บทแห่งจ้าวปัญญา: ฉากที่ 1
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json- JSON Pointer
/2363184138
Story Chapters
Story evidence
Pedrush:สวัสดี นักเดินทาง เธอรู้จัก "ช่วงเวลาแห่งห้วงฝัน" มั้ย?
Paimon:ฟังดูเหมือนเครื่องดื่มหวาน ๆ เลยแฮะ
Pedrush:ฮ่าฮ่า เธอเข้าใจผิดแล้ว มันคือชื่อกิจกรรมที่พวกเราจะจัดขึ้นเป็นระยะน่ะ
Pedrush:จู่ ๆ ช่วงนี้ "ความฝัน" ก็กลายเป็นหัวข้อสุดฮิตขึ้นมา ผู้คนมากมายต่างมีความสุขที่ได้แบ่งปันสิ่งที่ตัวเองฝันถึงเมื่อคืน
Pedrush:แม้แต่ฉันก็เป็นไปกับเขาด้วยเหมือนกัน ฉันฝันครั้งสุดท้ายเมื่อตอนที่ฉันยังเด็กมาก ๆ เลยอดที่จะรู้สึกตื่นเต้นและคิดถึงความหลังไม่ได้
Paimon:จริงด้วย ความฝันของพวกเขากลับมาหมดแล้ว
Pedrush:พวกเราก็เลยจัดงานขึ้นมาซะเลย ทุกคนที่มีความฝันแปลก ๆ จะได้มีโอกาสพูดคุยได้อย่างอิสระ
Pedrush:นี่ก็คือที่มาของ "ช่วงเวลาแห่งห้วงฝัน"
Paimon:ที่แท้ก็อารมณ์แบบปาร์ตี้น้ำชานี่เอง...
Pedrush:ใช่แล้ว ที่นี่มีเรื่องสารพัดสารเพเกิดขึ้นทุกวัน ไม่อยากมาฟังเหรอ?
Traveler:ฉันพอจะเข้าใจความรู้สึกแปลกใหม่ของพวกคุณอยู่...
Paimon:ใช่แล้ว แต่สำหรับพวกเรา การฝันเป็นเรื่องธรรมดาพอ ๆ กับการกินและการนอนนั่นแหละ
Paimon:ถ้ามีของว่างและเครื่องดื่มให้ฟรีละก็ Paimon ก็พอจะพิจารณาได้อยู่นะ
Pedrush:จริงเหรอ? งั้นก็หมายความว่าพวกเธอฝันกันมาเยอะแล้วใช่มั้ย?
Paimon:จะว่างั้นก็ได้ คุณไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้นก็ได้ ไม่มีอะไรสุดยอดนักหรอก
Pedrush:ไม่ไม่ไม่ กิจกรรมของพวกเรากำลังขาดผู้เข้าร่วมมากประสบการณ์แบบพวกเธอ ที่สามารถแชร์ประสบการณ์แห่งความฝันได้อยู่พอดี
Pedrush:ขอฉันเรียกพวกเธอทั้งสองคนว่า "ผู้เชี่ยวชาญด้านความฝัน" ก็แล้วกันนะ!
Paimon:"ผู้เชี่ยวชาญ" ฮิฮิ เรียกแบบนี้ก็เข้าท่าอยู่นะ
Pedrush:ดูเหมือนเธอจะสนใจนะ งั้นตามฉันไปที่งานเถอะ จะได้ไม่เสียเวลากันเกินไป
Pedrush:ที่นั่นมีเครื่องดื่มกับขนมที่เธอต้องการเพียบเลย
Paimon:มืออาชีพเหมือนกันนะเนี่ย!
Paimon:อ้าก ไม่ได้ ฉันตัดสินใจเองไม่ได้ คงต้องฟังความเห็นของ Traveler ก่อน
Paimon:เอ๋ ทำไมเธอถึงไม่พูดอะไรสักคำเลยล่ะ?
Paimon:ฮิฮิ คุณรีบพาพวกเราไปเป็นผู้เชี่ยวชาญเร็วเข้า
Pedrush:ฮ่าฮ่า ได้เลย ตามฉันมาเลย
Pedrush:ทุกท่าน ต้องขอโทษที่ขอรบกวน แต่ในที่สุดพวกเราก็เชิญผู้เชี่ยวชาญมาได้แล้ว!
Pedrush:ผู้เชี่ยวชาญเชิญทางนี้ หากทุกคนมีคำถามหรือปัญหาอะไร ก็ขอคำแนะนำจากพวกเขาได้เลย
Ilman:ผู้เชี่ยวชาญจากนอกประเทศสินะ เยี่ยมไปเลย!
Nasser:ฉันก่อน ฉันก่อน!
Pedrush:ใจเย็น ๆ เข้าแถว ๆ เข้ามาทีละคน!
หลังความวุ่นวายชุลมุน ในที่สุดหน้างานก็ต่อแถวกันเรียบร้อย
Paimon:ไม่นึกเลยว่าพวกเขาจะกระตือรือร้นกันขนาดนี้...
Ata:คำถามที่ฉันจะถามมันง่ายมากเลย เพราะต้องเจอแต่เรื่องยากลำบากอยู่ทุกวัน ฉันก็เลยอยากกลายเป็น Slime สักตัวในความฝัน ฉันต้องทำยังไงถึงจะเป็นได้เหรอ?
