ฤดูร้อน! สวนสนุก? แดนมายาลับ! ช่วงที่ 3
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json- JSON Pointer
/3100116040
Story Chapters
Story evidence
Idyia:...จริงเหรอ?! แต่ฉันเกรงใจแย่เลย
Collei:ไม่เป็นไร พวกเราก็อยากทำอะไรเพื่อแดนมายาเพิ่มอีกหน่อยเหมือนกัน
Lessig:ยังไงมันก็เป็นเรื่องที่ฉันก่อขึ้น...
Paimon:เอ๋? เกิดอะไรขึ้นเหรอ? พวกเราพลาดอะไรไป?
Eula:สวัสดีทั้งสองคน เมื่อกี้ Lessig เพิ่งจะสารภาพเรื่องนึงกับพวกเราไป
Lessig:ให้ฉันเป็นคนพูดเองดีกว่า
Lessig:...ฉันคือตัวการที่ทำให้แดนมายาเกิดปัญหาขึ้นไม่หยุดหย่อน
Idyia:...เฮ้อ คุณ Lessig...
Lessig:สาเหตุเกิดจากที่ฉันเห็นลูกแก้วน้ำแสนงดงามตรงทางเข้าดันเจี้ยน มันดูเหมือนเครื่องมือดาราศาสตร์ที่คุณปู่มอบให้เมื่อตอนที่ฉันอายุเจ็ดขวบ...
Lessig:ฉันอยากรู้ว่ามันขยับได้มั้ย เลยยื่นมือออกไปสัมผัส...
Lessig:คะ...ใครจะไปรู้ล่ะว่า นั่นคือแกนกลางของแดนมายา ที่ฉันจะบอกก็คือ... ตอนที่ฟ้าดินกลับตาลปัตร ฉันก็รู้ว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นซะแล้ว...
Idyia:จะโทษคุณทั้งหมดก็ไม่ได้หรอก ฉันเองก็เก็บรักษามันไม่ดีเหมือนกัน... เฮ้อ รู้งี้ฉันน่าจะล็อกแกนกลางไว้ให้ดีซะตั้งแต่แรก
Paimon:เอ่อ ทางเข้าดันเจี้ยน? หรือว่าจะเป็น "ลูกบอลน้ำอันใหญ่" นั่น?
Collei:...เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ หลังจากทุกคนคิดทบทวนดูแล้ว คุณ Lessig จึงเสนอว่า อยากจะซ่อมบำรุงและเสริมความแข็งแรงให้แก่แดนมายาสักหน่อย
Collei:แต่เขาคนเดียวคงทำไม่ไหว ฉันกับ Eula จึงตัดสินใจว่าจะอยู่ช่วยอีกแรง
Eula:ไม่ ๆ ฉันไม่ได้ใจดีเหมือน Collei หรอก งานของฉันแค่คอยจับตาดูไม่ให้เจ้าหมอนี่ช่วยเพิ่มความวุ่นวายต่างหาก
Paimon:เอ่อ... อื้ม ๆ...
Collei:ป่านนี้แล้ว Eula ยังคิดว่าทุกคนจะเชื่องั้นเหรอ... ถึงแม้ Amber จะเคยบอกว่า เวลาแบบนี้ให้คล้อยตามไปก็เถอะ...
Eula:อะแฮ่ม!
Collei:อ่า คือว่า... คุณ Lessig! วันนี้คุณก็ขยันทำงานเข้านะ!
Lessig:เอ่อ ได้เลย!
Eula:...ฮึ ยังไง Lessig ก็ต้องเป็นคนทำมื้อเที่ยงของวันนี้
Lessig:ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่เลย วางใจเถอะ!
Eula:หืม?
Lessig:อ่อ เปล่า ๆ ขอบคุณทุกคนที่ไม่ถือสาเรื่องที่ผ่านมานะ ฉันจะเปลี่ยนความซาบซึ้งใจนี้เป็นพลัง! ไม่สิ... เป็น... เป็นพลังงาน...?
Idyia:ดี ๆ แต่เก็บแรงไว้ด้วยนะ เพราะมีหลายแห่งในแดนมายาที่ขาดการบำรุงรักษามานาน ต้องทยอยตรวจสอบไปทีละแห่ง...
Paimon:พอเจอคนที่ตกลงจะทำงาน ท่าทางของ Idyia ก็ดูต่างไปจากเวลาปกติเลยแฮะ...
Idyia:นอกจากสามคนนี้แล้ว วันนี้คนที่เหลือก็มาทำงานด้วยกันนะ!
Idyia:ฉันจะไปเรียกคนอื่นมา เดี๋ยวพวกเราเตรียมตัวให้พร้อม แล้วรีบออกเดินทางกันเลย
Paimon:วิ่งกระดี๊กระด๊าไปเชียว ดูท่าจะมีความสุขน่าดู...
Collei:คนที่ได้เป็นหัวหน้าคนงานครั้งแรก บางทีก็คงจะเป็นแบบนี้ละมั้ง
หลังจากรอสักพัก คุณกับ Klee, Kaeya, และ Sangonomiya Kokomi ที่ Idyia เรียกมา ก็ร่วมออกเดินทางไปยังสถานที่ที่ชิ้นส่วนสุดท้ายอยู่...
