Ghost

Quest Steps

ความหวังของแม่มด M

Story evidence

Quest flow

1 steps · 1 conversations
Quest flow
1

ความหวังของแม่มด M

Open step page →
Conversation 1 · 61 linesOpen full page →

Anya:แค่ก ๆ...

Alice:Anya ถึงจะผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว แต่เธอก็ยัง... หลายปีมานี้ ผลกระทบจากภัยพิบัติครั้งนั้นค่อย ๆ เลือนหายไปแล้ว เธอเองก็ควรจะใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุขได้แล้วนะ

Anya:หลังจากออกจากโลก Simulanka สถานการณ์ที่เขาต้องเผชิญจะซับซ้อนมากขึ้น เพื่อให้เรื่องราวดำเนินต่อไปได้ ฉันต้องหาข้อมูลเพิ่มเติมมากกว่านี้ แค่ก ๆ...

Anya:รายละเอียดที่ไม่สำคัญบางอย่าง คงต้องข้ามไปก่อนก็แล้วกัน แค่ก ๆ...

Alice:Anya ทำไมเธอต้องให้เขาออกจากโลกนิทาน ไปเผชิญหน้ากับโชคชะตาของ Teyvat ด้วยล่ะ?

Alice:ให้เขาอยู่ในนิทานเรื่องนี้ต่อไปไม่ดีกว่าเหรอ? อยู่ในนี้ ด้วยเวทของฉัน แม้แต่คำสาปจากโชคชะตาก็สามารถลบล้างได้ ทำให้เขาได้มีตอนจบที่สวยงาม

Anya:จริงด้วย ในนิทาน แค่อธิษฐานต่อเทพธิดา ตุ๊กตาไม้ก็สามารถกลายเป็นเด็กชายขึ้นมาจริง ๆ ได้ "และแล้วพวกเขาก็อยู่อย่างมีความสุขตลอดไป"

Anya:นิทานหลายเรื่องมักจะชอบตอนจบแบบนี้ แต่เธอเคยคิดมั้ยว่า ตัวเอกของเรื่องจะต้องเจออะไรบ้างหลังจากนั้นน่ะ?

Alice:เอ่อ...

Anya:Alice ฉันอยากขอให้เธอขบคิดคำถามข้อนึงกับฉัน เธอคิดว่าอะไรคือความเสียใจอย่างใหญ่หลวงที่สุดของนักเขียน?

Alice:...ทิ้งเรื่องราวที่ยังเขียนตอนจบไม่เสร็จเอาไว้ข้างหลังเหรอ?

Anya:เป็นคำตอบที่โน้มน้าวใจได้ดีมาก นักเขียนหลายคนมองว่า นั่นเป็นสิ่งที่พวกเขาเสียใจมากที่สุด แต่ฉันกลับมีความคิดที่ต่างออกไป

Anya:ในความคิดของฉัน สิ่งที่น่าเสียใจที่สุดกลับเป็น การที่ทุกเรื่องราวที่ฉันเขียนจำเป็นต้องมีตอนจบ

Alice:Anya...

Anya:ไม่ว่าตัวละครจะโดดเด่นแค่ไหน เมื่อเรื่องราวดำเนินมาถึงตอนจบ ก็ต้องสูญเสียความเป็นไปได้ทั้งหมดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

Anya:สำหรับพวกเขาแล้ว "เรื่องราว" ได้กลายเป็น "โชคชะตา" ที่ไม่อาจหลุดพ้นได้

Anya:แต่ถ้าฉันสามารถส่งต่อปากกาในมือให้กับตัวละครในเรื่องราว แล้วปล่อยให้พวกเขาเขียนเรื่องราวต่อไปด้วยตัวเองล่ะ?

Alice:เธอหมายถึง...

