Ghost
Chapter icon · UI_ChapterIcon_LoliFriends

Story Chapters

เวทมนตร์ที่ไม่มีวันไร้ผล

Event StoriesChapter number: อัศจรรย์ผองเพื่อนในจินตนาการ - 3

Story evidence

Chapter quests

1

เวทมนตร์ที่ไม่มีวันไร้ผล

Open quest →
Quest flow
1

รอจนถึง 8:00 - 10:00 ของวันถัดไป

Open step page →
2

ไปที่ฐานลับ

Open step page →
Conversation 1 · 39 linesOpen full page →

Hyakujitsuhaku Shion:ทางเราเองก็เตรียมพร้อมแล้วเหมือนกัน บากุเขมือบฝันหิวโซมาทั้งคืน วันนี้ภารกิจต้องสำเร็จไปได้ด้วยดีแน่

Traveler:นี่คือเศษเสี้ยวฝันร้ายที่เรารวบรวมมาได้

Hyakujitsuhaku Shion:กลิ่นอายเหมือนกับชิ้นแรกที่พวกเราเจอเลย ไม่ผิดแน่ งั้น... พวกเราไม่เกรงใจแล้วนะ

Paimon:ดูเหมือนว่า ป๊อปคอร์นจะกลับมาเป็นปกติแล้วใช่มั้ย?

ป๊อปคอร์น:ฮ่า... ไม่เวียนหัวแล้ว

ป๊อปคอร์น:ฉันจำได้แล้ว... จำได้ทั้งหมดเลย! ขอบใจพวกเธอมากนะ ที่อยู่เป็นเพื่อนฉันตลอดหลายวันที่ผ่านมา แถมยังช่วยจัดการฝันร้ายให้ Homura ด้วย!

Paimon:ฮี่ฮี่ ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่เธอพลัดหลงกับ Homura ได้ยังไงล่ะเนี่ย? ปกติเพื่อนในจินตนาการต้องอยู่ในความคิดของเด็ก ๆ ไม่ใช่เหรอ?

ป๊อปคอร์น:ความจริงก็คือ Homura โตเป็นผู้ใหญ่แล้วน่ะ...

ป๊อปคอร์น:งานของเขายุ่งและเหนื่อยมาก แถมยังนอนไม่หลับบ่อย ๆ ช่วงนี้อุตส่าห์ปลีกเวลามาเดินเล่นพักผ่อนที่แถบชานเมืองได้ทั้งที แต่ขนาดแค่เผลองีบหลับก็ยังฝันร้ายอีก...

ป๊อปคอร์น:"อย่างน้อยก็ขอให้เธอได้หลับฝันดีเถอะ..." พอคิดแบบนั้น ฉันเลยพยายามจะปัดเป่าฝันร้าย เข้าไปอาละวาดในความฝัน แล้วก็ไล่อัดพวกสิ่งชั่วร้ายให้เรียบ ซัดให้แบนติดดินไปเลย!

ป๊อปคอร์น:แต่ความเป็นจริงก็คือ... ฉันถูกม้วนเข้าไปในพายุลูกยักษ์ที่อยู่ในฝันร้าย พอ Homura ตื่นขึ้น ตรงที่เขางีบหลับก็ดันมีของแย่ ๆ น่ารังเกียจทิ้งเอาไว้!

Prune:เศษเสี้ยวฝันร้ายสินะ

ป๊อปคอร์น:แน่นอนว่าฉันต้องรีบเข้าไปพังไอ้ของพรรค์นั้นให้เละเป็นอย่างแรก!

Paimon:ปกติป๊อปคอร์นก็อารมณ์ร้อนอยู่แล้วใช่มั้ยเนี่ย?

Hyakujitsuhaku Shion:เศษเสี้ยวฝันร้ายยิ่งไปกระตุ้นนิสัยเดิมของมันให้รุนแรงขึ้นน่ะ

ป๊อปคอร์น:ผลก็คือ... ล้มเหลวอีกตามเคย! หลังจากนั้นสติฉันก็เริ่มเลอะเลือน... แล้วเรื่องหลังจากนั้น พวกเธอก็รู้กันหมดแล้ว

Prune:ตอนนี้เศษเสี้ยวฝันร้ายถูกกินไปหมดแล้ว ปัญหาน่าจะคลี่คลายหมดแล้วใช่มั้ย?

Hyakujitsuhaku Shion:Homura พ้นจากความทรมานของฝันร้ายไปได้ชั่วคราว แต่กลไกทางจิตใจของเขายังไม่กลับเป็นปกติ... เผลอ ๆ อาจจะพูดได้ว่า ปัญหาค่อนข้างร้ายแรงเลยล่ะ

Hyakujitsuhaku Shion:เมื่อกี้ตอนที่บากุเขมือบฝันกำลังย่อยเศษเสี้ยวฝันร้าย พวกมันสัมผัสได้ว่าอารมณ์ที่อยู่ในเศษเสี้ยวเหล่านั้น ไม่เคยถูกเจ้าตัวจัดการด้วยตัวเองเลย... นี่คือสัญญาณของสภาวะจิตใจที่ด้านชาน่ะ

ป๊อปคอร์น:เขาไม่ได้หัวเราะออกมาจากใจจริงมานานมากแล้วล่ะ แล้วก็ไม่ค่อยจินตนาการอะไรเรื่อยเปื่อยเหมือนตอนเด็ก ๆ อีกแล้ว... ในหัวไม่มีภาพประหลาด ๆ ที่น่าสนุกหลงเหลืออยู่เลย...

ป๊อปคอร์น:เพราะงั้นฉันถึงไม่สามารถใช้จินตนาการของเขา เพื่อปรากฏตัวอยู่เคียงข้างและคอยให้กำลังใจเขาได้... ทำได้แค่ร้อนใจอยู่แบบนี้

Hyakujitsuhaku Shion:ถ้าแม้แต่ตัวเองยังเลิกที่จะรู้สึกหรือเลิกมองหาความสุข แล้วปล่อยให้อารมณ์ด้านลบกัดกินไปเรื่อย ๆ...

Paimon:จะเกิดอะไรขึ้นเหรอ?!

