No text in the selected or fallback locales.
Story Chapters
หายนะที่สิ้นสุด
Story evidence
Chapter quests
ความทรงจำแห่งเมือง Gurabad
Open quest →(test)隐藏 7个棋子全激活$HIDDEN
Open step page →(test)棋子$HIDDEN
Open step page →(test)棋子$HIDDEN
Open step page →(test)棋子$HIDDEN
Open step page →(test)棋子$HIDDEN
Open step page →(test)棋子$HIDDEN
Open step page →(test)棋子$HIDDEN
Open step page →(test)棋子$HIDDEN
Open step page →คุยกับ Liloupar
Open step page →Liloupar:...ระวัง ในส่วนลึกของใต้ดินมีการสั่นสะเทือนแปลกประหลาด
Paimon:เอ๋? เธอรู้สึกได้ถึงอะไรงั้นเหรอ?
Liloupar:ไม่มีอะไร... แค่การฝึกซ้อม
Paimon:อ้อ ๆ ที่แท้ก็ไม่มีอะไร แค่การ "ฝึกซ้อม" นี่เอง!
Paimon:เดี๋ยวนะ... "ฝึกซ้อม" อะไรน่ะ!
Liloupar:ชู่ว... พวกมันมาแล้ว
กำจัด Primal Construct
Open step page →การปรากฏขึ้นของ "ตัวหมาก"
Open step page →คุยกับ Liloupar
Open step page →Liloupar:โปรดเชื่อมต่อข้ากับ "ตัวหมาก" นั่นเถอะ
Paimon:ชะ...เชื่อมต่อ...? หมายถึงยังไงนะ...
Liloupar:ตามหาสิ่งที่ยื่นออกมาจากพื้นผิวของมัน จากนั้นก็เสียบเข้ากับช่องบนขวดของข้า ง่ายดายแค่นี้
Paimon:เอ๋... มีอะไรแบบนั้นอยู่ด้วยเหรอ? ขวดของเธอดูเรียบลื่นจะตาย... ไม่เห็นมีที่ให้เสียบเลย!
Liloupar:เจ้าแค่มองไม่เห็นก็เท่านั้น
Paimon:อ้อ...
Liloupar:เพราะข้าเพิ่งแต่งเรื่องขึ้นสด ๆ เมื่อครู่
Paimon:อ้อ... เน้!
Liloupar:พรืด ฮ่า ๆ... เอาล่ะ ไม่หยอกเจ้าเล่นแล้ว นายท่านของข้า แค่นำข้าไปสัมผัสกับ "ตัวหมาก" นั่นก็เพียงพอแล้ว
ตรวจสอบ "ตัวหมาก"
Open step page →คุยกับ Liloupar
Open step page →Liloupar:...
Paimon:ฮืม... Liloupar เธอโอเคมั้ย? ทำไมจู่ ๆ ก็เงียบไปล่ะ...?
Paimon:เดี๋ยวนะ เธอดูสิ... Liloupar กำลังส่องแสงอยู่ ดูไม่ค่อยเหมือนกับตอนปกติเลย...
ขวดของญินส่องแสงกะพริบ คล้ายกับกำลังตอบสนองสั่นพ้องกับ "ตัวหมาก"
คุณได้ยินเสียงเวลาที่กำลังไหลริน ราวกับเสียงหยดน้ำภายในคุกกุมขัง... ยาวนานเสมือนชั่วชีวิต ทว่าก็สั้นประหนึ่งชั่วพริบตา
Liloupar เงียบไม่พูดไม่จา
จากนั้น คุณก็ได้เห็นเมืองท่ามกลางหมอกหนา เมืองที่ทั้งใหญ่โต กว้างขวาง แต่ก็เย็นเยียบ
ผืนดินกว้างเกิดรอยปริ กลืนกินทุกสิ่งของเมือง Gurabad...
หากแต่ประตูเมืองยังตั้งอยู่ตรงนั้น ฝังตัวอยู่ในหินผา สภาพอัปลักษณ์ของมันประดุจจุดศูนย์รวมแห่งมลทินทั้งสิ้นในบรรพกาล แต่กลับรอดพ้นจากสายตาของคนทั้งปวง...
Liloupar:เมือง Gurabad มันอยู่ที่นั่น ข้าจำได้แล้ว
Traveler:ฉันปวดหัวจัง...
Paimon:อุหวา พวกเธอเป็นอะไรกันไปเนี่ย... คราวหน้าถ้าจะเป็นงี้อีกต้องบอกฉันก่อนล่วงหน้านะ! อย่าเอาแต่ทำให้ฉันตกใจสิ!
