บทกวีคิมหันต์ กับการเดินทาง ณ ทะเลแสนไกล II
Evidence locale: th
Text source
- Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json- JSON Pointer
/4116910130
Story Chapters
Story evidence
ในภวังค์นั้น เหมือนได้ยินเสียงคนคุยกัน และเสียงทักทายอย่างตื่นตกใจ และแกล้งทำเป็นใจเย็นของ Paimon...
Paimon:...แล้ว! เลิกนอนได้แล้ว!
Paimon:รีบตื่นสิ เฮ้ Traveler!
Paimon:ดีจังเลย เธอตื่นสักที! ตอนนี้มีข่าวดีกับข่าวร้าย เอ่อ เธออยากฟังข่าวไหนก่อนล่ะ?
Traveler:...
Paimon:อ๊าา! ฉันผิดเอง ฉันผิดเอง โอเคมั้ย? อย่านอนต่อเลยนะ เกิดเรื่องขึ้นแล้วอ่ะ!
Traveler:พูดมาเถอะ ฉันรอฟังอยู่
Paimon:งั้นฉันเล่าข่าวร้ายก่อนละกันนะ ข่าวร้ายก็คือ เกิดเรื่องขึ้นบนเกาะแล้ว
Paimon:ต่อไปก็เป็นข่าวดีนะ ข่าวดีก็คือ... ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกับสิ่งที่เรากังวลเมื่อวาน เรื่องที่เผชิญอยู่ตอนนี้เป็นปัญหาอื่นละ
Traveler:ปัญหาอะไรเหรอ?
???:โอ้ว! คนคนนั้นตื่นแล้ว! ไปดูเค้ากันเถอะ!
???:อย่าทำให้เค้าตกใจล่ะ ฉันเดาว่าเค้าน่าจะไม่ต่างอะไรจากคนอื่น ๆ ก็เป็นมนุษย์นี่นะ ไม่ว่ายังไงก็ยังบอบบาง
???:ว่าไงเพื่อน สบายดีเปล่า? รู้สึกเป็นไงบ้าง มีตรงไหนที่รู้สึกไม่สบายบ้างมั้ย?
Paimon:อย่างที่เธอเห็น เรือพูดได้ล่ะ
Traveler:ฉันขอนอนต่ออีกหน่อยนะ...
Paimon:อย่าเพิ่งหนีสิ!
Squirrel:เจ้านี่ช่างน่าสงสารจริง ๆ แค่ได้ยินพวกเราคุยกันก็ตกใจจนเป็นแบบนี้เลย...
เรือพิศวง:ฮ่าฮ่าฮ่า อย่าไปโทษเขา/เธอเลย ปกติพวกมนุษย์ก็ไม่เคยได้ยินที่พวกเราพูดหรอก
Paimon:เดี๋ยวนะ นี่พวกเธอพูดได้มาตลอดเลยงั้นเหรอ?
Squirrel:อ้าว แน่นอนสิ ไม่งั้นพวกเราจะสื่อสารกับพวกเดียวกันได้ยังไง?
Paimon:คือจะบอกว่าจู่ ๆ พวกเราก็ฟังออกเฉยเลยงี้? ประหลาดจังเลย...
Squirrel:หรืออาจจะเป็นเพราะจู่ ๆ พวกเธอก็ดันฉลาดขึ้นมาก็ได้นะ ยินดีด้วยล่ะ
Mona:โอ้ Traveler ตื่นแล้วเหรอ? ตะวันส่องก้นหมดแล้วนะ
Paimon:พวกเธอกลับมาแล้ว!
Kaedehara Kazuha:อือ ได้เดินสำรวจไปทั่วเลย ทิวทัศน์ก็งดงาม อากาศก็ดี การเดินทางครั้งนี้ทำให้ฉันปลอดโปร่งทั้งกาย และใจเลยล่ะ
Oz:ทุกอย่างราบรื่นดี ยกเว้นบางส่วนของเกาะที่ค่อนข้างแปลกนิดหน่อย...
Fischl:หึหึหึ... ครอบครัวแห่งความมืดได้จุติขึ้นแล้ว ทั้งหมดนี้ก็คือลางบอกเหตุว่าดินแดนแห่งราตรีบริสุทธิ์ของข้าจะหวนคืนสู่โลกมนุษย์แล้ว มาสนุกกันเถอะทุกท่าน!
