ร่องรอยของเทพแห่งปัญญา
เอ้ย นี่ Dehya ใช่มั้ยเนี่ย? ครึ่งปีมานี้หายไปไหนมาล่ะเนี่ย
3004Open quest →Quest Steps
Story evidence
Lambad:เอ้ย นี่ Dehya ใช่มั้ยเนี่ย? ครึ่งปีมานี้หายไปไหนมาล่ะเนี่ย
Lambad:ได้ยินว่าเธอไปเป็นผู้คุ้มกันให้ตระกูล Homayani เหรอ โฮะโฮะ ไหนเมื่อก่อนเธอบอกว่างานผู้คุ้มกันมันน่าเบื่อไม่ใช่รึไง?
Dehya:พอชินแล้วก็พอได้อยู่แหละ เจ้าของร้าน เอาเมนูมาให้ฉันดูหน่อยสิ
Lambad:ได้สิ อื้ม? นี่คงจะเป็นคุณหนูตระกูล Homayani สินะ? นาน ๆ คุณหนูจะออกมาชมแสงสีสักที วันนี้คงต้องเตรียมอาหารที่ดีที่สุดของร้านมาให้แล้วล่ะ
Dunyarzad:ขอบคุณคุณมากนะ แต่ว่าไม่ต้องทำแบบนั้นหรอก ตอนนี้ฉันต้องใช้เงิน ไม่ได้ใช้จ่ายได้คล่องมือเท่าไหร่ หวังว่าจะประหยัดให้ได้มากที่สุดน่ะ
Dunyarzad:อ้อ แต่ว่าแขกทั้งสองคนนี้ ก็เสิร์ฟอาหารที่ดีที่สุดให้พวกเขาแล้วกันนะ พวกเขาเป็นเพื่อนที่ฉันเพิ่งได้รู้จัก ฉันควรจะดูแลให้ดีที่สุดในฐานะเจ้าบ้านถึงจะถูก
Paimon:ใช่แล้วล่ะ Dunyarzad แค่คุณเล่าเรื่องท่านหญิงน้อย Kusanali ให้พวกเราฟัง พวกเราก็ซาบซึ้งใจมากแล้วล่ะ
Lambad:ในเมื่อเป็นแบบนี้ รับ Charcoal-Baked Ajilenakh Cake กันหน่อยมั้ยล่ะ? นี่เป็นขนมแนะนำของร้านเลย แล้วราคาก็สมเหตุสมผลด้วย โน่นน่ะ เหมือนที่พวกลูกค้าตรงนั้นกำลังกินกันอยู่
Paimon:เอ่อ นอกจากจะดูดำปิ๊ดปี๋ แล้วยังดูแห้งกรังด้วยอ่ะ... ฉันไม่อยากกินอันนั้นหรอกนะ
Paimon:ทำไมล่ะ ฉันเองก็มีของที่ฉันไม่ชอบเหมือนกันนี่นา
หลังจากที่ Dehya สั่งอาหารเสร็จ พวกคุณก็เริ่มพูดคุยเรื่องท่านหญิงน้อย Kusanali กับ Dunyarzad...
Paimon:Dunyarzad ก่อนหน้านี้พวกเราถามหลาย ๆ คนในเมือง Sumeru ทุกคนก็ไม่ได้สนใจอะไรในตัวของท่านหญิงน้อย Kusanali สักเท่าไหร่ แล้วทำไมคุณถึงเป็นผู้ศรัทธาของเธอล่ะ?
Dunyarzad:Paimon ก่อนหน้านี้ที่เธอถามฉันว่ารู้วิธีขอเข้าพบท่านเทพแห่งพฤกษารึเปล่า แม้ว่าฉันจะไม่รู้วิธีการเข้าพบ แต่ฉันรู้สึกว่า ฉัน "เคยเจอกับ" ท่านเทพแห่งพฤกษามาก่อนน่ะ
Paimon:เอ๋ จริงเหรอ?
