Ghost
Chapter icon · UI_ChapterIcon_LoliFriends

Story Chapters

Asla Başarısız Olmayan Büyü

Event StoriesChapter number: Hayali Dostlar: III. Bölüm

Story evidence

Chapter quests

1

Asla Başarısız Olmayan Büyü

Open quest →
Quest flow
1

Ertesi güne kadar bekle. (08:00 - 10:00)

Open step page →
2

Gizli üsse git.

Open step page →
Conversation 1 · 39 linesOpen full page →

Hyakujitsuhaku Shion:Pekala, hazırız. Bakular bütün gece hiçbir şey yemediler, yani bu kabustan sorunsuzca kurtulabiliriz.

Traveler:Topladığımız parçalar bunlar.

Hyakujitsuhaku Shion:Hımm, koku daha önce bulduğumuzla uyuşuyor. Evet, aradıklarımız bunlar. Hadi bakalım.

Paimon:Aa, Patpat normale dönmüş!

Patpat:Oh be... Nihayet, artık başım o kadar da dönmüyor.

Patpat:Şimdi hatırlıyorum... Her şeyi hatırlıyorum! Son birkaç gündür bana eşlik ettiğiniz ve Homura'ya kabusunun üstesinden gelmesinde yardımcı olduğunuz için teşekkür ederim!

Paimon:Hehe, lafı bile olmaz! Bu arada Homura'yla nasıl ayrı düştünüz? Hayali arkadaşların çocukların kafasının içinde yaşaması gerekmez mi?

Patpat:Şey, şöyle ki... Homura artık büyüdü...

Patpat:İşi o kadar yoğun ve stresliydi ki çoğu gece uyuyamıyordu bile. Nihayet doğada dinlenmeye biraz zaman bulmuştu ki, o zaman da kestirmeye çalıştığı anda bir kabus gördü...

Patpat:Ona dinlenmesi için bir şans vermek istedim, o yüzden kabusun içine girip ona eziyet eden her şeyi pataklayarak kabustan kurtulmaya çalıştım.

Patpat:Ama sonra... Devasa bir fırtınaya kapıldım ve Homura uyandığında, tam da uyuduğu yerde uğursuz görünümlü bir kristal parçası kalmıştı!

Prune:Kabus parçası.

Patpat:Evet! Ben de onu parçalamaya çalıştım tabii!

Paimon:Galiba Patpat'ın siniri sadece kabus yüzünden değilmiş...

Hyakujitsuhaku Shion:Hayır ama kesinlikle durumu daha da beter etti.

Patpat:Ama yine başarısız oldum! Sonra başım fena halde döndü... Gerisini biliyorsunuz.

Prune:Bütün kabus parçalarından kurtulduk, değil mi? Sorun çözüldü mü o halde?

Hyakujitsuhaku Shion:Homura kabustan kurtuldu ama psikolojik durumu hâlâ anormal... Hatta sorun epey ciddi olabilir.

Hyakujitsuhaku Shion:Baku, az önce parçaları sindirirken Homura'nın parçalardaki duyguların üstesinden gelmek için hiç çaba göstermediğini fark etti... Duygusal hissizliğin bir işaretidir bu.

Patpat:Uzun zamandır içtenlikle gülümsemedi. Çocukken olduğu gibi hayal gücünü serbest bırakmıyor ya da kafasında çılgın sahneler kurmuyor...

Patpat:Onu eskisi gibi hayal gücüyle cesaretlendiremiyorum... İçindeki kıvılcımı kaybetmesini izlemekten başka bir şey gelmiyor elimden.

Hyakujitsuhaku Shion:Biri kendi mutluluğunu aramaktan ve keyfini çıkarmaktan vazgeçtiğinde olumsuz duygular tüm benliğini ele geçirebilir. Eğer böyle olursa...

Paimon:... Ne? Öyle olursa ne olur?

Hyakujitsuhaku Shion:Klinikte bu tür hastalara çok rastlarız. Dışarıdan bakıldığında hiçbir sorun yokmuş gibi görünebilir.

Hyakujitsuhaku Shion:Fakat içten içe bir boşluk hissi her şeyi ele geçirmeye başlar ve sonunda o kişi dünyadaki güzellikleri fark etme yetisini kaybeder.

