ฤดูร้อน! สวนสนุก? แดนมายาลับ! ช่วงที่ 2
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json- JSON Pointer
/840778224
Story Chapters
Story evidence
Paimon:Collei Eula แล้วก็คุณ Idyia!
Collei:อ๊ะ Traveler กับ Paimon พวกเธอมาแล้วเหรอ
Collei:เป็นยังไงบ้าง พักผ่อนเต็มอิ่มมั้ย?
Traveler:รู้สึกหายเหนื่อยแล้วล่ะ!
Idyia:ใช่เลย สภาพแวดล้อมของที่นี่ถือว่าดีเลยล่ะ ไม่เหมือนกับทะเลทราย... นี่เป็นหนึ่งในข้อดีที่มีไม่มากเท่าไหร่!
Collei:อย่าว่าตัวเองแบบนี้สิ!
Idyia:ก็ความจริงนี่นา เพราะในทะเลทรายเต็มไปด้วยความทรงจำที่ฉันไม่ชอบ สำหรับฉันแล้วมันก็เหมือน... ใช่ เหมือนน้ำโคลนเลย
Paimon:เปรียบเทียบได้แปลกจัง ถ้าเกิด Idyia ไม่พูด ฉันเกือบจะลืมไปละว่า จริง ๆ แล้วแดนมายาอยู่ในทะเลทราย
Collei:ฉันเข้าใจ! เพราะอากาศของที่นี่ชุ่มชื้นมาก ให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในป่าฝนมากกว่า ฉันคุ้นเคยมากเลยล่ะ
Eula:เหมือนทุกคนจะพักกันเต็มอิ่มแล้วนะ งั้นพวกเรามุ่งหน้าไปที่ป่าทางเหนือกันเถอะ
Idyia:เดินทางปลอดภัยนะ! พยายามเผื่อฉันด้วย!
Eula:ไม่ต้องบอกลาหรอก เพราะ "พวกเรา" รวมคุณ Idyia ด้วยแล้ว
Idyia:เอ๊ะ?! เดี๋ยวนะ ฉันเป็นแค่มาสคอตไม่ใช่เหรอ?
Collei:ถอยไม่ได้แล้วนะคุณ Idyia! ผู้ดูแลพื้นที่ "สวนสนุก" ยังรอที่จะพบคุณอยู่นะ เขาบอกว่า... "มีแต่คุณเท่านั้นที่จะจัดการได้"
Traveler:"สวนสนุก"?
Eula:อื้ม ฉันกับ Collei ไปเจอในป่าน่ะ
Collei:คนที่ดูแลพื้นที่ "สวนสนุก" รู้สึกว่าจะเป็นนักวิชาการของภาควิชาทฤษฎีธาตุนะ
Paimon:นักวิชาการ? เขามาศึกษากระแสพลังในป่าเหรอ?
Idyia:เฮ้อ ถ้าที่นี่มีกระแสพลังให้เธอศึกษาก็คงดีสินะ... แต่ฉันรู้แล้วว่าเป็นใคร ฉันไปกับพวกคุณก็ได้
???:อ๊ะ ในที่สุดก็มีคนมาแล้ว...
Collei:ขอโทษที่ให้รอนานนะ คุณ Maymunah... คุณ Idyia ก็มาด้วยเหมือนกัน
Maymunah:ขอบคุณนะ คุณ Collei โห ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ Idyia ไม่คิดเลยว่าเธอจะมาจริง ๆ...
Maymunah:ฉันนึกว่าเธอจะแอบร้องไห้คนเดียวอยู่ในที่ที่ไม่มีใครหาเจอซะอีก
Eula:พูดแบบนี้ไม่ค่อยดีมั้ง
Paimon:เหมือนว่า... นี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยินคำวิจารณ์แบบนี้นะ...
Idyia:ได้! ฉันจะร้องไห้ ฉันจะร้องไห้ให้ทุกคนดูตอนนี้เลย!
Collei:เอ๋! อย่าทำแบบนี้สิ...
Maymunah:เอาล่ะ ๆ ฉันพูดจาแรงไปหน่อย... ว่าแต่คุณสองคนนี้คือ?
Traveler:ฉันชื่อ Traveler
Paimon:สวัสดี ฉันชื่อ Paimon
Idyia:พวกเขาเป็นผู้ช่วยมือดีที่ฉันหามาทั้งนั้น เธอ... เธออย่าปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนที่ทำกับฉันเชียวนะ!
Maymunah:อื้ม สวัสดีทั้งสองคน เรียกฉันว่า Maymunah ละกัน งั้นฉันจะไม่พูดให้มากความแล้ว ทุกคนตามฉันมานะ
Collei:ว้าว...
Paimon:ข้างในมีเต็นท์ใหญ่ขนาดนี้อยู่ด้วยเหรอเนี่ย...
Idyia:เจ๋งใช่มั้ยล่ะ ฉันเป็นคนช่วยทำน่ะ ถ้าพูดถึงงานเทศกาลกับสวนสนุกแล้ว ก็ต้องมีเต็นท์ใหญ่สวย ๆ ด้วยสิเนอะ
Paimon:ฉันรู้อยู่แล้วเชียว! Idyia ก็แค่ถ่อมตัวเท่านั้นเอง จริง ๆ แล้วคมในฝักต่างหาก!
