Adventure EXP× 600
Primogem× 60
Mora× 62,225
Guide to Ballad× 5
เรื่องราวที่มีชื่อว่า "Durin"× 1
Hero's Wit× 7
Mystic Enhancement Ore× 14
Main Quests
คำเฉลยแห่งโชคชะตา
Story evidence
Quest flow
ไปยังภูเขา Dragonspine พร้อมกับทุกคน
Open step page →#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:นี่ก็คือ "Durin" อีกคนเหรอ?
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:ลองนึกภาพดูสิ ถ้าหากสุดท้ายแล้วเป็นมังกรตัวนั้น ที่ฟื้นคืนชีพขึ้นมาที่ Mondstadt ผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่ จะต้องเผชิญกับหายนะแบบไหนกัน?
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:ดูเหมือนว่า Durin จะเป็นฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่ของที่นี่สินะ
Traveler:ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ?
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:ไม่มีอะไร แค่รู้สึกอิจฉานิดหน่อย ไม่ใช่ทุกคนจะมีโอกาสได้เป็นฮีโร่นี่นา
Durin:ที่จริงแล้วส่วนใหญ่เป็นผลงานของ Albedo ต่างหาก...
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:แต่พอนึกว่าตอนนี้ คนที่ยังจำฮีโร่คนสำคัญอย่างนายได้ เหลืออยู่แค่ไม่กี่คน จู่ ๆ ก็ไม่ได้รู้สึกอิจฉาขนาดนั้นแล้ว
Paimon:นายนี่มัน...
Albedo:Traveler, Paimon และคุณสมหมวกยังไม่ลืม Durin ดูเหมือนว่าอาการสูญเสียความทรงจำนี้ จะยังไม่ลามไปถึงเพื่อนสนิทนะ
Albedo:ถ้าเป็นแบบนั้น ความทรงจำของฉันที่มีต่อนายก็น่าจะยังสมบูรณ์อยู่
Durin:Albedo...
Paimon:ในที่สุดคุณก็มาสักที พวกเรามีเรื่องอยากจะถามเพียบเลย!
Albedo:คุณก็มาด้วยแฮะ
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:ฉันพอจะมีคำตอบแล้วสำหรับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขา แล้วนายล่ะ
Albedo:หัวหน้ากอง Jean เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ฉันฟังแล้ว ฉันเองก็มีความคิดบางอย่างเหมือนกัน งั้นเรามาแชร์ข้อมูลกันก่อนดีกว่า
Albedo ได้แลกเปลี่ยนข้อมูลกับทุกคน และตรวจสอบสภาพร่างกายของ Durin
Albedo:ร่างกายของเขาปกติดี การยับยั้งพลัง Abyss ของเนื้อเยื่อในร่างกายก็เสถียรดี ไม่พบร่องรอยความเสียหายอะไรเลย
Paimon:แปลว่า จากมุมมองการเล่นแร่แปรธาตุแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ย?
Albedo:แทนที่จะบอกว่าพลังแห่ง Abyss ในร่างเขาสูญเสียการควบคุม ต้องบอกว่า ความเชื่อมโยงระหว่างเจตจำนงของเจ้าตัวกับร่างกายนี้ กำลังค่อย ๆ หายไปมากกว่า
Albedo:ถ้าสุดท้ายแล้วเขาสูญเสียเจตจำนงส่วนตัวไป ร่างของเขาจะแพ้ให้กับสัญชาตญาณทางชีวภาพ และถูกพลังแห่ง Abyss ที่อยู่ในร่างบงการ...
Traveler:ถ้าเป็นแบบนั้น สุดท้าย...
Albedo:หนังสือเล่มนี้พูดถึงการชุมนุมของเหล่าแม่มด และดูเหมือนจะมีแม่มดหลายคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องของ Durin ด้วย ซึ่งเรื่องนี้ฉันมีข้อสันนิษฐานอยู่อย่างนึง
Albedo:การที่ให้ Durin จากโลกนิทานเข้ามาแทนที่ Durin จากภูเขา Dragonspine และกลับมาเกิดใหม่ในโลกนี้ ก็คือการใช้โชคชะตาของ Durin คนหนึ่ง มาเขียนโชคชะตาของ Durin อีกคนขึ้นมาใหม่นั่นเอง
Albedo:เพื่อทำสิ่งนี้แล้ว แค่ "การแปรธาตุ" อย่างเดียวอาจจะยังไม่พอ...
Albedo:จำเป็นต้องใช้ทั้งศาสตร์ "การทำนายดวงดาว" ของคุณ Barbeloth "การแปรธาตุ" ของอาจารย์ของฉัน และ "เวทมนตร์" ของคุณน้า Alice พร้อม ๆ กัน
Albedo:หลังจากที่ได้รู้ถึงคำทำนายของคุณ Barbeloth ฉันและ Durin ก็หาทางแก้ปัญหาของ Durin แห่งภูเขา Dragonspine ได้ในที่สุด
Albedo:แต่ดูเหมือนว่านี่จะเป็นส่วนนึงในแผนการของพวกเขา และฉันก็ทำในส่วนของ "การแปรธาตุ" ได้สำเร็จอย่างที่พวกเขาคาดไว้พอดี
Albedo:ดังนั้น สุดท้ายก็เหลือแค่...
Traveler:ส่วนของ "เวทมนตร์"...
Albedo:เมื่อกี้คุณสมหมวกพูดถึงทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับ "โชคชะตา"...
Albedo:ฉันยังไม่รู้ว่า "เวทมนตร์" แบบไหน ที่จะส่งผลต่อโชคชะตาของ Teyvat แต่ฉันมั่นใจว่าคำตอบอยู่ในหนังสือเล่มนี้
Paimon:งั้นที่ Alice ให้พวกเราเติมเต็มหนังสือเล่มนี้ให้สมบูรณ์ ก็เพื่อจะทำให้ "เวทมนตร์" นี้สมบูรณ์สินะ?
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:"เวทมนตร์" ที่สามารถเปลี่ยนแปลงโชคชะตาได้จริง...
Albedo:อย่าเสียเวลากันเลย ส่งหนังสือเล่มนี้มาให้ฉันเถอะ
Albedo:เรื่องราวที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้น่าจะเกี่ยวข้องกับฉัน ดังนั้น "ความทรงจำ" ที่จะเปิดบทใหม่อาจจะอยู่ที่ตัวฉันเอง
Paimon:โอ๊ะ?
เสียงของใครบางคน:บนต้นไม้ใหญ่มีกิ่งไม้หักอยู่กิ่งนึง รูปร่างของมันตรงกับกิ่งไม้ที่ยื่นออกมานอกปราสาทพอดี
เสียงของใครบางคน:พักกายอยู่ที่นั่นเถิด ต่อกิ่งของเธอเข้ากับกิ่งที่หักนั้น แล้วเธอจะได้ดื่มด่ำกับแสงแดดและน้ำค้างนอกปราสาทนี้
เสียงของใครบางคน:แต่ก่อนอื่นโปรดไปหาดินที่เหนียวที่สุดมาปิดรอยแตกนั้นก่อน
Albedo:ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
เข้าสู่โลกในหนังสือเวทมนตร์
Open step page →หารือกับทุกคน
Open step page →Paimon:ที่นี่คือ...
???:สิ่งที่มิตินี้สะท้อนออกมา น่าจะเป็นสถานที่วิจัยการเล่นแร่แปรธาตุนะ แต่ดูเหมือนว่าผู้เขียนเรื่องนี้ จะมีอคติบางอย่างเกี่ยวกับมันอยู่บ้าง
Durin:...Albedo?
