Ghost
Icon · UI_Icon_Read

World Documents

สมุดบันทึกหอยสังข์

world_document121384

Localized evidence

Text fields

4 fields
คุณปู่ Moley และครอบครัวอาศัยอยู่ในถ้ำบริเวณส่วนลึกของหุบเขา Moley ที่นั่นชื้นแฉะ และมีกลิ่นอายของรากต้นไม้เก่าแก่ ก่อนที่พวกคนตัวโตขี้โวยวาย จะลากแผ่นเหล็กเข้ามาที่หุบเขา Moley ชีวิตที่นี่ทั้งเงียบสงบและสบายอย่างยิ่ง พอตกกลางคืน เมื่อคนตัวโตเหล่านั้นไม่อยู่แล้ว ครอบครัว Moley ถึงจะออกจากถ้ำ เพื่อหาอาหารในหุบเขา หรือไม่ก็เล่นกับหิ่งห้อยจันทรา
หากจะเทียบระหว่าง Lakkaberry และหิ่งห้อยจันทราแล้ว Moley คนน้องชอบดวงจันทร์มากกว่า ดวงจันทร์ที่มองจากหุบเขา Moley ทั้งใหญ่ทั้งกลมเหมือนกับจาน ทว่าเป็นสีขาว (พี่ Jurva บอกว่า ความจริงแล้วตัวตุ่นฟุดฟิดสายตาไม่ค่อยจะดี แต่จมูกและหูของพวกมันไวมาก แม้ว่าจะอยู่ไกลสุด ๆ แต่ Moley คนน้องอาจจะยังได้กลิ่นของดวงจันทร์ก็ได้ ไม่รู้ว่าจะหอมหวานเหมือน Lakkaberry รึเปล่านะ) ในคืนที่แสงจันทร์ส่องสว่างเป็นพิเศษ เธอจะมองเห็นตัวตุ่นที่ไร้เงา เห็นพวกเขาเคลื่อนไหวไปมาใต้แสงจันทร์ ราวกับควันที่ถูกลมพัดพาไป พวกเขาจะพูดคุยกัน แต่กลับไม่ยอมให้ Moley คนน้องเข้าร่วมวงด้วย ราวกับว่ามองไม่เห็นเธออยู่ตรงนั้น บางทีอาจเป็นเพราะว่า Moley คนน้องยังไม่ได้ทิ้งเงาของตัวเองไป เธอได้ยินว่ากลุ่มลึกลับเหล่านั้นต่างก็มีกฎลึกลับของตัวเอง (เหมือนกับสมาคมใต้ดิน) อาจจะต้องให้ตัวตุ่นไร้เงาตัวอื่น ๆ เป็นผู้แนะนำ หรือไม่ก็ต้องทำพิธีกรรมลึกลับบางอย่างก่อน ไม่งั้นก็คงได้แต่ฟังอยู่ข้าง ๆ เท่านั้น
แต่แม้จะได้แค่ฟังพวกเขาพูดคุยกันก็สนุกมากแล้ว หนึ่งในนั้นมีตัวตุ่นฟุดฟิดตัวหนึ่งที่เดินทางมาจากแดนไกล ดูเหมือนเขาจะไม่มีบ้านของตัวเอง ดังนั้นไม่ว่าจะที่ไหนก็เป็นบ้านของเขาได้ เขาบอกว่าตัวเองเคยไปที่ภูเขาหิมะ เคยข้ามผ่านทะเลทราย เคยปีนภูเขาลูกสูง และเคยดำดิ่งลงไปในทะเลลึก "สถานที่พวกนั้นมีผล Lakkaberry สดใหม่มั้ย?" ตัวตุ่นท้องถิ่นตัวหนึ่งถามขึ้นมา "เท่าที่ฉันรู้ ไม่มีหรอก แต่ก็มีของทดแทนอย่างอื่นอยู่เยอะเลย" เมื่อได้ยินคำตอบนี้ ตัวตุ่นท้องถิ่นก็เบะปาก ดูเหมือนเขาจะชอบ Lakkaberry มากจริง ๆ