Collei:...เอ๋?
Eula:มีอะไรเหรอ Collei?
Collei:ขอโทษทีนะ เอ่อ ฉันก็ไม่รู้ว่าควรพูดหรือเปล่า...
Collei:เรื่องที่ฉันคิด อาจจะทำให้ทุกคนเสียอารมณ์ไปหน่อย...
Eula:ไม่เป็นไร เธอคิดอะไรก็พูดออกมาได้เลย
Collei:อืม... ถึงแม้ว่าที่นี่จะตั้งแผงไว้มากมาย แต่ไม่มีเจ้าของร้านและไม่มีคนที่มาเที่ยวด้วย ดูเงียบเหงาจัง...
Maymunah:เฮ้อ บอกตามตรงว่าจริง ๆ แล้วที่นี่น่ะคึกคักมาก
Maymunah:แต่หลายวันก่อนไม่รู้เกิดปัญหาอะไรขึ้น ทั้งแดนมายา...
Paimon:เหมือน "ฟ้าดินกลับตาลปัตร"?
Maymunah:ใช่... ของในวงล้อตกเข้าไปในเต็นท์ใหญ่ ทำให้ "โคมไฟคริสตัล" หล่นลงมาจากเพดานเต็นท์...
Idyia:อ๊ะ "โคมไฟคริสตัล" ดวงนั้น...
Maymunah:ใช่ "โคมไฟคริสตัล" ดวงนั้นที่ทำขึ้นมา เพราะมีคนบอกว่างานเทศกาลทั้งที ก็ต้องมีไฟสวย ๆ
Maymunah:หลังจาก "โคมไฟคริสตัล" ตกลงมาแล้ว ภายในเต็นท์ใหญ่ก็วุ่นวายไปหมด ภูตน้ำมายาก็ถูกขังไว้ข้างในด้วย
Maymunah:ตอนที่ทุกคนไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ก็มีคุณ Lawrence อาสาที่จะช่วย...
Eula:เดี๋ยวนะ... อาสาที่จะช่วยเหรอ?
Maymunah:ใช่ เขาไม่ฟังคำเตือนของฉัน แล้วเดินเข้าไปในเต็นท์ใหญ่อย่างเด็ดเดี่ยว จากนั้นก็...
Eula:...แล้วหลังจากนั้นล่ะ?
Paimon:ใช่! อย่าพูดแค่ครึ่งเดียวสิ จากนั้นเกิดอะไรขึ้น?
Maymunah:จากนั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว เพราะเขากับเพื่อนภูตน้ำมายาของฉันถูกขังไว้ข้างในด้วยกัน
Traveler:ผู้เคราะห์ร้ายเพิ่มขึ้น...
Collei:แบบนี้ไม่ได้นะ คุณ Maymunah จะทิ้งเขาไว้โดยไม่สนใจแบบนี้ไม่ได้นะ!
Maymunah:ฉันรู้ แต่สถานการณ์ข้างในอาจจะยุ่งยากกว่าที่ทุกคนคิดไว้อีก... ทุกคนต้องเตรียมใจให้ดี
Eula:...
Eula:ถ้ามัวแต่คิดกันอยู่ที่นี่ มีแต่จะเสียเวลาเปล่า ในเมื่อทุกคนอยู่กันครบแล้ว ก็ไปดูสถานที่จริงแล้วค่อยว่ากันเถอะ
Maymunah:เฮ้อ มาเถอะ
Maymunah:ตอนแรกข้างในเป็นเวทีใหญ่... แต่หลังจากแดนมายาเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ขึ้น พื้นที่ก็เลยเปลี่ยนไปด้วย
Maymunah:ไฟที่แขวนอยู่ด้านบนกับ "โคมไฟคริสตัล" ตกลงมาพร้อมกัน... ทำให้เป็นอุปสรรคใหญ่ต่อการซ่อมแซม
Collei:มันเดินยากขึ้นเหรอ?
Maymunah:สาเหตุหลักอยู่ที่แสงไฟต่างหาก
Maymunah:ทุกคนเคยขึ้นไปบนเวทีกันมั้ย? พอแสงไฟสาดลงมา สายตาของทุกคนก็จะจับจ้องไปที่ตัวคุณ
Collei:เอ่อ...
Collei:สำหรับฉันแล้ว มันออกจะ... ฉันไม่ชอบถูกคนอื่นจ้องแบบนั้นน่ะ โดนจ้องแล้วรู้สึกไม่ดีเอาซะเลย
Idyia:ฉันก็เหมือนกัน! ทั้ง ๆ ที่พูดไม่เก่ง แต่ยังต้องถูกคนตั้งมากมายจ้องมองอีก แค่คิดก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัวแล้ว...
Eula:ยังรู้สึกเกร็งอยู่เหรอ?
Collei:เอ่อ ถ้าพูดไปแล้วคุณอย่าหัวเราะฉันนะ... ฉันพยายามเปลี่ยนแปลงแล้ว แต่ก็ยังทำใจกับเรื่องบางอย่างไม่ได้ อย่างเวลาที่มีคนเยอะ ๆ หรือตอนที่ถูกคนอื่นจ้องน่ะ...
