพลงงิ้วที่ Yun Jin เคยร้องไม่ใช่เหรอ?
Paimon:อื้ม "ท่วงทำนอง" ในที่นี้สามารถเรียกว่า "ดนตรี" ได้
Shenhe:...มันเหมือนพาฉันย้อนเวลากลับไปในอดีต เมื่อหลับตาลง โคม Xiao เต็มฟากฟ้าก็จะปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
Shenhe:ราวกับว่าได้อยู่พร้อมหน้ากับทุกคนอีกครั้ง ได้สังสรรค์ ยกแก้วดื่มเฉลิมฉลองที่ Jade Chamber...
Shenhe:ตอนดูการแสดงของ Yun Jin ฉันรู้สึกเหมือนอบอุ่นอยู่ในอก และท้องก็ร้อนขึ้นด้วยเหล้าเพียงแก้วเดียว...
Shenhe:วันนี้พอได้ฟังเธอร้องอีกครั้ง ความรู้นี้ก็ยังคงไม่จางหาย
Shenhe:...ที่แท้ดนตรีก็มีพลังเช่นนี้ด้วย
Paimon:Shenhe สัมผัสได้มากกว่าที่ฉันจินตนาการซะอีกแฮะ!
Paimon:ดนตรีสามารถทำให้หวนนึกถึงความทรงจำมากมาย เหมือนกับย่อช่วงเวลาสุดพิเศษที่เราได้ประสบมาทั้งหมดเข้าไว้ด้วยกัน!
Paimon:Ganyu ล่ะ? คุณมีท่วงทำนองที่มีความประทับใจอะไรบ้างมั้ย?
Ganyu:อืม... ฉันจำไม่ได้แล้วล่ะว่าพ่อแม่เคยร้องเพลงกล่อมฉันหรือเปล่า
Ganyu:นอกจากเพลงพื้นบ้านของ Liyue แล้ว ที่ฉันพอจะนึกได้ก็คือ...
Ganyu:เสียงเพลงของกะลาสีที่ท่าเรือ เสียงค้าขายของพ่อค้าแม่ขายตามหน้าร้าน เสียงละเล่นและขับร้องของศิลปินพื้นบ้านข้างถนน...
Traveler:ล้วนเกี่ยวกับท่าเรือ Liyue ทั้งนั้นเลย...
Ganyu:อืม ใช่
Ganyu:เมื่อก่อน ทุกครั้งที่ได้ยินทำนองเหล่านี้ ฉันจะรู้สึกว่ามันห่างไกลจากฉันมาก
Ganyu:สำหรับคนส่วนใหญ่แล้วฉันก็คงจะเป็น "อมนุษย์" ดังนั้น... ฉันจึงไม่สามารถเข้าใจศิลปะและอารมณ์ของมนุษย์ได้ดีนัก และไม่สามารถเข้ากับชีวิตของพวกเขาได้
Ganyu:อย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่ฉันรู้สึกอยู่เสมอ ต่อมาพอคิดถึงเรื่องนี้ ฉันถึงได้รู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็น "ข้อจำกัด" ที่ฉันกำหนดขึ้นเองต่างหาก
Ganyu:ความรู้สึกที่ท่วงทำนองเหล่านั้นนำมาสู่ฉันไม่ต่างจากที่คนอื่นรู้สึกเลย ตะวันสู่ฟ้าและจันทราลาจาก ปัจจัยการดำรงชีวิตทั้งปวง ดั่งไออุ่นของสายใยมนุษย์...
Ganyu:แม้ว่าเราจะเกิดมาแตกต่าง แม้ว่าทุกคนจะมีเรื่องราวของตัวเอง... แต่สิ่งเล็กน้อยที่สุดในชีวิต สิ่งที่เห็นและได้ยินขณะอยู่ในเมือง...
Ganyu:แท้จริงแล้วล้วนเป็นสิ่งเดียวกัน
Paimon:ใช่แล้ว Ganyu ก็รีบก้าวออกมาเถอะ! เดี๋ยวฉันช่วยนับเอง ฮืม ตัดเบื้องบนทิ้ง พูดถึงแค่ Keqing กับ Shenhe ก็พอ พวกเขาต่างก็เป็นเพื่อนของคุณไม่ใช่เหรอ?
Shenhe:อื้ม ใช่
Shenhe:ในแง่ของความอาวุโส พวกเราน่าจะเรียกกันว่าศิษย์พี่ศิษย์น้อง แต่ตอนนี้ ฉันรู้แล้วว่าเพื่อนหมายถึงอะไร ระหว่างเราดูเหมือนเพื่อนกันมากกว่า
Ganyu:...ขอบคุณทุกคนมากนะ
Shenhe:ตอนฤดูใบไม้ผลิที่แสนอบอุ่นมาถึง และดอกไม้ผลิบานกันแล้ว Ganyu ช่วยเรียก Keqing มาเป็นแขกที่บ้านฉันทีนะ
Shenhe:ฉันปลูกดอกไม้ต่าง ๆ ไว้มากมาย เธอจะต้องชอบแน่ ๆ
Ganyu:ฉัน...เกรงใจจัง
Shenhe:เพื่อนกัน ไม่จำเป็นต้องเกรงใจหรอก
Shenhe:ฉันทำตามวิธีเพาะปลูกและเลี้ยงดูตามที่เธอสอนเลยนะ ถ้าเธอไปตรวจสอบด้วยตัวเอง คราวหน้าฉันจะได้ปลูกได้ดีกว่าเดิมไงล่ะ
Shenhe:ฉันจะแบ่งบางส่วนไว้เชยชม ที่เหลือก็กินได้หมดเลย
Ganyu:งั้นก็ขอบคุณมากนะ เอ่อ ตอนนี้ฉันต้องพูดว่า "ฉันจะทำตามที่เธอต้องการ" รึเปล่านะ?
Shenhe:...เหรอ? ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
Paimon:โธ่ ไม่ต้องสนใจเรื่องพวกนี้หรอก! ก็แค่สาว ๆ นัดกันไปลิ้มรสชิมดอกไม้ด้วยกันเท่านั้นเอง... ต้องบอกว่าสมแล้วที่เป็นศิษย์ที่เซียนนกเลี้ยงดูมา
Traveler:Keqing คงไม่กินหรอกมั้ง!
จ้าววังวนเมฆา:ฮึ! ใครกันช่างกล้าดี ไม่เรียกเซียนด้วยชื่อ มิหนำซ้ำยังเรียกข้าว่าเซียนนกอีก?
Shenhe:ท่านอาจารย์
Ganyu:จ้าววังวนเมฆามาแล้ว
Paimon:มาซะที! นี่ไง เซียนนกผู้ยิ่งใหญ่ที่มาจากฟากฟ้า!
จ้าววังวนเมฆา:ยังกล้าดีเรียกข้าว่า "นี่" แทนที่จะเป็น "ท่าน" อย่างนั้นเหรอ ไม่เจอกันแค่แป๊บเดียว เจ้าก็ริอ่านเหิมเกริมกับข้าเสียแล้ว ข้าล่ะหน่ายที่จะสอนเจ้าเสียจริง
จ้าววังวนเมฆา:ข้าได้รับข้อความที่ Ganyu ทิ้งไว้ให้แล้วล่ะ คนที่พวกเจ้าตามหาข้าก็พอจะนึกออกอยู่
จ้าววังวนเมฆา:ว่าอย่างไร? จะมากับข้ามั้ยล่ะ?
Traveler:งั้นก็รบกวนจ้าววังวนเมฆาด้วย
Shenhe:วันนี้ฉันยังต้องฝึกฝนวิชาอีก คงไม่ได้ไปกับอาจารย์และทุกคนแล้วล่ะ
จ้าววังวนเมฆา:อื้ม เดี๋ยวก็มารอข้าที่พำนักก็แล้วกัน นาน ๆ ทีจะมีเทศกาล เจ้าสามารถทานอาหารได้อย่างอิสระ
Traveler:สุขสันต์เทศกาล Lantern Rite นะ
Ganyu:ถ้าอยากปล่อยโคม Xiao ละก็ พวกเราก็ยินดีต้อนรับเสมอนะ
Shenhe:ขอบคุณนะ สุขสันต์เทศกาล Lantern Rite
Shenhe:♪♪♪♪♪♪♪... ♪♪♪♪♪♪♪...