Oz:ความหมายของคุณหนูก็คือ เธอไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้ แล้วก็ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วย
Paimon:เธอไม่ได้หมายความว่ายังงั้นสักหน่อย!
Oz:โอ้ แค่คาดเดาน่ะ ถ้างั้นขอให้ทุกท่านคิดเสียว่าคำพูดเมื่อกี้เป็นแค่ความคิดของฉันเท่านั้น
Traveler:เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ?
Kaedehara Kazuha:หลังจากเมื่อคืนนี้แล้ว ดูเหมือนว่าบนเกาะจะเกิดเรื่องประหลาด... ที่ไม่ค่อยพบเจอเพิ่มขึ้นแล้วล่ะ
Mona:ใช่แล้ว นกว่ายอยู่ในน้ำ กระรอกบินอยู่บนฟ้า และบนท้องฟ้ามีดวงอาทิตย์กับดวงจันทร์ปรากฏขึ้นมาพร้อมกัน... อะไรทำนองนี้ บางทีทิวทัศน์ก็เหมือนมีแสงแลบผ่านไป ไม่ว่าคิดยังไงก็รู้สึกไม่ปกติอยู่ดี
Xinyan:ฉันได้ยินเสียงกระพือปีกแปลกประหลาดบนเกาะเล็ก แต่ก็ไม่เห็นสิ่งมีชีวิตที่บินอยู่รอบ ๆ เลย
Kaedehara Kazuha:อืม แล้วยังมีเสียงสายน้ำไหลกับกลิ่นหอมของดอกไม้ใบหญ้าด้วย บนเกาะกลางทะเลแห่งนี้มีพืชพรรณขึ้นอยู่หลากหลายชนิด แต่กลิ่นหอมนั้น ไม่เหมือนกับพืชพรรณพวกนี้เลย
Xinyan:รู้สึกเหมือนมีสิ่งที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าอยู่ด้วย...
Mona:ฉันลองทำนายดู แต่กระจกส่องดาวก็ปั่นป่วนไปหมด ไม่สามารถตีความได้
Paimon:มีลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง พวกเรา... คงจะไม่เข้าไปพัวพันกับเรื่องยุ่ง ๆ อีกหรอกนะ...
Fischl:อึ่ก... ถึงแม้ว่าเจ้าหญิงผู้นี้จะตัดสินใจอัญเชิญดินแดนแห่งราตรีบริสุทธิ์มาที่นี่ แต่ภาพที่เห็นนั้นช่างแปลกประหลาด... พวกนักโทษกำลังขัดขวางข้าอยู่สินะ?
Paimon:เน้ Traveler เธอว่าเป็นฝีมือของคนที่เปลี่ยนแปลงเกาะนี้รึเปล่า?
Paimon:แต่ถ้าเป็นฝีมือหล่อน ก็ไม่จำเป็นต้องสร้างเรื่องพวกนี้หรอกมั้ง...
Squirrel:ฮ่า ๆ พี่ชาย ดูพวกเขาสิ ดูท่าจะตกใจไม่น้อยเลยเชียว!
เรือพิศวง:แน่นอนซี่ ใครเจอเรื่องประหลาดแบบนี้ก็ต้องตกใจทั้งนั้นแหละ
เรือพิศวง:รู้ไว้ซะว่าฉันคือเรือเก่าแก่ ที่มีประสบการณ์มากมายร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ เคยลองพูดกับกะลาสีเรือมาแล้วมากมาย ถึงอย่างนั้น ก็ยังไม่เคยมีใครตอบกลับมาได้เลย
Squirrel:ใช่ ๆ ถ้าไม่ได้อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ใครจะไปนึกล่ะว่าพวกมนุษย์จะพูดคุยกับพวกเราได้?
Paimon:สภาพแวดล้อมแบบนี้? สภาพแวดล้อมแบบนี้คือแบบไหนกัน?
Mona:สภาพแวดล้อม... หรือว่าการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมส่งผลกระทบต่อผลการทำนายของฉัน?
Paimon:เอ่อ... ต่อให้เธอพูดแบบนั้น...
Paimon:แต่ความฝันไม่สามารถกลายเป็นความจริงได้หรอกใช่มั้ย? ยิ่งไปกว่านั้น เธอก็ไม่น่าจะจู่ ๆ ฟังเรือกับกระรอกคุยกันรู้เรื่อง... อ๊า!
Xinyan:มีอะไรเหรอ?
Paimon:นั่น นั่น!