Paimon:ฉันรู้ ๆ ฉันเคยฝันแบบนี้ ฉันมีสิทธิ์พูด
Paimon:ครั้งแรกที่ฉันกลายเป็น Anemo Slime นักผจญภัยยิงธนูโดนฉันเข้า ทำเอาฉันบินว่อนไปทั่วท้องฟ้าตลอดทั้งคืนเลย
Paimon:ครั้งที่สองที่ฉันกลายเป็น Dendro Slime ก็มีกลุ่มเด็ก ๆ คิดว่าฉันเป็นหัวไชเท้า หญ้าที่อยู่บนหัวถูกดึงทึ้งจนเกลี้ยง มันเจ็บมากเลยล่ะ
Paimon:ครั้งที่สามที่ฉันกลายเป็น Cryo Slime ฉันก็โดนพ่อครัวจับไปทำน้ำผลไม้เย็น ๆ
Paimon:จนกระทั่งครั้งที่สี่ ฉันกลายเป็น Geo Slime ทรงพลังที่ตามล้างแค้นหมูป่าที่เคยรังแกฉัน
Paimon:สุดท้ายมันเรียกพี่น้องมาสิบกว่าตัว ฉันแพ้อีกแล้ว
Ata:เดี๋ยวก่อน ทำไมจบไม่สวยทั้งนั้นเลยล่ะ?
Paimon:Slime เป็นมอนสเตอร์ ถึงหน้าตาจะดูน่ารัก แต่ก็หนีชะตากรรมการถูกโจมตีจากนักผจญภัยไปไม่ได้ เพราะพวกมันชอบก่อเรื่องก่อราวอยู่เป็นประจำ
Paimon:เชื่อฉันเถอะ จุดจบของพวกมอนสเตอร์ไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่หรอก
Ata:ก็จริง ยังไงก็เป็นมอนสเตอร์
Ata:ฉันแค่อยากสัมผัสชีวิตที่แตกต่างออกไป แต่การกลายเป็นมอนสเตอร์นั้นสู้ตอนนี้ไม่ได้เลย
Ata:ฮืม การกลายเป็นนกกระจอกหรือปลาธรรมดา ๆ จะมีความสุขกว่ามั้ยนะ...
Paimon:ดูเหมือนการเป็นผู้เชี่ยวชาญไม่ได้ยากอย่างที่คิดเลยนะเนี่ย
Paimon:คนต่อไป!
Ilman:ถึงตาฉันแล้ว ผู้เชี่ยวชาญ ฉันอยากรู้ว่าต้องนอนท่าไหนถึงจะฝันแบบเดียวกับเมื่อวานได้?
Paimon:เอ่อ เรื่องนี้...
Traveler:ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ผู้เชี่ยวชาญ
Paimon:เธอจะไม่ช่วยฉันหน่อยเหรอ?!
Paimon:งะ...งั้นลองบอกฉันหน่อยว่าคุณอยากฝันถึงอะไร?
Ilman:มันธรรมดามาก ก็แค่หนึ่งวันที่แดดสาดส่อง ฉันได้นั่งคุยกับภรรยาพลางฟังเสียงลมที่พัดผ่านป่าเขาไปด้วย
Paimon:งั้นก็ไปคุยกับภรรยาของคุณเลยก็สิ้นเรื่องแล้วนี่ ไม่เห็นต้องไปคุยกันในฝันเลย
Ilman:เรื่องนี้ เธอคงไม่รู้... แต่เขาไม่อยู่แล้วล่ะ
Paimon:อ๊ะ! ขอโทษนะ ฉันผิดไปแล้ว
Ilman:ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ฉันพูดไม่ชัดเจนเองแหละ ฉันแค่อยากจะเจอเขาอีกสักครั้งก็เท่านั้น
Traveler:ถ้าดูภาพของเขาแล้วหลับไปล่ะ?
Paimon:จริงด้วย ฉันว่าการนึกถึงอะไรก่อนนอนหลับ มันสำคัญกว่าท่านอนอีกนะ
Ilman:แค่นี้ก็พอแล้วเหรอ?
Paimon:ยังไงคนที่คิดถึงเขาก็คือคุณ และคนที่ฝันก็คือคุณเช่นเดียวกัน ความฝันของคุณจะเชื่อมโยงพวกมันเข้าด้วยกัน
Ilman:มีเหตุผล ฉันจะกลับไปลองดูคืนนี้! ขอบคุณสำหรับคำแนะนำนะผู้เชี่ยวชาญ!
Kathya:ถึงตาฉันแล้ว ๆ ฉันอยากรู้ชื่อพืชที่เห็นในความฝัน!
Debbi:ฉันอยากเอากล่องของที่ระลึกในห้องของฉันไปสู่ความฝัน!
Pawlin:เมื่อคืนฝันเห็นอีกาตัวหนึ่งบินอยู่เหนือดินแดนรกร้าง มันหมายความว่ายังไงเหรอ?
Paimon:เฮ้ ใจเย็น มากันทีละคน ๆ สิ!
หลังจากใช้เวลาอยู่นาน ในที่สุดงานของ "ผู้เชี่ยวชาญ" ก็สิ้นสุดลง
Paimon:เฮ้อ ปัญหาของพวกเขานี่ยากเหลือเกิน พวกเราก็ไม่ได้รู้อะไรไปมากกว่าพวกเขาหรอก แค่ประสบการณ์เยอะกว่าเท่านั้นเอง
Paimon:ก็จริงนะ ยังไงขั้นตอนการค้นหาและการคิดวิเคราะห์ก็น่าสนใจกว่าคำตอบอยู่แล้ว
Paimon:ถ้าให้เปรียบเทียบแล้วล่ะก็ มันก็เหมือนคนเร่ร่อนที่หิวโหยมาแล้วสามวันสามคืน และโหยหาการเติมเต็มพลัง ถึงตอนนั้นจะข้าวหรือเค้กก็ได้ทั้งนั้นแหละ
Paimon:...ฉันพูดแบบนี้ เธอรู้แล้วใช่มั้ยว่าฉันคิดถึงใคร?
