เพลงรัตติกาลแห่งวิญญาณ
ฮือออ... ฮือ... พี่ Vodyanitsa! ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ พี่ Vodyanitsa!
7008Open quest →Quest Steps
Story evidence
Tonia:ฮือออ... ฮือ... พี่ Vodyanitsa! ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ พี่ Vodyanitsa!
Chugunov:...
Alyosha:คงไม่ต้องตรวจสอบศพแล้วมั้ง
ผู้บรรยาย:คุณเริ่มรู้สึกชินกับข่าวร้าย และความตายที่มาเยือนในทุก ๆ เช้าไปบ้างแล้ว...
ผู้บรรยาย:และในไม่ช้า คุณก็เหมือนได้ยินบทเพลงโศกของอิมป์น้ำนับไม่ถ้วน ที่สอดประสานอยู่เหนือโรงละคร พวกมันระบายความผูกพันและอาลัยอาวรณ์ที่มีต่อ Vodyanitsa
ผู้บรรยาย:เสียงเพลงเหล่านั้นปลุกอารมณ์ในใจของคุณ และสะท้อนก้องอย่างเป็นจังหวะ ทำให้รู้สึกอึดอัดในหน้าอกอยู่บ้าง
Odette:เรื่องมันไม่ควรเป็นแบบนี้เลย... นายโกหกใช่มั้ย Chugunov? ฉันรู้ว่านายโกหกมาตลอด...
Chugunov:ฉัน...
Chugunov:เธอมีสิทธิ์อะไรมากล่าวหาฉัน! ทำไมไม่ลองคิดถึงตัวเองบ้างล่ะ?
Chugunov:ตั้งแต่แรก "Lelek" ที่ถูกสงสัยว่าเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด กลับเลี่ยงความตายได้ทุกครั้งอย่างสมบูรณ์แบบ แถมยังมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้ เธอไม่คิดเหรอว่า ตัวเองน่าจะเป็นผู้ต้องสงสัยมากที่สุดน่ะ?
Chugunov:แล้วก็เจ้าหนุ่มนักล่า รู้สึกว่าชอบทำตัวเหมือนไม่เกี่ยวกับเรื่องอะไรทั้งนั้น ตอนแรกที่ไม่ให้ทุกคนออกไปข้างนอก ก็นายนั่นแหละ ที่ขังพวกเราไว้ที่นี่มีเจตนาอะไรกันแน่?
Alyosha:การโจมตีแบบไม่เลือกหน้า มักจะเป็นสัญญาณของความตื่นตกใจ และไม่มั่นใจ
Alyosha:แต่ตอนนี้ความกล้าที่นายแสดงออกมา ดูต่างจากก่อนหน้านี้ ราวกับคนละคนเลยนะ ทำไมล่ะ เตรียมจะดิ้นรนก่อนตายเหรอ?
Chugunov:ขู่ฉันเหรอ? มาเลย คนที่อยู่รอดในโรงละครนี้จนถึงวันนี้ จะไปกลัวตายทำไม? มาฆ่าฉันเลยสิ!
Traveler:(ภายใต้เหตุการณ์ร้าย ที่ถาโถมเข้ามาอย่างต่อเนื่อง อารมณ์ของทุกคนที่เหลืออยู่ ก็ถูกกดดันจนถึงขีดสุดแล้ว...)
Traveler:(หลังจากสูญเสีย Valeriy และ Mitya ไปแล้ว ต้องมีใครสักคนที่ออกมาควบคุมสถานการณ์...)
Traveler:(แต่ก่อนหน้านั้น ฉันต้องจัดระเบียบความคิดของตัวเองก่อน ในบรรดาคนที่เหลืออยู่ ใครมีโอกาสเป็น "คนตาย" มากที่สุดกันนะ?)
Traveler:[ชี้ตัว Tonia]
Traveler:Tonia ช่วงนี้ Teucer สบายดีรึเปล่า?
Tonia:...Teucer?