Kaedehara Kazuha:ภาพลวงตา? ไม่สิ... ถ้าเป็นภาพลวงตา ก็คงไม่ดูเหมือนจริงขนาดนี้
Mona:สิ่งที่ผ่านแว่บไปพวกนั้น เหมือนกับภาพประหลาดที่ฉันเพิ่งเห็นเมื่อกี้เลย!
Fischl:หรือว่า... บนโลกนี้จะมีดินแดนแห่งราตรีบริสุทธิ์อยู่จริง...
Xinyan:เอ่? งั้นเหรอ?
Fischl:อะแฮ่ม ๆ!
Fischl:หึหึหึ ช่างน่าขันสิ้นดี ดินแดนแห่งราตรีบริสุทธิ์ได้มาจุติตามที่เจ้าหญิงผู้นี้คาดการณ์เอาไว้ไม่ผิด ทุกท่าน นี่คือการวิวรณ์ใหม่!
Oz:ใช่แล้ว ทุกท่านก็ได้ประจักษ์ถึงปาฏิหาริย์ด้วยตาของตัวเองแล้ว นี่คือเวลาที่จะเฉลิมฉลองให้แก่การสร้างโลกใหม่แล้ว! มาฉลองกันเลย!
Fischl:โอ๊ โฮะ โฮะ โฮะ โฮะ... ขอต้อนรับสู่ดินแดนแห่งราตรีบริสุทธิ์
Paimon:ดูเธอดีใจสิ ทำเอาฉันล่ะไม่กล้าขัดจังหวะเลย...
Mona:เธอดูไม่แปลกใจเลยเนอะ เพราะเป็นนักผจญภัยที่พบเจออะไรมามากสินะ...
Kaedehara Kazuha:ถ้าหากนี่ไม่ใช่ภาพลวงตาจริง ๆ ละก็ พวกเราก็ควรไปตรวจสอบสักหน่อย
Xinyan:ฉันมีอยู่วิธี ถ้าถูกกระตุ้นสักนิดสักหน่อยก็น่าจะรู้เรื่องแล้ว ถ้ารู้สึกเจ็บก็ควรจะตื่นขึ้นมาใช่มั้ย?
Kaedehara Kazuha:หืม? เป็นเหตุผลที่ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว
Xinyan:ใช่มั้ยล่ะ? มาสิ Kazuha ต่อยฉันซักหมัด
Kaedehara Kazuha:เอ่อ คงไม่ค่อยเหมาะมั้ง Xinyan เอาเป็น... เธอต่อยฉันสักหมัดละกัน
Xinyan:ถ้าให้ฉันต่อยนาย นายต้องเจ็บมาก ๆ เลยนะ
Paimon:ปัดโธ่! อย่าทำแบบนี้กันสิ!
Paimon:ให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเถอะ! เฮ้ Traveler ขอฉันตีเธอหน่อยได้เปล่า?
เรือพิศวง:ฮ่า ๆ พวกเธอนี่ตลกกันจัง ภาพลวงตารึ? ที่แท้สำหรับมนุษย์แล้ว การได้ยินเสียงพวกเราคุยกันเป็นภาพลวงตาอย่างหนึ่งสินะ
Squirrel:พี่ชาย พี่ก็น่าจะรู้นะ เขาว่ากันว่าพอมนุษย์โตขึ้นก็จะลืมเรื่องต่าง ๆ ไปมากมาย แถมยังเสียความสามารถไปอีกเพียบด้วย
เรือพิศวง:นั่นสินะ น่าเสียดายจริง ๆ พอหวนคิดไปถึงตอนที่ฉันยังทำงานในกองเรือ ใครจะไปคิดว่าวันนี้จะได้หัวเราะเยาะกับเรื่องแบบนี้กัน?
เรือพิศวง:เฮ้ คุณผู้หญิง คุณผู้ชายทั้งหลาย ไม่อยากไปดูสถานที่ที่พวกเธอสนใจกันซักหน่อยเหรอ?
Paimon:อยากสิถามได้! แต่ว่า จะไปยังไงนี่สิ?
เรือพิศวง:ดู! ดูนี่!
Mona:ดูอะไร?
เรือพิศวง:ปัดโธ่ ก็ดูที่ฉันน่ะสิ! อ๊ะ จริงสิ ลืมแนะนำตัวเองไป ฉันคือเรือที่ฉลาดและมีไหวพริบที่สุดในพื้นที่นี้ ส่วนจะเรียกฉันว่าอะไรนั้น... ก็แล้วแต่พวกเธอเลยละกัน
Paimon:ไม่มีชื่อหรอกเหรอ?
