บทที่ 3: ฉากที่ 1
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json- JSON Pointer
/4153381122
Story Chapters
Story evidence
Paimon:ในเมื่อพวกเรามาถึง Sumeru แล้ว งั้นเป้าหมายต่อไปก็คือการมุ่งหน้าไปยังตัวเมือง Sumeru และหาวิธีเข้าพบกับ "ท่านหญิงน้อย Kusanali" ให้ได้
Paimon:พอพูดถึง "ท่านหญิงน้อย Kusanali" แม้ว่าข้อมูลที่พวกเราได้ยินมาจะไม่ได้มากนัก แต่อีกฝ่ายก็ดูไม่ค่อยเหมือนกับเทพที่เอาตัวน้องสาว/พี่ชายของเธอไปตอนนั้นเลยนะ...
Paimon:อย่างไรก็ตาม Sumeru ถูกขนานนามว่าเป็น "ประเทศแห่งปัญญา" ถ้าพวกเราได้เจอกับท่านเทพแห่งปัญญาท่านนั้น เราก็อาจจะได้รับข้อมูลที่เป็นประโยชน์จากฝ่ายนั้นมาบ้างก็ได้นะ
Traveler:ฉันก็คิดอย่างงั้น
Paimon:ไม่รู้ว่าเมือง Sumeru ไปทางไหนแฮะ พวกเราลองปีนขึ้นไปบนก้อนหินที่มี Statue of The Seven ตั้งอยู่นั่นดีมั้ย
Paimon:ถึงแม้จะมองไม่เห็นเมือง Sumeru แต่อย่างน้อยก็พอสอดส่องได้ว่ามีหมู่บ้านอยู่แถว ๆ นี้บ้างมั้ย
Paimon:เดี๋ยวนะ ดูสิ มีคนอยู่ข้างหน้านั่นด้วย!
Paimon:ยอดไปเลย แบบนี้ก็ไม่ต้องลำบากไปงมหาเส้นทางแล้ว
Paimon:สวัสดี พวกเราเป็นนักเดินทางมาจากต่างแดน อยากจะถามทางคุณหน่อยน่ะ!
Paimon:หรือว่าเขาไม่ได้ยินเหรอ... เฮ้ คนข้างหน้าน่ะ ขอโทษนะ เราขอถามทางหน่อยได้มั้ย?
ชาว Sumeru ที่เดินผ่าน:...
Paimon:นี่มันอะไรกันแน่เนี่ย? เห็น ๆ กันอยู่ว่าได้ยินที่ฉันเรียก แต่ทำไมถึงไม่สนใจเราเลยสักนิดนะ
Paimon:ฮึ! แต่ว่านะ... ถึงแม้เธอจะเมินเรา แต่ถ้าเราเดินตามเธอไปแบบห่าง ๆ ก็น่าจะไปโผล่ที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านแหละว่ามั้ย?
Paimon:ถึงตอนนั้นเราก็ค่อยถามทางคนอื่นก็ได้
Paimon:เอ๋ เธอหายเข้าไปตรงข้าง ๆ น้ำตกนั่น พวกเราตามไปดูดีกว่า
Paimon:นึกว่าถ้ำนี้จะเป็นทางเข้าหมู่บ้านอะไรแบบนั้นซะอีก ดูเหมือนว่าฉันจะทายผิดซะแล้ว
Paimon:ดูสิ เธอนั่งลงตรงนั้นแล้ว คงไม่ใช่ว่าเธออาศัยอยู่ที่นี่หรอกนะ?
Paimon:พวกเราเอาไงดี จะลองถามทางเธอดูอีกทีมั้ย?
Paimon:อื้ม ก็ได้ ลำบากยากเย็นกว่าจะเจอใครสักคน ถึงแม้เธอจะไม่ค่อยอยากต้อนรับเราสักเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยโน้มน้าวให้เธอบอกทางเราสักหน่อยก็ยังดี
Paimon:อืม... กลิ่นหอมสดชื่นจัง
Paimon:ต้องมาจากกระถางกำยานนั่นแน่เลย แม้จะพักอยู่ในสถานที่ซอมซ่อแบบนี้ แต่การนั่งสมาธิท่ามกลางกลิ่นหอมก็ดูจะเป็นชีวิตที่ไม่เลวเหมือนกันนะ
Traveler:...!!