Hyakujitsuhaku Shion:ในเคสบำบัดจิตใจที่เราเจออยู่ทุกวัน เราเคยรับมือกับผู้ป่วยประเภทนี้มาแล้วล่ะ ในสายตาคนรอบข้าง พวกเขาอาจจะดูปกติดีทุกอย่าง

Hyakujitsuhaku Shion:แต่สำหรับเจ้าตัวแล้ว พวกเขาจะค่อย ๆ รู้สึกว่างเปล่า และสูญเสียความสามารถในการรับรู้ถึงสิ่งสวยงามรอบตัวไป

Hyakujitsuhaku Shion:เหมือนกับที่ผู้ป่วยคนหนึ่งเคยบอกเอาไว้ว่า "ตัวฉันยังคงนั่งอยู่ตรงนี้ แต่เด็กน้อยผู้ร่าเริงในใจคนนั้น จะไม่มีวันหวนกลับมาอีกแล้ว"

ป๊อปคอร์น:ไม่ได้นะ ไม่ได้! ไม่ได้เด็ดขาด! ฉันต้องช่วยเขา!

Qiqi:เด็กคนนั้นจะไปไหน? ยังจะกลับมากินข้าวมั้ย?

Yaoyao:Qiqi มันคือการเปรียบเทียบน่ะ เอ่อ... เป็นการเปรียบเปรยล่ะมั้ง... หรือว่าการบุคลาธิษฐานกันแน่นะ...

Klee:ไม่เป็นไรหรอก ต้องกลับมาแน่! บางทีนะ พอ Klee เพิ่งถูกปล่อยออกมาจากห้องขัง Klee ก็จะวิ่งรวดเดียวไปให้ไกล ๆ ไกลซะจนแม้แต่หัวหน้ากอง Jean ก็ตามไม่ทันเลยล่ะ!

Klee:ในตอนนั้น Dodoco ก็จะบอก Klee ว่า "ถ้ายังขืนวิ่งหนีอีก มีหวังได้โดนจับเข้าห้องขังอีกรอบแน่!" แล้วหลังจากนั้น Klee ก็จะยอมเดินกลับไปแต่โดยดีเลยล่ะ

Paimon:ถึงเรื่องที่ Klee เล่าจะดูไม่ค่อยเหมือนกับสถานการณ์ที่เรากำลังคุยกันอยู่ก็เถอะ แต่ฉันว่าหลักการมันก็คล้าย ๆ กันนะ!

Prune:ฉันเข้าใจที่เธอจะสื่อนะ ในเมื่อป๊อปคอร์นเป็นเพื่อนในจินตนาการของ Homura งั้นสิ่งที่มันพูด Homura จะต้องรับฟังแน่ ถ้าจะให้ป๊อปคอร์นมาช่วยพูดปลอบใจ Homura เนี่ย จะพอเป็นไปได้มั้ย?

Hyakujitsuhaku Shion:อืม ความจริงแล้ว ถ้าเทียบกับการมารับการบำบัดจิตใจในภายหลัง การที่เจ้าตัวสามารถขจัดความทุกข์และเยียวยาตัวเองได้ ถือว่าเป็นวิธีที่ดีที่สุดเลยล่ะ

Paimon:แต่ป๊อปคอร์นก็บอกเองนี่นา ว่า Homura ไม่ได้นึกถึงมันนานมาก ๆ แล้ว เพราะงั้นเขาก็เลยมองไม่เห็น แล้วก็ไม่ได้ยินสิ่งที่มันพูดไม่ใช่เหรอ?

Prune:เพราะงั้นสิ่งที่เร่งด่วนที่สุดในตอนนี้ ก็คือต้องทำให้ Homura นึกถึงป๊อปคอร์นให้ได้...

ป๊อปคอร์น:ฉันจะไปหา Homura! ต้องไปช่วยเขาให้ได้!

Prune:นี่ อย่าวู่วามสิ...

Klee:สมาคมแม่มดน้อยก็จะช่วยด้วยเหมือนกัน!

3

มุ่งหน้าไปยังเมือง Inazuma

Open step page →
Conversation 1 · 61 linesOpen full page →

เจ้าของร้าน:Homura เอ๊ย แผนงานที่เธอส่งมาเนี่ย มันยังขาด ๆ อะไรไปหน่อยนะ ไม่ค่อยสร้างสรรค์เท่าไหร่เลย แถมยังไม่มีจุดเด่นที่น่าสนใจด้วย กลับไปแก้มาใหม่นะ

เจ้าของร้าน:จริง ๆ ตอนที่เธอเข้ามาทำงานใหม่ ๆ ไอเดียก็ใช้ได้อยู่นะ แต่ทำไมพักหลังมันถึงได้ธรรมดาลงเรื่อย ๆ ล่ะ... เอาเป็นว่า การเสนองานครั้งนี้สำคัญกับพวกเรามาก บริษัทเองก็คาดหวังในตัวเธอนะ ช่วยใส่ใจให้มันมากกว่านี้หน่อยแล้วกัน

Homura:แต่ว่า... นี่ก็เป็นดราฟต์ที่ 12 แล้วนะคะ... เฮ้อ รับทราบค่ะ

Paimon:นั่นมัน... เด็กผู้หญิงที่เราบังเอิญเจอตรงหน้าโรงอาบน้ำ Aisa เมื่อหลายวันก่อนไม่ใช่เหรอ? ที่แท้เธอก็คือ Homura นี่เอง!

Sayu:คนที่ป๊อปคอร์นเอาแต่พุ่งชนอยู่นั่นน่าจะเป็นหัวหน้าของเธอสินะ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมองไม่เห็นป๊อปคอร์นกันเลยใช่มั้ย?

Qiqi:Homura ยังจำป๊อปคอร์นไม่ได้... มองไม่เห็น

Yaoyao:พอเขาโตขึ้นก็ไม่ชอบถักผมเปียแล้วเหรอ?

Prune:ผมยาว ๆ มันดูแลยากแถมเสียเวลาจัดทรงน่ะ

Klee:แล้วก็ไม่ใส่กระโปรงลายดอกแล้วด้วยเหรอ?

Prune:แม่ของฉันมักจะบอกเสมอว่า "ใส่กางเกงทำงานสะดวกกว่า" แต่ก็ไม่เป็นไรหรอกนะ สะดวกแบบไหนก็ใส่แบบนั้นแหละ

เจ้าของร้าน:อีกสองวันจะมีงานแสดงสินค้า เธอหาเวลาไปเดินดูงานกับลูกค้าหน่อยนะ ดูแลลูกค้าคนนี้ให้ดี ๆ ล่ะ ยอดออเดอร์ปีหน้าของเราขึ้นอยู่กับเขาเลยนะ!