Hyakujitsuhaku Shion:Hastalarımızdan biri şöyle demişti: "Sorun benim yok olmam değil, sorun içimdeki çocuğun bir daha asla geri dönmeyecek olması."

Patpat:Hayır, hayır! Ona yardım etmeliyim!

Qiqi:Nereye gitti? Akşam yemeği için geri dönecek mi?

Yaoyao:Hayır Qiqi. O bir benzetmeydi... Ya da kişileştirme mi oluyordu? İkisinden biri işte.

Klee:Geri dönemeyeceğini kim söylemiş! Bazen hücre hapsimden çıktıktan sonra öyle hızlı kaçarım ki Kumandan Jean bile beni yakalayamaz!

Klee:Ama sonra Dodoko bunun hücreye tekrar gönderilmenin kesin bir yolu olduğunu hatırlatır, ben de geri dönerim.

Paimon:Yani bu... Daha gerçekçi bir yorum oldu ama Paimon'a göre aynı mantık geçerli!

Prune:Evet, bence de. Eğer ona ulaşabilecek biri varsa o da Patpat'tır, değil mi? Ne de olsa onun hayali arkadaşı. Onu dinlemek zorunda.

Hyakujitsuhaku Shion:Doğru. Profesyonel yardıma ihtiyaç duyacak noktaya gelmesini hiç istemem. Bu sorunların üstesinden kendi başına gelebilirse çok daha iyi olur.

Paimon:Ama Patpat, Homura'nın onu uzun zamandır düşünmediğini söyledi... Onu duyamayacak veya onunla konuşamayacak...

Prune:İşte bu yüzden ilk önceliğimiz onu hatırlamasını sağlamak...

Patpat:Homura'yı bulmalıyım! Ona yardım etmeliyim!

Prune:Bekle, hemen gitme!

Klee:Küçük Cadılar Meclisi de yardım etmek istiyor!

3

Inazuma Şehri'ne git.

Open step page →
Conversation 1 · 61 linesOpen full page →

Patron:Homura, sunduğun teklifte hâlâ pürüzler var. Daha yaratıcı olmalı, bir kıvılcım eksik! Sil baştan yapman gerekiyor.

Patron:Burada ilk işe başladığında fikirlerin çok iyiydi. Sonra ne oldu? Bu sunumun bizim için ne kadar önemli olduğunu biliyorsun. Çalışmalarına değer veriyoruz ama aklını işine vermen gerek.

Homura:Ama, bu zaten 12. taslak... *iç çeker* Neyse. Anladım.

Paimon:Bir dakika, Homura o mu? Birkaç gün önce Aisa Hamamının önünde karşılaştığımız kız değil mi o?

Sayu:Patpat'ın sürekli tosladığı kişi onun patronu olmalı. Görünüşe göre ikisi de onu göremiyor...

Qiqi:Homura hâlâ Patpat'ı hatırlamıyor. Bu yüzden onu göremiyor.

Yaoyao:Sanırım artık büyüdüğü için saçlarını iki yandan toplamıyor.

Prune:Uzun saçla uğraşmak zordur.

Klee:Ayrıca artık çiçekli elbiseler de giymiyor...

Prune:Annem pantolonla çalışmanın daha kolay olduğunu söylüyor. Ama sanırım insan kendini rahat hissettiği şeyi giymeli.

Patron:Birkaç gün içinde bir sergi düzenlenecek. Biraz zaman ayırıp müşteriye etrafı gezdirmen gerekiyor. Onunla iyi ilgilen, tamam mı? Gelecek yılki siparişlerimiz buna bağlı!

Patron:Ha, bu arada bir de grafik çiz. Hep bir şeyler karalayıp duruyorsun zaten, değil mi? Yakından o kadar etkileyici görünmesine gerek yok. Sunum sırasında müşteriyi etkilese yeter.

Patron:Bir taslak çiz. Asıl içeriği önemli değil, iyi görünsün yeter. Müşterinin geri bildirimine göre daha sonra değiştiririz.

Sayu:Of, bu iş yükü ya savaş ya kaç tepkimi tetikliyor... Dürüst olmak gerekirse sadece kaç tepkimi...

Paimon:Yapma Homura! Kendini savunsana!

Homura:... Tabii ki.