Eula:ไม่เห็นจะมีอะไรน่าหัวเราะเลย อีกอย่างเธอรู้มั้ย? การแคร์สายตาของคนอื่นก็ไม่ใช่เรื่องแย่หรอก
Eula:อย่างน้อยฉันก็รู้สึกแบบนี้ เธอคิดดูสิ มีแต่คนที่ตั้งมาตรฐานสูงกับตัวเองเท่านั้นแหละ ที่ไม่อยากทำให้คนอื่นผิดหวัง
Eula:พรสวรรค์ด้านต่าง ๆ ของเธอดีมากนะ ถ้าหากได้เริ่มฝึกเต้นรำตั้งแต่เด็กเหมือนกับฉัน ไม่แน่ว่าตอนนี้อาจเต้นได้ดีกว่าฉันซะอีก
Collei:ไม่ ๆ ๆ ไม่มีทางหรอก!
Idyia:(ฉันก็ทำไม่ได้! ฉันเข้าใจเป็นอย่างดีเลยล่ะ!)
Eula:ไม่งั้นเธอก็หาเวลามาฝึกกับฉันสิ? สักวันหนึ่งเธอก็จะกลายเป็นนักเต้นรำที่โดดเด่น ถึงตอนนั้นเธอจะเจิดจรัสมากพอ จนไม่ต้องไปกลัวแสงที่อยู่ข้างนอกอีกแล้ว
Paimon:ตอนที่พูดแบบนั้น Eula เหมือนกำลังเปล่งประกายเลย...
Collei:...ไม่เป็นไรจริง ๆ เหรอ? คุณคงไม่ได้แอบหัวเราะเยาะว่าฉันบ๊องใช่มั้ย?
Eula:ฮึ นี่เธอเห็นฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ?
Collei:เปล่า! ก็ได้ ๆ ฉันจะเรียนก็ได้
Maymunah:เอาล่ะ สงสัยฉันคงไม่ต้องเตือนอะไรแล้ว เอาเป็นว่าถ้าเปิดม่านออก ก็จะมองเห็นเวทีแล้วล่ะ
???:มีใครอยู่มั้ย... ถะ...แถวนี้มีใครอยู่มั้ย... รีบมาช่วยฉันที...
Eula:Lessig Lawrence?
Lessig:ใคร ใครน่ะ... บังอาจมาเรียกชื่อเต็มของฉัน เสียมารยาทจริง ๆ เลย...
Paimon:ทั้ง ๆ ที่อ่อนแรงขนาดนี้แล้ว ยังจะพูดแบบนี้อีก
Eula:...สมแล้วที่เป็นคนของตระกูล Lawrence ตกอับขนาดนี้แล้ว ก็ยังยึดติดกับมารยาทที่ไม่มีความหมายอีก
Lessig:ทำ ทำไมถึงเป็นเธอล่ะ...
Lessig:ฮ่า! นี่เธอมาหัวเราะเยาะฉันเหรอ? Eula
Eula:เรื่องแบบนั้นแค่คิดก็รู้แล้ว ไม่ต้องมายั่วโมโหฉันหรอก
Eula:แน่นอนว่า นายจะไม่รับการช่วยเหลือจากฉันก็ได้ เพราะว่า "ชนชั้นสูงพึ่งพาตัวเองได้ตั้งแต่เกิด ไม่ต้องการการช่วยเหลือจากผู้อื่นอยู่แล้ว"
Lessig:...ขอบคุณที่เตือน ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือหรอก!
Collei:Eula ที่เขาพูดมาไม่เป็นความจริงเลย
Collei:น้ำเสียงของเขาแข็งทื่อ แถมยังเอาแต่แอบมองเธอด้วยหางตา ในฐานะ "ผู้เยียวยา" ฉันสันนิษฐานว่าคนคนนี้ต้องการความช่วยเหลือ
Eula:โอเค
Eula:...ฮึ ติดอยู่ที่นี่ตั้งนาน ไม่รู้จักมารยาทในการพูดแล้ว ช่างตลกซะจริง ทุกคน พวกเราไปกันเถอะ ปล่อยเวทีไว้ให้กับคนที่ห่วงแต่หน้าตานี้เถอะ
Lessig:เฮ้... เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนสิ!!
Lessig:หยุดเดี๋ยวนี้นะ! เธอปล่อยฉันไว้แบบนี้ไม่ได้นะ! พวกเรา... เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ!
Lessig:การช่วยเหลือฉันในยามจำเป็น ไม่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอเสื่อมเสียหรอก! และความอับอายของฉัน จะถูกปกปิดด้วยการกระทำอันดีงามของเธอ นี่...นี่เป็นการปกป้องชื่อเสียงและศักดิ์ศรีของวงศ์ตระกูลเชียวนะ!
Eula:นี่เป็นเหตุผลดีที่สุดเท่าที่นายคิดได้แล้วเหรอ? คิดว่าเอาชื่อวงศ์ตระกูลมาอ้าง แล้วจะโน้มน้าวฉันได้งั้นสิ?
Eula:นายควรละอายกับความไม่รอบคอบของตัวเองนะ เพราะพวกเราต้องถ่อมาที่นี่เพราะนายคนเดียว
Lessig:...ฉัน...