Dunyarzad:อืม นั่นเป็นตอนที่ฉันยังเด็กน่ะ เพราะว่าฉันป่วย ก็เลยแทบจะนอนอยู่ในห้องตลอดทั้งปี
Dunyarzad:แม้ว่าพ่อและแม่จะพยายามรักษาอาการป่วยของฉันมาโดยตลอด แต่ว่าฉันก็ยังเป็นเหมือนเดิม ไม่เพียงแค่ไม่สามารถออกไปคบหาเพื่อนได้ แม้แต่ Akasha ของฉันยังไม่ค่อยมีความรู้อะไรเลย
Dunyarzad:ในตอนที่ยังเด็กฉันไม่มีความฝันหรือความคาดหวังใด ๆ เลย มีอยู่ครั้งนึงฉันป่วยหนักมาก ก็เลยอยู่ในสภาพสะลึมสะลือกึ่งหลับกึ่งตื่นไปหลายวัน
Dunyarzad:กลางดึกคืนหนึ่ง ฉันตื่นขึ้น ในห้องไม่มีใครอยู่เลยสักคนเดียว ฉันกลัวมากจริง ๆ แต่ฉันก็ขยับตัวไม่ได้ แม้แต่ร้องไห้ก็ร้องออกมาแบบไม่มีเสียง
Dunyarzad:และในตอนนี้เอง ในสมองของฉันก็ปรากฏเสียงที่คาดไม่ถึงเสียงนึงขึ้นมา เสียงนั้นพูดกับฉันว่า: "Dunyarzad ไม่ต้องกลัวนะ แล้วก็อย่าร้องไห้เลย"
???:Dunyarzad ไม่ต้องกลัวนะ แล้วก็อย่าร้องไห้เลย
Dunyarzad:เธอเป็นใครกัน ทำไมถึงรู้จักชื่อของฉัน?
???:อืม จะอธิบายยังไงดี ฉันว่าเธอต้องไม่เข้าใจแน่เลย แต่ว่าฉันรู้เรื่องของเธอทั้งหมดเลยล่ะ
Dunyarzad:จริงเหรอ?
???:แน่นอนสิ ฉันรู้ว่าเธอน่ะกลัวเสียงฟ้าผ่า ไม่ชอบกินยาตอนเช้าเป็นที่สุด แล้วก็ชอบนับกลีบดอกไม้บนกระโปรงของแม่ของเธอด้วย
Dunyarzad:ว้าาา เธอรู้หมดเลยจริง ๆ ด้วย
???:Dunyarzad เธอมีความปรารถนาอะไรบ้างมั้ย?
Dunyarzad:ความปรารถนาเหรอ? ฉันไม่มีหรอก... เพราะว่าฉันไปไหนไม่ได้ แล้วก็ทำอะไรก็ไม่ได้ด้วย
???:เอ๋ แต่เธอยังเด็กอยู่เลยนะ? เด็ก ๆ ต่างก็มีความปรารถนากันทั้งนั้น บอกความปรารถนากับฉันมาสิ ไม่แน่นะ ฉันอาจจะทำให้มันเป็นจริงก็ได้
Dunyarzad:ถ้างั้น เธอทำให้ฉันหายดีได้มั้ยล่ะ?
???:ขอโทษด้วยนะ ด้วยพลังของฉันในตอนนี้ ยังทำเรื่องพวกนี้ไม่ได้น่ะ...
Dunyarzad:ถ้างั้น... เธอเป็นเพื่อนกับฉันได้มั้ย?
Dunyarzad:หลังจากนั้น ฉันก็ได้ยินเสียงนั้นพูดว่า: "ได้สิ ฉันจะเป็นเพื่อนกับเธอเอง"
Dunyarzad:หลายวันนั้นที่ป่วย แม้ว่าร่างกายของฉันจะรู้สึกแย่มาก แต่เสียงนั้นก็คอยให้กำลังใจฉันอยู่บ่อย ๆ แล้วก็บอกเล่าเรื่องราวที่น่าสนใจให้ฉันฟังหลายเรื่องเลย
Dunyarzad:แท้ที่จริงแล้วข้างนอกหน้าต่างของฉันคือเมือง Sumeru แสนคึกคัก แล้วข้างนอกเมือง Sumeru มีป่าฝนอันเขียวชอุ่ม ส่วนด้านนอกป่าฝนก็มีกำแพงป้องกันทรายกับทะเลทราย และทวีป Teyvat ทั้งทวีปอยู่...