Paimon:Of ya! Çocukken sahip olduğun o öfke patlamalarına ne oldu? Hani yazdığın şu şiirdeki gibi!

Prune:Aa, tabii ya! O şiir! Çocukluğunu ve Patpat'ı hatırlamasını sağlamak için o şiiri kullanabiliriz!

Prune ve Klee:Gözyaşı böcekleri oradan, sümük canavarları şuradan...

Yaoyao ve Qiqi:Huysuz mu huysuz, kaba mı kaba, tek yumrukla uçarlar doğruca uzaya!

Paimon:Şöyle okkalı bir tokat patlat... Ee, sonra ne geliyordu? Sayu?

Sayu:Şey... Tüh. Sanırım tam o kısımda uyuklamışım...

Homura:Şöyle okkalı bir tokat patlat, sonra da... Hep... Hepsini kocaman bir çuvala at!

Homura:Evet, üzerinde adının yazdığı bir çuvalım var!

Homura:Hey! Dur!

Patron:Ne oldu? Kafan mı karıştı?

Homura:Bence asıl senin kafan karışık. Geri bildirimlerin sürekli değişiyor. Ne istediğini kendin bile bilmiyorsun ama bir şekilde zihnini okumamı mı bekliyorsun? Belki işleri önceden doğru düzgün düşünsen her şeyi baştan yapmak zorunda kalmazdık.

Homura:Kararları benim vermemi mi istiyorsun? Peki, o zaman yaptığım her işe karışma. Ne yaparsam yapayım bir kulp takıyorsun, değiştirince de yine şikayet ediyorsun. Yaratıcılık eksikliğinden bahsediyorsun ama senin de hiç fikir ürettiğini görmüyorum.

Homura:Demek şirket bana değer veriyor, ha? Güleyim bari! Her gün çalışa çalışa kendimi paralıyorum, peki uyanık kalmak için bedavaya bir fincan kahve alabiliyor muyum? Hayır, onu bile kendim alıyorum.

Patron:Çalışanlarımızı ödüllendirmeyi elbette planlıyoruz...

Homura:Daha sözüm bitmedi. Ödüllendirmeyi planlıyorsunuz ha? Çünkü bana soracak olursan bizi sadece daha fazla işle ödüllendiriyorsun. Yaptığım işlerin yarısı görev tanımımın dışında.

Homura:Makina değilim ben. Beni öyle kurup sonsuza dek çalıştıramazsın.

Homura:Aşırı çalışıyorum. Yeterince uyuyamıyorum, ben... Ben bu şekilde devam edemem.

Homura:Sen benim patronumsun. Madem senden akıl hocalığı ve rehberlik alamıyorum, en azından uygun bir çalışma ortamı yaratabilirdin.

Homura:Ha, bir de ben çizimlerimi zevkine yapıyorum, bana emir vermek için kullanamazsın yani. O yüzden... Sus artık!

Yoldan Geçen Köpek:Hav! Lafı ağzımdan aldın!

Yoldan Geçen Kedi:Bir alkışı hak etti! Miyav!

Patron:Peki... Sinirlenmişsin, görüyorum... Haklısın! Sana çok fazla yüklendim. Özür dilerim.

Patron:Biraz dinlenip enerjini toplamalısın. Üç aylık ücretli izne ne dersin?

Homura:Ne?

Patron:Ha, doğru. Laf değil icraat zamanı diyorsun, değil mi? Üstüne üç aylık bir ikramiye vereceğim. Ne dersin?

Patron:Üç aylık ikramiye... Üç aylık ikramiye... Üç aylık ikramiye... Üç aylık ikramiye...

Homura:Ha... Haha... Hahahahahahaha!

Patron:... İyi misin?

Homura:Haha... Ha... Hım? Ha, şey. Evet.

Patron:Emin misin?

Homura:...

Homura:Aslında hayır. İyi falan değilim!

Homura:Bence sunduğum teklif fazlasıyla rekabetçi. İstersen sana daha detaylı anlatabilirim, değişiklik yapmaya gerçekten gerek olup olmadığına ondan sonra karar verirsin.

Homura:Ama önce... İki gün izin almak istiyorum. Geri döndüğümde teklifin üzerinden geçebiliriz.

Homura:Şey... Olur mu?

