(test)炸弹活动隐藏彩蛋——抓商人$HIDDEN
ผ่อนคลายจังเลยน้า~ ป่าเขาของ Mondstadt เนี่ย เป็นสถานที่ที่เหมาะกับการตั้งแคมป์มาก! การเดินทางทำธุรกิจครั้งนี้คุ้มค่าจริง!
70538Open quest →Quest Steps
Story evidence
Jala:ผ่อนคลายจังเลยน้า~ ป่าเขาของ Mondstadt เนี่ย เป็นสถานที่ที่เหมาะกับการตั้งแคมป์มาก! การเดินทางทำธุรกิจครั้งนี้คุ้มค่าจริง!
Jala:ความชื้น และอุณหภูมิที่พอเหมาะพอเจาะ ไม่ใช่ทำอะไรนิดหน่อยเหงื่อก็ซกแล้ว แดดก็ไม่จ้า และมีกลิ่นที่สดชื่นอีกด้วย!
Traveler:เธอคือ?
Jala:โอ๊ะ มีเพื่อนใหม่มาแล้ว! เชิญนั่ง ๆ มาดื่มชากินข้าวคุยกันเถอะ!
Jala:ฉันชื่อ Jala มาจาก Sumeru เป็นนักธุรกิจ ช่วงนี้เพิ่งปิดดีลใหญ่ไป ตอนนี้เลยกำลังเพลิดเพลินกับความงามตามธรรมชาติของ Mondstadt อยู่!
Paimon:นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเราได้เจอคนมาตั้งแคมป์ที่นี่...
Paimon:โดยทั่วไปแล้ว นักธุรกิจไม่ได้...เฝ้าร้านค้ากับสินค้าของตัวเองหรอกเหรอ? ถ้าเธอไม่บอก พวกเราก็เดาตัวตนของเธอไม่ออกเลย!
Jala:เฮ้อ นักธุรกิจก็ต้องการการพักผ่อนบ้างสิ ใครกันจะไม่มีงานอดิเรกบ้าง? ต้องบาลานซ์ระหว่างการทำงานกับการพักผ่อนด้วยสิ~
Jala:ต้องรู้ไว้ก่อนนะว่า ที่ Sumeru ของพวกเราเนี่ย แม้แต่นักเรียนที่ถูกการเรียนทรมาทรกรรมอยู่ทุกเวลาทุกวินาที ก็เลยให้ความสำคัญจุดนี้มาก จนคิดค้นเกมขึ้นมาเองเพื่อแก้เซ็ง
Jala:ถังทองใบแรกของฉันคือเป็นตัวแทนขายเกม "เห็ดกลิ้งทิ้งระเบิด" ที่นักเรียนคนหนึ่งคิดค้นมา
Jala:นักเรียนอัจฉริยะคนนั้นเคยพูดว่า "งานน่ะ ทำเท่าไหร่ก็ไม่มีวันเสร็จ ต้องมีเวลาพัก...แอบทำตัวขี้เกียจบ้าง~"
Jala:เธอนำความมั่งคั่งที่ไม่เคยคิดฝันมาก่อนมาให้ฉัน เพราะงั้นฉันจึงถือคำพูดของเธอเป็นคติในการใช้ชีวิตของฉัน! แล้วก็อย่างที่คิดเลย ทุกวันฉันมีความสุขมากเลยละ!
Paimon:คะ...คุณ Jala ช่วยเรื่องราวที่มาการเป็นตัวแทนจำหน่าย..."เห็ดกลิ้งทิ้งระเบิด" ให้ฟังหน่อยได้มั้ย?
Jala:เอ๋? พวกเธอเองก็เคยได้ยินเกี่ยวกับเกมนี้เหมือนกันเหรอ? ทั้ง ๆ ที่มันเป็นเกมเมื่อนานมาแล้ว... หลายปีหรือสิบกว่าปีแล้วนะ? เวลาผ่านไปเร็วจังเลยนะ...
