Ghost
Chapter icon · UI_ChapterIcon_Deshret

Story Chapters

หายนะที่สิ้นสุด

Story evidence

Chapter quests

1

ความทรงจำแห่งเมือง Gurabad

Open quest →
Quest flow
1

(test)隐藏 7个棋子全激活$HIDDEN

Open step page →
2

(test)棋子$HIDDEN

Open step page →
3

(test)棋子$HIDDEN

Open step page →
4

(test)棋子$HIDDEN

Open step page →
5

(test)棋子$HIDDEN

Open step page →
6

(test)棋子$HIDDEN

Open step page →
7

(test)棋子$HIDDEN

Open step page →
8

(test)棋子$HIDDEN

Open step page →
9

คุยกับ Liloupar

Open step page →
Conversation 1 · 6 linesOpen full page →

Liloupar:...ระวัง ในส่วนลึกของใต้ดินมีการสั่นสะเทือนแปลกประหลาด

Paimon:เอ๋? เธอรู้สึกได้ถึงอะไรงั้นเหรอ?

Liloupar:ไม่มีอะไร... แค่การฝึกซ้อม

Paimon:อ้อ ๆ ที่แท้ก็ไม่มีอะไร แค่การ "ฝึกซ้อม" นี่เอง!

Paimon:เดี๋ยวนะ... "ฝึกซ้อม" อะไรน่ะ!

Liloupar:ชู่ว... พวกมันมาแล้ว

10

กำจัด Primal Construct

Open step page →
11

การปรากฏขึ้นของ "ตัวหมาก"

Open step page →
12

คุยกับ Liloupar

Open step page →
Conversation 1 · 9 linesOpen full page →

Liloupar:โปรดเชื่อมต่อข้ากับ "ตัวหมาก" นั่นเถอะ

Paimon:ชะ...เชื่อมต่อ...? หมายถึงยังไงนะ...

Liloupar:ตามหาสิ่งที่ยื่นออกมาจากพื้นผิวของมัน จากนั้นก็เสียบเข้ากับช่องบนขวดของข้า ง่ายดายแค่นี้

Paimon:เอ๋... มีอะไรแบบนั้นอยู่ด้วยเหรอ? ขวดของเธอดูเรียบลื่นจะตาย... ไม่เห็นมีที่ให้เสียบเลย!

Liloupar:เจ้าแค่มองไม่เห็นก็เท่านั้น

Paimon:อ้อ...

Liloupar:เพราะข้าเพิ่งแต่งเรื่องขึ้นสด ๆ เมื่อครู่

Paimon:อ้อ... เน้!

Liloupar:พรืด ฮ่า ๆ... เอาล่ะ ไม่หยอกเจ้าเล่นแล้ว นายท่านของข้า แค่นำข้าไปสัมผัสกับ "ตัวหมาก" นั่นก็เพียงพอแล้ว

13

ตรวจสอบ "ตัวหมาก"

Open step page →
14

คุยกับ Liloupar

Open step page →
Conversation 1 · 32 linesOpen full page →

Liloupar:...

Paimon:ฮืม... Liloupar เธอโอเคมั้ย? ทำไมจู่ ๆ ก็เงียบไปล่ะ...?

Paimon:เดี๋ยวนะ เธอดูสิ... Liloupar กำลังส่องแสงอยู่ ดูไม่ค่อยเหมือนกับตอนปกติเลย...

