เพลงรัตติกาลแห่งวิญญาณ
อีตา Valeriy นั่นแข็งแรงกว่าที่เห็นอีกนะ ตัวหนักชะมัด... การแบกหมอนั่นทำเอาฉันเกือบตายแหนะ
7008Open quest →Quest Steps
Story evidence
Chugunov:อีตา Valeriy นั่นแข็งแรงกว่าที่เห็นอีกนะ ตัวหนักชะมัด... การแบกหมอนั่นทำเอาฉันเกือบตายแหนะ
Chugunov:พายุหิมะบ้าเอ๊ย หยุดตกสักทีเหอะ!
Chugunov:...จะทำอะไรน่ะ? ฉันอารมณ์ไม่ดี อย่ามาชวนคุยเลย
Alyosha:คิดอะไรอยู่น่ะ Odette ทำไมเอาแต่เงียบไม่พูดเลยล่ะ
Odette:ฉันแค่คิดว่า ถ้า "คนตาย" ไม่ยอมเสียสละตัวเองและเดินเข้าไปในพายุหิมะ จริง ๆ แล้วก็ไม่ใช่เรื่องแปลกไม่ใช่เหรอ?
Odette:เพราะในความรู้สึกส่วนตัวของ "คนตาย" แล้ว ตัวเองก็ไม่น่าจะต่างอะไรกับคนที่ยังมีชีวิตอยู่ Mitya ไม่มีแม้แต่ความทรงจำ เกี่ยวกับการตายของตัวเองเลยด้วยซ้ำ
Odette:แค่เพียงเหตุผลที่ว่า "ได้ยินมาว่าตัวเองตายแล้ว" ก็ยอมเดินออกไปนอกประตูเอง... คงจะรู้สึกสับสนในใจไม่น้อยเลย
Odette:แต่ตอนที่ Mitya เดินออกไป เขาไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรออกมาเลยสักนิด บางที เขาอาจจะปลอมตัวเก่งกว่าฉันซะอีก
Tonia:คุณ Mitya... ฉันไม่ได้เจอหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้าย...
Vodyanitsa:การพลาดไปอาจเป็นเรื่องโชคดีก็ได้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเผชิญหน้ากับการจากลาไง
Tonia:ฉันเกลียดการจากลา ทำไมถึงรู้สึกว่าคนรอบข้างจะค่อย ๆ น้อยลงเรื่อย ๆ เลยนะ? ไม่ว่าจะที่นี่ หรือข้างนอกก็ตาม...
Vodyanitsa:อาจเป็นเพราะตอนที่เราเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุดของชีวิต เราก็อยู่คนเดียวอยู่แล้วมั้ง
Vodyanitsa:จริง ๆ แล้วลองคิดดูนะ... ที่พวกเรายังมีชีวิตอยู่ตอนนี้ หลัก ๆ ก็เพราะโชคดีมากกว่า ในทุก ๆ เช้าของที่นี่ ทุกคนล้วนมีโอกาสที่จะไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย
Vodyanitsa:แล้วเรื่องนี้ก็เหมือนกัน ไม่ว่าจะอยู่ที่นี่หรือข้างนอกก็ไม่ต่างกัน... มีใครบ้างที่จะมั่นใจได้ว่า ตัวเองจะลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่หลับไปแล้วน่ะ?
Vodyanitsa:เพราะงั้นถ้าฉันออกไปได้ ฉันจะรักษาช่วงเวลาที่ยังตื่นอยู่ให้มากขึ้น... เพื่อไม่ให้ต้องมีเรื่องเสียใจอะไรทีหลัง
Traveler:(ไม่ให้ต้องมีเรื่องเสียใจทีหลังงั้นเหรอ...)
Traveler:(ดูเหมือนว่าสองวันนี้ เราจะรู้สึกกังวลโดยไม่รู้ตัวตลอดเลย...)
Tonia:ไม่เป็นอะไรใช่มั้ย รู้สึกว่าคุณดูเศร้ามาก ๆ เลย...
Vodyanitsa:มีอะไรก็มาคุยกันเถอะ เผลอแป๊บเดียว ที่นี่ก็เหลือพวกเราแค่ไม่กี่คนแล้ว ไม่มีอะไรต้องเก็บไปคิดคนเดียวแล้วมั้ง?