Traveler:Nahida
Paimon:ฮี่ฮี่ ใช่แล้ว ถ้าเขาอยู่ที่นี่ก็อาจพูดบางอย่างที่คล้าย ๆ กัน
Paimon:เสียดายที่ตอนนี้เขายุ่งมาก ๆ น่าจะไม่มีเวลามาร่วมชุมนุมแบบนี้หรอก
Pedrush:ผู้เชี่ยวชาญทั้งสอง มีแขกที่อยากจะมาขอคำแนะนำจากพวกเธออีกแล้ว
Paimon:เอ๋? ไม่ต้องแล้วมั้ง ตอนตอบคำถามคุณก็เห็นแล้วนี่ว่าพวกเราไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญอะไรเลย
Pedrush:แขกคนนี้ค่อนข้างพิเศษ...
Nahida:คำถามของฉันคือ พวกเธอมาถึงที่ที่น่าสนใจขนาดนี้ ทำไมถึงไม่เรียกฉันด้วย?
Paimon:หวาา! ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ!
Nahida:กิจกรรมที่น่าสนใจอย่าง "ช่วงเวลาแห่งห้วงฝัน" ไม่ได้มีทุกวันหรอกนะ ต่อให้ยุ่งยังไงฉันก็จะหาเวลามาแน่นอน
Nahida:การได้พบพวกเธอนับว่าเป็นโชคชะตาฟ้าลิขิตที่คาดไม่ถึงจริง ๆ
Paimon:จริงสิ! เธอคือคนที่รู้เรื่องความฝันที่สุด งั้นก็คงช่วยพวกเราตอบคำถามทั้งหมดได้สินะ!
Nahida:จะว่าอย่างนั้นก็ไม่ผิด มาเถอะ อยากจะถามอะไรก็ถามมา คำถามยิ่งน่าสนใจก็ยิ่งดี
Ilman:...
Nahida:มีอะไรเหรอ? เมื่อกี้บรรยากาศยังคึกคักอยู่เลย ทำไมจู่ ๆ ถึงลังเลขึ้นมาล่ะ
Traveler:พวกเขาต้องเตรียมใจอีกสักหน่อยน่ะ
Nahida:ต่อให้เป็นแบบนั้น ฉันก็ไม่ได้ดูน่ากลัวอะไรนี่นา
Nahida:ถ้าจะพูดถึงระดับความยิ่งใหญ่ พวกเธอเองก็ได้ทำเรื่องที่ยิ่งใหญ่ที่ Sumeru ไว้มากมายเหมือนกันไม่ใช่เหรอ
Traveler:ระดับมันก็ต่างกันอยู่ดี
Nahida:เฮ้อ จู่ ๆ คำถามที่น่าสนใจก็หายไปในพริบตา ที่แท้ก็ฉันนี่เองที่เป็นคนทำให้ทุกคนหมดสนุก งั้นฉันไปดีกว่า
Paimon:ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นสักหน่อย!
Nahida:ฉันไม่อยากขัดขวางความตั้งใจเดิมของ "ช่วงเวลาแห่งห้วงฝัน" ซึ่งคือการที่ผู้คนได้มารวมตัว และแบ่งปันความฝันที่งดงามกันอย่างอิสระที่นี่หรอกนะ
Nahida:บรรยากาศตอนนี้เหมือนน้ำที่อยู่ในภาชนะ อยู่ในกรอบเพิ่มขึ้น แต่ไม่มีอิสระเหมือนอยู่ในแม่น้ำอีกต่อไป
Nahida:ฉันอยากเป็นแค่หยดน้ำหยดหนึ่งในนั้น ไม่ได้อยากเป็นภาชนะที่ไม่รู้จักอ่านบรรยากาศซะหน่อย
Traveler:ท่าทางแบบนี้นี่...
Paimon:...กำลังงอแงอยู่ใช่มั้ยเนี่ย
Paimon:ไม่เป็นไรหรอกน่า ทุกคนกระตือรือร้นหน่อยสิ ท่านเทพแห่งพฤกษาเข้าถึงง่ายมากเลยนะ! ไม่งั้นเขาจะกลับไปแล้วจริง ๆ นะ?
Ata:งะ...งั้นฉันลองดูก่อนแล้วกัน
Paimon:"มนุษย์สไลม์" เมื่อกี้นี่นา
Ata:ชื่อเรียกแปลก ๆ อะไรล่ะนั่น... ฉันไม่อยากเป็น Slime แล้ว บางทีเป็นนกกระจอกหรือปลาน่าจะเหมาะกับฉันมากกว่า
Nahida:ที่แท้ก็แบบนี้เอง อยากเป็นสิ่งมีชีวิตตัวน้อยในความฝันใช่มั้ย ทำไมถึงมีความคิดแบบนี้ล่ะ?
Ata:อาจแค่ต้องการสัมผัสประสบการณ์ที่แตกต่างออกไป ยังไงชีวิตมันก็ซ้ำซากจำเจอยู่แล้ว
Ata:เงยหน้าขึ้นไปก็คือท้องฟ้า ไกลออกไปก็คือมหาสมุทร แต่ฉันกลับถูกขังอยู่ในวันเวลาที่เป็นราวกับวงจรไม่รู้จบ
Nahida:เลยอยากสัมผัสอะไรใหม่ ๆ ในความฝัน... ขอโทษที ฉันชักจะงงมากกว่าเดิมแล้วสิ... แล้วทำไมไม่มองหาอะไรใหม่ ๆ ในความเป็นจริงล่ะ?