Idyia:ปกติเจ้าหมอนี่เอาแต่หมกตัวอยู่ในบ้านต้นไม้ ไม่ชอบออกไปไหน ถ้าไม่ได้สร้างอุปกรณ์ที่ต้องใช้บนเวที ก็ก้มหน้าก้มตาเขียนบทละครลูกเดียว...
Idyia:แต่บ้านต้นไม้ของเจ้าหมอนี่อยู่ที่ไหนนะ...
Klee:พี่ Idyia จำไม่ได้แล้วเหรอ?
Idyia:เอ่อ พี่ Idyia เป็นแค่ "มาสคอต" น่ะ แฮะ ๆ...
Sangonomiya Kokomi:น่าจะอยู่ทางนั้นนะ
Idyia:เอ๊ะ?
Sangonomiya Kokomi:แม้จะมีคนชอบที่เงียบ ๆ แต่ในเมื่อ "ผู้กำกับ" คนนี้ต้องขนย้ายอุปกรณ์ด้วย เพราะงั้นที่พักของเขาไม่น่าจะอยู่ไกลจากโรงละครนะ
Sangonomiya Kokomi:ถ้าสามารถมองเห็นภาพรวมของโรงละครได้ตลอดเวลา มันก็มีประโยชน์ต่อการจำลองขั้นตอนต่าง ๆ บนเวทีด้วย
Sangonomiya Kokomi:ถ้าเป็นฉันละก็ ฉันจะเลือกบ้านต้นไม้ตรงนั้น
Idyia:คุณรู้ได้ยังไงว่าโรงละครอยู่ทางไหน?
Sangonomiya Kokomi:อ่า เรื่องนี้ไม่ยากเลย ยิ่งเข้าใกล้ทางนั้น การตกแต่งรอบ ๆ ก็ยิ่งดูมีชีวิตชีวามากขึ้นเรื่อย ๆ
Idyia:ฟังดูมีเหตุผลนะ! ทำไมฉันถึงคิดไม่ได้ละเนี่ย...
???:กลไกอัตโนมัติหล่นไปไหนแล้วนะ? สแตนดี้นักแสดงชายยังมีอยู่ แต่ของนักแสดงหญิง...
???:หืม? ใครน่ะ Idyia เหรอ?
Idyia:ใช่ ฉันเอง Zosimos นี่คือการเปิดตัวแบบในละครไงล่ะ...
Zosimos:แปลกใจนะเนี่ย ฉันนึกว่า...
Paimon:"เธอจะหลบไปร้องไห้ในที่ที่ใครก็หาไม่เจอซะอีก"
Zosimos:โอ้ เจ้าตัวเล็กแสนมหัศจรรย์ นี่เธออ่านใจฉันได้เหรอเนี่ย?
Paimon:ฉันชื่อ Paimon และก็ไม่ได้มีความสามารถมหัศจรรย์แบบนั้นหรอก ฉันแค่เคยได้ยินมาหลายครั้งเฉย ๆ น่ะ
Zosimos:ฮ่าฮ่า ทุกคนพูดถึงเธอเป็นเสียงเดียวกันเลยสินะ Idyia
Idyia:รู้งี้ฉันน่าจะเป็น "มาสคอต" ซะตั้งแต่แรก... แบบนี้ใช่มั้ยที่เขาเรียกว่า เลือกเส้นทางผิด ชีวิตมีแต่อุปสรรค... เฮ้อ...
Zosimos:"มาสคอต"? บทบาทใหม่ของเธอเหรอ? ฉันไม่เคยเขียนอะไรแบบนี้ให้เธอนี่นา?
Idyia:เอาล่ะ เลิกพูดเรื่องของฉันเถอะ ฉันขอแนะนำเพื่อน ๆ ของฉันให้นายรู้จักนะ
Idyia ทยอยแนะนำทุกคนให้ Zosimos รู้จัก และอธิบายสาเหตุของเรื่องราวให้ฟังอย่างละเอียด...
Idyia:ทีนี้ก็เข้าใจแล้วสินะ! สรุปว่าชิ้นส่วน "วงล้อแกนกลาง" อยู่ที่นายหรือเปล่า?
Zosimos:จะว่าอยู่มันก็อยู่...
Zosimos:แต่เพราะอุบัติเหตุนั่น กลไกบนเวทีเลยขัดข้องไปหมด จนไม่สามารถทำการแสดงตามเดิมได้...
Paimon:ฉันเข้าใจแล้ว! ตอนนี้ "ชิ้นส่วน" คือตัวประกัน Zosimos อยากให้เราช่วยซ่อมกลไกให้สินะ
Idyia:ผิดแล้ว ซ่อมเวทีต่างหากมั้ง?
Sangonomiya Kokomi:คุณ Zosimos หาสแตนดี้ไม่เจอ แสดงว่าให้... ซ่อมอุปกรณ์สินะ?
Klee:ซ่อมชิ้นส่วน! ชิ้นส่วนก็พังเหมือนกัน...