Patron:Bak, bazen sorunlar yaşayabileceğini anlıyorum ama şimdi pek iyi bir zaman değil. Yetiştirmemiz gereken işler var, o yüzden biraz daha dayan...

Homura:Özür dilerim ama yapamam... Çok fazla işim var, artık sağlığımı etkilemeye başladı. Umarım anlayışla karşılarsın...

Patron:Hım, şimdiye dek hiç sesini çıkarmadın, işlerini de hep zamanında teslim ettin. Ben de üstesinden gelirsin diye düşündüm.

Homura:İşimi zamanında tamamlıyorum çünkü ben bir profesyonelim. Beni fazla mesai yapmaya zorlayan şey, o son dakika verilen mantıksız işler...

Homura:Ve son zamanlarda bunu çok sık yapar oldum... İleride bana verdiğin iş miktarına biraz daha dikkat etmeni umuyorum.

Patron:Ama müşteri birazdan burada olacak. Senin yerine nasıl hemen birini bulabilirim ki?

Homura:Müşterileri ağırlamak zaten en başından beri benim iş tanımımın bir parçası değildi ki...

Homura:*iç çeker*... Tabii eğer iznimi onaylayamazsan ben de gerekeni yapmaya hazırım...

Patron:Dur bakalım bir dakika! Acele etmeye gerek yok! Bak, şöyle yapalım. Sen git dinlen, kendine gel, eski formuna kavuş. Pozisyonun seni bekliyor olacak... Ama çok da uzatma, tamam mı?

Homura:T-Tabii ki... Denerim.

4

Homura ile konuş.

Open step page →
Conversation 1 · 35 linesOpen full page →

Homura:Vay be... Kıl payı kurtuldum. Az kalsın müşteriyle görüşme fikrini kabulleniyordum...

Homura:...

Homura:Patpat! Gerçekten sensin! Aa... Yalnız değilsin.

Yaoyao:Merhaba Homura Hanım! Biz Patpat'ın arkadaşlarıyız!

Homura:Bir dakika, yani... Hayali arkadaşımın benden başka gerçek arkadaşları mı varmış? Hayal gücüm bana oyun oynuyor olamaz, değil mi?

Patpat olan biteni anlatır ve küçük cadılar da ara sıra söze girip ayrıntılar ekler...

Homura:Anladım... Bunu yaptığınız için teşekkür ederim. Son zamanlarda kendimi pek iyi hissetmiyordum, bu yüzden kabuslar görüyordum. Sizi bunca zahmete soktuğum için özür dilerim.

Sayu:Merak etme. Kabus yutuldu, yani artık mışıl mışıl uyuyabilirsin!

Qiqi:Ama Hamur Kralı hâlâ ruhsal sorunların olduğunu söyledi.

Prune:Dur, hayır. Öyle olmaz... Bunu pat diye söyleyemezsin Qiqi. Yetişkinler bu kadar dobralığı kaldıramaz.

Paimon:Şey, ıı, neyse... Patpat son zamanlarda işlerinin çok yoğun olduğunu söyledi.

Homura:Evet... Bu benim ilk işim. Başta çok heyecanlıydım, adımı duyurmak için bir fırsat olduğunu düşünmüştüm. Ama gerçekler epey acımasız çıktı...

Homura:Bitmek bilmeyen işler, zorlu ilişkiler, suya düşen planlar... Daha bir sorunu çözemeden çok daha büyük sorunlar ortaya çıkıyordu.

Homura:Çok boğucuydu. İşten çıktıktan sonra bile eskiden keyif aldığım şeyleri yapamayacak kadar yorgun oluyordum. Sadece eve gidip uzanmak istiyordum.

Prune:Ne demek istediğini çok iyi anlıyorum. Yetişkinlerin dünyası soğuk ve acımasız bir yer.

Paimon:Ne... Sen daha yetişkin bile değilsin ki!

Klee:Hım, hiç anlamadım. Hepimiz aynı dünyada yaşıyoruz, öyle değil mi? Annem, yetişkinlerin sadece yetişkin kıyafetleri giymiş büyük çocuklar olduğunu söyledi!

Homura:Ne?