Ata:เพราะถ้าไม่ทำงานก็ไม่มี Mora ฉันไม่ได้อยากตอกตะปูและเลื่อยไม้ทุกวันหรอกนะ แต่ที่บ้านยังมีคนแก่และเด็กที่ฉันต้องดูแล...
Ata:ตอนตระหนักเรื่องพวกนี้ได้ ฉันก็พบว่าชีวิตของตัวเองอัดแน่นไปด้วยเรื่องจุกจิก ไม่มีพื้นที่อิสระเลยแม้แต่นิดเดียว
Nahida:ถึงจะเป็นแบบนั้น ต่อให้เปลี่ยนเป็นนกหรือปลาในความฝัน คุณก็จะต้องตอกตะปูและเลื่อยไม้ต่อไปอยู่ดีนะ
Nahida:เพราะคุณถูกขังเอาไว้แล้ว ร่างกายสามารถเปลี่ยนเป็นอะไรก็ได้ แต่วิญญาณนั้นยังไม่สามารถหนีจากปัญหานี้ไปได้
Ata:เอ๋? น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ? งั้นฉันควรทำยังไงดีล่ะ?
Nahida:ถึงแม้ว่าฉันจะสัมผัสไม่ถึงแรงกดดันที่คุณแบกรับอยู่ แต่ลองเปลี่ยนค้อนดูก่อนมั้ย?
Ata:เปลี่ยนค้อน?
Nahida:ใช่แล้ว ทำงานนี้มาตั้งนาน คงต้องรู้แน่นอนว่า ค้อนแบบไหนใช้งานได้ถนัดมือสินะ
Ata:มันแน่นอนอยู่แล้ว น้ำหนักต้องพอเหมาะ แบบนี้ถึงจะลดจำนวนครั้งในการทุบได้ และด้ามจับต้องไม่ลื่นเกินไป ไม่งั้นจะจับยาก
Ata:จะว่าไปแล้ว ค้อนที่ใช้อยู่ตอนนี้ก็ไม่ได้เปลี่ยนมาสักระยะนึงแล้วจริงด้วย
Nahida:เปลี่ยนดูหน่อยแล้วกัน ตกแต่งด้ามจับของค้อนด้วยขนสัตว์หรือสายหนังแข็ง ๆ ที่คุณชอบ แล้วสุดท้ายก็เขียนชื่อลูกของคุณลงไปด้วย
Ata:...ฟังดูเข้าท่ามาก รู้สึกมีพลังในการทำงานมากขึ้นเลย!
Nahida:ความรู้สึกแปลกใหม่ก็มาจากเรื่องเล็ก ๆ ในชีวิตเรานี่แหละ
Nahida:คุณไม่ต้องกลายเป็นนกหรือปลาหรอก แค่คุณพยายามใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี ทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณหวงแหนก็จะกลายเป็นที่มาของความสุขของคุณเอง
Ata:ฉันเข้าใจแล้ว เข้าใจแล้วล่ะ ฉันตาสว่างแล้ว!
Ata:ฉันจะไปเลือกค้อนอันใหม่เดี๋ยวนี้เลย... ไม่สิ ฉันควรจะสร้างมันเอง ขอบคุณท่านเทพแห่งพฤกษามากนะ!
Paimon:สมกับที่เป็นเธอจริง ๆ หาหนทางแก้ไขที่ดีขนาดนี้ได้เสมอเลย
Nahida:อันที่จริงฉันก็ไม่ค่อย "เข้าใจ" สักเท่าไหร่หรอก
Paimon:เอ๋?
Nahida:ฉันพูดแบบนี้ได้ เพราะฉันเคยเห็นคนงานทำเรื่องแบบเดียวกัน เวลาเขาเหนื่อยมาก ๆ ก็จะดูชื่อที่ด้ามจับ
Nahida:ไม่นานเขาก็จะเริ่มยิ้มออกมา ทำเอาฉันตกใจหมดเลย ฉันเดาว่านั่นน่าจะเป็นชื่อของคนที่สำคัญสำหรับเขามาก
Nahida:อืม หลังจากสังเกต ฉันก็ได้รู้ว่าพฤติกรรมแบบนี้ทำให้มนุษย์ได้รับพลัง แต่ทำไมนะ?
Nahida:ไม่ว่าจะเป็นความตื่นเต้น ความคาดหวังหรือความสิ้นหวัง ฉันก็ไม่มีทางเข้าใจได้เลย และต่อให้ฉันเข้าใจความคิดของเขา แต่มันก็ยังยากที่จะเข้าใจอารมณ์ของเขาอยู่ดี
Paimon:แบบนี้นี่เอง ไม่คิดเลยว่าสำหรับเธอแล้ว มันจะต้องใช้ความพยายามในการเข้าใจขนาดนี้...
Nahida:ฮ่ะ ๆ เมื่อกี้ฉันรู้สึกประหม่านิดนึง แต่โชคดีที่เขาดูมีความสุข ฉันคงไม่ได้พูดอะไรผิดหรอกเนอะ
Nahida:ไม่ต้องคิดมากหรอก นี่เป็นวิธีการเรียนรู้ของฉันเอง
Traveler:ถ้าต้องการล่ะก็ ฉันจะช่วยเธอเอง
Paimon:เธออย่าลืมฉันด้วยเซ่! เห็น ๆ กันอยู่ว่าฉันถนัดการสังเกตสีหน้าแค่ไหนน่ะ!