Albedo:ทำไมฉันถึงอยู่ในสภาพนี้ล่ะ?
Paimon:ลืมบอก Albedo ไปเลยว่า ตัวละครที่ปรากฏในเรื่องนี้ ล้วนสะท้อนภาพจำที่ Durin มีต่อพวกเขา
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:ก็ยังดีที่ได้อยู่ในร่างมนุษย์นะ
Albedo:คุณสมหมวกก็เปลี่ยนไปเหมือนกัน แบบนี้ก็แสดงว่า ฉันกับเขาต่างก็เป็น "ตัวละคร" ในเรื่องราวนี้เหมือนกัน
Albedo:แต่ Traveler, Paimon และตัว Durin เองไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย ดูท่าทางพวกเธอคงจะเป็นตัวตนที่ค่อนข้างพิเศษในเรื่องนี้นะ...
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:ฉันก็สงสัยเรื่องนั้นเหมือนกัน แต่พวกเขาก็อธิบายได้ไม่เคลียร์ มาคิดหาทางดำเนินเรื่องต่อไปดีกว่า
Traveler:ลองตรวจสอบรอบ ๆ ดูก่อนแล้วกัน
Durin:...หืม?
Traveler:ตรงนี้มีทางลับอยู่เหรอ?
ผู้บรรยาย:ทุกคนพบทางลับเส้นหนึ่ง มันถูกออกแบบมาอย่างพิถีพิถัน ราวกับว่าจะนำไปสู่บทใหม่ที่น่าตื่นเต้น
Paimon:ถ้างั้นเรารีบไปดูกันเถอะ! บทต่อไป... โอ๊ย!
ผู้บรรยาย:...แต่ทว่าบทนี้ยังไม่ได้เขียน ข้างหน้าจึงเป็นพื้นที่ว่างเปล่าไร้เรื่องราว และไม่สามารถเดินหน้าต่อไปได้
Paimon:หา? แล้วทางสายนี้มีไว้ทำไมเนี่ย?
Paimon:สำหรับคนเป็นนักเขียนแล้ว นี่เป็นนิสัยที่ไม่ดีเลยนะ!
Albedo:นี่มัน? ทุกคนช่วยมาทางนี้หน่อย
ผู้บรรยาย:มนุษย์ดินเหนียว ค้นพบหัวใจของมังกรร้าย แม้ว่ามังกรร้าย จะตายไปนานแล้ว หัวใจดวงนั้นก็ยังคงเต้นอยู่ และอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ
ผู้บรรยาย:มนุษย์ดินเหนียวรู้ดีว่า นี่หมายความว่าสุดท้ายแล้ว มังกรร้ายจะฟื้นคืนชีพ ดังที่คำพยากรณ์ได้บรรยายไว้
ผู้บรรยาย:อย่างไรก็ตาม สติปัญญาที่แม่ทิ้งไว้ให้นั้น ได้ช่วยให้เขาคำนวณ จนพบความเป็นไปได้อีกอย่าง... นั่นคือการปลูกถ่ายหัวใจดวงนี้ ให้กับมังกรน้อย เพื่อให้เขาได้เกิดใหม่
ผู้บรรยาย:มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น หัวใจของมังกรร้ายจึงจะหยุดเต้น และมังกรน้อยก็จะได้สืบทอดเรื่องราวของมังกรร้ายต่อไป
Durin:เหมือนจะพูดถึงเรื่องที่ Albedo ช่วยให้ฉันได้เกิดใหม่รึเปล่า?
Albedo:ถ้านั่นคือวิธีแก้ปัญหาจริง ฉันก็น่าจะแก้ได้ตั้งนานแล้ว แล้วทำไม Durin ถึงยังค่อย ๆ ถูกลืมอยู่อีกล่ะ?
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:จะมีความเป็นไปได้อื่น ๆ อีกมั้ย?
Durin:อืม ฉันก็อยากไปดูรอบ ๆ อีกทีเหมือนกัน
ตัดสินใจว่าจะทำอะไรต่อไป
Open step page →ตัดสินใจว่าจะทำอะไรต่อไป
Open step page →Durin:อยู่ที่นี่จริงด้วย...
มังกรน้อย:อ๊ะ สวัสดีทุกคน
Paimon:มังกรน้อย Durin นี่เอง... ทำไมเธอถึงมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ล่ะ?
มังกรน้อย:ฉันกลัวจะทำให้ทุกคนตกใจ ก็เลยหลบอยู่ที่นี่ตลอด
Traveler:เหมือนเมื่อก่อนเลยแฮะ
Durin:นาย... คงจะตื่นเต้นมากเลยสินะ?
มังกรน้อย:ตื่นเต้นเหรอ... ถ้าจะให้พูดละก็ ฉันรู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย แต่ก็ตั้งตารออยู่เหมือนกัน!
มังกรน้อย:หลังจากคุยกับมนุษย์ดินเหนียวแล้ว ฉันก็อยากจะลองไปปราบมังกรชั่วร้าย แล้วก็กลายเป็น "มนุษย์" ดูบ้าง
มังกรน้อย:พอกลายเป็น "มนุษย์" แล้ว ฉันจะต้องหาเพื่อนได้เยอะขึ้น และได้ทำสิ่งที่มีความหมายอีกมากมายแน่นอน!
Durin:นายจะหาเพื่อนได้มากมาย และได้พบเจอเรื่องราวที่น่าตื่นเต้นเยอะแยะเลยล่ะ...
มังกรน้อย:จริงเหรอ? ดีจังเลย แต่ว่า ฉันได้ยินมาจากมนุษย์ดินเหนียวว่า การจะเป็น "มนุษย์" น่ะยากมาก เลยรู้สึกกังวลนิดหน่อย...
Durin:...ใช่แล้ว ถึงนายจะกลายเป็น "มนุษย์" จริง ๆ แล้วก็ตาม นายก็ยังต้องเจอกับอุปสรรคที่หนักหนายิ่งกว่าเดิม
มังกรน้อย:งั้นเหรอ?
Durin:แต่เพื่อน ๆ จะมาช่วยนายเอง
มังกรน้อย:จริงเหรอ? ถ้างั้นฉันก็ไม่กลัวแล้วล่ะ
Durin:น่าทึ่งจริง ๆ ... พอได้คุยกับนาย ฉันก็ไม่กลัวแล้ว
Durin:นายพร้อมรึยัง?
มังกรน้อย:อื้ม ฉันพร้อมที่จะเป็น "มนุษย์" แล้วล่ะ
Traveler:ฉันพร้อมแล้ว
Traveler:พร้อมแล้วล่ะ
Traveler:พร้อมแล้วล่ะ
ค้นหาความเป็นไปได้ที่ซ่อนอยู่
Open step page →"เรื่องราว" ช้าเร็วก็ต้องมีวันจบ...
Open step page →ผู้บรรยาย:มังกรน้อยกลับเข้ามาในกำแพงสูงของปราสาทอีกครั้ง เสียงอึกทึกของโลกภายนอกก็พลอยสงบลงตามไปด้วย
ผู้บรรยาย:ที่นี่ไม่มีอันตรายใด ๆ และไม่มีสิ่งใดที่มังกรน้อยต้องทำ
ผู้บรรยาย:เมื่อคุณแม่เล่านิทานในหนังสือจบ ก็ถึงเวลาที่เด็กน้อยจะต้องเข้าสู่โลกแห่งความฝันแล้ว
ผู้บรรยาย:และแล้วเรื่องราวก็มาถึงบทสรุป มังกรน้อยหลับใหลอยู่ในปราสาท ราวกับตอนที่ยังไม่ฟักออกจากไข่
Durin:นี่มันอะไรกัน? จู่ ๆ ก็รู้สึกหมดแรง...
