Ghost
Chapter icon · UI_ChapterIcon_Traveler

Story Chapters

นิทานก่อนนอน

Archon QuestsChapter number: บทที่ 4: ฉากที่ 6Location: นักเดินทาง

Story evidence

Chapter quests

4

คำขอที่ค้างไว้นานแล้ว

Open quest →
Quest flow
1

ไปที่กิลด์นักผจญภัยแห่ง Sumeru และพูดคุยกับ Katheryne

Open step page →
Conversation 1 · 25 linesOpen full page →

Katheryne:โอ๊ะ? พวกเธอมาแล้วเหรอ ฉันมีคำขอที่ต้องให้พวกเธอเป็นคนทำ และกำลังเตรียมจะมอบหมายให้พวกเธออยู่พอดีเลย

Paimon:มีคำขอที่ต้องให้พวกเราเป็นคนทำด้วยเหรอ? เอ่อ... งั้นต้องเป็นคำขอ "ระดับเทพอสูร" สินะ?

Katheryne:ฮิฮิ... คำขอของกิลด์นักผจญภัยไม่ได้จัดประเภทไว้แบบนั้นหรอกนะ และคำขอนี้ก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่อย่างที่พวกเธอจินตนาการด้วย

Katheryne:ที่จริง มันก็เป็นแค่คำขอ "ตามหาคน" เท่านั้นเอง

Paimon:หา? แล้วทำไมถึงบอกว่า... ต้องเป็นพวกเราเท่านั้นด้วยล่ะ?

Katheryne:ก่อนหน้านี้ ฉันกำลังจัดการเคลียร์รายการคำขอทั้งหมดที่ค้างอยู่ แล้วบังเอิญไปเจอมันเข้า

Katheryne:คำขอนี้ดูเผิน ๆ เหมือนจะธรรมดา แต่กลับมีประวัติล้มเหลวติดต่อกันมากกว่าสิบครั้ง นอกจากนี้ยังมีนักผจญภัยที่มีชื่อเสียงจำนวนหนึ่งอยู่ด้วย

Katheryne:เพราะงั้น จากมุมมองด้านชื่อเสียงของกิลด์นักผจญภัย และผลงานในสาขา Sumeru แล้ว ฉันก็เลยอยากจะมอบคำขอนี้ให้กับนักผจญภัย ที่มีอัตราทำคำขอสำเร็จมากที่สุดในรอบหลายปี...

Paimon:...แน่นอนว่าต้องเป็นพวกเราอยู่แล้ว!

Katheryne:ฮ่าฮ่า ฉันหวังว่าพวกเธอสองคนจะพยายามทำให้เต็มที่นะ

Katheryne:ถ้าขนาดพวกเธอยังทำไม่สำเร็จ ฉันก็จะติดต่อหาผู้ยื่นคำขอเพื่อปรึกษาเรื่องการยกเลิกคำขอแล้วล่ะ

Paimon:งั้นคุณรีบบอกพวกเรามาเร็ว ๆ สิว่า คำขอนี้กำลังตามหาใครอยู่ แล้วมันยากตรงไหนกัน?

Katheryne:คำขอตามหาคนหายอันนี้ เป็นคำขอร่วมกันของชาวบ้านจากหมู่บ้าน Vimara โดยระบุว่ามีชาวบ้านคนหนึ่งหายตัวไป...

Katheryne:แต่ว่า... พวกเขาไม่รู้จักชื่อของคนคนนั้นด้วยซ้ำ จำได้แต่รูปลักษณ์ภายนอกคร่าว ๆ ของเขาเท่านั้นเอง

Paimon:หา? เป็นคนหมู่บ้านเดียวกันแท้ ๆ แม้แต่ชื่อก็ยังไม่รู้งั้นเหรอ?

Paimon:อีกอย่างการที่นักผจญภัยหลายคนต่างก็ล้มเหลวเนี่ย เป็นไปได้มั้ยว่า คนคนนั้นไม่เคยมีตัวตนอยู่แต่แรก? หรือไม่ก็... เป็นการหลอกกันเล่นอะไรทำนองนั้นรึเปล่า?