Sayu:Evet, ben de bu konuda epey bilgi topladım. Meğer kimse bakmıyorken bazı yetişkinler de kendi oyunlarını oynuyor, küçük kukla gösterileri yapıyor, hatta yemek pişiriyormuş gibi yapıyor!

Sayu:Ama kim olduklarını söylemeyeceğim...

Patpat:Hiçbir şeyin değişmesi gerekmiyor ki! Hâlâ canavarlarla savaşabiliriz ya da yere basmama oyunu oynayabiliriz. Hayal etmen yeterli, hayal edersen yaparız!

Homura:Demin ağzıma geleni saydırdığımı hayal etmem gibi mi? Gerçek olmasa da hayalini kurmak bile rahatlattı.

Prune:Ama bu yetmez. Çocuklar masumdur. Hayalleri onlar için gerçeğe dönüşür, bu yüzden hayal ürünü oyunlar onlara gerçek bir mutluluk verir.

Prune:Fakat yetişkinler bunun gerçek olmadığını bilir, bu yüzden hayal gücü bir kendini kandırma biçimine dönüşür. Buna gerçeklik kaçamağı denir.

Prune:Ha, doğru! Evet. Tüh... Yanlış ezberlemişim.

Prune:Yani diyorum ki seni mutlu eden şeylerin sadece hayalini kurmakla olmaz. Harekete geçmelisin!

Prune:Bu hem iş hayatı hem de normal hayat için geçerli. Moralini bozan "bir şey" ya da "biri" olsa da mevcut durumunu kabullenmek zorunda değilsin. Tıpkı daha önce olduğu gibi, ilk adım "hayır" demektir.

Prune:Sonrasında eğer sana engel olmaya devam ederse ona gözyaşı böceği ve sümük canavarı muamelesi yap!

Paimon:Evet! İşte budur!

Prune:Olur da her şey ters giderse sanırım en kötü ihtimalle... Yeni bir iş bulursun, o kadar.

Paimon:Yani, şey... Iıı, Paimon aslında bunun kutlanacak bir şey olduğunu sanmıyor...

Homura:Vay be... İhtiyaç duyduğum motivasyon konuşmasını çocuklardan duyacağım hiç aklıma gelmezdi ama çok doğru noktalara değindiniz. Artık daha farklı bir yaklaşım deneyeceğim. Her şey için sağ olun.

Homura:Sen de sağ ol Patpat.

5

Gizli üsse geri dön.

Open step page →
Conversation 1 · 69 linesOpen full page →

Paimon:Yaa. Patpat ve Homura'yı tekrar bir arada görmek çok güzel...

Prune:Evet...

Prune:Aklıma Descartes'ı getiriyor... Bir dakika, ben ne yapıyorum böyle? Neredeyse hiç ilerleme kaydetmedim!

Klee:Prune? Ne oldu?

Prune:Ben... Şey... Iıı...

Traveler:Sorun değil. Eğer konuşmak istemediğin bir konuysa hiç duymamış gibi davranabiliriz.

Traveler:Ama bize güvenip anlatmayı seçersen eminim hepimiz seve seve yardım ederiz. Değil mi küçük cadılar?

Klee:Evet! Bana göre Prune çoktan bizden biri oldu bile! Hepimiz seni çok sevdik!

Yaoyao:Kesinlikle! Parçaların izini sürerken süper bir uyum içinde çalıştık. Resmen birbirimiz için yaratılmışız!

Sayu:Ayrıca boylarımız da aynı! Hatta daha uzun olmanın nasıl bir his olduğunu anlayabileyim diye bana bir çekici sırık gibi kullanmayı bile öğrettin.

Qiqi:Prune çok bilgili, bildiklerini paylaşmayı da seviyor. Bana serçeler hakkında bir kitap verdi.

Paimon:Paimon da size katılıyor! Hem ayrıca artık Küçük Cadılar Meclisinin bir parçası olmana o kadar alıştı ki yiyecekleri senin payını saymadan bölüştürmeyi düşünemiyor!

Prune:Arkadaşlar... *ağlar*... Ben... Ben o kadar da harika biri değilim...

Prune:Size en başından beri yalan söylüyorum. Ben Alice'in arkadaşı değilim!

Prune:Ben bir Cadı Avcısıyım. Cadılar benim düşmanımdır! Onun gibi biriyle asla arkadaş olmam!