ขวดของญินส่องแสงกะพริบ คล้ายกับกำลังตอบสนองสั่นพ้องกับ "ตัวหมาก"
คุณได้ยินเสียงเวลาที่กำลังไหลริน ราวกับเสียงหยดน้ำภายในคุกกุมขัง... ยาวนานเสมือนชั่วชีวิต ทว่าก็สั้นประหนึ่งชั่วพริบตา
Liloupar เงียบไม่พูดไม่จา

จากนั้น คุณก็ได้เห็นเมืองท่ามกลางหมอกหนา เมืองที่ทั้งใหญ่โต กว้างขวาง แต่ก็เย็นเยียบ
ผืนดินกว้างเกิดรอยปริ กลืนกินทุกสิ่งของเมือง Gurabad...
หากแต่ประตูเมืองยังตั้งอยู่ตรงนั้น ฝังตัวอยู่ในหินผา สภาพอัปลักษณ์ของมันประดุจจุดศูนย์รวมแห่งมลทินทั้งสิ้นในบรรพกาล แต่กลับรอดพ้นจากสายตาของคนทั้งปวง...

Liloupar:เมือง Gurabad มันอยู่ที่นั่น ข้าจำได้แล้ว

Traveler:ฉันปวดหัวจัง...

Paimon:อุหวา พวกเธอเป็นอะไรกันไปเนี่ย... คราวหน้าถ้าจะเป็นงี้อีกต้องบอกฉันก่อนล่วงหน้านะ! อย่าเอาแต่ทำให้ฉันตกใจสิ!

Paimon:ฮึ ฉันโกรธแล้ว!

Liloupar:ฮ่ะ ๆ... อย่างกับเด็กน้อยแน่ะ เอาล่ะ อย่าเป็นห่วงไปเลย ข้าคืนเขา/นางให้เจ้าแล้ว เจ้าตัวน้อย

Liloupar:พอถึงเวลา เขา/นางต้องชดเชยอาหารรสเลิศให้เจ้าอีกมากมาย... อื้ม แล้วก็ต้องให้ "มูร่า" ค่าเงินของพวกเจ้าด้วย ใช่ไหม?

Paimon:แบบนี้ยังพอว่า... ฉันจำไว้แล้วนะ! ของกินอร่อย ๆ แล้วก็ Mora!

Liloupar:เอาล่ะ หมดเวลาเล่นแล้ว พวกเราเดินทางไปยังเมือง Gurabad กันต่อเถอะ นายท่านของข้า

Liloupar:ทำไมงั้นหรือ? ข้าก็ไม่รู้... บางทีเหตุผลอาจไม่สำคัญ แต่ข้าจำเป็นต้องไปที่แห่งนั้น เพราะฉะนั้นแล้ว นายท่านของข้า...

Liloupar:หากต้องมีเหตุผลสักข้อ งั้นก็คงเป็นเพราะข้าอยากให้ท่านเป็นสักขีพยานในอดีตแห่งข้า และซึมซับบทเรียนของข้า

Paimon:...

Paimon:ถึงจะจับต้นชนปลายไม่ถูก... และฉันก็ฟังไม่ค่อยรู้เรื่องก็ตามเถอะ แต่คำพูดของเธออย่างกับกำลังจะบอกลาแน่ะ เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ?

Liloupar:ฮ่าฮ่า ไม่มีอะไรหรอก... เพียงแต่มีบางสิ่งที่ข้าอยากให้พวกเจ้าลองดูเสียหน่อย

Paimon:อะไรเนี่ย อายุก็ตั้งขนาดนี้แล้วยังจะมาอึกอักไม่ยอมบอกอีก!

Liloupar:อย่างไรก็ตาม ท่านโปรดตามข้ามาเถอะ ข้าจะนำทางไปสู่เมือง Gurabad เอง...

15

สัมผัส "ตัวหมาก"

Open step page →
16

คุยกับ Liloupar

Open step page →
Conversation 1 · 11 linesOpen full page →

Paimon:อุหวา! เมื่อกี้พวกเรายังอยู่ข้าง ๆ "ตัวหมาก" อยู่เลย ไหงจู่ ๆ ก็ "ฟิ้ว" โผล่มาที่นี่ได้ล่ะ!

Paimon:นี่มันเรื่องอะไรกันแน่นะ เจ๋งสุดยอด!

Liloupar:ฮุฮุ อยากลองอีกสักรอบไหม?