Paimon:ฮึ ฉันโกรธแล้ว!
Liloupar:ฮ่ะ ๆ... อย่างกับเด็กน้อยแน่ะ เอาล่ะ อย่าเป็นห่วงไปเลย ข้าคืนเขา/นางให้เจ้าแล้ว เจ้าตัวน้อย
Liloupar:พอถึงเวลา เขา/นางต้องชดเชยอาหารรสเลิศให้เจ้าอีกมากมาย... อื้ม แล้วก็ต้องให้ "มูร่า" ค่าเงินของพวกเจ้าด้วย ใช่ไหม?
Paimon:แบบนี้ยังพอว่า... ฉันจำไว้แล้วนะ! ของกินอร่อย ๆ แล้วก็ Mora!
Liloupar:เอาล่ะ หมดเวลาเล่นแล้ว พวกเราเดินทางไปยังเมือง Gurabad กันต่อเถอะ นายท่านของข้า
Liloupar:ทำไมงั้นหรือ? ข้าก็ไม่รู้... บางทีเหตุผลอาจไม่สำคัญ แต่ข้าจำเป็นต้องไปที่แห่งนั้น เพราะฉะนั้นแล้ว นายท่านของข้า...
Liloupar:หากต้องมีเหตุผลสักข้อ งั้นก็คงเป็นเพราะข้าอยากให้ท่านเป็นสักขีพยานในอดีตแห่งข้า และซึมซับบทเรียนของข้า
Paimon:...
Paimon:ถึงจะจับต้นชนปลายไม่ถูก... และฉันก็ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องก็ตามเถอะ แต่คำพูดของเธออย่างกับกำลังจะบอกลาแน่ะ เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?
Liloupar:ฮ่าฮ่า ไม่มีอะไรหรอก... เพียงแต่มีบางสิ่งที่ข้าอยากให้พวกเจ้าลองดูเสียหน่อย
Paimon:อะไรเนี่ย อายุก็ตั้งขนาดนี้แล้วยังจะมาอึกอักไม่ยอมบอกอีก!
Liloupar:อย่างไรก็ตาม ท่านโปรดตามข้ามาเถอะ ข้าจะนำทางไปสู่เมือง Gurabad เอง...
สัมผัส "ตัวหมาก"
Open step page →คุยกับ Liloupar
Open step page →Paimon:อุหวา! เมื่อกี้พวกเรายังอยู่ข้าง ๆ "ตัวหมาก" อยู่เลย ไหงจู่ ๆ ก็ "ฟิ้ว" โผล่มาที่นี่ได้ล่ะ!
Paimon:นี่มันเรื่องอะไรกันแน่นะ เจ๋งสุดยอด!
Liloupar:ฮุฮุ อยากลองอีกสักรอบไหม?
Paimon:คุมตัวเองหน่อย! เธอเป็นเด็กหรือไงเนี่ย!
Liloupar:เป็นเรื่องปกติ เพราะเราทำการย้ายพิกัดกัน บางทีอาจเป็นเพราะแก่แล้ว...
Paimon:เอ๋... นี่เป็นหุบเขาที่เรามาตอนแรกเลยไม่ใช่เหรอ? เธอพาพวกเรามาที่นี่ทำไมอะ? ที่นี่มีอะไรควรค่าแก่การดูเหรอ?
Liloupar:ถามเป็นเจ้าหนูจำไมเลยนะ เจ้าตัวน้อย
Liloupar:แปลกจัง... น่าจะอยู่ตรงนี้สิ... อ๊ะ อยู่นี่!
เปิดประตูใหญ่แห่งเมือง Gurabad
Open step page →กำจัด Primal Construct
Open step page →ตามหาชิ้นส่วนของ Liloupar
Open step page →มรดกของ Liloupar
Open step page →คุยกับ Liloupar
Open step page →ขณะที่ชิ้นส่วนส่องแสงรวมตัวเข้ากับขวดวิเศษของ Liloupar คุณก็รู้สึกได้ว่าพลังในกายถูกดึงออกไปด้วยบางส่วน...
"Shiruyeh นั้นคือ Khorramdin"
ผู้สวมหน้ากากทองเหลืองเอ่ย
"ภายใต้นามของเจ้าจักไร้ซึ่งทายาท ข้าจักกวาดล้างรูปเคารพทั้งมวลในวิหารของเจ้า เพราะความต่ำช้าของเจ้า ข้าจึงจักส่งเจ้าคืนสู่สุสาน"
ผู้สวมหน้ากากทองเหลืองเอ่ย
ในแววตาเหม่อลอยของญิน คุณเห็นภาพเมือง Gurabad ถูกกลืนกินสู่ความมืดมิด...