Prune:Bana bir münazarada meydan okudu ve kaybettiğinde hayali arkadaşımı alıp götürdü... Sanki hiç önemi yokmuş gibi! *ağlar*... Descartes benim en iyi arkadaşımdı...

Prune:Onu kurtarmanın tek yolunun tüm cadıları yenmek olduğunu söyledi...

Prune:Ben de cadıları bulmak için Mondstadt'a gittim ama izler Inazuma'ya işaret etti. Ben de gece bir tekneye atlayıp buraya geldim... Ve sonra...

Prune:Onlar yerine sizlerle karşılaştım... Böyle olmaması gerekiyordu!

Prune:Siz hiç de kötü cadılar değilsiniz, sadece birkaç masum çocuksunuz... Ve... Ve bana çok iyi davrandınız. Size düşman gibi davranamam... Yapamam... *ağlar*

Yaoyao:Sorun yok, sorun yok. Dök içini.

Küçük cadılar, Prune sakinleşene kadar onun yanında kalıp elini tutar ve sırtını sıvazlarlar...

Prune:Ben, şey... Artık çok daha iyi hissediyorum. Sağ olun.

Prune:Ama, ıı... Herkesin önünde ağladığım için çok utandım. Bu aramızda küçük bir sır olarak kalabilir mi acaba?

Klee:Anlaştık!

Paimon:Prune, Paimon bir şey merak ediyor... Alice'in Descartes'ı götürdüğünü gerçekten gördün mü?

Prune:Şey, hayır. Nasıl yaptığını görmedim.

Paimon:Peki... Diğer cadıları nasıl alt etmen gerektiğini söyledi mi?

Prune:Ayrıntı vermedi... Ama benden onlarla savaşmamı falan beklediğinden eminim. Sonuçta kötü karakterler böyle yapar, değil mi?

Paimon:Şey, tecrübelerimize göre Alice'in imtihanları genelde biraz daha... Alışılmadık olur. Hem... Alice öyle bir kötülük yapmaz.

Prune:Ne tür numaralar hazırladığı umurumda değil. Ben bir Cadı Avcısıyım, bu değişmeyecek. O yüzden diğer küçük cadılarla arkadaş olabileceğimizi...

Prune:Ne?

Paimon:Evet! Alice sana meydan okuduğunda Küçük Cadılar Meclisi yoktu. İstersen katılabilirsin!

Paimon:Küçük Cadılar Meclisi, büyük cadıları yenmek ve hayali arkadaşını kurtarmak için güçlerini birleştirebilir!

Prune:Ama... Klee, Alice'in kızı...

Klee:Şey, ayrıntıları tam anlamadım ama bence büyük ve eğlenceli bir oyun bu!

Klee:Çünkü annem bir gün onu yeneceğimi ve bütün dünyadaki en süper cadı olacağımı söylüyor!

Klee:Büyük cadıları yakalamak bana eğlenceli bir oyunmuş gibi geldi! Kesinlikle oynamak istiyorum!

Sayu:İyi bir antrenman fırsatı gibi duruyor. Ben de varım.

Sayu:Ben de sensei'den daha güçlü bir ninja olmaya çalışıyorum. Böylece istediğim kadar uyuyabilirim ve kimse de bana bir şey diyemez.

Yaoyao:Buna "boynuzun kulağı geçmesi" deniyormuş, Ustam öyle söyledi. Hepimiz bunu isteriz, değil mi Qiqi?

Qiqi:Hımm, Qiqi boynuzları sever.

Paimon:Hem Paimon ve Traveler bu cadı meselelerinde usta oldu artık. Biz varken ne büyük ne güçlü ne etkileyici hiçbir büyücü durduramaz bizi!

Traveler:O zaman ben de varım...

Prune:Siz var ya... Gerçekten de süper çocuklarsınız, farkında mısınız?

Klee:Hehe, hadi uzat elini de Küçük Cadılar Meclisinin resmi bir üyesi ol!

Prune:Sanırım sizinle çocukça şeyler yapabilirim... Öhöm, yani gruba ayak uydurmak için. Pekala, katılacağım.

Paimon:Hadi, yap şunu!

Prune:Hayır, o kadar da çocuk değilim.