Paimon:Guili Plain?
Paimon:ทำไมจ้าววังวนเมฆาถึงพาพวกเรามาที่นี่ล่ะ?
จ้าววังวนเมฆา:Ganyu น่าจะรู้จักชื่อ "Guizhong" ดี แต่พวกเจ้าเคยได้ยินชื่อนี้หรือไม่?
จ้าววังวนเมฆา:Guizhong คือเทพอสูรแห่งธุลี "Haagentus" นางเป็นคนร่าเริงสดใส ชอบประดิษฐ์สิ่งของและชอบความครึกครื้น
จ้าววังวนเมฆา:นานมาแล้ว พื้นที่แห่งนี้ยังเป็นสถานที่คึกคัก ในเวลานั้น Guizhong มักจะเชิญเพื่อนมาเป็นแขกที่บ้าน และเชิญทุกคนมารวมกันรอบโต๊ะหินที่ใหญ่ที่สุดนั่น
จ้าววังวนเมฆา:จ้าวพิทักษ์ธารามักจะเป็นคนแรกที่วางสมบัติที่พบไว้บนโต๊ะ ฮึ พูดถึงเขาคนนั้นแล้ว... เขามีนิสัยอ่อนโยน แต่เมื่อพูดถึงสิ่งที่เขาชอบ เขาก็มักจะโอ้อวดเสมอ
Paimon:ฉันจำได้! จ้าวพิทักษ์ธาราท่านนั้นสินะ...
จ้าววังวนเมฆา:เขาเป็นเพื่อนเก่าและคู่ปรับเก่าของพวกเรา ถ้าจะให้พูดถึงเขาละก็ มีเรื่องให้นึกถึงอีกเยอะเลยล่ะ
จ้าววังวนเมฆา:เมื่อเขาหยิบสมบัติออกมา ทุกคนต่างก็นั่งกันไม่ติด พากันวิพากษ์วิจารณ์กันทันที แน่นอนว่าข้ากับ Guizhong ไม่ยอมแพ้อยู่แล้ว จึงต่างคนต่างนำผลงานกลไกที่น่าภูมิใจออกมาอวดบ้าง
จ้าววังวนเมฆา:เหล่าเซียนต่างก็มีความสามารถของตัวเองอยู่แล้ว จึงไม่แปลกที่แต่ละคนจะยโสโอหัง เพราะแบบนี้ข้ากับจ้าวพิทักษ์ธาราจึงแข่งขันกันไม่เลิก
จ้าววังวนเมฆา:สมบัติของเขาไม่ได้สร้างขึ้นด้วยมือตัวเอง เขาก็แค่เก่งในการตามล่าสมบัติเท่านั้นล่ะ ต่างกับข้า! ที่ลงมือทำด้วยตัวเองทั้งนั้น!
Ganyu:จ้าววังวนเมฆา ท่านเริ่มอยากเอาชนะอีกแล้ว...
จ้าววังวนเมฆา:...อะแฮ่ม ข้านอกเรื่องไปหน่อย ในเวลานี้ Guizhong จะเริ่มเข้ามาสนุกสนานกับเราบ้าง บางครั้งก็ร่วมเข้าวงถกเถียง และบ่อยครั้งก็จะลากทุกคนพูดจาไร้สาระ
Paimon:ไร้สาระแบบไหนเหรอ?
จ้าววังวนเมฆา:ทุกอย่าง บางครั้งก็ "โอ๊ย พวกท่านเลิกทะเลาะกันได้แล้ว ดูอย่างข้าสิ" หรือไม่ก็ "ไว้รอเขาทั้งสองเถียงกันเสร็จ พวกเราลงเขาไปย่างเนื้อกินกัน"...
จ้าววังวนเมฆา:นางมักจะอยากทำให้ทุกคนมีความสุขเสมอ แต่นางก็ถือว่ามีความสามารถอยู่ เพราะไม่ว่าจะพูดเรื่องไร้สาระแค่ไหนข้าก็ไม่รู้สึกรำคาญเลย
จ้าววังวนเมฆา:...แล้วก็ไม่เคยเรียกข้าว่า "เซียนนก" หรือ "ผู้หญิงคนนั้น" ด้วย
Paimon:ทะ...ท่านอย่าใจแคบนักสิ!
จ้าววังวนเมฆา:ฮึ อย่างไรก็ตาม ขณะที่เรากำลังพูดคุยกันอย่างครึกครื้น Marchosius เทพแห่งเตาไฟก็ได้เตรียมอาหารแสนอร่อยไว้ให้แล้ว
จ้าววังวนเมฆา:ใครบ้างจะไม่ไว้หน้าเทพแห่งเตาไฟ? พวกเขาหยุดการโต้เถียงลงในทันที รีบเก็บโต๊ะให้เรียบร้อย และกลับเข้าสู่ความสงบ...
จ้าววังวนเมฆา:อืม จะว่าไปแล้ว ตอนนั้นข้าก็คิดว่าแก้วที่ Rex Lapis นำมานั้นมันเหลี่ยมเกินไป ข้าไม่ชินเอาเสียเลย พวกเจ้าถนัดใช้แก้วเหลี่ยมกันรึเปล่าล่ะ?
จ้าววังวนเมฆา:ใช่มั้ยล่ะ! บางที Rex Lapis ก็ประมาทเลินเล่อซะเหลือเกิน
จ้าววังวนเมฆา:ฝีมือของเทพแห่งเตาไฟ แม้แต่ข้าเองยังไม่พบข้อผิดพลาดใด ๆ หลังจบงานเลี้ยง Guizhong ก็มักจะหาเรื่องนู้นเรื่องนี้มาสนทนาไม่หยุด สร้างเสียงหัวเราะอย่างต่อเนื่อง
จ้าววังวนเมฆา:เจ้าพวกหัวหงอกเหล่านั้นต่างมีนิสัยเสียสารพัด แต่ทำไมเวลาที่ได้ร่วมทานข้าวด้วยกัน ข้าถึงได้รู้สึกมีความสุขเหลือเกินนะ
จ้าววังวนเมฆา:พวกเราต่างดื่มด่ำเหล้าเลิศรส เฝ้าดูดวงอาทิตย์สู่ฟ้าและจันทราลาลับจากบนยอดเขาสูง สุดท้าย ณ เวลาหนึ่ง งานเลี้ยงก็สิ้นสุดลง
จ้าววังวนเมฆา:จ้าวขับขานล่องนครามักจะอยู่ชมดอกไม้กับ Guizhong เสมอ ในเวลานั้น Glaze Lily บานสะพรั่งตั้งแต่ตรงนี้ทอดยาวไปจนกลายเป็นทะเลดอกไม้...
Paimon:จ้าวขับขานล่องนครา...
Ganyu:คือ Ping หรือที่ทุกคนรู้จักในชื่อ "มาดาม Ping"
Paimon:อ๋อที่แท้ก็เขานี่เอง... เดี๋ยวนะ เรื่องราวก็ฟังดูน่าตื่นเต้นดีนะ แต่พวกเรามาตามหาเซียนหญิงกันไม่ใช่เหรอ?
Paimon:หรือว่าท่านหมายถึง เซียนหญิงก็คือ Guizhong ท่านนั้น? และเขาก็... ก็...
จ้าววังวนเมฆา:เฮ้อ ที่ข้าไม่มาที่แห่งนี้ก็เพราะกลัวจะถูกซากที่ทรุดโทรมเหล่านี้กระตุ้นจิตใจนั่นแหละ
จ้าววังวนเมฆา:แต่ก็ดีที่เจ้าเร่งเร้าถามนั่นโน่นนี่ ทำให้ความเศร้าของข้าปนเปกันไปจนหมดสิ้นแล้ว!