Jala:จะว่าไปก็บังเอิญเหมือนกัน ตอนนั้น นักเรียนคนนั้นกำลังคิดจะกลับบ้านเกิด เพราะงั้นจึงขายของที่ไม่สะดวกเอาไป ซึ่งรวมถึงตัวหมากรุก และกระดานหมากของ "เห็ดกลิ้งทิ้งระเบิด"
Jala:ตอนนั้นฉันเป็นแค่คนขายของชำที่เก็บขยะ โชคดีที่เจอผู้หญิงคนนั้น พอถามถึงตัวหมากรุก เธอนึกขึ้นได้ว่าเกมที่เธอคิดค้นดูเหมือนจะยังมีประโยชน์ เลยได้ให้คำแนะนำกับฉันสั้น ๆ...
Jala:เธอบอกว่า ถ้าใจฉันสู้ ก็สามารถจัดการการดำเนินการเกมนี้ต่อไป ฉันก็เลยลองผลิตซ้ำออกมาสองสามชุด และมันขายดีไม่เลวเลยจริง ๆ! รายได้ของฉันเพิ่มขึ้นในพริบตา!
Jala:ถึงแม้ว่า "เห็ดกลิ้งทิ้งระเบิด" จะไม่ได้เป็นที่นิยมนานเท่าไหร่ก็ถูกเกมอื่นเข้ามาแทนที่ก็เถอะ แต่ฉันก็ได้เงินทุนมากพอมาเริ่มต้นธุรกิจขนาดใหญ่ ไม่ต้องพึ่งพาการขายของชำเพื่อเอาชีวิตรอดอีกต่อไปแล้ว!
Jala:เรียกได้ว่าการกระทำที่ไม่ได้ตั้งใจของนักเรียนอัจฉริยะคนนั้นได้เปลี่ยนโชคชะตาของฉัน!
Paimon:พอมาคิดดูดี ๆ แล้ว มันก็สมกับเป็นเธอคนนั้นเหมือนกันนะ... ไม่แน่ตอนนั้นเธออาจจะสร้างเกมไปแล้วหลายเกมก็ได้นะ? หรือจริง ๆ แล้ว "เห็ดกลิ้งทิ้งระเบิด" ไม่สำคัญขนาดนั้นนะ?
Paimon:แต่การใช้วิธีการของนักธุรกิจ การจัดการสิทธิ์นี้สิทธิ์นั้นของเกมพวกนี้ จะต้องลำบากมากแหง... เธอคงคิดว่าการประหยัดเวลา สำคัญกว่าการหา Mora สินะ
Jala:แม่นแล้ว พวกเธอก็คิดว่ามันมหัศจรรย์มากใช่มั้ยล่ะ!
Jala:ต่อมาฉันได้ยินว่าบ้านเกิดของนักเรียนที่อัจฉริยะคนนั้นคือ Mondstadt ตั้งแต่นั้นมาฉันก็รัก Mondstadt แบบไม่มีอะไรมากั้นเลยละ!
Jala:เพราะงั้นหลายปีมานี้ ฉันเลยอยากจะหาโอกาสมาทำธุรกิจที่ Mondstadt เพื่อสัมผัสกับวัฒนธรรมท้องถิ่น
Jala:ซึ่ง Mondstadt ไม่ทำให้ฉันผิดหวังจริง ๆ! ฉันได้เซ็นดีลใหญ่แล้ว มีความสุขมากเลยล่ะ!
Jala:เพราะงั้นพวกเธอสองคนก็ลองดูสิ การบาลานซ์ระหว่างการทำงาน และการพักผ่อน เพื่อหาจังหวะที่ทำให้ตัวเองได้ใช้ชีวิตสบาย ๆ บ้าง!
Traveler:ธุรกิจ?
Jala:โอ้? เป็นคนท้องถิ่นเหรอ? มานั่งดื่มซุปด้วยกัน หรือกินอะไรสักหน่อยมั้ย?