Kaeya:ถ้าดูจากสิ่งที่เขาทำเป็นประจำละก็ ในเมื่อคุณ Zosimos ต้องการเขียนบทละคร... งั้นฉันเดาว่าน่าจะให้ปรับปรุงบทละครนะ
Zosimos:...พวกเธอเจออะไรกันมาบ้างเนี่ย ทำไมถึงมองฉันในแง่ร้ายขนาดนั้นล่ะ? ชิ้นส่วนปลอดภัยดี ถ้าต้องการละก็ ฉันมอบให้พวกเธอตอนนี้เลยก็ได้
Zosimos:จริง ๆ แล้วฉันอยากขอให้ทุกคนช่วยฉัน... "กอบกู้การแสดง" ก่อนน่ะ
Zosimos:พวกเธอดูสิ ในเมื่อมีคนอยู่ที่นี่ตั้งเยอะแยะ ก็น่าจะพอเติมตำแหน่งการแสดงที่ว่างอยู่ได้นะ
Klee:การแสดง! ฟังดูน่าสนุกจังเลย!
Klee:Klee อยากช่วยด้วย! ทุกคนมาช่วยกันนะ?
Traveler:ฟังดูไม่เลวแฮะ...
Zosimos:อีกอย่างขอบอกตามตรงว่า เมื่อกี้ฉันคิดมาตลอดว่าจะทำยังไงกับบทละครนั่นต่อดี... แล้วทันใดนั้นทุกคนก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าฉัน
Zosimos:ราวกับมีลำแสงแห่งแรงบันดาลใจสาดส่องลงมาเลย! อ่า ฉันไม่รู้จะพูดยังไงดีจริง ๆ ตอนที่เห็นพวกเธอ จู่ ๆ ฉันก็เขียนบทละครต่อได้เฉยเลย!
Idyia:เอ๋? หมายถึงเรื่องที่นายเขียนค้างไว้ตั้งนานนั่นน่ะเหรอ... จริงอะ? เขียนต่อได้แล้วจริงเหรอ?
Zosimos:จริง!! ขอเวลาให้ฉันอีกหน่อย ฉันจะรีบเขียนให้เสร็จเดี๋ยวนี้แหละ! Idyia ฝากเธอดูแลที่นี่ให้ด้วยนะ
Idyia อ้าปากค้างเมื่อเห็น Zosimos วิ่งไปที่มุมห้องราวกับพายุที่โหมกระหน่ำ และหยิบปากกาออกมาเพื่อเขียนบทละคร...
Paimon:ขะ...เขาไปเขียนต่อแล้วจริง ๆ ด้วย...
Idyia:เฮ้อ Zosimos อยากเขียนเรื่องเกี่ยวกับจอมโจร แม่มด อะไรทำนองนี้มาตลอด เห็นว่าได้ข้อมูลมาจากเรื่องเล่าลือ แต่พอเริ่มเขียนทีไร กลับตันทุกที...
Idyia:ทุกคนพักสักหน่อยเถอะ เดี๋ยวฉันดูเองว่าที่นี่สามารถเตรียมอะไรได้บ้าง ไว้ผู้กำกับเขียนบทเสร็จแล้ว เราค่อยคุยกันอีกทีนะ
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ จู่ ๆ Zosimos ก็พุ่งกลับมาอย่างรวดเร็ว แล้วถือบทละครหนาปึกแจกจ่ายให้กับทุกคน...
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เขาจะเขียนบทละครเสร็จภายในเวลาสั้น ๆ แค่นี้
Zosimos:สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับผู้กำกับ และนักเขียนก็คือแรงบันดาลใจ! เพราะงั้นในตอนที่เห็นคุณ "ผู้บัญชาการ" Sangonomiya ฉันก็คิดตัวละครใหม่ขึ้นมาได้ในทันทีเลย
Zosimos:เมื่อร่วมกับนางเอกแล้ว เรื่องราวจึงทั้งสมบูรณ์และลื่นไหล ทุกคนลองอ่านบทละครดูสิ หลังจากนี้พวกเรามาทำให้มันสำเร็จลุล่วงไปด้วยกันนะ!
ทุกคนพากันอ่านบทละคร โดยมี Zosimos เฝ้ามองด้วยความกระตือรือร้น พร้อมกับฟังเขาอธิบายแผนการแสดงหลังจากนี้ไปด้วย...
Zosimos:ยังมีตรงไหนที่ไม่เข้าใจอีกมั้ย?
Klee:พี่ Zosimos ตัวนี้อ่านว่าอะไรเหรอ? ที่พักพิงอะไรอะ...
Kaeya:ไหนขอดูหน่อย มันคือคำว่า "อาศัย" ความหมายเดียวกับที่นกเกาะอยู่บนกิ่งไม้ ตอนอ่านต้องทำท่าทางให้ดูน่ารักหน่อยนะ
Klee:เอ่อ ตัวนี้ Klee ก็อ่านไม่ออก...
Kaeya:ไม่เป็นไร หลังจากแยกย้ายกันแล้ว เดี๋ยวฉันอยู่ช่วย Klee อ่านบทให้คล่องเอง
Zosimos:รบกวนคุณ Kaeya ด้วย ฉันรู้สึกตั้งแต่เมื่อกี้แล้วว่า คุณดูเชี่ยวชาญด้าน "การแสดง" มากเลย หรือว่าคุณเคยเป็นนักแสดงมาก่อน?