จ้าววังวนเมฆา:ช่างเถอะ ๆ ข้าจะเล่าเรื่องในอดีตให้ฟังอย่างละเอียดก็แล้วกัน
จ้าววังวนเมฆา:(คัตซีน 2D)
จ้าววังวน: ครั้นอดีต ข้ามักโต้เถียงเรื่องกลไกกับ Guizhong อยู่เสมอ เราต่างมีความเห็นของตัวเอง และไม่มีใครยอมใคร
จ้าววังวน: ครั้งหนึ่ง ข้าเคยใช้งานเลี้ยงสังสรรค์เป็นเหตุผลบังหน้า ในการเชิญราชาแห่งหิน ผู้เป็นกลางที่สุด มาตัดสินกลไกของเราทั้งสอง...
จ้าววังวน: แต่ราชาแห่งหินกลับบอกว่า "กลไกจิ้งจอกพรางตา" ของ Guizhong นั้นเหนือกว่า ฮึ...
จ้าววังวน: แม้ว่ายากที่จะยอมรับ แต่ข้าก็รู้ดีอยู่แก่ใจ ว่ากลไกของ Guizhong นั้นเหนือชั้นกว่าข้ามากจริง ๆ...
จ้าววังวน: สำหรับเรื่องราวของ Guizhong และจ้าวขับขานล่องนครานั้น คงต้องเริ่มเล่าตั้งแต่เรื่องกระดิ่งอันหนึ่ง
จ้าววังวน: Guizhong เชื่อว่า แม้กลไกจะทดแทนดนตรีที่มนุษย์สร้างอย่างสมบูรณ์มิได้ ทว่าก็เพียงพอจะสร้างสรรค์ทำนองเรียบง่ายขึ้นได้
จ้าววังวน: แต่จ้าวขับขานล่องนคราเชื่อว่าดนตรีคือเสียงจากจิตวิญญาณ เป็นสิ่งที่ออกมาจากความรู้สึก ซึ่งไม่อาจสร้างได้จากกลไก
จ้าววังวน: ทั้งสองโต้เถียงไม่จบไม่สิ้น ข้าจึงต้องขอให้ราชาแห่งหินออกหน้าแทน ท่านยึดกระดิ่งและนำไปใช้ประกอบพิธีต่าง ๆ นานา
จ้าววังวน: ตั้งแต่นั้นมา ข้าก็เห็นพวกเขารวมตัวกันที่ภูเขาบ่อยครั้ง เพื่อพูดคุยเรื่องดนตรี กลไก และเรื่องต่าง ๆ ในโลกหล้า
จ้าววังวน: แต่ช่วงเวลาดี ๆ มักจะคงอยู่ไม่นาน ต่อมา สงครามเทพอสูรได้เริ่มขึ้น Guili Plain ลุกท่วมด้วยเปลวเพลิง
จ้าววังวน: Guizhong พ่ายแพ้แก่ข้าศึก และสิ้นใจลงในสมรภูมิ กระทั่งข้าและจ้าวขับขานไปถึง กลางซากปรักหักพังนั้น... เหลือเพียงร่างไร้วิญญาณของสหายเก่า
จ้าววังวน: ตั้งแต่นั้นมา ด้วยคำร้องขอของจ้าวขับขาน ราชาแห่งหินจึงได้มอบ "Cleansing Bell" ให้เธอเก็บรักษาไว้
จ้าววังวน: ข้าเองก็ทำตามความปรารถนาของสหายเก่า จึงได้ปรับปรุง "Guizhong Ballista" ของเธอเล็กน้อย เพื่อเป็นการระลึกถึง...
จ้าววังวน: โคม Xiao ลอยขึ้นและร่วงลงครั้งแล้วครั้งเล่า ผู้คนพานพบและลาจาก
จ้าววังวน: กำลังมองอะไรอยู่? Guili Plain งั้นหรือ?
จ้าวขับขาน: ข้ากำลังมองทิวทัศน์แห่งนี้ ความตายของมนุษย์เปรียบดั่งโคมที่มอดดับ เฉกเช่นเดียวกับเซียนเทพ บางทีสักวันหนึ่ง เราอาจจะกลายเป็นฝุ่นธุลี และหวนคืนสู่ผืนดินอีกครา
จ้าววังวนเมฆา:ข้าเป็นพวกไม่แยแสสิ่งใด เก็บกลั้นอารมณ์ไว้ภายใน และไม่ชอบเข้าสังคม ที่ปฏิสัมพันธ์กับ Guizhong ก็เพียงเพราะการพัฒนางานวิจัยกลไกเท่านั้น
Paimon:แต่เห็นท่านก็มีเพื่อนอยู่ตั้งมากมาย แถมยังพูดเก่งจะตาย...
จ้าววังวนเมฆา:แม้ว่าจะเฉยชาแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะไม่ชอบมีเพื่อน! ข้าเพียงแค่ชอบเก็บตัวก็เท่านั้น
จ้าววังวนเมฆา:จะว่าไปแล้ว ข้านั้นไม่เหมือนจ้าวขับขานล่องนคราหรอก นางมีบุคลิกห้าวหาญ แต่ก็ยังละเอียดอ่อน ฉลาดใช้คำพูดคำจา มิตรภาพของนางกับ Guizhong นั้นยิ่งใหญ่กว่ามิตรภาพของข้าเสียอีก..
จ้าววังวนเมฆา:ทั้งสองเคยเป็นคู่แข่งกัน พวกเขาแข่งขันกันการประพันธ์เพลงหลายครั้งต่อหลายครา
จ้าววังวนเมฆา:ซึ่ง "Cleansing Bell" ถือเป็นผลงานชิ้นเอกของ Guizhong นอกจากจะสุดยอดในด้านการแต่งเพลงแล้ว ยังใช้บรรเลงได้ด้วย...
Paimon:แปลกจัง ฉันจำได้ว่า "Cleansing Bell" เป็นผลงานที่มาดาม Ping ได้มาจาก "เพื่อนเก่า" ไม่ใช่เหรอ!
Paimon:แถมยังบอกอีกว่าตอนเป็นเด็กเธอเป็นคนรักสวยรักงาม... อะไรแบบนั้น
จ้าววังวนเมฆา:จ้าวขับขานล่องนครารักสวยรักงาม? เหอะ...พูดเป็นเล่น
จ้าววังวนเมฆา:มีอดีตที่น่าเศร้าในกระดิ่งนี้ และคงเป็นเพราะเวลาไม่ประจวบเหมาะ นางเลยตั้งใจบอกพวกเจ้าไปแบบนั้นมากกว่า
จ้าววังวนเมฆา:"เพื่อนเก่า" จะเป็นใครได้อีก?
จ้าววังวนเมฆา:เมื่อจ้าวขับขานล่องนคราได้ยินว่ามีคนชื่อ "Zhongli" ต้องการยืมกระดิ่ง ก็เดาได้ทันทีว่าคนผู้นั้นต้องเป็น Rex Lapis อย่างแน่นอน และได้ทำการตัดสินใจครั้งสำคัญไป
จ้าววังวนเมฆา:ผ่านไปนานหลายปี เรื่องบางอย่างเราก็เข้าใจกันโดยไม่ต้องปริปาก
Paimon:เป็น "รหัสลับ" งั้นเหรอ? สะ...สุดยอดไปเลย...