เจ้าของร้าน:แล้วก็ ฝากวาดแบบดีไซน์พ่วงมาด้วยเลยแล้วกัน เห็นว่าเธอชอบขีด ๆ เขียน ๆ อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ถึงดูเดี่ยว ๆ มันจะงั้น ๆ แต่พอเอาไปใส่ในแผนนำเสนอ ก็พอตบตาคนได้อยู่

เจ้าของร้าน:ลองร่างมาดูก่อน เนื้อหาไม่ต้องไปสน เอาแค่ให้มันดูสวยก็พอ แล้วเดี๋ยวพอลูกค้าให้ฟีดแบ็กมาก็ค่อยแก้เอา

Sayu:งานเยอะมาก... อยากหนีไปให้พ้น ๆ จัง...

Paimon:Homura รีบปฏิเสธเขาไปสิ!

Homura:...ได้ค่ะ

Paimon:โธ่เอ๊ย! น่าโมโหชะมัด! งัดเอาความหัวร้อนตอนเด็ก ๆ ของเธอออกมาสิ เหมือนในบทกลอนที่เธอแต่งไง!

Prune:คิดออกแล้ว เราใช้บทกลอนทำให้เธอนึกถึงเรื่องตอนเด็ก ๆ นึกถึงป๊อปคอร์นได้นี่นา

Prune & Klee:ชนหนอนน้ำตาให้คว่ำ เตะปีศาจน้ำมูกให้กระเด็น...

Yaoyao & Qiqi:ไม่ว่ามันจะดุร้ายแค่ไหน ก็จะต่อยเปรี้ยงเดียวไปนอกอวกาศ!

Paimon:ปราบพวกปีศาจร้ายให้เรียบ... ประโยคต่อไปคืออะไรนะ Sayu?

Sayu:หลังจากปราบแล้ว... แย่ล่ะสิ ตอนที่ป๊อปคอร์นท่องกลอน ฉันมัวแต่สัปหงกอยู่เลยจำไม่ได้...

Homura:ปราบพวกปีศาจร้ายให้เรียบ... จับยัด... ยัดใส่กระสอบให้เกลี้ยง!

Homura:ฉันจะจับแกยัดใส่กระสอบเดี๋ยวนี้แหละ!

Homura:นี่! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!

เจ้าของร้าน:มีอะไร? ยังมีตรงไหนที่ไม่ค่อยเข้าใจอีกรึไง?

Homura:คุณนั่นแหละที่ไม่ค่อยเข้าใจ ฟีดแบ็กที่คุณให้แก้ เดี๋ยวก็จะเอาแบบนี้ เดี๋ยวก็จะเอาแบบนั้น ตัวคุณเองยังไม่รู้เลยว่าต้องการอะไร แต่กลับจะมาหวังให้ฉันไปตรัสรู้ รบกวนช่วยคิดให้ดีก่อนแล้วค่อยสั่งนะคะ

Homura:ถ้ายืนยันว่าต้องให้ฉันเป็นคนคิด ก็ได้ค่ะ งั้นคนนอกก็อย่ามาชี้นิ้วสั่งคนทำงาน ไม่ใช่ว่าทำเสร็จแล้วก็ไม่พอใจ พอแก้ให้ก็บอกว่าไม่ถูกใจ ตัวคุณเองเสนอไอเดียดี ๆ ไม่ได้ แล้วยังจะมาโทษว่าฉันไม่มีความคิดสร้างสรรค์อีก

Homura:ปากก็พร่ำบอกว่าบริษัทเห็นความสำคัญของฉัน ฉันก็ขอขอบพระคุณบริษัทมากนะคะ ฉันเองก็ให้ความสำคัญกับงานนี้เหมือนกัน ถึงขนาดต้องควักเงินตัวเองซื้อกาแฟมาดื่มให้ตาสว่างทุกวัน แล้วบริษัทเคยขอบคุณฉันบ้างมั้ยคะ?

เจ้าของร้าน:ทางบริษัทก็มีแผนให้รางวัลตอบแทนเธออยู่นะ...

Homura:อย่าเพิ่งแทรกค่ะ ฟังฉันพูดให้จบก่อน แผนที่ว่าคือการให้รางวัล โดยให้งานฉันเพิ่มเหรอคะ? ตอนนี้งานที่ไม่ใช่หน้าที่ฉัน ฉันก็ต้องแบกเอามาทำหมด

Homura:ฉันไม่ใช่เครื่องจักรนะ ไม่ใช่ว่าไขลานแล้วจะทำงานไปได้ตลอด

Homura:ภาระงานของฉันมันเกินขีดจำกัดไปมากแล้ว ฉันอดนอนอย่างหนัก สภาพแบบนี้ไม่มีทางทำงานออกมาให้ดีได้หรอก

Homura:ในฐานะเจ้านาย ถ้าคุณไม่สามารถให้คำแนะนำอย่างมืออาชีพกับฉันได้ ก็ช่วยสร้างสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมกับการทำงานให้ฉันหน่อยเถอะค่ะ

Homura:และสุดท้าย การวาดรูปคืองานอดิเรกส่วนตัวของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่มย่ามชี้นิ้วสั่ง ทางที่ดีปิดปากเงียบไปเลยจะดีกว่านะ!

สุนัขที่เดินผ่าน:โฮ่ง! พูดได้โดนใจฉันมาก!

แมวที่เดินผ่าน:ขอปรบอุ้งเท้าให้เลยเมี้ยว!

เจ้าของร้าน:คือว่า... เธออย่าเพิ่งโกรธสิ! ฉันสำนึกแล้ว ฉันยอมรับผิด... ขอโทษนะ! เป็นเพราะฉันคิดไม่รอบคอบเองแหละ

เจ้าของร้าน:เอาแบบนี้แล้วกัน เธอไปลาพักร้อนแบบรับเงินเดือนเต็มสัก 3 เดือนนะ ไปพักผ่อนให้เต็มอิ่ม เพื่อชาร์จพลังไง!

Homura:ฮะ?

เจ้าของร้าน:เข้าใจแล้ว ๆ การตอบแทนมันไม่ควรมีแค่ลมปาก งั้นเดี๋ยวฉันจ่ายโบนัสให้เธออีกสามเดือน เพื่อขอบคุณสำหรับความทุ่มเทที่ผ่านมา แบบนี้เธอพอใจมั้ย?

เจ้าของร้าน:โบนัสสามเดือน... โบนัสสามเดือน... โบนัสสามเดือน... โบนัสสามเดือน...

Homura:ฮะ... ฮ่าฮ่า... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!

เจ้าของร้าน:เธอ... ไม่เป็นไรใช่มั้ย?

Homura:ฮ่าฮ่า... อ้ะ... เอ๋? มะ...ไม่เป็นไรค่ะ

เจ้าของร้าน:ไม่เป็นไรจริง ๆ นะ?

Homura:...

Homura:ความจริงแล้ว... เป็นค่ะ!