Paimon:คนของตระกูล Lawrence เป็นแบบนี้กันทุกคนหรือเปล่า... ให้ความสำคัญกับหน้าตายิ่งกว่าอะไรดีเลย...
Idyia:เอาล่ะ ๆ ได้เวลาที่ "มาสคอต" จะออกมาสร้างบรรยากาศให้ครึกครื้นแล้ว!
Idyia:คุณ Eula Lawrence คุณ Lessig Lawrence รับไปคนละเม็ดนะ
Lessig:อะไรน่ะ... ลูกอมเหรอ?
Eula:เอ่อ... ขอบคุณนะ
Collei:อ๊ะ! กลิ่นนี้เหมือนกลิ่นหอมที่ลอยออกมาจากกระจกสีเลย
Idyia:ใช่แล้วล่ะ พอได้กินลูกอมหวาน ๆ แล้ว ก็จะรู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาเลย
Lessig:...ขอบคุณนะ คุณ "มาสคอต" มันทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย
Eula:(เจ้าหมอนี่ขอบคุณคนอื่นดี ๆ เป็นด้วยเหรอเนี่ย?)
Idyia:หลายวันมานี้คุณ Eula เป็นห่วงคุณมากเลย ทั้งยังถามถึงการเดินทางของคุณอยู่หลายครั้งด้วย
Idyia:คราวนี้พวกคุณได้อยู่พร้อมหน้ากันแล้ว จะได้เลิกถามโน่นถามนี่กับฉันสักที ดีจัง
Eula:ขอชี้แจงหน่อยนะ ฉันไม่ได้เป็นห่วงความปลอดภัยของเจ้าหมอนี่ซะหน่อย! ถ้าจะพูดจาเหลวไหล...
Collei:เรื่อง "ปากแข็ง"... Eula ก็ยืนหนึ่งไม่แพ้ใครเลย
Paimon:ฉันก็คิดอย่างนั้น
Eula:...ถ้าจะพูดจาเหลวไหล อย่างน้อย... อย่างน้อยก็เอาลูกอมให้ฉันอีกเม็ดสิ
Idyia:เอ๋? เอ่อ ก็ได้ ๆ ฉันยังมีลูกอมอีก!
Lessig:...ฉันผิดไปแล้ว ขอโทษนะที่สร้างปัญหามากมายให้ทุกคน
Eula:...
Eula:ฮึ พูดแต่แรกก็จบแล้ว...
Maymunah:ฉันกลับมาแล้ว... เอ๋ ทุกคนคุยกันจบแล้วเหรอ? ทำไมมองมาที่ฉันกันหมดเลยล่ะ
Paimon:ไม่มีอะไร ไม่ต้องใส่ใจหรอก
Maymunah:งั้นก็เก็บของ แล้วไปซ่อม "โคมไฟคริสตัล" กันต่อเถอะ! อ้อ ถ้าคุณ Lessig ไม่สบาย ก็ไม่ต้องฝืนนะ
Idyia:งั้นฉันจะพาเขาไปหาที่นั่งพักละกัน ฉันเองก็เหนื่อยพอดี...
Eula:อื้ม งั้นฝากคุณ Idyia ช่วยดูแลลูกพี่ลูกน้อง Lawrence ของฉันด้วยนะ
Eula:...Lessig นายก็พักเอาแรงให้หายดี ก่อนที่ฉันจะมาคิดบัญชีกับนายละกัน
Paimon:เอ่อ มีเส้นทางใหม่โผล่มาอีกแล้ว นี่คงเป็นชั้นสุดท้ายแล้วสินะ...
Maymunah:ไม่ต้องกังวลนะ ใกล้จะไปถึงส่วนบนสุดของเต็นท์ใหญ่แล้วล่ะ
Maymunah:สิ่งสุดท้ายที่ต้องทำก็คือ ทำให้ "โคมไฟคริสตัล" ลอยขึ้นจากส่วนบนสุดของเต็นท์ใหญ่
Maymunah:อืม พอหล่นลงมาถึงพบว่า ตอนที่เวทีนี้ลอยขึ้นไปได้ครึ่งทาง มันดูเหมือนเวทีของ Grand Bazaar มากเลย... พวกคุณเคยไปที่ Grand Bazaar มั้ย?
Eula:ฉันไม่เคยไป
Collei:ฉันเคยไปกับอาจารย์ Tighnari หลายครั้งแล้ว
Collei:ที่นั่นมีพ่อค้าหลากหลาย คึกคักมากเลยล่ะ! ถ้าโชคดีก็อาจได้ชมการแสดงเต้นรำของ Nilou ด้วย
Eula:โอ๊ะ การแสดงเต้นรำของ Sumeru เหรอ? พูดซะฉันอยากดูบ้างเลย ถ้าขากลับได้แวะดูก็คงจะดี
Collei:ถ้าไม่ได้แวะก็ไม่เป็นไรหรอก ไว้ Eula ว่างเมื่อไหร่ ฉันค่อยพาไปทีหลังก็ได้!
Eula:โอเค งั้นตกลงตามนี้นะ
Traveler:พวกเราเคยไป...