Paimon:คุมตัวเองหน่อย! เธอเป็นเด็กหรือไงเนี่ย!

Liloupar:เป็นเรื่องปกติ เพราะเราทำการย้ายพิกัดกัน บางทีอาจเป็นเพราะแก่แล้ว...

Paimon:เอ๋... นี่เป็นหุบเขาที่เรามาตอนแรกเลยไม่ใช่เหรอ? เธอพาพวกเรามาที่นี่ทำไมอะ? ที่นี่มีอะไรควรค่าแก่การดูเหรอ?

Liloupar:ถามเป็นเจ้าหนูจำไมเลยนะ เจ้าตัวน้อย

Liloupar:แปลกจัง... น่าจะอยู่ตรงนี้สิ... อ๊ะ อยู่นี่!

17

เปิดประตูใหญ่แห่งเมือง Gurabad

Open step page →
18

กำจัด Primal Construct

Open step page →
19

ตามหาชิ้นส่วนของ Liloupar

Open step page →
20

มรดกของ Liloupar

Open step page →
21

คุยกับ Liloupar

Open step page →
Conversation 1 · 63 linesOpen full page →

ขณะที่ชิ้นส่วนส่องแสงรวมตัวเข้ากับขวดวิเศษของ Liloupar คุณก็รู้สึกได้ว่าพลังในกายถูกดึงออกไปด้วยบางส่วน...

"Shiruyeh นั้นคือ Khorramdin"
ผู้สวมหน้ากากทองเหลืองเอ่ย

"ภายใต้นามของเจ้าจักไร้ซึ่งทายาท ข้าจักกวาดล้างรูปเคารพทั้งมวลในวิหารของเจ้า เพราะความต่ำช้าของเจ้า ข้าจึงจักส่งเจ้าคืนสู่สุสาน"
ผู้สวมหน้ากากทองเหลืองเอ่ย

ในแววตาเหม่อลอยของญิน คุณเห็นภาพเมือง Gurabad ถูกกลืนกินสู่ความมืดมิด...
นับแต่โบราณ เมือง Gurabad เป็นราวกับบ่อกักเก็บน้ำขนาดยักษ์ ทว่าวันนี้ประชาชนกลับหลั่งไหลออกจากเมืองไปคนละทิศละทาง
ญินผู้ไร้สติปัญญาทะลักออกจากจักรกลเลือดเย็นและอาวุธของเหล่าทหาร... สุราและน้ำทาฑิมสีแดงสดก็ปะทุตามออกมาด้วย...

ผลทาฑิมเกลือกกลิ้งแย้มปริ ก่อนจะถูกเหยียบย่ำกลายเป็นโคลน จนยากจะแยกออกจากกันได้... ไม่ว่าจะเอิบอิ่มหรือเหี่ยวเฉา จะสูงส่งหรือต่ำช้า... ผลไม้สีชาดก็กู่ก้องให้การมาถึงของ Khorramdin... ซึ่งผสมผสานด้วยความเปรมปรีดิ์แห่งชีวิต และความสุขสมแห่งการล้างแค้น
รสชาติของน้ำผลไม้หอมหวาน เข้มข้นดั่งเหล้า พวกมันไหลข้นคลักทั่วทั้งเมือง และกลายสภาพเป็นผืนทะเลกว้างสีชาด...
ทะเลพาเหล่าทาสจมดิ่ง จากนั้นเหล่ามูลนายก็ได้แต่คร่ำครวญอยู่กลางผืนทะเลในราตรีมืดมิด