Katheryne:ไม่น่าจะเป็นแบบนั้นนะ ดูจากสีหน้าและน้ำเสียงของพวกชาวบ้านที่มายื่นคำขอแล้ว พวกเขาดูจริงจังมาก ไม่เหมือนกำลังล้อเล่นเลย

Katheryne:ยิ่งไปกว่านั้น การยื่นคำขอจะต้องจ่ายค่าธรรมเนียมเป็น Mora ด้วย การมาล้อเล่นแบบนี้ไม่เห็นส่งผลดีต่อพวกเขาเลย

Traveler:ก็แปลกจริง ๆ นั่นแหละนะ...

Katheryne:ยังไงซะ พวกเธอลองไปถามที่หมู่บ้าน Vimara ดูก่อนก็ได้ ถึงทางฉันจะมีข้อมูลอยู่บ้าง แต่ถ้าไปสอบถามจากปากของพวกชาวบ้านโดยตรงก็น่าจะดีกว่า เพื่อป้องกันการเข้าใจผิดด้วย

Paimon:อืม งั้นไปกันเถอะ Traveler ฉันชักสงสัยแล้วสิ

2

ไปยังหมู่บ้าน Vimara

Open step page →
3

คุยกับ Bahram

Open step page →
Conversation 1 · 23 linesOpen full page →

Bahram:ไง สวัสดี อยากจะซื้ออะไรรึเปล่า พอดีฉันกำลังทำธุรกิจแถวนี้อยู่น่ะ...

Paimon:ไม่ใช่ ๆ เราเป็นนักผจญภัยที่มาที่นี่เพราะได้รับคำขอของหมู่บ้าน Vimara จาก Katheryne โดยเฉพาะน่ะ...

Bahram:เรื่องนั้นน่ะเหรอ เฮ้อ... ต้องรบกวนนักผจญภัยอย่างพวกเธอให้เดินทางมาที่นี่ตลอดเลย

Bahram:บอกตามตรง พวกเราเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากแล้ว ทุกครั้งที่มีคนสัญญาว่าจะช่วยตามหา สุดท้ายก็ล้มเหลวอย่างรวดเร็ว

Bahram:พวกเราโดนถามเบาะแสต่าง ๆ จนเอือมระอาไปหมดแล้ว พื้นที่บริเวณรอบ ๆ หมู่บ้าน Vimara ก็แทบจะถูกขุดขึ้นมาจนเกลี้ยง แต่ก็ยังไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย...

Paimon:งั้นเขาชื่ออะไรล่ะ? เดิมทีอาศัยอยู่ที่ไหน? แล้วครอบครัวของเขาล่ะ?

Bahram:ไม่รู้ ไม่รู้ ไม่รู้

Paimon:เอ่อ... ไม่พอใจขนาดนั้นเลยเหรอ?

Bahram:เอ่อ... ขอโทษที ไม่ใช่ว่าฉันไม่พอใจหรอกนะ ฉันก็แค่ตอบคำถามสามข้อของเธอตามลำดับน่ะ

Bahram:ต้องบอกว่า ที่จริงแล้ว พวกเราทุกคนต่างก็ประทับใจในตัวเขามาก พวกเราต่างก็เป็นคนที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้าน Vimara และเราก็มีความทรงจำหลายอย่างร่วมกัน

Bahram:แต่เราแค่ไม่รู้รายละเอียดของเขาเท่านั้นเอง บางทีเมื่อก่อนอาจจะรู้ แต่ตอนนี้ไม่มีใครจำได้แล้วล่ะ...

Bahram:อีกอย่าง นี่คือข้อมูลที่ทุกคนในหมู่บ้านได้แลกเปลี่ยนกัน และข้อสรุปก็เป็นแบบนี้แหละ

Paimon:เอาเถอะ เอาตามนั้นก่อนก็ได้... งั้นเขาเป็นคนยังไงเหรอ?

Bahram:เขาน่ะเหรอ เท่าที่จำได้เขาเป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ ที่มีจิตใจอบอุ่น และเป็นคนใจดีมาก...