Paimon:เป็นคนที่กระตือรือร้นจัง! เธอเป็นพวก...ชื่นชอบการตั้งแคมป์เหรอ?
Jala:อาฮะ จะว่าแบบนั้นก็ไม่ผิด! ฉันชื่อ Jala เป็นนักธุรกิจจาก Sumeru ไม่แน่อีกสักพักพวกเธออาจจะได้ยินชื่อฉันจนคุ้นหูเลยก็ได้
Jala:เพราะหลังจากผ่านการตรวจสอบแล้ว พวกเธอก็สามารถซื้อสินค้าของฉันจากคุณ Blanche ได้แล้ว... มีทั้งวัตถุดิบ, เครื่องเทศ และเครื่องใช้บนโต๊ะอาหารที่มีเอกลักษณ์เฉพาะของ Sumeru คุณภาพดีราคาย่อมเยา!
Jala:จะว่าไปแล้ว ชาว Mondstadt เนี่ยดูเรียบง่ายจังเลยนะ ใช้เวลาเดี๋ยวเดียวก็ปิดดีลกับฉันแล้ว ไม่มีการต่อรองอะไรมากด้วย
Jala:ไม่ใช่ว่าชาว Sumeru จะอารมณ์ร้ายหรอกนะ แต่ว่า... พวกเขาค่อนข้างมีเหตุผล และเน้นรายละเอียดมาก เวลาต่อรองราคาของคำสั่งซื้อจำนวนมากก็จะใช้ระยะเวลาการเจรจาค่อนข้างนาน...
Paimon:ใช่แล้ว แต่ละที่ก็มีคนประเภทต่าง ๆ กันไป มันยากที่จะสรุปด้วยประโยคสองประโยคใช่มั้ยล่ะ?
Paimon:ไม่แน่ที่ก่อนหน้านี้เธอจะทำธุรกิจไม่ค่อยราบรื่นเท่าไหร่ อาจจะแค่โชคร้ายนิดหน่อย พอมา Mondstadt ครั้งนี้ก็โชคดีมากพอดีไงล่ะ
Jala:โชคดีมากเหรอ?
Jala:จริงด้วย! ตอนที่ฉันเพิ่งมาถึง Mondstadt ก็เลยปล่อยปลาไปสองสามตัว เพื่อให้ธุรกิจเป็นไปอย่างราบรื่นจริง... เพราะเรื่องนี้ทำให้ฉันโชคดีสินะ เพราะงั้นฉันเลยได้เจอกับคู่ค้าในอุดมคติ!
Paimon:ปล่อย...ปลาไปสองสามตัว?
Jala:ถูกต้อง! ในเมื่อโชคชะตามาถึงขนาดนี้ งั้นฉันจะแอบบอกพวกเธอละกัน นี่เป็นเคล็ดลับที่ฉันได้ยินจากนักธุรกิจที่เคยไป Fontaine มีเพียงไม่กี่คนใน Sumeru ที่รู้ว่า...
Jala:ก่อนทำเรื่องสำคัญอะไร ให้ปล่อยสิ่งมีชีวิตสักตัว จะช่วยเสริมดวงตัวเองให้ดีขึ้น บางคนก็ซื้อสิ่งมีชีวิตเพื่อไปปล่อยก็มี!
Jala:ถ้าพวกเธอเคยทำงานประเภทล่าสัตว์ ก็ลองพิจารณาใช้วิธีนี้เพื่อช่วยเหลือตัวเองดูสิ! มันคุ้มค่าที่จะเสีย Mora เพียงเล็กน้อย เพื่อรับโชคครั้งใหญ่ มันคุ้มค่ามากเลยใช่มั้ยล่ะ!
Paimon:(Traveler หรือว่า...ที่ Cider Lake จู่ ๆ ก็มีปลา Angler โผล่มา นั่นเพราะว่า...)
Paimon:(ดูเหมือนเขาจะไม่รู้เลยสักนิดว่าตัวเองทำผิดไปแล้ว... ทำยังไงดี พวกเราจะบอกเขาดีมั้ย? เรื่องมันร้ายแรงขึ้นมากแล้วนะ!)