ภาพสุดท้าย คุณมองเห็นกษัติริย์ผู้สวมหน้ากากทองเหลือง เขาทะยานสู่เงามืด พุ่งสู้อ้อมอกของ Shirin...
ใบหน้าของนางชราวัยพร่ามัว ร่องรอยแห่งชีวิตและสติปัญญาเลือนหาย ราวกับเศษฝุ่นธุลีในสายลมค่ำคืน
ไหนจะยังมีราชา Kisra ผู้แปรเปลี่ยนเป็นอสูรสีดำอีกเล่า... พวกเขาต่างเป็นสายเลือดของเจ้า ทว่าเจ้ากลับเปรมใจกับสิ่งนี้... เจ้ากลับสำเริงใจไปกับวิบากกรรมนี้

Gurabad เอ๋ย แผลฉกรรจ์ของเจ้ามิอาจเยียวยา ความอัปยศของเจ้าจักเป็นที่ประจักษ์แก่มวลชน...
ผู้คนที่ได้ยินข่าวคราวจักร้องชื่นชมยินดี...
เพราะใครบ้างเล่าที่มิเคยเผชิญกับความโหดร้ายของเจ้า?

Liloupar:"Gurabad เอ๋ย แผลฉกรรจ์ของเจ้ามิอาจเยียวยา ความอัปยศของเจ้าจักเป็นที่ประจักษ์แก่มวลชน..."

Liloupar:Ormazd เคยเป็นคนรักของ Liloupar ผู้นี้ ด้วยความรักจากญิน จากคนเลี้ยงแกะจึงกลายเป็นราชาในหมู่มนุษย์

Liloupar:ข้าเคยนึกว่าเขาจะเป็นคนรักที่อยู่เหนือกว่ามนุษย์ธรรมดาคนอื่น ข้าหลงรักดวงตาคู่นั้นของเขาอย่างโง่เขลา... แต่สุดท้ายเกียรติยศจอมปลอมของราชัน และความเห็นแก่ตัวทั้งปวงก็พันธนาการเขาเอาไว้...

Liloupar:เขาไม่ต่างอะไรไปจากราชาชาวมนุษย์คนอื่นที่เกิดและตายจากไป... รู้จักแต่ฝันเฟื่องหลงละเลิงอยู่กับการพิชิตและฆ่าฟัน และเฝ้าแต่สร้างหอคอยปราสาทอยู่บนทรายดูด

Traveler:ดังนั้น เธอก็เลยจัดการเขาทิ้ง...

Liloupar:อย่างที่ข้าบอกไป ข้าได้มอบบทลงโทษให้แก่เขา ตั้งแต่รุ่นพ่อไปสู่รุ่นลูก จนไปถึงยังรุ่นที่สาม

Liloupar:Kisra Parvezravan กับ Shirin พวกเขาต่างเป็นสายเลือดของข้า... ข้ามอบบทลงโทษให้พวกเขาผ่านกลอุบายแห่งโลหิต โทษประหารอันหวานเชื่อม และความทะเยอทะยานที่แสนบ้าคลั่ง

Liloupar:แต่ไม่ได้มีเพียงแค่นั้น... เฮ้อ ไม่ได้มีเพียงแค่นั้น

Liloupar:บุตรที่รักของข้า Parvezravan ผู้หลงละเลิงกับเกียรติยศจอมปลอม... ในเมื่อเขาอยากได้อำนาจล้นฟ้า งั้นข้าก็จะมอบให้เขา

Liloupar:ข้าออกแบบจักรกลที่ขับเคลื่อนด้วยพลังเวทจากเสี้ยววิญญาณญินให้แก่เขา ห้วงฝันดำมืดบันดาลใจให้เขาสร้างเครื่องจักรกลขนาดยักษ์ ซึ่งกลืนกินสิ่งมนุษย์สร้างได้ดั่งสายน้ำหลั่งริน....

Liloupar:พวกมันนำมาพาซึ่งความร่ำรวยมหาศาล แต่ก็พรากชีวิตของเหล่าคนงาน และช่วงชิงทรัพย์สินของเหล่าชาวนาไปด้วยเช่นกัน

Liloupar:เหล่าชนชั้นสูงและเศรษฐีต่างสรรเสริญด้วยน้ำตาแห่งความปลาบปลื้ม... นี่คือชัยชนะของมนุษย์ นี่คือจุดจบแห่งความเป็นทาส แต่ข้ารู้ มีเพียงข้าเท่านั้นที่รู้...