Anya:อย่างที่เธอว่า ข้อความที่ฉันสามารถทิ้งไว้ได้นั้นมีจำกัด การรักษาเวทที่จะเขียนเรื่องราวต่อไปจนถึงเวลาที่คำพยากรณ์เป็นจริงนั้น ก็ใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว

Anya:แต่ฉันค้นพบวิธีนึง ที่สามารถอาศัยเวทของเธอ เปลี่ยน "เรื่องราว" ที่เขียนไว้บางส่วน ให้กลับมาเป็น "น้ำหมึก" ได้

Anya:"น้ำหมึก" ชนิดนี้เป็นสื่อเวทมนตร์ที่เขาสามารถใช้ได้ ทำให้เขาสามารถเติมเต็มเรื่องราวนี้ได้ตามที่ต้องการ

Anya:เรื่องเล่านั้นเดิมทีก็เป็นสิ่งที่มหัศจรรย์อยู่แล้ว ถ้าเขาได้สัมผัสเรื่องราวทั้งหมดด้วยตัวเอง และฝากความหวังไว้ที่มันครั้งแล้วครั้งเล่า...

Anya:เมื่อนั้นในบทไหนสักบทหนึ่ง ถึงฉันจะหยุดเขียนไปแล้ว เขาก็สามารถสานต่อเรื่องราวนี้ด้วยตัวเองได้

Anya:เท่านี้ ฉันก็สามารถมอบสิทธิ์ในการสร้างสรรค์เรื่องราวให้เขาได้แล้ว

Alice:ตัวละครในนิทานเรื่องหนึ่ง ได้ครอบครองอำนาจในการเขียนเรื่องราวนั้นเอง...

Anya:ถ้าอย่างนั้น เขาก็จะหลุดพ้นจากปลายปากกาของฉันอย่างเป็นทางการ และสามารถสร้างสรรค์ชีวิตของตัวเขาเองได้ เหมือนกับผู้คนที่อยู่นอกเรื่องราว

Alice:แล้วก็ไม่ต้องพะวงเรื่องขีดจำกัดของเวทมนตร์แบบนี้อีกด้วย... นี่มันเป็นวิธีแก้ปัญหาที่อัจฉริยะจริง ๆ!

Alice:แต่ว่า... ก็ยังมีความเสี่ยงอีกมาก

Alice:อย่างแรก หลังจากที่เขาไปถึง Teyvat แล้ว จะต้องพึ่งพา "เรื่องราว" ที่เธอทิ้งไว้นี้ ถึงจะรักษาการเชื่อมโยงกับโลกนั้นได้

Alice:ระหว่างที่เธอค่อย ๆ ถ่ายโอนสิทธิ์ในการสร้างสรรค์ให้กับเขา ความเชื่อมโยงนี้จะค่อย ๆ เลือนรางลง บางทีในจุดเชื่อมบางจุด เขาอาจสูญเสียความเชื่อมโยงนี้ไป

Anya:ในขณะที่ฉันค่อย ๆ ถ่ายโอนสิทธิ์ให้เขา เขาก็จะมีโอกาสสร้างการเชื่อมโยงแบบนี้ด้วยตัวเอง

Alice:...วิธีนี้ยังแตะต้องความลับที่เป็นรากฐานที่สุดของโลก Teyvat มากเกินไป คำใบ้ใด ๆ ก็ตามที่เปิดเผย จะถูกเขียนทับอย่างรวดเร็ว

Alice:จึงเป็นเรื่องยากมากที่เธอจะทิ้งเนื้อหาที่ช่วยชี้แนะพวกเขาได้

Anya:พวกเรายังมีนิทานอยู่ไม่ใช่รึไง? งั้นก็ใช้นิทานช่วยนำทางให้พวกเขากันเถอะ

Alice:...สุดท้ายแล้ว เป็นไปได้สูงว่าเขาจะใช้ "น้ำหมึก" จนหมดเกลี้ยง แต่ก็ยังไม่สามารถไปถึงบทที่เธอคาดหวังได้ ได้แต่วนเวียนอยู่ในบทที่ผ่านมาเท่านั้น

Alice:ถึงจะเป็นอย่างนั้น เธอก็...

Anya:...ถึงจะเป็นอย่างนั้น ฉันก็ยังเชื่อในศักยภาพที่มีอยู่ในตัวเด็กคนนี้

Anya:ความคาดหวังที่เขามีต่ออนาคต ความปรารถนาที่เขาอยากทำให้เป็นจริง ทั้งหมดนี้มีโอกาสที่จะกลายเป็น "น้ำหมึก" ของเขาเอง ทำให้เขาไม่ต้องถูกจำกัดด้วยน้ำหมึก ที่ใกล้จะเหือดแห้งเต็มทีของฉันอีกต่อไป

Alice:...Anya เธอเป็นนักเขียนที่มีความคิดสร้างสรรค์ และโรแมนติกที่สุดเท่าที่ฉันเคยรู้จักมาเลย

Alice:ในเมื่อมันออกจะโรแมนติกขนาดนี้ ฉันก็ขอช่วยอีกแรงแล้วกัน

Anya:ขอบคุณนะ เพื่อนรัก

Anya:ถ้างั้น ลูกแม่ เข้าใจแล้วใช่มั้ยว่าสุดท้ายแล้วสิ่งที่ลูกควรทำคืออะไร?

