Nangong Yu: ...เรื่องมันก็ประมาณนี้แหละ
Cecilia กับ Vesper ดูเหมือนจะรู้เรื่องเมื่อกี้แล้ว
Vesper: มันอันตรายมากนะ... Aria! ธะ...เธอทอดทิ้งตัวเองง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง! ทั้งๆ ที่ฉันก็บอกเธอแล้วว่า "เจตจำนงเสรี" ของเธอต่างหากที่สำคัญที่สุด...
Aria: หนูรู้ว่าหนูผิดไปแล้ว พี่ Vesper...
Vesper: ก็หวังว่าอย่างนั้นนะ!
Aria: ขอโทษนะ พี่ Vesper...
Aria: นั่นสิ ก่อนหน้านี้รับปากกับ A-Tang ว่าจะไม่ทำให้คุณเสียเวลา สุดท้ายวันนี้ก็ทำให้คุณต้องอยู่มาจนถึงตอนนี้... แล้วการซ้อมของคุณล่ะจะทำยังไง?
Vesper: ก็แค่ซ้อมเอง ไปสายหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก ส่วนเรื่องพวกสต๊าฟน่ะ A-Tang จะจัดการเอง
Vesper: ในเมื่อทางนี้ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว งั้นฉันจะไปแล้วนะ?
Aria: อื้มๆ ! พี่ Vesper วางใจได้เลย! หนูหายดีแล้วล่ะ!
Vesper กอด Aria ก่อนจะจากไป
Nangong Yu: เป็นอะไรไป? ไม่สบายตรงไหนอีกรึเปล่า?
Aria: ตั้งแต่ตื่นขึ้นมา ฉันก็รู้สึกว่าตัวเองดีขึ้นเยอะแล้วล่ะ แต่หลังจากกอดกับพี่ Vesper เมื่อกี้... จู่ๆ ฉันก็เหมือนจะผ่อนคลายลงมากๆ
Aria: ราวกับว่า... ภาระบางอย่างที่กดทับอยู่ในใจ จู่ๆ ก็หายไป!
Sunna: ต้องเป็นเพราะ... ความห่วงใยของพี่ Vesper ช่วยรักษาเธอแน่ๆ เลย!
Nangong มอง Cecilia แล้วตัดสินใจทำลายความอึดอัด
Nangong Yu: ถ้าฉันจำไม่ผิด ในนี้ยังมีอีกคนนึง... ก็คือคนที่เธอพูดถึงอยู่ตลอด คนที่ "รักษา" เธอคนนั้นไงล่ะ~
Aria: อาจารย์ Cecilia! หนู หนูเรียกคุณว่า "ท่าน Cersea" ได้รึเปล่า?
Cecilia: ...ชื่อนั้นถูกฉันปิดผนึกไปนานแล้วล่ะ เดิมทีฉันคิดว่าชีวิตนี้จะไม่พูดถึงมันอีก...
Cecilia: ถ้าจะบอกว่าชื่อนั้นยังคงน่าจดจำ... เหตุผลเดียวก็คือ เพราะมันได้นำเสียงเพลงของเธอมาสู่ New Eridu เป็นครั้งแรก
Cecilia: แต่ราคาที่ต้องจ่ายก็คือ เธอได้กลายเป็นคนที่อยู่ในเงามืดและถูกชื่อนั้นบดบัง...
Aria: จริงๆ แล้วหนูไม่เคยคิดแบบนั้นเลย...
Aria: เพราะเพลงของ "ท่าน Cersea" คือเสียง "นาฬิกาปลุก" ที่ทำให้หนูตื่นขึ้นมาจากความโกลาหล