Bahram:เวลาที่ไม่ค่อยมีลูกค้า เขาก็มักจะมาคุยเล่นกับฉันบ้างเป็นครั้งคราว บางครั้งก็เห็นเขาช่วยเหลือคนอื่นอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง ฮ่าฮ่า... เป็นหนุ่มน้อยที่น่าสนใจเลยทีเดียว

Paimon:ดูเหมือนเธอจะประทับใจในตัวเขาอยู่นะเนี่ย พอพูดถึงเขา สีหน้าของเธอก็ไม่อมทุกข์แบบก่อนหน้านี้แล้ว

Bahram:ก็ใช่น่ะสิ ทุกคนเองก็น่าจะชอบเขามากแหละ ไม่งั้นคงไม่ไปส่งคำขอที่กิลด์นักผจญภัย ให้ออกตามหาเขาด้วยกันหรอก

Bahram:หนุ่มน้อยที่แสนดีอย่างเขาน่ะหายาก ทำไมจู่ ๆ ถึงหายตัวไปได้กันนะ ภาวนาให้ไม่มีอะไรเลวร้ายเกิดขึ้นนะ...

Paimon:บางที... อาจจะแค่ย้ายออกไปเงียบ ๆ เฉย ๆ รึเปล่า?

Bahram:ไม่มีทาง ดูจากนิสัยของเขาแล้ว ไม่มีทางจากไปโดยไม่ร่ำลาแน่นอน และถึงจะเป็นแบบนั้นจริง ตอนที่เขาย้ายบ้าน ก็ไม่มีทางรอดพ้นจากสายตาของพวกเราทุกคนในหมู่บ้าน Vimara ไปได้หรอก...

Paimon:อืม... โอเค ขอบคุณสำหรับข้อมูลนะ เดี๋ยวพวกเราจะไปถามที่อื่นต่อ

4

คุยกับ Amadhiah

Open step page →
Conversation 1 · 32 linesOpen full page →

Amadhiah:แขกงั้นเหรอ?

Paimon:สวัสดี คุณปู่ Amadhiah พวกเราได้รับคำขอจากหมู่บ้าน Vimara มาน่ะ ก็เลยมาที่นี่

Amadhiah:โอ้ งั้นคงลำบากพวกเธอแย่เลยนะ ที่ต้องมาถึงสถานที่ที่ไกลปืนเที่ยงขนาดนี้ งั้นเรื่องของเด็กคนนั้นก็รบกวนพวกเธอด้วยนะ

Paimon:คุณปู่ช่วยเล่าเรื่องของคนที่หายตัวไปให้พวกเราฟังหน่อยได้มั้ย?

Amadhiah:ได้อยู่แล้ว ขอแค่มันเป็นประโยชน์กับพวกเธอ

Amadhiah:ถึงแม้ว่าสายตาของฉันจะไม่ได้ดีนัก แต่เมื่อก่อนฉันมักจะได้ยินเสียงของเขาอยู่เสมอ แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้ยินอีกต่อไปแล้ว ใจของฉันรู้สึกว่างเปล่าเหลือเกิน

Amadhiah:พ่อแม่ของเขาต่างก็ไม่ได้อยู่ในหมู่บ้าน Vimara แต่เด็กคนนั้นไม่ได้ดูโดดเดี่ยวเลย แถมยังเต็มใจที่จะอยู่เป็นเพื่อนคนอื่นเสมอด้วย

Amadhiah:เขามักจะไปเยี่ยมบ้านของผู้สูงอายุที่อยู่ลำพัง แถมยังชอบเล่นกับเด็กกำพร้าในหมู่บ้านอีกด้วย

Amadhiah:ไม่ว่าใครจะเจอเรื่องเศร้าอะไรมา เขาก็ยินดีรับฟัง และคอยปลอบโยนคนอื่นอยู่เสมอ

Amadhiah:ในฐานะหัวหน้าหมู่บ้าน ฉันอยากจะขอบคุณเขาจริง ๆ การช่วยเหลือคนที่กำลังลำบาก มันควรเป็นส่วนหนึ่งของหน้าที่ฉันแท้ ๆ

Paimon:มิน่าล่ะ พอเขาหายตัวไป พวกคุณถึงได้ร้อนใจขนาดนี้ ที่แท้คนที่หายตัวไปก็เป็นคนดีที่อ่อนโยนแบบนี้นี่เอง

Paimon:ว่าแต่... เรื่องชื่อ ที่พัก และสถานการณ์ในครอบครัวของเขา คุณปู่หัวหน้าหมู่บ้านไม่มีเบาะแสอะไรเลยเหรอ?