Traveler:ฉันมีเพื่อนร่วมทางคนหนึ่ง ชื่อ Paimon น่ะ Alyosha กับ Odette ก็เคยเจอเธอแล้ว ตอนนี้เธอป่วยอยู่
Vodyanitsa:เธอเป็นห่วงเขาสินะ... ก็จริงนะ พวกเราถูกขังอยู่ที่นี่ตั้งหลายวันแล้ว
Traveler:จริง ๆ แล้วตอนแรก เรื่องที่เกิดขึ้นในโลกนี้ ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นแค่ "ผู้มองดู" มาตลอด อาจเป็นเพราะฉันเป็น "ผู้มาเยือน" ก็ได้
Tonia:"ผู้มาเยือน"?
Traveler:หลังจากที่มี Paimon อยู่เคียงข้าง ฉันถึงค่อย ๆ รู้สึกว่าฉันเชื่อมโยงกับโลกนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ
Traveler:เธอตะกละ ขี้เซา ชอบเล่น แต่ก็เป็นผู้นำทางที่ดี ความ "จริงใจ" ของเธอทำให้โลกทั้งใบของฉันดู "สมจริง" ขึ้น
Traveler:ในช่วงที่แยกกันอยู่หลายวันนี้ ฉันมักจะเผลอคิดอยู่เสมอว่า... "ถ้า Paimon อยู่ตรงนี้ ตอนนี้เธอจะพูดอะไรนะ?"
Traveler:แต่พอกลับมาตั้งสติได้ หัวข้อสนทนาก็ดำเนินต่อไปแล้ว แต่ฉันยังอยู่ในโลกของตัวเองอยู่
Traveler:ฉันพยายามเอาชนะความรู้สึกแปลกแยกนี้อยู่ แต่ฉันก็... คิดถึงเธอจริง ๆ ในมุมหนึ่ง เธอเป็นสัญลักษณ์ของ "โลกใบนี้" สำหรับฉัน
Tonia:ตอนที่คุณไม่อยู่ เขาก็คงคิดถึงคุณมาก ๆ เหมือนกัน บางทีสำหรับเขาแล้ว คุณก็อาจเป็นโลกทั้งใบของเขาก็ได้นะ
Vodyanitsa:ฉันไม่รู้ว่า จะเรียกได้ว่าเป็นการปลอบใจเธอได้รึเปล่านะ ตอนที่ชาวอิมป์น้ำออกจาก Snezhnograd กันเป็นจำนวนมาก ฉันก็รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบ ถูกดูดให้ว่างเปล่าไปด้วยเหมือนกัน
Vodyanitsa:เสียงหัวเราะและความเฮฮาของคนรอบข้าง ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอเป็นอย่างดี
Vodyanitsa:หลังจากนั้นฉันก็คิดว่า บางทีทุกคนอาจต้องใช้เวลาทั้งชีวิต เพื่อยอมรับว่าคนที่เรารัก จะไม่ได้อยู่เคียงข้างเราตลอดไป
Vodyanitsa:สิ่งที่เราทำได้ก็มีแค่การทะนุถนอมทุก ๆ ช่วงเวลาของ "การอยู่เคียงข้าง" เท่านั้น
Vodyanitsa:พอเราออกจากที่นี่ได้แล้ว เธอต้องรีบกลับไปหาเขาให้เร็ว แบบเร็วที่สุดเลยนะ! ฉันเกลียดเนื้อเรื่องที่มีแต่ความเสียใจที่สุดแล้ว!
Traveler:อืม ขอบคุณทุกคนที่พูดแบบนี้กับฉันนะ
Tonia:ว่าแต่พี่ Vodyanitsa... ทั้ง ๆ ที่พี่ก็ไม่ชอบการจากลา แต่ทำไมถึงไม่จากไปพร้อมกับคนในเผ่าล่ะ?