Dunyarzad:หลังจากนั้น ในที่สุดฉันก็รอดพ้นจากการป่วยครั้งนั้นมาได้ แต่ว่าเสียงนั้นกลับหายไป ฉันเล่าเรื่องนี้ให้แม่ของฉันฟัง แต่ท่านก็บอกว่า นี่ต้องเป็นเรื่องที่ฉันฝันไปเองแน่นอน
Dunyarzad:แต่ฉันรู้ว่า เสียงนั่นไม่ได้มาจากจินตนาการของฉัน! เพราะว่าก่อนหน้านั้น ฉันไม่เคยรู้เรื่อง Teyvat มาก่อนเลยสักนิด
Dunyarzad:ใช่แล้วล่ะ ต้องเป็นแบบนี้แน่นอนเลย!
Dunyarzad:ถ้าไม่ใช่เพราะเสียงนั้น ฉันก็คงไม่ได้อยากรู้เกี่ยวกับโลกใบนี้ และก็คงไม่มีทางไปเรียนรู้ตัวอักษร เพื่ออ่านหนังสือหลากหลายประเภทหรอก
Dunyarzad:เสียงนั้นทำให้ฉันรับรู้ได้ถึง "ปัญญา" เธอจะต้องเป็นเทพแห่งพฤกษาแน่นอน
Dunyarzad:ฉันหวังว่าจะได้ตอบแทนน้ำใจของเธอมาโดยตลอด ที่จริงวันนี้ที่ฉันหนีออกมาก็เพื่อเตรียมการ "เทศกาล Sabzeruz" ให้เธอเนี่ยแหละ!
Paimon:"เทศกาล Sabzeruz" คืออะไรเหรอ?
Dunyarzad:"เทศกาล Sabzeruz" ก็คือวันถือกำเนิดของท่านหญิงน้อย Kusanali น่ะ แล้วก็เป็นวันที่เหล่านักปราชญ์เจอตัวเธอด้วยเหมือนกัน
Dunyarzad:อันที่จริงแล้วนี่เป็นเทศกาลที่เก่าแก่โบราณมากเลยล่ะ ตอนแรกเริ่มเป็นวันถือกำเนิดของท่านหญิง Rukkhadevata ผู้ยิ่งใหญ่ หลังจากที่ท่านหญิง Rukkhadevata ผู้ยิ่งใหญ่สิ้นพระชนม์ ก็เลยถูกเปลี่ยนเวลาเป็นวันเกิดของท่านหญิงน้อย Kusanali แทนน่ะ
Dunyarzad:ฉันได้ยินมาว่า ตอนที่ท่านเทพแห่งพฤกษาน้อยถูกรับกลับมาที่ Sumeru ชาว Sumeru ดีใจกันมากเลยล่ะ ในตอนนั้นก็มีการฉลองเทศกาลนี้กันอย่างคึกคักด้วย
Dunyarzad:แต่หลังจากนั้น ภายใต้อิทธิพลของทางสถาบัน ทุกคนก็เลยไม่ค่อยฉลองเทศกาลนี้กันเท่าไหร่แล้วล่ะ
Dunyarzad:Sumeru มีเทศกาลมากมายที่เกี่ยวข้องกับท่านหญิง Rukkhadevata ผู้ยิ่งใหญ่ และทางสถาบันจะเข้าร่วมและเป็นผู้เตรียมการ แต่สำหรับงาน "เทศกาล Sabzeruz" อย่าพูดถึงเรื่องงบเลย พวกเขาไม่เอ่ยถึงเลยด้วยซ้ำ
Dunyarzad:บางทีสำหรับบางคนแล้ว คงจะรู้สึกว่าการถือกำเนิดของท่านเทพแห่งพฤกษาน้อย เท่ากับการที่ท่านหญิง Rukkhadevata ผู้ยิ่งใหญ่จากไปแล้วจริง ๆ ล่ะมั้ง ดังนั้นทุกคนก็เลยไม่อยากฉลองเทศกาลนี้กันน่ะ
Paimon:ฮือฮือฮือ นี่มันจะเกินไปแล้วนะ!
Dunyarzad:ใช่แล้วล่ะ มันเกินไปจริง ๆ นั่นแหละ!