Paimon:เป็นอะไรไป? Durin! ตื่นสิ!
Traveler:พวกเรามาถึงตอนจบแบบนึงแล้ว...
Paimon:ตอนจบแบบนี้... Durin สัญญากันไว้แล้วแท้ ๆ ว่าจะเอาความทรงจำของทุกคนกลับมา เขาไม่มีทางยอมรับตอนจบแบบนี้แน่!
"คำทำนาย" ถูกกำหนดให้เป็นจริง...
Open step page →ผู้บรรยาย:ด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อน ๆ มังกรน้อยได้ทุ่มเทพลังทั้งหมด เพื่อทำลายหัวใจของมังกรร้าย
ผู้บรรยาย:เขาคิดว่า ถ้าทำเช่นนี้ นอกปราสาทก็จะเหลือเพียง เรื่องราวของเขาเท่านั้น
ผู้บรรยาย:แต่หัวใจของมังกรร้ายนั้น เปรียบเสมือนรากของต้นไม้ใหญ่ การทำลายกิ่งก้านบนพื้นดิน ไม่อาจสังหารมันได้ กลับเป็นการตัดโอกาส ที่จะเชื่อมต่อกิ่งก้านอื่นเข้ามาแทน
ผู้บรรยาย:รากที่ขดเป็นปม จมหายลงไปใต้ผืนดินที่จับเป็นน้ำแข็ง รอคอยการแตกหน่อครั้งต่อไป กิ่งไม้ที่ไร้รากเมื่อสูญเสียที่ยึดเหนี่ยว ก็ค่อย ๆ แห้งเหี่ยวไป
ผู้บรรยาย:เรื่องราวของมังกรน้อยหายไปแล้ว โลกนอกปราสาท จึงเหลือเพียงเรื่องราวของมังกรร้าย
มังกรน้อย:ฉันเป็น...ใคร?
Durin:นี่คือ...ฉันเหรอ?
ผู้บรรยาย:และแล้วเรื่องราวก็มาถึงจุดจบ มังกรน้อยสูญเสียรูปลักษณ์ของตัวเอง เห็นแต่เพียงเงาของมังกรร้ายเท่านั้น
Traveler:เรื่องราวจบลงแล้วเหรอ?
Paimon:งั้น Durin เขา... แย่แล้ว!
Paimon:ตอนนี้เราควรทำยังไงดี?
"โชคชะตา" ยากที่จะเขียนขึ้นใหม่เสมอ...
Open step page →ผู้บรรยาย:มังกรน้อยและคู่หูของเขา... ว่างเปล่า... ว่างเปล่าอีกครั้ง...
Paimon:นี่มันเรื่องอะไรกัน... เหมือนว่าน้ำหมึกจะไม่พอนะ
Albedo:ถ้า "น้ำหมึก" หมดแล้ว ก็จะเขียนเรื่องต่อไม่ได้เหรอ?
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:ฉันสังหรณ์ใจอยู่ก่อนแล้วเชียว
Paimon:ทุกคนเป็นอะไรไป?
ผู้บรรยาย:น้ำหมึกที่ใช้เขียนเรื่องราวได้หมดลงแล้ว บทต่อจากนี้จึงมีเพียงความว่างเปล่า
ค้นหาความเป็นไปได้อื่น ๆ
Open step page →เขียน "โชคชะตา" ขึ้นมาใหม่...
Open step page →หารือเรื่องสถานการณ์ปัจจุบันกับทุกคน
Open step page →Paimon:ในที่สุดก็ได้ตอนจบที่ดีซะที! เท่านี้ก็ถือว่าขั้นตอนสุดท้ายสำเร็จแล้วสินะ? พวกเราเติมเต็มเรื่องราวนี้จนสมบูรณ์แล้ว!
Traveler:แต่ทำไมพวกเรายังอยู่ที่นี่...
Paimon:เอ่อ...
ผู้บรรยาย:มังกรน้อยที่ได้รับชีวิตใหม่ออกเดินทางอีกครั้ง เรื่องราวของเขายังคงดำเนินต่อไป
Paimon:เอ๊ะ... ยังไม่จบอีกเหรอ?
Albedo:ต่อไปอาจจะเป็นส่วนที่สำคัญที่สุด เป็น "ขั้นตอนสุดท้าย" ที่แท้จริง
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:ถ้าโชคชะตาเจ้าเล่ห์มากแผนการอย่างที่มันอวดอ้างจริง ก็ให้ฉันได้เห็นเป็นบุญตาหน่อย
Paimon:โห ทุกคนจริงจังกันจังเลยนะ...
Durin:อึ่ก...
Paimon:Durin เป็นอะไรไป?
ผู้บรรยาย:หัวใจของมังกรร้ายได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับมังกรน้อยแล้ว ทว่าพลังแห่งความมืดที่แฝงอยู่ภายในนั้นกลับยังไม่หายไป
ผู้บรรยาย:เช่นนั้นแล้ว มังกรน้อยจะเลือกสะกดพลังนี้อย่างหาญกล้า หรือว่าจะหยุดแต่เพียงเท่านี้?
Paimon:พูดอะไรน่ะ? Durin ต้องสะกดพลังนี้ได้อยู่แล้ว มีทางอื่นให้เลือกรึไงกัน?
ผู้บรรยาย:เวลา... เหลือน้อยเต็มที ชะ...เช่นนั้นแล้ว มังกรน้อย...จะเลือกสะกดพลังนี้อย่างหาญกล้า หรือจะ...หยุดแต่เพียงเท่านี้?
Paimon:เกิดอะไรขึ้นกับผู้บรรยายน่ะ...
ตัดสินใจว่าจะทำอะไรต่อไป
Open step page →ตัดสินใจว่าจะทำอะไรต่อไป
Open step page →รีบตัดสินใจ
Open step page →"เรื่องราว" ช้าเร็วก็ต้องมีวันจบ...
Open step page →ผู้บรรยาย:มังกรน้อยกลับเข้ามาในกำแพงสูงของปราสาทอีกครั้ง เสียงอึกทึกของโลกภายนอกก็พลอยสงบลงตามไปด้วย
ผู้บรรยาย:ที่นี่ไม่มีอันตรายใด ๆ และไม่มีสิ่งใดที่มังกรน้อยต้องทำ
ผู้บรรยาย:เมื่อคุณแม่เล่านิทานในหนังสือจบ ก็ถึงเวลาที่เด็กน้อยจะต้องเข้าสู่โลกแห่งความฝันแล้ว
ผู้บรรยาย:และแล้วเรื่องราวก็มาถึงบทสรุป มังกรน้อยหลับใหลอยู่ในปราสาท ราวกับตอนที่ยังไม่ฟักออกจากไข่
Durin:นี่มันอะไรกัน? จู่ ๆ ก็รู้สึกหมดแรง...
Paimon:เป็นอะไรไป? Durin! ตื่นสิ!
Traveler:พวกเรามาถึงตอนจบแบบนึงแล้ว...
Paimon:ตอนจบแบบนี้... Durin สัญญากันไว้แล้วแท้ ๆ ว่าจะเอาความทรงจำของทุกคนกลับมา เขาไม่มีทางยอมรับตอนจบแบบนี้แน่!
"คำทำนาย" ถูกกำหนดให้เป็นจริง...
