คำสารภาพของ Lelek
เมื่อตกกลางคืน คุณกับ Valeriy อยู่เวรเฝ้ายามผลัดแรกด้วยกัน
7006Open quest →Quest Steps
Story evidence
เมื่อตกกลางคืน คุณกับ Valeriy อยู่เวรเฝ้ายามผลัดแรกด้วยกัน
ทุกคนนอนหลับอยู่บนเวที ราวกับละครพิลึกพิลั่นเรื่องหนึ่ง... เผลอแป๊บเดียวก็ถึงเวลาเปลี่ยนเวรครั้งแรกแล้ว...
Valeriy:ใกล้ได้เวลาแล้ว ต้องปลุก Odette แล้วล่ะ เธอเป็นยังไงบ้าง?
Valeriy:งั้นฉันไม่ปฏิเสธละนะ ฉันจะไปงีบสักหน่อย ถ้าง่วงเมื่อไหร่ก็ปลุกฉันได้ตลอดเลย
Traveler:(ในที่สุดก็ถึงเวลาอยู่เวรกับ Odette แล้ว เตรียมปลุกเธอดีกว่า...)
Traveler:(จุดประสงค์แรกที่มาที่นี่ ก็เพื่อขอข้อมูลจากเธอ ควรคิดเอาไว้ก่อนดีมั้ยนะ ว่าถ้าเธอตื่นแล้วจะถามอะไรบ้างดี...)
Odette:...
Odette:...จ้องฉันนานขนาดนี้ทำไม
Odette:ฉันนอนไม่หลับ ในหัวมันวุ่นวายไปหมด
Odette:แล้วก็... ฉันมีเรื่องที่อยากจะถามเธอด้วย
Traveler:เธอก็เหมือนกันเหรอ?
Odette:ฉันรู้ว่าเธอก็มีอะไรอยากจะพูดเหมือนกัน งั้นก็ใช้โอกาสนี้พูดให้เคลียร์ไปเลย
Odette:คำถามที่ฉันอยากถามเธอน่ะง่ายมาก อืม...
Odette:ในวาระสุดท้ายของ Rosalyne... เธอได้พูด... หรือสั่งเสียอะไรไว้บ้างมั้ย...
Odette:เฮ้อ งั้นเหรอ ถ้างั้นฉันก็ไม่มีอะไรจะถามแล้วล่ะ
Traveler:คิดถึงเขาอยู่เหรอ?
Odette:เปล่า
Odette:เขาเป็นคนที่ทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการมา ฉันไม่ควรจะคิดถึงเขาหรอก
Odette:...ถึงฉันจะไม่เห็นด้วยกับวิธีการของเขา แถมนิสัยของเขาก็สร้างความขัดแย้งได้ง่าย... แต่ยังไงซะเขาก็เคยมีบุญคุณกับฉัน เรื่องนี้มันเป็นความจริงที่ยังไงก็เปลี่ยนไม่ได้
Traveler:ฉันได้ยินมาจาก Sandrone มาบ้างแล้วล่ะ
Odette:ที่แท้เขาก็บอกเธอไปแล้วสินะ... ก็จริง ดูเหมือนว่าเขาจะสนิทกับ Rosalyne มาก
Traveler:แต่เขาก็ไม่รู้รายละเอียดหรอก
Odette:Rosalyne คงไม่เอาเรื่องแบบนี้ไปคุยเล่นหรอก แต่สำหรับฉันมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
Odette:ตอนเด็ก ๆ เพื่อตัวฉันและแม่ของฉันแล้ว ฉันต้องเข้าร่วมกับ Fatui และรับการฝึกจาก Rosalyne
Odette:การฝึกนั้นยากลำบากมากจริง ๆ แถมฉันก็ไม่ได้มีพรสวรรค์ในด้านนี้เท่าไหร่ เลยทำได้แค่ฝึกแล้วก็ฝึกอย่างต่อเนื่อง ท่ามกลางหิมะและน้ำแข็ง
Odette:ฉันเป็นเด็กใหม่ที่ท่านผู้บริหารจับตามองอยู่ เพราะงั้น ผลงานของฉันจะต้องคู่ควรกับความคาดหวังนี้ และคู่ควรกับเกียรติของท่าน Signora ด้วย
Odette:ฉันต้องทนกับความเจ็บปวดจากความเหนื่อยล้า และความหนาวเย็นทุกวัน จนหลายครั้งก็นอนแทบไม่หลับ...