Moley คนน้องก็ชอบ Lakkaberry มากเช่นกัน แต่เธอก็อยากจะรู้ว่า ตัวเองจะชอบของทดแทนอย่างอื่นที่ไม่เคยลองกินมาก่อนหรือเปล่า เธอเคยออกจากหุบเขา Moley ไปผจญภัยอยู่ครั้งหนึ่ง และขุดดินอยู่นาน จนมาถึงสถานที่ที่มีคนตัวโตอยู่มากมาย เธอไปในตอนกลางคืน ที่นั่นมีแสงสว่างมากมาย มีเสียงอยู่ทุกแห่งหน ทำให้เธอแทบจะหาทิศทางของดวงจันทร์ไม่เจอ เธอได้กลิ่นหอมมากมายจากที่นั่น แต่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นกลิ่นที่ไม่ได้ถูกใจเธอนัก และแล้ว เธอก็ตามกลิ่นของ Lakkaberry ที่คุ้นเคยมายังที่ที่มีผลไม้กองอยู่เต็มไปหมด ที่นั่นมีผลไม้ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนอยู่มากมาย แค่ได้กลิ่นก็ชวนให้น้ำลายสอแล้ว เธออยากจะขอแบ่งผลไม้พวกนี้สักเล็กน้อย ไม่ต้องมากมาย แค่ไม่กี่ลูกเท่านั้น แต่วันนั้นเธอกลับไม่ได้โชคดีนัก บางครั้งก็มีวันแบบนี้แหละเนอะ
หลังจากกลับมาที่หุบเขา Moley ทุกคนดูจะเป็นห่วงเธอมาก พอได้ยินว่าเธอไปสถานที่ห่างไกลขนาดนั้นตามลำพัง ทุกคนก็ตกใจกันมาก การใช้ชีวิตอยู่ในหุบเขา Moley ก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงอยากจะไปที่อื่นล่ะ? ด้วยเหตุนี้ Moley คนน้องจึงเล่าเรื่องที่เธอได้ยินมา จากเหล่าตัวตุ่นไร้เงาในช่วงก่อนนี้ ให้ทุกคนฟัง "จะมีตัวตุ่นที่ไม่มีเงาได้ยังไงกัน? นั่นต้องเป็นความฝันของเธอแน่ ๆ" Moley คนพี่ไม่เชื่อว่านั่นเป็นเรื่องจริง และก็ไม่เห็นด้วยกับการที่น้องสาวอยากจะออกจากหุบเขา Moley สมาชิกคนอื่น ๆ ในครอบครัวก็คิดเช่นเดียวกับเขา ทุกคนจะต้องชอบ Lakkaberry สดใหม่มากกว่าผลไม้อื่น ๆ แน่นอน
หากในคืนที่พระจันทร์สว่างเป็นพิเศษครั้งต่อไป เธอไม่ได้พบกับตัวตุ่นไร้เงาพวกนั้นอีก ถ้าอย่างนั้นก็ถือซะว่า ทั้งหมดนี้เป็นเพียงความฝันแล้วกัน Moley คนน้องคิดเช่นนี้ เธอไม่ได้เกลียดชีวิตในหุบเขา Moley แต่เมื่อพระจันทร์ขึ้น เมื่อแสงจันทร์สาดส่องลงมา ตัวตุ่นที่ไร้เงาพวกนั้นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง และพูดคุยด้วยบทสนทนาเดิม ๆ ซ้ำอีก ในเมื่อไม่ใช่ความฝัน งั้นก็ต้องเป็นการชี้นำของพระจันทร์แน่นอน Moley คนน้องดีใจมาก ในคืนที่พระจันทร์สว่างเป็นพิเศษ เธอได้ออกจากหุบเขา Moley ตามลำพังอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่รู้ว่าเธอจะกลับมาเมื่อไหร่ เพราะไม่แน่ว่าเธออาจจะอยู่บนภูเขาหิมะ หรือในทะเลทราย หรืออาจจะอยู่ในที่ที่เธอไม่เคยไปมาก่อน และพบผลไม้ที่ทำให้เธอชอบยิ่งกว่า Lakkaberry ที่สดใหม่ก็เป็นได้