Dunyarzad:แม้ว่าท่านหญิง Rukkhadevata ผู้ยิ่งใหญ่จะก่อตั้งประเทศนี้ขึ้นมา แต่ท่านเทพแห่งพฤกษาน้อยก็ได้ปกป้อง Sumeru อย่างเงียบ ๆ มาหลายร้อยปีแล้วเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?
Dehya:อะแฮ่ม ฉันว่านะ ข้าง ๆ ยังมีคนอื่น ๆ อยู่ด้วย พวกคุณอย่าแสดงออกมากไปหน่อยเลย...
Dunyarzad:ฉันรู้ว่าชาวเมืองบางส่วนใน Grand Bazaar ทุกวันนี้ก็ยังจัด "เทศกาล Sabzeruz" อยู่ แต่ว่าฉันไม่รู้จักพวกเขามาก่อน และก็ทำอะไรไม่ได้ด้วย
Dunyarzad:แต่ว่าช่วงนี้ ฉันรู้จักเพื่อนคนนึงที่อยู่ที่นั่น เธอก็เป็นผู้ศรัทธาในเทพแห่งพฤกษาน้อยเหมือนกัน!
Dunyarzad:ดังนั้นฉันเลยเอาเงินเก็บของตัวเองออกมาให้เธอ หวังว่าเธอจะจัดงานเทศกาลในครั้งนี้ขึ้นมาได้อย่างดีน่ะ เรื่องที่ฉันพอจะทำให้เทพแห่งพฤกษาน้อยได้ก็มีเท่านี้แล้วล่ะ
Dehya:เดี๋ยวก่อนนะ คุณหนู เพื่อนคนนั้นที่คุณหนูพูดถึง คงไม่ใช่ Nilou ที่ส่งดอกไม้ให้กับที่บ้านหรอกใช่มั้ย?
Dunyarzad:ใช่แล้วล่ะ เธอคนนั้นแหละ
Dehya:หลายวันก่อน ฝ่ายนั้นออกจากคฤหาสน์ด้วยท่าทางลนลาน แล้วก็อุ้มอะไรบางอย่างไว้ในอ้อมอกด้วย คุณหนูคงไม่ได้ให้อะไรเขาไปหรอกใช่มั้ย?
Dunyarzad:อืม คือฉัน... เพราะว่าตอนนั้นเงินที่เตรียมไว้ไม่พอ ฉันก็เลยให้ Nilou เอากระโปรงตัวนึงของฉันไปขายน่ะ
Dunyarzad:อันที่จริงวันนี้ฉันนัดกับ Nilou ไว้แล้ว เดี๋ยวจะไปลองดูที่ Grand Bazaar สักหน่อย Dehya ไปกับฉันหน่อยได้มั้ย?
Dehya:ได้เลย แต่ Grand Bazaar อยู่ไกลจากที่นี่อยู่นะ ฉันคงต้องแบกคุณหนูไป
Dunyarzad:ไม่ต้องหรอก แบบนั้นจะลำบากเธอเกินไป
Dehya:อย่าลังเลเลยน่าคุณหนู ถ้าให้คุณหนูเดินไปเอง ก็ไม่รู้ว่าไปถึงกี่โมง! พอถึงตอนนั้น กลับบ้านไปคงไม่รู้จะแก้ตัวกับนายท่านยังไงดี
Traveler:พวกเราไปด้วยได้มั้ย?
Dunyarzad:อื้ม ได้แน่นอนอยู่แล้วล่ะ! ถ้า Nilou รู้ว่ามีผู้ศรัทธาเทพแห่งพฤกษาเพิ่มขึ้น จะต้องดีใจมากแน่ ๆ
Localized evidence
No text in the selected or fallback locales.
หยุดพักผ่อนในร้านเหล้า
Evidence locale: th
TextMap/TextMapTH_1.json/2833611612ExcelBinOutput/QuestExcelConfigData.json/262810
300409
3004
2833611100
{
"type": "QUEST_GUIDE_LOCATION",
"param": [
"Q300409_guide",
"",
"",
"",
""
],
"autoGuide": "QUEST_GUIDE_AUTO_ENABLE",
"guideLayer": "QUEST_GUIDE_LAYER_SCENE",
"guideScene": 1072,
"guideStyle": "QUEST_GUIDE_STYLE_POINT"
}{}10