จ้าววังวนเมฆา:ฮึ เจ้าขัดจังหวะข้าอีกแล้ว... ข้าเล่าถึงไหนแล้วเนี่ย? อ้อนึกออกแล้ว
จ้าววังวนเมฆา:"Cleansing Bell" ขับเคลื่อนด้วยเทคนิคกลไก และสามารถใช้เป็นเครื่องบรรเลงดนตรีประกอบได้อย่างยอดเยี่ยม ต่อมาจึงมีบทบาทสำคัญในพิธีส่งเซียน
จ้าววังวนเมฆา:ต่อมาจ้าวขับขานล่องนคราจงใจนำมันออกมา ไม่ใช่เพื่อสร้างสรรค์เพลงไว้ทุกข์ แต่ทุกครั้งที่สั่นกระดิ่ง เสียงบทเพลงที่ออกมามักเป็นเพลงที่ Guizhong แต่งขึ้น
จ้าววังวนเมฆา:ครั้งหนึ่งพวกเขาทั้งสองเคยขัดแย้งกันในเรื่องดนตรี แต่ใครเล่าจะคิดว่าเมื่อ Guizhong สิ้นใจ และยามจ้าวขับขานล่องนคราบรรเลงเพลงเพื่อไว้อาลัย ทั้งสองเพลงที่แต่งขึ้นด้วยความบาดหมาง จะกลายเป็นเพลงที่ค่อย ๆ ผสานเข้าด้วยกันได้...
Ganyu:...
จ้าววังวนเมฆา:เมื่อก่อนจ้าวขับขานล่องนคราชอบความครึกครื้น ชอบเหล้าสุราและเสียงดนตรี... เมื่อ Guizhong จากไป นางก็ไม่คบค้ากับเพื่อนฝูงอีกต่อไป เอาแต่นั่งอยู่คนเดียวบนยอดเขา ครุ่นคิดและรำพึงรำพันกับพิณของนาง
จ้าววังวนเมฆา:บางทีก็เศร้าโศก บางทีก็โล่งใจ และบางทีก็เดือดดาล...
จ้าววังวนเมฆา:หลังจากผ่านไปไม่รู้กี่ปี ในที่สุดนางก็ได้แต่งเพลงที่พึงพอใจ และเล่นดนตรีให้ดังไปถึงหมู่เมฆเพื่อเฉลิมฉลอง แต่น่าเสียดายที่ข้าเคยได้ยินนางเล่นแค่ครั้งเดียว
จ้าววังวนเมฆา:เมื่อพูดถึงเรื่องที่พวกเจ้ากำลังตามหา... บางที บรรพบุรุษของชาว Fontaine คนนั้นอาจตกน้ำในช่วงเวลานั้น และได้รับการช่วยเหลือจากจ้าวขับขานล่องนคราก็ได้
Paimon:แต่ว่า... ทำไมถึงเล่นเพลงที่พึงพอใจแค่ครั้งเดียวเองล่ะ?
จ้าววังวนเมฆา:นั่นสิ ข้าก็สงสัยเช่นกัน จนระงับความอยากรู้ไม่ได้จึงเอ่ยถามนางไป ว่าในเมื่อพยายามทุ่มเทอย่างมากเพื่อจะแต่งมันออกมา แต่เหตุใดจึงไม่เล่นมันอีก
จ้าววังวนเมฆา:ตอนนั้นนางพูดว่า...
จ้าววังวนเมฆา:"สายพิณยังไม่ขาด แต่สหายรู้ใจกลับตายจากแล้ว จ้าววังวน เจ้าบอกข้าสิว่าข้าจะบรรเลงเพลงนี้ให้ใครฟังได้อีก?"
Paimon:ฮือ... มาดาม Ping...
Ganyu:ฉันจำได้แค่ว่าฉันได้รับการดูแลจากท่านตอนที่ยังเป็นเด็ก และหลังจากจบสงครามเทพอสูร ฉันก็อยู่ที่ท่าเรือ Liyue เพื่อทำตาม "สัญญา"
Ganyu:แม้ว่าจะเคยพบ Guizhong อยู่ไม่กี่ครั้ง แต่ฉันกลับไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย...
จ้าววังวนเมฆา:Guizhong เป็นคนมองการณ์ไกล แต่เขาจากพวกเราเร็วเกินไป ในอาณาจักรเมฆายังมีต้นฉบับที่เขายังคงเขียนไม่เสร็จ ส่วนที่ว่างเปล่านั้น... เหลือเพียงแค่ความระลึกถึง
จ้าววังวนเมฆา:หากไม่ใช่ว่าพวกเจ้าต้องการตามหาเซียนท่านนั้น เรื่องราวในอดีตเหล่านี้ก็คงจะถูกผนึกไว้ในฝุ่นธุลี
Traveler:...
จ้าววังวนเมฆา:Traveler ตอนนี้เจ้าก็ได้รู้แล้วว่า เซียนหญิงที่ช่วยเหลือคนผู้นั้นคือ จ้าวขับขานล่องนครา
จ้าววังวนเมฆา:เจ้าคิดจะพูดเรื่องนี้กับนางอย่างไรล่ะ?
Ganyu:ท่านเป็นห่วงว่า... Ping จะเสียใจกับเรื่องนี้งั้นเหรอ?
จ้าววังวนเมฆา:ใช่ ไม่ว่าจะเป็นข้าหรือจ้าวขับขานล่องนครา... เรื่องการจากไปของสหายเก่าก็เป็นเรื่องน่าเศร้าที่ยากจะเอ่ยถึง
Ganyu:เป็นไปได้มั้ยว่า บางที... นี่อาจจะเป็นเพียงการคาดเดาของท่านเท่านั้น?
จ้าววังวนเมฆา:หืม? อย่างไร?
Ganyu:ท่านดูสิ ฉันเฝ้าดูท่าเรือ Liyue มานานแล้ว ได้เห็นผู้คนจากลากันมากมาย ฉันเข้าใจความเจ็บปวดของการสูญเสียคนที่รักและสหายเป็นอย่างดี
Ganyu:แต่ไม่ว่าจะเป็นเมืองหรือผู้คน ทุกสิ่งล้วนก้าวไปข้างหน้าเสมอ
Ganyu:Ping เป็นคนฉลาด เขาจะต้องเข้าใจสัจธรรมข้อนี้ได้แน่
Ganyu:ในขุนเขาสูญเสียเซียนหญิงผู้หนึ่ง แต่ขณะเดียวกันก็มีผู้อาวุโสปรากฏในโลกมนุษย์เพิ่มอีกหนึ่งคน
Ganyu:แม้จะสูญเสีย แต่เราก็ยังได้รับอยู่เสมอ
Ganyu:เจ้าตัวได้ช่วยเหลือให้คำแนะนำแก่ผู้คนมากมาย และพวกเขาเหล่านั้น... ต่างเป็นเพื่อนที่ร่วมชื่นชมดอกไม้ และพูดคุยเรื่องดนตรีกับเธอ
Ganyu:แม้จะเป็นเรื่องน่าเศร้าที่ต้องสูญเสียเพื่อนรู้ใจ แต่ชีวิตต้องดำเนินต่อไป หนทางข้างหน้า... จะต้องมีเพื่อนใหม่ ๆ รออีกฝ่ายอยู่อีกอย่างแน่นอน
Traveler:Ganyu พูดถูก
Paimon:เรายังไปถามความคิดเห็นของมาดาม Ping อยู่เลยว่าควรจะเพิ่มเทศกาลดนตรีเข้าไปในเทศกาล Lantern Rite ด้วยดีมั้ย!
Paimon:ถ้ากลับไปชวนเธอเข้าร่วมด้วย บางทีเธออาจจะยอมขึ้นแสดงบนเวทีก็ได้นะ!
จ้าววังวนเมฆา:...ฮึ เจ้าเด็กพวกนี้ช่างชาญฉลาดซะจริง
Ganyu:แล้วท่านจะไปกับพวกเราด้วยหรือเปล่า?
Ganyu:Ping กับท่านไม่ได้พบกันนานแล้ว และในช่วงเทศกาล Lantern Rite ท่าเรือ Liyue ก็ได้รับการตกแต่งแบบใหม่ด้วย...