Traveler:พี่ Ajax ของเธอน่าจะเคยพูดถึงฉัน ในจดหมายที่ส่งกลับบ้านใช่มั้ย? อย่างเช่น "นักเดินทางผมบลอนด์" อะไรงี้ จำได้รึเปล่า?
Tonia:ไม่มีนะ... แล้วก็พี่ชายของฉันชื่อ "Razyk" ไม่ใช่ Ajax นะ
Chugunov:ชิ...
Traveler:Chugunov ถึงตานายต้องอธิบายแล้วล่ะ... เรื่อง "หลักฐานเท็จ" เมื่อวานของนายมันยังไงกันแน่?
Odette:เป็นฝีมือนายจริง ๆ ด้วยสินะ Chugunov เจ้าคนชอบโกหก
Odette:แม้แต่เรื่องภรรยากับลูกที่นายพูดถึงอยู่ตลอด "ภาพลักษณ์คนรักครอบครัว" ของนายก็เป็นเรื่องโกหกสินะ?
Odette:คืนวันนั้นตอนที่ฉันแฝงตัวเข้าไปในที่พักของนายในฐานะ "Lelek" ฉันพบว่าในบ้านมีแค่นายคนเดียว ตอนนั้นฉันคิดว่า คงแค่บังเอิญว่าคนอื่นไม่อยู่เท่านั้นแหละ...
Odette:พอมานึกย้อนดูตอนนี้ มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ฉันเดาว่า... จริง ๆ แล้วนายอยู่คนเดียวมาตลอดใช่มั้ย?
Traveler:(แม้แต่เรื่องแบบนี้ก็ยังเป็นเรื่องโกหกเหรอ? แต่เขาทำไปเพราะอะไรกันล่ะ...)
Chugunov:...
Chugunov:บ้าชะมัด... เฮ้ออ พายุหิมะนี่จะหยุดเมื่อไหร่กันนะ... ถ้ามันหยุดล่ะก็ ถ้ามันหยุดล่ะก็...
Tonia:ฉัน... เหมือนจะนึกออกแล้ว เหมือนเป็นความทรงจำที่แสนไกล แต่ก็เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน... ความทรงจำที่ว่าฉันมาที่นี่ได้ยังไงน่ะ
Tonia:ที่ฉันไอตลอดเป็นเพราะเป็น "โรคหิมะกร่อน" หรือที่คนท้องถิ่นทั่วไปเรียกมันว่า "ไอหิมะ"
Tonia:โรคนี้ไม่ค่อยเจอได้บ่อยหรอก มันเกี่ยวข้องกับสภาพอากาศและสายเลือด แต่ก็อาจถึงชีวิตได้ ตั้งแต่ที่ฉันรู้ว่าตัวเองป่วย ก็เข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลเลย และนอนอยู่ในโรงพยาบาลนานมาก ๆ เลยล่ะ...
Tonia:มีช่วงหนึ่งที่ฉันรู้สึกอ่อนแอลงเรื่อย ๆ การรักษาที่โรงพยาบาล และยาที่พี่ชายต้มจากใบดอกน้ำค้างแข็ง ก็ไม่ค่อยได้ผลอะไรแล้ว
Tonia:วันนั้นฉันบอกพี่ชายว่า ฉันอยากจะเหมือนเมื่อก่อน ที่ให้พี่พาออกไปเที่ยวอีกสักครั้ง ได้เจอเพื่อน ๆ เยอะ ๆ ได้สัมผัสกับประสบการณ์ใหม่ ๆ...
Tonia:พี่ชายก็เลยแอบพาฉัน หนีออกมาจากโรงพยาบาล
Tonia:เรามาถึงโรงละคร แล้วซื้อตั๋วเข้าไปชม ตลอดเวลานั้นฉันตื่นเต้นมากเลย... แล้วก็ ฉันจำได้ดีเลยว่า การแสดงมันยอดเยี่ยมมาก แต่ฉันกลับง่วงขึ้นเรื่อย ๆ...