นับแต่โบราณ เมือง Gurabad เป็นราวกับบ่อกักเก็บน้ำขนาดยักษ์ ทว่าวันนี้ประชาชนกลับหลั่งไหลออกจากเมืองไปคนละทิศละทาง
ญินผู้ไร้สติปัญญาทะลักออกจากจักรกลเลือดเย็นและอาวุธของเหล่าทหาร... สุราและน้ำทาฑิมสีแดงสดก็ปะทุตามออกมาด้วย...
ผลทาฑิมเกลือกกลิ้งแย้มปริ ก่อนจะถูกเหยียบย่ำกลายเป็นโคลน จนยากจะแยกออกจากกันได้... ไม่ว่าจะเอิบอิ่มหรือเหี่ยวเฉา จะสูงส่งหรือต่ำช้า... ผลไม้สีชาดก็กู่ก้องให้การมาถึงของ Khorramdin... ซึ่งผสมผสานด้วยความเปรมปรีดิ์แห่งชีวิต และความสุขสมแห่งการล้างแค้น
รสชาติของน้ำผลไม้หอมหวาน เข้มข้นดั่งเหล้า พวกมันไหลข้นคลักทั่วทั้งเมือง และกลายสภาพเป็นผืนทะเลกว้างสีชาด...
ทะเลพาเหล่าทาสจมดิ่ง จากนั้นเหล่ามูลนายก็ได้แต่คร่ำครวญอยู่กลางผืนทะเลในราตรีมืดมิด
ภาพสุดท้าย คุณมองเห็นกษัติริย์ผู้สวมหน้ากากทองเหลือง เขาทะยานสู่เงามืด พุ่งสู้อ้อมอกของ Shirin...
ใบหน้าของนางชราวัยพร่ามัว ร่องรอยแห่งชีวิตและสติปัญญาเลือนหาย ราวกับเศษฝุ่นธุลีในสายลมค่ำคืน
ไหนจะยังมีราชา Kisra ผู้แปรเปลี่ยนเป็นอสูรสีดำอีกเล่า... พวกเขาต่างเป็นสายเลือดของเจ้า ทว่าเจ้ากลับเปรมใจกับสิ่งนี้... เจ้ากลับสำเริงใจไปกับวิบากกรรมนี้
Gurabad เอ๋ย แผลฉกรรจ์ของเจ้ามิอาจเยียวยา ความอัปยศของเจ้าจักเป็นที่ประจักษ์แก่มวลชน...
ผู้คนที่ได้ยินข่าวคราวจักร้องชื่นชมยินดี...
เพราะใครบ้างเล่าที่มิเคยเผชิญกับความโหดร้ายของเจ้า?
Liloupar:"Gurabad เอ๋ย แผลฉกรรจ์ของเจ้ามิอาจเยียวยา ความอัปยศของเจ้าจักเป็นที่ประจักษ์แก่มวลชน..."
Liloupar:Ormazd เคยเป็นคนรักของ Liloupar ผู้นี้ ด้วยความรักจากญิน จากคนเลี้ยงแกะจึงกลายเป็นราชาในหมู่มนุษย์
Liloupar:ข้าเคยนึกว่าเขาจะเป็นคนรักที่อยู่เหนือกว่ามนุษย์ธรรมดาคนอื่น ข้าหลงรักดวงตาคู่นั้นของเขาอย่างโง่เขลา... แต่สุดท้ายเกียรติยศจอมปลอมของราชัน และความเห็นแก่ตัวทั้งปวงก็พันธนาการเขาเอาไว้...
Liloupar:เขาไม่ต่างอะไรไปจากราชาชาวมนุษย์คนอื่นที่เกิดและตายจากไป... รู้จักแต่ฝันเฟื่องหลงละเลิงอยู่กับการพิชิตและฆ่าฟัน และเฝ้าแต่สร้างหอคอยปราสาทอยู่บนทรายดูด
Traveler:ดังนั้น เธอก็เลยจัดการเขาทิ้ง...