Open step page →ผู้บรรยาย:มังกรน้อยหยุดชะงัก ขณะที่พลังแห่งความมืดในร่างของเขา พลุ่งพล่านราวกับกระแสน้ำ
ผู้บรรยาย:พลังแห่งความมืดที่ไม่ได้ถูกสะกดไว้ได้กลืนกินทุกสิ่ง รวมถึงวิญญาณของมังกรน้อยด้วย
ผู้บรรยาย:เรื่องราวของมังกรน้อยหายไปแล้ว โลกนอกปราสาท จึงเหลือเพียงเรื่องราวของมังกรร้าย
Durin:นี่คือ...ฉันเหรอ?
ผู้บรรยาย:และแล้วเรื่องราวก็มาถึงจุดจบ มังกรน้อยสูญเสียรูปลักษณ์ของตัวเอง เห็นแต่เพียงเงาของมังกรร้ายเท่านั้น
Traveler:เรื่องราวจบลงแล้วเหรอ?
Paimon:งั้น Durin เขา... แย่แล้ว!
Paimon:ตอนนี้เราควรทำยังไงดี?
ค้นหาความเป็นไปได้อื่น ๆ
Open step page →ปรึกษาแผนการรับมือกับทุกคน
Open step page →Paimon:เกิดอะไรขึ้น? ทั้ง ๆ ที่สามารถสะกดพลังของ Abyss ได้แท้ ๆ แต่เรื่องราวกลับเดินหน้าต่อไม่ได้...
Durin:อึ่ก...
Albedo:ดูเหมือนว่า "การสะกดพลังแห่ง Abyss" จะถูกมองว่าเป็นเหตุการณ์นึงในเรื่องราวนี้ ก็เลยต้องใช้น้ำหมึกเขียนถึงจะเกิดผล
Paimon:แล้วตอนนี้จะทำยังไงดี? เป็นเพราะก่อนหน้านี้เราใช้เยอะเกินรึเปล่า?
Paimon:เหลือน้ำหมึกแค่นี้ จะเขียนตอนจบให้สมบูรณ์ได้ยังไงกันล่ะ?
Paimon:เอ่อ...
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:ฮึ คิด ๆ ดูแล้วก็ถูก เดิมทีนี่ก็เป็นเรื่องของ Durin อยู่แล้ว ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ เรื่องนี้ก็ไม่ควรมีตอนจบ
Albedo:ถ้าเป็นความสัมพันธ์ที่สอดคล้องกันอย่างสมบูรณ์แบบนี้ ฉันก็มีข้อสันนิษฐานอยู่อย่างนึง
Albedo:Durin เป็นตัวละครที่ถือกำเนิดจากปลายปากกาของแม่มด M เขาใช้ชีวิตอยู่ใน "เรื่องราว" ของแม่มด M มาโดยตลอด
Albedo:เกรงว่าสิ่งนี้จะไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลย นับตั้งแต่มาถึง Teyvat
Albedo:การให้ Durin ฟื้นคืนชีพขึ้นมาแทนที่ Durin แห่งภูเขา Dragonspine นั้น แท้จริงแล้วเป็นการนำ "เรื่องราว" ของ Durin มาเชื่อมเข้ากับ "โชคชะตา" ดั้งเดิมของ Durin แห่งภูเขา Dragonspine และเขียน "โชคชะตา" ส่วนนี้ขึ้นมาใหม่
Albedo:แต่ระหว่าง "เรื่องราว" กับ "โชคชะตา" นั้น มีความแตกต่างที่สำคัญอยู่อย่างนึง
Albedo:คุณ Barbeloth เคยบอกใบ้เราว่า "โชคชะตา" ของทุกชีวิตใน Teyvat ล้วนถูกถักทอไว้แล้ว และสามารถขยายไปตามเส้นทางที่ถูกกำหนดไว้ได้ด้วยตัวเอง
Albedo:ส่วน "เรื่องราว" ของ Durin...
Albedo:Durin ค่อย ๆ สูญเสียการเชื่อมโยงกับโลกใบนี้ และถูกผู้คนลืมเลือน พลังแห่ง Abyss ในร่างของเขาก็เริ่มควบคุมไม่ได้
Albedo:เป็นเพราะน้ำหมึกของนักเขียนคนนี้ใกล้จะแห้งหมดแล้ว เลยไม่สามารถเขียนเรื่องราวนี้ต่อไปได้รึเปล่า?
ผู้บรรยาย:ดูเหมือนว่าเขามีเพื่อนที่ยอดเยี่ยมมากเลยนะ
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:ไม่ต้องพูดมาก เธอจะช่วยเขา หรือว่าเธอนั่นแหละที่เป็นก้างขวางคอเขาซะเอง?
ผู้บรรยาย:เรื่องราว...ที่เขียนมาถึง...ตรงนี้... ใกล้จะถึงขีดจำกัด...แล้ว พวกเธอ...จะเลือกทางไหน...
Durin:ฉัน...
Durin:ดูท่าทาง ตัวเลือกสุดท้ายนี้ฉันต้องเป็นคนตัดสินใจเองสินะ
Durin:ไม่คิดเลยว่าตอนนี้ ฉันจะยังไม่ได้ออกจากเรื่องราวที่คุณแม่เขียนไว้ ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็อยากไปดูที่นั่นจริง ๆ
Albedo:บทที่ยังไม่ได้เขียน หน้าว่างที่อยู่นอกเรื่องราวสินะ
Paimon:นี่... เรายังไม่รู้แน่ชัดเลยนะ ว่าเวทมนตร์ของ Alice ทำงานยังไงกันแน่
Paimon:ในฐานะที่ Durin เป็นตัวละครในเรื่องราว การบุ่มบ่ามออกไปนอกเรื่องแบบนี้... ยังไงก็เสี่ยงเกินไป
Durin:...ฉันไม่กลัว
Traveler:ไปเถอะ พวกเราจะช่วยเธอเอง
Albedo:ดูเหมือนว่าคำตอบของปัญหานี้ คงต้องให้ Durin ไปพิสูจน์ด้วยตัวเองแล้วล่ะ
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:ช่างเถอะ ไม่ว่าอุปสรรคอะไรขวางทางเขาอยู่ เราก็จะทำลายมันไปด้วยกัน
ทำลายเขตแดนของนิทาน
Open step page →ไปยังหน้าว่างที่อยู่นอกเรื่องราว
Open step page →Durin:ต้อง... เดินหน้าต่อไป...
ผู้บรรยาย:ข้างหน้า... ไม่มี... เรื่องราว...
Durin:อึก... ไม่...รู้สึกอะไรเลย...
Albedo:มองไปข้างหน้าสิ Durin จิตวิญญาณและสติปัญญาของนาย ล้วนมาจากดวงจิตที่บริสุทธิ์ นายไม่ใช่ความว่างเปล่าที่ไร้สำนึกซะหน่อย
Durin:ไม่มี...แรงเลย...
Albedo:ยืนขึ้นมาสิ กระดูกและเนื้อหนังของนายฉันสร้างขึ้นมาให้แล้ว นายไม่ใช่สิ่งที่เกิดจากจินตนาการนะ
Durin:ฉัน...มีชีวิตอยู่... จริง ๆ เหรอ?
Albedo:ใช่ เดินหน้าต่อไปเถอะ นายคือชีวิตที่สมบูรณ์แล้ว เหมือนกับฉันไง
ตามหาตัวตนของตัวเอง
Open step page →"เวทมนตร์แห่งเรื่องราว"
Open step page →Anya:ทำไมทุกคนถึงเลือกที่จะเงียบกับข้อเสนอของฉันล่ะ?