เรือพิศวง:ชื่อเช่ออะไร ฉันจำไม่ได้แล้วล่ะ จำได้แค่ว่าตัวเองมาจาก Inazuma
Paimon:ถ้าอย่างนั้น งั้นขอเรียกเธอว่า... "Miitoboru" ก็แล้วกัน เป็นไง! ชื่อของคน Inazuma ชอบอะไรซักอย่างแล้วก็ "boru" ชื่อนี้แหละเหมาะเหม็ง
เรือพิศวง:Miitoboru? ฮ่า ๆ ก็ดีเหมือนกัน
Miitoboru:การได้เจอกับฉันถือเป็นโชคของพวกเธอนะ เพราะฉันน่ะไม่ว่าคลื่นลมแบบไหนก็สามารถผ่านไปได้อย่างง่ายดาย ไม่ว่าน้ำทะเลแบบไหนก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉัน เพราะงั้น...
Miitoboru:ขึ้นเรือสิ ฉันจะส่งพวกเธอไปยังสถานที่ที่ต้องการเลย!
Squirrel:โอ้วพี่ชาย พี่นี่ดีจริง ๆ เลย ไม่เหมือนกับเทพแห่งลมที่เอาพวกเรามาทิ้งไว้ที่นี่!
Traveler:เทพแห่งลม?
Squirrel:ก็เทพแห่งลมของ Mondstadt ไง!
Squirrel:พวกเธอไม่รู้หรอกเหรอ? ในบรรดาเกาะเหล่านี้ มีบางแห่งที่เคยเป็นยอดเขาของ Mondstadt มาก่อน ตอนนั้นเทพแห่งลมต้องการปรับเปลี่ยนภูมิประเทศ เลยตัดยอดเขาโยนทิ้งไปในทะเลทั้งอันเลย
Squirrel:ปู่ทวดของทวด ของทวด ของทวดไม่รู้กี่ทวดของฉัน ต้องบินมาที่นี่พร้อมกับยอดเขาน่ะ เจ้าเทพแห่งลมหน้าเหม็นเอ๊ย!
Paimon:ทำไมถึงมีเรื่องแบบนี้ได้ล่ะ!
Squirrel:ฮ่า ๆ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ตระกูลของเราก็อาศัยอยู่ที่นี่มาหลายชั่วอายุแล้ว เคราะห์ดีที่ยังมีรังกระรอกอื่น ๆ ถูกทิ้งไว้ที่นี่เหมือนกัน พวกเราก็เลยสร้างอาณาจักรกันที่นี่
Squirrel:ดีตรงที่ไม่มีศัตรู ลูกสนทั่วทั้งภูเขาเป็นของพวกเราทั้งหมด แย่ตรงที่... จะไปไหนก็ไปไม่ได้
Paimon:นึกไม่ถึงเลยว่า ที่แท้ดินแดนแห่งราตรีบริสุทธิ์ก็คืออาณาจักรกระรอกนั่นเอง
Fischl:บังอาจ! บังอาจ!
Oz:Paimon อย่าพูดซี้ซั้วสิ ดินแดนแห่งราตรีบริสุทธิ์ต้องเป็นดินแดนของเรเวนรัตติกาลอยู่แล้ว
Miitoboru:เฮ้ น้องชาย Inazuma ที่อยู่ตรงโน้นน่ะ เราคนบ้านเดียวกันนะ ชายชาติทหารแห่ง Inazuma จะต้องมีความกล้าในการออกผจญภัยกลางทะเลสิ นายมาไหมล่ะ?
Kaedehara Kazuha:...