Liloupar:อย่างที่ข้าบอกไป ข้าได้มอบบทลงโทษให้แก่เขา ตั้งแต่รุ่นพ่อไปสู่รุ่นลูก จนไปถึงยังรุ่นที่สาม
Liloupar:Kisra Parvezravan กับ Shirin พวกเขาต่างเป็นสายเลือดของข้า... ข้ามอบบทลงโทษให้พวกเขาผ่านกลอุบายแห่งโลหิต โทษประหารอันหวานเชื่อม และความทะเยอทะยานที่แสนบ้าคลั่ง
Liloupar:แต่ไม่ได้มีเพียงแค่นั้น... เฮ้อ ไม่ได้มีเพียงแค่นั้น
Liloupar:บุตรที่รักของข้า Parvezravan ผู้หลงละเลิงกับเกียรติยศจอมปลอม... ในเมื่อเขาอยากได้อำนาจล้นฟ้า งั้นข้าก็จะมอบให้เขา
Liloupar:ข้าออกแบบจักรกลที่ขับเคลื่อนด้วยพลังเวทจากเสี้ยววิญญาณญินให้แก่เขา ห้วงฝันดำมืดบันดาลใจให้เขาสร้างเครื่องจักรกลขนาดยักษ์ ซึ่งกลืนกินสิ่งมนุษย์สร้างได้ดั่งสายน้ำหลั่งริน....
Liloupar:พวกมันนำมาพาซึ่งความร่ำรวยมหาศาล แต่ก็พรากชีวิตของเหล่าคนงาน และช่วงชิงทรัพย์สินของเหล่าชาวนาไปด้วยเช่นกัน
Liloupar:เหล่าชนชั้นสูงและเศรษฐีต่างสรรเสริญด้วยน้ำตาแห่งความปลาบปลื้ม... นี่คือชัยชนะของมนุษย์ นี่คือจุดจบแห่งความเป็นทาส แต่ข้ารู้ มีเพียงข้าเท่านั้นที่รู้...
Liloupar:การเลิกทาส คือจุดเริ่มต้นความโหดร้ายที่มองไม่เห็นปลายทางของระบบทาสต่างหาก... เจ้าขุนมูลนายได้ปลดเปลื้องจากหน้าที่การเลี้ยงดูทาส ส่วนทาสก็ถูกลิดรอนอิสระของการปราศจากซึ่งความหิวโหย...
Paimon:ฉะ...ฉันเริ่มอึนไปหมดแล้ว... เธอกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่กันแน่เนี่ย...?
Liloupar:ความยากจนอยู่คู่กับความเคืองแค้น และความเคืองแค้นจะพัฒนาสู่ความทะเยอทะยาน... ความร่ำรวยจะแผ่ขยายสู่ความโลภ และความโลภก็จะเป็นเชื้อเพลิงแก่ความทะเยอทะยานเช่นกัน
Liloupar:ความทะเยอทะยานส่งผลให้เขาบีบคั้นราชินี Shirin ผู้เป็นพี่สาวแท้ ๆ ของตัวเอง เพื่อให้กำเนิดญินพิกลพิการไร้สติปัญญาออกมา... ส่วนความเจ็บปวดของนางก็สร้างความรื่นรมย์ และมอบพลังให้แก่ข้า...
Liloupar:...เพราะข้าจะได้เลี้ยงเลือดเนื้อเชื้อไขของพวกเขาจนเติบใหญ่
Liloupar:Shiruyeh หรือก็คือ "หน้ากากทองเหลือง" Khorramdin เหล่าสามัญชนและทาสต่างมองเขาเป็นผู้ส่งสาส์นของนายหญิง มองเขาเป็นผู้ช่วยให้รอดที่จุติท่ามกลางความทุกข์ระทม
Liloupar:ดังนั้น Shiruyeh จึงได้นำพาพวกเขาโอบกอดความยุติธรรม... โอบกอดความตาย
Paimon:...
Liloupar:หืม? ที่แท้เจ้าก็ยังอยู่ด้วยเหรอ เจ้าตัวน้อย... ทำไมถึงไม่พูดไม่จาแล้วล่ะ?
Paimon:งืม... ก็แค่ ฉันฟังไม่รู้เรื่องเลยอ่า... แถมทั้งหมดยังฟังดูน่ากลัวมากอีกต่างหาก
Liloupar:ไม่มีอะไรหรอก ไม่มีอะไร... ทั้งหมดที่เล่าเมื่อครู่เป็นเพียงอดีตและชะตากรรมของข้า
Paimon:โอ้... ฉะ...ฉันไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดีเลย...
Liloupar:ต้องขอบคุณท่านที่มาด้วย ข้าถึงสามารถกลับสู่สวนดอกไม้ของนายหญิงได้...