จ้าววังวนเมฆา:เทศกาล Lantern Rite จะมีอะไรใหม่ ๆ ให้พูดได้อีก? ข้ากับนางก็เหมือนกัน ถ้าอยากเจอกันก็เจอได้ทุกเมื่อนั่นแหละ
Ganyu:ท่านพูดแบบนี้ไม่ถูก ทุกวันทุกเวลา แต่ละเดือนแต่ละปี ล้วนแตกต่างกันทั้งสิ้น เรื่องหลาย ๆ อย่างก็ไม่ควรเอาแต่คอยท่าอยู่อย่างนั้น
จ้าววังวนเมฆา:...อืม ขนมที่นำมาคราวนี้ไม่เลวเลย
จ้าววังวนเมฆา:...ก็ได้
จ้าววังวนเมฆา:งั้นข้าไปก่อนล่ะ ฮึ ข้าจะไปดูว่ามีเจ้าหัวหงอกตัวไหนแอบย่องเข้าไปเล่นสนุกในเมืองรึเปล่า...
Ganyu:พวกเราก็รีบกลับท่าเรือ Liyue กันเถอะ อย่าปล่อยให้ท่านเซียนรอนานเลย
Ganyu:Guili Plain... Guili Assembly...
Ganyu:ถ้าปลูกและดูแลอย่างดี วันหนึ่ง Guili Plain นี้จะมี Glaze Lily แบ่งบานไปทั่วอีกครั้งมั้ย?
จ้าววังวนเมฆา:ข้าขอถอนคำชมเมื่อครู่แล้วกัน เจ้าน่ะยังไร้เดียงสานัก
Ganyu:เอ๋! ท่านเซียน... นี่ท่านแอบฟังอยู่เหรอ?
จ้าววังวนเมฆา:เห็นพวกเจ้าไม่ยอมไปไหนกันสักที ก็เลยย้อนกลับมาดูเท่านั้นแหละ! ครั้งนี้ข้าจะไปจริง ๆ แล้ว
Paimon:เฮ้! มาดาม Ping จ้าววังวนเมฆา...
จ้าววังวนเมฆา:พวกเจ้าว่องไวดีนี่ ข้าก็เพิ่งจะถึงเมื่อกี้นี้เอง
มาดาม Ping:นี่มันวันอะไรกันนะ ทำไมทุกคนถึงได้มาเยี่ยมเยียนฉันล่ะเนี่ย...
Paimon:ท่านพี่เซียนนก... ท่านยังไม่ได้พูดอีกเหรอ?
จ้าววังวนเมฆา:พูดอะไรกัน ทำไมข้าต้องเป็นคนพูดด้วย?
Paimon:ก็ท่านรู้จักกับมาดาม Ping นานที่สุดแล้วนี่!
จ้าววังวนเมฆา:...
จ้าววังวนเมฆา:จ้าวขับขะ... เหอะ ไม่สิ... ข้าต้องเรียกว่า "Ping" ถึงจะถูกสินะ
มาดาม Ping:ฮ่าฮ่า... ทำไมวันนี้จ้าววังวนถึงได้พูดจาสุภาพนักล่ะ
จ้าววังวนเมฆา:เอ่อ... คือ...
จ้าววังวนเมฆา:เพราะตรงกับเทศกาล Lantern Rite อากาศในเมืองก็ดี แถมยังมีกลิ่นหอมของดอกไม้โชยมาตามอากาศ...
จ้าววังวนเมฆา:อะแฮ่ม Ganyu... เจ้าพูดสิ!
Ganyu:หืม?!
Ganyu:กะ...ก็ได้...
Ganyu:เรื่องก็คือเรากำลังช่วยคุณ Dvorak ตามหาเซียนที่เคยช่วยชีวิตบรรพบุรุษของเขา...
Ganyu บอกเล่าเรื่องราวที่ได้ยินมาให้กับมาดาม Ping ฟัง...
Ganyu:จ้าววังวนเมฆาบอกเราว่า คนที่บรรเลงเพลงและช่วยคนจมน้ำในวันนั้นก็คือท่าน
มาดาม Ping:อืม... ขอฉันคิดก่อนนะ... มีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นจริง ๆ นั่นแหละ
จ้าววังวนเมฆา:...
มาดาม Ping:ผ่านมาตั้งนานแล้ว แต่จ้าววังวนก็ยังคงจำได้
มาดาม Ping:ที่น่าประหลาดใจก็คืออายุขัยของมนุษย์นั้นสั้นนัก แต่อดีตกลับสามารถสืบทอดมาจนถึงทุกวันนี้ได้...
มาดาม Ping:ฮ่าฮ่า... ดูเหมือนว่าเจ้านั่นจะพูดถูกอีกแล้ว
Paimon:เจ้านั่น...?
มาดาม Ping:พวกเราชอบเรียกนางว่า "Guizhong" ดูจากสายตาของจ้าววังวนแล้ว คงจะเล่าเรื่องนางให้พวกเธอฟังแล้วสินะ
จ้าววังวนเมฆา:เฮ้อ ข้าไม่ได้เป็นคนเริ่มพูดซะหน่อย
มาดาม Ping:ฮ่าฮ่า ไม่เป็นไร
มาดาม Ping:เทศกาล Lantern Rite เป็นเทศกาลรำลึกถึงวีรชนที่ปกป้อง Liyue
มาดาม Ping:แม้ว่าวันนี้ Guizhong จะไม่มีโอกาสได้เห็นภาพที่งดงาม แต่นางก็คู่ควรกับคำว่าวีรสตรีเยี่ยงผู้อื่น
Paimon:แล้ว... สรุป Guizhong พูดว่ายังไงเหรอ
มาดาม Ping:ตอนแรกนางบอกกับฉันว่า มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอ และตัวนางนั้นมีสติปัญญาจึงอยากปกป้องพวกเขา
มาดาม Ping:เมื่อได้คลุกคลีอยู่กับมนุษย์มากขึ้น ความคิดของนางก็เริ่มเปลี่ยนไป
มาดาม Ping:นางรู้สึกว่ายิ่งจิตใจของมนุษย์ซับซ้อนและละเอียดอ่อนมากเพียงใด สติปัญญาและความพยายามของพวกเขาก็ยิ่งเจิดจรัสขึ้นเท่านั้น
มาดาม Ping:และยังพูดอีกว่าอย่าได้ประมาทศักยภาพของมนุษย์...
มาดาม Ping:ขอเพียงแค่มีคำแนะนำเล็กน้อย พวกเขาก็จะระเบิดพลังที่แข็งแกร่งออกมาอย่างแน่นอน...
มาดาม Ping:ถึงตอนนั้น นางและพวกเขาอาจมีฝีมือทัดเทียมสูสี ทุกฝ่ายควรเรียนรู้จากกัน และเป็นแบบอย่างให้แก่กัน
จ้าววังวนเมฆา:ฮึ นางช่างพูดเก่งเสียจริง
จ้าววังวนเมฆา:ที่กลไกของนางชนะข้า ส่วนหนึ่งก็เพราะฝีปากของนางนี่แหละ
มาดาม Ping:ว่าแต่ จ้าววังวน เจ้ายังจำกลไกกระถางนั่นได้อยู่มั้ย ที่พวกเจ้ามอบให้ข้าเป็นของขวัญ
จ้าววังวนเมฆา:จำได้สิ ตอนนั้นข้ากับ Guizhong พยายามทำกันมากเลยนะ ถ้าจะบอกว่ามันอัดแน่นไปด้วยความอัจฉริยะทางเทคนิคของเราสองคนก็คงจะไม่เกินจริง...
มาดาม Ping:Guizhong บอกกับข้าว่า เมื่อดอกไม้ใบหญ้าผสานรวมกัน ที่แห่งนั้นถึงจะเรียกได้ว่าคือบ้านของเรา
มาดาม Ping:...ก็เหมือนกับ Liyue ในตอนนี้
Paimon:มาดาม Ping ดูตื้นตันใจมากเลย...
Traveler:เพราะผ่านเรื่องราวมาด้วยกันตั้งมากมายนี่เนอะ...
มาดาม Ping:เฮ้อ... ในหมู่พวกเราน่ะ นางชอบความครึกครื้นและยิ่งใหญ่แบบนี้ที่สุดแล้วล่ะ
มาดาม Ping:ถ้าหากนางยังอยู่ คงต้องหาโอกาสประชันผลงานกับจ้าววังวนและคนอื่น ๆ อย่างแน่นอน...