Amadhiah:เฮ้อ...นี่ก็เป็นเรื่องที่ทำให้ฉันรู้สึกละอายใจเหมือนกัน ไม่ว่ายังไงฉันก็ควรจำได้สิ แต่อาจจะเพราะฉันแก่มากแล้ว... เลยนึกเรื่องพวกนี้ไม่ออกเลย

Paimon:อ๋า... ไม่เป็นไร ไม่ต้องฝืนหรอกนะ พวกเราจะลองหาทางดู...

Paimon:Traveler ตอนนี้เธอคิดว่าไง?

Paimon:ใช่ ฉันเองก็รู้สึกแบบนั้น... จะว่าไงดี การที่ไม่มีใครจำชื่อของเขาได้เลย มันออกจะแปลกเกินไปนะ...

Paimon:ไม่มีเบาะแสที่เกี่ยวข้องกับที่อยู่อาศัยหรือครอบครัวของเขาเลย ราวกับว่าคนคนนี้ถูกลบออกจากโลกแห่งความจริงไปแล้วงั้นแหละ

Paimon:เอ่อ... เธอหมายความว่า ถ้ามองจากมุมมองความเป็นจริงแล้ว เขาไม่ได้ "ถูกลบ" แต่เขา "ไม่มีอยู่จริง" ตั้งแต่แรกเลยงั้นเหรอ?

Paimon:เดี๋ยวก่อนนะ เรื่องนี้ออกจะเข้าใจยากไปหน่อยแฮะ... ผู้ที่คงอยู่แค่ในความทรงจำเท่านั้น...

Traveler:(จะเป็นเหมือนกับตอนท่านหญิง Rukkhadevata ผู้ยิ่งใหญ่รึเปล่านะ ที่มีการเปลี่ยนแปลงความทรงจำหมู่...?)

???:พวกเธอคือ... นักผจญภัยที่เพิ่งมาถึงหมู่บ้าน Vimara เหรอ? มาเพราะได้รับคำขอใช่มั้ย?

Paimon:โอ๊ะ ใช่แล้วล่ะ พวกเรากำลังตรวจสอบเรื่องคนหายอยู่น่ะ...

???:เยี่ยมไปเลย ขอบคุณพวกเธอมากนะที่ยังไม่ยอมแพ้ ฉันกังวลมาตลอดเลยว่า กิลด์นักผจญภัยจะยกเลิกคำขอของพวกเรา...

Atossa:ฉันชื่อ Atossa อาศัยอยู่ในหมู่บ้าน Vimara เหมือนกัน พวกเธอต้องพยายามให้เต็มที่นะ ขอร้องล่ะ...

Paimon:ไม่ต้องร้อนใจไปนะ เธอกับคนที่หายตัวไปสนิทกันเหรอ? มีเบาะแสอะไรที่พอจะบอกพวกเราได้บ้างมั้ย?

Atossa:เบาะแส... ฉันไม่รู้ว่าจะถือเป็นเบาะแสได้มั้ยนะ มากับฉันสิ เดี๋ยวฉันพาพวกเธอไปที่ที่หนึ่ง

5

ไปยังสถานที่ที่ Atossa บอก

Open step page →
Conversation 1 · 40 linesOpen full page →

Paimon:ที่นี่เหรอ? ใต้ต้นไม้นี่?

Atossa:อืม ถึงดูธรรมดา แต่ก็เป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำสำหรับฉัน...