Paimon:เอ๋... ไหงจู่ ๆ ก็มาพูดเรื่องนี้ล่ะ...?
Liloupar:เมือง Gurabad คือสถานที่แห่งโชคชะตาของข้าผู้นี้ ข้าต้องหวนกลับสู่เมือง เพราะยังมีภารกิจที่รอให้ข้าจัดการอยู่
Paimon:ฮืม... เพราะว่าเมื่อก่อนเธอเคยทำความผิดเอาไว้หลายอย่าง เธอก็เลยจะกลับไปชดใช้... หรือเปล่านะ?
Liloupar:ทำความผิด...? ฮ่า... ข้าไม่มีเรื่องใดที่กระทำผิดไปหรอกนะ แต่บุตรของข้ายังอยู่กันที่นั่น นางกับ Shiruyeh... คงจะเหงากันน่าดู
Traveler:เธอหมายความว่า...
Liloupar:ยิ่งพลังแห่งความมืดมิดแข็งแกร่งมากเท่าไหร่... สิ่งที่จะต้านทานมันได้ก็มีเพียงพลังของมารดา
Liloupar:ข้าเคยนึกว่า จะสามารถใช้ห้วงลึกมืดมิด เพื่อลงทัณฑ์สิ่งที่ข้าเคียดแค้นได้... ทว่าทำอะไรย่อมได้เยี่ยงนั้น... การเข้าเมือง Gurabad ไปเผชิญหน้ากับการแก้แค้นของมัน คือชะตาของข้า
Liloupar:นายท่านของข้า... ขออภัยเป็นอย่างสูงที่มิอาจอยู่เคียงข้างท่านนานกว่านี้ และมิอาจทำความคุ้นเคยกับท่านได้มากกว่านี้
Liloupar:แต่ข้ารู้ โชคชะตาจะต้องนำพาพวกเราให้มาพบพานอีกครั้งแน่นอน ท่านมีคุณสมบัติที่ไม่มีวันเสื่อมสลาย ข้าเชื่อว่า... การตัดสินใจของข้าเป็นสิ่งถูกต้อง
Liloupar:กล่าวกันตามหลักแล้ว หาใช่นายท่านเลือกญิน แต่เป็นญินที่เลือกนายท่านต่างหาก แม้จะต้องจากไป ข้าก็เชื่อว่าสายใยของพวกเราจะไม่สะบั้นลงแค่นี้...
Liloupar:เพราะฉะนั้น... โปรดรับของขวัญชิ้นสุดท้ายจากข้าไว้ด้วย
Liloupar:ได้โปรดประคองข้าไว้ข้างหูท่าน... อีกครั้ง
คุณประคองขวดวิเศษไว้ข้างหู...
หลังเสียงหัวเราะแผ่วเบา คุณได้ยินน้ำเสียงอ่อนนุ่มสง่างามของใครสักคน กำลังกระซิบกระซาบอยู่เคียงหู...
สิ่งที่เธอบอกเล่าคาดเดาได้ยากดั่งกระแสน้ำ แต่คุณก็เข้าใจความหมายในทุกวาจาที่กล่าว
สุดท้าย ถ้อยคำก็จางหาย หลงเหลือเพียงแรงสะเทือนแผ่วในใบหูคุณก็เท่านั้น...
ด้วยการชี้นำของเธอ คุณเริ่มคุ้นชินกับภาษาโบราณ...
แต่เธอกลับไม่เอื้อนเอ่ยคำใดอีก
Paimon:เอ๋... ดูสิ แสงในขวดทึมลงแล้ว... Liloupar เธอยังโอเคอยู่มั้ย?
Paimon:Liloupar... Liloupar...?
Liloupar:(แสงในขวดค่อย ๆ ริบหรี่ลง ก่อนจะกลับมาสว่างอีกครั้ง แต่เธอไม่เอื้อนเอ่ยคำใดอีก)
Paimon:อย่างนี้เองเหรอ... สุดท้ายก็เป็นการจากลาอยู่ดีสินะ... พวกเราจะได้เจอกับเธออีกมั้ยอะ...?
Paimon:งืม... พวกเรา... ก็กลับไปกันเถอะ?
Localized evidence
Text fields
No text in the selected or fallback locales.
หายนะที่สิ้นสุด
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json- JSON Pointer
/2028787745
Published Sprites
Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
Properties
Source evidence
- Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json- JSON Pointer
/176
- id
10131
- questType
WQ
- endQuestId
7330509
- chapterIcon
UI_ChapterIcon_Deshret
- beginQuestId
7330503
- chapterCategory
other