จ้าววังวนเมฆา:ในช่วงเทศกาลของทุกปี ท่าเรือ Liyue มักจะเต็มไปด้วยเสียงเพลงและเสียงดนตรีเสมอ... นางจะต้องมาร่วมชื่นชม พร้อมทั้งแสดงความคิดเห็นร่วมกับทุกคนแน่นอน
Paimon:จริงด้วย! ดนตรี!
Paimon:ท่วงทำนองที่มาดาม Ping บรรเลงในตอนนั้นคือเพลงอะไรเหรอ?
Paimon:แล้วก็ ๆ! มาดาม Ping รู้เรื่องดนตรีมากขนาดนี้ งั้นมาร่วมแสดงในเทศกาลดนตรีด้วยดีมั้ย
Ganyu:ฉันสามารถช่วยจัดการให้ท่านเดี๋ยวนี้เลย!
มาดาม Ping:ฮ่าฮ่า... ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะขัดอารมณ์ของพวกเธอหรอกนะ
มาดาม Ping:แต่ว่าฉันไม่ได้เล่นพิณตั้งนานแล้วล่ะ ตอนนี้มือแข็งหมดแล้ว...
มาดาม Ping:ทุกครั้งที่เล่นเพลงนี้ ฉันก็อดที่จะคิดถึงนางไม่ได้ แล้วก็ไม่รู้ว่านางจะคิดเห็นยังไงกับทำนองที่ฉันดัดแปลง
มาดาม Ping:ช่วงหนึ่งฉันมักรู้สึกว่า เมื่อสายพิณขยับ นางราวกับได้กลับมานั่งคุยกับฉันอยู่บนม้านั่งข้าง ๆ อีกครั้ง ราชันสวรรค์เคลื่อน หรือจ้าวพิทักษ์ธารา... ทุกคนยังคงเป็นเหมือนอย่างในอดีตไม่มีผิด
มาดาม Ping:ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ตราบใดที่เสียงเพลงยังคงอยู่ ทุกอย่างจะเหมือนย้อนกลับไปในความทรงจำเสมอ...
Ganyu:คุณยังไม่ปล่อยวางเรื่องในอดีตเหรอ?
มาดาม Ping:ถ้าบอกว่าปล่อยวางแล้ว ก็คงจะเป็นการหลอกตัวเองและคนอื่น
มาดาม Ping:แต่ถ้าจะบอกว่าเสียใจ...
มาดาม Ping:...แม้ว่าจะเสียใจ แต่ฉันก็ยังได้เห็นสิ่งดี ๆ มากมาย การใช้ชีวิตในโลกมนุษย์นี้ ต่อให้อยากเศร้าเสียใจไปตลอดชีวิต ก็ช่างทำได้ยากซะเหลือเกิน
มาดาม Ping:ดูกระถางของฉันสิ ดูสิว่ามันสวยแค่ไหน
จ้าววังวนเมฆา:เผชิญกับความโศกเศร้าของตัวเองอย่างซื่อสัตย์เช่นนี้ เจ้าก้าวหน้าขึ้นบ้างแล้วสินะ
มาดาม Ping:ฮ่าฮ่า...
มาดาม Ping:เอาเป็นว่า ฉันคงไม่ไปร่วมแสดงบนเวทีหนุ่มสาวของพวกเธอนั่นหรอก
Paimon:มาดาม Ping พูดซะขนาดนี้แล้ว...
Yanfei:คุณยาย...
Yanfei:ว้าว ทุกคนมารวมตัวกันตั้งมากมายขนาดนี้ มีเรื่องด่วนอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า?
มาดาม Ping:ทำให้ Yanfei กลัวซะแล้ว ไม่มีอะไร ๆ ทุกคนแค่มาเยี่ยมฉันน่ะ...
Yanfei:ที่แท้ก็เรื่องดีนี่เอง งั้นก็ดีแล้วล่ะ
Yanfei:พอดีเลย งั้นก็ถือโอกาสบอกสุขสันต์เทศกาล Lantern Rite กับทุกคนเลยละกัน
Traveler:สุขสันต์เทศกาล Lantern Rite
Ganyu:สุขสันต์เทศกาล Lantern Rite โอ๊ะ! ฉันเพิ่งนึกได้ว่าฉัน...เอ่อ... มีเรื่องงานของ Yuehai Pavilion อยากจะคุยกับ Yanfei แต่หาโอกาสไม่ได้เลย
Ganyu:Traveler เรื่องคุณ Dvorak ฉันขอฝากด้วยนะ จ้าววังวนเมฆา, Ping พวกเราขอตัวก่อนนะ
Yanfei:เอ๋... ตอนนี้เลยเหรอ? เป็นเคสด้านไหนเหรอ? รุ่นพี่ Ganyu
มาดาม Ping:Ganyu ยัยเด็กคนนี้นี่ ช่างโกหกไม่เก่งเลยจริง ๆ
จ้าววังวนเมฆา:นางไม่ได้เรียนรู้ทักษะการสนทนาจากข้าเลยแม้แต่น้อย น่าเสียดาย น่าเสียดายจริง ๆ
มาดาม Ping:นานทีปีหนจะมีโอกาสเช่นนี้ จ้าววังวน เจ้าก็นั่งเสียก่อนแล้วค่อยไปสิ เดี๋ยวข้าจะชงชาให้ เราจะได้สนทนากันด้วย
จ้าววังวนเมฆา:ดี ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน
มาดาม Ping:ครั้งหน้าถ้าเจอชาว Fontaine คนนั้น ช่วยนำความในใจของฉันบอกกับเขาด้วยว่า ขอให้งานคอนเสิร์ตของเขาผ่านไปได้ด้วยดีนะ
Paimon:เชื่อมือฉันได้เลย มาดาม Ping
มาดาม Ping:ขอบคุณพวกเธอมากนะที่ฟังคนแก่อย่างฉันพูดซะยืดยาว
มาดาม Ping:ส่วนเรื่องทำนองนั่น ไว้ฉันเตรียมตัวพร้อมเมื่อไหร่ ค่อยเล่นให้พวกเธอฟังนะ
Paimon:ได้เลย ๆ พวกเราจะตั้งตารอนะ!
มาดาม Ping:อืม...
มาดาม Ping:เมื่อเสียงบรรเลงดังขึ้น... นางอาจจะเป็นดั่งฝุ่นธุลีนับหมื่นนับพันของท่าเรือ Liyue... คอยมองดูความเจริญรุ่งเรืองในปัจจุบันจากผืนดินและฟากฟ้า พร้อมยิ้มร่าอยู่ที่ไหนสักแห่งล่ะมั้ง
Paimon:ลุง Dvorak!
Paimon:อ้าว Keqing ก็อยู่ด้วยเหรอ... เตรียมงานเทศกาล Lantern Rite เหนื่อยแย่เลย
Keqing:สวัสดีทุกคน ทุกอย่างราบรื่นดีมั้ย?
Paimon:ราบรื่นดี เรียกว่าราบรื่นสุด ๆ เลยดีกว่า! คนที่คุณลุงตามหา พวกเราก็ช่วยหาจนพบแล้วน้าาา
Dvorak:จะ...จริงเหรอ?!
บอกเล่าเรื่องราวต้นสายปลายเหตุเกี่ยวกับ "เซียนหญิง" ให้ Keqing และ Dvorak ฟัง...
Dvorak:ที่แท้ทำนองที่บรรพบุรุษของฉันได้ยิน ก็คือเสียงบรรเลงที่เซียนท่านหนึ่งระลึกถึงเพื่อนที่จากไปแล้วสินะ...
Dvorak:บางทีก็อาจจะเพราะแบบนี้แหละ เสียงถึงได้ไพเราะขนาดนั้น...
Paimon:โห! ปฏิกิริยาแรกของคุณลุงนี่สุดยอดไปเลย คงจะเป็นแนวคิดเฉพาะของนักดนตรีสินะ?