Homura:แผนงานที่ส่งไปคราวที่แล้วมันสู้เขาได้อยู่นะคะ ฉันอธิบายรายละเอียดให้คุณฟังได้ ฟังจบแล้วคุณค่อยตัดสินใจอีกทีว่าจำเป็นต้องแก้รึเปล่า

Homura:แต่... ฉันอยากขอลาพักสักสองวัน กลับมาแล้วค่อยคุยกัน

Homura:ดะ...ได้มั้ยคะ?

เจ้าของร้าน:ไม่ใช่เคยบอกไปแล้วเหรอว่าถ้าไม่มีเหตุจำเป็นจริง ๆ ก็ไม่ควรลางานน่ะ? ช่วงนี้งานก็ยิ่งกำลังเร่ง ๆ อยู่ ทนเหนื่อยอีกนิดเถอะ...

Homura:ขอโทษค่ะ... แต่ฉันทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ... งานมันเยอะเกินไป ร่างกายฉันเริ่มรับไม่ไหวแล้ว รบกวนช่วยเข้าใจหน่อยเถอะค่ะ...

เจ้าของร้าน:เธอไม่เห็นเคยบอกฉันเลย แถมก็ส่งงานตรงเวลาตลอด ฉันก็เลยนึกว่าเธอรับมือไหวซะอีก

Homura:การส่งงานตรงเวลามันเป็นจรรยาบรรณพื้นฐานของคนทำงานอยู่แล้วนี่คะ แต่ไอ้งานที่ไม่สมเหตุสมผล งานด่วน งานงอกพวกนั้น... ฉันต้องพึ่งการทำโอทีถึงจะปั่นจนเสร็จได้...

Homura:ช่วงนี้ต้องทำโอทีตลอดเลย... ถ้าเป็นไปได้ รบกวนคุณช่วยปรับตารางงานให้ฉันใหม่หน่อยได้มั้ย?

เจ้าของร้าน:แต่ลูกค้าจะมาถึงในอีกสองวันนี้แล้วนะ มาพูดปุบปับแบบนี้ ฉันหาคนมาทำแทนไม่ทันหรอก

Homura:อันที่จริง... การรับรองลูกค้า มันก็ไม่ใช่หน้าที่ความรับผิดชอบของฉันตั้งแต่แรกอยู่แล้วนะคะ...

Homura:เฮ้อ... ถ้าอนุมัติวันหยุดไม่ได้จริง ๆ ฉันก็เตรียมคำพูดสำหรับลา...

เจ้าของร้าน:อย่าเพิ่งวู่วาม! อย่าพูดสองคำนั้นเชียวนะ! เอาอย่างนี้ เธอไปพักผ่อนก่อนเถอะ ปรับสภาพร่างกายให้พร้อมแล้วรีบกลับมาทำงาน ตกลงมั้ย? ระ...รีบหน่อยล่ะ!

Homura:ตะ...ตกลงค่ะ... จะรีบกลับมา

4

คุยกับ Homura

Open step page →
Conversation 1 · 35 linesOpen full page →

Homura:เฮ้อ... เกือบไปแล้วสิ ความจริงฉันกะจะบอกว่า เตรียมคำพูดสำหรับลากสังขารตัวเองไปต้อนรับลูกค้าไว้แล้วต่างหาก...

Homura:...

Homura:ป๊อปคอร์น...? ป๊อปคอร์น เธอจริง ๆ ด้วย! แล้วก็... เอ๊ะ?

Yaoyao:สวัสดีพี่ Homura พวกเราทุกคนเป็นเพื่อนของป๊อปคอร์นนะ!

Homura:เดี๋ยวนะ... เพื่อนในจินตนาการของฉัน ไปคบเพื่อนในชีวิตจริงที่นอกเหนือจากฉันได้ด้วยเหรอ? หรือว่าฉันยังอยู่ในจินตนาการ...

ป๊อปคอร์นเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ Homura ฟัง โดยมีเหล่าแม่มดน้อยช่วยพูดเสริมรายละเอียดอยู่ข้าง ๆ...

Homura:ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง... ขอบใจพวกเธอมากนะ แล้วก็ขอโทษด้วย ฉันคิดว่าช่วงนี้สภาพจิตใจฉันคงย่ำแย่เกินไปก็เลยเอาแต่ฝันร้าย ทำให้ทุกคนต้องมาลำบากเลย

Sayu:ไม่ต้องห่วงนะ ฝันร้ายถูกกินไปหมดแล้ว ตั้งแต่นี้ไปเธอจะนอนหลับฝันดีแล้วล่ะ!

Qiqi:แต่ราชาแป้งโดว์บอกว่า คุณมีปัญหาทางจิตใจ

Prune:นี่! พูดตรงเกินไปแล้ว! ผู้ใหญ่เขาทำใจยอมรับไม่ได้หรอกนะ!

Paimon:อ๊ะ ได้ยินป๊อปคอร์นบอกว่า ช่วงนี้เธองานยุ่งมากเลยเหรอ?

Homura:อืม... นี่เป็นงานแรกของฉันน่ะ ตอนเริ่มงานแรก ๆ ฉันเต็มไปด้วยความหวัง คิดเอาไว้ว่าจะต้องสร้างเนื้อสร้างตัวให้ได้ แต่ไม่นานก็ค้นพบว่า ความจริงมันไม่ได้เป็นอย่างที่คิดไว้เลย...

Homura:งานที่ทำเท่าไหร่ก็ไม่เสร็จ ความสัมพันธ์ที่จัดการให้ดีไม่ได้ แผนงานที่ไม่มีทางเป็นจริง... ปัญหาตรงหน้ายังแก้ไม่ตก ปัญหาที่ใหญ่กว่าก็โผล่มาอีกแล้ว

Homura:เรื่องวุ่นวายร้อยแปดมันถาโถมเข้ามาจนฉันแทบหายใจไม่ออก ทุกวันหลังเลิกงาน ฉันเหนื่อยจนไม่อยากจะพูดอะไร สิ่งที่เคยชอบก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำ ได้แต่อยากหาที่ล้มตัวลงนอนอย่างเดียว

Prune:เข้าใจเลยล่ะ โลกของผู้ใหญ่น่ะมันไม่สนุกหรอก ทั้งเย็นชาแล้วก็โหดร้าย

Paimon:เธอไปเข้าใจอะไรกับเขาล่ะ! เธอไม่ใช่ผู้ใหญ่สักหน่อย!

Klee:Klee ไม่เห็นเข้าใจเลย ผู้ใหญ่กับเด็กก็อยู่บนโลกใบเดียวกันไม่ใช่เหรอ? มะม๊าเคยบอกไว้ว่า ผู้ใหญ่ก็คือเด็กที่โตแล้ว คือเด็กที่สวมชุดของผู้ใหญ่

Homura:เอ๋?