Nahida:ขอบคุณพวกเธอนะ ฉันสบายใจขึ้นเยอะเลย คำถามต่อไปเถอะ
Ilman:คำถามของฉันเพิ่งถามไปเมื่อกี้ แต่ฉันยังอยากได้ยินคำตอบของท่านเทพแห่งพฤกษา
Ilman:ฉันต้องทำยังไงถึงจะได้เจอภรรยาที่ตายไปในความฝันทุกคืน?
Nahida:การคิดถึงคนที่จากไปนั้น...
Nahida:ต่อให้คิดถึงความทรงจำที่สวยงามพวกนั้นซ้ำไปซ้ำมา ก็เป็นแค่การขยายความรู้สึกว่างเปล่าในความเป็นจริงให้มันใหญ่ขึ้นก็เท่านั้น
Nahida:ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ คงไม่อยากเห็นคุณในสภาพนี้แน่นอนเลยว่ามั้ย?
Ilman:อืม น่าจะเป็นแบบนั้น แต่ช่วงเวลาที่พวกเราอยู่ด้วยกันในฝัน ไม่ใช่แค่ความซ้ำซากจำเจของความทรงจำ
Ilman:ฉันไม่รู้ว่าเพราะฉันคิดถึงเขามากเกินไปหรือเปล่า แต่ในความฝันเขาเหมือนมีชีวิตอยู่จริง ๆ...
Ilman:เขาจำเรื่องที่เกิดขึ้นในความฝันได้ทั้งหมด ต่อให้ฉันตื่นขึ้นมาแล้วเข้าไปในความฝันอีกครั้ง หัวข้อสนทนาของพวกเราก็ยังต่อจากครั้งที่แล้ว
Nahida:นี่มันแปลกมากจริง ๆ ตามหลักแล้วความฝันที่ต่อเนื่องกันนั้นหายากมาก ๆ
Ilman:ในความฝันของฉัน เขาเหมือนได้รับชีวิตที่สอง แต่ยิ่งเขามีชีวิตชีวามากเท่าไหร่ ตอนตื่นขึ้นมาฉันยิ่งรู้สึกถึงความว่างเปล่าและทรมานมากเท่านั้น นี่มันเป็นเรื่องที่ดีหรือเป็นการทรมานกันแน่นะ...
Nahida:บางทีต้นตอของทุกอย่างอาจมาจาก "ความคิดถึง" ก็ได้
Nahida:คุณกับเขา มีเรื่องที่อยากจะทำแต่ยังไม่ได้ทำมั้ย?
Ilman:ฉันไม่รู้ แต่การที่ไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่กับเขาไปจนแก่เฒ่าได้เป็นสิ่งที่ฉันเสียใจที่สุด
Ilman:เดิมทีฉันเตรียมที่จะก้าวไปข้างหน้าแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะความฝันที่เกินจริงนี้ ฉันก็คงไม่ลังเลแบบนี้
Paimon:นี่ก็คือ "คิดตอนกลางวัน ฝันตอนกลางคืน" สินะ
Nahida:แต่ความฝันยังไงก็คือความฝัน พวกเราคือคนที่ใช้ชีวิตอยู่ในความจริง
Nahida:การหมกมุ่นอยู่กับความฝันมากเกินไปไม่ใช่เรื่องดีเลย เพราะมันจะคอยแต่กลืนกินจิตใจของคุณอย่างไม่หยุดหย่อนเท่านั้นเอง
Ilman:...ฉันรู้ เพราะงั้นฉันเลยรู้สึกผิดอยู่หน่อย ๆ ฉันยังต้องดูแลลูกของพวกเราอยู่
Ilman:ถ้าให้เขาเห็นสภาพที่หมดอาลัยตายอยากของผู้เป็นพ่อแล้ว คงไม่ดีแน่
Ilman:เฮ้อ ยังไงก็ขอบคุณท่านเทพแห่งพฤกษาที่ชี้แนะนะ
Nahida:สภาพของเขาในตอนนี้น่าเป็นห่วงมากเลย หวังว่าเขาจะดีขึ้นในไม่ช้านะ
Nahida:ฉันว่าตัวเองรับมือได้ไม่เลวเลย ถ้าพวกเธอรู้สึกเบื่อ ก็ไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนฉันตลอดเวลาหรอกนะ ยังไงพวกเธอก็มาเพื่อเที่ยวเล่นกันนี่นา
Paimon:คุณรู้สึกดีขึ้นบ้างไหม?
Ilman:อืม ฉันคิดว่าที่ท่านเทพแห่งพฤกษาพูดมีเหตุผลมาก ฉันต้องพาตัวเองออกมาจากความคิดถึงนี้
Ilman:ฉันลองคิด ๆ ดูแล้ว ในความฝันนั้น ฉันกับภรรยาจะเจอกันในสถานที่ที่คล้ายคลึงกันทุกครั้ง
Ilman:สถานที่นั้นมีอยู่จริง เพียงแต่อยู่ไกลออกไปหน่อย และก็ค่อนข้างอันตรายด้วย ฉันเลยไม่กล้าไปคนเดียว
Ilman:แต่ยังไงก็ควรไปดูอยู่ดี ถ้าไปดูแล้วที่นั่นไม่มีอะไร ฉันก็จะดึงสติสู่ความเป็นจริงได้ซะที
Traveler:ก็น่าจะเป็นวิธีอีกวิธีหนึ่งนะ
Ilman:ไม่งั้นคงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเมา กึ่งฝันกึ่งตื่นอยู่ตลอด
Ilman:ขอแค่ไม่ฝันถึงฉากที่คล้ายกันในตอนกลางคืนอีก ฉันก็น่าจะกลับสู่ความเป็นจริงได้แล้วล่ะ
Ilman:พวกเธอคือนักผจญภัยใช่มั้ย ถ้าเป็นไปได้รบกวนพวกเธอช่วยพาฉันไปยังสถานที่นั้นได้มั้ย?
