Hayaletin Noktürnü
Şu Valeriy sandığımdan çok daha kaslı çıktı. O kadar ağırdı ki... Onu oraya sürükleyene kadar resmen canım çıktı.
7008Open quest →Quest Steps
Story evidence
Chugunov:Şu Valeriy sandığımdan çok daha kaslı çıktı. O kadar ağırdı ki... Onu oraya sürükleyene kadar resmen canım çıktı.
Chugunov:Başlarım böyle kar fırtınasına! Git başka garibanların başına bela ol!
Chugunov:... Ne istiyorsun? Şu an hiç konuşasım yok.
Alyosha:Aklından neler geçiyor Odette? Hiç sesin çıkmıyor.
Odette:Mitya'yı düşünüyordum da... Kar fırtınasına atılıp kendini feda etmek istemeseydi... Bana daha mantıklı gelirdi.
Odette:Sonuçta ölüler de olayları biz yaşayanlardan pek farklı algılamıyor gibi. Mitya öldüğünü hatırlamıyor bile.
Odette:Yani, meğer ölmüş olduğunu öğrenip de o kapıdan hiç düşünmeden öylece çıkıp gitmek... O an kafasından kim bilir neler geçiyordu, hayal bile edemiyorum.
Odette:Ama Mitya çıkarken ifadesinden hiçbir şey anlaşılmıyordu. Belki kendisini saklamakta benden bile iyidir.
Tonia:Yazık oldu Bay Mitya'ya... Onu son bir kez göremedim bile...
Vodyanitsa:Belki de görmemen daha iyi oldu. İzlemesi cidden zordu.
Tonia:Hoşça kal demekten nefret ediyorum ya. Niye etrafımdaki herkes yavaş yavaş kayboluyormuş gibi hissediyorum? Yani sırf burayı kastetmiyorum. Dış dünyada da...
Vodyanitsa:Belki de insan, hayatın sonuna geldiğinde herkesin bununla tek başına yüzleşmek zorunda olduğunu fark ediyordur.
Vodyanitsa:Düşünüyorum da... Şu an hâlâ hayatta olmamız tamamen şans işi. Her birimizin burada bir sabah uyanamama ihtimali var.
Vodyanitsa:Hatta bir adım daha ileri gidip, aynı şey dışarısı için de geçerli diyebiliriz... Uykuya dalarken, sabah gözlerini tekrar açacağından kim yüzde yüz emin olabilir ki?
Vodyanitsa:Buradan bir kurtulursam, uyanık geçirdiğim her anın kıymetini bileceğim... Ve hiç pişmanlık duymadan yaşayacağım.
Traveler:(Hiç pişmanlık duymadan... Hımm...)
Traveler:(Şu son iki gündür içimde inceden inceye garip bir endişe büyüyor sanki...)
Tonia:İyi misin? Yüzünden düşen bin parça...
Vodyanitsa:Canını sıkan bir şey varsa gel konuşalım. Şurada zaten topu topu birkaç kişi kaldık. Yaşadığımız bunca olaydan sonra her şeyi içine atmanın ne alemi var?
Traveler:Paimon diye bir seyahat arkadaşım var. Alyosha ve Odette onunla tanıştı. Son zamanlarda kendini iyi hissetmiyor.
Vodyanitsa:Onun için endişeleniyorsun, değil mi? Normal tabii. Sonuçta kaç gündür burada mahsur haldeyiz.
Traveler:Doğrusunu istersen, eskiden bu dünyada sadece bir seyirciymişim de olup biten her şeyi kenardan izliyormuşum gibi hissediyordum. Belki de bir "Gökten Gelen" olduğum içindir.
Tonia:... "Gökten Gelen" mi?
Traveler:Ama Paimon yanımdayken, zamanla bu dünyayla aramdaki bağın yavaş yavaş güçlendiğini hissettim.
Traveler:Yemek yemeye, uyumaya ve eğlenmeye bayılıyor; bir yandan da harika bir rehber. Onun bu doğallığı sayesinde bu dünya bana daha gerçek geliyor.
Traveler:Ayrı kaldığımız son birkaç gündür ister istemez hep şunu düşünüyorum... "Paimon şu an burada olsa ne derdi acaba?"
Traveler:Ama ben kendime gelene kadar muhabbet çoktan akıp gitmiş oluyor, bense hâlâ kendi küçük dünyamda takılıp kalıyorum.
Traveler:Bu kopukluk hissini üzerimden atmaya çalışıyorum ama... Paimon'u cidden çok özledim. Sanırım bir bakıma... Benim bütün dünyam o.
Tonia:Eminim sen yokken o da seni özlüyordur. Belki onun da bütün dünyası sensindir.