Kaeya:ฮ่าฮ่าฮ่า คุณชมเกินไปแล้ว ฉันก็แค่อ่านบทได้คล่องนิดหน่อยเท่านั้นเอง
Zosimos:โอ้ อย่างนั้นเองเหรอ? งั้นคุณก็มีพรสวรรค์เกินไปแล้ว บอกตามตรงว่า ฉันตามหาคนแบบนี้มาตลอดเลย
Zosimos:ถ้าอีกหน่อยฉันกลายเป็นผู้กำกับชื่อดัง ก็อยากจะชวนคุณมาร่วมงานกันระยะยาวด้วยจริง ๆ! โอ้ เราต้อง หมั่นติดต่อกันไว้นะ...
Kaeya:ได้เลย ๆ
Zosimos:ดี ๆ งั้นทุกคนก็ลองอ่านบท เก็บรายละเอียดการแสดงกันอีกครั้งนะ ฉันขอตัวไปดูเวทีก่อน
Zosimos:ถ้ามีเรื่องอะไรที่ต้องการพบฉันละก็ ฉันอยู่ที่โรงละครที่ใหญ่ที่สุดในใจกลางของพื้นที่นะ
Zosimos:...เอ๋? ไม่อยู่ ก่อนหน้านี้ฉันจำได้ว่าวางไว้ตรงนี้นี่นา
Paimon:Zosimos! คุณยุ่งอยู่เหรอ?
Zosimos:อ่อ พวกเธอเองเหรอ
Zosimos:พวกเธอสองคนเข้ามาดูเวทีใกล้ ๆ สิ! ฉันตั้งใจออกแบบมันมากเลยนะ
Paimon:ที่แท้งานของ "ผู้กำกับ" ก็รวมถึงการออกแบบเวทีด้วยเหรอ?
Zosimos:งั้นเธอต้องทึ่งแน่ เพราะงานกำกับการแสดง การเขียนบท การจัดเวทีของที่นี่... ฉันทำเองคนเดียวหมดเลย
Paimon:ฟังดูเหนื่อยแย่เลยเนอะ ถ้าเป็น Idyia คงทำไม่ไหวแน่
Zosimos:Idyia ก็ลำบากเหมือนกัน เขาคือผู้ชมเพียงคนเดียวของฉัน... เพียงแต่ว่า ฉันมักจะถูกเขาตำหนิอยู่บ่อย ๆ
Traveler:เขาตำหนิคนอื่นเป็นด้วยเหรอ?
Zosimos:ก็เขามักจะรู้สึกทำนองว่า "ไม่รู้เขียนอะไรมา" หรือ "ไร้สาระ" อาจเป็นเพราะวิธีการใช้งาน "ภาพร่าง" ของฉันมันขัดต่อความตั้งใจเดิมของเขาก็ได้
Zosimos:ถึง Idyia จะตำหนิฉัน แต่ก็ช่วยฉันไว้เยอะเหมือนกัน เขา... เหมือนเป็นผู้จัดการโรงละครละมั้ง?
Zosimos:ฉันรู้สึกขอบคุณเขามาก เพราะการได้เข้ามาที่นี่ ทำให้ฉันมีโอกาสได้เป็น "ผู้กำกับ" ที่แท้จริง
Paimon:แล้วก่อนหน้านั้นล่ะ?
Zosimos:ฉันมีความฝันมาตั้งแต่เด็กแล้ว
Zosimos:ทุกครั้งหลังจากชมการแสดงจบและกลับถึงบ้าน ฉันจะนึกถึงเรื่องนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า พอนาน ๆ เข้าก็เกิดเป็นความปรารถนาของตัวเอง
Zosimos:น่าเสียดายที่ฉันเก่งแค่เรื่องใช้ฝีมือ... ดังนั้นต่อมาฉันจึงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเป็นนักประดิษฐ์อุปกรณ์ พ่วงด้วยงานตกแต่งฉากบนเวที
Zosimos:การได้สร้างเวทีเอง เป็นอะไรที่น่าปลื้มใจมาก แต่สิ่งที่น่าพอใจยิ่งกว่า คือการที่ตัวเองได้จัดเตรียมการแสดงเอง...
Paimon:มิน่าบนป้ายประกาศ คุณถึงเหลือไว้แค่ชื่อ "ผู้กำกับ"
Zosimos:ฮ่าฮ่า... นี่เธออ่านใจได้จริงใช่มั้ยเนี่ย?
Zosimos:จริงสิ รบกวนทั้งสองคนสักเรื่องได้มั้ย? ฉันหาบทละครรวมที่อีกเดี๋ยวจะต้องใช้ไม่เจอ
Paimon:คุณเพิ่งเขียนเสร็จไปไม่ใช่เหรอ?