Kaedehara Kazuha:ออกทะเล... ก็คือการจากบ้านไปยังสถานที่ที่ไกลโพ้นใช่ไหม
Miitoboru:ใช่ จำเป็นต้องมีความกล้าหาญมาก ๆ และความเด็ดเดี่ยวอีกนิดหน่อย เพราะไปแล้วอาจจะไม่ได้กลับมา แต่ถ้าไม่ยอมไปเลย ก็คงติดค้างอยู่ในใจตัวเองตลอดไป
Kaedehara Kazuha:...อ่า พี่ Miitoboru ความหมายของพี่ก็คือ ถ้าฉันฟังแล้วยังไม่ยอมตามพี่ไป ก็จะไม่คู่ควรกับคำว่าลูกผู้ชายสินะ
Kaedehara Kazuha:ทุกคน ไปด้วยกันไหม? ฉันอยากไปดูเกาะประหลาด ๆ ที่เห็นเมื่อกี้สักหน่อย
Kaedehara Kazuha:แล้วอีกอย่าง ฉันได้กลิ่นเรือแล้วล่ะ ไม้โบราณเคลือบเงากันน้ำ... เป็นกลิ่นของ Inazuma จริงด้วย ฉันยอมเชื่อในตัวสหายชาวเรือท่านนี้
Mona:เอ่อ... ทุกคนคิดว่าไง?
Fischl:Oz วางสะพานให้ข้าดี ๆ นะ เจ้าหญิงผู้นี้จะโลดแล่นไปบนท้องทะเล!
Xinyan:ไปกันให้หมดเลย ไปดูโลกด้วยกันเถอะ
Miitoboru:ฮ่าฮ่าฮ่า รวดเร็วดีแท้ งั้นก็ออกเดินทางกันเลย!
Squirrel:เฮ้ ๆ ระวังตัวกันให้ดีนะ!
Kaedehara Kazuha:...
Kaedehara Kazuha:นึกไม่ถึงเลย ว่าจะได้เจอกับเธอที่นี่
Xinyan:นี่คือกระถางบอนไซใช่มั้ย? ตัวกระถางดูเรียบง่าย โบราณดีนะ เพียงแต่ข้างในเหมือนจะไม่เคยได้รับการดูแลมาก่อน
Kaedehara Kazuha:นี่คือ... กระถางบอนไซของบรรพบุรุษตระกูลของฉัน มันถูกสืบทอดมาหลายชั่วอายุคน เสียดายที่พอมาถึงรุ่นฉัน มันกลับต้องไปอยู่ในคลังของสำนัก Tenryou
Kaedehara Kazuha:ฮ่าฮ่า บางท่านอาจจะยังไม่รู้ว่า ในอดีตฉันเคยเป็นผู้ต้องหาตามหมายจับของ Inazuma ที่ต้องหนีหัวซุกหัวซุนอยู่ระยะหนึ่ง กระถางบอนไซใบนี้น่าจะถูกทางการยึดไปหลังจากที่ฉันจากมาแล้ว
Fischl:หมายจับ...
Mona:...เฮ้อ ชีวิตคนเราจะมีใครบ้างที่จะได้ใช้ชีวิตอยู่แบบสบาย ๆ ไร้ทุกข์ไร้โศก?
Kaedehara Kazuha:นี่คือ... กระถางบอนไซของบรรพบุรุษตระกูลฉัน ฉันเคยเห็นมันที่คลังของสำนัก Tenryou แต่ดูมันไม่ค่อยเหมือนเดิมเท่าไหร่
Kaedehara Kazuha:ตอนนั้นในกระถางมีต้นไม้ที่เฉาตายมาหลายปีแล้วอยู่ด้วย
Mona:ทำไมต้นไม้ที่เฉาตายแล้วถึงยังอยู่ในกระถางได้ล่ะ?
Kaedehara Kazuha:มันเป็นสัญญาณบอกใบ้ว่า "ในกระถางมีความลับ"
Kaedehara Kazuha:ใต้กระถางมีจดหมายที่ซ่อนความลับเก่าแก่ที่เกี่ยวข้องกับตระกูลของฉันเอาไว้ ตอนฉันอ่านจดหมายจบก็ไม่ได้เอากระถางบอนไซมาด้วยนี่นา งั้นมันก็น่าจะอยู่ในคลังสิ
Kaedehara Kazuha:ไม่รู้ว่าใครไปยุ่งกับมัน แถมยังเอามันมาวางไว้ที่นี่อีก...
Xinyan:เพราะงั้นมันคือของโบราณที่บรรพบุรุษทิ้งเอาไว้ให้ใช่มั้ย? ปล่อยให้ว่างเปล่าแบบนี้มันน่าเสียดายอยู่นะ
Xinyan:เอ่อ... Kazuha ฉันกำลังคิดว่า นายอยากจะหาอะไรมาใส่ให้มันเต็มมั้ย?
Kaedehara Kazuha:อืม
Kaedehara Kazuha:ถึงฉันจะไม่เข้าใจว่าทำไมมันถึงมาโผล่อยู่ที่นี่ แต่ลองดูก็ได้
Paimon:ว้าว?!