Chugunov:Tonia น้อย...
Tonia:พอฉันรู้สึกตัวอีกครั้ง ก็พบว่าพี่ชายดูเหมือนจะไปแล้ว
Tonia:แต่เขาไม่เคยทิ้งฉันไปไหนเลย ฉันเลยตัดสินใจรอเขาอยู่ตรงนี้... ตอนนั้นคิดว่าเขาคงไปต้มยาให้ฉันแหละ รอเขากลับมาแล้วค่อยบ่นเขาก็ได้
Odette:Tonia ตอนนั้นเธอน่าจะ...
Tonia:อืม ฉันรู้ ตอนนี้ฉันรู้แล้ว ฉันตายไปแล้ว... ใช่มั้ย? อาการไอและอ่อนเพลียตอนนี้ อาจเป็นแค่ความทรงจำของร่างกายฉันเท่านั้น
Tonia:ที่จริงยังไงก็โทษพี่ชายไม่ได้หรอก ทั้ง ๆ ที่... ฉันเองต่างหากที่ทิ้งเขาไว้
Tonia:ขอโทษทุกคนด้วยนะ ฉันรู้ตัวช้าเกินไป "ความตาย" ส่งผลต่อการรับรู้ของฉันจริง ๆ... เป็นเพราะฉันที่ทำให้ทุกคนเดือดร้อน
Traveler:งั้นเธอก็คงไม่ได้ชื่อ "Tonia" จริง ๆ ใช่มั้ย? ช่วงหลายวันที่ผ่านมานี้ ไม่สังเกตเห็นปัญหาอะไรเลยเหรอ?
"Tonia":ตอนเด็ก ๆ ฉันกับพี่ชายเคยอ่านหนังสือนิทานเล่มหนึ่ง Tonia เป็นชื่อตัวละครในนิทานเล่มนั้น
"Tonia":ตอนที่เราสองคนหนีออกมาจากโรงพยาบาล มีทั้งคนในครอบครัว และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาล ออกตามหาเราทั่วทุกที่เลย
"Tonia":เพราะงั้นตอนที่คุณบอกว่า คุณมาตามหาฉันแทนพี่ชาย แล้วก็เรียกฉันว่า "Tonia" ในตอนนั้น...
"Tonia":ฉันนึกว่าเขากลัวว่าฉันจะถูกตามหาเจอ เลยจงใจให้คุณเรียกฉันด้วย "ชื่อปลอม" ที่มีแค่เราสองคนที่เข้าใจ... แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า ฉันจะคิดไปเองทั้งนั้นเลย
Odette:สิ่งเดียวที่พอจะเป็นที่ปลอบใจได้ก็คือ อย่างน้อยความทรงจำเกี่ยวกับความตายของเธอ ก็ไม่ได้เจ็บปวดนะ...
Odette:ถึงตานายแล้ว Chugunov มาคุยกันเถอะ ฉันเชื่อว่าไม่มีคำโกหกไหน ที่เกิดขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผลหรอก
Chugunov:ฉัน... เธอพูดถูก ฉันโกหก ฉันรู้แค่ว่าผู้บริหาร Childe กับน้องสาวของเขา ที่ชื่อ Tonia ก็ได้ตั๋วมาเหมือนกัน ก็เลยโกหกพวกเธอว่าฉันรู้จักพวกเขา
Chugunov:แล้วเรื่องครอบครัวของฉัน ก็เป็นเรื่องโกหกทั้งนั้น
Chugunov:จริง ๆ แล้ว... ฉันสูญเสียพวกเธอไปนานแล้ว แค่ไม่ยอมรับความจริงก็เท่านั้น ฉันเป็นแค่ตัวตลก ที่ใช้ชีวิตที่เหลือด้วยการหลอกตัวเองไปวัน ๆ
Chugunov:ลูกสาวของฉันชื่อ Izeka ใช่ Izeka จาก "โรงงานผลิตอุปกรณ์ Izeka" ของฉันนั่นแหละ
Chugunov:เธอก็... จากไปเพราะ "ไอหิมะ" เหมือนกัน ตอนนั้นเธออายุแค่หกขวบเอง ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่ ก็น่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับ "Tonia" นั่นแหละ...