Liloupar:การเลิกทาส คือจุดเริ่มต้นความโหดร้ายที่มองไม่เห็นปลายทางของระบบทาสต่างหาก... เจ้าขุนมูลนายได้ปลดเปลื้องจากหน้าที่การเลี้ยงดูทาส ส่วนทาสก็ถูกลิดรอนอิสระของการปราศจากซึ่งความหิวโหย...

Paimon:ฉะ...ฉันเริ่มอึนไปหมดแล้ว... เธอกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่กันแน่เนี่ย...?

Liloupar:ความยากจนอยู่คู่กับความเคืองแค้น และความเคืองแค้นจะพัฒนาสู่ความทะเยอทะยาน... ความร่ำรวยจะแผ่ขยายสู่ความโลภ และความโลภก็จะเป็นเชื้อเพลิงแก่ความทะเยอทะยานเช่นกัน

Liloupar:ความทะเยอทะยานส่งผลให้เขาบีบคั้นราชินี Shirin ผู้เป็นพี่สาวแท้ ๆ ของตัวเอง เพื่อให้กำเนิดญินพิกลพิการไร้สติปัญญาออกมา... ส่วนความเจ็บปวดของนางก็สร้างความรื่นรมย์ และมอบพลังให้แก่ข้า...

Liloupar:...เพราะข้าจะได้เลี้ยงเลือดเนื้อเชื้อไขของพวกเขาจนเติบใหญ่

Liloupar:Shiruyeh หรือก็คือ "หน้ากากทองเหลือง" Khorramdin เหล่าสามัญชนและทาสต่างมองเขาเป็นผู้ส่งสาส์นของนายหญิง มองเขาเป็นผู้ช่วยให้รอดที่จุติท่ามกลางความทุกข์ระทม

Liloupar:ดังนั้น Shiruyeh จึงได้นำพาพวกเขาโอบกอดความยุติธรรม... โอบกอดความตาย

Paimon:...

Liloupar:หืม? ที่แท้เจ้าก็ยังอยู่ด้วยเหรอ เจ้าตัวน้อย... ทำไมถึงไม่พูดไม่จาแล้วล่ะ?

Paimon:งืม... ก็แค่ ฉันฟังไม่รู้เรื่องเลยอ่า... แถมทั้งหมดยังฟังดูน่ากลัวมากอีกต่างหาก

Liloupar:ไม่มีอะไรหรอก ไม่มีอะไร... ทั้งหมดที่เล่าเมื่อครู่เป็นเพียงอดีตและชะตากรรมของข้า

Paimon:โอ้... ฉะ...ฉันไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดีเลย...

Liloupar:ต้องขอบคุณท่านที่มาด้วย ข้าถึงสามารถกลับสู่สวนดอกไม้ของนายหญิงได้...

Paimon:เอ๋... ไหงจู่ ๆ ก็มาพูดเรื่องนี้ล่ะ...?

Liloupar:เมือง Gurabad คือสถานที่แห่งโชคชะตาของข้าผู้นี้ ข้าต้องหวนกลับสู่เมือง เพราะยังมีภารกิจที่รอให้ข้าจัดการอยู่

Paimon:ฮืม... เพราะว่าเมื่อก่อนเธอเคยทำความผิดเอาไว้หลายอย่าง เธอก็เลยจะกลับไปชดใช้... หรือเปล่านะ?

Liloupar:ทำความผิด...? ฮ่า... ข้าไม่มีเรื่องใดที่กระทำผิดไปหรอกนะ แต่บุตรของข้ายังอยู่กันที่นั่น นางกับ Shiruyeh... คงจะเหงากันน่าดู

Traveler:เธอหมายความว่า...