Dvorak:...แต่ฉันก็ยังรู้สึกว่ายากที่จะเชื่อ ผู้ที่เคยเป็นเซียนหญิง กลับกลายเป็นคุณยายท่านหนึ่ง...
Paimon:ฮิฮิ เรื่องนี้เดี๋ยวฉันอธิบายเอง ว่ากันว่าเซียนแห่ง Liyue ส่วนใหญ่จะไม่มีวันแก่น่ะ!
Paimon:จ้าวขับขานล่องนคราหรือก็คือ "มาดาม Ping" ที่พวกเราเคยเจอก่อนหน้านี้ น่าจะอยากแก่ตัวลงด้วยตัวเองนั่นแหละ
Keqing:มาดาม Ping เป็นผู้มีความรู้ สติปัญญาล้ำเลิศ ไม่ว่าท่านจะเลือกรูปลักษณ์หรือตัวตนแบบไหน จิตใจและไหวพริบของท่านก็จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง
Paimon:Keqing นี่พูดเก่งนะเนี่ย! ฮึ ฉันก็หมายความแบบนั้นเหมือนกันนั่นแหละ
Dvorak:ฉันจะ...เอ่อ... ฉันต้องไปขอบคุณท่านต่อหน้า
Dvorak:แต่รอให้คอนเสิร์ตจบก่อนดีกว่า ฉันจะต้องทุ่มเทอารมณ์ และความสามารถที่ดีที่สุดทั้งหมดเข้าไปในการแสดงนี้
Paimon:อ้อจริงสิ มาดาม Ping ฝากมาบอกว่า ขอให้คอนเสิร์ตของคุณผ่านไปได้ด้วยดีนะ
Paimon:เธอน่าจะอยู่ที่เดิม และฟังการแสดงจากที่ไกล ๆ แหละ!
Dvorak:...จริงเหรอ?
Dvorak:โอ้...แย่แล้ว ฉันชักจะตื่นเต้นขึ้นมาแล้วสิ
Dvorak:ก็...ได้...
Dvorak:ไม่ได้การล่ะ! ฉันต้องกลับไปซ้อมสักหน่อยแล้ว ขอตัวก่อนนะทุกคน
Paimon:ลุง! ...เฮ้ ไปซะเร็วเลย ฉันยังพูดไม่จบเลยนะ
Paimon:ก่อนหน้านี้เขายังถามความหมายของดนตรีกับพวกเราอยู่เลย เห็นทีการเดินทางครั้งนี้คงจะได้อะไรไปเยอะเหมือนกันแหละเนอะ?
Keqing:พบเจออะไรใหม่ ๆ บ้างล่ะ ลองเล่าให้ฟังหน่อยสิ
Paimon:เอ่อ... พวกเราพบว่าดนตรีสามารถนำไปใช้ในทางที่ดี และทางไม่ดีด้วยเช่นกัน
Paimon:ผู้คนจะมีความสุขและเคลิบเคลิ้มเมื่อได้ยินเสียงดนตรี แต่บางครั้งก็จะเศร้าและคิดถึง...
Paimon:ดนตรีคือความทรงจำในใจของผู้คน มันสามารถเชื่อมโยงความรู้สึกทั้งมวลเหนือกาลเวลาต่าง ๆ ได้... ก็ประมาณนี้แหละ
Keqing:ดูเหมือนจะมีเรื่องเกิดขึ้นเยอะเลยนะ... ไม่เป็นไร ฉันเชื่อว่าเดี๋ยวยังไง Ganyu ก็คงเล่าให้ฉันฟัง
Paimon:Keqing ต้องทำงานต่ออีกเหรอ?
Keqing:อื้ม เหลือเก็บงานช่วงท้ายอีกหน่อยน่ะ ไม่หนักหนาอะไรแล้วล่ะ
Keqing:ขอแค่ทุกคนชอบ ความทุ่มเททั้งหมดยังไงก็มีความหมาย
Traveler:สุขสันต์เทศกาล Lantern Rite นะ
Keqing:อื้ม สุขสันต์เทศกาล Lantern Rite นะ
Paimon:เฮ้อ... เท่านี้เรื่องทุกอย่างก็เรียบร้อยแล้ว! เอ๊ะ เดี๋ยวนะ...
Paimon:ฉันรู้สึกเหมือนเราต้องทำอะไรสักอย่าง... คืออะไรน้าา... ขอฉันคิดแป๊บ
Paimon:อ๋อ! หน่อไม้ที่ "แตกอะไรสักอย่าง" นั่นไง!
Paimon:Zhongli บอกว่าไม่รีบ งั้นตอนนี้...ก็...น่าจะทันอยู่แหละมั้ง
Paimon:ถึงไม่ทันยังไงก็ไม่ใช่ความผิดเราอยู่แล้ว! ใครใช้ให้เขาไม่ไปเก็บเองล่ะ...
Paimon:ไม่คิดละ พวกเรารีบไปโถงแห่งการเกิดใหม่ Wangsheng กันเถอะ
Hu Tao:โอ้ ต๊ะต้าต๊ะต้า ต๊ะต้าต๊ะต้า
Hu Tao:ต๊ะต้าต๊ะต้า ต๊ะต้าต๊ะต้า
Yun Jin:อื้ม เท่านี้ก่อนแล้วกัน
Hu Tao:โอ้ แขกหาตัวจับยาก! มาเล่นกับหัวหน้าโถงฯ เหรอ?
Paimon:นี่มันกลางวันแสก ๆ นะ... ทำไมเธอถึงมาฝึกร้องเพลงอยู่หน้าโถงแห่งการเกิดใหม่ Wangsheng ล่ะ...
Hu Tao:ฮิฮิ ไม่เจอกันแค่แป๊บเดียว พวกเธอก็กลายเป็นพวกขี้ขลาดตาขาวไปแล้วเหรอ
Hu Tao:ที่นี่เป็นพื้นที่เปิดโล่งติดน้ำติดภูเขา แถมยังมีผู้ชมที่มองไม่เห็นมาชมกันอีกต่างหาก เหมาะสำหรับการฝึกซ้อมที่สุดแล้วล่ะ
Paimon:ผู้ชม...ที่มองไม่เห็น...
Xinyan:หลายวันมานี้ ฉันคุ้นเคยกับสไตล์การพูดของหัวหน้า Hu แล้วล่ะ
Yun Jin:ตอนแรก Xinyan ก็ตกใจกลัวแทบแย่เหมือนกันไม่ใช่เหรอ? อย่างกับเห็นกบยักษ์ไม่มีผิด
Xinyan:พอได้แล้วน่า เลิกขายฉันได้แล้ว
Hu Tao:ทำไมเหรอ? เห็นสีหน้างุนงงของพวกเธอแล้ว เดี๋ยวหัวหน้าโถงฯ ผู้ใจดีคนนี้จะอธิบายให้ฟังเองละกัน
Hu Tao:ได้ยินมาว่า "ทัวร์แสงสีตระการตา" กำลังรับสมัครผู้มีความรู้ด้านศิลปะ กวีแห่งตรอกอันมืดมิดอย่างฉันจะพลาดได้ยังไงล่ะ?
Hu Tao:หัวหน้าโถงฯ เขียนประพันธ์ Xinyan เพิ่มสีสัน Yun Jin คอยกวดขัน...
Hu Tao:เราจะทำให้การแสดงเปิดงานนี้กลายเป็นทุ่งเพลิงอันร้อนแรงสุดตระการตาเลย!
Traveler:โอ้!
Paimon:คล้องจ้องกันมันส์... โอ๊ยไม่สิ ฉันจะคล้องจ้องไปด้วยทำไมกัน แต่ทุ่งเพลิงอะไรนั่นของพวกเธอ จะไม่ทำให้เกิดเรื่องอันตรายขึ้นเหรอ?
Xinyan:เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันมีประสบการณ์บนเวที และฉันก็ได้รายงานให้ "Yuheng" ทราบแล้วว่าจะใช้ไฟแบบไหนบ้าง
Paimon:ถ้า Xinyan พูดแบบนั้นก็...โอเค...