Paimon:ฮ่า ๆ ฉันว่าแล้ว ว่าเรื่องมันต้องไม่ง่ายดายขนาดนั้น
Traveler:Kazuha ล่ะ?
Paimon:เอ๋? จะว่าไปทุกคนก็ยังอยู่นะ มีแต่ Kazuha ที่หายตัวไปแล้ว?
Xinyan:นี่! Kazuha! นายอยู่ที่ไหน? ไม่เป็นไรใช่มั้ย?
Paimon:ไม่มีเสียงตอบรับเลย ถ้าไงพวกเราเดินไป หาเขาไปกันเถอะ
Mona:การจัดวางของที่นี่ ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนหลุดเข้าไปในคฤหาสน์ซักแห่งเลย... ฉันคิดว่านะ ที่นี่อาจจะไม่ใช่เขาวงกตอันตราย แต่เป็นแค่บ้านใครบางคนต่างหาก
Fischl:ช่างน่าสนใจยิ่งนัก ความลับของที่นี่ กำลังรอให้เจ้าหญิงผู้นี้เข้าไปค้นพบ
Paimon:จดหมายฉบับนี้ ดูแล้วคนเขียนน่าจะเป็นพ่อของ Kazuha
Paimon:ที่แท้ครอบครัวของพวกเขามีนิสัยชอบปลูกบอนไซกันทุกคน
Paimon:อื้ม... แต่การที่พวกเราได้เห็นบันทึกของพ่อเขาแบบนี้ มันดูแปลกประหลาดมากเลยจริง ๆ
Kaedehara Hisamichi:กายอยู่บนโลกมนุษย์ ใจมุ่งสู่ป่าเขาลำเนาไพร นี่คือสิ่งที่ตกทอดมาจากรุ่นสู่รุ่นของตระกูล Kaedehara ของพวกเรา
Kaedehara Hisamichi:บ้านหลังนี้ไม่ช้าก็เร็วต้องตกอยู่ในมือของเจ้านะ Kazuha
Kaedehara Hisamichi:ถึงตอนนั้น เจ้าต้องอย่าลืมความตั้งใจเดิมล่ะ
Kaedehara Hisamichi:Kazuha เจ้าจงฟังไว้ให้ดี ดาบของตระกูล Kaedehara เหล่านี้ ไม่ได้สร้างมาเพื่อทำร้ายผู้คน
Kaedehara Kageharu:ท่านพ่อ ท่านกำลังแกะสลักอะไรอยู่?
Kaedehara Hisamichi:ฮ่า ๆ มันเปรียบเสมือนบันทึกของภูเขาจำลองในต่างแดนที่ข้าเคยไปมา อีกเดี๋ยวข้าจะวางมันลงไปในกระถางบอนไซของข้า
Kaedehara Hisamichi:หลายปีมานี้ได้แต่ยุ่งอยู่กับงานต่าง ๆ มากมาย จนทำให้ไม่มีเวลาได้อยู่ดูแลหลานชายเลย ได้แต่หวังว่าอย่าให้เขาเลียนแบบข้า ยามเมื่อเขาโตขึ้น ก็ขอให้เขาใช้เวลาออกไปดูโลกภายนอกให้เยอะ ๆ
Xinyan:นายอยู่ที่นี่เองเหรอ!
Kaedehara Kazuha:อ้าว? เมื่อกี้ทุกคนไปไหนมา?
Paimon:ที่นี่คือเขาวงกตนะ! พวกเราถูกขังไว้ในเขาวงกต แล้วมีแต่นายที่ไม่ได้อยู่ด้วย
Kaedehara Kazuha:ฉันอยู่ในห้องนี้ตลอดเลยนะ ทำยังไงก็ออกไปไม่ได้ แต่สภาพของที่นี่ดูคล้ายกับห้องนอนที่ฉันเคยอาศัยอยู่สมัยเด็ก ๆ มาก
Paimon:ถ้าอย่างงั้น ที่นี่ก็เป็นบ้านของนายน่ะสิ? แล้วทำไมต้องขังนายไว้ด้วย? หรือว่าเขาวงกตไม่อยากให้นายเข้าไปกันนะ?
อธิบายเหตุการณ์ที่เพิ่งพบเจอให้ Kazuha ฟัง...
Kaedehara Kazuha:...