Sayu:ฉันเคยทำงานรวบรวมข่าวกรองมาเยอะนะ ผู้ใหญ่บางคนพอลับหลังก็ชอบเล่นของเล่น พากย์เสียงให้ตุ๊กตาตัวเล็ก ๆ แถมยังเอาใบไม้กับก้อนหินมาเล่นทำอาหารด้วย!

Sayu:แต่ฉันบอกไม่ได้หรอกนะว่าเป็นใคร...

ป๊อปคอร์น:เราจะเล่นเกมปราบสัตว์ประหลาดเหมือนตอนเด็ก ๆ เมื่อไหร่ที่ไหนก็ได้ หรือจะสมมติว่าเฟอร์นิเจอร์เป็นที่หลบลาวาก็ยังได้ ขอแค่เธออยากจะทำ มันก็เป็นจริงได้ทั้งนั้นแหละ!

Homura:เหมือนที่ฉันลองจินตนาการถึงสิ่งที่อยากทำในหัวเมื่อกี้สินะ... ถึงมันจะไม่ใช่เรื่องจริง แต่แค่ได้จินตนาการก็ช่วยคลายเครียดได้เยอะเลยล่ะ

Prune:ยังหรอก แค่นั้นยังไม่พอ เด็ก ๆ น่ะใสซื่อ มักจะเชื่อว่าจินตนาการแสนสวยงามนั้นเป็นเรื่องจริง เพราะงั้นพวกเขาถึงได้รับความสุขที่แท้จริงกลับมา

Prune:แต่ผู้ใหญ่ที่รู้ทั้งรู้ว่าจินตนาการไม่ใช่ความจริง แต่ยังใช้มันหลอกตัวเองน่ะ ลึก ๆ แล้วมันก็คือการหลีกหนีปัญหาทางใจรูปแบบหนึ่งนั่นแหละ

Prune:อ๊ะ ใช่ ๆ! คำนี้แหละ บ้าจริง... จำผิดเหรอเนี่ย...

Prune:เอาเป็นว่า นอกจากจะคิดถึงเรื่องที่ทำให้ตัวเองมีความสุขแล้ว ก็ต้องลงมือทำด้วย!

Prune:ไม่ว่าจะเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว ถ้าเจอเรื่องหรือคนที่ทำให้รู้สึกแย่ ก็ต้องลองลุกขึ้นสู้และเปลี่ยนแปลงมันดู กล้าที่จะพูดคำว่า "ไม่" ออกไปเหมือนเมื่อกี้ นี่แหละคือก้าวแรก

Prune:ให้คิดซะว่าพวกมันเป็นแค่หนอนน้ำมูกกับปีศาจน้ำตา แล้วจัดการซัดให้หมอบไปเลย!

Paimon:โห! ฮึกเหิมสุด ๆ ไปเลย!

Prune:แต่ถ้ามันไม่เวิร์ก อย่างมากก็... อย่างมากก็แค่หางานใหม่แค่นั้นเอง...

Paimon:อ้าว จบกันความฮึกเหิม...

Homura:ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะต้องมาให้เด็ก ๆ สั่งสอนแบบนี้... ที่พวกเธอพูดมามีเหตุผลมากเลยนะ ฉันจะลองพยายามเปลี่ยนแปลงดู ขอบใจพวกเธอมาก

Homura:ขอบใจเธอด้วยนะ ป๊อปคอร์น

5

กลับไปที่ฐานลับ

Open step page →
Conversation 1 · 69 linesOpen full page →

Paimon:เห็นป๊อปคอร์นกับ Homura ได้กลับมาอยู่ด้วยกันแบบนี้ ดีจังเลยนะ...

Prune:นั่นสิ... ดีจังเลย

Prune:ไม่รู้ป่านนี้ Descartes จะเป็นยังไงบ้าง... แล้วนี่ฉันมัวทำอะไรอยู่เนี่ย! ไม่มีอะไรคืบหน้าเลยสักอย่าง

Klee:เป็นอะไรไปเหรอ? พี่ Prune

Prune:เอ่อ... ฉัน... คือว่า...

Traveler:ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องเครียดไปหรอก ถ้าเธอไม่อยากเล่า พวกเราจะแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินก็ได้

Traveler:แต่ถ้าเธอไว้ใจเรา พวกเราก็พร้อมจะช่วยเหลือเธออย่างเต็มที่แน่นอน ใช่มั้ย? เหล่าแม่มดน้อย

Klee:ใช่แล้วล่ะ! ในใจของหนู พี่ Prune เป็นสมาชิกสมาคมแม่มดน้อยตั้งนานแล้วนะ! พวกเราแม่มดน้อยทุกคนชอบพี่มากเลย

Yaoyao:ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน โดยเฉพาะตอนที่ออกไปหาเศษเสี้ยวด้วยกันกับ Prune พวกเราเข้ากันได้ดีมากเลยล่ะ!

Sayu:ส่วนสูงก็เข้ากันได้ดี! เธอยังสอนวิธีใช้ค้อนเดินต่อขาให้ฉันด้วย เพิ่งจะรู้นะเนี่ยว่าความรู้สึกตอนตัวสูงขึ้นมันเป็นแบบนี้เอง

Qiqi:Prune รู้เยอะ ชอบแบ่งปัน ให้ฉันยืมสมุดภาพนกกระจอก ฉันจำได้

Paimon:ฮี่ฮี่ จริง ๆ ฉันก็เหมือนกันนะ ทุกครั้งที่แบ่งขนมให้พวกแม่มดน้อย ฉันก็มักจะเผื่อส่วนของเธอไว้ด้วยความเคยชินเลยล่ะ

Prune:พวกเธอ... ฮือ... ฉันไม่ได้ดีขนาดนั้นหรอก...

Prune:จริง ๆ แล้วฉันโกหกมาตั้งแต่แรก ฉันไม่ใช่เพื่อนของ Alice!

Prune:ตัวตนที่แท้จริงของฉันคือนักล่าแม่มด แม่มดคือศัตรูของฉัน! ฉันไม่ยอมเป็นเพื่อนกับยัยนั่นหรอก!

Prune:แม่มดโต้วาทีสู้ฉันไม่ได้ ก็เลยลักพาตัวเพื่อนในจินตนาการของฉันไป... หน้าไม่อายที่สุด! ฮือฮือฮือ... Descartes คือเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันนะ...