คุณปู่ Moley และครอบครัวอาศัยอยู่ในถ้ำบริเวณส่วนลึกของหุบเขา Moley ที่นั่นชื้นแฉะ และมีกลิ่นอายของรากต้นไม้เก่าแก่ ก่อนที่พวกคนตัวโตขี้โวยวาย จะลากแผ่นเหล็กเข้ามาที่หุบเขา Moley ชีวิตที่นี่ทั้งเงียบสงบและสบายอย่างยิ่ง พอตกกลางคืน เมื่อคนตัวโตเหล่านั้นไม่อยู่แล้ว ครอบครัว Moley ถึงจะออกจากถ้ำ เพื่อหาอาหารในหุบเขา หรือไม่ก็เล่นกับหิ่งห้อยจันทรา
หากจะเทียบระหว่าง Lakkaberry และหิ่งห้อยจันทราแล้ว Moley คนน้องชอบดวงจันทร์มากกว่า ดวงจันทร์ที่มองจากหุบเขา Moley ทั้งใหญ่ทั้งกลมเหมือนกับจาน ทว่าเป็นสีขาว (พี่ Jurva บอกว่า ความจริงแล้วตัวตุ่นฟุดฟิดสายตาไม่ค่อยจะดี แต่จมูกและหูของพวกมันไวมาก แม้ว่าจะอยู่ไกลสุด ๆ แต่ Moley คนน้องอาจจะยังได้กลิ่นของดวงจันทร์ก็ได้ ไม่รู้ว่าจะหอมหวานเหมือน Lakkaberry รึเปล่านะ) ในคืนที่แสงจันทร์ส่องสว่างเป็นพิเศษ เธอจะมองเห็นตัวตุ่นที่ไร้เงา เห็นพวกเขาเคลื่อนไหวไปมาใต้แสงจันทร์ ราวกับควันที่ถูกลมพัดพาไป พวกเขาจะพูดคุยกัน แต่กลับไม่ยอมให้ Moley คนน้องเข้าร่วมวงด้วย ราวกับว่ามองไม่เห็นเธออยู่ตรงนั้น บางทีอาจเป็นเพราะว่า Moley คนน้องยังไม่ได้ทิ้งเงาของตัวเองไป เธอได้ยินว่ากลุ่มลึกลับเหล่านั้นต่างก็มีกฎลึกลับของตัวเอง (เหมือนกับสมาคมใต้ดิน) อาจจะต้องให้ตัวตุ่นไร้เงาตัวอื่น ๆ เป็นผู้แนะนำ หรือไม่ก็ต้องทำพิธีกรรมลึกลับบางอย่างก่อน ไม่งั้นก็คงได้แต่ฟังอยู่ข้าง ๆ เท่านั้น
แต่แม้จะได้แค่ฟังพวกเขาพูดคุยกันก็สนุกมากแล้ว หนึ่งในนั้นมีตัวตุ่นฟุดฟิดตัวหนึ่งที่เดินทางมาจากแดนไกล ดูเหมือนเขาจะไม่มีบ้านของตัวเอง ดังนั้นไม่ว่าจะที่ไหนก็เป็นบ้านของเขาได้ เขาบอกว่าตัวเองเคยไปที่ภูเขาหิมะ เคยข้ามผ่านทะเลทราย เคยปีนภูเขาลูกสูง และเคยดำดิ่งลงไปในทะเลลึก "สถานที่พวกนั้นมีผล Lakkaberry สดใหม่มั้ย?" ตัวตุ่นท้องถิ่นตัวหนึ่งถามขึ้นมา "เท่าที่ฉันรู้ ไม่มีหรอก แต่ก็มีของทดแทนอย่างอื่นอยู่เยอะเลย" เมื่อได้ยินคำตอบนี้ ตัวตุ่นท้องถิ่นก็เบะปาก ดูเหมือนเขาจะชอบ Lakkaberry มากจริง ๆ