Rhinedottir:การผสาน "เรื่องราว" เข้ากับ "โชคชะตา" ที่ยังไม่ถึงบทสรุป เป็นการเขียน "โชคชะตา" เดิมขึ้นมาใหม่ และทำให้ "เรื่องราว" นั้นได้รับการสานต่อด้วย...
Alice:เป็นความคิดที่ล้ำจริง ๆ แต่ว่า "เรื่องราว" นี้จะสานต่อได้หรือไม่นั้น ก็ขึ้นอยู่กับว่าผู้เขียนจะเขียนต่อรึเปล่าด้วย
Barbeloth:แต่ช่วงเวลาที่คำพยากรณ์บอกไว้ ยังอีกตั้งหลายศตวรรษเลยนะ
Anya:...อย่างนี้นี่เอง
Anya:ทีแรกฉันนึกว่าเป็นเพราะความรู้ของฉันตื้นเขินเกินไป จึงคาดหวังกับภูมิปัญญาอันยิ่งใหญ่อย่าง "วิชาเล่นแร่แปรธาตุ" เกินจริงไปหน่อย
Anya:หรือบางทีสายตาของฉัน คงไม่สามารถมองดวงดาวบนท้องฟ้าให้ทะลุปรุโปร่ง เพื่อทำความเข้าใจความลับที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง "คำพยากรณ์" ได้อย่างถูกต้อง
Anya:ไม่นึกเลยว่า ปัญหาที่ยากที่สุด ก็คือเวลาที่อยู่ในมือฉันนี่แหละ
Rhinedottir:ยังไงนี่ก็เป็นการทดลองที่น่าสนใจ อย่างน้อยในมุมมองทางวิชาการ ฉันก็ไม่ได้ปฏิเสธข้อเสนอแนะของเธอนะเพื่อนรัก
Barbeloth:ในที่สุด "คำพยากรณ์" ก็จะมาถึงตามกำหนด สักวันต้องมีอะไรสักอย่าง ที่สามารถข้ามผ่านกาลเวลาไปพร้อมกับดวงดาวได้แหละ เพื่อนรัก
Anya:Alice ถึงทุกคนจะช่วยฉันมามากแล้ว แต่ฉันก็ยังอยากจะขออะไรที่เห็นแก่ตัวกับเธออีกสักอย่าง
Anya:ฉันขอยืมเวทมนตร์ของเธออีกครั้งจะได้มั้ย อย่างน้อยก็เพื่อให้เรื่องราวของเขาดำเนินต่อไป จนกว่าคำพยากรณ์จะกลายเป็นจริง
Alice:เธอหมายถึงเวทที่ช่วยยืดอายุขัยน่ะเหรอ?
Anya:ไม่ Rhinedottir เคยบอกฉันว่า "ความเป็นและความตาย" อาจเป็นกฎเกณฑ์ที่เด็ดขาดที่สุดในโลกใบนี้
Anya:ไม่ว่าอายุขัยจะแสนสั้นไม่พ้นวัน หรือยืนยาวจนสรรพสิ่งเปลี่ยนผัน ก็ล้วนเป็นชะตาที่ถูกกำหนดไว้แล้ว
Anya:วิธีการใด ๆ ก็ตามที่คิดจะฝืนทำลายกฎเกณฑ์นี้ เกรงว่าจะทำให้ฉันต้องเดินไปบนเส้นทางที่ "ไม่ใช่มนุษย์"...
Anya:ให้เป็นแบบนั้นไม่ได้หรอก สุดท้ายแล้วฉันก็ยังอยากตายในฐานะมนุษย์คนหนึ่งอยู่ดี
Alice:งั้นเธอคิดจะ...
Anya:ช่วยส่งปากกาด้ามนี้ของฉันไปยังอนาคตได้มั้ย?
Alice:...ฉันเข้าใจแล้ว ถ้าอย่างนั้นก็ยังมีอีกวิธีนึง
Alice:ฉันสามารถสร้าง "เวทมนตร์แห่งเรื่องราว" เพื่อให้มันเขียนเรื่องราวนี้แทนเธอต่อไปได้
Alice:แต่เพื่อให้เวทนี้ทำงาน เธอต้องป้อนข้อความที่มากพอเพื่อให้มันได้เรียนรู้
Anya:งั้นต้องเขียนมากแค่ไหนล่ะ?
Alice:...เยอะมาก มากจนต้องใช้เวลาที่เหลือทั้งชีวิตเตรียมการเลยล่ะ และถึงจะทำอย่างนั้น เวทนี้ก็อาจไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาอย่างถาวร
Alice:ข้อความที่เธอสามารถทิ้งไว้ได้นั้นมีจำกัด ในขณะที่โลกใบนี้ยังคงเปลี่ยนแปลงไปอยู่ตลอด
Alice:บางทีสักวันหนึ่ง ถึงจะใช้ตัวอักษรทั้งหมดที่เธอทิ้งไว้ ก็คงไม่อาจบรรยายทุกสิ่งในโลกใบนี้ได้ หากเป็นอย่างนั้น เรื่องราวนี้ก็จะยังคงสะดุดลงอยู่ดี...
Anya:ก็คุ้มค่าที่จะลองอยู่นะ
ความหวังของแม่มด M
Open step page →Anya:แค่ก ๆ...
Alice:Anya ถึงจะผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว แต่เธอก็ยัง... หลายปีมานี้ ผลกระทบจากภัยพิบัติครั้งนั้นค่อย ๆ เลือนหายไปแล้ว เธอเองก็ควรจะใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุขได้แล้วนะ
Anya:หลังจากออกจากโลก Simulanka สถานการณ์ที่เขาต้องเผชิญจะซับซ้อนมากขึ้น เพื่อให้เรื่องราวดำเนินต่อไปได้ ฉันต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมมากกว่านี้ แค่ก ๆ...
Anya:รายละเอียดที่ไม่สำคัญบางอย่าง คงต้องข้ามไปก่อนก็แล้วกัน แค่ก ๆ...
Alice:Anya ทำไมเธอต้องให้เขาออกจากโลกนิทาน ไปเผชิญหน้ากับโชคชะตาของ Teyvat ด้วยล่ะ?
Alice:ให้เขาอยู่ในนิทานเรื่องนี้ต่อไปไม่ดีกว่าเหรอ? อยู่ในนี้ ด้วยเวทของฉัน แม้แต่คำสาปจากโชคชะตาก็สามารถลบล้างได้ ทำให้เขาได้มีตอนจบที่สวยงาม
Anya:จริงด้วย ในนิทาน แค่อธิษฐานต่อเทพธิดา ตุ๊กตาไม้ก็สามารถกลายเป็นเด็กชายขึ้นมาจริง ๆ ได้ "และแล้วพวกเขาก็อยู่อย่างมีความสุขตลอดไป"
Anya:นิทานหลายเรื่องมักจะชอบตอนจบแบบนี้ แต่เธอเคยคิดมั้ยว่า ตัวเอกของเรื่องจะต้องเจออะไรบ้างหลังจากนั้นน่ะ?
Alice:เอ่อ...
Anya:Alice ฉันอยากขอให้เธอขบคิดคำถามข้อนึงกับฉัน เธอคิดว่าอะไรคือความเสียใจอย่างใหญ่หลวงที่สุดของนักเขียน?
Alice:...ทิ้งเรื่องราวที่ยังเขียนตอนจบไม่เสร็จเอาไว้ข้างหลังเหรอ?