Paimon:พอคิดดูแล้ว ก็เคยไปมาหลายครั้งนะ! นับครั้งไม่ถ้วนเลยล่ะ
Maymunah:งั้นเหรอ ตอนนั้นพ่อของฉันไปช่วยจัดงานเทศกาลที่ Grand Bazaar พอไปที่งานทีไร ก็ได้กินลูกอมทุกทีเลย...
Maymunah:เด็ก ๆ จะไปรู้เรื่องอะไร แค่ได้กินลูกอมก็มีความสุขแล้ว แถมยังชอบคิดด้วยว่า งานเทศกาลเอย สวนสนุกเอย เป็นสิ่งที่ดีเลิศที่สุดแล้ว
Maymunah:...และก็รู้สึกว่าคุณพ่อน่ะสุดยอดมาก โตขึ้นจะต้องเป็นอย่างคุณพ่อให้ได้เลย
Collei:แต่คุณ Maymunah เป็นนักวิชาการของสถาบันใช่มั้ย? เท่าที่ฉันรู้ นักวิชาการมักจะใช้เวลาว่างไปกับการวิจัยนี่...
Collei:คุณ Maymunah คงไม่มีเวลามาช่วยจัดงานเทศกาลใช่มั้ย...?
Maymunah:อืม ถูกมองออกซะแล้ว
Maymunah:ระหว่าง "คนที่ตัวเองอยากจะเป็น" กับ "คนที่พ่อแม่อยากให้เป็น" ฉันตัดสินใจเลือกอย่างหลัง แต่กลับไม่มีความสุขเลย
Paimon:ตรงกันข้ามกับของ Eula เลย...
Eula:ฉันคิดว่าตอนนี้คุณคงรู้ตัวแล้วสินะ? ถึงได้มาตั้งแผงร้าน และสร้างบรรยากาศของงานเทศกาลแบบนี้
Maymunah:ใช่ แต่... ฉันก็ยังไม่มีความสุขอย่างที่คิดไว้อยู่ดี
Maymunah:ฉันเพิ่งรู้ว่า... การร่วมงานกับการจัดงาน มันต่างกันลิบลับเลย
Maymunah:เหตุผลที่ตอนเด็ก ๆ ใช้ชีวิตอย่างไร้กังวล นั่นเพราะฉันมีครอบครัวคอยออกแรง
Maymunah:แต่คุณพ่อรู้ถึงความหนักหนา และความเหน็ดเหนื่อยในการเตรียมงานดี เลยอยากให้ฉันเดินสายวิชาการมากกว่า...
Maymunah:เฮ้อ... แต่ฉันก็ไม่ได้เรื่องสักด้านเลย
Maymunah:ฉันมาสำรวจกระแสพลังในทะเลทรายด้วยความหมดอาลัยตายอยาก จนสุดท้ายก็เผลอหลงเข้ามาที่นี่
Maymunah:อุตส่าห์มีโอกาสได้ทำความปรารถนาให้สำเร็จทั้งที... แต่พอเห็นผลลัพธ์ถูกทำลายไป ฉันก็หมดเรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นยืนอีกครั้งเลยล่ะ
Collei:คุณ Maymunah ไม่ได้แย่ขนาดนั้นซะหน่อย อย่ามองในแง่ร้ายนักเลย
Collei:คุณมีความกล้าที่จะเปลี่ยนแปลง ตลอดทางมานี้ก็กระตือรือร้นแนะนำพวกเราเป็นอย่างดี...
Collei:คนที่ "หมดอาลัยตายอยาก" จริง ๆ ทำเรื่องแบบนี้ไม่ได้หรอก
Paimon:Collei...
Maymunah:ฉันรู้ตัวเองดี ไม่ต้องปลอบใจฉันหรอก...
Collei:ฉันไม่ได้ปลอบใจนะ แต่บางครั้งเจ้าตัวอาจไม่รู้ว่า การกระทำมันบ่งบอกความจริงได้ดีกว่าคำพูด
Collei:ฉันเข้าใจเหตุผลนี้ก็เพราะ Eula นี่แหละ
Eula:หืม? เธอหมายความว่าไงเหรอ?
Collei:ไม่มีอะไร! เอ่อ เรารีบซ่อม "โคมไฟคริสตัล" กันดีกว่า...
Maymunah:...อืม
Paimon:คุณ Idyia พวกเราออกมาแล้ว!
Idyia:โอ้ ฉันก็กำลังคิดเลยว่า พวกคุณน่าจะออกมากันตั้งนานแล้วถึงจะถูก! คุณ Lessig รู้สึกดีขึ้นเยอะแล้วล่ะ สบายใจได้เลย
Idyia:ฮิฮิ ฉันก็พอดูแลคนอื่นได้เหมือนกันนะ... ไม่เลวเลยเนอะ ฉันเจอข้อดีของตัวเองเพิ่มอีกข้อแล้ว...
Collei:เห็นเขาเป็นแบบนี้แล้ว ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าควรเป็นห่วงหรือควรปลื้มใจดี...
Lessig:ขนาดใหญ่... เดี๋ยวก่อน!! เงา เงาเมื่อกี้... อ๊าก!
Idyia:เอ่อ ดูท่าเขาคงต้องพักอีกหน่อยถึงจะหายดี แล้วเป็นไงบ้าง ทุกอย่างราบรื่นดีมั้ย?