Traveler:หัวหน้าโถงฯ เจอ Zhongli บ้างมั้ย?
Hu Tao:เขาน่ะเหรอ เห็นเตรียมกล่องอาหารอย่างดีขึ้นเขาไปนู่นแล้ว รู้สึกว่าจะไปหาเพื่อนเก่านะ
Yun Jin:น่าเสียดายที่คุณ Zhongli ไม่อยู่ที่นี่ เขาเป็นผู้ชมที่รอบรู้ และยังชื่นชมการแสดงของ Xinyan ได้อีกด้วย...
Xinyan:นั่นสินะ ตอนแรกสุดก็เป็นเขานี่แรกที่ชวนฉันมาร้องเพลงที่นี่!
Xinyan:แต่ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะมีโอกาสได้มาซ้อมที่นี่จริง ๆ...
Hu Tao:ฮิฮิ แสดงว่าโถงแห่งการเกิดใหม่ Wangsheng ของฉันเป็นสถานที่ที่ดีสินะ งั้นทุกคนต้องมาบ่อย ๆ นะ จะได้ค้นพบสิ่งแปลกใหม่ตลอดไงล่ะ
Yun Jin:พูดอย่างนี้ก็ไม่ผิดหรอก Hu Tao มักจะมีเรื่องประหลาดใจให้คนอื่นอยู่เสมอ
Xinyan:แถมชอบทำให้ตกใจด้วย
Yun Jin:จริงสิ Xinyan ฉันว่าฉันมีไอเดียเกี่ยวกับเนื้อเพลงท่อนนั้นของเธอแล้วล่ะ เดี๋ยวฉันพูดให้ฟังแล้วเธอลองเอาไปพิจารณาดูดีมั้ย?
Xinyan:ได้เลย ไม่มีปัญหา
Hu Tao:โอ้จริงสิ Traveler, Paimon ภูเขาที่พูดถึงเมื่อกี้คือ Mt. Hulao อย่าไปผิดซะล่ะ
Hu Tao:ถ้าเจอ Zhongli ก็ฝากบอกเขาด้วยนะว่า... วันนี้จะกลับมาชมการแสดงหรือไม่ก็ตามแต่ใจเลย แต่งานเลี้ยงที่จะมาถึงนี้ห้ามเบี้ยวเด็ดขาด
Hu Tao:ถึงตอนนั้นพวกเธอก็มาด้วยนะ! หัวหน้าโถงฯ เป็นคนจัดทั้งที รับรองว่ามีเรื่องตื่นเต้นไม่หยุดแน่นอน
Paimon:เจอแล้ว! เซียนกวางกับเซียนนกหมายเลขสอง
Traveler:ไม่เจอกันนานเลยนะ ท่านเซียนทั้งสอง
จ้าวดับจันทร์ตะวันฉาย:อืม... หน้าตาคุ้นจังนะ พวกเจ้าคงมาจากท่าเรือ Liyue สินะ? ช่วงนี้ในเมืองเป็นอย่างไรบ้างเล่า
Paimon:ทุกอย่างราบรื่นดี! ถ้าท่านอยากรู้ก็ลองไปดูด้วยตัวเองสิ
Zhongli:ช่วงที่ผ่านมานี้ จ้าวดับจันทร์ก็มักจะไปเดินเล่นแถว Mt. Tianheng อยู่บ่อย ๆ บรรยากาศของท่าเรือ Liyue เห็นทีคงได้เห็นกับตาหมดแล้วล่ะ
Paimon:Zhongli! เจอตัวสักที พวกเราเก็บหน่อไม้มาให้คุณแล้วล่ะ
Zhongli:มาพอดีเลย
Zhongli รับหน่อไม้ที่ "แตกหน่อ" ใส่ลงไปในกลไกรูปทรงหม้อน้ำที่อยู่ข้างตัว...
จ้าวดับจันทร์ตะวันฉายและจ้าวบงการภูผาใช้พลังเซียนเพื่อเปิดใช้งานกลไก...
Zhongli:ซุปหน่อไม้ต้องตุ๋นด้วยไฟอ่อน ๆ การใช้พลังเซียนเพิ่มความเร็วในการปรุงก็ถือเป็นเคล็ดลับอย่างหนึ่ง
Paimon:หรือว่ากลไกนั่นคือ...
Zhongli:"กลไกทำอาหารมหัศจรรย์" ของจ้าววังวน ฉันยืมมาใช้น่ะ
Paimon:เรียกว่า "กลไกทำอาหาร" เฉย ๆ ก็พอละมั้ง... เอ่อ ช่างมันดีกว่า
Paimon:บางทีอาจจะมีความตั้งใจบางอย่างของผู้สร้างอยู่ข้างในกลไก ทางที่ดีก็อย่าไปแก้ชื่อที่คนอื่นเขาตั้งแล้วมั่วซั่วดีกว่า
Zhongli:Traveler การเดินทางในครั้งนี้ คงจะได้เรียนรู้อะไรมาเยอะเลยสินะ?
Traveler:ใช่
Zhongli:งั้นก็ดี
Zhongli:คิดถึงได้แต่ต้องไม่ทำร้ายปัจจุบัน การเดินทางในโลกหล้า ถือเป็นการเก็บเกี่ยวอย่างหนึ่ง
Zhongli:ไว้ตุ๋นซุปหน่อไม้เสร็จแล้ว ก็มากินด้วยกันนะ
Traveler:ฉันเข้าใจแล้ว
Paimon:จริงสิ Zhongli เมื่อกี้ Hu Tao ฝากเรามาบอกคุณด้วยว่า...
Paimon:"วันนี้จะกลับมาชมการแสดงหรือไม่ก็ตามแต่ใจเลย แต่งานเลี้ยงที่จะมาถึงนี้ห้ามเบี้ยวเด็ดขาด"
Paimon:ชมการแสดง... คงจะหมายถึงการแสดงคอนเสิร์ตในงานเทศกาล Lantern Rite แหละ!
Paimon:ส่วนงานเลี้ยงที่ว่า ฉันก็ไม่แน่ใจแฮะ เจ้าตัวก็นัดพวกเราไปเหมือนกัน ดูมีลับลมคมในยังไงไม่รู้
Zhongli:อืม ฉันจะอยู่สังสรรค์กับเซียนทั้งสองที่นี่ก่อน ฝากพวกเธอนำคำอวยพรไปให้พวกเขาแทนฉันด้วยละกันนะ
Zhongli:ส่วนเรื่องงานเลี้ยง... หัวหน้าโถงฯ พูดขนาดนี้ ที่ปรึกษาตัวน้อย ๆ อย่างฉันคงจะปฏิเสธไม่ได้แล้วล่ะ
Paimon:ฮิฮิ งั้นไว้เจอกันนะ
Zhongli:ตกลงตามนี้
จ้าวบงการภูผา:Rex Lapis ซุปหน่อไม้เสร็จแล้ว
Zhongli:อื้ม จะไปเดี๋ยวนี้แหละ
Zhongli:สีสันน่าทาน กลิ่นหอมกลมกล่อม... ดูเหมือนว่า "ฝีมือการปรุง" ของกลไกทำอาหารนี้จะไม่เลวเหมือนกัน
Zhongli:ฉันไม่ปล่อยให้การเดินทางของพวกเธอในครั้งนี้สูญเปล่าหรอก ฉันได้ห่อซุปไว้ให้พวกเธอเรียบร้อยแล้ว อย่าลืมกินตอนร้อน ๆ ล่ะ รสชาติจะอร่อยที่สุด
Keqing:(กลับไปยังหน้าเวทีของท่าเรือ Liyue ในเวลา 18-20 ของวันเดียวกัน จะเล่นคัตซีนโดยอัตโนมัติ)
Localized evidence
ลำนำเพลงบรรเลงก้องราตรี (II)
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/1080142048No text in the selected or fallback locales.
ทำนองนี้ฟังกับผู้ใดเล่า
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/2497844442Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/29110109
10108
EQ
4009311
UI_ChapterIcon_SeaLamp
4009303
event