Prune:เขายังบอกอีกว่า ต้องเอาชนะแม่มดทุกคนให้ได้ก่อน ถึงจะช่วยเพื่อนในจินตนาการของฉันให้กลับมาได้...

Prune:เพื่อที่จะตามหาแม่มด ฉันอุตส่าห์ดั้นด้นตามไปจนถึง Mondstadt พอได้ยินว่ามีเบาะแสอยู่ที่ Inazuma ฉันก็นั่งเรือโต้รุ่งรีบมาที่นี่... แต่ผลลัพธ์คือ...

Prune:ทำไมถึงกลายเป็นแม่มดน้อยไปได้ล่ะ... ไม่เหมือนที่คิดไว้เลย!

Prune:ไม่ใช่แม่มดที่ชั่วร้ายเลยสักนิด แต่กลับเป็นแค่กลุ่มเด็กน้อยที่แสนจะไร้เดียงสา... แถม แถมยังดีกับฉันขนาดนี้อีก... แล้วฉันจะมองพวกเธอเป็นศัตรูได้ยังไงกันเล่า... ฮืออออ

Yaoyao:ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร อยากร้องไห้ก็ร้องออกมาเถอะ

เหล่าแม่มดน้อยอยู่เป็นเพื่อน Prune อย่างเงียบ ๆ บางคนก็จับมือเธอไว้ บางคนก็ช่วยลูบหลัง จนอารมณ์ของ Prune ค่อย ๆ สงบลง...

Prune:คือว่า... ฉันดีขึ้นมากแล้วล่ะ ขอบใจพวกเธอมากนะ

Prune:แล้วก็... เมื่อกี้ที่ร้องไห้โฮออกมาต่อหน้าทุกคนมันน่าอายมากเลย... ช่วยเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับได้มั้ย?

Klee:ไม่มีปัญหา!

Paimon:ในเมื่อเธอสงบสติอารมณ์ได้แล้ว ฉันขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย? เธอเห็นกับตาเลยเหรอว่า Alice ลักพาตัวเพื่อนในจินตนาการไป?

Prune:ก็ไม่ได้เห็นตอนลงมือแบบโต้ง ๆ หรอก

Paimon:เอ่อ... แล้วเขาได้บอกมั้ยว่าต้องเอาชนะแม่มดด้วยวิธีไหน?

Prune:เหมือนจะไม่ได้บอกกติกาไว้นะ... ก็คงเป็นลูกไม้เดิม ๆ ของพวกตัวร้ายนั่นแหละ! สุดท้ายก็คงไม่พ้นต้องสู้กันสักตั้งอะไรทำนองนั้น...

Paimon:เท่าที่พวกเรารู้จัก Alice มา เขาคงไม่ตั้งบททดสอบตามแบบแผนปกติหรอก... และอีกอย่าง... เขาก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายขนาดนั้นด้วยนะ

Prune:จะเป็นแผนการแบบไหนก็ช่าง แต่จุดยืนในฐานะนักล่าแม่มดของฉันจะไม่มีวันเปลี่ยน ซึ่งนั่นก็หมายความว่าระหว่างฉันกับแม่มดน้อย...

Prune:เอ๋?

Paimon:จริงด้วย! ถึง Alice จะบอกให้เธอเอาชนะแม่มดทุกคน แต่ตอนที่พูดน่ะยังไม่มีสมาคมแม่มดน้อยเลยนี่!

Paimon:ถ้ามีสมาคมแม่มดน้อยคอยสนับสนุนละก็ ต้องเอาชนะสมาคมแม่มดผู้ใหญ่ และช่วยเพื่อนในจินตนาการกลับมาได้แน่!

Prune:แต่... Klee เป็นลูกสาวของ Alice นะ... Klee คงจะไม่...

Klee:งืมม... Klee ไม่ค่อยเข้าใจหรอกว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ Klee คิดว่ามะม๊าต้องกำลังเล่นเกมกับพี่ Prune อยู่แน่ ๆ เลย!

Klee:เพราะมะม๊าก็ชอบบอก Klee บ่อย ๆ ว่า ในอนาคต Klee จะต้องเอาชนะมะม๊า และกลายเป็นแม่มดที่เก่งกว่ามะม๊าให้ได้

Klee:Klee เองก็อยากเล่นเกมแม่มดน้อยจับแม่มดใหญ่เหมือนกัน! เรามาเล่นด้วยกันดีมั้ย?

Sayu:ฟังดูเป็นเกมที่ได้ฝึกฝีมือดีนะ งั้นนับฉันเข้าไปด้วยคนแล้วกัน

Sayu:ฉันเองก็อยากจะเป็นนินจาที่เก่งกว่าอาจารย์เหมือนกัน พอถึงตอนนั้นจะได้ไม่มีใครมาคอยกวนเวลาฉันนอนกลางวันอีก

Yaoyao:อาจารย์เคยสอนไว้ว่า "ศิษย์ย่อมเหนือกว่าครู" พวกเราเองก็ต้องทำให้ได้เหมือนกัน เนอะ Qiqi!

Qiqi:ภาคเหนือ ฉันชอบ ขอไปด้วย

Paimon:หึหึ Paimon ที่ผ่านเรื่องใหญ่ ๆ มานักต่อนักแล้ว เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก! แค่มี Traveler อยู่ด้วย ไม่ว่าจะเป็นแม่มดใหญ่ แม่มดเบิ้ม แม่มดยักษ์ ก็เอาชนะได้หมดนั่นแหละ!

Traveler:ฉันเหรอ? ฉันก็ต้องสู้ด้วยเหรอ?

Prune:ทุกคน... ฮ่า เป็นเด็กน้อยที่ยอดเยี่ยมกันจริง ๆ เลยนะ

Klee:เพราะงั้นพี่ Prune ยื่นมือมาให้หนูสิ มาเข้าร่วมสมาคมแม่มดน้อยกันเถอะ!

Prune:งั้นฉันจะยอมเล่นเป็นเด็กเป็นเพื่อนพวกเธอหน่อยก็แล้วกัน... แค่เล่นเป็นเพื่อนเท่านั้นนะ ฉันตกลงเข้าร่วมสมาคมแม่มดน้อย ฝากเนื้อฝากตัวด้วยล่ะ...

Paimon:เร็วเข้า แสดงท่าทางอันนั้นให้ดูหน่อยสิ

Prune:ไม่เอาหรอก มันปัญญาอ่อนเกินไป

Prune:โอเค ๆ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ... ฉันพูดก็ได้

Prune:ฉันคือแม่มดน้อย Prune...

Prune:น่าอายชะมัดเลย...

Prune:มะ... ไม่จริงน่า...