Maymunah:แน่นอนอยู่แล้ว Traveler Paimon คุณ Collei และคุณ Eula รวมกัน พึ่งพาได้เยอะกว่าเธอตั้ง 40 เท่าแน่ะ
Idyia:40 เท่าเองเหรอ แสดงว่าฉันก็เก่งเหมือนกันนะเนี่ย
Maymunah:...ถ้าคิดว่าตัวเองแพ้ไว้ก่อน ก็จะไม่มีวันแพ้งั้นเหรอ... ถึกทนจนน่ากลัว เหมือนสายน้ำที่ตัดไม่ขาดเลยแฮะ...
Lessig:เอ๋! เอ๊ะ เกิดอะไรขึ้น... ฉันออกมาจากเต็นท์ใหญ่ได้ยังไงกัน...
Lessig:จริงด้วย ฉันเจอกับ Eula แล้วหลังจากนั้น หลังจากนั้นก็... โอ๊ย หัวของฉัน...
Idyia:นี่เป็นผลข้างเคียงบางส่วนของการรักษาน่ะ คุณ Lessig ได้สติแล้วเหรอ?
Lessig:ถึงจะยังรู้สึกมึน ๆ อยู่บ้างก็เถอะ...
Traveler:(สรุปว่ารักษายังไงกันนะ...)
Eula:Lessig Lawrence
Lessig:อ่า Eula... โอเค ๆ ฉันรู้แล้ว ฉันจะยอมกลับไป Mondstadt กับเธอแต่โดยดี และจะล้มเลิก "ความพยายามในการกอบกู้ตระกูล Lawrence"...
Eula:...แปลกแฮะ จู่ ๆ นายก็กลายเป็นคนพูดรู้เรื่องแบบนี้เลยเนี่ยนะ
Eula:ถ้างั้นเรื่องที่นายต้องอธิบายก็มีเพิ่มอีกเยอะเลย ถูกมั้ย?
Lessig:ฉัน... เฮ้อ ฉันยอมรับว่า ตอนแรกฉันมาที่นี่เพื่อ "กอบกู้ตระกูล Lawrence" จริง ๆ
Lessig:แต่ระหว่างทางฉันเสียเวลาไปมาก ทั้งยังหลงทางอีก ตอนที่เดินทางผ่าน Liyue และ Sumeru... ถึงขั้นต้องนอนในป่าอยู่ช่วงนึง เพราะทำกระเป๋าเงินหายในป่า
Lessig:มันแปลกมากเลย เธอรู้มั้ย ตอนอยู่ที่นั่นฉันพบว่า... ไม่มีใครรู้จักฉันเลย และไม่มีใครสนใจ "Lawrence" ด้วย
Lessig:เธอกับฉัน เราต่างโตมาเป็นตัวหมากแก้วที่ถูกพันธนาการไว้ พวกเราถูกสอนให้ทำตัวเป็นชนชั้นสูง แต่พออยู่ข้างนอก ชาว Mondstadt กลับดูถูกเราเพราะเหตุนี้
Lessig:การสอนให้ดูแคลน ชิงชัง และดื้อรั้น... เมื่อรวมทุกอย่างนี้เข้าด้วยกัน ทำให้เรายิ่งยึดติดกับคำสอนเก่า ๆ ของชนชั้นสูง เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของตัวเองไว้
Lessig:เหมือนกับการเล่นชักเย่อที่แสนยาวนาน แต่มันไม่มีความหมายอะไร... เธอคงเข้าใจดี ไม่สิ ต้องบอกว่าเธอเข้าใจมานานแล้วมากกว่า ในขณะที่ฉันเพิ่งจะเข้าใจเรื่องนี้
Paimon:เอ่อ... เหมือนว่าฉันจะเข้าใจสิ่งที่ Lessig พูดนะ...
Eula:...เป็นความจริงทั้งหมดนั่นแหละ ดูเหมือนว่าครอบครัวของนายจะยังไม่รู้ว่านายคิดได้แล้ว
Lessig:ใช่ มันเป็นเรื่องเมื่อเร็ว ๆ นี้ พอมาถึงที่นี่ฉันถึงได้รู้ว่า สิ่งที่ฉันต้องการจริง ๆ ไม่ใช่ Mondstadt ที่ทุกคนต่างก็เกรงกลัวฉัน
Lessig:ฉัน... และสมาชิกของ Lawrence อีกหลายคนต้องการเพียงแค่สภาพแวดล้อมที่สามารถอยู่ร่วมกับคนอื่น ๆ ได้อย่างสันติเท่านั้น
Eula:Lessig นายกับฉันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับความรุ่งโรจน์ของ Lawrence "เกียรติยศ" ล้วนเป็นเรื่องในอดีต... พวกเราเป็นแค่คนธรรมดาเท่านั้น
Lessig:...
Lessig:เดิมทีฉันกะว่าจะกลับไปหลังจากจัดการเรื่องที่นี่เสร็จแล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าเธอจะมา... ขอโทษจริง ๆ นะที่ทำให้ตกใจ
Maymunah:ดูสิ มนุษย์เราสามารถ "เลือก" ได้เสมอ ดูเหมือนว่าคุณ Lessig จะเลือก "คนที่ตัวเองอยากจะเป็น" แล้วสินะ
Lessig:สำหรับเรื่องนี้... ขอโทษจริง ๆ นะ ฉันยังหาเป้าหมายชีวิตของตัวเองไม่เจอเลย...