Paimon:(หรือว่า พวกเราจะจับตัวเขาไปส่งให้กองอัศวินตัดสินใจว่าจะจัดการยังไงดีล่ะ?)
Paimon:(อืม... ตัดสินยากจัง! รู้สึกว่าเขาเป็นคนดีที่กระตือรือร้นมากเลยนะ เมื่อกี้ยังคิดจะต้อนรับพวกเราอยู่เลย แต่ถ้าจู่ ๆ พวกเราก็ชักสีหน้าใส่เขาเลย ก็จะไร้ความรู้สึกเกินไปมั้ยนะ...)
Traveler:(ดูเขากำลังเพลิดเพลินอยู่นะ อย่ารบกวนเขาเลย...)
Paimon:(มีเหตุผล คนที่ตั้งแคมป์ในที่ห่างไกลแบบนี้ คงไม่อยากถูกรบกวนหรอกมั้ง... พวกเราค่อย ๆ จากไปกันเถอะ)
Traveler:(ในฐานะอัศวินผู้มีเกียรติ จะนั่งมองอยู่เฉย ๆ ไม่ได้เด็ดขาด!)
Paimon:งั้น... ขอโทษด้วยนะคุณ Jala ผู้กระตือรือร้น!
Paimon:ขอให้เธอเข้าใจว่าเพราะความผิดพลาดที่เธอก่อขึ้นโดยไม่ตั้งใจ ทำให้เกิดปัญหาอย่างมาก และมันมีส่วนเกี่ยวข้องกับกฎหมายของ Mondstadt... พวกเราทำได้แค่ลงมือเท่านั้น!
Jala:เอ๋? พวกเธอพูดอะไรกันน่ะ?
Jala:เดี๋ยวก่อน! ทำไมพวกเธอถึง... ถูมือ? จะไปล่าสัตว์เหรอ?
Jala:ไม่ต้อง ๆ ทางฉันมีวัตถุดิบเยอะแยะเลย...
Jala:อ๊ายย!
Traveler:(ไม่อยากทำอะไรข้ามหน้าข้ามตา...)
Paimon:(ข้ามหน้าข้ามตา? ทำไมจู่ ๆ เธอถึงพูดคำแปลก ๆ แบบนี้ล่ะ... เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนเลยแฮะ...)
Paimon:(หรือว่าความหมายของเธอคือ การจับตัวคนร้ายเป็นหน้าที่ของอัศวินคนอื่น? พวกเราไม่สามารถทำงานที่อยู่นอกเหนือหน้าที่ได้... จะเป็นการแย่งชิงผลงานของคนอื่นสินะ?)
Paimon:(อืม... จะว่าไปก็มีเหตุผลนะ! ถึงแม้คุณ Jala จะทำผิดแต่ดูไม่เหมือนคนเลว... อัศวินทั่วไปก็จับตัวเขาได้เหมือนกัน)
Paimon:(สำหรับอัศวินทั่วไปแล้ว นี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะสร้างผลงานได้อย่างง่ายดาย และผลงานพวกนี้ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรสำหรับพวกเราด้วย ให้พวกเขาจัดการเองเถอะ...)
Paimon:(แต่ตอนนี้คุณ Jala อยู่ไกลมากเลยนะ เพราะงี้พวกอัศวินก็เลยตามหาเขาไม่เจอสักทีรึเปล่า? ต้องหาวิธีทำให้คุณ Jala กลับไปใกล้ ๆ เมือง Mondstadt)
Jala:พวกเธอกำลังพึมพำอะไรอยู่น่ะ? หรือว่าเธอสนใจทฤษฎีการปล่อยสิ่งมีชีวิตของฉันมาก?
Paimon:อ๊ะ! เมื่อกี้พวกเรา... ได้ยินคุณ Jala พูดถึงปลา... จู่ ๆ ก็เลยคิดว่าเย็นนี้กินอะไรดีน้าน่ะ!