Paimon:เป็นอะไรไปเหรอ? ทำไมจู่ ๆ สีหน้าถึงดูแย่แบบนี้ล่ะ
Paimon:อะไรนะ กลิ่นนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายเหรอ? แต่ทำไมฉันถึงไม่รู้สึกอะไรเลยล่ะ...
Traveler:(ฉันต้องรีบออกไปจากที่นี่!)
Traveler:(แย่แล้ว สติของฉัน...)
Paimon:Traveler เป็นอะไรไป? ทำใจดี ๆ เข้าไว้นะ...
Paimon:...จะไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอ? นี่มันก็ผ่านมานานแล้วนะ...
???:ไม่ต้องห่วงหรอก... อาจารย์เป็นผู้มีความรู้ท่วมท้น ในเมื่อท่านพูดแล้วว่าเขา/เธอจะไม่เป็นไร ก็ต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน
???:เอ๊ะ ฟื้นแล้วเหรอ?
Paimon:Traveler โล่งอกไปที ในที่สุดเธอก็ฟื้นแล้ว
Traveler:ที่นี่คือที่ไหนเหรอ?
Paimon:ที่นี่คือ... เอ่อ ใช่ ก่อนหน้านี้ที่เธอสลบไปฉันเป็นห่วงแทบแย่แน่ะ ลืมถามไปเลยว่าที่นี่คือที่ไหน
???:ที่นี่คือ "Gandharva Ville" ซึ่งเดิมทีเป็นสถานที่พักผ่อนชั่วคราวในป่าฝนที่สร้างขึ้นโดยนักวิชาการของ Sumeru ตอนนี้กลายเป็นที่ประจำการของเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าน่ะ
Collei:สวัสดี เอ่อคือ... ฉันชื่อ Collei เป็นเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าฝึกหัดน่ะ วันนี้ตอนไปลาดตระเวนกับอาจารย์ พวกเราบังเอิญเจอเธอเป็นลมอยู่ ก็เลยพาเธอมาที่นี่
Traveler:ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือนะ
Collei:ไม่ ๆ ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก ที่จริงฉันไม่ได้ทำอะไรเลย จริงสิ ตอนนี้เธอรู้สึกยังไงบ้างเหรอ รู้สึกไม่สบายตรงไหนรึเปล่า?
Collei:ฮ่าฮ่า... นั่นเป็นยาที่อาจารย์ปรุงให้เธอเอง เมื่อกี้ตอนที่เธอสลบ เขาเป็นคนป้อนยาไปให้เธอน่ะ
Collei:อ้อจริงสิ อาจารย์บอกว่าไว้เธอฟื้นแล้ว ก็ให้ดื่มอีกสักหน่อยน่ะ เดี๋ยวฉันเอายามาให้นะ
Collei:โอ๊ะ...!
Tighnari:Collei เป็นอะไรไป? จะเอายางั้นเหรอ? ฉันบอกตั้งกี่หนแล้วว่าอย่าจับของพวกนี้สุ่มสี่สุ่มห้า... เดี๋ยวฉันจัดการเอง
Collei:ขอโทษค่ะอาจารย์...
Tighnari:เฮ้อ "ภาพเห็ดกินได้ในป่า Avidya" ก็ติดอยู่บนกระดานข่าวสารนั่นไง ถ้า Farbod ยังจำไม่ได้อีก ก็คงต้องเปลี่ยนที่ติดแล้วล่ะ... ติดไว้บนหน้าผากเขาเป็นไง ให้คนอื่นเป็นคนเตือนเขาแทนงี้
Nasrin:ใช่น่ะสิ เดือนนี้เขากินเห็ดพิษไปตั้งสองครั้งแล้ว ฉันต้องไปว่าเขาหน่อยแล้วล่ะ!
Tighnari:แต่ถ้าเขาชอบให้มีภูตหลากสีมาเริงระบำอยู่ตรงหน้าละก็ ถือซะว่าเมื่อกี้ฉันไม่ได้พูดละกัน แต่ถ้าครั้งหน้าให้ยาเขาอีก ต้องเก็บเงินด้วยนะ
Tighnari:เป็นไงบ้าง รู้สึกดีขึ้นบ้างมั้ย?