Maymunah:ไม่เป็นไร แค่ตัดสินใจเรื่อง "คนที่ตัวเองอยากเป็น" กับ "คนที่พ่อแม่อยากให้เป็น" ได้ ก็นับว่าเก่งมากแล้วล่ะ
Maymunah:...ส่วนจะ "ตามหาความสุขที่แท้จริงยังไง" นั้น น่าจะเป็นเรื่องที่ยากที่สุดแล้วล่ะ
Eula:Lessig ฉันมีอะไรจะแนะนำ
Eula:พอกลับไปแล้ว นายก็ลองพูดแบบเมื่อกี้ให้พ่อแม่ฟังเป็นไง?
Lessig:แบบนั้นฉันอาจจะถูกตีก็ได้ แล้วเธอล่ะ? เธอเคยพูดสิ่งที่คิดจริง ๆ ให้คนในครอบครัวฟังบ้างมั้ย?
Eula:ฉันก็กำลังคิดถึงปัญหานี้อยู่พอดี... บางทีเรามานั่งคุยกับทุกคนได้นะ
Eula:Lawrence ก็เคยรุ่งโรจน์เหมือนกับเวทีนี้ แต่ละครเวทีในอดีตได้ปิดฉากลง และถึงเวลาที่พวกเราต้องปรับปรุงมันหน่อยแล้ว
Collei:(...เพราะเธอเป็นคนแบบนี้ เลยสามารถเต้นได้ทุกที่ทุกเวลางั้นเหรอ? ทั้งแข็งแกร่งและเข้มแข็ง แต่ก็ใสกระจ่าง... เหมือนน้ำแข็งไม่มีผิด)
Idyia:เอ่อ พวกคุณ... พวกคุณคุยกันจบแล้วเหรอ?
Maymunah:ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะ เอานี่ไปสิ ฉันเจอมันตรงข้าง ๆ คุณ Lessig ตอนที่เขาใกล้จะไม่ไหวแล้วน่ะ
Idyia:เอ๊ะ! มันคือ "ชิ้นส่วน" ที่หล่นอยู่ที่นี่! ธะ...เธอเจอมันตั้งแต่ตอนนั้น แต่เพิ่งเอามาให้ฉันตอนนี้เนี่ยนะ?
Maymunah:ก็... ก็เมื่อกี้เธอไม่ได้ถามนี่นา! ก็ได้ ฉันลืมเองแหละ...
Idyia:ฮึฮึ... งั้นชิ้นส่วนนี้ก็เก็บไว้ที่ Traveler ก่อนแล้วกัน
Collei:เอ๋? เจ้าสิ่งนี้...
Paimon:ดูคุ้น ๆ แฮะ เคยเห็นที่ไหนมาก่อนหรือเปล่านะ...
Paimon:ชู่วว! อย่าเพิ่งโม้วีรกรรมอันยิ่งใหญ่ตอนนี้สิ!
Collei:ตอนงานเทศกาลคราวก่อน ฉันก็ซื้อมากล่องนึง
Maymunah:ใช่ ในงานเทศกาลมักจะนำเจ้าสิ่งนี้มาใส่ลูกอม และนี่ยังเป็น "วัสดุ" ที่ใช้สร้างเต็นท์ใหญ่ในตอนนั้นอีกด้วยนะ...
Maymunah:ในเมื่อเต็นท์ใหญ่ได้รับการซ่อมแซมแล้ว ของสิ่งนี้ก็ไม่มีความหมายพิเศษอะไรอีกต่อไป
Maymunah:พอได้กินลูกอมในกล่องลูกอมตอนที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว รู้สึกว่ามันไม่อร่อยเท่าตอนเป็นเด็กเลย แต่พอคิดดูดี ๆ แล้ว สิ่งที่กินได้หลังจากโตเป็นผู้ใหญ่ มันก็เยอะขึ้นเหมือนกัน
Paimon:โอ้! สรุปแล้วการกินลูกอมก็เหมือนกับชีวิตคนเรา ที่เป็นแค่ "ตัวเลือก" อย่างนึงสินะ!
Lessig:...
Idyia:เท่านี้พวกเราก็หา "ชิ้นส่วน" ครบสามชิ้นแล้ว เหลือแค่ชิ้นสุดท้ายเท่านั้น
Idyia:แต่ทุกคนเสียเวลาไปกับการซ่อมเต็นท์ใหญ่อยู่นานเลย... ขอโทษจริง ๆ นะ ทุกคนกลับไปพักผ่อนก่อน แล้วค่อยมาคุยกันดีกว่า... เดี๋ยวฉันนำทางให้เอง...
Paimon:Kokomi! ที่แท้เธอก็กลับมาก่อนแล้วนี่เอง
Sangonomiya Kokomi:พวกเธอเองเหรอ การผจญภัยในป่าทางเหนือราบรื่นดีมั้ย?