Atossa:พวกเราเคยนั่งคุยกันใต้ต้นไม้ต้นนี้ มองดูเมฆบนฟ้า สัมผัสทิศทางของสายลมที่พัดมา เวลามาทีไรพวกเราก็นั่งกันยาวเลยล่ะ

Atossa:ฉันเป็นเด็กที่ถูกเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าพบตัวในป่า ต่อมาชาวบ้านในหมู่บ้าน Vimara ก็รับเลี้ยงฉันเอาไว้

Atossa:ถึงทุกคนจะดีกับฉันมาก ทุก ๆ วันผ่านไปอย่างมีชีวิตชีวา แต่ฉันก็ยังรู้สึกโดดเดี่ยวอยู่ดี...

Paimon:โดดเดี่ยว?

Atossa:อืม... จะว่ายังไงดี บางทีเรื่องที่อยู่ในใจ ไม่ว่าสุขก็ดี หรือทุกข์ก็ช่าง ฉันก็มักจะรู้สึกว่าไม่รู้จะคุยกับใครดี หรือไม่ก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดดีมั้ย...

Atossa:ทุกคนมีชีวิตเป็นของตัวเอง และบางครั้งการเปิดใจก็อาจจะสร้างปัญหาให้คนอื่นก็ได้

Atossa:เอ๊ะ เธอก็เป็นเหมือนกันเหรอ?

Paimon:ฮิฮิ

Atossa:งั้นเหรอ ดีจังเลยนะ น่าอิจฉาเธอจัง... แต่สำหรับฉันแล้ว "เขา" คงจะเป็นเหมือนกับครอบครัว และก็เป็นเหมือนเพื่อนที่เข้าใจฉันด้วย

Atossa:ไม่ว่าจะเจอกับอะไรมา ฉันก็สามารถเล่าให้เขาฟังได้โดยไม่อึดอัดใจ...

Atossa:ความคิดของเขาเรียบง่าย และละเอียดอ่อน อีกทั้งสีหน้าของเขายังเต็มไปด้วยความเอาใจใส่ และความสนอกสนใจอยู่เสมอ ราวกับว่าเขากำลังฟังเรื่องของตัวเองอยู่

Atossa:...ตั้งแต่เขาหายตัวไป ฉันก็มีเรื่องที่อยากเล่าให้เขาฟังมากมายจริง ๆ...

Atossa:ไม่ ๆ เรื่องพวกนั้นไม่ได้สำคัญอีกต่อไปแล้วล่ะ ขอแค่ได้พบเขาอีกครั้งก็พอ...

Paimon:พวกเธอสองคนสนิทกันมากเลยนะเนี่ย...

Paimon:แล้วในความทรงจำของเธอ เขาเคยพูดเรื่องของตัวเองบ้างมั้ย?

Atossa:เอ่อ... ส่วนมากที่เขาพูดจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับสิ่งที่น่าสนใจที่เขาพบเห็นในหมู่บ้าน Vimara รวมไปถึงจินตนาการแปลก ๆ ของเขาอีกมากมาย...

Atossa:โอ้ ใช่ มีอยู่ครั้งหนึ่งฉันถามเขาว่าพ่อแม่ของเขาอยู่ที่ไหน... แต่เขาก็ตอบแค่ว่า "พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว"

Atossa:ฉันเองก็ไม่กล้าถามว่า นั่นหมายถึงพวกเขาแค่จากไป หรือว่าไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว...

Paimon:ยังไม่มีเบาะแสอะไรอีกเหรอ...

Atossa:คุยกันมาตั้งเยอะ แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย ขอโทษจริง ๆ นะ...

Atossa:ครั้งสุดท้ายที่ฉันพูดมากขนาดนี้ ก็คือตอนที่อยู่กับเขา

Atossa:จะว่าไปแล้ว ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่คุยกับเขา ก็มักจะเป็นช่วงพลบค่ำแบบนี้เสมอเลย

Atossa:เวลาในความทรงจำเหมือนจะเดินช้ามาก ช้าซะจนบางครั้งก็รู้สึกเหมือนเราคุยกันมานานมากแล้วแท้ ๆ แต่ท้องฟ้ากลับไม่มืดลงเลย...