Collei:คนนี้คืออาจารย์ของฉัน หัวหน้าเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่า Tighnari และก็เป็นหัวหน้าของเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าทั้งหมดใน Gandharva Ville ด้วย
Tighnari:สาเหตุที่เธอหมดสติไป ฉันได้อธิบายให้ Paimon ฟังแล้วล่ะ แต่ในเมื่อเธอฟื้นแล้ว งั้นฉันจะพูดให้ฟังอีกรอบละกัน
Tighnari:ใน Sumeru นี้มีนักวิชาการของภาควิชาบางส่วนที่ต้องไปฝึกฝนในป่า พวกเขาจะใช้กำยานชนิดหนึ่งที่ชื่อว่า "Spirit Borneol" เพื่อให้จิตใจสงบและเข้าสู่การทำสมาธิ
Tighnari:พวกเธอสองคนต้องการจะถามทางก็เลยเดินเข้าไปในถ้ำที่นักวิชาการ Haypasia อาศัยอยู่ ซึ่งตอนนั้นในถ้ำก็กำลังจุดกำยานนี้อยู่
Tighnari:กำยานจะไม่ส่งผลกระทบต่อคนส่วนใหญ่ แต่จะกระตุ้นสติของคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ซึ่งเธอก็คือหนึ่งในนั้น ฉันอธิบายเข้าใจมั้ย?
Traveler:เข้าใจมากเลยล่ะ
Tighnari:อืม งั้นก็ดี ต่อไปก็ตอบคำถามฉันละกัน หลังจากที่หมดสติไปเธอรู้สึกอะไรหรือเปล่า? อย่างเช่นยังมีสติสัมปชัญญะดีมั้ย หรือเห็นอะไรรึเปล่า?
บรรยายภาพที่เห็นในความมืด...
Tighnari:อืม...
Tighnari:Collei เธอไปบอกคนอื่น ๆ ว่าอย่าเพิ่งเอาบันทึกการลาดตระเวนมาที่นี่
Collei:หา อะไรนะ?
Tighnari:เพราะว่าช่วงนี้พวกเขาจะอยู่ในห้องของฉันชั่วคราว ส่วนฉันจะไปอยู่ที่บ้าน Amir สักพัก รีบไปทำตามที่ฉันบอกเถอะ
Collei:เอ่อ เข้าใจแล้วค่ะ!
Paimon:เดี๋ยวก่อน ๆ นี่มันอะไรกันเหรอ?
Tighnari:คืออย่างนี้ ตอนแรกฉันคิดว่าพอเธอตื่นขึ้น ได้กินยาสักถ้วยก็น่าจะหายดีแล้ว แต่ตอนนี้ฉันคิดว่า เธอควรจะอยู่พักสังเกตอาการที่ Gandharva Ville สักระยะ
Paimon:พักสังเกตอาการ?
Traveler:แต่ฉันยังต้องไปเมือง Sumeru นะ...
Tighnari:ไม่ต้องกังวล ตราบใดที่เธอแยกแยะถูกผิดได้ เมื่อฟังฉันจบ เธอก็จะเข้าใจถึงความร้ายแรงของสถานการณ์เองแหละ
Tighnari:จากที่เธออธิบายเมื่อกี้ กำยานนี้ทำให้เธอเกิด "ภาพหลอน" อย่างรุนแรงขึ้น สภาพจิตใจของเธอจึงไม่สู้ดีเท่าไหร่
Tighnari:ถ้าเธอยังไม่เชื่ออีกล่ะก็ ลองดมอันนี้ดูก็ได้
Traveler:โอ้ย...!
Paimon:หวา เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย?
Tighnari:ความรู้สึกเหมือนกับตอนที่เธอสลบเลยใช่มั้ย?