Liloupar:ยิ่งพลังแห่งความมืดมิดแข็งแกร่งมากเท่าไหร่... สิ่งที่จะต้านทานมันได้ก็มีเพียงพลังของมารดา

Liloupar:ข้าเคยนึกว่า จะสามารถใช้ห้วงลึกมืดมิด เพื่อลงทัณฑ์สิ่งที่ข้าเคียดแค้นได้... ทว่าทำอะไรย่อมได้เยี่ยงนั้น... การเข้าเมือง Gurabad ไปเผชิญหน้ากับการแก้แค้นของมัน คือชะตาของข้า

Liloupar:นายท่านของข้า... ขออภัยเป็นอย่างสูงที่มิอาจอยู่เคียงข้างท่านนานกว่านี้ และมิอาจทำความคุ้นเคยกับท่านได้มากกว่านี้

Liloupar:แต่ข้ารู้ โชคชะตาจะต้องนำพาพวกเราให้มาพบพานอีกครั้งแน่นอน ท่านมีคุณสมบัติที่ไม่มีวันเสื่อมสลาย ข้าเชื่อว่า... การตัดสินใจของข้าเป็นสิ่งถูกต้อง

Liloupar:กล่าวกันตามหลักแล้ว หาใช่นายท่านเลือกญิน แต่เป็นญินที่เลือกนายท่านต่างหาก แม้จะต้องจากไป ข้าก็เชื่อว่าสายใยของพวกเราจะไม่สะบั้นลงแค่นี้...

Liloupar:เพราะฉะนั้น... โปรดรับของขวัญชิ้นสุดท้ายจากข้าไว้ด้วย

Liloupar:ได้โปรดประคองข้าไว้ข้างหูท่าน... อีกครั้ง

คุณประคองขวดวิเศษไว้ข้างหู...
หลังเสียงหัวเราะแผ่วเบา คุณได้ยินน้ำเสียงอ่อนนุ่มสง่างามของใครสักคน กำลังกระซิบกระซาบอยู่เคียงหู...
สิ่งที่เธอบอกเล่าคาดเดาได้ยากดั่งกระแสน้ำ แต่คุณก็เข้าใจความหมายในทุกวาจาที่กล่าว
สุดท้าย ถ้อยคำก็จางหาย หลงเหลือเพียงแรงสะเทือนแผ่วในใบหูคุณก็เท่านั้น...

ด้วยการชี้นำของเธอ คุณเริ่มคุ้นชินกับภาษาโบราณ...
แต่เธอกลับไม่เอื้อนเอ่ยคำใดอีก

Paimon:เอ๋... ดูสิ แสงในขวดทึมลงแล้ว... Liloupar เธอยังโอเคอยู่มั้ย?

Paimon:Liloupar... Liloupar...?

Liloupar:(แสงในขวดค่อย ๆ ริบหรี่ลง ก่อนจะกลับมาสว่างอีกครั้ง แต่เธอไม่เอื้อนเอ่ยคำใดอีก)

Paimon:อย่างนี้เองเหรอ... สุดท้ายก็เป็นการจากลาอยู่ดีสินะ... พวกเราจะได้เจอกับเธออีกมั้ยอะ...?

Paimon:งืม... พวกเรา... ก็กลับไปกันเถอะ?

Localized evidence

Text fields

3 fields
Chapter numberTextMap 3948287282
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
หายนะที่สิ้นสุด
หายนะที่สิ้นสุด

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/2028787745

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Chapter icon · UI_ChapterIcon_Deshret
Chapter iconchapterIcon197 × 213 · 12 KBUI_ChapterIcon_DeshretResource name

Properties

6

chapter10131

Source evidence
Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json
JSON Pointer
/176
id
10131
questType
WQ
endQuestId
7330509
chapterIcon
UI_ChapterIcon_Deshret
beginQuestId
7330503
chapterCategory
other