Prune:İyi, peki. Bana öyle bakmayın... Söyleyeceğim.

Prune:Küçük cadı Prune göreve hazır...

Prune:Öf, çok utanç verici...

Prune:B-Bir dakika... Gerçek mi bu?

Prune:Ama ben cadıları yenmedim ki... Kendi başına mı kaçtın? Yaralandın mı? Dur bir bakayım.

Paimon:Ne oluyor ya? Descartes mı geldi?

Prune:Evet, geri döndü! Gerçekten geri döndü!

Yaoyao:Ne diyor?

Prune:Dedi ki... Uzun hikayeymiş, daha sonra açıklayacakmış...

Klee:Aaa! Ne garip bir köpek!

Prune:"Garip" derken? Descartes çok sevimli! Dur bir dakika... Sen onu görebiliyor musun?

Prune:Bir saniye, bunlar... Sizin hayali arkadaşlarınız mı? Ben nasıl görebiliyorum onları?

Sayu:Vay canına... Şunlara bak!

Qiqi:Tuantuan uçup gitti... Orada oynamak istiyor.

Klee:Hadi, hadi! Gidelim! Bütün hayali arkadaşlarımız birlikte oynayabilir!

Prune:Ne? Beni bekleyin!

Paimon:Gördün mü? Herkesin hayali arkadaşı burada... Gerçek dünyada!

Paimon:Hadi neler yaptıklarına bir bakalım!

Conversation 2 · 6 linesOpen full page →

Homura:Yoksa... Seni hayal kırıklığına mı uğrattım Patpat? Çocukken kurduğum onca hayalin hiçbirini gerçekleştiremedim. Büyüyünce acınası bir yetişkin oldum, değil mi?

Patpat:Her gün istediğin kadar tempura yiyebiliyor musun?

Homura:Şey, sanırım evet...

Patpat:En sevdiğin resimli romanları ve mangaları bir yetişkine sormana gerek kalmadan alabiliyor musun?

Homura:Evet, kendi Moramı kazandığım için istediğim her şeyi alabiliyorum.

Patpat:O zaman benim gözümde harika bir yetişkinsin!

6

Küçük cadıları ve hayali arkadaşlarını kontrol et.

Open step page →
Conversation 1 · 40 linesOpen full page →

???:Gerçek ya da hayal... Tüm bu dostları böyle bir arada görmek ne harika bir manzara.

Alice:Hehe... Her zamanki gibi çok zekisin Traveler. Büyük görevlerini tamamladıkları için Küçük Cadılar Meclisinin hak ettiği bir hediye olarak düşünebiliriz!

Alice:Tüm sevimli hayali dostlarımıza ortaya çıkıp bir merhaba deme fırsatı tanımak istedim. Ne kadar eğlenceli bir buluşma oldu!

Paimon:Aa, doğru! Kabus olayını düzelttikten sonra Patpat'ın tekrar normal bir hayali arkadaşa dönmesi gerekirdi. Onu göremememiz lazımdı. Yoksa...

Alice:Benim küçük cadılarımı bu dokunaklı kavuşmaya tanık olma fırsatından mahrum bırakacağımı mı sandınız?

Alice:Klee bunu kaçırsaydı çok üzülürdü, ben de buna izin veremezdim elbette.

Paimon:O zaman... Prune'un hayali arkadaşını sen almadın, değil mi? Etrafta dolaşıp... Küçük çocuklara zorbalık yapmıyorsundur herhalde.

Alice:Hayır, onun hayali arkadaşını ben almadım.

Paimon:Paimon seni savunmakta haklıymış.

Alice:Aslında minik Prune'la tanıştığımda hayali arkadaşı kaybolmak üzereydi.

Paimon:Ne?

Alice:Onunla epey zaman geçirdiniz. Hakkındaki izlenimleriniz neler?

Paimon:Küçük ve sevimli bir çocuk gibi görünmesine rağmen bir yetişkin gibi davranıyor. Akıllı, olgun ve çok güvenilir biri!

Traveler:Ama yine de sanki birçok sıkıntısını içine atıyor.

Alice:Aynen öyle. Prune her zaman yaşıtlarından olgun bir çocuktu, dünyayı daima merak ederdi. Yaşının ötesinde şeyler okudu ve oldukça çabuk büyümeye başladı. Eminim tüm bunlar kulağa hoş geliyordur...