Durin:...ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง

Durin:ฉันควรจะรับปากกาต่อจากคุณแม่ แล้วเขียนเรื่องราวนี้ต่อไป

Anya:แล้วทำไมลูกถึงยังลังเลอยู่อีกล่ะ?

Durin:หลังจากที่ผมรับปากกาด้ามนี้แล้ว จะเกิดอะไรขึ้นกับคุณเหรอ?

Anya:หลังจากส่งมอบสิทธิ์แล้ว แม่ก็จะสูญเสียสิ่งยึดเหนี่ยวที่ทำให้ดำรงอยู่ได้ และก็คงจะค่อย ๆ สลายไป

Anya:ลูกแม่ แม่... ต้องบอกว่าแม่ของเธอได้จากไปนานแล้ว ส่วนนี่เป็นแค่จิตสำนึกแห่งเวทมนตร์ ที่ทำภารกิจสำเร็จแล้วเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องอาลัยอาวรณ์หรอก

Durin:ผมรู้... ผมรู้ว่าคุณแม่จากไปนานแล้ว

Durin:แต่ว่า เด็ก ๆ ที่ต้องสูญเสียคุณแม่ไปตั้งแต่ยังเล็ก มักจะมีนิสัยแย่ ๆ อย่างหนึ่ง พวกเขามักจะกอดหนังสือนิทานที่คุณแม่ทิ้งไว้แน่น และแกล้งทำเป็นว่าคุณแม่ยังอยู่

Anya:Durin...

Durin:แต่หลังจากมาถึงโลกนี้ ผมได้เดินทางข้ามดินแดนไปกับเพื่อน ๆ และเผชิญหน้ากับศัตรูด้วยกัน...

Durin:จู่ ๆ ผมก็คิดได้ว่า ผมจะรอให้คุณแม่มาเล่านิทานให้ฟังอีกต่อไปไม่ได้แล้ว เพราะ... ผมมีภารกิจใหม่ที่ต้องทำ

Durin:บางทีนี่อาจจะเป็นความรู้สึกของการเติบโตละมั้ง? ยังมีเพื่อน ๆ อีกมากมายที่รอผมอยู่ ถึงเวลาที่ต้องวางหนังสือนิทานของคุณแม่แล้วล่ะ...

Durin:คุณแม่ ขอให้ผมได้โตขึ้นเถอะ

Anya:อืม... งั้นก็รับของขวัญที่ควรจะเป็นของลูกตั้งนานแล้วไปสิ

Anya:ลูกได้เป็นพยานในการกำเนิดของเรื่องราวนี้ ได้อธิษฐานให้กับอนาคตของเรื่องราว ได้มอบคำอวยพร และได้เขียนทางเลือกของตัวเองลงในเรื่องราวนี้

Anya:ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ลูกคือเจ้าของปากกาด้ามนี้แล้ว

Anya:ดังนั้น อีกหนึ่งแรงขับเคลื่อนที่ทำให้เรื่องราวนี้ดำรงอยู่ต่อไป ก็คือเหล่าผู้เป็นประจักษ์พยานที่กำลังอ่านเรื่องราวนี้อยู่...

Anya:เธอยินดีที่จะพลิกหน้าใหม่ เพื่อให้เรื่องราวนี้เข้าสู่บทใหม่มั้ย?

Traveler:(พลิกไปยังหน้าถัดไป)

Localized evidence

Text fields

1 fields
Step descriptionTextMap 622137044
ความหวังของแม่มด M
ความหวังของแม่มด M

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMapTH_0.json
JSON Pointer
/622137044

Properties

5

quest1600433

Source evidence
Path
BinOutput/Quest/16004.json
JSON Pointer
/JIJKODHIEED/32
order
35
subId
1600433
mainId
16004
runtimeOnly
true
runtimeStepOrder
35