Paimon:ดูเหมือนว่าถ้าเรารู้สึกสบายใจ เวลาก็เหมือนจะเดินช้าลง... เอ๋ เธอเป็นอะไรไปเหรอ Traveler?

Traveler:(หลังจากรวบรวมข้อมูลมาถึงจุดนี้แล้ว รู้สึกว่าคงจะจัดการเหมือนกับคำขอคนหายธรรมดา ๆ ไม่ได้แล้ว...)

Traveler:(แต่ปัญหาเรื่องเกี่ยวกับเวลาที่ Atossa เพิ่งพูดมาเมื่อกี้ อาจเป็นโอกาสในการไขปริศนาก็ได้...)

Paimon:...นี่ Traveler พวก Hilichurl ที่อยู่ทางนั้น ดูแปลกหน่อย ๆ มั้ย?

Traveler:...

Paimon:เอ๊ะ Abyss Order? หรือว่าจะเป็นฝีมือพวกเขา?

Paimon:เจอพวกเราจนได้ Traveler เตรียมตัวต่อสู้เถอะ!

Conversation 2 · 1 linesOpen full page →

Amadhiah:ระหว่างที่พวกเธอตามหา ฉันก็จะพยายามนึกดูอีกทีนะ... ถ้านึกอะไรออกแล้วจะติดต่อพวกเธอไปนะ

6

ขับไล่มอนสเตอร์ของ Abyss Order

Open step page →
7

คุยกับ Atossa

Open step page →
Conversation 1 · 8 linesOpen full page →

Atossa:ขอบคุณพวกเธอมากนะ คิดไม่ถึงเลยว่าที่นี่จะมีมอนสเตอร์โผล่ออกมาได้ ถ้าพวกเธอไม่ได้อยู่ตรงนี้ ฉันคงจะแย่แน่ ๆ...

Paimon:เรื่องเล็กน้อยน่า!

Atossa:จะว่าไปแล้ว ช่วงนี้พวก Hilichurl แถวหมู่บ้าน Vimara ดูคึกคักกว่าแต่ก่อนมากจริง ๆ...

Atossa:พวกมันมักจะดูกระสับกระส่าย บางครั้งก็โจมตีไม่เลือกหน้า ตอนนี้หัวหน้าหมู่บ้านเลยไม่อนุญาตให้พวกเด็ก ๆ ออกมาวิ่งเล่นรอบ ๆ หมู่บ้าน Vimara แล้วล่ะ

Paimon:อืม... หรือว่ามันจะเกี่ยวข้องกับ Abyss Order จริง ๆ?

Paimon:เพื่อความปลอดภัย ยังไงพวกเราก็กลับไปเช็กที่หมู่บ้าน Vimara กันหน่อยดีกว่า หวังว่าพวกชาวบ้านจะไม่เจออันตรายอะไรนะ

Localized evidence

Text fields

3 fields
Chapter numberTextMap 730947704
บทที่ 4: ฉากที่ 6
บทที่ 4: ฉากที่ 6

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/730947704
นักเดินทาง
นักเดินทาง

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_1.json
JSON Pointer
/3186599318
นิทานก่อนนอน
นิทานก่อนนอน

Evidence locale: th

Text source
Path
TextMap/TextMap_MediumTH_0.json
JSON Pointer
/3215090698

Relationships

3 links

Published Sprites

Sprites

2

These come from the local Sprite Publication, resolved from verbatim source field values. Icon fields that resolve to nothing stay missing.

Chapter icon · UI_ChapterIcon_Traveler
Chapter iconchapterIcon206 × 193 · 13 KBUI_ChapterIcon_TravelerResource name
Quest type · UI_QuestType_Chapter_6
Quest typechapterSerialNumberIcon56 × 56 · 2 KBUI_QuestType_Chapter_6Resource name

Properties

8

chapter1406

Source evidence
Path
ExcelBinOutput/ChapterExcelConfigData.json
JSON Pointer
/209
id
1406
cityId
4
endQuestId
802114
chapterIcon
UI_ChapterIcon_Traveler
beginQuestId
801902
chapterCategory
archon
needPlayerLevel
40
chapterSerialNumberIcon
UI_QuestType_Chapter_6