Tighnari:ถึงแม้ตอนนี้เธอจะได้สติแล้ว แต่ถ้าปล่อยเธอไปดื้อ ๆ เธอก็อาจจะไปหมดสติอยู่ที่ไหนสักแห่งอีกก็ได้
Tighnari:ในป่าฝนมีสัตว์ร้ายและพื้นที่อันตรายมากมาย ถึงตอนนั้นพวกเธออาจจะไม่โชคดีแบบนี้ก็ได้
Tighnari:ช่วงนี้เธอต้องกินยาให้ตรงเวลาและอย่าไปไหนคนเดียว จนกว่าจะเลิกรู้สึกไม่สบายเมื่อได้กลิ่นแบบนี้ โอเคมั้ย?
Traveler:ก็ได้...
Tighnari:เธอพักผ่อนก่อนเถอะ ฉันจะไปต้มยาสมุนไพรถ้วยใหม่ให้
Paimon:เฮ้อ ทำไมถึงเป็นแบบนี้นะ... พวกเราเพิ่งถึง Sumeru หมาด ๆ เธอก็มาเจอเรื่องแบบนี้ซะแล้ว
Paimon:Traveler ฉันรู้ว่าเธออยากเจอกับท่านหญิงน้อย Kusanali เร็ว ๆ แต่สภาพของเธอตอนนี้ไม่ดีเอาซะเลย ฉันว่าพักฟื้นร่างกายก่อนดีกว่านะ
Paimon:นี่ เธอได้ยินที่ฉันพูดมั้ยเนี่ย? ฉันเป็นห่วงเธอมากนะ!
Traveler:ฉันรู้สึกแปลก ๆ
Paimon:แปลก? เธอหมายถึงสภาพร่างกายตัวเองเหรอ?
Paimon:เธอหมายถึงรากไม้และท้องฟ้าสีแดงที่เธอเห็นน่ะเหรอ? แต่ถ้าไม่ใช่ภาพหลอนแล้ว มันคืออะไรล่ะ?
Traveler:ฉันก็ไม่รู้
Traveler:(ตอนนั้นฉันรู้สึกว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ในใต้พื้นดินที่ลึกมาก ท้องฟ้าสีแดงแบบนั้น หรือจะเป็น...'Khaenri'ah'?)
Paimon:อืม... ก็ได้ ร่างกายของเธอมีคุณสมบัติพิเศษ ฉันเชื่อในการตัดสินของเธอ แต่ทำไมเมื่อกี้ถึงไม่บอกเรื่องนี้กับ Tighnari ล่ะ?
Paimon:ตอนนี้เขาประเมินสภาพของเธอผิดไป แบบนี้อาการจะไม่แย่ลงเหรอ?
Paimon:เอ๋ เธอหมายความว่า... Tighnari รู้ว่าสิ่งที่เธอเห็นไม่ใช่ภาพหลอน แต่จงใจพูดกลบเกลื่อนงั้นเหรอ?
Traveler:ใช่ เพราะงั้นฉันเลยอยากรู้ความจริงไงล่ะ
Paimon:อืม ฉันเข้าใจแล้วล่ะว่าทำไมเมื่อกี้เธอถึงเอาแต่เงียบ
Paimon:ช่วงนี้เราก็อยู่ที่นี่ให้สบายใจก่อน พักฟื้นร่างกายไปด้วย แล้วก็หาคำตอบเรื่องสิ่งที่เธอเห็นไปด้วยละกัน
Paimon:แต่ว่าถ้าถามคุณ Tighnari ตรง ๆ ก็ดูจะไม่ค่อยดี เธอคิดว่าไง?
Traveler:ลองไปคุยกับ Collei กันเถอะ
Paimon:อื้มมีเหตุผล Collei ค่อนข้างดูเป็นมิตรกับพวกเราเลยทีเดียว พรุ่งนี้เราลองไปถามเธอเรื่องเทพแห่งพฤกษากับขนบธรรมเนียมของ Sumeru กันเถอะ
พักผ่อนในห้องหนึ่งคืน...
Localized evidence
บทที่ 3: ฉากที่ 1
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/4153381122Sumeru
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/508055693ข้ามผ่านม่านหมอกควันและผืนป่าอันมืดมิด
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/676607441Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/151301
4
1301
300612
UI_ChapterIcon_Sumeru
300002
archon
35
UI_QuestType_Chapter_1