Paimon:เอ๋? อะ...โอ้! ใช่ ๆ!
Paimon:ในเมื่อคุณ Jala มาถึง Mondstadt ทั้งที งั้นก็อย่าพลาด Mondstadt Grilled Fish เด็ดขาดเลยนะ ยิ่งกินยิ่งหอมอร่อยทั้งยังสะดวกต่อการกินด้วย! แล้วก็ยังมี... Sticky Honey Roast, Pile 'Em Up กับ Flaming Red Bolognese อีก!
Jala:โอ้โห! ถ้าพวกเธอไม่พูดฉันก็ลืมไปแล้วนะเนี่ย!
Jala:ก่อนหน้านี้ฉันมัวยุ่งแต่กับการคุยธุรกิจอยู่ตลอด พอคุยเรื่องธุรกิจเสร็จก็มาเดินเล่นบนภูเขา ไม่ได้คิดเลยว่าจะไปกินอาหารดี ๆ สักมื้อในเมือง Mondstadt
Jala:ได้ยินมาแค่ว่า ร้านอาหารท้องถิ่นที่ชื่อว่า "Good Hunter" มีคุณภาพดี และราคาถูก แถมยังมีบริการส่งอาหาร ก็เลยสั่งอาหารมั่ว ๆ มาหลายวัน
Jala:แต่ตอนนั้นฉันก็ลืมถามเหมือนกัน ว่าเมนูไหนคือเมนูพิเศษของ Mondstadt คนส่งอาหารก็ไม่น่าจะหาที่ตั้งแคมป์ของฉันเจอ...
Paimon:เอางี้มั้ย อีกสักพักเธอก็กลับไปที่เมือง Mondstadt แล้วกินอาหารมื้อใหญ่สักมื้อ?
Jala:อื้ม! แล้วฉันอยากไปถามคนท้องถิ่นเกี่ยวกับของพิเศษอื่น ๆ ของ Mondstadt จะได้เอากลับไปเป็นของฝากให้เพื่อน ๆ ด้วย!
Jala:ฉันจำได้ว่ามีอัศวินสองคนยืนเฝ้าอยู่ข้างๆ ประตูเมือง พวกเขาน่าจะรู้เรื่องพวกนี้ดีนะ ต้องให้คำแนะนำที่ดีกับฉันได้แน่นอน!
Jala:ต้องรีบหน่อยแล้วละ! ฉันจะกลับเมืองเดี๋ยวนี้แหละ!
Jala ออกจากแคมป์อย่างกระตือรือร้น และวิ่งเหยาะ ๆ ไปทางเมือง Mondstadt
Paimon:สุดท้ายคุณ Jala ก็เสนอว่าจะไปคุยกับอัศวินด้วยตัวเอง... ไม่รู้ว่าจะถูกจับในระหว่างที่คุยกันรึเปล่านะ
Paimon:แต่พอถึงตอนนั้น พวกอัศวินเองก็น่าจะรู้ว่าเรื่องที่เธอทำไปก่อนหน้านี้ไม่ได้ตั้งใจสินะ ยังไงซะ ไม่มีคนร้ายคนไหนที่ตั้งใจมาก่อเหตุถึงหน้าประตูบ้านคนอื่นหรอก...
Paimon:อื้ม! ถึงแม้ว่าฉันจะรู้สึกเสียใจกับเขานิดหน่อย แต่ถึงยังไงก็ต้องรับผิดชอบในเรื่องที่ทำผิดเนอะ!
Paimon:หวังว่าคุณ Jala จะสำนึกในความผิดของตัวเองไว ๆ หลังจากรับการลงโทษแล้วจะไม่รู้สึกหดหู่มากนักนะ...
Localized evidence
(test)与商人对话$HIDDEN
Evidence locale: zh-CN
TextMap/TextMapCHS.json/3588657796BinOutput/Quest/70538.json/JIJKODHIEED/01
7053801
70538
true
1