Siobhan:สอนนิดๆ หน่อยๆ ก็เป็นแล้ว ใช้ได้นะเนี่ย ทางด้านเทคนิคถือว่าผ่านฉลุย
Trailblazer:เพราะมีครูดีไงล่ะ
Siobhan:ขอบอกไว้ก่อนนะ มาประจบฉันตอนนี้ก็ไม่มีรางวัลให้หรอก... แต่ฉันก็อารมณ์ดีขึ้นจริงๆ แฮะ
Trailblazer:หรือว่าฉันจะเป็นอัจฉริยะ?
Siobhan:อย่าเพิ่งรีบร้อนไป สิ่งที่ฉันบอกมันก็แค่เริ่มต้น
Siobhan:เทคนิคเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการเป็นบาร์เทนเดอร์ แต่ถ้าต้องการชงเครื่องดื่มที่ทำให้ผู้คนพึงพอใจอย่างแท้จริง ก็ไม่ได้ต้องการเพียงแค่นี้หรอกนะ
Siobhan:ทักษะสำคัญที่สุดที่บาร์เทนเดอร์มือหนึ่งควรจะมี ก็คือการฟัง... เครื่องดื่ม... ก็คือการพูดคุยกับลูกค้านั่นเอง
Siobhan:เครื่องดื่มเป็นสิ่งที่มหัศจรรย์ แค่ใช้ของเหลวสวยงามแก้วเล็กๆ บวกกับบรรยากาศสบายๆ และทักษะการพูดคุยเล็กๆ น้อยๆ... ก็สามารถเปิดใจอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย โดยไม่ต้องเสียแรงเลยสักนิด
Siobhan:ฟังดูลึกลับซับซ้อน แต่ฉันเชื่อว่านาย/เธอมีความสามารถนี้นะ ฉันมองออกแต่แรกแล้วว่า นาย/เธอเป็นคนที่เห็นอกเห็นใจคน... ไม่เพียงเท่านี้ นาย/เธอยังอ่านใจลูกค้าออก ไปจนถึงขั้นสามารถ *ปรับ* อารมณ์ของพวกเขาได้ด้วย
Trailblazer:รู้ได้ไงว่าฉันมีความสามารถพิเศษ?
Siobhan:ฉันทำงานอยู่ที่นี่มานาน เลยรู้จักสังเกตน่ะ การเข้าใจลูกค้าเป็นสิ่งที่บาร์เทนเดอร์ทุกคนควรมีน่ะ
Trailblazer:แหมๆ คุณก็ชมกันเกินไป
Siobhan:เหอะ งั้นก็ถือซะว่าฉันพูดเกินจริงไปละกัน แต่นาย/เธอเก่งเรื่องสื่อสารกับผู้คนมากจริงๆ จะไม่ยอมรับงั้นเหรอ?
Siobhan:ครั้งก่อนฉันเห็นนาย/เธอคุยกับ Amiky ซะสนุกเลยนี่นา ฉันรู้จักนิสัยของฝ่ายนั้นดี เขาน่ะทู่ซี้มาก การทำให้จากไปเงียบๆ จึงไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เพราะงั้นฉันถึงเชื่อว่านาย/เธอน่าจะทำงานนี้ได้
Siobhan:ว่าไง ถ้าไม่พูดอะไรฉันจะถือว่านาย/เธอตกลงแล้วนะ?
Trailblazer:งั้นฉันจะไม่พูดอะไร
Siobhan:ฮ่าๆ เรื่องปล่อยมุกนี่เอาคะแนนเต็มไปเลย ไม่เลวๆ นาย/เธอเหมาะจะเป็นบาร์เทนเดอร์จริงๆ!
Siobhan:ถ้านาย/เธอไม่สนใจเลยสักนิดจริงๆ งั้นอะไรพานาย/เธอมาที่นี่กันล่ะ? ความรู้สึกงั้นเหรอ?
Siobhan:ฮ่าๆๆ ในเมื่อเรียนชงเครื่องดื่มกับฉันแล้ว ก็ไม่มีทางเลือกให้นาย/เธอจากไปหรอกนะ อยู่ที่นี่อย่างสบายใจเถอะ
Siobhan:...ก่อนเริ่มงานอย่างเป็นทางการ ฉันมีเรื่องที่ต้องบอกนาย/เธอก่อน บาร์นี้... มีชื่ออย่างทางการว่า "บาร์สะพรึงฝัน" ...จริงๆ แล้วมันก็มีความพิเศษอยู่
Siobhan:ลูกค้าของบาร์แห่งนี้ไม่ใช่แขกของ Penacony หรือนักล่าฝัน แต่เป็นมอนสเตอร์ที่ใช้ชีวิตอยู่ในโรงแรมแห่งแดนฝัน
Siobhan:พวกเขาเคยเป็นสมาชิกของคณะละครชวนฝันที่รับใช้ตระกูล แต่... ฉันว่านาย/เธอก็น่าจะรู้ แดนฝันแห่งนี้กำลังล่มสลาย พวกเขาจึงได้รับผลกระทบจากอารมณ์ด้านลบ และเกิดการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ จนกลายเป็นมอนสเตอร์ที่ยากจะควบคุมได้
Siobhan:ฉันอยู่ที่นี่ ก็เพื่อช่วยทำให้อารมณ์พวกนั้นคงที่และกลับคืนสู่สภาพเดิม ซึ่งเป็นขั้นตอนที่ยาวนานมาก และถ้าปัญหาไม่ได้รับการแก้ไข พวกเขาก็จะคุ้มคลั่งขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งฉันไม่อยากเห็นเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นเลย
Siobhan:ช่วงที่ฉันไม่อยู่ ก็ต้องขอฝากมอนสเตอร์พวกนี้กับนาย/เธอด้วยนะ
Trailblazer:ที่แท้ก็ซ่อนเรื่องใหญ่โตเอาไว้นี่เอง
Siobhan:เรื่องที่ต้องทำก็ประมาณนี้แหละ คงไม่ถือว่าหลอกลวงหรอกมั้ง?
Trailblazer:ฉันเป็นสมาชิก ของสมาคมพิทักษ์มอนสเตอร์
Siobhan:มีสมาคมแบบนี้ด้วยเหรอ? ถ้าไม่รังเกียจ ให้พวกเขามาสร้างทีมที่นี่ก็ได้นะ ฉันจะได้เจอกับพวกเขาด้วย
Siobhan:แน่นอนว่ามอนสเตอร์พวกนั้นไม่มีอันตรายอะไรหรอก พวกเขาจะไม่ทำร้ายนาย/เธอ แค่... มีปัญหาด้านนิสัยนิดหน่อย ซึ่งต้องใช้ความอดทนมากๆ น่ะ
Siobhan:รายละเอียดของพวกเขาบันทึกอยู่ในคู่มือปัญหาแล้ว นาย/เธอสามารถเปิดอ่านได้เลย และในระหว่างที่บริการแขก ถ้ามีอะไรที่กลัวลืม ก็จดลงไปได้เลยนะ