Moley คนน้องก็ชอบ Lakkaberry มากเช่นกัน แต่เธอก็อยากจะรู้ว่า ตัวเองจะชอบของทดแทนอย่างอื่นที่ไม่เคยลองกินมาก่อนหรือเปล่า เธอเคยออกจากหุบเขา Moley ไปผจญภัยอยู่ครั้งหนึ่ง และขุดดินอยู่นาน จนมาถึงสถานที่ที่มีคนตัวโตอยู่มากมาย เธอไปในตอนกลางคืน ที่นั่นมีแสงสว่างมากมาย มีเสียงอยู่ทุกแห่งหน ทำให้เธอแทบจะหาทิศทางของดวงจันทร์ไม่เจอ เธอได้กลิ่นหอมมากมายจากที่นั่น แต่ส่วนใหญ่ล้วนเป็นกลิ่นที่ไม่ได้ถูกใจเธอนัก และแล้ว เธอก็ตามกลิ่นของ Lakkaberry ที่คุ้นเคยมายังที่ที่มีผลไม้กองอยู่เต็มไปหมด ที่นั่นมีผลไม้ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนอยู่มากมาย แค่ได้กลิ่นก็ชวนให้น้ำลายสอแล้ว เธออยากจะขอแบ่งผลไม้พวกนี้สักเล็กน้อย ไม่ต้องมากมาย แค่ไม่กี่ลูกเท่านั้น แต่วันนั้นเธอกลับไม่ได้โชคดีนัก บางครั้งก็มีวันแบบนี้แหละเนอะ
หลังจากกลับมาที่หุบเขา Moley ทุกคนดูจะเป็นห่วงเธอมาก พอได้ยินว่าเธอไปสถานที่ห่างไกลขนาดนั้นตามลำพัง ทุกคนก็ตกใจกันมาก การใช้ชีวิตอยู่ในหุบเขา Moley ก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงอยากจะไปที่อื่นล่ะ? ด้วยเหตุนี้ Moley คนน้องจึงเล่าเรื่องที่เธอได้ยินมา จากเหล่าตัวตุ่นไร้เงาในช่วงก่อนนี้ ให้ทุกคนฟัง "จะมีตัวตุ่นที่ไม่มีเงาได้ยังไงกัน? นั่นต้องเป็นความฝันของเธอแน่ ๆ" Moley คนพี่ไม่เชื่อว่านั่นเป็นเรื่องจริง และก็ไม่เห็นด้วยกับการที่น้องสาวอยากจะออกจากหุบเขา Moley สมาชิกคนอื่น ๆ ในครอบครัวก็คิดเช่นเดียวกับเขา ทุกคนจะต้องชอบ Lakkaberry สดใหม่มากกว่าผลไม้อื่น ๆ แน่นอน
หากในคืนที่พระจันทร์สว่างเป็นพิเศษครั้งต่อไป เธอไม่ได้พบกับตัวตุ่นไร้เงาพวกนั้นอีก ถ้าอย่างนั้นก็ถือซะว่า ทั้งหมดนี้เป็นเพียงความฝันแล้วกัน Moley คนน้องคิดเช่นนี้ เธอไม่ได้เกลียดชีวิตในหุบเขา Moley แต่เมื่อพระจันทร์ขึ้น เมื่อแสงจันทร์สาดส่องลงมา ตัวตุ่นที่ไร้เงาพวกนั้นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง และพูดคุยด้วยบทสนทนาเดิม ๆ ซ้ำอีก ในเมื่อไม่ใช่ความฝัน งั้นก็ต้องเป็นการชี้นำของพระจันทร์แน่นอน Moley คนน้องดีใจมาก ในคืนที่พระจันทร์สว่างเป็นพิเศษ เธอได้ออกจากหุบเขา Moley ตามลำพังอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่รู้ว่าเธอจะกลับมาเมื่อไหร่ เพราะไม่แน่ว่าเธออาจจะอยู่บนภูเขาหิมะ หรือในทะเลทราย หรืออาจจะอยู่ในที่ที่เธอไม่เคยไปมาก่อน และพบผลไม้ที่ทำให้เธอชอบยิ่งกว่า Lakkaberry ที่สดใหม่ก็เป็นได้