Kaedehara Kazuha:ดูเหมือนว่าเขาวงกตแห่งนี้คงใช้บ้านของฉันเป็นต้นแบบ เสียงจากในเขาวงกตนั่นล้วนเป็นคำพูดที่ท่านพ่อกับท่านปู่เคยพูดกับฉันไว้
Kaedehara Kazuha:จะบอกว่ามันไม่ให้ฉันเข้าไป... อืม ก็มีแค่ฉันจริง ๆ นั่นแหละที่ไปเข้าร่วมสำรวจไม่ได้
Mona:แต่ฉันกลับรู้สึกว่าสิ่งก่อสร้างที่น่าเหลือเชื่อพวกนี้น่าจะเป็นมิติมายาบางอย่างมากกว่า ฟังจากที่ Kazuha พูดเมื่อกี้ การออกแบบของที่นี่อาจสร้างขึ้นจากประสบการณ์ของเขา
Fischl:แล้วทำไมถึงมีแต่ลอร์ด Kazuha ที่ถูกกีดกันล่ะ?
Kaedehara Kazuha:...หรือว่า เหตุการณ์พวกนี้เป็นสิ่งที่ตัวฉันสร้างขึ้นมาเอง
Kaedehara Kazuha:สำหรับฉันแล้ว เรื่องในอดีตคืออดีต ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนผ่านไปแล้ว สรรพสิ่งบนโลกนี้ ล้วนมีกฎเกณฑ์ของมัน ที่มนุษย์... ไม่สามารถก้าวล่วงไปได้
Kaedehara Kazuha:อาจเป็นเพราะว่าฉันคิดแบบนี้ มิติมายาก็เลยไม่ยอมให้ฉันเข้าไป
Xinyan:ก็ดูมีมูลนะ เป็นความคิดที่เปิดกว้างมาก ๆ เลย
Kaedehara Kazuha:คิดสิ่งใดย่อมเกิดผล ฉันไม่รู้สึกว่ามันแปลก ดังนั้นทุกคนไม่ต้องกังวลไปนะ
Kaedehara Kazuha:อืม... เมื่อกี้พวกเราเข้ามาได้เพราะแตะที่กระถางบอนไซใช่มั้ยนะ? ถ้าลองจับดูอีกครั้งล่ะ...
Paimon:ออกมาได้แล้ว!
Xinyan:พวกเธอดูเร็ว ภูเขาลูกนั้นเปลี่ยนไปหมดแล้ว
Kaedehara Kazuha:...เดี๋ยวก่อน
Kaedehara Kazuha:...
Kaedehara Kazuha:ทุกท่าน... ฉันเดาว่าการเปลี่ยนแปลงของมิติมายานี่ น่าจะเกี่ยวข้องกับกระถางบอนไซ
Kaedehara Kazuha:ฉันเคยได้ยินพ่อบอกว่า ตัวกระถางใบนี้เดิมทีเคยเป็นของสะสมของท่านปู่ทวด เขาชอบไม้กระถางและกระถางบอนไซ และมักจะดูแลพวกมันเองกับมืออยู่ในสวน
Kaedehara Kazuha:ต่อมาเกิดเรื่องขึ้นในครอบครัว ท่านปู่จึงรีบมุ่งหน้าไปยังบ้านเกิดเพื่อหาวิธีมาประคับประคองตระกูลของตน แต่ท่านปู่ทวดก็ดันมาป่วยหนักในตอนนั้นพอดี
Kaedehara Kazuha:เขารู้ว่าท่านปู่ไม่ได้สนใจเรื่องกระถางบอนไซ ก่อนตายก็เลยยกกระถางบอนไซงานดีส่วนใหญ่ให้คนอื่นไป เหลือทิ้งไว้แค่ใบนี้ใบเดียว
Paimon:เพื่อจะเก็บจดหมายที่ซ่อนความลับนั้นเอาไว้หรือเปล่า?