Anya:เป็นคำตอบที่โน้มน้าวใจได้ดีมาก นักเขียนหลายคนมองว่า นั่นเป็นสิ่งที่พวกเขาเสียใจมากที่สุด แต่ฉันกลับมีความคิดที่ต่างออกไป
Anya:ในความคิดของฉัน สิ่งที่น่าเสียใจที่สุดกลับเป็น การที่ทุกเรื่องราวที่ฉันเขียนจำเป็นต้องมีตอนจบ
Alice:Anya...
Anya:ไม่ว่าตัวละครจะโดดเด่นแค่ไหน เมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงตอนจบ ก็ต้องสูญเสียความเป็นไปได้ทั้งหมดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
Anya:สำหรับพวกเขาแล้ว "เรื่องราว" ได้กลายเป็น "โชคชะตา" ที่ไม่อาจหลุดพ้นได้
Anya:แต่ถ้าฉันสามารถส่งต่อปากกาในมือให้กับตัวละครในเรื่องราว แล้วปล่อยให้พวกเขาเขียนเรื่องราวต่อไปด้วยตัวเองล่ะ?
Alice:เธอหมายถึง...
Anya:อย่างที่เธอว่า ข้อความที่ฉันสามารถทิ้งไว้ได้นั้นมีจำกัด การรักษาเวทที่จะเขียนเรื่องราวต่อไปจนถึงเวลาที่คำพยากรณ์เป็นจริงนั้น ก็ใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว
Anya:แต่ฉันค้นพบวิธีนึง ที่สามารถอาศัยเวทของเธอ เปลี่ยน "เรื่องราว" ที่เขียนไว้บางส่วน ให้กลับมาเป็น "น้ำหมึก" ได้
Anya:"น้ำหมึก" ชนิดนี้เป็นสื่อเวทมนตร์ที่เขาสามารถใช้ได้ ทำให้เขาสามารถเติมเต็มเรื่องราวนี้ได้ตามที่ต้องการ
Anya:เรื่องเล่านั้นเดิมทีก็เป็นสิ่งที่มหัศจรรย์อยู่แล้ว ถ้าเขาได้สัมผัสเรื่องราวทั้งหมดด้วยตัวเอง และฝากความหวังไว้ที่มันครั้งแล้วครั้งเล่า...
Anya:เมื่อนั้นในบทไหนสักบทหนึ่ง ถึงฉันจะหยุดเขียนไปแล้ว เขาก็สามารถสานต่อเรื่องราวนี้ด้วยตัวเองได้
Anya:เท่านี้ ฉันก็สามารถมอบสิทธิ์ในการสร้างสรรค์เรื่องราวให้เขาได้แล้ว
Alice:ตัวละครในนิทานเรื่องหนึ่ง ได้ครอบครองอำนาจในการเขียนเรื่องราวนั้นเอง...
Anya:ถ้าอย่างนั้น เขาก็จะหลุดพ้นจากปลายปากกาของฉันอย่างเป็นทางการ และสามารถสร้างสรรค์ชีวิตของตัวเขาเองได้ เหมือนกับผู้คนที่อยู่นอกเรื่องราว
Alice:แล้วก็ไม่ต้องพะวงเรื่องขีดจำกัดของเวทมนตร์แบบนี้อีกด้วย... นี่มันเป็นวิธีแก้ปัญหาที่อัจฉริยะจริง ๆ!
Alice:แต่ว่า... ก็ยังมีความเสี่ยงอีกมาก
Alice:อย่างแรก หลังจากที่เขาไปถึง Teyvat แล้ว จะต้องพึ่งพา "เรื่องราว" ที่เธอทิ้งไว้นี้ ถึงจะรักษาการเชื่อมโยงกับโลกนั้นได้
Alice:ระหว่างที่เธอค่อย ๆ ถ่ายโอนสิทธิ์ในการสร้างสรรค์ให้กับเขา ความเชื่อมโยงนี้จะค่อย ๆ เลือนรางลง บางทีในจุดเชื่อมบางจุด เขาอาจสูญเสียความเชื่อมโยงนี้ไป
Anya:ในขณะที่ฉันค่อย ๆ ถ่ายโอนสิทธิ์ให้เขา เขาก็จะมีโอกาสสร้างการเชื่อมโยงแบบนี้ด้วยตัวเอง
Alice:...วิธีนี้ยังแตะต้องความลับที่เป็นรากฐานที่สุดของโลก Teyvat มากเกินไป คำใบ้ใด ๆ ก็ตามที่เปิดเผย จะถูกเขียนทับอย่างรวดเร็ว
Alice:จึงเป็นเรื่องยากมากที่เธอจะทิ้งเนื้อหาที่ช่วยชี้แนะพวกเขาได้
Anya:พวกเรายังมีนิทานอยู่ไม่ใช่รึไง? งั้นก็ใช้นิทานช่วยนำทางให้พวกเขากันเถอะ
Alice:...สุดท้ายแล้ว เป็นไปได้สูงว่าเขาจะใช้ "น้ำหมึก" จนหมดเกลี้ยง แต่ก็ยังไม่สามารถไปถึงบทที่เธอคาดหวังได้ ได้แต่วนเวียนอยู่ในบทที่ผ่านมาเท่านั้น
Alice:ถึงจะเป็นอย่างนั้น เธอก็...
Anya:...ถึงจะเป็นอย่างนั้น ฉันก็ยังเชื่อในศักยภาพที่มีอยู่ในตัวเด็กคนนี้
Anya:ความคาดหวังที่เขามีต่ออนาคต ความปรารถนาที่เขาอยากทำให้เป็นจริง ทั้งหมดนี้มีโอกาสที่จะกลายเป็น "น้ำหมึก" ของเขาเอง ทำให้เขาไม่ต้องถูกจำกัดด้วยน้ำหมึก ที่ใกล้จะเหือดแห้งเต็มทีของฉันอีกต่อไป
Alice:...Anya เธอเป็นนักเขียนที่มีความคิดสร้างสรรค์ และโรแมนติกที่สุดเท่าที่ฉันเคยรู้จักมาเลย
Alice:ในเมื่อมันออกจะโรแมนติกขนาดนี้ ฉันก็ขอช่วยอีกแรงแล้วกัน
Anya:ขอบคุณนะ เพื่อนรัก
Anya:ถ้างั้น ลูกแม่ เข้าใจแล้วใช่มั้ยว่าสุดท้ายแล้วสิ่งที่ลูกควรทำคืออะไร?
Durin:...ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง
Durin:ฉันควรจะรับปากกาต่อจากคุณแม่ แล้วเขียนเรื่องราวนี้ต่อไป
Anya:แล้วทำไมลูกถึงยังลังเลอยู่อีกล่ะ?
Durin:หลังจากที่ผมรับปากกาด้ามนี้แล้ว จะเกิดอะไรขึ้นกับคุณเหรอ?
Anya:หลังจากส่งมอบสิทธิ์แล้ว แม่ก็จะสูญเสียสิ่งยึดเหนี่ยวที่ทำให้ดำรงอยู่ได้ และก็คงจะค่อย ๆ สลายไป
Anya:ลูกแม่ แม่... ต้องบอกว่าแม่ของเธอได้จากไปนานแล้ว ส่วนนี่เป็นแค่จิตสำนึกแห่งเวทมนตร์ ที่ทำภารกิจสำเร็จแล้วเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องอาลัยอาวรณ์หรอก
Durin:ผมรู้... ผมรู้ว่าคุณแม่จากไปนานแล้ว
Durin:แต่ว่า เด็ก ๆ ที่ต้องสูญเสียคุณแม่ไปตั้งแต่ยังเล็ก มักจะมีนิสัยแย่ ๆ อย่างหนึ่ง พวกเขามักจะกอดหนังสือนิทานที่คุณแม่ทิ้งไว้แน่น และแกล้งทำเป็นว่าคุณแม่ยังอยู่
Anya:Durin...