Zosimos:ใช่ พอฉันแจกจ่ายส่วนของพวกเธอเสร็จ ฉันก็พกบทละครรวมไปตรวจสอบตามที่ต่าง ๆ ด้วย... แต่ไม่รู้ว่าทำหล่นไว้ที่ไหนแล้ว
Zosimos:แต่ว่า เอ่อ ฉันยังต้องจัดเตรียมเวทีต่ออีก ปลีกตัวไปไม่ได้จริง ๆ ขอรบกวนทั้งสองคนหน่อยได้มั้ย...
Zosimos:ถ้าไม่อยู่ที่นี่ ก็น่าจะอยู่ในห้องใต้หลังคาละมั้ง เพราะหลังจากเขียนบทเสร็จ ฉันก็ไปแค่สองที่นี้เอง
Traveler:ก็ได้
Paimon:อื้ม เดี๋ยวพวกเรารีบไปรีบกลับ
ภูตน้ำมายา:จ๊อก!
Paimon:อ๊ะ ที่นี่มีบทละครอยู่หลายฉบับเลย
Paimon:ที่แท้ "เจ้าหยดน้ำน้อย" ก็คอยดูแลบทละครที่คุณผู้กำกับเขียนมาตลอดนี่เอง...
Paimon:อืม รู้สึกว่าส่วนใหญ่จะเขียนได้แค่ครึ่งเดียวเองนะ...
Traveler:ในเมื่อเป็น "บทละครรวม" ของการแสดง...
Paimon:งั้นต้องเป็นฉบับที่เสร็จสมบูรณ์แน่ ๆ! ดูจากความหนาก่อน ค่อยดูตอนจบละกัน...
Paimon:ในบรรดาบทละครมากมายนี้ มีแค่ฉบับเดียวที่ตรงตามเงื่อนไข และฉบับนี้ยังดูค่อนข้างใหม่ เหมือนเพิ่งจะเขียนเสร็จด้วย
Paimon:เราเอามันไปให้คุณ Zosimos กันเถอะ!
Paimon:คุณ Zosimos พวกเราเอาบทละครกลับมาแล้ว!
Zosimos:ขอบคุณนะ พวกเธอช่วยได้มากจริง ๆ เฮ้อ... เวลาค่อนข้างฉุกละหุก เลยซ่อมเวทีให้สมบูรณ์ที่สุดไม่ได้ คงต้องค่อย ๆ ดูกันไปทีละก้าวแล้วล่ะ
Zosimos:ส่วนสำคัญไม่ใช่เวที แต่เป็นการแสดงต่างหาก แม้เวทีจะมีข้อผิดพลาด แต่ขอแค่แสดงต่อไปได้ก็พอแล้ว...
Paimon:ทำไมเสียงของคุณดูไม่มีความมั่นใจเลยล่ะ?
Zosimos:ฉันคิดได้แล้วล่ะ การแสดงมันเป็นเรื่องไม่คาดฝันอยู่แล้ว!
Zosimos:ต่อให้เป็นละครเรื่องเดียวกัน แต่ละครั้งที่ทำการแสดงก็ยังมีความแตกต่างกันเล็กน้อย ซึ่งสิ่งนั้นคือจุดเด่นที่ทำให้มันแตกต่างจากการแสดงอื่น ๆ!
Zosimos:เฮ้อ... สุดท้ายนี้ฉันยังมีอีกเรื่องที่อยากจะขอร้องอีก Traveler เธอสามารถเข้าไปใน "ภาพร่าง" ได้ใช่มั้ย
Zosimos:บอกตามตรงนะ ที่จริงแล้วเวทีของฉันทำมาจาก "ภาพร่าง"... ฉันใช้วัสดุสร้างวัตถุออกมาก่อน แล้วค่อยเปลี่ยนพวกมันให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของ "ภาพร่าง"
Zosimos:เดิมที "ภาพร่าง" มีไว้เพื่อใช้สร้างแดนมายา การที่เปลี่ยนสิ่งของต่าง ๆ เป็น "ภาพร่าง" อย่างที่ฉันทำออกจะสลับลำดับกันไปหน่อย
Zosimos:แต่ Idyia บอกว่า ถ้านี่เป็นเรื่องที่ฉันอยากทำ เขาก็พอรับได้...
Paimon:ที่แท้การขัดความตั้งใจเดิมก็หมายถึงอย่างนี้นี่เอง งั้นคุณอยากให้พวกเราทำอะไรล่ะ?
Zosimos:ฉันอยากให้ Traveler เข้าไปในเวที "ภาพร่าง" แล้วควบคุมอุปกรณ์ในระหว่างการแสดง...
Zosimos:ส่วนถ้าพูดถึงเหตุผลละก็...
Traveler:เพื่อให้ได้เห็นการแสดงบนเวทีสินะ?
Zosimos:...
Paimon:อ่า อย่างนี้นี่เอง ที่ผ่านมา Zosimos เป็นทั้งผู้กำกับ และคนควบคุมอุปกรณ์กับกลไกบนเวทีมาโดยตลอด... คงยุ่งน่าดูเลย...
Zosimos:อืม ฉันรู้ว่าตัวเองไม่ได้เก่งเท่าพวกนักเขียนบทละครที่มากประสบการณ์ แต่...