Kaedehara Kazuha:อืม อีกอย่างก็ถือว่าเป็นของที่ระลึกด้วยแหละ
Kaedehara Kazuha:ตอนที่ท่านปู่เดินทางกลับบ้าน แต่ท่านปู่ทวดก็จากไปซะก่อน ทั้งสองพ่อลูกเลยไม่ได้เห็นหน้ากันเป็นครั้งสุดท้าย ตั้งแต่นั้นมา ท่านปู่ก็ชอบยืนเหม่อลอยอยู่หน้ากระถางบอนไซ
Kaedehara Kazuha:ต่อมาท่านปู่ก็เริ่มประดิษฐ์กระถางบอนไซซึ่งจะต่างจากของท่านปู่ทวด ตรงที่เขาไม่ชอบพืชสีเขียว แต่จะชอบเอาหินผามาวางไว้ในกระถางแทน
Kaedehara Kazuha:อาจเป็นเพราะได้เห็นได้ยินมาตลอด พ่อของฉันก็สืบทอดความชอบแบบนี้มาเหมือนกัน ในตอนนั้นสวนที่บ้านจึงเต็มไปด้วยกระถางบอนไซหลากสี
Kaedehara Kazuha:กระถางใบนี้ ก็กลายเป็นสมบัติประจำตระกูล ที่ตกทอดกันมาจนถึงรุ่นของฉัน
Kaedehara Kazuha:การที่มันมาปรากฏตัวที่นี่ แถมยังกลายเป็นทางเข้าไปสู่มิติมายาด้วย ต้องไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ มันเหมือนจะ... ให้โอกาสฉันชดเชยในสิ่งที่ผิดพลาดไป
Traveler:สิ่งที่ผิดพลาดไป?
Kaedehara Kazuha:ฉันมาจาก Inazuma ตระกูล "Kaedehara" ของฉันถือว่าเป็นตระกูลดังในอดีต
Kaedehara Kazuha:...เรื่องของ Raiden Gokaden ทำให้ตระกูล Kaedehara ตกต่ำลง พอมาถึงรุ่นฉันก็ถือว่าเป็นยุคที่ตระกูลตกต่ำแล้ว
Kaedehara Kazuha:ฉันไม่อยากถูกจับ เลยหนีไปจาก Inazuma ส่วนคนในตระกูล Kaedehara ก็ค่อย ๆ จากไป กระถางบอนไซใบนี้จึงถูกทางการยึดไปพร้อมกับเครื่องใช้ต่าง ๆ ในบ้าน
Kaedehara Kazuha:...ถ้ามีโอกาส ฉันเองก็อยากทำเหมือนบรรพบุรุษ แกะสลักทิวทัศน์ภูเขาที่มีชื่อเสียงที่ตัวเองเคยเดินทางผ่าน มาประดับในกระถางบอนไซประจำตระกูล
Mona:...เฮ้อ
Kaedehara Kazuha:ในเมื่อเรื่องราวในกระถางใบนี้ส่งผลต่อมิติมายา ฉันเองก็อยากลองทำดูเหมือนกัน
Kaedehara Kazuha:เรื่องรูปแบบ... ฮู่ว จะเลือกกระถางบอนไซแนวต้นไม้ที่ท่านปู่ทวดชอบ หรือจะเลือกกระถางบอนไซแนวหินผาที่ท่านปู่กับท่านพ่อชอบดีนะ...
Kaedehara Kazuha:...ดูเหมือนหินผาจะเหมาะกับฉันมากกว่า
Paimon:ทำกระถางบอนไซแบบนี้ต้องใช้อะไรบ้างเหรอ?
Kaedehara Kazuha:ฉันว่าน่าจะต้องเตรียมเครื่องมือสักชุดกับก้อนหินแปรรูปที่เอามาตกแต่งได้อีกสักหน่อย
Paimon:เข้าใจแล้ว เราไปหาด้วยกันเถอะ!
Xinyan:ลองเสี่ยงโชคดูละกัน ในเมื่อกระถางบอนไซก็อยู่ที่นี่แล้ว ของที่เกี่ยวข้องกับมันก็คงอยู่ไม่ไกลหรอก
Fischl:ใช่แล้ว! ลอร์ด Kazuha ลองหาดูให้ทั่ว ๆ เถอะ เจ้าหญิงผู้นี้ก็จะพาพรรคพวกมาช่วยเจ้าตามหาสมบัติที่หายไปกลับคืนมาด้วย
Kaedehara Kazuha:ได้ ขอบคุณทุกท่านมาก
Localized evidence
บทกวีคิมหันต์ กับการเดินทาง ณ ทะเลแสนไกล II
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json/4116910130No text in the selected or fallback locales.
ดั่งย้อนวิวทิวทัศน์สวนวสันต์
Evidence locale: th
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json/4013714937Published Sprites
These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json/15210089
10088
EQ
4006714
UI_ChapterIcon_SummerTimeV2
4006504
event