Durin:แต่หลังจากมาถึงโลกนี้ ผมได้เดินทางข้ามดินแดนไปกับเพื่อน ๆ และเผชิญหน้ากับศัตรูด้วยกัน...
Durin:จู่ ๆ ผมก็คิดได้ว่า ผมจะรอให้คุณแม่มาเล่านิทานให้ฟังอีกต่อไปไม่ได้แล้ว เพราะ... ผมมีภารกิจใหม่ที่ต้องทำ
Durin:บางทีนี่อาจจะเป็นความรู้สึกของการเติบโตละมั้ง? ยังมีเพื่อน ๆ อีกมากมายที่รอผมอยู่ ถึงเวลาที่ต้องวางหนังสือนิทานของคุณแม่แล้วล่ะ...
Durin:คุณแม่ ขอให้ผมได้โตขึ้นเถอะ
Anya:อืม... งั้นก็รับของขวัญที่ควรจะเป็นของลูกตั้งนานแล้วไปสิ
Anya:ลูกได้เป็นพยานในการกำเนิดของเรื่องราวนี้ ได้อธิษฐานให้กับอนาคตของเรื่องราว ได้มอบคำอวยพร และได้เขียนทางเลือกของตัวเองลงในเรื่องราวนี้
Anya:ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ลูกคือเจ้าของปากกาด้ามนี้แล้ว
Anya:ดังนั้น อีกหนึ่งแรงขับเคลื่อนที่ทำให้เรื่องราวนี้ดำรงอยู่ต่อไป ก็คือเหล่าผู้เป็นประจักษ์พยานที่กำลังอ่านเรื่องราวนี้อยู่...
Anya:เธอยินดีที่จะพลิกหน้าใหม่ เพื่อให้เรื่องราวนี้เข้าสู่บทใหม่มั้ย?
Traveler:(พลิกไปยังหน้าถัดไป)
เรื่องราวบทใหม่
Open step page →Albedo:ดูเหมือนนี่จะเป็นขั้นตอนสุดท้ายแล้ว
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:การต่อสู้โต้กลับ "โชคชะตา" งั้นเหรอ? เป็นโอกาสที่หาได้ยากจริง ๆ
Paimon:ไปเลย Durin!
"โชคชะตา":ฉัน...ไม่มีวัน...ตาย ฉัน...จะต้อง...ฟื้นคืนชีพ นำพา...หายนะมา นี่คือ... "โชคชะตา"... ที่ถูกกำหนดไว้!
Durin:ไม่! "โชคชะตา" นั้นไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว สิ่งสุดท้ายที่จะเหลือไว้ ก็คือ "เรื่องราว" ของฉัน!
เอาชนะ "โชคชะตา"
Open step page →เรื่องราวของเขายังไม่จบเพียงเท่านี้
Open step page →"โชคชะตา":...
Durin:ขอบคุณนะ คุณแม่...
เรื่องราวของเขายังไม่จบเพียงเท่านี้
Open step page →Durin:ทุกคนไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?
Paimon:ไม่เป็นไร ๆ พวกเราต่างก็ได้เห็นฝีมือของ Durin กันแล้ว เป็นการต่อสู้ที่เท่จริง ๆ!
Durin:ฉันรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนจริง ๆ...
Durin:ฉันต้องขอบคุณทุกคนมากนะ ถ้าไม่มีทุกคนคอยช่วย ฉันก็ไม่รู้ว่าจะมาถึงจุดนี้ได้รึเปล่า
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:ปัญหาเดียวก็คือลงไปช่วยเองไม่ได้ เราได้แค่ช่วยแบบอ้อม ๆ เท่านั้น นี่เป็นโอกาสที่จะได้จัดการ "โชคชะตา" จัง ๆ เลยนะ น่าเสียดายจริง ๆ...
Durin:อืม... ในอนาคตสมหมวกจะต้องหาเจอแน่นอน
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:อะไรนะ?
Durin:ก็โอกาสที่นายจะได้จัดการกับ "โชคชะตา" ไงล่ะ
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:...ก็อาจจะมั้ง
Albedo:ขอโทษทีนะ
Albedo:...อืม พลัง Abyss ในร่างกายของนายกลับมาคงที่แล้ว อาการผิดปกติประหลาด ๆ นั่นก็หายไปหมดแล้ว
Paimon:เยี่ยมเลย!
Traveler:สำเร็จแล้ว
Albedo:งั้นขั้นตอนสุดท้ายนี้หมายความว่าอะไรกันแน่? นอกจากวิชาเล่นแร่แปรธาตุแล้ว "กฎ" ที่ส่งผลต่อ Durin นั้น ที่จริงแล้วคืออะไรกันแน่?
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:ผลลัพธ์ออกมาดีก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ? ในเมื่อปัญหาของเจ้านี่แก้ไขเสร็จหมดแล้ว งั้นฉันขอตัวก่อนนะ
Durin:สมหมวก จะไปแล้วเหรอ? ตามธรรมเนียมของมนุษย์แล้ว ต่อไปก็ควรจะมีงานเลี้ยงฉลองกันนี่
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:งานเลี้ยงงั้นเหรอ? ฉันไม่เหมาะกับงานแบบนั้นหรอก
#{REALNAME[ID(1)|HOSTONLY(true)]}:ไว้ถ้านายมีปัญหาเมื่อไหร่ก็ค่อยมาหาฉันละกัน ยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนกันอยู่แล้วนี่
Traveler:นิสัยแบบนี้ของเขาก็ยัง ไม่เปลี่ยนไปเลยสินะ...
Albedo:แต่ที่เขาพูดมาก็ถูกนะ ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ควรจะฉลองสำหรับ Durin ไม่เหมาะที่จะมาเถียงกันเรื่องวิชาการ
Durin:ฉันไม่ได้จะตำหนิ Albedo นะ... ฉันพร้อมจะเล่าให้ฟังอยู่แล้ว ว่าพวกคุณน้าแม่มดทำอะไรไปบ้าง แต่แค่ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนดีน่ะ...
Albedo:ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็มีโอกาสอีก "เรื่องราว" ของนายยังอีกไกลกว่าจะถึงตอนจบไม่ใช่เหรอ?
Durin:อืม...
Albedo:งั้นก็ลากันตรงนี้เลยละกันนะ Traveler กับ Paimon เรื่องราวที่ได้พบเจอวันนี้พิเศษมาก ๆ เลย ฉันต้องรวบรวมและบันทึกไว้สักหน่อยแล้ว
Paimon:อืม แล้วเจอกันนะ!
Paimon:ต่อไปก็คงถึงเวลาฉลองแล้วสินะ? เอ๋?
???:Dodoco... Dodoco...
Alice:ยินดีด้วยนะที่ทำภารกิจได้สำเร็จ! ตามที่ตกลงกันไว้ ถึงเวลาต้องมาคืนหนังสือให้ฉันแล้วล่ะ
Paimon:ทำเสร็จปุ๊บ ก็รู้ปั๊บเลยแฮะ... เป็นอย่างที่เขาพูดไว้จริง ๆ ด้วย
คืนหนังสือให้ Alice
Open step page →Alice:ไม่ได้เจอกันนานเลย ลิขิตกรและผู้เป็นพยาน!