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Book1107_TH.txt
JSON Pointer
/
ผู้เฒ่า Crab Tsar อาศัยอยู่ข้าง ๆ แหล่งอาศัยของกลุ่มคนประหลาดอย่างลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง ว่ากันว่ามีอายุหลายร้อยปีแล้ว (ไม่งั้นจะตัวโตขนาดนี้เหรอ?) มันมีขนาดใหญ่กว่าปูทุก ๆ ตัวที่ฉันเคยเห็นมา แม้แต่ "บ้าน" ของมันก็ไม่ใช่เปลือกหอยทั่ว ๆ ไป แต่เป็นหอยสังข์ขนาดใหญ่ยักษ์ เหมือนกับเนินเขาลูกเล็ก ๆ มากกว่า (มันใหญ่กว่าหอยสังข์ที่เราวาดไว้บนธงด้วยซ้ำ!) แทบจะเหมือนกับป้อมปราการขนาดย่อมเลย แต่ที่น่าอัศจรรย์กว่าคือ ด้านบนยังมีตะไคร่น้ำแรงจันทราผันอยู่เป็นหย่อม ๆ พวกมันเปล่งแสงเหมือนกับดวงดาวในถ้ำมืด หรือนั่นอาจจะเป็นมงกุฎของมันก็เป็นได้
และถ้าอย่างงี้ ปูน้อยที่อยู่ใกล้ ๆ นี้ก็เป็นราษฎรของมันหมดน่ะสิ เฮ้อ ปูน้อยที่น่าสงสาร มันเอาแต่ยุ่งอยู่ตลอดเวลา และนำอาหารที่หามาได้... ไม่ว่าจะเป็น Lakkaberry ปลาตัวเล็ก หรืออาหารอื่น ๆ อีกหลายอย่างที่ฉันเรียกชื่อไม่ถูก... ลากเข้าไปในถ้ำลึก แต่ก็ไม่ได้กินมันในทันที มีอยู่สองครั้งที่ฉันเห็นว่าพวกมันนำก้อนหินแวววาวและ Moonfall Silver กลับมาด้วย บางทีนี่อาจจะเป็น "ภาษี" ที่พวกมันต้องจ่ายให้กับผู้เฒ่า Tsar ก็ได้? ว่ากันว่าในยุคของจอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ Reed Miller ผู้ว่าการที่ทาง Snezhnaya ส่งมาก็เคยเรียกเก็บ "ภาษี" จากผู้คนในเมือง Nasha ด้วย คงจะคล้าย ๆ กันแหละมั้ง อืม
แต่ที่ผู้เฒ่า Crab Tsar ต้องการ อาจไม่ใช่ผล Lakkaberry และปลาตัวเล็กที่กินไม่หมดหรอกมั้ง เพราะเมื่อวานตอนบ่าย ฉันเห็นมันออกจากถ้ำมาแป๊บนึง มันขยับตัวช้ามาก ราวกับว่าทุกการก้าวเดินนั้นแบกภูเขาลูกหนึ่งเอาไว้ และก้าวแต่ละทีก็ทำให้ก้อนกรวดตามพื้นสั่นสะเทือน เจ้าปูจิ๋วตัวหนึ่งลากเอาปลาตัวเล็ก ๆ ที่ดูตัวเล็กจนน่าเวทนามาตรงขาของมัน มันเพียงแค่ก้มหน้ามองดู แล้วสะบัดก้ามยักษ์ของมันเบา ๆ ปูจิ๋วตัวนั้นก็ตกใจจนทิ้งปลา และมุดหนีเข้าไปในรูทรายแล้ว
ผู้เฒ่า Tsar ไม่ได้กินปลาตัวนั้น มันเพียงใช้ก้ามเล็กก้ามหนึ่งดันมันไปข้าง ๆ จากนั้นก็หยุดนิ่งไม่ขยับ ราวกับกำลังมองทะเลที่อยู่ไกลออกไป การเป็นราชา คงจะโดดเดี่ยวมากแน่ ๆ ปูทุก ๆ ตัวต่างก็กลัวมัน มันมีป้อมปราการและมงกุฎ แต่กลับไม่มีเพื่อนให้ใช้หนวดสัมผัสได้เหมือนกับแมงกะพรุนหัวพุ่มเลย (Semyon บอกว่าแมงกะพรุนจะสื่อสารกันด้วยหนวด ฉันเลยเดาว่าปูก็น่าจะใช้ก้ามทำแบบเดียวกันแหละมั้ง?)
ฉันอยากจะรู้จริง ๆ ว่ามันไปหาเปลือกขนาดใหญ่ยักษ์นั่นมาจากไหนกัน? ก่อนที่มันจะเข้าไปอยู่ข้างใน ที่นั่นเคยมีราชาที่ตัวใหญ่กว่ามันอาศัยอยู่รึเปล่า? ถ้าขนาดตัวของมันใหญ่ขึ้นกว่านี้ มันจะย้ายเข้าไปอยู่ในพระราชวังที่หรูหรากว่ามั้ยนะ? ไม่แน่ว่าครั้งหน้าฉันอาจจะเอา Lakkaberry ที่สุกแล้วไปให้มัน แล้วค่อยหาโอกาสตรวจสอบเปลือกนั้นก็ได้... เฮ้อ คิด ๆ ดูแล้วก็ช่างมันดีกว่า จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ไม่ควรเข้าใกล้ชนชั้นสูงมากเกินไป เดี๋ยวจะโชคร้ายเอาได้