Chugunov:หลังจากที่ Izeka เสียไป เมียฉันก็ไม่อยากเผชิญกับความทรงจำนี้ ก็เลยเลือกที่จะจากฉันไป
Chugunov:วันหนึ่งหลังเลิกงานกลับมาบ้าน พอเห็นห้องที่ว่างเปล่า ฉันก็รู้สึก... หายใจไม่ออก และเริ่มจินตนาการภาพในหัวขึ้นโดยไม่รู้ตัว... ภาพที่พวกเธอยังอยู่ที่นี่
Chugunov:ฉันพบว่านี่เป็นวิธีเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นได้บ้าง แล้ว... ฉันก็เริ่มหลอกตัวเอง
Alyosha:เป็นวิธีที่น่าสมเพชจริง ๆ แต่อย่างน้อยก็ดีที่ไม่เป็นอันตราย
Alyosha:ได้เวลามาพูดเรื่อง "หลักฐานเท็จ" แล้วรึเปล่า?
Chugunov:เมื่อคืนวันก่อน ตอนที่ฉันคุยกับ "Tonia" เธอบอกว่าพี่ชายของเธอ จะใช้ใบดอกน้ำค้างแข็งต้มยาให้เธอกิน
Chugunov:พอรวมกับอาการต่าง ๆ ของเธอแล้ว... ฉันก็เข้าใจทุกอย่างในทันที รวมถึงเรื่องที่เธอเป็น "คนตาย" ด้วย
Chugunov:"ไอหิมะ" ในอดีตเคยเป็นโรคที่รักษาไม่หาย ฉันก็เคยไปเก็บใบดอกน้ำค้างแข็งมาต้มยาให้ Izeka เหมือนกัน ต้มอยู่นานแสนนานเลยล่ะ...
Chugunov:แต่พอปีที่สองหลังจากที่ลูกสาวฉันเสียชีวิตไป ท่าน The Jester แห่ง Fatui ก็ประกาศว่าคิดค้นยารักษา "โรคหิมะกร่อน" หรือที่เรียกว่า "ไอหิมะ" ได้แล้ว...
Chugunov:...แล้วก็พิสูจน์ว่า แผนการรักษาทั้งหมดก่อนหน้านี้ผิดหมดเลย เป็นสิ่งที่มีคนแต่งขึ้นมาเองทั้งนั้น
Chugunov:ฉัน... ฉันรับไม่ได้เลยจริง ๆ อีกแค่นิดเดียวแท้ ๆ แค่อีกปีเดียวเอง!
Chugunov:ฉันถึงรู้ไงว่าทุกวันนี้ ไม่มีทางที่จะยังมีคนใช้ใบดอกน้ำค้างแข็ง มาต้มทำยารักษาอาการ "ไอหิมะ" อีกแล้ว...
Chugunov:"Tonia" คนนี้ คงจะเป็นคนที่โชคร้ายที่มาจากยุคที่ "ไอหิมะ" ยังเป็นโรคที่รักษาไม่ได้แน่ ๆ
Odette:เพราะฉะนั้น นายเลยเอาความยึดติดเรื่องลูกสาว ไปฝากไว้กับเธองั้นสิ? ถึงแม้ว่านายจะรู้ว่าเธอเป็น "คนตาย" แล้วเนี่ยนะ?
Alyosha:มันไม่สมเหตุสมผลเลย นายก็รู้ดีว่าเธอตายไปแล้ว แล้วยังจะยึดติดอะไรอยู่อีก?
Chugunov:ฉันไม่เคย... เชื่อทฤษฎีไร้สาระที่พวกเธอพูดเลยสักนิด และก็ไม่ได้ยอมรับสิ่งที่พวกเธอทำด้วย
Chugunov:ตัดสินว่าคนคนหนึ่งเป็น "คนตาย" แล้วก็ไล่เขาออกไปในพายุหิมะทั้งเป็นอย่างนั้นน่ะเหรอ?