Paimon:ตอนนี้ได้ยินชื่อเรียกนี้อีกครั้ง ก็รู้สึกว่าคุณมีแผนการพิเศษบางอย่างสำหรับ Traveler ตั้งแต่แรกแล้ว
Alice:แน่นอนสิ ถ้าอยากให้เรื่องราวดำเนินต่อไปได้ นอกจากคนเขียนเรื่องราวแล้ว คนอ่านก็จำเป็นไม่แพ้กัน เวทมนตร์ของฉันถึงจะได้ผลไงล่ะ
Alice:ส่วนเหตุผลที่ให้ Traveler มารับบทเป็นผู้เป็นพยานนั้น ก็เพราะสถานะพิเศษของเธอล้วน ๆ
Alice:คนที่มีสถานะแบบนี้หายากนะ ฉันเองก็เคยคิดจะจัดการเองเหมือนกัน
Traveler:ยังไงคุณก็มีสิทธิ์อธิบายอยู่แล้ว...
Venti:อย่างน้อยก็ได้อ่านนิทานน่าสนใจอีกเรื่องไม่ใช่เหรอ?
Paimon:นักร้องข้างถนน มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย?
Venti:สมาคมแม่มดได้ทำ "การทดลอง" ที่อันตรายขนาดนี้ใน Mondstadt เทพแห่งลมอย่างฉัน ก็ต้องมาตรวจสอบสถานการณ์บ้างไม่ใช่เหรอ?
Durin:ขออภัยที่รบกวน ท่าน Barbatos...
Alice:ไม่เป็นไรหรอก ฉันว่าท่านเทพแห่งลมก็ดูจะสนุกกับเรื่องนี้อยู่เหมือนกัน ถ้างั้นตามที่ตกลงกันไว้ เรามาดูผลงานของพวกเธอหน่อยดีกว่า
Durin:เชิญดูได้เลย
Alice:อืม... ถึงจะวางแผนเอาไว้มากมาย แต่เรื่องราวนี้ก็ยังมีอะไรที่ทำให้ฉันประหลาดใจอยู่เยอะเลยนะ
Alice:ฉันไม่เคยคิดเลยว่าลูกของ Rhinedottir จะทำ "การแปรธาตุ" ส่วนนั้นแทนเธอได้ ตอนที่ได้ยินคำขอจากเด็กคนนั้น ฉันตกใจจริง ๆ นะ
Alice:ถ้าทุกคนอยู่ที่นี่ด้วยก็คงดี จะได้แบ่งปันสิ่งนี้ด้วยกัน
Barbeloth:ฉันก็อยู่ตรงนี้นะ คนที่ไม่ตอบเธอก็มีแค่ ยัยคนที่กำลังยุ่งกับการกินคนนั้นแหละ
Alice:Barbie? ฉันส่งการติดต่อไปตั้งนานแล้ว แต่เธอตอบกลับช้าไปหน่อยนะ
Barbeloth:มานี่สิ เด็กน้อย เข้ามาใกล้ ๆ ให้ฉันดูหน่อยสิ
Durin:...ได้เลย คุณน้าแม่มดพยากรณ์
Barbeloth:เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ โชคชะตาของเด็กคนนี้ ไม่ได้สะท้อนอยู่ในหมู่ดวงดาว Anya ได้ทำสิ่งที่แทบไม่มีใครเคยทำสำเร็จมาก่อน
Durin:หมายความว่ายังไงเหรอ?
Barbeloth:เด็กน้อย เธอรู้แค่ว่าตัวเองโชคดีก็พอแล้วล่ะ
Durin:อ่า...
Traveler:แล้วสรุปว่ามันหมายความว่าไงกันแน่?
Barbeloth:(ถ้วยชาไม่ได้ส่งเสียงอีกต่อไป บางทีความคิดของแม่มดผู้นั้นอาจจะออกจากที่นี่ไปแล้ว)
Paimon:เหมือนในนิทานเลยนะ...
Alice:เจ้าหนู Durin มีแผนอะไรต่อไปมั้ย? ฉันตั้งตารอเรื่องราวตอนต่อไปจริง ๆ
Durin:อืม... มีเยอะมากเลยล่ะ เยอะจนไม่รู้จะเริ่มเล่าจากตรงไหนดีเลย...
Venti:งั้นก็เริ่มจากการแก้ไข "ความเสียใจ" ที่เพิ่งเกิดขึ้นก่อนดีกว่า
Paimon:นักร้องข้างถนน เมื่อกี้นายให้ Durin ไปทำอะไรน่ะ?
Venti:ไปทำตามความปรารถนาที่ควรจะเป็นจริงตั้งนานแล้วน่ะ
แม่มด M:สุดท้ายนี้ ต้องขอบคุณ Alice อีกครั้งนะ
Alice:...เธอยังเหลือเวลาอีกเท่าไหร่?
แม่มด M:นี่คงจะเป็นช่วงเวลาสุดท้ายของฉันแล้ว ฉันจะได้ใช้บอกลาเพื่อน ๆ พอดีเลย
Alice:...ความรู้สึกแบบนี้แย่จัง เหมือนกำลังบอกลาเพื่อนของตัวเองเป็นครั้งที่สองเลย
แม่มด M:...ฉันก็ไม่รู้ว่าควรจะตอบสนองกับเรื่องนี้ยังไงดี
แม่มด M:ในข้อความที่ "ฉัน" ทิ้งไว้ เธอมักจะดูมีความสุขอยู่เสมอ ถึงขนาดที่ฉันได้เตรียมฉายา "แม่มดแสนสุข" ไว้ให้เธอในนิทานนี้โดยเฉพาะเลยนะ
Alice:อย่าพูดอะไรใสซื่อแบบนั้นสิ ก็เรื่องราวของเธอนี่แหละ ที่สอนให้ฉันรู้จัก "ความเศร้า"
แม่มด M:...
Alice:นอกจากจะบอกลาฉันแล้ว เธอไม่คิดจะทิ้งข้อความไว้ให้เด็กคนนั้นบ้างเหรอ?
Alice:สุดท้ายหนังสือเล่มนี้ก็ต้องส่งต่อให้เขา เพื่อให้เขาเขียนเรื่องราวต่อไป งั้นเธอก็เขียนข้อความส่งท้ายให้หนังสือเล่มนี้หน่อยมั้ยล่ะ?
แม่มด M:จริง ๆ แล้วไม่จำเป็นต้องให้ฉันเขียนใหม่หรอก แม่ของเด็กคนนั้นได้เขียนไว้นานแล้วล่ะ
แม่มด M:ให้ฉันเป็นผู้ส่งต่อข้อความแทนละกัน
Rewards
Localized evidence
Text fields
จากเบาะแสที่ได้รับจากบทก่อนหน้า พวกคุณมุ่งหน้าไปยังภูเขา Dragonspine แห่ง Mondstadt เพื่อตามหา Albedo ดูเหมือนว่าปริศนาทั้งหมดเกี่ยวกับ Durin กำลังจะได้รับคำตอบที่นี่ แต่โจทย์ที่ "โชคชะตา" เตรียมไว้ก็รอคอยอยู่นานแล้วเช่นกัน...
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMapTH_1.json- JSON Pointer
/2742797238
คำเฉลยแห่งโชคชะตา
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMapTH_0.json- JSON Pointer
/2671141559
No text in the selected or fallback locales.
Relationships
Properties
Source evidence
- Path
ExcelBinOutput/MainQuestExcelConfigData.json- JSON Pointer
/833
- id
16004
- type
LQ
- resId
2078
- series
2068
- luaPath
Actor/Quest/LQ16004
- chapterId
2068
- activeMode
PLAY_MODE_SINGLE
- rewardIdList
[ 116004 ]
- specialShowRewardId
[ 29024 ]