Vodyanitsa:Bu seni daha iyi hissettirir mi bilmiyorum ama zamanında Su İfritleri topluca Snezhnograd'ı terk ettiğinde bana da bütün dünya birden bomboş kalmış gibi gelmişti.
Vodyanitsa:Etrafım gülüp eğlenen insanlarla dolu olsa bile kendimi onlardan tamamen kopuk hissedebiliyordum. O yüzden ne hissettiğini çok iyi anlıyorum.
Vodyanitsa:Sonraları düşünmeye başladım da... Belki de sevdiklerimizin her zaman yanımızda olmayacağını kabullenmek... Koca bir ömür sürüyordur.
Vodyanitsa:Elimizden gelen tek şey, bize yoldaşlık ettikleri her anın kıymetini bilmek.
Vodyanitsa:O yüzden buradan çıktığımızda bir an önce onun yanına dönsen iyi edersin! Hikayeniz pişmanlıkla bitmemeli. En nefret ettiğim klişedir!
Traveler:Sağ ol. İnan tam da bunu duymaya ihtiyacım vardı.
Tonia:Vodyanitsa... Madem sen de vedalardan nefret ediyorsun, neden halkınla beraber gitmedin ki?
Vodyanitsa:Ben böyle bir seçim yaptım işte. Eskiden pişmandım ama artık değilim.
Vodyanitsa:Daha önce de dediğim gibi, şarkı söylemek bir Su İfritinin birincil ifade biçimidir. Duygularımızı böyle anlatırız.
Vodyanitsa:Şarkılarımız yüzlerce yıldır bu tiyatroda yankılanıp duruyor, her biri haz ve keder dolu anların iç içe geçtiği birer hikaye.
Vodyanitsa:Ama onu okuyacak kimse yoksa, bir hikaye gerçekten var olabilir mi? Bana kalırsa hayır.
Vodyanitsa:Ben de bu yüzden kalmayı seçtim. Bu şarkıları söyleyecek ve hikayelerini dinleyecek biri olsun diye. Yoksa hepsi sonsuza dek kaybolup gidebilirdi.
Tonia:Bir ara bana da halkının şarkılarını anlamayı öğretir misin? Ben de Bay Shram gibi o şarkıları gerçekten duyabilmek istiyorum.
Vodyanitsa:Hahaha... İşte tam kafa dengim bir hayran! Sağ ol Tonia. Sana bir şarkı söylesem, sen de bana neler duyduğunu anlatsan? Ne dersin?
Tonia:Olur! Elimden geleni yaparım!
Vodyanitsa:♪... ♪...
Tonia:Bunu daha önce hiç duymamıştım... İçinde garip bir... Özlem var sanki. Neden acaba...
Vodyanitsa:Vay be, beni gerçekten etkiledin Tonia! Ne kadar da dikkatli dinliyorsun!
Vodyanitsa:Çoğu insan yalnızca bir şarkının mutlu mu yoksa hüzünlü mü olduğunu ayırt edebiliyor... Böyle ince ayrıntıları yakalayacağını beklemezdim.
Tonia:Hehe... Şarkı ne anlatıyor o zaman? Hadi söyle!
Vodyanitsa:Aslında bu şarkıyı daha önce tiyatroda hiç söylemedim, çünkü bizim halkımız için törensel bir amacı var. Pek öyle sahnede söylenecek türden değil.
Vodyanitsa:Aşağı yukarı şöyle bir anlama geliyor... "Kaybettiklerimiz bizi kollasın, gece olunca bu şarkıyı takip edip eve dönsünler ki bir gün yeniden kavuşabilelim."
Tonia:Demek o özlemi boşuna hissetmemişim. Kaybettiğimiz sevdiklerimiz için söylüyorsun... Umarım onlara ulaşır.
Vodyanitsa:Saat epey geç oldu Tonia, zaten pek iyi de değilsin. En iyisi hepimiz erkenden yatalım. Hem sanırım... Bu gece nöbet tutmamıza da gerek yok.
Tonia:Tamam. Ama şey, yatmadan önce... O şarkıyı bana birkaç kere daha söyler misin Vodyanitsa?
Vodyanitsa:Tabii ki! Bir numaralı hayranım için her şeyi yaparım!
Vodyanitsa:♪... ♪...
Traveler:(Buradan bir kurtulayım da, bir daha asla geri dönmeyi düşünmüyorum.)
Traveler:(Ama sanırım bu, Vodyanitsa'yı bir daha hiç şarkı söylerken duyamayacağım demek... Düşünmesi bile üzücü.)
Traveler:(Uyumadan önce, yitip gitmeden bu arkadaşlık anının tadını çıkarmalıyım.)
Localized evidence
Vodyanitsa ile konuş.
Evidence locale: tr
TextMap/TextMapTR.json/3600058308BinOutput/Quest/7008.json/JIJKODHIEED/37
700804
7008
true
7