Chugunov:Mitya ออกไปแล้ว Shram เพื่อนที่ดีของฉันก็ไปแล้ว คนต่อไปก็เป็น "Tonia" สินะ?
Chugunov:เรื่องก่อนหน้านั้นฉันไม่ว่าอะไรก็ได้ แต่ "Tonia" ที่แข็งแกร่งขนาดนั้น ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเราเป็น ๆ แบบนี้ แต่พวกเธอกลับบอกว่าเขาเป็นคนตาย...
Chugunov:ฉันแค่อยากให้เขามีชีวิตต่อไป... แค่พายุหิมะหยุด ขอแค่ให้มันหยุด ฉันจะออกไปเอายา "ไอหิมะ" ที่ดีที่สุดมารักษาทันทีเลย!
Chugunov:จนกว่าจะรักษาเขาให้หาย ฉันจะไม่ยอมให้พวกเธอ ไล่เขาออกไปในพายุหิมะเด็ดขาด!
Chugunov:คราวนี้! คราวนี้! ต้องไม่มี "อีกแค่นิดเดียว" เด็ดขาด! ไม่งั้นฉันจะยิ่งให้อภัยตัวเองไม่ได้!
"Tonia":ไม่ คุณ Chugunov ฉันไม่ยอมหรอกนะ
Chugunov:"Tonia"...?
"Tonia":แสดงว่า คุณรู้ว่าฉันเป็น "คนตาย" ตั้งแต่คืนก่อนแล้วสินะ?
"Tonia":คุณ Valeriy คุณ Mitya แล้วก็คุณ Vodyanitsa ที่ฉันชอบ ทุกคนตายเพราะฉัน
"Tonia":ฉันไม่ชอบแบบนี้เลย จริง ๆ แล้ว คุณแค่ต้องการ "การหลุดพ้น" ในใจผ่านตัวฉัน แต่ตอนนี้พันธนาการนั้น กลับถูกส่งต่อมาที่ฉันแล้ว
Chugunov:ไม่ ไม่ใช่นะ ฉันอยากช่วยเธอจริง ๆ...!
"Tonia":ฉันมั่นใจว่าฉันเป็นคนที่ตายไปแล้ว ฉันอยากจะรักษาช่วงเวลานี้เอาไว้ มากกว่ารับการช่วยเหลือของคุณด้วยซ้ำ
"Tonia":ถึงจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นอยู่ตลอด แต่ฉันก็ได้รู้จักกับคนที่น่าสนใจมากมาย และได้ใช้เวลาร่วมกันผ่านวันและคืนมานับไม่ถ้วน
"Tonia":ตั้งแต่หนีออกจากโรงพยาบาลจนถึงตอนนี้ นี่เป็นการผจญภัย ที่ฉันไม่เคยกล้าแม้แต่จะฝันถึงเลย
"Tonia":ฉันชอบพวกคุณมากจริง ๆ ถ้าเป็นไปได้ ฉันก็ยอมแลกวิญญาณของตัวเอง เพื่อให้คนที่ตายไปแล้วกลับมา ไม่ใช่ปล่อยให้จบลงแบบนี้...
"Tonia":เพราะฉะนั้นฉันถึงไม่ชอบคุณ คุณ Chugunov
Chugunov:...ขอโทษนะ
"Tonia":คุณผู้ชาย คุณควรขอโทษทุกคนนะ ไม่ใช่ฉัน
"Tonia":งั้นก็จบแค่นี้แหละ การผจญภัยของฉันก็ควรจะจบลงได้แล้ว ฉันจะทำให้ทุกคนลำบากต่อไปไม่ได้แล้ว
Alyosha:เธอจะไปแล้วเหรอ วันนี้ยังเช้าอยู่เลยนะ จะอยู่ต่ออีกสักพักมั้ย?