Paimon:ทุกอย่างราบรื่นดี! แล้วเธอล่ะ? วันนี้ทำอะไรบ้างเหรอ?
Sangonomiya Kokomi:อืม... ถึงเวลาที่ต้องบอกทุกคนแล้ว ในฐานะที่ฉันเป็นผู้นำมิโกะคนปัจจุบันแห่งเกาะ Watatsumi เดิมทีฉันไม่ควรปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้
Sangonomiya Kokomi:อันที่จริง เมื่อนานมาแล้วมีโบราณวัตถุชิ้นหนึ่งที่ชื่อว่า "กล่องลวงตา" หายไปจากเกาะ Watatsumi
Sangonomiya Kokomi:เมื่อเร็ว ๆ นี้ จู่ ๆ ไข่มุกที่เป็นคู่ของมันก็เปล่งแสงนำทางออกมา ฉันถึงได้รู้ที่อยู่ของมัน
Sangonomiya Kokomi:ที่บอกว่าอยากเปิดหูเปิดตาน่ะ ไม่ใช่เรื่องโกหกหรอก Gorou บอกกับฉันอยู่บ่อย ๆ ว่า การเอาแต่นั่งอ่านไลท์โนเวลอยู่ในบ้านไม่ใช่วิธีการที่ดี... ฉันต้องหัดออกไปข้างนอกบ้าง
Sangonomiya Kokomi:ฉันได้ชื่นชมทิวทัศน์มากมายระหว่างเดินทางจากเกาะ Watatsumi มาถึง Sumeru ช่างเป็นประเทศที่น่าสนใจจริง ๆ แถมฉันยังได้หยุดพักแถวป่าฝนอยู่ตั้งหลายวันแน่ะ
Sangonomiya Kokomi:แต่นึกไม่ถึงเลยว่า เครื่องพิธีจะมาตกอยู่แถวทะเลทราย ฉันพอจับสัมผัสได้บ้าง แต่ระบุตำแหน่งที่แน่นอนไม่ได้เลย...
Sangonomiya Kokomi:คุณ Idyia ไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังอะไรพวกเราหรอก แต่ที่แดนมายาแห่งนี้ยังมีความลับซ่อนอยู่ ฉันเชื่อว่าด้วยความสามารถระดับเธอ ยังไงก็ต้องจับสัมผัสได้อยู่แล้ว
Traveler:(มีบางอย่างผิดปกติอยู่จริง ๆ บางที Idyia ก็ทำตัวลุกลี้ลุกลน... ไหนจะความสัมพันธ์กับ Alice อีก)
Paimon:พูดถึงเรื่องนี้ วันนี้พวกเราก็เจอมาหลายเรื่องเลย!
เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นใน "สวนสนุก" ให้ Sangonomiya Kokomi ฟัง...
Sangonomiya Kokomi:อย่างนี้นี่เอง พวกเธอได้เจอคุณ Lessig แล้ว เขามีเบาะแสเกี่ยวกับแดนมายาบ้างหรือเปล่า?
Traveler:เหมือนจะไม่มีนะ
Sangonomiya Kokomi:เขาคงมัวแต่คิดเรื่องอื่นอยู่ เลยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างละมั้ง ความจริงแล้วก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ "ฟ้าดินกลับตาลปัตร" แดนมายาไม่ได้มีสภาพเป็นแบบนี้หรอก
Collei:Traveler! เอ่อ ฉันไม่ได้มาขัดจังหวะการพูดคุยของเธอกับคุณ Kokomi ใช่มั้ย?
Sangonomiya Kokomi:ไม่หรอก วันนี้พวกเธอทั้งสองเหนื่อยกันมามากแล้ว สนใจดื่มชาด้วยกันสักหน่อยมั้ย?
Collei:เอาสิ! อันที่จริงฉันกับ Eula เพิ่งไปทำขนมมา...
Eula:Idyia มีเตากับเตาอบก็ไม่รีบบอกแต่แรก จริง ๆ เลยเชียว
Paimon:งั้นก็มี Moon Pie ให้กินน่ะสิ?
Eula:ที่ฉันทำมันเรียกว่า "Stormcrest Pie" ต่างหาก Traveler ลองชิมสักชิ้นมั้ย?
Collei:Pita Pocket ก็มีนะ! คุณ Kokomi ก็มากินด้วยกันสิ กินคู่กับชา น่าจะเข้ากันดีเลยล่ะ
Collei:อ๊ะ ไม่สิ ต้องเรียกว่าคุณ "ผู้บัญชาการ" ต่างหาก...
Sangonomiya Kokomi:อ๊ะ งั้นฉันไม่เกรงใจละนะ
Paimon:จริงสิ Eula ลูกพี่ลูกน้องคนนั้นของเธอเป็นยังไงบ้างล่ะ?
Eula:เขาน่ะเหรอ... เธอคงคิดไม่ถึงแน่ เขากำลังง่วนอยู่กับเตาอบน่ะ
Localized evidence
ฤดูร้อน! สวนสนุก? แดนมายาลับ! ช่วงที่ 2
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/840778224No text in the selected or fallback locales.
วิกฤตสวนสนุกในแดนมายา!
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/1548820658Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/30010118
10117
EQ
4011515
UI_ChapterIcon_PenumbraAdventure
4011509
event