Odette:และก็เพราะแบบนี้ ตอนนี้ฉันเลยแทบจะไม่รู้สึกเจ็บปวดแล้วล่ะ... นี่คงเป็นราคาที่ต้องจ่าย เพื่อให้มีชีวิตรอดต่อไปล่ะมั้ง
Odette:สำหรับเด็กที่ต้องเจอเรื่องแบบนั้น การที่จะเกลียดชังโชคชะตาของตัวเอง ก็คงเป็นเรื่องปกติล่ะมั้ง
Traveler:มัน... ต้องแลกมาด้วยอะไรมากมายจริง ๆ
Odette:ที่ฉันทุ่มเทให้กับบัลเลต์มากขนาดนี้ ก็เพราะว่าในตอนเด็ก นี่คือหนทางเดียวที่ฉันจะต่อต้านโชคชะตาได้
Odette:ฉันอยากจะใช้วิธีนี้บอก Rosalyne ว่าความต้องการของ Fatui และความคาดหวังของเธอที่มีต่อฉัน ไม่ใช่ความปรารถนาของฉันเลย และสักวันหนึ่งฉันจะจากไป
Odette:บางทีในสายตาของเขา ที่ผลการฝึกของฉันที่ไม่ดี ก็คงเป็นเพราะฉันมัวแต่สนใจเรื่องเต้นรำอยู่เสมอ
Odette:มีอยู่ครั้งนึงที่ฉันแอบซ้อมเต้นตอนกลางคืน จู่ ๆ เขาก็มาหาฉันอย่างกะทันหัน ฉันรู้ว่าเขามาเพื่อจับผิดฉัน
Odette:ฉันบอกไปว่า เขาไม่คู่ควรที่จะดูการเต้นรำที่ฉันเรียนรู้มาจากแม่ของฉัน
Odette:เขาคงคิดไม่ถึงละมั้งว่าฉันจะเป็นฝ่ายโกรธก่อน สีหน้าของเขาดูตกใจมากเลย
Odette:แต่ที่แปลกก็คือเขาไม่ได้มีท่าทีแข็งกร้าวกับฉัน เหมือนเวลาที่ฝึกซ้อมปกติ แต่กลับนิ่งเงียบไปสักพัก แล้วก็เดินออกไป
Odette:ตั้งแต่นั้นมา เขาก็ไม่เข้ามายุ่ง ไม่ถามไถ่อะไรอีกเลย หรือแม้แต่ตอนที่ฉันเต้นรำ เขาก็ไม่เคยมาดูเลยสักครั้ง
Traveler:เขาเป็นคนที่รักศักดิ์ศรีมาก
Odette:ใช่ แต่จนถึงตอนนี้ ทุกครั้งที่ฉันหยิบ "อำพันเพลิง" นี้ออกมา ฉันก็มักจะนึกถึงคืนนั้นและใบหน้าของ Rosalyne ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
Traveler:ที่แท้นี่คือสิ่งที่เขามอบให้เธอเหรอ?
Odette:...บางทีคำว่า "ให้" อาจจะดูนุ่มนวลไปหน่อย เพราะจริง ๆ แล้วเขาผนึกเปลวไฟของตัวเองไว้ในน้ำแข็ง ซึ่งมันเป็นทั้งสัญลักษณ์ว่า เขาให้ความสำคัญกับคนคนนั้นมาก แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือการเฝ้าจับตาดูด้วย
Odette:เขารู้ตำแหน่งของ "อำพันเพลิง" ทั้งหมด ถ้าคนที่พกพามันมีท่าทีแปลก ๆ ไป ไม่นานก็จะถูกสงสัย หึ แม้แต่ "การให้ความสำคัญ" ก็ยังน่าอึดอัดขนาดนี้เลย...
Odette:เพราะงั้นหลังจากที่ข่าวการตายของ Rosalyne แพร่มาถึง Snezhnaya หลายคนก็ทำลาย "อำพันเพลิง" ของพวกเขาทันที เหมือนกับว่า ได้หลุดพ้นจากพันธนาการบางอย่าง และรู้สึกโล่งใจไปตาม ๆ กัน
Odette:แต่ฉันยังเก็บมันไว้... หลังจากที่ความเจ็บปวดจางหายไป "อุณหภูมิ" ของมัน ก็กลายเป็นหนึ่งในไม่กี่สิ่ง ที่ฉันยังรู้สึกได้อย่างชัดเจน
Odette:ในคืนนั้น เขามาเพื่อหยุดฉันจริง ๆ รึเปล่านะ? ฉันไม่แน่ใจเลย แต่แค่เพราะความกลัว ฉันก็เลยพูดจารุนแรงออกไป
Odette:ซึ่งเขาก็ไม่ได้ทิ้งอะไรไว้อย่างที่คิดจริง ๆ... ไม่เป็นไร ฉันแค่เสียใจนิดหน่อยน่ะ ที่สุดท้ายก็ไม่ได้เคลียร์ใจกัน
Odette:อืม คืนดีกัน? หมายถึงเรื่องนี้เหรอ?