Prune:ฉันยังไม่ได้โค่นแม่มดเลยนะ? แล้วเธอหนีออกมาเองได้ยังไง? บาดเจ็บตรงไหนมั้ย? ไหนมาให้ฉันดูหน่อยเร็ว!

Paimon:เกิดอะไรขึ้น ๆ? เธอเห็นมันแล้วเหรอ?

Prune:อื้ม! ฉันเห็นแล้ว! Descartes กลับมาแล้ว Descartes กลับมาแล้วจริง ๆ ด้วย!

Yaoyao:มันพูดว่าอะไรเหรอ?

Prune:มันบอกว่าเรื่องมันยาวน่ะ ไว้จะค่อย ๆ อธิบายให้ฟังทีหลัง...

Klee:ว้าว~ น้องหมาหน้าตาประหลาด!

Prune:ประหลาดตรงไหนกัน ออกจะน่ารัก... เดี๋ยวนะ! เธอมองเห็นด้วยเหรอ?

Prune:นั่นคือ... เพื่อนในจินตนาการของพวกเธอเหรอ? แล้วทำไมฉันถึงมองเห็นได้ล่ะ!

Sayu:ว้าว... เพื่อนในจินตนาการเต็มไปหมดเลย!

Qiqi:Tuantuan บินไปแล้ว... มันบอกให้ทุกคนไปเล่นตรงนั้น

Klee:เย่! พวกเรามาเล่นด้วยกันเถอะ! เพื่อนในจินตนาการทุกคนมาเล่นด้วยกันให้หมดเลยนะ!

Prune:นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย... รอฉันด้วยสิ

Paimon:เธอเห็นเหมือนกันใช่มั้ย? เพื่อนในจินตนาการของทุกคน... ปรากฏตัวออกมากันหมดเลยงั้นเหรอ?!

Paimon:พวกเราก็รีบตามไปดูเถอะว่าเกิดอะไรขึ้น!

Conversation 2 · 6 linesOpen full page →

Homura:ป๊อปคอร์น... เธอผิดหวังในตัวฉันรึเปล่า? ความฝันในวัยเด็กไม่มีอะไรเป็นจริงเลยสักอย่าง แถมยังไม่ได้โตไปเป็นผู้ใหญ่ที่เก่งกาจอะไรด้วย...

ป๊อปคอร์น:ตอนนี้กินเทมปุระได้ทุกวันเลยใช่รึเปล่า? อยากกินเยอะแค่ไหนก็กินได้เลยใช่มั้ย?

Homura:จะว่าได้มันก็ได้อยู่หรอก...

ป๊อปคอร์น:แล้วไลท์โนเวลกับการ์ตูนที่ชอบก็ซื้อเองได้แล้วใช่มั้ย? ไม่ต้องไปขอให้ผู้ใหญ่ซื้อให้แล้วใช่รึเปล่า?

Homura:ฉันหาเงินเองได้แล้วนี่นา แน่นอนว่าต้องซื้อเองได้อยู่แล้วสิ

ป๊อปคอร์น:งั้นก็เป็นผู้ใหญ่ตัวน้อยที่ยอดเยี่ยมมากแล้วล่ะ!

6

ตรวจสอบสถานการณ์ของแม่มดน้อย และเพื่อนในจินตนาการ

Open step page →
Conversation 1 · 40 linesOpen full page →

???:ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนในชีวิตจริงหรือเพื่อนในจินตนาการ ภาพที่ทุกคนมาสนุกด้วยกันแบบนี้มันช่างงดงามจริง ๆ เลยนะ

Alice:สมกับเป็นเธอจริง ๆ เดาได้ถูกเผงในทันทีเลยนะ นี่เป็นของขวัญที่ฉันมอบให้กับสมาคมแม่มดน้อย ถือซะว่าเป็นการฉลองการผจญภัยอันยิ่งใหญ่ที่เพิ่งจบลงไปก็แล้วกัน

Alice:ในเมื่อทุกคนมีวาสนาต่อเพื่อนในจินตนาการขนาดนี้ ก็ให้พวกเขาออกมาทำความรู้จักกันหน่อยจะเป็นไรไป ครึกครื้นแบบนี้ น่าสนุกดีออก

Paimon:จริงด้วย! ตามหลักแล้ว หลังจากที่ผลกระทบจากการทำให้เป็นรูปธรรมหายไป ป๊อปคอร์นก็น่าจะกลับไปเป็นเพื่อนในจินตนาการธรรมดา ๆ และพวกเราก็ไม่น่าจะมองเห็นมันได้แล้วนี่นา เว้นแต่ว่า...

Alice:อือฮึ ไม่อย่างนั้น แม่มดน้อยทั้งหลายจะได้เป็นสักขีพยาน ในฉากการกลับมาพบกันอันน่าประทับใจ ระหว่างเพื่อนในจินตนาการกับเพื่อนตัวโตได้ยังไงกันล่ะ

Alice:ถ้า Klee ไม่ได้เห็นฉากนี้ละก็ เขาจะต้องเสียใจมากแน่ ๆ ซึ่งฉันไม่มีทางยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเด็ดขาด

Paimon:คือว่า... คุณคงไม่ได้จับตัวเพื่อนในจินตนาการของ Prune ไปใช่มั้ย? คุณคงไม่ทำเรื่องแบบว่า... ผู้ใหญ่รังแกเด็ก อะไรทำนองนั้นหรอกนะ?

Alice:เปล่าซะหน่อย ฉันไม่ได้จับเพื่อนในจินตนาการของเขาไปหรอกนะ

Paimon:ว่าแล้วเชียว ไม่เสียแรงที่ฉันอุตส่าห์ช่วยพูดแก้ต่างให้คุณเมื่อกี้นี้

Alice:อันที่จริง ตอนที่ฉันบังเอิญไปเจอเขา เพื่อนในจินตนาการของเขาก็อยู่ในสภาพที่ใกล้จะหายไปเต็มทีแล้วล่ะ

Paimon:อะไรกัน...

Alice:พวกเธอเองก็คลุกคลีกับเขามาได้สักพักแล้ว คิดว่าเขาเป็นยังไงบ้าง?

Paimon:ถึงจะตัวเล็กน่ารักเหมือนเด็กคนอื่น แต่ฉันรู้สึกว่าเขาดูเหมือนผู้ใหญ่มากกว่านะ ทั้งฉลาดรอบรู้ แถมยังพึ่งพาได้อีกต่างหาก!