Paimon:ถือว่าไปเปลี่ยนอารมณ์ก็แล้วกัน
Paimon:ถึงแม้จะไม่ได้เจอภรรยาของคุณ แต่การได้เห็นบรรยากาศดี ๆ ก็อาจทำให้จิตใจเบิกบานขึ้นมาได้บ้าง
Ilman:อืม ฉันก็หวังอย่างนั้น
Paimon:ฮิฮิ ฮึกเหิมขึ้นมาเร็ว ๆ ก็แล้วกัน
Traveler:(หากพูดถึง "ความคิดถึง" ที่มีต่อผู้ที่ลาลับ ยังไงก็เล่าเรื่องของท่านหญิง Rukkhadevata ผู้ยิ่งใหญ่ให้ Nahida ฟังคงจะดีกว่า)
Traveler:(อย่างน้อยก็ให้ Nahida รับรู้ว่าเขาเคย "มีชีวิตอยู่")
Nahida:พวกเธอตั้งใจจะแอบไปที่สนุก ๆ กันเองอีกแล้วใช่มั้ย?
Paimon:เอ๋ ก็เธอตอบคำถามอยู่ไม่ใช่เหรอ?
Nahida:เพิ่งจะเสร็จน่ะ วันนี้ได้อะไรมาเยอะแยะเลย ได้ฟังแนวคิดแปลกใหม่มากมายเลยแน่ะ
Nahida:ดูเหมือนพวกเธอกำลังจะไปที่ไหนสักแห่งนะ พาฉันไปด้วยสิ
Ilman:เรื่องแบบนี้ไม่ต้องรบกวนท่านเทพแห่งพฤกษาหรอก ท่านคงยังมีเรื่องอีกเยอะแยะที่ต้องจัดการ
Nahida:ไม่ต้องเกรงใจ ฉันคิดมาแล้วล่ะถึงได้บอกว่าจะไปด้วยน่ะ
Nahida:ฉันอยากจะถือโอกาสนี้หารือกับพวกเธอเกี่ยวกับความสับสนภายในใจฉันหน่อย
Ilman:ท่านเทพแห่งพฤกษาก็มีเรื่องสับสนด้วยเหรอ...
Nahida:ฉันก็ไม่ได้แตกต่างจากพวกคุณสักเท่าไหร่หรอก เอาล่ะ เดินไปคุยไปกันดีกว่านะ
Traveler:(เดินทางกับเธอไปก่อนแล้วกัน เรื่องของท่านหญิง Rukkhadevata ผู้ยิ่งใหญ่ใช่ว่าจะเล่าจบภายในไม่กี่ประโยค)
Nahida:...ฝันต่อเนื่องอีกแล้วเหรอ?
Debbi:อืม ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเป็นคำบอกใบ้อะไรหรือเปล่า
Paimon:รู้สึกอย่างกับออกมาเที่ยวกันแน่ะ
Ilman:นักผจญภัยชอบมาสถานที่แบบนี้เหรอ?
Ilman:ยอดเยี่ยมจริง ๆ...
Nahida:ในความฝัน พวกคุณเจอกันที่นี่ตลอดเลยเหรอ?
Ilman:อืม ส่วนใหญ่น่ะ อยู่บนยอดเขาข้างหน้านั่นแหละ
Ilman:พวกเราไม่ได้ทำอะไรเลย แค่คุยหัวข้อชีวิตประจำวันทั่ว ๆ ไป
Ilman:ฉันจะเล่าเรื่อง Haydar ให้เขาฟัง หรือก็คือเรื่องของลูกสาวเราในช่วงนี้นั่นแหละ เขาฟังอย่างตั้งอกตั้งใจทุกครั้งเลย
Ilman:เจ้าตัวจะนั่งนึกย้อนถึงความทรงจำสมัยก่อนกับฉัน ร่วมแบ่งปันเรื่องราวน่าสนใจและเล่าเรื่องตลกขบขันไปด้วยกัน
Ilman:มันเป็นความรู้สึกแบบที่ต่อให้ยืดเวลาออกไปนานเท่าไหร่ มันก็ไม่พอ
Paimon:ความธรรมดาและความสงบสุขก็เป็นความสุขที่หาได้ยากอย่างหนึ่ง
Nahida:นี่คือจุดที่ทำให้ฉันรู้สึกสงสัย...
Nahida:เพราะฉันค่อนข้างจะเข้าใจความฝันเป็นอย่างดี และปกติแล้ว ห้วงความฝันมักจะไร้ตรรกะและความต่อเนื่อง
Nahida:คุณเคยบอกว่า เขาสามารถจดจำเรื่องราวที่คุณเล่าได้ ใช่มั้ย?