ผู้เฒ่า Crab Tsar อาศัยอยู่ข้าง ๆ แหล่งอาศัยของกลุ่มคนประหลาดอย่างลูกหลานจันทราน้ำค้างแข็ง ว่ากันว่ามีอายุหลายร้อยปีแล้ว (ไม่งั้นจะตัวโตขนาดนี้เหรอ?) มันมีขนาดใหญ่กว่าปูทุก ๆ ตัวที่ฉันเคยเห็นมา แม้แต่ "บ้าน" ของมันก็ไม่ใช่เปลือกหอยทั่ว ๆ ไป แต่เป็นหอยสังข์ขนาดใหญ่ยักษ์ เหมือนกับเนินเขาลูกเล็ก ๆ มากกว่า (มันใหญ่กว่าหอยสังข์ที่เราวาดไว้บนธงด้วยซ้ำ!) แทบจะเหมือนกับป้อมปราการขนาดย่อมเลย แต่ที่น่าอัศจรรย์กว่าคือ ด้านบนยังมีตะไคร่น้ำแรงจันทราผันอยู่เป็นหย่อม ๆ พวกมันเปล่งแสงเหมือนกับดวงดาวในถ้ำมืด หรือนั่นอาจจะเป็นมงกุฎของมันก็เป็นได้
และถ้าอย่างงี้ ปูน้อยที่อยู่ใกล้ ๆ นี้ก็เป็นราษฎรของมันหมดน่ะสิ เฮ้อ ปูน้อยที่น่าสงสาร มันเอาแต่ยุ่งอยู่ตลอดเวลา และนำอาหารที่หามาได้... ไม่ว่าจะเป็น Lakkaberry ปลาตัวเล็ก หรืออาหารอื่น ๆ อีกหลายอย่างที่ฉันเรียกชื่อไม่ถูก... ลากเข้าไปในถ้ำลึก แต่ก็ไม่ได้กินมันในทันที มีอยู่สองครั้งที่ฉันเห็นว่าพวกมันนำก้อนหินแวววาวและ Moonfall Silver กลับมาด้วย บางทีนี่อาจจะเป็น "ภาษี" ที่พวกมันต้องจ่ายให้กับผู้เฒ่า Tsar ก็ได้? ว่ากันว่าในยุคของจอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ Reed Miller ผู้ว่าการที่ทาง Snezhnaya ส่งมาก็เคยเรียกเก็บ "ภาษี" จากผู้คนในเมือง Nasha ด้วย คงจะคล้าย ๆ กันแหละมั้ง อืม
แต่ที่ผู้เฒ่า Crab Tsar ต้องการ อาจไม่ใช่ผล Lakkaberry และปลาตัวเล็กที่กินไม่หมดหรอกมั้ง เพราะเมื่อวานตอนบ่าย ฉันเห็นมันออกจากถ้ำมาแป๊บนึง มันขยับตัวช้ามาก ราวกับว่าทุกการก้าวเดินนั้นแบกภูเขาลูกหนึ่งเอาไว้ และก้าวแต่ละทีก็ทำให้ก้อนกรวดตามพื้นสั่นสะเทือน เจ้าปูจิ๋วตัวหนึ่งลากเอาปลาตัวเล็ก ๆ ที่ดูตัวเล็กจนน่าเวทนามาตรงขาของมัน มันเพียงแค่ก้มหน้ามองดู แล้วสะบัดก้ามยักษ์ของมันเบา ๆ ปูจิ๋วตัวนั้นก็ตกใจจนทิ้งปลา และมุดหนีเข้าไปในรูทรายแล้ว
ผู้เฒ่า Tsar ไม่ได้กินปลาตัวนั้น มันเพียงใช้ก้ามเล็กก้ามหนึ่งดันมันไปข้าง ๆ จากนั้นก็หยุดนิ่งไม่ขยับ ราวกับกำลังมองทะเลที่อยู่ไกลออกไป การเป็นราชา คงจะโดดเดี่ยวมากแน่ ๆ ปูทุก ๆ ตัวต่างก็กลัวมัน มันมีป้อมปราการและมงกุฎ แต่กลับไม่มีเพื่อนให้ใช้หนวดสัมผัสได้เหมือนกับแมงกะพรุนหัวพุ่มเลย (Semyon บอกว่าแมงกะพรุนจะสื่อสารกันด้วยหนวด ฉันเลยเดาว่าปูก็น่าจะใช้ก้ามทำแบบเดียวกันแหละมั้ง?)
ฉันอยากจะรู้จริง ๆ ว่ามันไปหาเปลือกขนาดใหญ่ยักษ์นั่นมาจากไหนกัน? ก่อนที่มันจะเข้าไปอยู่ข้างใน ที่นั่นเคยมีราชาที่ตัวใหญ่กว่ามันอาศัยอยู่รึเปล่า? ถ้าขนาดตัวของมันใหญ่ขึ้นกว่านี้ มันจะย้ายเข้าไปอยู่ในพระราชวังที่หรูหรากว่ามั้ยนะ? ไม่แน่ว่าครั้งหน้าฉันอาจจะเอา Lakkaberry ที่สุกแล้วไปให้มัน แล้วค่อยหาโอกาสตรวจสอบเปลือกนั้นก็ได้... เฮ้อ คิด ๆ ดูแล้วก็ช่างมันดีกว่า จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ไม่ควรเข้าใกล้ชนชั้นสูงมากเกินไป เดี๋ยวจะโชคร้ายเอาได้