"Tonia":ไม่ต้องแล้วล่ะ ขอบคุณนะ อ้อ จริงสิ...
Ptashka:ฉันชื่อ "Ptashka" นะ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคน
Odette:ทั้ง ๆ ที่เป็นการบอกลา แต่กลับเหมือนการแนะนำตัว ตอนพบกันครั้งแรกเลย...
Chugunov:Ptashka...
Alyosha:นายจะทำอะไร Chugunov? นายบ้าไปแล้วรึไง?
Chugunov:ให้ฉันออกไปด้วยเถอะนะ ฉัน... หลอกตัวเองไม่ได้อีกแล้ว...
Odette:นายนี่มัน ฝันไปเถอะ การตายของคนมากมายเกี่ยวข้องกับนาย อย่าคิดว่าจะหลุดพ้นไปได้ง่าย ๆ แบบนี้เลย...
Odette:รอให้ออกไปได้ก่อนเถอะ "Lelek" จะทำให้นายได้เห็นถึงเทคนิคการทรมานทั้งหมดที่ Fatui สั่งสมมาตั้งแต่เริ่มก่อตั้ง จนถึงตอนนี้ด้วยตัวเองเลย
พายุหิมะยังคงโหมกระหน่ำ ราวกับว่าจะไม่มีวันหยุดลง เวลาล่วงเลยเข้าสู่ยามราตรีอีกครั้ง...
Odette:พวกเราออกไปกันเถอะ ฉันว่าพายุหิมะนี่คงไม่มีวันหยุดแน่ ทั่วทั้ง Snezhnaya หรือแม้แต่โลกทั้งใบ อาจจะถูกพายุหิมะทำลายไปแล้วก็ได้
Alyosha:ในที่สุดวันนี้ก็จัดการปัญหาเรื่อง "คนตาย" ได้สักที ถ้างั้น... อย่างน้อยก็มาเพลิดเพลินกับค่ำคืนนี้กันเถอะ
Odette:ก็จริง อีกอย่างฉันก็ไม่ค่อยอยากตายพร้อมกับ Chugunov สักเท่าไหร่
Chugunov:แต่เธอก็ไม่ยอมให้ฉันตายก่อนนี่
Odette:นี่ พูดจริง ๆ นะ Chugunov ถ้าออกไปได้ล่ะก็ นายไปปิดโรงงานผลิตอะไรนั่นของนายก่อนเลยนะ มีคนตั้งมากมายต้องทนหนาวเพราะมัน
Chugunov:ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาพูดเรื่องนี้นะ...
Chugunov:ก็ได้ ฉันจะปิดมัน ของแบบนั้นมันไม่สำคัญอีกต่อไปแล้วล่ะ
เสียงเคาะประตู:"ก๊อก ก๊อก ก๊อก..."
Traveler:!?
Odette:ฉันหูแว่วไปเองรึเปล่า เหมือนจะได้ยินเสียงเคาะประตูนะ?
เสียงเคาะประตู:"ก๊อก ก๊อก ก๊อก..."
Odette:จริงป่ะเนี่ย... แต่พายุหิมะน่าจะยังไม่สงบลงเลยไม่ใช่เหรอ?
Alyosha:จะเปิดประตูมั้ย?
Traveler:(หรือว่าในที่สุดทุกอย่างก็กำลังจะจบลงแล้ว?)
Traveler:(แต่ประสบการณ์ช่วงสองสามวันที่ผ่านมาบอกฉันว่า สถานการณ์แบบนี้ อย่าเพิ่งมองทุกอย่างในแง่ดีจนเกินไป...)
Traveler:(หรือบางทีสิ่งที่อยู่นอกประตูในตอนนี้... อาจเป็นสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าสถานการณ์ในตอนนี้อีก...)
Localized evidence
ตรวจสอบสภาพแวดล้อมโดยรอบ
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/4286905908BinOutput/Quest/7008.json/JIJKODHIEED/914
700810
7008
true
14