Ilman:อืม สมัยก่อนเขามักจะตั้งอกตั้งใจฟังสิ่งที่ฉันพูด ในฝันตอนนี้ก็เช่นเดียวกัน
Ilman:เขามักจะจดจำรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตแล้วมาเซอร์ไพรส์ฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกราวกับว่าเขามีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง
Paimon:มหัศจรรย์มาก... แต่ความฝันก็เป็นสิ่งที่มหัศจรรย์อยู่แล้วนี่
Nahida:ปัญหาอยู่ตรงที่ เขาสามารถเล่าฝันได้เป็น "ระเบียบ" เกินไป ความฝันเป็นสิ่งที่เปราะบางกว่าที่พวกเธอคิดนะ
Nahida:ตัวอย่างเช่น ถ้ามีเสียงดังกึกก้องมาจากนอกหน้าต่าง ในความฝัน เธออาจถูกจับยัดเข้าไปในปืนใหญ่ และยิงออกมาก็ได้นะ
Nahida:หรือตัวอย่างเช่น ถ้ารู้สึกคอแห้งกระหาย ในความฝันอาจกลายเป็นว่ากำลังลากสังขารเดินอยู่กลางทะเลทรายอันไร้จุดสิ้นสุดก็ได้
Nahida:แต่ภาพลักษณ์ของภรรยาคุณกลับมั่นคง ไม่ถูกรบกวน หากว่ากันตามโอกาสความน่าจะเป็นแล้ว เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ยากมาก
Ilman:ฉันเองก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะสงสัยหรือปฏิเสธความฝันนี้ เพราะมันสวยงามมากจริง ๆ
Nahida:แต่ฉันก็อยากรู้อยู่ดี ความฝันแบบนี้เป็นอะไรที่แปลกใหม่สำหรับฉันเหมือนกัน ฉันก็เลยอยากมาสำรวจ "สถานที่จริง" ที่ว่าหน่อยน่ะ
Nahida:ไปกันเถอะ ถือซะว่าไปเที่ยว พวกเราลองขึ้นไปดูบนเขากัน
Paimon:ที่นี่ไม่ค่อยปลอดภัยจริงด้วยแฮะ
Nahida:ไม่เป็นไร รีบสู้ให้จบ ๆ กันดีกว่า
Paimon:เอ๋? เธอก็เข้าร่วมด้วยเหรอ?
Nahida:แน่นอน มันเป็นส่วนหนึ่งของการเที่ยวนี่นา
Paimon:วิวสวยดีจัง ดูเป็นที่ที่เหมาะกับการนอนงีบหรือกินขนมนะ
Paimon:ฉันเองก็อยากมาฆ่าเวลาที่นี่ทุกวันเหมือนกัน อิอิ
Nahida:ไม่เห็นจะมีอะไรแปลกเลย
Nahida:ฉันไม่ได้จะปฏิเสธพลังแห่งความคิดถึงหรอกนะ บางทีปัจจัยด้านอารมณ์ที่วัดไม่ได้แบบนี้ อาจมีความสามารถในการจัดระเบียบความฝันได้จริง ๆ
Paimon:ภรรยาของเขาต้องเป็นคนที่มีเสน่ห์มากแน่ ๆ
Paimon:เอ๋? Ilman ล่ะ?
Ilman:เธอรอฉันอยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย วันนี้ฉันพาคนที่สุดยอดมาด้วยนะ
Ilman:ตอนท่านเทพแห่งพฤกษาบอกว่าจะมากับฉันด้วย ทำเอาฉันตกใจแทบแย่แน่ะ
Ilman:รอฉันชินเส้นทางก่อน ฉันก็จะพา Haydar มาด้วย ลูกบอกฉันตลอดเลยว่าคิดถึงเธอมาก
Paimon:ขะ...เขาเป็นอะไรไปน่ะ?
Paimon:ทางนั้นไม่เห็นมีใครเลย
Ilman:เดี๋ยวก่อน Maynar ทางนั้นค่อนข้างอันตรายนะ อย่าไปทางนั้น
Nahida:เขาจะตกลงไปแล้ว ดึงเขาเอาไว้!
Paimon:ฟู่ว โชคดีที่เขาไม่ร่วงลงไป แต่ทำไมจู่ ๆ เขาก็เริ่มพูดเองเออเองขึ้นมาล่ะ ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะหมดสติไปแล้วนะ?
Nahida:ตอนนี้เขาอยู่ในความฝัน สิ่งที่เขาพูดเมื่อกี้เอง ก็สอดคล้องกับภาพในฝันที่เขาเล่าไว้ก่อนหน้านี้
Paimon:เอ๋? เขา... หลับไป และฝันแบบเดิมงั้นเหรอ?
Nahida:ฉันก็รู้สึกว่ามันแปลก ๆ เหมือนกัน แต่พวกเราปลุกคนละเมอไม่ได้ ทำได้แค่รออยู่ตรงนี้
Ilman:อ่า...อืม?
Ilman:Maynar...แล้ว Maynar ล่ะ?
Paimon:โอ๊ะ! คุณฟื้นแล้ว โล่งอกไปที
Ilman:เมื่อกี้ฉัน...
Ilman:ละเมอเหรอ?
Ilman:อ้อ จริงด้วย มันก็คงจะเป็นได้แค่ความฝันสินะ
Ilman:วินาทีที่มาถึงยอดเขา ฉันเห็น Maynar ภรรยาของฉันนั่งอยู่ตรงนั้น ฉันก็เลยเดินเข้าไปหา
Ilman:พอได้ยินฉันแนะนำตัวพวกเธอ เขาก็ลุกลี้ลุกลนเดินไปข้างหน้า ฉันบอกให้เขาหยุด ตรงนั้นมีหน้าผา...
Ilman:ต่อมาเหมือนเขาจะหายตัวไป จากนั้นก็มีลมแรง ๆ พัดมาปะทะร่างของฉัน แล้วจู่ ๆ ท้องฟ้าก็มืดลง
Ilman:พอฉันรู้สึกว่าเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ ฉันก็ตื่นขึ้นมา
Paimon:ฟังดูแปลกมากเลย นี่คุณเหนื่อยเกินไปหรือเปล่า?