Zosimos:ต่อให้เป็นผลงานที่ "ไร้สาระ" หรือ "ไม่รู้เขียนอะไรมา" แต่ฉันก็อยากจะชมมันจากด้านล่างเวทีกับตาตัวเองสักครั้ง
Paimon:พูดมาซะขนาดนี้แล้ว...
Traveler:พวกเรายินดีช่วยอยู่แล้ว!
Zosimos:ขอบคุณมากนะ! งั้นฉันขอไปบอกคนอื่น ๆ ก่อน ไว้พวกเธอพร้อมแล้ว เราก็เริ่มแสดงได้เลย!
Paimon:อย่างนี้ถือว่าการแสดงลุล่วงไปอย่างราบรื่นแล้วสินะ
Klee:พี่อัศวินผู้มีเกียรติ!
Klee:เมื่อกี้ Klee แสดงใช้ได้เลยใช่มั้ย ดูเหมือนแม่มดสีแดงเพลิงจริง ๆ เลยหรือเปล่า!
Paimon:ว้าว Klee สวมชุด "แม่มด" ด้วย!
Paimon:ฉันรู้สึกตั้งแต่ตอนเห็นเงาเมื่อกี้แล้วว่าปีกหมวกกว้าง ๆ มันน่ารักมากเลย!
Klee:Klee ชอบมาก! ขอบคุณนะ พี่ Zosimos!
Klee:อ๊ะ ไม่สิ ๆ ต้องขอบคุณพี่ผู้กำกับต่างหาก!
Zosimos:พี่ผู้กำกับ...?!
Zosimos:อ่า! นี่เป็นครั้งแรกเลยที่มีคนเรียกฉันแบบนี้! ขอบคุณ... ขอบคุณนะแม่มดน้อย ฉันมีความสุขมากเลย!
Klee:พี่ Idyia บอกว่าพี่เป็นคนวาดแบบและตัดเย็บชุด หลังจากที่พี่ Idyia ช่วยแก้นิดหน่อย Klee ก็ใส่ได้แล้ว เพราะงั้นพี่น่ะสุดยอดไปเลย!
Paimon:เก่งมากจริง ๆ! Idyia ก็เยี่ยมมากเหมือนกัน!
Idyia:ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก... ก็แค่ทำอะไรเล็ก ๆ น้อย ๆ ในสถานการณ์ประมาณว่า "แย่แล้ว ฉันต้องไปร่วมงานเต้นรำของเจ้าชาย แต่ดันไม่มีชุดสวย ๆ เลย" เท่านั้นเอง
Sangonomiya Kokomi:การตัดเย็บก็เป็นงานฝีมืออย่างหนึ่ง คุณ Idyia เก่งกว่าที่คิดนะ
Idyia:จริงเหรอ? อ่า... คือว่าฉะ...ฉันขอตัวก่อนนะ พวกคุณคุยกันไปเถอะ...
Paimon:Idyia วิ่งเขินบิดไปแล้วนั่น... เป็นคนขี้อายจริง ๆ เลย...
Zosimos:Idyia เป็นคนขาดความมั่นใจ และค่อนข้างอ่อนไหว... เขาคงไม่ได้ตื้นตันใจจนแอบไปร้องไห้หรอกนะ? อ่า... เริ่มเป็นห่วงแล้วสิ...
Sangonomiya Kokomi:ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เดี๋ยวฉันไปอยู่เป็นเพื่อนเขาเอง ทุกคนฉันขอตัวก่อนนะ
Zosimos:จริงสิ การแสดงครั้งนี้เป็นยังไงบ้าง ทุกคนมีความคิดเห็นยังไง?
Paimon:โอ๊ะ? เริ่มแล้ว ๆ คนคนนี้! เฮ้ คุณอยากรู้ความรู้สึกของเราจริง ๆ เหรอ?
Zosimos:แน่นอน! ฉันถามด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม! โปรดพูดมาตรง ๆ เถอะ ไม่ว่าเป็นคำวิจารณ์แบบไหน ฉันก็รับได้ทั้งนั้น!
Traveler:ในเมื่อเป็นแบบนั้น...
Paimon:งั้นฉันจะพูดตรง ๆ ละนะ! บทพูดตอนเริ่มต้นนับว่าใช้ได้ แต่ตอนหลัง ๆ มันธรรมดาไปหน่อย... รู้สึกเหมือนว่าคนเขียนไม่มีไอเดียดี ๆ แล้วอย่างนั้นแหละ
Paimon:ตัวละครที่โผล่มาก็ดูแปลก ๆ ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงวางพล็อตไว้แบบนั้น พอเริ่มเข้าใจบ้างแล้ว ส่วนนั้นก็ถูกตัดไปซะดื้อ ๆ!
Idyia:ใช่ ๆ Paimon พูดได้ดีมาก ต้องบอกว่าเพื่อแสดงความเคารพต่อโครงเรื่องของ "เรื่องราวของค่ำคืนนับพัน" ทำให้การบรรยายเรื่องราวสับสนวุ่นวายไปหมด และการลืมจัดการอุปกรณ์ก็ต้องถูกหักคะแนนด้วย
Klee:พี่ Idyia ออกไปแล้วไม่ใช่เหรอ?
Idyia:พอได้ยินประเด็นสำคัญ ฉันก็เลยรีบย้อนกลับมาน่ะ!