Traveler:แต่ก็รู้สึกเหมือนว่าเขามีเรื่องกังวลใจเยอะเลย

Alice:นั่นแหละคือสาเหตุ Prune เป็นเด็กที่ฉลาดเกินวัย มีความอยากรู้อยากเห็นต่อโลกใบนี้มาตั้งแต่เด็ก ซึ่งนั่นทำให้เขารู้เรื่องต่าง ๆ มากมาย และเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว ฟังดูเหมือนจะเป็นเรื่องดีใช่มั้ยล่ะ?

Alice:แต่โดยปกติแล้ว ยิ่งเป็นเด็กที่รู้ความมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องแบกรับความกดดันและความน้อยเนื้อต่ำใจมากขึ้นเท่านั้น ความคิดที่โตเกินวัย เมื่อต้องมาอยู่กับเด็กที่อายุยังน้อยนิด ก็มักจะทำลายอะไรบางอย่างให้พังลงเสมอ

Alice:สภาพแวดล้อมการเติบโตที่ซับซ้อน จะค่อย ๆ ดับเปลวไฟแห่งความเป็นเด็กในตัวเขาลงไปทีละน้อย และผลลัพธ์ของสภาวะแบบนั้น พวกเธอเองก็เพิ่งจะได้เห็นไปเมื่อไม่นานมานี้นี่เอง

Paimon:เหมือนกับ Homura สินะ ที่ไม่จินตนาการอะไรอีกต่อไป และจะไม่นึกถึงเพื่อนในจินตนาการของตัวเองอีก...

Alice:เพราะงั้นฉันก็เลยจงใจพูดออกไปว่า "ฮ่าฮ่า ฉันจับตัวเพื่อนในจินตนาการของเธอไปแล้วล่ะ!" เพื่อกระตุ้นให้เขาออกเดินทางไปที่ Mondstadt และตามหาเบาะแสในการเอาชนะแม่มดทุกคนให้ได้

Paimon:แต่แม่มดไม่ได้อาศัยอยู่ที่ Mondstadt ซะหน่อย แบบนี้มันหลอกเด็กชัด ๆ เลยนี่นา! Alice ใจร้าย! ฉันรู้สึกเสียใจชะมัดที่อุตส่าห์ช่วยพูดแก้ต่างให้คุณเนี่ย

Alice:ขอบใจที่ชมจ้ะ ก็ฉันเป็น Dodo-King ผู้แสนชั่วร้ายมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่นา

Traveler:เพราะ Mondstadt เป็นสถานที่ที่แม่มด คัดสรรมาอย่างดีแล้วงั้นเหรอ?

Alice:ฮุฮุ ก็เมล็ดพันธุ์แห่งจิตวิญญาณและจินตนาการน่ะ จะต้องอยู่ในดินแดนแห่งเสรีภาพเท่านั้น ถึงจะดูดซับสารอาหารจนผลิดอกออกผลได้

Paimon:จริง ๆ แล้วคืออยากหาเพื่อนเล่นให้ Klee มากกว่าละมั้ง

Alice:สมกับที่เป็นสมาชิกของสมาคมแม่มดน้อย Paimon เองก็มีไหวพริบดีเหมือนกันนะเนี่ย ถูกต้องแล้วล่ะ

Alice:แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ผลลัพธ์ที่ออกมาก็ดีมากไม่ใช่เหรอ

Alice:การได้อยู่กับเหล่าแม่มดน้อยนาน ๆ หัวใจที่เป็นเด็กจะค่อย ๆ ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น และก็จะสามารถกลับมาพบกับเพื่อนในจินตนาการได้อีกครั้ง

Alice:อา... เหล่าแม่มดน้อยนี่เก่งกาจกันจริง ๆ เลยน้า แน่นอนว่า คนที่ยอดเยี่ยมและเก่งกาจที่สุด ก็ต้องเป็นลูกสาวสุดที่รักของฉันอยู่แล้ว

Alice:อายุแค่นี้ก็สามารถก่อตั้งสมาคมแม่มดน้อยขึ้นมาได้ แถมยังเป็นสิ่งที่เขาตัดสินใจและลงมือทำด้วยตัวเองทั้งหมดเลยนะ! พวกเธอต้องช่วยกันชมเขาให้เยอะ ๆ เลยโอเคมั้ย? ฝากด้วยนะ~

Klee:พี่อัศวินผู้มีเกียรติ Paimon น้อย รีบมาดูนี่เร็วเข้า!

Klee:Yuegui กำลังสอน Descartes ตีลังกาอยู่ล่ะ!

Alice:ช่วงเวลาดี ๆ มักมีจำกัดเสมอ ถ้าไม่รีบคว้าเอาไว้ พอเวทมนตร์ที่ทำให้มองเห็นเสื่อมลง ก็จะมองไม่เห็นเพื่อนในจินตนาการของทุกคนแล้วนะ

Paimon:หา? ทำไมคุณไม่รีบบอกตั้งแต่แรกล่ะ พวกเรารีบไปเล่นกับทุกคนกันเถอะ!

Alice:ต้องดื่มด่ำกับเวลาเล่นให้เต็มที่ ถึงจะควบคุมเวทมนตร์ที่เรียกว่าความสุขได้

Alice:เวทมนตร์ชนิดนี้คือกุญแจสำคัญ ที่ช่วยให้ผู้ใหญ่กลับไปเป็นเด็กได้อีกครั้ง

Alice:เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะเป็นผู้ใหญ่หรือเด็ก ก็ขอให้วางความกังวลลงชั่วคราวนะ ไม่ต้องไปสนใจว่าพรุ่งนี้หรือมะรืนนี้จะเป็นยังไง แค่ไปเล่นให้สนุกสุด ๆ ไปเลยก็พอ

7

幻幻之交$HIDDEN

Open step page →
8

幻幻之交$HIDDEN

Open step page →

Localized evidence

Text fields

3 fields
Chapter numberTextMap 3112859072
อัศจรรย์ผองเพื่อนในจินตนาการ - 3
อัศจรรย์ผองเพื่อนในจินตนาการ - 3

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json
JSON Pointer
/3112859072
No text in the selected or fallback locales.
No text in the selected or fallback locales.
เวทมนตร์ที่ไม่มีวันไร้ผล
เวทมนตร์ที่ไม่มีวันไร้ผล

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/334544058

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Chapter icon · UI_ChapterIcon_LoliFriends
Chapter iconchapterIcon198 × 192 · 12 KBUI_ChapterIcon_LoliFriendsResource name

Properties

7

chapter10251

Source evidence
Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json
JSON Pointer
/394
id
10251
groupId
10249
questType
EQ
endQuestId
4024106
chapterIcon
UI_ChapterIcon_LoliFriends
beginQuestId
4024104
chapterCategory
event