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Book1124_TH.txt
JSON Pointer
/
แมงกะพรุนหัวพุ่ม
ว่ากันว่าที่ Nod-Krai มีสัตว์สายพันธุ์พิเศษ ซึ่งมีหนวดเรียวยาวรูปร่างคล้ายกับร่มสีชมพู ถิ่นฐานของพวกมันส่วนใหญ่ อยู่ในบริเวณเขตน้ำตื้นของบึงเกลือทรายแดง บริเวณเขตกระแสน้ำขึ้นน้ำลงแถบนั้นเป็นพื้นที่ที่พวกมันล่าเหยื่อขนาดเล็กที่ลอยอยู่ในน้ำ เมื่อกระแสน้ำลง พวกมันจะเกยตื้นอยู่บนหาดชายฝั่ง ฉันคาดว่า อาจเป็นเพราะในร่างกายของพวกมันมีถุงน้ำพิเศษ ซึ่งช่วยรักษาความชุ่มชื้นเอาไว้ได้ หรือไม่ก็มีต่อมหลั่งเมือกพิเศษ ซึ่งช่วยลดการสูญเสียความชุ่มชื้นของผิวได้ หนวดของพวกมันมีความแข็งแรงมากกว่าแมงกะพรุนทั่วไป และดูเหมือนจะมีพลังพิเศษบางอย่าง บางทีอาจเอาไว้ใช้ล่าเหยื่อของพวกมัน ฉันเคยใช้ไม้ท่อนเล็ก ๆ เขี่ยพวกมันด้วยความระมัดระวัง แต่กลับไม่พบอะไรที่แปลกออกไปเลย อีกอย่างพวกมันก็ไม่ได้โจมตีฉันด้วย (ฉันกล้าพูดได้เลยว่าในแก๊งหอยสังข์ คงไม่มีใครกล้าที่จะทำแบบนี้เหมือนอย่างฉันแน่นอน) พวกมันใช้หนวดในการ "สื่อสาร" ระหว่างกัน คล้ายกับมนุษย์เวลาจับมือกัน หรือแปะมือกัน จะว่าไปแล้ว เวลาพวกมันรวมตัวกัน พวกมันก็มักจะเคลื่อนไหวคล้ายกับการเต้นรำด้วย คงเป็น "ภาษา" เฉพาะของพวกมัน แม้ว่ามันจะไม่มีสมอง แต่ก็ใช่ว่าพวกมันจะไม่มีสติปัญญาเลยเสียทีเดียว
น่าเสียดายที่อุปกรณ์ของ Fatui ได้ทำลายถิ่นฐานของพวกมันไปเกือบหมด อุปกรณ์เครื่องจักรที่พวกเขานำมาติดตั้ง ส่งเสียงดังทั้งวันทั้งคืน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอุปกรณ์พวกนั้นมีไว้ทำอะไร แต่ดูเหมือนว่าพื้นที่แถบนี้จะดูโรยราและไร้ชีวิตชีวา อาจเพราะขาดแคลนแหล่งอาหาร หรืออาจเป็นเพราะเสียงรบกวน หรือไม่ก็ทั้งสองอย่าง ฉันสังเกตเห็นแมงกะพรุนหัวพุ่มหลายตัวทรุดแน่นิ่งอยู่บนพื้น ฉันพยายามช่วยพวกมัน แต่ว่ามันก็สายเกินไปแล้ว
แมงกะพรุนหัวพุ่ม