Zosimos:อุตส่าห์รีบกลับมาวิจารณ์ฉันโดยเฉพาะ ลำบากเธอแล้วจริง ๆ!
Idyia:อื้ม! แต่เนื้อเรื่องจบได้ดีนะ มีแค่ตอนจบนี่แหละ ที่ฉันชอบมันมากเลยล่ะ
Traveler:คุณ Idyia เข้มงวดยิ่งกว่า Paimon ซะอีก
Idyia:...งั้นเหรอ? ฉันคิดว่าฉันเบาแล้วนะ
Sangonomiya Kokomi:คุณ Idyia เชิญทางนี้หน่อย
Idyia:ได้สิ! ขอโทษที ฉันขอตัวก่อนนะ เชิญพวกคุณด่าต่อเถอะ ฝากด้วยนะ Paimon!
Paimon:อ้อ! งะ...งั้นฉันขอแสดงความคิดเห็นอีกเรื่องได้มั้ย?
Zosimos:ได้สิ! ในฐานะที่เป็นผู้กำกับย่อมต้องเจอเรื่องแบบนี้อยู่แล้ว
Paimon:ตอนจบยังมีปัญหาอยู่นิดหน่อย! เด็กสาวในเรื่องมีความคิดเรียบง่ายเกินไป ในสถานการณ์แบบนั้น เธอไม่ควรพูดว่า "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน" หรือเปล่า?
Paimon:ลองคิดดูสิ พวกพ้องของเธอยังระเหเร่ร่อนอยู่เลย... การแสวงหาความสุขให้ตัวเองเพียงคนเดียวมันแปลกเกินไปนะ
Zosimos:ไม่เป็นไร การรับฟังคำวิจารณ์จะทำให้เราก้าวหน้ายิ่งขึ้น! ครั้งนี้ฉันได้เรียนรู้หลายอย่างจากด้านล่างเวที ความฝันของฉันกลายเป็นจริงแล้วล่ะ
Paimon:คุณมีทัศนคติที่ดีจริง ๆ ดูเหมือนจะไม่ได้เสียกำลังใจอะไรเลย
Zosimos:ก็ใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไรหรอก แต่สิ่งที่พวกเธอพูดล้วนเป็นความจริง ฉันเองก็สังเกตเห็นปัญหาเหล่านั้นเหมือนกัน
Paimon:แต่ฉันก็นึกขึ้นได้ว่า บทละครฉบับนี้เขียนขึ้นอย่างเร่งรีบ เอ่อ... ฉันกับ Idyia คงเข้มงวดเกินไปจริง ๆ สินะ?
Traveler:ก็ตั้งมาตรฐานไว้สูงจริง ๆ นั่นแหละ
Zosimos:ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่เป็นไร สำหรับฉันแล้ว การแสดงบนเวทีสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด
Zosimos:ทุกคนคงมีช่วงเวลาวัยเด็กที่ชอบจินตนาการกันใช่มั้ย? หันหน้าเข้าหาตะเกียง ถือตุ๊กตาสู้กับมนุษย์กระดาษที่ตัวเองทำขึ้น และเงาบนผนังก็วูบไหวไปมา เล่นยังไงก็ไม่เบื่อ
Zosimos:เด็กชายตัวน้อยที่เมื่อก่อนนอนพูดเลียนเสียงอยู่บนเตียงกับฉันในตอนนี้ เราต่างก็เป็นคนเดียวกัน สิ่งที่ได้รับก็เป็นความสุขแบบเดียวกัน
Zosimos:...แน่นอนว่าโชคดีที่ได้ทุกคนช่วย การแสดงถึงลุล่วงไปได้ ฉันในฐานะ "ผู้กำกับ" ขอขอบคุณทุกคนมากนะ
Paimon:ไม่ต้องเกรงใจหรอก พวกเราเองก็สนุกมากเหมือนกัน!
Zosimos:ฮ่าฮ่า... นี่คือ "ชิ้นส่วน" ที่ฉันรับปากทุกคนไว้ รับมันไปสิ Traveler
Klee:"ขวด" ที่ใช้ในการแสดงเมื่อกี้นี่นา ตอนที่ Klee เป่าลมใส่ มันเปล่งแสงด้วยแหละ!
Zosimos:ใช่แล้ว อยากลองทายความลับที่ทำให้มันเปล่งแสงได้ดูมั้ย?
Klee:มีภูตตัวน้อยที่มองไม่เห็นอยู่ข้างใน! พอเป่าลมใส่มัน ภูตตัวน้อยก็จะลืมตาขึ้นมา
Zosimos:...
Zosimos:ใช่แล้ว เป็นแบบนั้นแหละ
Idyia:แบบนี้น่าจะโอเคแล้วมั้ง? โอ๊ะ ตรงนี้รัดให้แน่นหน่อย... แป๊บนะ ใกล้จะเสร็จแล้ว
Traveler:(หืม? จู่ ๆ ตรงนั้นก็ดูคึกคักขึ้นมา...)
Kaeya:ชุดนี้ดูแฟชั่นกว่าที่ฉันคิดเยอะเลย...