Odette:ไม่นะ เขาไม่ได้มาหาฉัน ส่วนเรื่องที่เขาไป Mondstadt ฉันก็มารู้เอาตอนที่เขาไปได้สักพักแล้ว
Odette:หรือว่า...
Traveler:งั้นเธอก็ควรไปหา The Knave นะ
Odette:อืม ไว้ฉันจะไป ขอบคุณที่บอกข่าวนี้นะ
Traveler:ฉันขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย? ตอนนี้ฉันสงสัยว่าอาการป่วยของ Paimon เป็นผลมาจากการวิจัยพลังงาน ที่อยู่เบื้องหลังโปรเจกต์เหมันต์
Traveler:Paimon คือคู่หูที่สำคัญมากของฉัน ในเมื่อเธอคือ "Lelek" งั้นเธอก็น่าจะรู้อะไรมากกว่านี้ใช่มั้ย?
Odette:...การทดลองพลังงานนี้ มีเป้าหมายสูงสุดคือการสร้างอาวุธ สำหรับใช้ในการต่อสู้ครั้งสุดท้าย
Odette:โครงสร้างของอาวุธถูกสร้างขึ้นที่ Nod-Krai เรียบร้อยแล้ว ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำก็คือ การอัดฉีดพลังงานที่แข็งแกร่งพอเข้าไปในอาวุธ
Odette:อืม การทดลองและพัฒนาทั้งหมดที่เกี่ยวกับอาวุธ จะถูกจัดการโดยท่าน "The Jester" Pierro แต่เพียงผู้เดียว และสถานที่ทดลองก็อยู่ลึกเข้าไปในกรมสรรพาวุธ
Odette:ถึงจะไม่รู้ว่าทำไมการทดลองนี้ถึงทำให้ Paimon รู้สึกไม่สบาย แต่ฉันคิดว่าวิธีที่ดีที่สุดที่จะคลายข้อสงสัยก็คือ การไปดูด้วยตัวเองสักครั้ง
Odette:รอให้พวกเราออกจากที่นี่ก่อน ฉันจะช่วยขอใบอนุญาตให้เธอเอง
Odette:ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ชอบสถานะนี้ เธอเล่าเรื่องของ Rosalyne ให้ฉันฟัง ฉันก็เลยอยากตอบแทนเธอ ก็ง่าย ๆ แค่นั้นเอง...
Odette:แค่ก ๆ...
Traveler:หืม? เป็นอะไรไป ไม่สบายเหรอ?
Odette:แค่ก ๆ...
Valeriy:ดูพวกคุณจะคุยกันถูกคอดีนะ
Odette:คุณยังไม่หลับเหรอ?
Valeriy:การข่มตาหลับให้ลงในทุกสภาพแวดล้อม เพื่อรักษาเรี่ยวแรงน่ะ มันเป็นพื้นฐานของทหารอยู่แล้ว แน่นอนว่าฉันหลับอยู่แล้ว มีอะไรรึเปล่า?
Traveler:เปล่า ไม่มีอะไร...
Traveler:(ถึงจะยังไม่หลับ ก็น่าจะไม่ได้ยินหรอกมั้ง...)
Valeriy:ลำบากพวกคุณแล้วนะ เรามาเปลี่ยนเวรกันเถอะ Traveler ถึงตาคุณไปนอนแล้วล่ะ
Traveler:อืม
Traveler:(นี่เป็นคืนที่สองแล้วที่อยู่ที่นี่ โชคดีที่ได้เบาะแสเกี่ยวกับอาการของ Paimon มาแล้ว...)
Traveler:(ไม่รู้ว่าสองวันนี้ Paimon จะนอนหลับดีรึเปล่า...)
Traveler:(อืม... ทำไมถึงรู้สึกเหมือนมีคนจ้องอยู่ตลอดเวลาเลยนะ)
Odette:...
Traveler:(หรือว่านี่เป็นการแก้แค้น ที่ฉันจ้องหน้าเธอตอนหลับก่อนหน้านี้กันนะ?)
Odette:...
Traveler:(ช่างเถอะ นอนดีกว่า...)
Localized evidence
คอยเฝ้ายามจนถึงรุ่งสาง
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_0.json/3082747572BinOutput/Quest/7006.json/JIJKODHIEED/87
700609
7006
true
7