Ilman:ไม่น่าจะใช่นะ เมื่อคืนฉันนอนเยอะมาก ตอนนี้ก็ไม่รู้สึกง่วงเลย
Nahida:อาจเป็นเพราะพวกเราตามมา ก็เลยส่งผลต่อการสร้างความฝันในจิตใต้สำนึกของเขา
Nahida:เอาเถอะ ตื่นขึ้นมาอย่างปลอดภัยก็ดีแล้วล่ะ
Ilman:ฉันพอจะรู้แล้วล่ะว่าเกิดอะไรขึ้น ขอโทษนะ ถ้าพวกคุณไม่ตามมาฉันอาจตกลงไปแล้วก็ได้
Nahida:เอาเป็นว่า พวกเรากลับกันก่อนดีกว่า คุณอย่าเพิ่งมาที่นี่สักระยะก็แล้วกัน
Ilman:...อื้ม โอเค
Paimon:Nahida ตอนนี้เธอมีความคิดอะไรบ้างมั้ย? ฉันรู้สึกเป็นห่วงจัง
Nahida:เบาะแสน้อยเกินไป ข้อสันนิษฐานของฉันยังไม่ค่อยน่าเชื่อถือสักเท่าไหร่ แต่ฉันกำลังกังวลว่า ถ้าคุณ Ilman ไม่ใช่คนเดียวที่เจอเหตุการณ์แบบนี้ล่ะก็...
Paimon:นั่นสิ ยังมีคนอีกตั้งเยอะแยะในงาน "ช่วงเวลาแห่งห้วงฝัน" ที่จำความฝันของตัวเองได้แม่นน่ะ!
Traveler:มันอาจเริ่มแพร่กระจายแล้ว
Nahida:ใช่ ไม่ใช่แค่คนในงาน "ช่วงเวลาแห่งห้วงฝัน" นะ บางทีอาจมีคนแบบนี้ในที่อื่น ๆ ของ Sumeru ด้วยก็ได้
Nahida:พวกเราต้องรีบทำความเข้าใจกับสถานการณ์ในตอนนี้ และความเร็วในการแพร่กระจายของมันให้เร็วที่สุด
Paimon:งั้นพวกเรารีบกลับไปกันดีกว่า
Paimon:อย่ามัวยืนอึ้งอยู่สิ Ilman! รีบตามพวกเรามาเร็ว!
Pedrush:ทุกท่านกลับกันมาเร็วจัง ระหว่างทางราบรื่นดีมั้ย?
Nahida:สถานการณ์เร่งด่วนมาก รบกวนคุณช่วยแจ้งทุกคนที่อยู่ในงานด้วยว่า สามารถหารือกันต่อไปได้ แต่อย่าลองไปตามหาสถานที่ในความฝันเด็ดขาด
Pedrush:เอ๋? โอ...โอเค ในเมื่อเทพแห่งพฤกษาพูดแบบนี้แล้ว...
Pedrush:แต่บอกฉันได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น? สีหน้าพวกเธอดูเคร่งเครียดมากเลย
เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างทางให้ Pedrush ฟังคร่าว ๆ
Pedrush:ฉันเข้าใจแล้วล่ะ มีเรื่องอันตรายขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย!
Pedrush:วางใจเถอะ ฉันจะเตือนผู้เข้าร่วมทุกคน และจะบอกเรื่องนี้กับเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ของ "ช่วงเวลาแห่งห้วงฝัน" เอง
Pedrush:ดูจากบัญชีรายชื่อผู้ที่ลงทะเบียนแล้ว น่าจะติดต่อคนที่สนใจความฝันได้เยอะกว่านี้นะ ขอบเขตการแจ้งเตือนน่าจะครอบคลุมยิ่งขึ้นไปอีก
Nahida:ขอบคุณมากนะ ช่วยได้เยอะเลย
Pedrush:ฉันไปตรวจเช็กให้แน่ใจก่อนว่า ผู้ที่เข้าร่วมกิจกรรมในวันนี้ทั้งหมดยังอยู่ที่...
Pedrush:Ata กลับไปแล้ว ดูเหมือนจะไปทำค้อนนะ น่าจะไม่มีปัญหาอะไร... เอ๋? เดี๋ยวนะ Kathya ล่ะ?
Pedrush:พวกคุณมีใครเห็น Kathya มั้ย? เขาไปแล้วเหรอ?
Debbi:อ้อ เขาบอกว่ามีที่ที่อยากไป ดูเหมือนจะออกเดินทางแล้วนะ
Paimon:ซวยแล้ว เขาคงไม่ได้อยากจะไปตามหาฉากในความฝันหรอกนะ?!
Nahida:บอกพวกเราได้มั้ยว่าเขาไปที่ไหน?
Debbi:อืม เขาบอกฉันแค่ว่าอยู่ใกล้ ๆ Chatrakam Cave
Nahida:โอเค ขอบคุณมาก พวกเราจะไปดูเดี๋ยวนี้แหละ
Nahida:รบกวนช่วยบอกทุกคนด้วยว่าอย่าทำอะไรบุ่มบ่ามเด็ดขาด
Debbi:รับทราบ เฮ้อ ใครจะไปคิดว่าจะเป็นแบบนี้...
Localized evidence
บทแห่งจ้าวปัญญา: ฉากที่ 1
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/2363184138Nahida
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/1077299613ความอบอุ่นที่หลงเหลือ
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/4249481329Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/542034
4
LQ
1301504
UI_ChapterIcon_Nahida
1301303
story
40
UI_QuestType_Chapter_1