ว่ากันว่าที่ Nod-Krai มีสัตว์สายพันธุ์พิเศษ ซึ่งมีหนวดเรียวยาวรูปร่างคล้ายกับร่มสีชมพู ถิ่นฐานของพวกมันส่วนใหญ่ อยู่ในบริเวณเขตน้ำตื้นของบึงเกลือทรายแดง บริเวณเขตกระแสน้ำขึ้นน้ำลงแถบนั้นเป็นพื้นที่ที่พวกมันล่าเหยื่อขนาดเล็กที่ลอยอยู่ในน้ำ เมื่อกระแสน้ำลง พวกมันจะเกยตื้นอยู่บนหาดชายฝั่ง ฉันคาดว่า อาจเป็นเพราะในร่างกายของพวกมันมีถุงน้ำพิเศษ ซึ่งช่วยรักษาความชุ่มชื้นเอาไว้ได้ หรือไม่ก็มีต่อมหลั่งเมือกพิเศษ ซึ่งช่วยลดการสูญเสียความชุ่มชื้นของผิวได้ หนวดของพวกมันมีความแข็งแรงมากกว่าแมงกะพรุนทั่วไป และดูเหมือนจะมีพลังพิเศษบางอย่าง บางทีอาจเอาไว้ใช้ล่าเหยื่อของพวกมัน ฉันเคยใช้ไม้ท่อนเล็ก ๆ เขี่ยพวกมันด้วยความระมัดระวัง แต่กลับไม่พบอะไรที่แปลกออกไปเลย อีกอย่างพวกมันก็ไม่ได้โจมตีฉันด้วย (ฉันกล้าพูดได้เลยว่าในแก๊งหอยสังข์ คงไม่มีใครกล้าที่จะทำแบบนี้เหมือนอย่างฉันแน่นอน) พวกมันใช้หนวดในการ "สื่อสาร" ระหว่างกัน คล้ายกับมนุษย์เวลาจับมือกัน หรือแปะมือกัน จะว่าไปแล้ว เวลาพวกมันรวมตัวกัน พวกมันก็มักจะเคลื่อนไหวคล้ายกับการเต้นรำด้วย คงเป็น "ภาษา" เฉพาะของพวกมัน แม้ว่ามันจะไม่มีสมอง แต่ก็ใช่ว่าพวกมันจะไม่มีสติปัญญาเลยเสียทีเดียว
น่าเสียดายที่อุปกรณ์ของ Fatui ได้ทำลายถิ่นฐานของพวกมันไปเกือบหมด อุปกรณ์เครื่องจักรที่พวกเขานำมาติดตั้ง ส่งเสียงดังทั้งวันทั้งคืน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอุปกรณ์พวกนั้นมีไว้ทำอะไร แต่ดูเหมือนว่าพื้นที่แถบนี้จะดูโรยราและไร้ชีวิตชีวา อาจเพราะขาดแคลนแหล่งอาหาร หรืออาจเป็นเพราะเสียงรบกวน หรือไม่ก็ทั้งสองอย่าง ฉันสังเกตเห็นแมงกะพรุนหัวพุ่มหลายตัวทรุดแน่นิ่งอยู่บนพื้น ฉันพยายามช่วยพวกมัน แต่ว่ามันก็สายเกินไปแล้ว

Evidence locale: th

Text source
Path
Readable/TH/Book1093_TH.txt
JSON Pointer
/
สมุดบันทึกหอยสังข์
สมุดบันทึกหอยสังข์

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/471942231

Published Sprites

Sprites

1

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Icon · UI_Icon_Read
IconpreviewPath62 × 68 · 1 KBART/UI/Atlas/ItemIcon/UI_Icon_ReadResource name

Properties

4
Source evidence
Path
ExcelBinOutput/DocumentExcelConfigData.json
JSON Pointer
/1084
id
121384
previewPath
ART/UI/Atlas/ItemIcon/UI_Icon_Read
questIDList
[
  201107,
  201124,
  201093
]
documentType
Paged