Vodyanitsa:เป็นทางเลือกของฉันเองแหละ ฉันเคยเสียใจมาก่อน แต่ตอนนี้ไม่เสียใจแล้วล่ะ
Vodyanitsa:เหมือนที่ฉันบอกไปก่อนหน้านี้ เสียงเพลงคือ "การแสดงออกแรก" ของอิมป์น้ำ อารมณ์ความรู้สึกของพวกอิมป์น้ำทั้งหมด ล้วนซ่อนอยู่ในเสียงเพลง
Vodyanitsa:หลายร้อยปีที่ผ่านมา เสียงเพลงของทุกคนยังคงก้องกังวาน อยู่เหนือโดมของโรงละคร ความรู้สึกทั้งสุข โกรธ เศร้า และสนุกสนานที่อยู่ในนั้น เหมือนกับกำลังร้อยเรียงเป็นเรื่องราวทีละเรื่อง
Vodyanitsa:แต่เรื่องราวที่ไม่มีคนอ่าน จะถือว่ายังมีอยู่ได้รึเปล่า? สำหรับฉันแล้ว คำตอบคือไม่ได้หรอก
Vodyanitsa:เพราะงั้นฉันจึงต้องอยู่ที่นี่ ทั้งในฐานะผู้ขับขาน และผู้ฟังด้วยเช่นกัน เพื่อที่บทเพลงพวกนั้น จะได้ไม่หายไปตลอดกาล
Tonia:ถ้ามีโอกาสช่วยลองสอนฉัน ให้เข้าใจเสียงเพลงของอิมป์น้ำหน่อยนะ ฉันก็อยากจะเป็นผู้ฟังที่พิเศษ เหมือนคุณ Shram เหมือนกัน
Vodyanitsa:ฮ่าฮ่าฮ่า... ขอบใจมากนะ Tonia เธอเป็นแฟนคลับที่ดีที่สุดของฉันเลย งั้นฉันจะร้องสักเพลงก่อนละกัน เธออยากลองฟังดูมั้ย?
Tonia:เอาสิ ๆ ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เลย!
Vodyanitsa:♪...♪...
Tonia:เป็นเพลงที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย... แต่ฟังแล้วก็รู้สึกชวนให้ "คิดถึง" อยู่เหมือนกันนะ เป็นเพราะอะไรเหรอ?
Vodyanitsa:ให้ตายสิ Tonia ฉันมั่นใจว่าเธอก็มีพรสวรรค์เหมือนกันแน่!
Vodyanitsa:คนทั่วไปมากสุดก็แค่ฟังออกว่าเพลงนั้น "สนุก" หรือ "เศร้า" แค่นั้น... ไม่คิดว่าเธอจะฟังความหมายที่ลึกกว่านั้นออกด้วย
Tonia:ฮิฮิ รีบบอกฉันมาเร็วเข้า เพลงนี้เกี่ยวกับอะไรเหรอ?
Vodyanitsa:เพลงนี้ฉันไม่เคยแสดงในโรงละครเลย เพราะมันเป็นเพลงที่ใช้ในพิธีกรรมของเหล่าอิมป์น้ำ ไม่ใช่เพลงแสดงทั่วไป
Vodyanitsa:ส่วนความหมายของเพลงนี้ก็ประมาณว่า... "หวังว่าญาติสนิทมิตรสหายที่จากไปแล้ว จะคอยปกป้องพวกเรา และหวังว่าพวกเขาจะตามเสียงเพลง กลับมาเยี่ยมเยียนยามราตรีบ้าง"
Tonia:มิน่าล่ะฉันถึงได้ยินกลิ่นอายของความ "คิดถึง" อยู่ในนั้น ที่แท้ก็ร้องให้คนที่จากไปแล้วนี่เอง... หวังว่าทุกคนจะได้ยินนะ
Vodyanitsa:ดึกแล้วนะ ร่างกายของเธอยังอ่อนแออยู่ Tonia เรารีบไปนอนกันเถอะ คืนนี้น่าจะ... ไม่จำเป็นต้องเฝ้ายามแล้วละมั้ง
Tonia:อืม... งะ...งั้นพี่ Vodyanitsa ก่อนที่ฉันจะหลับ พี่ช่วยร้องเพลงเมื่อกี้อีกสักสองรอบได้มั้ย?
Vodyanitsa:คำของ่าย ๆ แบบนี้ ฉันทำให้ได้อยู่แล้วล่ะ ก็เธอเป็นแฟนคลับเบอร์หนึ่งของฉันนี่นา
Vodyanitsa:♪...♪...
Traveler:(พอออกจากโรงละครครั้งนี้แล้ว ฉันคงไม่คิดจะกลับมาอีกแน่ ๆ)
Traveler:(แต่พอคิดว่า นี่อาจหมายความว่า จะไม่ได้ยินเสียงเพลงของ Vodyanitsa อีกแล้ว ก็เป็นอะไรที่น่าเสียดายมาก ๆ เหมือนกันแฮะ...)
Traveler:(ก่อนจะหลับไป ฉันควรจะรักษาช่วงเวลาที่ "อยู่ด้วยกัน" นี้ให้ดี)
Localized evidence
คุยกับ Vodyanitsa
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_1.json/3600058308BinOutput/Quest/7008.json/JIJKODHIEED/37
700804
7008
true
7