Sangonomiya Kokomi:ทุกคนว่างมั้ย? โดยเฉพาะคุณ Zosimos เมื่อกี้คุณ Idyia บอกว่าจะช่วยคุณทำความฝันให้เป็นจริงแหละ
Zosimos:ทำความฝันให้เป็นจริง?
Sangonomiya Kokomi:ในฐานะคนแรกที่ได้ยินเรื่องความฝันที่อยากเป็นผู้กำกับของคุณ เธอบอกว่า ต่อให้เป็น Idyia ที่ไร้ประโยชน์ ก็พอจะทำอะไรได้บ้าง
Sangonomiya Kokomi:แต่ฉันไม่ค่อยเห็นด้วยกับคำพูดนี้สักเท่าไหร่ ฉันคิดมาตั้งแต่แรกแล้วว่า คุณ Idyia ไม่ใช่คนไร้ประโยชน์
Idyia:ไหงวกมาคุยเรื่องของฉันได้ล่ะ...
Idyia:ทุกคนพร้อมหรือยัง? เชิญพบกับพระเอกเวทีวันนี้กันเลย แถ่นแท้น!
Paimon:ว้าว!
Klee:ว้าว! ตอนนี้พี่ Kaeya กลายเป็นจอมโจรที่แท้จริงไปแล้ว!
Kaeya:นี่ ถ้าผู้กำกับเห็นนักแสดงนำสวมคอสตูม เขาจะดีใจจริง ๆ เหรอ? มันเป็นแค่ชุดตัวอย่างเอง... ความสุขไม่ได้เกิดขึ้นง่ายดายขนาดนั้นสักหน่อยเนอะ?
Sangonomiya Kokomi:อย่าพูดอย่างนั้นสิ อารมณ์ของผู้กำกับคงเดาได้ไม่ยากหรอกมั้ง? ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการได้คนที่เหมาะสม มาแสดงผลงานของตัวเองให้สมจริงยิ่งขึ้นแล้วล่ะ
Kaeya:ฮ่าฮ่าฮ่า ในเมื่อนางเอกว่าอย่างนั้น ฉันที่เป็นพระเอกคงต้องทำใจกว้างสักหน่อยแล้ว
Idyia:Zosimos วาดแบบชุดคอสตูม และตัดเย็บชุดตัวอย่างไว้หลายชุด เพียงแต่ขนาดมันไม่พอดี ฉันเลยช่วยแก้ให้... ฉันไม่ได้ทำให้ทุกคนผิดหวังกับภาพลักษณ์ของพระเอกในดวงใจใช่มั้ย?
Zosimos:...เหมาะมากเลย... Idyia ฉะ ฉัน...
Zosimos:...ฉัน... ฮือออ... ฉันดีใจจังเลย... ขอบคุณนะ... ที่แท้การเป็นผู้กำกับก็มีความสุขอย่างนี้นี่เอง...
Zosimos ที่ได้ชมละครที่ตัวเองเขียนขึ้นเป็นครั้งแรก ปิดหน้าส่งเสียงสะอึกสะอื้นเบา ๆ ดูก็รู้ว่า ดวงตาของเขาเอ่อคลอไปด้วยความสุขที่ความฝันนั้นได้กลายเป็นจริง
Kaeya:เป็นยังไงบ้าง? ผู้กำกับดีขึ้นแล้วหรือยัง?
Zosimos:ดีขึ้นมากแล้วล่ะ ขอบคุณนะ Idyia
Idyia:โธ่... ไม่ต้องพูดตามมารยาทก็ได้ ในเมื่อรวบรวมชิ้นส่วนครบแล้ว งั้นก็คงต้องขอตัวลาคุณผู้กำกับแล้วล่ะ พวกเราไปที่แกนกลางของ "แดนมายากระจกเงา" แล้วทำให้แดนมายากลับมาเป็นปกติกันเถอะ
Klee:Klee สวมชุดนี้ไปได้มั้ย?
Zosimos:ได้อยู่แล้ว คอสตูมสองชุดนี้อยู่กับทั้งสองคนน่ะ เหมาะสมที่สุดแล้ว
Klee:เยี่ยมเลย! พี่ Kaeya ก็เก็บไว้ด้วยนะ มันสวยมากเลย!
Sangonomiya Kokomi:ฉันเห็นด้วยกับคุณแม่มดนะ การได้เล่นเป็นพระเอกที่โดดเด่นไม่เหมือนใครในเวลาแบบนี้ นับเป็นความทรงจำที่หาได้ยากเลยล่ะ
Kaeya:ก็ได้ งั้นฉันจะสวมบทจอมโจรต่อไปก่อนละกัน
Klee:พี่ผู้กำกับ Zosimos ไว้เจอกันใหม่นะ!
Zosimos:เดินทางปลอดภัยนะ เพื่อน ๆ ของฉัน!
Localized evidence
ฤดูร้อน! สวนสนุก? แดนมายาลับ! ช่วงที่ 3
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/3100116040No text in the selected or fallback locales.
ความฝันและเรื่องราวเมื่อแรกเริ่ม!
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/1079306402Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/30110119
10117
EQ
4011908
UI_ChapterIcon_PenumbraAdventure
4011603
event