Alice:Ama bir çocuğun yetişkinlerin dünyasına bu kadar erken adım atmasını beklemek haksızlık. O küçücük omuzlara bu kadar yük bindiğinde bir şeylerin kırılması kaçınılmaz olur.

Alice:Bu durumda da kırılan onun çocuksu masumiyeti oldu. Bunun etkilerinin ne kadar yıkıcı olabileceğine yakın zaman önce bizzat şahit oldunuz.

Paimon:Doğru, Homura'nın başına gelenler gibi... Hayal kurmayı bırakacak ve sonunda hayali arkadaşını bile hatırlayamayacak...

Alice:Hah! İşte bu yüzden Descartes'ı yakalama olayını tamamen uydurdum ve onu "tüm cadıları yenmesi" için Mondstadt'a gönderdim.

Paimon:Kandırdın yani onu! Büyücüler Mondstadt'ta yaşamıyor bile! Of, bir çocuğa böyle bir şey yapmak çok ayıp Alice! Paimon başta seni savunmamalıymış...

Alice:İltifatın için teşekkürler sevgili Paimon. Ne de olsa ben yüce, büyük ve kötü Dodo-Kral'ım.

Traveler:Demek ki Mondstadt'ı farklı bir nedenle seçtin...

Alice:Ne de olsa ruhun ve hayal gücünün tohumları en iyi özgürlük toprağında yeşerir.

Paimon:Klee'ye oynayacak başka birini vermek için yaptın, değil mi?

Alice:Hehe, pek zekisin Paimon. Küçük Cadılar Meclisinin cadıları hayal kırıklığına uğratmadı.

Alice:Her neyse, sonuca bakmak lazım, değil mi?

Alice:Küçük cadılarla vakit geçirdikten sonra çocuksu masumiyetini geri kazanıp hayali arkadaşıyla tekrar bir araya gelebildi.

Alice:Ah... Küçük cadılar harika bir iş başardı! Ama aralarındaki en harikası tabii ki benim tatlı Klee'm.

Alice:O genç yaşında Küçük Cadılar Meclisini kurması, kendi kararlarını vermesi, tek başına başardıkları... Siz de övün, çekinmeyin, tamam mı?

Klee:Fahri Şövalye! Paimon! Çabuk gelin!

Klee:Yuegui, Descartes'a takla atmayı öğretiyor!

Alice:An ne kadar değerli olursa olsun sonsuza dek süremez. Cisimleşme büyüsünün etkisi geçmeden yanlarına gitseniz iyi olur, yoksa herkesin hayali arkadaşlarıyla tanışma şansını kaçırabilirsiniz.

Paimon:Ne? Niye daha önce söylemedin? Hadi, oynamaya gidelim!

Alice:Ancak içimizdeki çocuğu kucaklayarak mutluluk olarak bilinen büyüyü kullanabiliriz...

Alice:Ve çocuksu ilham ve merakımızı bir kez daha bulabiliriz.

Alice:Yani ister küçük bir çocuk olun ister ruhu çocuk kalmış biri, endişelerinizi bir anlığına kenara bırakın, gelecekte sizi nelerin beklediğini unutun ve eğlenmenize bakın; sadece bir anlığına bile olsa.

7

幻幻之交$HIDDEN

Open step page →
8

幻幻之交$HIDDEN

Open step page →

Localized evidence

Text fields

3 fields
Chapter numberTextMap 3112859072
Hayali Dostlar: III. Bölüm
Hayali Dostlar: III. Bölüm

Evidence locale: tr

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTR.json
JSON Pointer
/3112859072
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
Asla Başarısız Olmayan Büyü
Asla Başarısız Olmayan Büyü

Evidence locale: tr

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTR.json
JSON Pointer
/334544058

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Chapter icon · UI_ChapterIcon_LoliFriends
Chapter iconchapterIcon198 × 192 · 12 KBUI_ChapterIcon_LoliFriendsResource name

Properties

7

chapter10251

Source evidence
Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json
JSON Pointer
/394
id
10251
groupId
10249
questType
EQ
endQuestId
4024106
chapterIcon
UI_ChapterIcon_LoliFriends
beginQuestId
4024104
chapterCategory
event